Temposhark - The Invisible Line

Hippe cover. Daar zou best wel eens een goede plaat achter kunnen schuilen, denk je dan. Nou... als je helemaal blij wordt van overgeproduceerde liedjes vol dramatiek, dan valt er genoeg te genieten aan deze dit debuut van het Engelse kwartet Temposhark. De hipheid en de electro-achtergrond hoor je in het arrangement terug: "Battleships" zit vol met futuristische breakbeats, zeurballad "Is it better to have loved than not at all" krijgt een lekker zware bass mee, "Knock me out" is een potje retrodisco, "Joy" is net niet uitbundig genoeg om van Alphabeat te kunnen zijn en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar als je al die productionele zaken wegdenkt, zijn het vooral die zwaarmoedige songs die van The Invisible Line blijven hangen. Die depressieve teksten, ook. Wat moet ik nou met een refrein als "Not big in my life"? De relationele ellende in het Solo-achtige "Winter's coming"? En van een mooi lied als "Blame" wil de euforie om dezelfde reden maar niet afspatten. Temposhark-zanger Robert Diament krijgt opeens zielige hondenoogjes op die hoesfoto. En "Little White Lie" was in zijn demoversie veel leuker! Waarom is Temposhark eigenlijk zo wanstaltig serieus? Waar komt de misplaatste arrogantie in de tekst van "Don't mess with me" vandaan? En welk verhaal zit er achter de rest? Ik bedoel, waarom springt er in de clip van "Blame" iemand van een flatgebouw? Temposhark verpest het volkomen voor zichzelf. Gevalletje Keane, zeg maar. Teveel getoerd, misschien. Gek genoeg hebben ze wel weer grappige podcasts en hun oudere remixes voor anderen zijn ook best leuk. Ik snap er niks van. Potentieel heeft Temposhark genoeg, maar het eigen album is uiteindelijk vooral heel erg vervelend geworden. Ik kan wel een devies voor de volgende plaat verzinnen. "Don't leave the world studio without changing something"...

Zeg er het uwe van...