Judas Priest - Nostradamus

Tal van bands die in het grijze verleden toonaangevend waren in hun genre hebben zich erbij neergelegd geen nieuw magnum opus meer te maken. Er wordt nog steeds met veel plezier gemusiceerd en het nieuwe materiaal wordt nog steeds goed ontvangen, maar het echte moeten is eraf. Zo niet bij Judas Priest. Niemand zal ontkennen dat ze met bijvoorbeeld British Steel een klassiek album hebben gemaakt, maar niettemin werd al een hele tijd geleden een prestigieus conceptalbum aangekondigd over de Franse ziener Nostradamus. In de berichten die van tijd tot tijd verschenen waren Halford c.s. bepaald niet bezig de verwachtingen wat terug te schroeven. Het bleek zelfs een dubbelaar te worden en over de songs waren ze zelf ronduit opgetogen. Je zou bijna zeggen dat Judas Priest alleen nog onderuit zou kunnen gaan met dit megalomane project. Alleen... dat gebeurt dus niet. Nostradamus is in alles een concept-album en ademt een sfeer van bombast door orkestrale stukken en stukken Italiaanse tekst(!), maar het blijft beslist heavy metal volgens het Judas Priest-recept. Met name Halford heeft volop de ruimte om te schitteren en doet dat twee cd's lang. De prominente toetsen van Don Airey en de strijkinstrumenten zijn wat onwennig voor een Priest-album, maar Tipton en Downing hebben er in de productie voor gezorgd dat het heavy gebleven is. Het belangrijkste is nog wel dat de songs zónder alle toeters en bellen van de studio uitstekende Priest-songs blijven. Daarmee behoort dit Nostradamus niet alleen tot het beste werk van Priest ooit, maar ook tot de beste en meest sfeervolle concept-albums ooit.

Moet hem nog een beetje tot me door laten dringen. Is ook stevige kost, maar de mannen kunnen "het" nog steeds dat is zeker..

Zijn trouwens wel topweken zo.. Heb ook de nieuwe Alice Cooper én Iced Earth nog liggen :)

Ben: ik heb de afgelopen dagen duchtig mee zitten galemn. In de auto, dat wel. In het kader van de volksgezondheid en zo ;-)

Iced Earth ligt niet bij mij, Cooper valt me in eerste instantie nogal tegen. Maar je hebt gelijk. topweken zijn het zeker.

Er staan een aantal ongelooflijk goede songs op dit album en een paar mindere. Echter wanneer je het album echt als één geheel beluisterd is het echt subliem. Dit gaat m.i. een klassieker worden.
Bij sommige stukken doet het album mij denken aan Priests eerder albums zoals Rocka Rolla (m.n. Run of the Mill), Sad Wings of Destiny en Sin after Sin. Daarentegen hebben ze een modern geluid verwerkt in het album. Lekker zwaar en bombastisch met een paar snellere uitschieters. Gewoon grandioos dat zulke oude bokken de regels opnieuw aan hun laars lappen en met zoiets op de proppen komen. Heerlijk vernieuwend! Het zou mij verheugen wanneer meerdere oude bands zoiets zouden durven te ondernemen...

Zeg er het uwe van...