Thom Yorke - The Eraser Remixed

Daar lees je dan weer niks over in de reguliere muziekpers: er was een vervolg op Thom Yorke's spookachtige soloplaat The Eraser in de vorm van The Eraser Remixed. Half maart verschenen er opeens drie vinylplaten met een fraai goudbedrukte hoes, met in totaal negen remixes. Maar ik heb geen platenspeler, dus ik wachtte op de cd-release, die er in juni zou zijn en dan eigenlijk nog alleen in Japan ook. Die cd is er uiteindelijk nooit gekomen. Blijven de MP3's over, en daar moet echt iets over geschreven worden, want ik ben nogal fan van dit soort experimenten. Vooreerst: van het fenomenale titelnummer met achtergrondzang van Jonny Greenwood is iedereen met zijn fikken afgebleven. En in alle overige tracks die wél op Remixed staan zit natuurlijk weinig samenhang. Hooguit dat de remixers serieus en enigszins voorspelbaar blijven. Terecht, want de afgelopen twee jaar is er maar weinig verschenen dat de originele Eraser qua sfeer benadert. Geen toeval dat The Eraser Remixed aftrapt met een typische en relatief rustige remix van Burial, waarin je het bijna hoort regenen, en dat ook Various gevraagd is om een remix af te leveren, die mooi diep is geworden. Ook is Modeselektor present, dat ik al eerder heb bejubeld: hoewel er aan "Skip Divided" beats zijn toegevoegd die iets meer rechttoe-rechtaan klinken dan het origineel, behoudt het nummer zijn loom-dreigende stijl en wint het iets wiegerigs. "Atoms for Peace" was op het origineel al een vullertje en Four Tet kan daar met zijn fijne xylofoon niet zoveel aan verbeteren, hoewel de Sigur Ros-achtige 'solo' halverwege een vondst is. En in Cristian Vogels remix van "Black Swan" krijgt de basgitaar de sinistere hoofdrol. Daarmee hebben we de pluspunten van het album gehad. De remixes blijven tot dan toe in elk geval even genietbaar als het origineel. Vogels tweede remix en die van The Field lijken er nauwelijks op en zijn dat prompt minder. Gedurfd is dat wel, vergeleken met de andere remixen, maar ook enigszins overbodig, al maakt The Field een fijn stuk ambienttechno. Ook The Bug haalt een synthlijntje en daarmee de ziel weg uit "Harrowdown Hill" en zet er een smerige baslijn voor terug. En dan was er nog een flutremix van Surgeon (wie?). Kortom, ergens snap ik wel waarom dit niet op cd verschijnt. Maar van de betere tracks is dat zonde.

Deze cd is nu alsnog uit, in Japan tenminste.

Zeg er het uwe van...