Mötley Crüe - Saints Of Los Angeles

Ik ben nooit een grote Mötley Crüe-liefhebber geweest. Het ronduit puberale gedrag, compleet met de verheerlijking van alcohol- en drugsmisbruik, vechtpartijen en gemolde hotelkamers, hielp daar niet bij. Dat je dat een jaar doet, drie jaar misschien, maar pubers van in de vijftig, da's toch voornamelijk genant. Tegelijkertijd wisten ze er van tijd tot tijd wel degelijk prima songs uit te persen. Van het Amerikaanse type, erg radiovriendelijke anthems, popsongs op hoog volume, maar wel degelijk meer dan eens memorabele songs. Als ze zich serieus met muziek bezighouden is het dus zonder meer een band om rekening te houden. En jawel, op Saints Of Los Angeles - hun eerste studio-album sinds 2000 - zijn ze serieus bezig geweest met muziek, en dat hoor je. De teksten schijnen autobiografisch te zijn, dus die heb ik maar gelaten voor wat ze zijn. De songs zijn uiteraard nog steeds radiovriendelijk. Dat heeft de heren er echter niet van weerhouden binnen hun genre van de glam- en sleazerock een stel lekkere songs te pennen. Goede hooks, refreinen die zich meteen in je hoofd nestelen en een lekker heavy, evenwichtige productie van James Michael - eerder medeverantwoordelijk voor het uitstekende geluid van Scorpions' Humanity: Hour I. Hoewel de songs echt niet allemaal even sterk zijn, heb je nergens het gevoel naar een vullertje te luisteren - en dat is wel eens anders geweest. Van mij mogen de heren wel eens geboekt worden voor Arrow. De opener zal dan ongetwijfeld "Welcome To The Machine" ('Step right up and listen/ Welcome to the show/ Sign on the x to sell your soul') zijn, merkwaardig genoeg de achtste song op deze cd. De overjarige pubers zijn hier stiekem ook volwassen muzikanten in vorm, op misschien wel hun beste album ooit.

Zeg er het uwe van...