The Savage Resurrection / 1 2 6

Er komen geregeld re-issues uit met materiaal van bands die destijds ergens in de wereld lokaal scoorden, maar waar elders geen hond van gehoord heeft. Vaak zijn enkele tracks wel aardig, maar ook weer niet zo bijzonder dat het album voor meer mensen geschikt lijkt dan vrienden en bekenden. Vooral de toegevoegde demo-opnames zijn vaak van een dusdanige kwaliteit dat ik het geld in mijn zak zou houden. We hebben weer twee kandidaten toegestuurd gekregen om langs de 'terechte release'-meetlat te leggen.

Uit Richmond, Californië komt The Savage Resurrection. De vijf leden hadden hun sporen verdiend in diverse bandjes in de locale scene, toen ze elkaar in 1967 vonden en The Savage Resurrection oprichten. Ze staan echter ver af van wat er aan de Amerikaanse westkust zoal uitkwam in die tijd. Ze lijken als Amerikaanse band vreemd genoeg geïnspireerd door bands uit Engeland, zoals The Who, Cream en The Bluesbreakers. The Savage Resurrection is nou zo'n band waar je zelfs meer dan veertig jaar na dato aan voelt dat het muzikaal helemaal goed zit. Je ruikt bij wijze van spreken de ranzige festivalweide waarboven een psychedelische wietgeur hangt waar ondertussen een menigte aan het trippen is op de muziek die er gespeeld wordt. Als het gelijknamige debuut van The Savage Resurrection in februari 1968 verschijnt is de band al in verval. De zanger Bill Harper, gezegend met een krachtige stem, stapt op en de bassist Steve Lage wordt uit de band gezet. De platenmaatschappij wil niet meer in ze investeren en het schip strandt. De tien eigen nummers die op het originele album te vinden waren zijn hier verzameld aangevuld met twee alternatieve takes plus een cover van "River Deep Mountain High" dat geluidstechnisch helaas achterblijft op deze verder zeer terechte re-issue van een band die zowaar weer op schijnt te treden.

Als ik Graveyard Paradise: The Complete 1 2 6 & Taboo Recordings, 1966-68 opzet dan denk ik in eerste instantie te maken te hebben met een Engelse Merseybeatband. 1 2 6 was voordat het 1 2 6 was een coverband dat via materiaal van The Shadows overstapte naar The Beatles en The Rolling Stones. Zo gek was mijn gedachte dus niet. Het belangrijkste lid is Asa Krogtoft en dat klinkt dus allesbehalve Engels. De band komt uit het noorden van Noorwegen. Als ik deze cd beluister dan komt er echter geen festivalweide bij me op. Eerder middelbare scholen waar de bandleden strak in het pak hun liedjes spelen, terwijl de meiden gillen. De singles van 1 2 6 waren in Noorwegen succesvol. Dat is niet vreemd, want de op de Engelse school gebaseerde liedjes mogen er zijn. Ook moet ik nog even de invloed van Bob Dylan noemen. Krogtoft bewonderde hem, en dat hoor je. Al is het in een gladgestreken vorm. Ik kan me verder voorstellen dat als ze Nederlanders geweest waren het bij ons ook een succes was geweest. Na een behoorlijk aantal singles verschijnt begin 1968 hun debuutalbum Curtains Falling. De band bestaat dan al niet meer wegens een mening van verschil over de muzikale koers. Krogtoft probeert het nog onder de naam Taboo. Zij maken ook leuke liedjes, maar de Noren hebben het alweer gehad met bands. Er is geen droog brood meer in te verdienen. Taboo is overigens weer voor een reünie bij elkaar geweest.

Zeg er het uwe van...