Zoals dat gaat als een muziekgenre met de doodgraver is meegegeven: er blijven altijd muzikanten hun eigen hoogstpersoonlijke wiel uitvinden. De hoogtijdagen van de lo-fi liggen al meer dan tien jaar achter ons, maar Dean Wells werkt nog steeds in hoog tempo aan zijn basaal opgenomen liedjes. Sinds 1999 heeft hij al zeventien releases op zijn naam staan. Geen track klokt langer dan een minuut of twee en dat maakt zijn output nog indrukwekkender. Voelt u de naam Guided by Voices al borrelen? Er drijven er nog een paar onder de oppervlakte. Wat te denken van John Darnielle's Mountain Goats of Neutral Milk Hotel. De stem van Dean Wells doet soms verbazingwekkend veel aan Jeff Mangum denken. Onder de naam The Capstan Shafts brengt hij in eigen beheer of op kleine labeltjes zijn platen uit. De score staat op dit moment op tien EP's en zeven full-length cd's. Zijn laatste boreling heet Fixation Protocols en bevat tweeëntwintig kleinoodjes. Niet elke track is even interessant, maar sommige kietelen zoals de beste lo-fi-tracks dat kunnen doen. Het zijn niet de mooiste melodieën, spannendste akkoordenwisselingen of meest curieuze vondsten die zijn liedjes kwaliteit meegeven, maar juist het feit dat je niet exact de vinger op de juiste plek kunt leggen, maakt deze plaat van Dean Wells de moeite waard. In de gaten houden.

Na het vertrek van gitarist Dregen uit dat andere bandje, The Hellacopters, kreeg Backyard Babies weer alle aandacht en steeg de productie aanzienlijk. Met resultaat, want in Zweden stond dit album al op nummer 1 in de charts. In Nederland zou je dat alleen nog voor elkaar krijgen door je muziek te verHenkJanSmitsen, maar daar is gelukkig geen sprake van. Integendeel, The Backyard Babies is een van de bands die de erfenis van de (vroege) Guns N' Roses levend houdt. Vanaf het begin grossieren de heren in vuige sleazerock, met - zoals het hoort, maar vaak vergeten - pure energie als belangrijkste ingrediënt. Dat er ook op dit album geen knieval naar de commercie is gemaakt blijkt al uit de titels: met "Fuck Off And Die", "Idiots" en "Zoe is A Weirdo" maak je geen vrienden onder snelle A&R-jongens. In eerste instantie viel dit album me wat tegen, maar dat bleek mijn eigen fout. Ik speelde het af op een iPod en had die - verstandig als ik ben - niet te hard staan. Maar Backyard Babies op laag volume draaien is blasfemie. Hup, de volumeknop op elf en opener "Fuck Off And Die" is ineens een feest. Een goeie riff, een simpel maar aanstekelijk refrein en plots bewegen al m'n ledematen mee. Bij track twee, "Degenerated", waar ze in de eerste maten al een memorabel refrein neerzetten, weet ik het zeker: dit is weer een killeralbum. Nergens verrassend, maar de Kindjes Uit De Achtertuin zijn wat mij betreft nog steeds dé opvolgers van Guns N' Roses uit de Appetite-tijd.

Ik heb overal achterstanden in. Op mijn werk, met het huishouden, met betalen (bewust), met lezen, met films, met studeren en inderdaad u raadt het al, ook met recenseren. Wasteland Discotheque is inmiddels alweer twee maanden oud en onze Deense vrienden van Raunchy verdienen beter. Nu alle aandacht dit jaar wel naar hun landgenoten van Volbeat lijkt te gaan, kunnen ze elk steuntje in de rug gebruiken. Of het nieuwe materiaal daar goed genoeg voor is, moet nog blijken. Muzikaal is er in ieder geval niet bijster veel veranderd sinds de vorige cd Death Pop Romance. Neem wat ruige, metalen coupletten, wissel die af met melodieuze en catchy refreinen, gebruik wat zoete elektronica en cleane zangpartijen en je hebt de essentie te pakken. Over de gehele linie lijkt het gitaarwerk iets minder expliciet, met uitzondering van de stamper "Straight to Hell". Het catchy-gedeelte laat wat op zich wachten. Het is allemaal wat subtieler, wat meer gedoseerd. Je moet goed opletten, maar het zit er wel degelijk in. Neem nummers als "The Bash", "Welcome To The Storm" en het superverslavende titelnummer. Stuk voor stuk groeibriljantjes. Misschien dat het grote publiek het niet oppakt, je doet jezelf tekort als je hier niet even wat energie insteekt. De cover "Somebody's Watching Over Me" moet je dan maar voor lief nemen. Dat is eigenlijk nergens voor nodig. Op eigen kracht moet het ook lukken.

'He wat leuk, heb je van Eurythmics ook een verzamelaar meegenomen om te luisteren?'
'Nee, dit is geen Eurythmics-verzamelaar, dit is het The Dave Stewart Songbook. Allemaal liedjes die Dave Stewart geschreven heeft met dees of geen en die hebben ze opnieuw opgenomen.'
'Maar dit is niet Annie Lennox toch die "Sweet Dreams (Are Made Of This)" zingt? Dat hoop ik tenminste, want anders is haar stem echt helemaal naar de kloten, dit klinkt verschrikkelijk.'
'Ze is het niet, het is Sierra Swan die zingt hier. Verderop doet Amy Keys een betere poging bij "Would I Lie To You" en wat andere nummers. En Dave zingt zelf ook nog het een en ander. Van Annie ontbreekt helaas elk spoor. Ik zou mijn hand niet op durven hoor steken als ze zouden vragen wie de Annie-rol op zich wil nemen. Dat kan toch helemaal niet? '
'Inderdaad. Maar het zijn dus niet allemaal Eurythmics -nummers. Ik wist niet dat Stewart voor anderen schreef.'
'Dus wel, en niet de minsten hoor. Alleen op deze dubbelaar staan al nummers die hij schreef voor Tom Petty, Mick Jacker, No Doubt, Céline Dion, Jon Bon Jovi, Bryan Ferry, Sinead O'Connor, Bob Geldof, Sarah McLachlan en natuurlijk onze eigen Candy. '
'Da's een bont gezelschap.'
'Dat vind ik wel het leuke aan Stewart, hij zoekt het niet alleen maar in de zogenaamde verantwoorde acts om mee samen te werken. Daarom gooit hij ook zonde scrupules zijn eigen arrangementen overhoop hier. Dat ik dat bij die Eurithmics-nummers niet geslaagd vind, ach, dat zal 'em vast worst zijn.'
'Dat vrees ik ook voor jou.'
'Ik bedoel maar. Met de andere remakes kan ik overigens prima leven. Al had hij wel wat meer van zijn solowerk mogen oppoetsen. Dat wordt chronisch onderschat.'

Een ongeschreven regel is dat je een album zeker niet met je slechtste of moeilijkst toegankelijke nummer moet beginnen. Een beetje je publiek prikkelen kan echter geen kwaad. Dat is wat Kasey Anderson heel goed doet op zijn tweede cd The Reckoning. Het openings- en titelnummer trok gelijk bij de eerste beluistering al mijn aandacht. Een bezwerend nummer, dat door Kasey's fluisterzang een beetje doet denken aan het briljante "Somewhere Down The Crazy River" van Robbie Robertson. Alleen hebben de gitaren wel de klankkleur van een foute Genesis-hitsingle die hier echter heel goed uitpakt. Een spannend begin en ik ging er dan ook eens goed voor zitten. Dat de plaat daarna in het volgende nummer "Last Thin Line" ("Hungry Heart" anybody?) als een blad aan een boom omslaat naar recht-zo-die-gaat countryrock uit de Springsteen Basisschool vind ik dan ook behoorlijk jammer. Niet dat dit nummer slecht is, maar het knakt wel mijn verwachtingen voor de rest. Maar misschien denkt een rootsliefhebber hier wel heel anders over. Die komt op The Reckoning verder goed aan zijn trekken. Maar balladetechnisch scoort hij de hoogste ogen. Zo zijn "Don't Look Back" en "Buddy Bolden's Blues" mooie sombermansballades en "You Don't Live Here Anymore" had bij wijze van spreken een Lennon-cover kunnen zijn met zijn langzaam naar de voorgrond tredende gitaren als fraaie ommekeer. Wat minder te spreken ben ik over de andere versie van het titelnummer die als een van de vier bonustracks bij deze uitgave zit. Het ontbeert de spanning die de oorspronkelijke cd-versie wel heeft.

De altijd moeilijke tweede plaat was ook voor Bloc Party een zware dobber. Op het nummer "Waiting for the 7:18" na vond ik Weekend In The City tegenvallen. Daar waar Silent Alarm zeker een paar maanden niet uit mijn cd-speler te slaan was, daar was hun vorige album er binnen een week alweer uit. Dat moeten Kele Okereke en zijn mannen gemerkt hebben. Ze moeten bij hunzelf gedacht hebben: 'Hoe krijgen we Sikkema weer tevreden?'. Dat is niet moeilijk, begin ten eerste met een surprise-release à la Radiohead. Daar doen ze me zeker een plezier mee, het brengt een lekkere buzz met zich mee. Ik begin meteen eensgezinden te mailen: 'Heb je het al gelezen? De nieuwe Bloc Party komt eraan. Niet over een half jaar. Nee, gewoon deze week!!!'. En dan ook nog aanbieden voor maar vijf pond. Dan heb je bij mij al een streepje voor. Maar nu nog de muziek, hoe klinkt Intimacy? Ze moeten gemerkt hebben dat ik goed gedij bij de cd's van Kasabian en de Klaxons, de dansbare invloeden zijn op deze cd nog meer aanwezig dan op de vorige cd's. Ze pakken je meteen vast met het nummer "Ares" (de god van oorlog). Een nummer met een stevige beat dat het gevoel van chaos en oorlog oproept. Ze laten je pas bij "Signs" weer even met rust, een rustig klokkenspel brengt orde, maar ze gaan meteen weer door tot aan het eind om je verslagen achter te laten. Ik geef me over!

"Dinosaurs In Rocketships", opmerkelijke titel voor een plaat. Dat zal dan vast wel geen gebruikelijke kost zijn, en inderdaad, dit Duitse Trip Fontaine is een opmerkelijk bandje. Na wat speurwerk op internet kwam ik erachter dat deze band een verleden heeft als dance-act, maar daar is op deze plaat werkelijk geen spoortje van terug te vinden, aangezien Trip Fontaine tegenwoordig gewoon (nou ja, "gewoon") een gitaarband is die niet bang is hokjesdoorbrekend te werk te gaan. Posthardcore-gitaren, stuiterdrums, beatlesque samenzang, poppy deun'en, akoestische gitaren en hoekig gescheur, het komt allemaal voorbij op deze plaat. Soms zo haaks op elkaar dat je denkt met meerdere bands te maken te hebben. Opener annex introotje "The Howl" is met zijn gelaagde samenzang en akoestische gitaren erg indie richting The Shins, direct daarna gaan de post-hardcore remmen los en worden de meest hoekige riffs en drumpartijen losgelaten op de argeloze luisteraar. Vervolgens wordt er weer wat gas teruggenomen, maar komt er even later in de vorm van het enorm catchy "Shine On You Lazy Liaison" een werkelijk fan-tas-tische catchy dwarscore-song à la The Blood Brothers voorbij, wat mij betreft het absolute hoogtepunt van de plaat. Wat direct weer teniet wordt gedaan door een handvol minder geïnspireerde songs. In de basis hebben we dus te maken met een hele goede band, die echter dringend iets moet doen aan hun quality control. Want ze hebben het in zich, laat dat duidelijk zijn. Benieuwd hoe deze band zich verder gaat ontwikkelen.

Begin 2007 kwam Katra (Solopuro) in het nieuws, omdat haar nummer "Tietäjä" teveel zou lijken op het nummer "Jillian (I'd Give My Heart)" van Within Temptation. Het nummer, dat inmiddels de Finse finale had gehaald om als nationale inzending voor het Eurovisie Songfestival te dienen, werd uiteindelijk vrijgesproken van plagiaat. Nu, anderhalf jaar later, komt ze met haar tweede album, Beast Within. De muziek van Katra is volgens eigen zeggen te omschrijven als een beetje klassieke zang, gemixt met rock, metal en folkmuziek. En dan komt al snel het breedgebruikte label gothic metal om de hoek kijken. Als je dan ook nog eens uit Finland komt is de link met Nightwish al snel gemaakt, al maken zij veel hardere, meer bombastischere muziek. Muzikaal moet je Katra dan ook meer richting bands als Elis en Leave's Eyes zoeken. Het bijna vijftig minuten durende album komt als geheel vrij rustig over, waarbij veel aandacht is gegaan naar de prima uitgevoerde zang. Opener "Grail Of Sahara" komt mij iets te geforceerd klassiek over, bij de andere nummers komt haar stem beter uit. De twaalf nummers zijn stuk voor stuk geen echte uitspatters, maar als geheel is dit zeker een prima album te noemen, waarbij ik aangenaam verrast werd door de afsluiter, "Kuunpoika", een in het Fins uitgevoerde cover van Hijo de la Luna van de Spaanse groep Mecano.

Cómo Te Llama is de tweede soloplaat van Albert Hammond, Jr., gitarist van The Strokes en - toegegeven - bij tijd en wijle een begenadigd liedjesschrijver. Hij mist het venijn van de werkjes van Julian Casablancas en ook diens net iets scherpere stemgeluid. Over de urgentie die hun bandje op hun eerste cd liet horen - maar sindsdien ook niet meer - zullen we het maar niet meer hebben. We moeten Cómo Te Llama op z'n eigen merites beoordelen. Dan concluderen we dat we een ietwat lome, vaak prettig in het gehoor liggende indieplaat met een paar goede ideeën in de cd-speler hebben liggen, die net iets teveel verveeld of ongeïnspireerd geneuzel laat horen. De eerste handvol tracks beloven wel wat goeds: prima mid-tempo rammelrockers die laten horen dat Albert Hammond wel iets kan, maar er (bewust?) niet altijd even veel richting aan wenst te geven. Op driekwart van de plaat lijkt het vat met invallen dan ook leeg. Het ruim zeven minuten durende "Spooky Couch" begint nergens, belooft niks en gaat ook nergens naar toe. Een andere track, "Borrowed Time ", twijfelt of het richting The Clash of richting The Police moet gaan. Twee liedjes verder krijgen we bijna per ongeluk nog twee lekker rammelende probeersels ("G Up" en "Mss Myrtle"), maar ook die helpen het eindresultaat niet boven een mager zesje uit. Had hij het nou maar bij een EP met de eerste vier tracks gelaten.

Het gebeurt maar zelden dat een voor mij onbekende band me écht uit de schoenen weet te knallen. De paar platen per jaar die me doen ontsteken in groot enthousiasme zijn doorgaans afkomstig van gearriveerde of min of meer bekende artiesten. Een onbekend kunststukje van Nederlandse bodem is al helemaal zeldzaam. En toen viel Hate The Neighbours in de bus. Brat Pack, nooit van gehoord. Ja, van die groep acteurs uit de jaren tachtig wel natuurlijk, maar die hebben vast geen retestrak punkalbum volgespeeld. Het lijkt zo simpel en er waren jaren dat je werd doodgegooid met snelle punkrock waar de vonken vanaf vlogen. In de huidige tijd waar ik door de Emo-bomen al jaren geen bos meer zie is het eerlijk waar een verademing om totaal verrast te worden door een band die het punkvuurtje weer helemaal doet opvlammen. De pure passie druipt er vanaf en invloeden van - ik ga even gooien met namen - bands als Grimple, The Almighty Trigger Happy en NOFX in de begintijd zijn een regelrechte aanbeveling. En dan te bedenken dat al dat moois afkomstig is uit Nijmegen. Met het risico mijzelf in superlatieven voorbij te snellen durf ik te stellen dat er dit jaar nog geen betere plaat in dit genre is verschenen, ook niet aan de overkant van de Atlantische Oceaan. Brat Pack verdient alle lof voor het uitdelen van een pijnlijke schop onder de kont van een ingekakte scene die hard toe was aan wat vers bloed.

Rusalki wordt gevormd door vier zangeressen van verschillende nationaliteiten (Nederlands, Iers en Russisch) die vanuit Amsterdam de wereld bestoken met hun vertolkingen van traditionele volksmuziek uit alle windstreken. Op hun derde cd Kumushki ligt de nadruk op repertoire uit Oost Europa, een gebied dat doorgaans slecht vertegenwoordigd wordt door vertolkers van Balkan-muziek, dus dat klinkt alvast veelbelovend! Echter, hun cd en website bekijkend bekroop me een licht onbehaaglijk gevoel: de dames presenteren zich als een soort new-age bloemenmeisjes, en de boodschap dat we uiteindelijk allemaal vriendinnen van elkaar zijn ligt er nét iets te sterk op. Maar wat een verrassing om deze muziek te horen! De meeste nummers worden zonder begeleiding gezongen, en daar is het kwartet op zijn sterkst. De arrangementen zijn origineel, de harmonieën zijn gewaagd en spannend, en de vier stemmen klinken vol en doorleefd. Soms wordt er spaarzaam begeleid op gitaar, maar dat doet eerder afbreuk aan de prachtige zanglijnen dan dat het werkelijk iets toevoegt. De muziek is doordrenkt van weemoed en verdriet, en slechts een enkel nummer klinkt vrolijk of opzwepend. Naar mijn smaak overtuigt Rusalki daarin niet. Ze "vlammen" niet echt, zoals bijvoorbeeld collega-zangeressen Laïs dat wel weten te doen in veel van hun repertoire. Daar waar Rusalki zich concentreren op verstild en ingetogen, hebben ze echter mijn volle aandacht, en weten zelfs hier en daar te ontroeren. Punt van aandacht is echter wel de zuiverheid van het zingen: je hoort nét iets te vaak een uit de toon vallend nootje. In rock en blues is dat charmant, in a capella zang is dat alleen maar storend...

Onder de naam Samamidon brengt de Amerikaan Sam Amidon al enige jaren cd's uit waarop hij traditionals op geheel eigen wijze vertolkt. Deze cd, die folknummers uit de Appalachen (een berggebied in Noord-Oost Amerika) bevat, is opgenomen op IJsland, een land dat de laatste jaren erg in opkomst is in de popmuziek. Met Sam's hese stem en de ingetogen benadering van zijn nummers doet hij al snel denken aan iemand als Nick Drake of Sufjan Stevens. Of, meer recent, aan Bon Iver, die toch een redelijk opmerkelijke opmars heeft gemaakt met zijn akoestische songs. De basis op All Is Well wordt gevormd door de stem van Sam, en zijn gitaar. Als er al meer instrumenten tevoorschijn worden
getoverd, is dat heel subtiel, met wat strijkers en blazers of bijvoorbeeld de Uilleann pipes in "Fall On My Knees". Een hoogtepunt is het zeer fraaie "Saro", dat volgens de overleveringen uit 1749 stamt. Sam doet het klinken alsof hij het zojuist geschreven heeft. Een verdienste op zich. Dit is geen achtergrondmuziek, maar muziek om via je koptelefoon heel goed op je in te laten werken.

Op het moment dat ik dit stukje schrijf is het al wel zo'n drie weken geleden dat ik Turner Cody's First Light tot weekplaat had gebombardeerd. Normaliter komen stukjes wel redelijk makkelijk uit mijn vingers, maar nu dus niet. De cd stond ook eigenlijk dagelijks op mijn cd-menu, maar de juiste woorden kwamen maar niet. Vandaag heb ik uiteindelijk maar de stoute schoenen aangetrokken. Er moest en zou nu echt een stukje komen! Turner Cody is een singer-songwriter die met First Light zijn tweede solo-plaat aflevert. Op de hoes zie je echter een band. En zo klinkt het album ook: als een bandplaat. Opperhoofd is dus Turner Cody die alles schreef en zingt en de rhythmgitaar beroert. Ik kan hier niets verkeerd over zeggen. Ik had het niet voor niets weekplaat gemaakt. Toch knaagt er iets. Ik moet namelijk wel erg aan anderen denken. Zo had "Underground" en "Corner of my Room" zo van Bob Dylan kunnen zijn of "Think About You Anymore" van Tom Waits. Zo kan ik nog wel verder strooien met namen. Maar ook al liggen muzikale referenties voor de hand, het is allemaal wel erg goed gedaan. En mensen als Dylan en Waits hebben mindere liedjes geschreven. Ook is de productie wat braaf. Al zijn de toeters die Jon Natchez bespeelt wel weer een fijne aanvulling en word ik vrolijk van de melodieën. Op 20 en 21 september is Turner Cody trouwens in ons land om zijn/hun kunnen te laten zien.

Bij opener "Where The Sidewalk Ends" denk ik even te maken te krijgen met een album vol semi-garagerock. Dat mag dan een flink deel uitmaken van Holdin' Onto Trouble's Hand, het daaropvolgende titelnummer doet me in alles denken aan Izzy Stradlin & Juju Hounds. Het is niets anders dan heerlijk sleazy bluesrock. Verderop komen er nog allerlei stijlen voorbij, waarbij je verwantschap met tal van grote namen kunt horen: John Hiatt, Little Steven, Tom Petty, Kevn Kinney, Bob Dylan, Bruce Springsteen. Zonder ooit in imitaties te vervallen, overigens. Gemene deler is wel dat het allemaal stijlen zijn die een dik stempel 'Amerika' dragen. Pat Todd was voorman van The Lazy Cowgirls en startte het nieuwe hoofdstuk onder eigen naam ambitieus met een dubbelaar. Opvolger Holdin'Onto Trouble's Hand mag dan een enkel album zijn, er staan niet minder dan twintig nummers op. Je zou bijna zeggen dat het een dubbelaar op één cd is. Voor alles is dit een heerlijke collectie songs waar de liefde voor Americana vanaf spat. Of het nu met mondharmonica is, met akoestische gitaren, met flink overstuurde elektrische gitaren, het blijft puur en echt klinken. En als rock. Niet alleen in de ruigere tracks als de opener en "You're Alone Again", ook de rustigere songs worden nergens braafjes. Dat maakt dat dit lange album tot het eind heerlijk blijft om naar te luisteren en dat zullen weinigen hem na kunnen doen. Het is niets nieuws wat Todd te berde brengt, maar hij doet dat wel zo goed dat dat geen moment stoort. Integendeel, veel bekendere acts zullen hun stinkende best moeten doen om dit niveau te halen.

Je hebt van die bandjes waar het hopeloos mis mee blijft gaan. Twee jaar nadat ze eindelijk alle personeelswisselingen, platenmaatschappijproblemen en andere ellende achter de rug hebben, krijgen ze de mogelijkheid om hun debuut op te nemen. Nog weer twee jaar later wordt de plaat zelfs in Europa uitgebracht. Het hoesje wordt aangepast - nieuw! nu nog lelijker! - er komen zelfs twee videoclips als bonus op te staan, maar juichende recensies, ho maar. En ook deze scribent staat niet te juichen. Brain Heart Guitar van het uit Calgary, Canada afkomstige The Dudes is een aardige plaat. Als er niet al een Weezer bestond, zou het zelfs een zeer aardige plaat zijn. In hun eigen stad hebben ze al een zekere reputatie en ze hebben zelfs een killer-track, de publieksfavoriet "Dropkick Queen of the Weekend". Jammer genoeg is dat ook meteen het enige liedje dat raak is. De rest is er steeds net naast. Net zoals de dame in "Dropkick Queen…" niet echt bestaat - een elk concert bezoekende rockchick waar elk lid van elke band verliefd op is -, vrees ik dat ook het grote succes voor The Dudes onbereikbaar is. Hoe sympathiek hun uitstraling ook is, hoe hard ze ook werken: meer dan een goedbedoelde poging om sympathieke rockliedjes met een fijn popgevoel te schrijven is Brain Heart Guitar niet.

Als ik beneden kom betrap ik onze kater W. op het aanrecht bij het eten aan een plant die daar toevallig even staat. De kater schrikt zo van mij dat hij bij het wegspringen een kopje aanraakt dat met een zwiep op de plavuizen beland. In gruzelementen. Als ik onderaan de bijlage bij ABC's cd Traffic lees dat ABC meedoet aan de Here And Now Tour 2008 met artisten als Rick Astley, Banarama, Paul Young, Curiosity Killed The Cat, Johnny Hates Jazz en Cutting Crew dan heb ik mijn vernietigend oordeel al wel klaar. Geweest is geweest. Toen was het al erg genoeg. Het was alweer elf jaar geleden dat het laatste studio-album van ABC verscheen en dat was vijftien jaar na hun debuut die ze qua hitsucces met nummers als "Look Of Love" en "Poison Arrow" nooit meer zouden overstijgen . Ook Trevor Horn, de man die heel veel successen in de tachtiger jaren produceerde is niet meer van de partij. Gary Lanegan heeft het kunstje echter goed afgekeken van Trevor Horn. Mocht je ABC's nieuwe single "The Very First Time" hebben gehoord dan doen ze wat je verwacht: het maken van lekker in het gehoor liggende liedjes dat dichtgesmeerd wordt met keyboards en koortjes die zo uit 1983 zou kunnen zijn. Als je bij het album zelf begint dan hoor je in "Sixteen Seconds To Choose" onverwacht veel funk. Het lijkt Mothers Finest wel! Ook andere liedjes vallen mee. Ik moet denken aan Inxs ("Ride" en "One Way Traffic"), Duran Duran ("Life Shapes You") en nummers zoals Robbie Williams het maar niet meer lukt om ze op te nemen ("Validation" en "Minus Love"). Meevaller dus, ik hoor ze tegenwoordig veel beroerder op de radio. Al ben ik blij dat de 'Here And Now Tour' ons land niet aan doet.

Het is u vast niet ontgaan dat dit Californische duo al een tijdje flink wordt bejubeld. Dat is mooi, want zoveel aandacht krijgt psychedelische folkmuziek meestal niet, of je moet twee zusjes met getekende snorren zijn. Ik rekende vol vertrouwen op een meesterwerk. Helaas. Het punt waarop Visiter, voor mij, een gewone plaat blijkt te zijn is eenvoudig aan te wijzen. Na het fraaie intro van "Walking", met smachtende Death Cab-vocalen en aanstekelijk banjo-getokkel, wordt er een akkoord aangeslagen dat het tweede aansluitende nummer "Red and Purple" inluidt. Ik wacht op een nieuw (open) akkoord, ik hoor het al bijna, maar nee, dit ene akkoord verandert in een ritmisch element, dat wordt versterkt door tribale percussie. Ik zeg niet dat het niet werkt, het is zelfs een van de leukere nummers, maar het was gewoon niet wat ik gehoopt had. The Dodos houden echter wél van wilde, exotische dansen en lawaai. Misschien ben ik gewoon te soft, als ik de manische moerasblues van "Paint the Rust" liever zou overslaan. Nee, doe mij dan maar "Winter", een geslaagde Beirut-pastiche. Opvallend eigenlijk hoe snel Zach Condon navolgers krijgt, Get Well Soon had er ook al een. Ook lief is de "Park Song", met Andrew Bird-achtige pizzicato-violen en een naïeve 'wat heb ik vandaag allemaal gedaan'-tekst. Ondanks hun folky imago opereren The Dodos eigenlijk in hetzelfde gebied als de artrockers Born Ruffians, die met Red, Yellow and Blue een beter album afleverden.

Ik was in de veronderstelling dat de titel Songs in A&E verwees naar de toonsoort waarin deze cd voornamelijk gespeeld is, maar inmiddels ben ik erachter dat A&E verwijst naar 'Accident & Emergency', een afdeling in een Engels ziekenhuis waar zanger Jason Pierce van Spiritualized vocht voor zijn leven tegen een longontsteking. Nu was Pierce al nooit moeders vrolijkste, maar zijn ziekte heeft hem bepaald niet de relativiteit der dingen doen inzien. Ook de zesde Spiritualized-plaat is weer een behoorlijk deprimerende. Maar wel deprimerend mooi. Na een kort intro op de Mellotron schmiert Pierce zich met behulp van blazers en achtergrondvocalen door "Sweet Talk" ("...like angels"), om al even treurig te vervolgen met "Death Take Your Fiddle" (waarvan sommigen beweren dat je beademingsapparatuur op de achtergrond hoort, en verdomd!). Even lucht krijg je vervolgens dankzij de rock 'n' roll in "I Got A Fire", om vervolgens met een alweer vurig liefdesliedje ("Soul On Fire") om de oren geslagen te worden. Kortom, voor elk wat wils op deze cd, met als rode draad het verdriet en de emotie. Eigenlijk precies zoals we dat al bijna 20 jaar gewend zijn van Spiritualized. U bent dus gewaarschuwd.

Ik heb deze cd nu al zeker tien keer gedraaid en het valt me elke keer op dat ik geboeid ben bij de eerste single "Strength In Numbers", maar dat ik daarna ongewild met mijn gedachten wegdwaal. Pas bij het nummer "Cold Blooded" ontwaak ik weer. Hiertussenin zitten toch zeker wel negen nummers en als ik me er echt toe zet om ze bewust mee te maken, dan zijn ze echt niet slecht. Ze doen me vaak denken aan Duran Duran en andere bands van rond die tijd, veel elektronische muziek met een beetje ondersteuning van 'echte' instrumenten als een gitaar en drumstel. Ik vraag me werkelijk waar af waarom ik telkens afdwaal bij The Music. Het is puntig en de stem van Robert Harvey is alles behalve slaapverwekkend. Het verhaal achter Robert Harvey is ook niet slaapverwekkend. Hij heeft een verleden van drugs- en alcoholverslaving. Het begon met de drugs, maar na de release van hun tweede album in 2005 verving hij de (hard)drugs door alcohol en was hij dagelijks voordat de klok 19:00 uur aangaf al dronken. Eind dat jaar gaf Harvey uiteindelijk toe dat hij een probleem had, en is toen opgenomen. In het nummer "Drugs" beschrijft hij zijn strijd, While the heart keeps beating, the brain keeps wanting. How can I fly if you don't give me wings. Voor het eerst dus een album met een nuchtere Robert Harvey en misschien is dat wel de reden dat ik afdwaal; de climax in de nummers is minder geworden, te nuchter, te vlak.

Als de naam Francis Buchholz je iets zegt, dan was je in de jaren zeventig en tachtig vast een groot fan van The Scorpions. Na de Crazy World-tour zei Buchholz bedankt en tot ziens tegen Klause Meine en zijn mannen, met wie hij twee decennia lang de wereld onveilig maakte. Al zou het me niet verbazen als Buchholz de braafste van het stel was. Na zijn vertrek uit de Scorpions was het stil rond Buchholz tot hij twee jaar geleden weer op het podium stond met eveneens ex-Scorpion Uli Jon Roth. Nu duikt hij op als volwaardig bandlid van het Duitse vijftal van Dreamtide. Die band is na vijf jaar weer onder het stof vandaan gehaald. Met drie bandleden van het ook al heropgerichte Fair Warning. Zij worden aangevuld door zanger Olaf Senkbeil die net als Buchholz bij Roth in de band zat. Raar is dat de live-recensies die ik las over Senkbeil's rol bij Roth met niet bepaald enthousiast waren, terwijl hij hier op Dream and Deliver echt de sterren van de hemel zingt. Soms doet hij hierbij aan Coverdale in zijn goede dagen denken, maar vaak klinken ook Steve Perry (Journey) en Steve Walsh (Kansas) erin door. Een verademing ten opzichte van bijvoorbeeld de vervelende zang van Meine. Waar ik normaal nog wel eens af wil haken bij een AOR-album dat meer dan een uur klokt, weet in dit geval de songs van gitarist Helge Engelke de aandacht wel degelijk vast te houden. Dat komt doordat hij juist niet alleen maar gaat voor de zekere mix van pompeuze uptempo en glazuurbedervende zoetigheid, maar het songmateriaal veel diverser is. De band laat bijvoorbeeld ook regelmatig haar bluesy kant zien, met natuurlijk altijd wel die melodieuze rockondertoon. Dat Engelke zich dan in het begin van de solo van "I Don't Wanna Wait" vergaloppeert en het funky "Dancing When The Night Falls" een beetje een mispeer is, ach, het zij hem vergeven, de rest van de plaat compenseert dit met speels gemak.

Eigenlijk maakt Clipd Beaks intens lelijke herrie. Mijn pa zou bij het binnenkomen van mijn kamer ogenblikkelijk uitroepen 'Wat heb je nu weer voor georganiseerd lawaai opstaan?!', wat overigens zijn vaste uitdrukking is voor ongeveer elke muzieksoort die geen klassiek, pop of folk is, maar in dit geval is die recht in de roos. Het Amerikaanse viertal Clipd Beaks speelt lompe rockriffs zonder veel samenhang, en jammert daar vals vervormd onverstaanbaar overheen. Je moet ervan houden en dat doe ik niet, om dezelfde redenen waarom ik ook niet van Liars houd: ik vind dit soort psychedelische avant-garde oervervelend. Tegelijkertijd moet ik echter de groep nageven dat ze op hun eerste langspeler wel maken wat je avontuurlijke muziek moet noemen. Net zoals je lang erover doet om de verticaal uitgeschreven spijkerschriftteksten in het boekje te ontcijferen, kun je Clipd Beaks langzaam 'ontdekken'. Waar de groep in "Wrathscapes" gas terugneemt en weer spanning opbouwt, is dat eigenlijk best lekker en uitdagend. Ook de intro van "Manipulator" en "High on Charms" smaken naar meer, juist omdat ze op de grens zitten van mooi en lelijk. Maar dan komt er weer zo'n doelloos postpostpunk-ransbad achteraan. Hoarse Lords werpt de vraag op wat interessanter is, het spelen van een mooie melodie op lelijke instrumenten of andersom. In beide gevallen is er na stug doorluisteren voor de luisteraar echter geen kers op deze moddertaart te bekennen. En dan valt het uiteindelijk toch vies tegen met dat avontuur.

Een verhaaltje schrijven over (The) Melvins is bijna net zo’n zware kluif als het beluisteren van hun albums. Je ontkomt er bijna niet aan om een gruwelijk lang intro te schrijven om aan te tonen hoeveel mythen en historie deze legendarische groep aan zijn kont heeft hangen. Dat steeds weer lezen is geen pretje voor de kenners en mensen die The Melvins nog niet kennen moeten anders maar even wat rondneuzen op wikipedia. De managementsamenvatting: ze bestaan al heel erg lang, ze zijn volledig geschift en ze hadden iets te maken met de opkomst van grunge. Er gaat ook bijna geen jaar voorbij zonder nieuw, oud of verzameld werk en anno 2008 is dat Nude With Boots. Na het alom bejubelde (a) Senile Animal waren de verwachtingen flink gestegen. Het duurt altijd even voordat een nieuwe Melvins de aandacht heeft gekregen die hij verdient - je moet er echt een paar keer goed voor gaan zitten - maar ik durf nu toch al wel te stellen dat Nude With Boots zijn voorganger niet overtreft. Het is uit duizenden herkenbaar Melvins wat we horen: veel geëxperimenteer en lastig in het gehoor liggend maar op sommige momenten het geniale aantikkend. Wederom wordt gebruik gemaakt van twee drummers, een gimmick die deze keer iets minder verrassend en spannend uitpakt. Een conclusie die voor de CD in zijn geheel getrokken kan worden; hier en daar is het ouderwets genieten en zonder meer briljant wat we horen, terwijl er tegelijkertijd niet gesproken kan worden van een mooi compleet album. Teveel losse flarden en vullertjes zorgen voor een slechts bij vlagen écht goed resultaat, een resultaat waar menige mindere god overigens nog steeds voor in zijn handjes zou knijpen.

Soms zijn dingen gewoon heel simpel. Neem The Cool Kids. Je maakt hiphop (dus dan ben je cool) en je bent samen net iets ouder dan 40 (dus eigenlijk ben je gewoon nog een stel knulletjes). Dan noem je jezelf natuurlijk The Cool Kids. Het ligt zo voor de hand, and I love it. Hetzelfde geldt voor dit eerste officiële schijfje van het uit Detroit en Chicago afkomstige duo. Antoine Reed en Evan Ingersoll hebben het niet zo op al die toeters en bellen die je tegenwoordig in hiphop-land tegenkomt. Aan hun broek geen Kanye West of Timbaland. Welnee, Reed en Ingersoll zijn meer van de ouderwetse stijl van The Beastie Boys, Eric B. & Rakim en LL Cool J toen-ie nog daadwerkelijk cool was en niet kon leven zonder z'n radio. Een beat en ouwehoeren maar over hoe cool je wel niet bent. En dan niet twintig tracks lang, onderbroken door 38 skits en interludes. Tien nummers is meer dan genoeg. Sceptici zullen misschien zeggen dat The Bake Sale in feite een platte remake is van pakweg Licensed To Ill of Paid In Full. Tja. Het is inderdaad zo oude school als de pest, maar de 21e eeuw is bij The Cool Kids onmiskenbaar aanwezig. Reed en Ingersoll ontmoetten elkaar via internet, alle songs op The Bake Sale werden eerder al gereleased via Myspace en hoe minimalistisch en back-to-basics de beats ook zijn: het is allemaal overgoten met een duidelijke hedendaagse elektronicasaus. Ik zou zeggen: ga eens kijken bij deze uitverkoop. Heerlijke gebakjes, als u het mij vraagt.

Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor artiesten die hun eigen werk produceren. Zeker in moderne muziek is productie vaak even belangrijk als uitvoering en compositie, dus wel zo mooi als een artiest ook dat aspect van zijn werk in eigen hand houdt. Daar is wel de nodige zelfkritiek en bescheidenheid voor nodig. Steve Howe mist beide eigenschappen. Hierdoor kan het gebeuren dat hij zingt op zijn cd's, of een serie van drie cd's uitbrengt onder de naam Homebrew, die, ach, lees zelf maar. Nu is daar het eerste deel uit een nieuwe serie, Motif. Bij aankondiging was ik nog enthousiast: een overzicht van al zijn stukken voor sologitaar, alles opnieuw opgenomen. Aangevuld met wat nieuw werk, want het moest natuurlijk niet alleen maar een best-of-selectie worden. Die nieuwe stukken zijn erg goed. Sommige solo-arrangementen van stukken die eerder in band-verband zijn verschenen zijn ook prima. Wat is er dan fout gegaan? Welnu, niet gehinderd door enige vorm van eerdergenoemde zelfkritiek heeft Howe besloten om voor alle stukken, die al eerder op cd waren verschenen, een andere gitaar te gebruiken. Op zich een nobel streven, maar daar waar het eerst akoestische stukken betrof, horen we nu opeens een elektrische gitaar. Schraal, blikkerig, en met flink wat echo en delay erachter. Gevolg: het klinkt afschuwelijk amateuristisch, en zelfs zijn eigen Leitmotif "Clap" (mijn favoriete gitaarstuk ooit) is opeens teruggebracht tot een beschamend prutserig klinkend uitprobeerseltje. Meneer Howe: ga u schamen!

Xavier Rudd maakt muziek met een geschiedenis

Hoe excentriek of uncool iemand in het dagelijks leven ook mag zijn; als artiest blijkt betreffende handicap vaak een sellingpoint. Hoewel multi-instrumentalist Xavier Rudd in deze tijden van 'awareness', of het nu om het milieu gaat of om mensenrechten, marketing-wijs een geschenk uit de hemel moet zijn, lijkt zijn populariteit vooralsnog op natuurlijke wijze te groeien. 'This weeks next big thing' is hij in ieder geval niet. De waan van de dag lijkt ook muzikaal gezien volledig voorbij te gaan aan deze artiest, die zichzelf als doorgeefluik ziet voor de geesten van zijn voorvaderen.

Het is een prachtig 'historisch' verhaal. Held King Khan ontdekt een 18-jarige jongeman die zijn dagen doorbrengt met het springen op treinen en met het maken van muziek op zijn banjo/gitaar. Opnames stuurde Khan naar Voodoo Rhythm-platenbaas Reverend Beat-Man. Hij (Andy Dale Petty) mocht een album opnemen en dat ligt nu met All God's Children Have Shoes in de schappen. Het hoofdmenu bestaat uit traditionals en bewerkingen van liedjes, zoals die van Bob Dylan ("Walking Down The Line"), Johnny Cash ("He Turned The Water Into Wine") en John Fahey ("Sunflower River Blues"). Een onbekend nummer "The Hour Is Near" is naar ik aanneem speciaal voor hem geschreven. Het schrijverstrio Z. Jefferies, R. Tidwell en M. Bryant worden in ieder geval in de inlay bedankt, Zach Jefferies speelt nog een moppie piano op dit nummer mee. Deze acht nummers worden aangevuld met vijf nummers van Andy Myers. Ook hij wordt bedankt in het boekje, maar het zou me niet verbazen als dit de echte naam is van Andy Dale Petty. Ik betwijfel dan ook of de rest van het verhaal klopt. Wat ik wel weet is dat het een album is geworden waar liefhebbers van het pure countryrootsgenre niet door teleurgesteld zullen worden. Hoogstens door de lengte. Een half uur vind ik persoonlijk wat aan de korte kant, maar de nummers zijn wel alle dertien goed. Dat dan weer wel.

Zondag werd de dag waarop ik het meest zou missen, maar ook de dag waarop ik het meest overweldigende optreden zou zien. Dat wist ik nog niet toen ik opstond, laat staan toen ik mijn stukje zat te typen en de supersympathieke Lucky Fonz III aan het missen was. Schijnt fijn geweest te zijn. Ook wist ik niet waar 'Doing Heart Time' was. Jan Rot speelde er. Je kunt een hekel aan hem hebben, maar ik waardeer zijn Nederlandse vertalingen van Engelse klassiekers heel erg. Gemist, want ik wist dus niet waar die 'Doing Heart Time' was. Op weg naar We Are Scientists kreeg ik een sms. 'We zitten in 'Doing Heart Time', dat houten ding bij de Grolsch. Heel leuk hier.' Ik liep de houten constructie in de vorm van een hart (sic) op met een kop koffie. De dag beginnen was nog nooit zo verrassend: twee jonge mannen - van wie een een pijp rokende neger: alle meisjes met wie ik was werden op hetzelfde moment verliefd - die met hart en ziel oude soul, rock 'n roll, country en sixties aan het draaien zijn. Nergens hoor je die liedjes op Lowlands. En dan ook nog op zo'n intieme plek! Ik draai heel veel oude muziek, maar op Lowlands probeer ik dat altijd maar even te vergeten... Ineens was ik wakker. Iets wat door een douche en vele koppen koffie nog niet gelukt was. We Are Scientists gemist. En zo ook Extince. En zo ook Lykke Li, die erg leuk geweest schijnt te zijn. Ach, ik heb door de plaatjesdraaiende mannen tenminste genoeg energie om de tocht naar de Bravo te maken om Hercules and Love Affair te zien!

Greg Howe was een van de gitaristen die opkwam in de periode van de shredders. Paul Glbert, Marty Friedman, Tony MacAlpine, allemaal hadden ze een waanzinnige techniek, allemaal waren ze sneller dan het licht en vrijwel allemaal begonnen ze op het label van pionier Mike Varney, Shrapnel. Een flink deel van die gitaristen bleek het vervolgens lastig te hebben om er een succesvolle solocarrière uit te slepen. Enorm snel spelen is immers iets anders dan een liedje spelen en schrijven. Een deel van deze gitaristen is het mede in de jazzhoek gaan zoeken, omdat je daar meer vrijheid hebt in je composities. Greg Howe verdient zijn boterham vooral als sessiemuzikant bij popgrootheden als Michael Jackson, Enrique Iglesias en Justin Timberlake - honger lijden is goed voor je street credibility, maar geen lange-termijnplan, nietwaar? Op Sound Proof doet Howe echter z'n eigen ding. Als ooit het begrip fusion van toepassing was op een album, dan is het wel hier. Maar waar de bio spreekt van 'elements of rock, blues and Latin music with jazz influences' zou ik eerder kiezen voor de formulering jazzcomposities met uitstapjes naar Latin, rock en blues. Jazz voert namelijk duidelijk de boventoon. Soms is het puur jazz ("Sunset In El Paso"), meestal is de basis jazz met tal van invloeden, verpakt in subtiel of furieus maar altijd hoogstaand gitaarwerk. Misschien ziet u waar 'm de schoen wringt voor mij: het is reuze knap allemaal, maar aan het einde van het album heb ik veel techniek gehoord, maar te weinig gevoel. Iets minder jazz en iets meer blues zou mij een stuk blijer maken.

Als ik de recensies en de bio mag geloven, hebben we hier te maken met de beste indiepopband van Finland. Nu heb ik geen idee hoeveel indiepopbands er überhaupt in Finland zijn, maar goed, het beloofde toch heel wat. Vol goede moed stopte ik The Healer dus in de cd-speler van mijn nieuwe bolide. Lekker geluidje, wind in het haar, en kom maar op met die muziek. Ja, het had heel mooi kunnen zijn. Maar helaas, warm werd ik eigenlijk alleen echt van de zon die fel door de ramen scheen. Wat ik hoorde, was vooral doorsnee lo-fi popmuziek, met een soort van fluisterende, vlakgestemde Michael Stipe-kloon als zanger. Niet per definitie een aanrader dus. Soms staan er toch nog wel pareltjes op, zoals "No One Is Perfect", met leuke tempowisselingen en mooie melodietjes op zo te horen een Hammond-orgeltje, of de eerste single "Hyvinkää", die me doet denken aan Belle and Sebastian. Mocht je naar dat soort muziek op zoek zijn, dan zou je Sister Flo eens kunnen proberen, maar aan de andere kant: Belle and Sebastian verslaan in hun eigen genre is eigenlijk onmogelijk.

De voortekenen waren nog wel zo goed. Het charmante knip- en plak-artwork herinnert aan obscure lo-fi-releases, waar de artiest voor iedere afnemer met liefde een uniek hoesje knutselt. De bandbezetting is ook al zo leuk. Drie dames, in een ongebruikelijk combo van bas, drums en viool. Twee ervan zijn Afro-Amerikaans, wat toch ook nog altijd een (stoere) uitzondering is in punky noiserock. Dat The Secret Life apart, fris, dan wel bizar is te noemen, verrast me dus niet. Alleen jammer dat de muziek zo slecht is! Het klinkt alsof we naar een vroege incarnatie van Seedling luisteren. Let wel, toen de leden van die band zeven jaar waren en op Koninginnedag een zakcentje probeerden te verdienen. Met name de violiste zou je met plezier een euro betalen om 'r even op te laten houden. Ga maar een suikerspin halen. Of zou ik dit kattengejank moeten interpreteren als geniaal avant-gardisme à la John Cale in The Velvet Underground? Laten we dat maar niet doen. Grappig genoeg is de enige andere vergelijking die me te binnen schiet, wederom Nederlands en eveneens kinderlijk. Een groot gedeelte van de harmonieuze melodieën (er wordt ook veel geblèrd) heeft de naïviteit die de zanglijnen van Solex ook zo vaak bevatten. Luister daarvoor maar 'ns naar "Oh, Deadly Nightshade!". Het beste wat ik over dit trio kan zeggen is dat ze in elk geval zelfkennis hebben. Na drieëntwintig minuten houden ze er al mee op.

Je kent ze vast wel, die automobilisten die hun muziek keihard op hebben staan waarbij jij als toevallige toehoorder met name de zware bassen hoort: boem knal boem boem knal. Vaak maak ik dan zelf gekscherend -ja, ik ben grappig - de opmerking dat de schroeven in de auto los rammelen van die pokkeherrie. Waarschijnlijk raad je het al: ook ik heb me aan bovenstaand schuldig gemaakt. Recent zelfs. De oorzaak is de cd Anhedonia van de Amerikaanse band Burning Brides. Die cd vraagt erom. Waarom? Nou, omdat Anhedonia een vet klinkende rockplaat is die het midden houdt tussen grunge (Soundgarden), stoner (Queens Of The Stone Age) en ouderwetse hardrock (AC/DC). Tja, dan rest er maar één ding en dat is de volumeknop open draaien. Burning Brides is een trio waarvan er twee vanaf de oprichting in 1999 deel uitmaakten van de band. Dat zijn zanger/gitarist Dimitri Coats en bassist/zangeres Melanie Campbell, inmiddels ook Coats geheten. Hoe 'burning' die liefde is vraag ik me wel af met een liedje als "Lovesick". Van drummer werd vanaf de oprichting geregeld gewisseld. Vanaf 2005 neemt Pete Beeman de honneurs waar. En verdienstelijk. Dat kan ook gezegd worden van de heerlijke baspartijen van Melanie Coats en de prachtige diepe stem van Dimitri Coats - ik zeg Chris Cornell - die voor rockmuziek gemaakt lijkt te zijn. Als hij zingt 'rock 'n' roll is dead, rock 'n' roll is free, rock 'n' roll means everything to me' dan lijkt dit een cliché, maar ik geloof hem. Als ik aan het eind van de cd echter me niet echt meer een melodie van een song voor de geest kan halen, dan is dit geen enkel probleem. Ik draai de cd gewoon nog een keer. Hard.

Jee. Het lijkt wel drukker op het terrein. Waren er vorig jaar dan misschien 60.000 mensen en dit jaar 70.000? Ik moet in elk geval best wel weer wennen aan de drukte. Vorig jaar was dat ook het geval en kwam ik er op de vrijdag niet in. Nu, na Tom Baxter volledig gemist te hebben, enkele klanken opgevangen te hebben van One Night Only - die van one-hit-only - en even gegluurd te hebben bij de metalband Killswitch Engage - mijn oren kunnen binnen de eerste Lowlandsuren nog niet zoveel herrie aan! - toch maar echt beginnen bij The National. Die ervaring van Haldern, de ervaring van de eerste keer zien, die komt niet meer terug, maar de mensen die ik bij me heb en die hun eerste ervaring op Lowlands meemaken, zijn minstens zo enthousiast als ik vorige week op Haldern.

Ik ben niet zo van 'het einde van de wereld'-verhalen, maar als een artiest in zijn bio schrijft 'This was written on July 1st 2008 - 4 years and 6 months before the end of the World', dan voelt dat toch een beetje ongemakkelijk. Die iemand is in dit geval David Freel, al sinds de oprichting eind jaren tachtig het brein achter Swell (ook wel [swell] of (swell) genoemd ooit). Maar wie kent Swell eigenlijk nog? Ik moet bekennen dat ik de band alleen ken van de tweemetersessie die ik toentertijd in de jaren negentig braaf stuk voor stuk opnam op tapes. Tot een van de cd-versies schopte de band rond Freel het niet. Hij is nu het enige overgebleven bandlid. Bijna geheel in zijn uppie nam hij South Of The Rain and Snow, het eerste Swell-album in vijf jaar tijd op. Dit album bracht hij vorige jaar low-profile en in eigen beheer uit. Het bescheiden, doch goede smaakhebbende Franse label Talitres zorgde er toch voor dat de cd tenminste hier wel in de schappen belandt. Het gaat Swell vast niet het grote succes brengen hoor, maar dat maakt iemand die zichzelf een singer/songwriter die niet kan zingen noemt vast niet heel veel uit. Toch raken de vaak eenvoudige indiefolkliedjes op South Of The Rain and Snow me. Maar dat komt dan eerder doordat ik pas deze eeuw liefhebber werd van bands als Low, Sophia en Slint, dan doordat ik al jarenlang trouwe fan was van Swell. Maar South Of The Rain and Snow prikkelt me nu wel om eens te gaan struinen door hun oudere werk. Volgens mij heb ik wat gemist en moet ik dat nog inhalen binnen nu en een kleine vier-en-een-half jaar.

Vorige zomer schreef ik vier dancestukjes op deze log over Justice, Digitalism, Simian Mobile Disco en de Chemical Brothers. En eigenlijk kunnen die alle vier een update gebruiken. Van Justice is nieuw werk uit in de vorm van hun Dior Homme Spring Summer 09 Mix, en Pitchfork heeft een steengoed interview met ze. Digitalism heeft een weinig boeiende nieuwe mixcd op de markt gegooid die wel heel veel artiesten van de eigen platenmaatschappij bevat, en de Chemical Brothers komen met een nieuwe clip en een verzamelaar van hun Electronic Battle Weapons.

Het duo dat echter het grootst uitpakt is Simian Mobile Disco. Hopelijk veroveren ze zondag Lowlands met een zinderende liveset, na de saaie dj-set van vorig jaar. Maar je wéét het niet. De beste mix van 2008 tot nog toe is bij mijn weten gemaakt door de Bloody Beetroots en daar gaan James en James echt niet overheen met deel 41 in de Fabriclive-serie, dat ze afgelopen week verzorgden. Daar zijn vooral hun productionele talenten aanwezig. Oh, alle mogelijke filters en sirenes worden van stal gehaald, daar niet van (Deadmau5 vs Jelo, Perc & Fractal, Shit Robot) en er staat een klassieker van Green Velvet op, maar echt knallen doet Fabriclive 41 verder nergens. Het klinkt hooguit interessant, zoals SMD's nieuwe track "Simple", van de eerder dit jaar verschenen EP Clock, en hetzelfde kun je zeggen van de bijdragen van Moon Dog en Hercules & Love Affair. Wel een vinding is Raymond Scott, waarvan ik vermoed dat dat het origineel van LeLe's "Skinny Jeans" moet zijn.

Remixplaten kunnen opeens zomaar een doorbraak betekenen - kijk maar naar het remixalbum "DISCO" van Health, dat ongeveer vijfduizend keer zo vet is als het origineel. Bij Simian Mobile Disco is Sample and Hold het remixbroertje van debuutplaat Attack Decay Sustain Release van vorig jaar. Er staan wat fijne dingen op: Joakim's remix van "Hustler" heeft coole effectjes, Cosmo Vitelli zet een lekkere soulgroove onder "Hotdog" en Erol Alkan maakt een compleet ander nummer van "Love". Dat geldt ook voor Chrome Hoofs typische spannende live gespeelde versie van "Clock"; knap gedaan. Helaas is het niveau verder niet zo hoog. Dieptepunt van Sample and Hold is Simon Bakers waardeloze eigen track, zogenaamd een 'remix' van het briljante "Sleep Deprivation".

Eigenlijk zou je de conclusie kunnen trekken dat ik een ouwe lul ben geworden. En ja, het paspoort liegt niet over mijn bouwjaar 1967. Het punt is dat ik ontevreden ben over de kwaliteit van het werk van nieuwe artiesten. Ging ik in 2008 al uit mijn dak dan was dit van releases van ouwe lullen. Ik noem Nick Cave of The Gutter Twins. Verder waren er veel goede platen, begrijp me niet verkeerd, maar dat ik echt uit mijn dak bleef gaan: nee. Ik was dan ook erg benieuwd naar Lou Lou & The Guitarfish. Het vijftal oogt jong en blijkt ook jong te zijn: allen zijn ze nog geen achttien jaar oud. Lou Lou Rosenthall is de frontvrouw van de band waar ook haar broer George deel van uitmaakt. In twee dagen namen ze hun debuut Lou Lou & The Guitarfish op onder leiding van producer David Katznelson die o.a. met voornoemde Nick Cave werkte. Lou Lou is een dame om met handschoenen aan te pakken: 'Hit me, son of a bitch" zingt ze in "Hit Me". Veel belangrijker echter zijn de gitaren die zwaar steunen op het The Stooges-geluid. Luister maar eens naar "Everything Is Fine". Verder zijn de invloeden te vinden in de New York new-wave-scène met Blondie, Patti Smith en The Ramones. Niets zou dus een toffe plaat in de weg moeten staan, maar ik heb toch een beetje het gevoel dat de release net iets te vroeg komt. Er zitten namelijk te weinig echt sterke liedjes tussen en er zijn te weinig rustpunten. Een kwestie van te opgefokt en te graag willen, maar Lou Lou & The Guitarfish is wel een band die je in de gaten moet houden. Nirvana's debuut was ook niet meteen hun beste...

Altijd moeilijk, zo’n voorpretstukje. Zeker bij zo’n groot festival als Lowlands. En dat terwijl ik best veel voorpret heb. Gisteren hebben we bijvoorbeeld een paar telefoongesprekken gevoerd over de indeling van ons tentenkamp. ("Ja, maar als ik de grotere tent meeneem, dan kunnen we wel met z’n drieën in de tent." - "Ja, maar ik weet niet of L. misschien alleen in een tent wil, ook al heeft ze nog geen tent." - "Nou, ik heb twee tenten, dus het komt hoe dan ook goed, maar als ze nu bij ons wil en ze neemt de grote mee, dan kan ze 'm ook voor ons opzetten…") Dát vind ik al voorpret. Net zoals een gesprek aan de bar, dat weliswaar wel over muziek ging, maar waarin geen enkele band genoemd werd. ("Ik heb wel zin, maar ik heb nog geen must-see lijstje." - "O, dat had ik wel. Maar ik weet nu al niet meer wat daar allemaal op stond.") Tegelijk met het schrijven van dit stuk zal ik dat lijstje dan maar eens maken. Inclusief geheimtips - nu ook in de grote Van Dale als Nederlands woord - en waarschijnlijk ook voor de hand liggende keuzes. Het frappante is wel dat er zo op het eerste gezicht geen enkele band is waarvoor ik alleen al drie dagen op een camping zou gaan hangen. Daarom een voorpretstukje in dagelijkse lijstjes van vijf must sees en drie don’t sees.

Altijd fijn, vlak voordat je aan je welverdiende vakantie begint nog 'even' je hele belastingoverzicht van 2006 moeten specificeren. Ik denk dan: de belastingdienst leest toch mee hier? En die weten dat ik samen met mijn wederhelft op gepaste wijze afscheid genomen heb van Zwollywood en het in Amersfoort stikt naar mijn zin heb? Maar nee hoor, zij hebben andere gegevens dan ik in mijn map heb zitten en dus moet ik over de brug komen. Nou vreugde en jolijt alom, maar niet heus. Het liefst zou ik nu een portie knallende metal draaien, maar ik moet vooral koel blijven. De veertig à vijftig pagina's (geen geintje!) die ik moet kopiëren, moet ik zorgvuldig nummeren voor ik ze verstuur. Daarom trek ik even de nieuwe cd van Son, Ambulance voor. Deze melancholische vrienden brengen na vier jaar wachten eindelijk via Saddle Creek hun derde album Someone Else's Dejavu uit. Dat zijn in ieder geval wel mensen die het leuker maken. Dat komt ook doordat de band eigenlijk totaal niet in het heden staat. Het openingsnummer "A Girl In New York City" is meer geschikt voor de Copa Cabana mid jaren zestig dan voor 2008. En daarna komen ze nog wel dichter bij dit millennium, maar verder dan de jaren zeventig komen ze echt niet. Lekker eigenwijs Pink Floydje spelen is bijvoorbeeld één van hun favoriete bezigheden. Als is Nick Drake-tikkertje of Beach Boy-krijgertje ook uren vol te houden. En dan het liefst samen met je vriendjes van Tilly and The Wall en The Faint. Echt heel leuk. Vooral als Oberst Knapp 'em steeds weer is. Wat een fijne zachte stem heeft deze man toch. Shit, ik droom nu toch weg, da's niet de bedoeling, ik moet nummeren en een correct briefje schrijven aan mijnheer de belastinginspecteur. En hopen dat ik na mijn vakantie niet op het matje geroepen word.

De hoes van David Vanderveldes Waiting For The Sunrise zegt het eigenlijk allemaal al. Een beetje een vergeelde foto, waarop een man met halflang sluik haar en een baard je dromerig aankijkt. Stijlvolle letters ook. Dit moet wel cheesy op jaren zeventig leest geschoeide retropop zijn. En ja hoor, "I Will Be Fine" is nog maar net begonnen of ik wordt bevestigd in mijn vooroordelen. Het nummer is een perfecte mix van Steely Dan-nettigheid met Youngiaanse taferelen. Maar oei, dat doet Vandervelde, alhoewel netjes, wel verdomd goed. Vooral als hij de tweede zanglijn erbij komt geeft dit een aangenaam warme klank aan zijn liedjes. De waterige Fender Rhodes-klanken versterken dat alleen nog maar. Na dit openingsnummer verdwijnen de Steely Dan-referenties overigens als sneeuw voor de zong. De Young-invloeden worden echter alleen maar sterker en in een liedje als "Old Turn" kun je de Crossby, Stills en Nash ook nog wel van stal halen. Vandervelde heeft wel een smoothere stem dan Young. Opmerkelijk is "California Breezes", het tweede nummer van Waiting For The Sunrise. Dat is geschreven door ex-Wilco-gitarist Jay Bennett. Het roept ook gelijk herinneringen op aan die band. Bennett nam Vandervelde ten tijde van zijn debuut The Moonstation House Band een tijdje onder zijn hoede en daar zal dit wel uit voortgevloeid zijn. Verder ontbreekt overigens elk spoor van Bennett op deze cd. Zal hij ook voor Vandervelde lastig geweest zijn om mee te werken, net als bij Wilco? Gelukkig kan Vandervelde prima op eigen benen staan, dat bewijst Waiting For The Sunrise van begin tot eind. En het klinkt zoals de hoes voorspelt. Maar dat zei ik al.

Als elk Engels tutje ouwe soul mag recyclen, dan is het goed nieuws dat er snotapen zijn als Pete Molinari die hetzelfde doen, maar dan met nog iets oudere rock 'n' roll. En blues. En country. Een snerpende stem en een fel hakkende Telecaster lijkt zwaar te leunen op de late jaren vijftig en vroege jaren zestig ('It Came Out of the Wilderness'), maar daar denkt de op de hoes van zijn tweede plaat wel erg serieus kijkende Molinari anders over. Even gemakkelijk pakt hij de akoestische gitaar erbij en speelt een mooi uitgesponnen bluesje waarvoor hij ook nog eens een mondharmonica omhangt ('Oh So Lonesome For You'). Bang voor larmoyante, bijna over de top liedjes is Pete Molinari niet (de klassieke countryblues van 'One Stolen Moment'), maar in zijn stijl en met zijn stemgeluid kan dat. Zoals het eigenlijk bizar is dat de zwarte soul in Engeland een prachtige nieuwe basis vond, is het idioot dat er een schril Brits manneke voor nodig is om semi-akoestische rock 'n' roll, blues en country weer hip te doen klinken. Chatham als bakermat van de wedergeboorte van dit soort oude muziek: de wereld is niet meer zoals 'ie was. Pete Molinari is duidelijk niet van deze tijd en daarom zo hip als maar zijn kan.

"A musical disciple of Howlin’ Wolf and Crazy Horse", staat er in de begeleidende brief bij de promo At War With The Elephants van de Canadees Alun Piggins. Helemaal mijn ding dus, dacht ik. Tot ik de muziek draaide. Niets blues, niets Howlin’ Wolf. Bij Crazy Horse kan ik me meer vinden. De gitaarriff in opener "Watching You Glow" lijkt zwaar geïnspireerd op Neil Young’s "Downtown". Al was de begeleidingsband toen Pearl Jam. Verder valt het Crazy Horse-gehalte nog wel mee. Hij doet me denken aan de -naar ik vrees hier onbekende- Canadees Mike Plume. Al heb ik al tijden niets meer van hem gehoord. Als ik google of Mike Plume nog onder ons is dan zie ik dat dit gelukkig zo is en zie een naam waar Plume mee vergeleken wordt, John Mellencamp. Inderdaad. Ook lijkt de stem van Piggins op die van Gordon Downie, zanger van The Tragically Hip. Ook afkomstig uit Canada. Alleen is Piggins’ muziek veel minder opgezwollen. At War With The Elephants bevat dan ook muziek zonder poespas. De rocknummers gaan mij persoonlijk echter wat teveel recht op hun doel af. De drumpartijen zijn soms ronduit simpel (en saai) en het gitaarwerk is ook teveel van dik-hout-zaagt-men-planken. Pas als het gas teruggenomen wordt, zoals in "Somewhere On Highway", "Empty House" en "The Ballad Of Fleeting Wisdom" voel ik iets van liefde voor het liedje.

Vrijdag 15 augustus aanstaande viert Sellaband haar tweede verjaardag in Paradiso. Eerlijk is eerlijk, ik had nooit verwacht dat dit initiatief na twee jaar nog steeds up and running zou zijn. Het is nu zelfs zo dat bands die al best bekend waren zich ook aansluiten bij dit concept. Blijkbaar is het voor een band als Electric Eel Shock - niet de eerste de beste, maar zeker ook niet de laatste de slechtste - interessanter om via een inzameling onder gewoon klootjesvolk 50000 dollar bij elkaar te scharrelen om een cd uit te brengen dan om overgeleverd te zijn aan de releaseschema's van de platenmaatschappijen. Jammer is alleen ook dat er zomaar pardoes bandjes verdwijnen. Zo had ik mijn geld op Trail gezet, maar zij verlieten begin dit jaar Sellaband omdat ze bij 'concurrent' Slice The Pie het beter deden en hun voorwaarden beter vonden. Wat minstens zo interessant is, is dat Sellaband blijkbaar ook voor grote merken een veelbelovend concept is. Op de verzamelaar die verschijnt ter ere van de tweejarige jongeling staat op de achterkant met koeienletters de naam Heineken gedrukt en ook Amazon is ondertussen een partner. Dat doen ze vast niet voor niets. Het niveau van deze verzamelaar ligt, ondanks dat het deels een herhaling van zetten is, net weer een stapje hoger dan dat van de vorige. Dat deze nieuwe opent met het Nederlandse Nemesea is niet zo gek. Zij zijn immers het succesverhaal waar het allemaal mee begon. Ster van deze tweede cd is echter de 'Poolse Tori Amos' Julia Marcell die in een vloek en een zucht de 50 mille bij elkaar had. En wie haar nummer "Night Of The Living Dead" hoort snapt dat. Vanzelfsprekend was ik te laat met inschrijven…

Deze site draait op de weblogtool Movable Type. Maar ik merk steeds weer dat deze oude versie die we gebruiken niet meer kan wat wij allemaal willen om het voor jullie als lezertjes nog leuker te maken. Daarom zijn we ons aan het oriënteren of er geen beter alternatief is, zelf iets helemaal nieuws maken is namelijk veel te veel werk als je het budget hebt van bijna niets. Kans is best groot dat we uiteindelijk uit gaan komen bij Hollandsche waar om de boel te implementeren: Pivot. Maar daarvoor moet eerst bier gedronken worden met Pivot-knutselaar Bob en plaatjesfröbelkoning Peter. Hoe geinig zou het geweest zijn om die afspraak te maken rond het optreden op Lowlands van het Australische trio Pivot, maar ik heb in al mijn wijsheid besloten op dat moment in Denemarken vakantie te vieren. Da's best jammer, want de recensies van het maniakale optreden van Pivot op De Affaire waren heel enthousiast. De cd-versie van de nummers zoals ze terug te horen zijn op O Soundtrack My Heart, zijn veel gestileerder. Da's een groot verschil met hun geestverwanten en labelgenoten Battles die op cd je door hun wispelturigheid ook steeds weer een draai om de oren geven. Vooral het toetsenwerk van Pivot is vaak op een prettige manier wazig. Lange uitgerekte klanken toveren de Aussies uit hun synths, waar dan minstens zo weird vervormde gitaren over heen fladderen, terwijl de drummer de boel superstrak en gecontroleerd bij elkaar houdt. Het resultaat daarvan is op cd niet in alle elf de instrumentale nummers even sterk, maar laat je daarom alsjeblieft niet weerhouden om 17 augustus te gaan kijken op Lowlands. Al is het alleen maar om namens mij even dag te zeggen tegen Bob, dat hij daar zal staan lijkt me niet meer dan logisch.

'Hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je niets weet.' Mijn muzieksmaak is de laatste jaren steeds breder geworden. Met als gevolg dat ik me tegenwoordig in veel meer stijlen thuisvoel, maar dat ik genres niet meer uitspit. Zeker als ik het gevoel heb dat er weinig nieuws meer gebeurt. Zo had ik We Are Scientists in het rijtje Franz Ferdinand - Kaiser Chiefs gezet, en toen wist ik het wel. Dat blijkt onterecht. Hun eerste wapenfeit blijkt al uit 2002 te dateren. Dat was voordat Franz Ferdinand hun debuut uitbracht. Bovendien blijkt We Are Scientists helemaal niet Brits te zijn: het zijn Amerikanen. Toch heeft hun derde album Brain Thrust Mastery veel met het britpopgeluid van de laatste jaren. Het album verscheen zelfs eerder in Engeland dan in Amerika. En met succes. Komend weekend staan ze op de zondagmiddag 13.50 uur op Lowlands geprogrammeerd. Als ik dit ene album als basis neem dan zal de band rond Keith Murray (gitaar / leadvocalen) en Chris Cain (basgitaar en achtergrondvocalen) er hard aan moeten trekken om er een feestje van te maken. Aanvankelijk komt het prima van de grond met nummers als "Ghouls", "Let's See It" en de single "After Hours", maar hierna heb ik het gevoel dat iemand er een rem op zet. Alsof het niet een te groot feest mag worden. Opvallend is nog wel het gebruik van het keyboard, dat een erg aanwezige rol heeft. Zelfs voor iemand die weinig heeft met dit instrument is de uitwerking goed te verteren. Mogelijk dat het werk van hun eerste twee albums, die schijnen meer feest te zijn, het concert vlot kan trekken. Feit is wel dat ze hun ding snel neer moeten zetten, want anders konden veel toehoorders We Are Scientists na vijfentwintig minuten wel eens in gaan ruilen voor Hit Me TV. Ik ben benieuwd.

Er zijn veel mensen die geloven dat een goed liedje pas goed genoemd mag worden als het ook in een akoestische setting overeind blijft. In dat geval hebben Liesbeth Kemerlings en Martijn de Kleer de juiste weg bewandeld: Na het spelen van covers en veel optreden - akoestisch dus - ontwikkelden ze hun eigen repertoire onder de naam Beansprouts. Uitgebreid tot een vijfmansband met elektrische gitaar en drummer spelen ze nu klassieke rootsmuziek, maar wel vooral eigen nummers. Ze leunen zwaar op de Amerikaanse Westcoast-scene van de eerste helft van de jaren zeventig, maar dankzij de pregnante stem van Liesbeth Kemerlings (denk aan Lucinda Williams) zijn het geen copycats. Het is wellicht wat al te gemakkelijk om invloeden op te noemen, maar van een aantal bands klinken wel degelijk echo's door. Bob Dylan, The Jayhawks en Steve Earle zullen ongetwijfeld in hun platenkast te vinden zijn. (Maar bij welke rootsrockers liggen die cd's niet naast de speler?) De twaalf tracks op hun debuutplaat Happy Go Lucky klinken professioneel zonder al te glad gestreken te zijn en hebben als voornaamste pluspunt de combinatie van hun twee stemmen. Vooral de duetten klinken soms wonderschoon. Ook het feit dat ze zich niet bij één stijl wensen te houden maar een groot deel van het rootsy spectrum in ere houden is een sterk verkoopargument. Fijn plaatje.

Hoewel ik mezelf beschouw als een liefhebber van gitaarmuziek, wil ik tussendoor best wel eens wat elektronisch luisteren. Verfrissend vind ik het soms. Vaak kom ik dan uit op bands die weliswaar elektronische muziek maken, maar gevoelsmatig toch dicht tegen de rock aan zitten, zoals Portishead, Kosheen, Reprazent en sinds de laatste paar maanden ook Ratatat. Nooit eerder van gehoord, maar hun cd met de titel LP3 greep me eigenlijk vrijwel meteen. De band, bestaande uit gitarist (!) Mike Stroud en synthesizer-wizard en producer Evan Mast. Ooit zijn ze support geweest voor o.a. Interpol maar ook voor Daft Punk, en dat zegt eigenlijk alles. De symfonisch aandoende opener "Shiller" mixt prima met de Jamaicaanse sound in "Flynn", en het poppy "Shempi" past gevoelsmatig heel goed op dezelfde plaat als waar het melancholieke, met drums doorspekte "Bird Priest" op staat, of de tabla in "Mi Viejo". Ratatat krijgt het voor elkaar om al die stijlen bij elkaar te laten klinken als een groot, toegankelijk geheel van melodieuze en aanstekelijke muziek, die niet alleen bij liefhebbers van elektronica, maar ook bij zelfbenoemde rockliefhebbers zoals ik in de smaak zal vallen. En dat allemaal zonder vocalen en dus zonder teksten. Toch knap.

John Darnielle, die van The Mountain Goats, mag je, ook door zijn uitgebreide activiteiten op het internet (o.a. een weblog) een toonaangevend figuur in de indiescene noemen. Als hij je bandje tot zijn favoriet bombardeert en je mee op tour neemt ben je meteen goed vertrokken. Als ondergetekende het er dan ook nog mee eens is.. Nou ja! Inderdaad, Hymns For A Dark Horse is een prima debuut van een drietal multi-instrumentalisten. Beirut, roept mijn zusje meteen en ook zij heeft gelijk. Met name de excellerende accordeoniste Beth geeft de muziek een werelds tintje. Een toegankelijke Devendra Banhart, zou ik daar, luisterend naar het uiterst aanstekelijke "In The Talons", aan toe willen voegen. Bandleider Phil heeft eenzelfde stem, maar dan zonder al teveel gekraak of vibrato. Bowerbirds's genre zou je wellicht new folkpop kunnen noemen, met de nadruk op pop. Het album staat vol meezingbare refreinen en lieve, niet wringende, harmonieën. Tijdens de meer contemplatieve momenten, zoals "Bur Oak", klinkt het album als de plaat die David Karsten Daniels in gedachte had voor zijn tweede, dat hier overklast wordt. Valt er dan niets te mopperen? Ik dacht even van wel, de tweede helft lijkt wat herhalend van karakter. De laatste twee nummers staan echter als bonustracks vermeld, dus die kunnen we dan ook wel door de vingers zien, toch? Zoveel minder zijn ze nou ook weer niet. Officieel sluit het album af met "Olive Hearts", wederom een liedje dat niet voor een gat is te vangen. Het verschiet constant van kleur. Het mooist is het gitaarintro: Adem eat your heart out.

Je merkt het al als je je richting festivalterrein begeeft: pas bij de laatste kilometers vind je een bord met daarop een knullige pijl die aangeeft welke kant je op moet. Als de eerste tenten in zicht komen wordt het pas echt duidelijk: dit festival is anders. Niet alleen mag de auto bij de tent staan, ook staan de tenten een soort van duidelijk opgesteld en zie ik campingtafels, gasstellen en vooral ook stoelen. De koeien moeten niet ver weg zijn. Het woord camping doet zijn naam hier bijna eer aan. Bijna, want het blijft toch een popfestival. Dat we met de auto zo ongeveer de spiegeltent in kunnen rijden om te parkeren is een luxe en dat geeft ook meteen het kleinschalige karakter aan. Via nog meer vrolijk geschilderde borden komen we erachter waar we de bandjes moeten halen en waar de bonnen. We moeten opschieten.

Ik baal er al van dat ik Noah and the Whale gemist heb, maar die blijken op het laatste moment vervangen door Finn. En Fleet Foxes, die had ik zo graag willen zien. We hebben gehaast maar zijn laat en komen pas halverwege Yeasayer binnenvallen.

Een tranceproducer die op zijn 22e een album uitbrengt? Ze bestaan, al dien je met een vergrootglas en een boel geduld het archief in te duiken om ze te vinden. James Cayzer alias Jaytech flikte het kunstje: de Australiër (1986) heeft zijn debuutalbum uitgebracht op Anjunadeep, en naar aanleiding van die naam kunnen we het met de stelligheid van Louis van Gaal melden dat het hier gaat om wat diepere trance. Geen duidelijke, commerciële melodieën dus: Jaytech houdt zich bezig met de broeiende achterkant van de trance, progressive trance genaamd, om er dan toch maar een sticker op te plakken. Net als Joonas Hahmo, Rafael Frost en Michael Cassette houdt de jongeman uit Canberra van diepe bassen en ritmes die kleven, diep gaan en iets langzamer lopen dan in gemiddelde trancetracks. Maar het blijft niet bij die bassen alleen. Jaytech is in staat prachtige melodieën uit de verf te laten komen, zoals in het geweldige "Pyramid", en weet bovendien te flirten met diverse stijlen. "Special X" heeft electrokenmerken, "Groove Nova" is dan weer wat trancier, terwijl "Gray Horizon", met adembenemende, prima passende zang, nog het beste te plaatsen is in het genre chillpop. Hoogtepunt van de cd is "Pepe's Garden", dat van alle elementen die Jaytech meester is wel een snufje heeft meegekregen. De opbouw van de liederen is geweldig. Niet eenmaal komt de indeling van de liederen geforceerd over, en ook nergens wordt het plat. Dat is een kunststuk van jewelste. Samen met Breakfast (USA, 1988) vormt deze piepjonge Jaytech de toekomst van de trance in de breedste zin des woords.

In Zweden weten ze hoe ze moeten rocken. Of het nu om The Hellacopters, Danko Jones, The Hives of wat harder spul zoals Entombed of The Crown gaat, rulle rockriffs (ik blijf dit een mooie term vinden) doen het nog steeds goed in deze noordelijke streken. Psychopunch is wederom zo'n soort band. Ook zij weten eenvoudige doch behoorlijk catchy refreinen te koppelen aan stevige punkrock 'n' roll riffs. Dat levert helaas in dit geval niet een plaat van jewelste op, want daarvoor is deze nieuwe Psychopunch, hun zevende alweer, iets te vlak en te doorsnee. Psychopunch grossiert in weinig verheffende doorstamprock, met maar weinig finesse. Dan komt het al gauw aan op de zang, en laat ik nou net de stem van de zanger niet zo vreselijk charmant vinden. Live zal dit ongetwijfeld wel weer prima werken, maar dat kleine beetje extra wat je nodig hebt om een echt goede of opvallende plaat te maken ontbreekt. Het luistert lekker weg en klinkt ook niet verkeerd, wat vooral te danken is aan de prima productie, maar beklijven doet het allemaal niet. Een beetje een net-niet geval derhalve, en daardoor een gemiste kans.

Het leven van een muziekrecensent gaat niet altijd over rozen. Soms weet je bij het beluisteren van een cd precies wat je zou willen schrijven, welke richting het op moet gaan. En dan vliegen de woorden uit je pen toetsenbord. En soms weet je gewoon niet waar je moet beginnen. Gelukkig ligt dat niet altijd aan jezelf. In het geval van Late of the Pier bijvoorbeeld, verwijt ik mezelf helemaal niets. Want deze jonge gasten uit Castle Donington (wie kent het Monsters of Rock Festival nog dat daar in de jaren '80 gehouden werd?) laten geen kans onbenut om je telkens weer op het verkeerde been te zetten. Denk je met "Heartbeat" te luisteren naar gewoon een leuk synthpop nummer om lekker op te springen, komen ze met "Space And The Woods" aan, dat zo uit de nalatenschap van Tubeway Army of Gary Numan had kunnen komen. En geniet je net van de lieve, intelligente popmuziek van XTC in "Random Firl", dan word je door de gekte van "Bathroom Gurgle" weer in totale verwarring achtergelaten. Voor sommige mensen is het misschien te veel van het goede: de tempowisselingen en de ritmes vliegen je om de oren tenslotte. Maar het heeft ook goede kanten: eindelijk eens muziek met lef, met ballen, en door de bizarre mix van stijlen met een eigen originele draai. Nu maar afwachten hoe het live klinkt op Lowlands.

Het is een tragisch, maar naar het schijnt waargebeurd verhaal dat verteld wordt in "Last Kiss": de geschiedenis van twee jonge geliefden die met hun auto tegen een tractor botsen, met fatale gevolgen. Dit droevige verhaal echoot na in de geschiedenis van J. Frank Wilson & The Cavaliers. We spreken 1962 en J. Frank Wilson en zijn begeleidingsband nemen een aantal tracks op in een kleine studio. Eén van die liedjes is het door Wayne Cochran geschreven "Last Kiss". Het wordt snel regionaal en later landelijk opgepikt. Een tour met The Animals vergroot hun populariteit, maar een auto-ongeluk geeft de carrière van J. Frank Wilson en zijn band een beslissende wending. Het was een tractor die het ongeluk veroorzaakte. Bij de crash kwam hun producer en ontdekker Sonley Roush om het leven. J. Frank Wilson raakte ernstig gewond en "Last Kiss" behaalde de eerste plaats in de grote hitlijsten. In 1991 overleed hij, bijna vergeten > en al jaren werkzaam in een verzorgingshuis. Op deze Definitive Collection is het grootste deel van wat The Cavaliers ooit opnamen verzameld, inclusief een aantal rarities. Het laat een jonge Amerikaanse band horen die de British Invasion meemaakt. In het begin klinken ze nog als de ideale schoonzonen die toentertijd de hitparade domineren, later nemen ze een knallende versie van "Wine Wine Wine" op en jatten ze het riffje van "I Want To Hold Your Hand" voor hun eigen "Not This Time". Het is geen compleet overzicht, want zo geven de samenstellers eerlijk toe: "Ding Go The Chinese" en een aantal andere tracks 'are ommitted because they are just plain awful.' (Ken je overigens de originele gitarist van deze band, dan vind je hier een oproepje van de originele toetsenist die naar hem op zoek is.)

Het moet er erg gezellig zijn. In Nijmegen zoemt het jaarlijks rond. En in muziekland ook. Vreemd dat ik er nog nooit ben geweest. Een Duitse collega uit de kroeg was er vaak en vertelde me dat het echt iets voor mij zou zijn. De spiegeltent kent de gemiddelde inwoner van Nijmegen al van de vroegere affaire. Hij weet dat het daar mooi kan zijn. St. Paul draait er jaarlijks en komt telkens met een glimlach terug. Belle and Sebastian speelden er ooit en ook dat schijnt zo mooi geweest te zijn. Het is een klein festival dat slechts een paar duizend bezoekers kan herbergen, waardoor de sfeer er een is die op geen enkel festival met dat soort grote namen te evenaren is. Schijnt, hè, schijnt. Ik ga dit jaar voor het eerst en het zal mij benieuwen. Drie dagen Haldern Pop, ik kom eraan!

Storm
Anathema - Hindsight

Bas
Kathleen Edwards - Asking For Flowers

Ewie
Turner Cody - First Light

jnnk
Velvet Underground - Loaded (ultieme zomervakantieplaat 1)
The Ting Tings - We Started Nothing (ultieme zomervakantieplaat 2)

Ludo
Sigur Rós - Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust

Gr.R.
Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue

Joice
Ratatat - LP3

Prikkie
Sieges Even - Playgrounds

Sikkema
UNKLE - End Titles... Stories for Film

Stonehead
Livesets van dB en Chaosmaker @ De Affaire

Een single of ep uitbrengen als voorbode voor je cd is misschien een beetje ouderwets - hip is vanzelfsprekend een liedje weggeven via internet - , maar gebeurt nog steeds. Gelukkig maar. Zo kreeg ik afgelopen week de fraai verpakte drie tracks tellende Skipper-ep in mijn brievenbus. En daar werd ik blij van. Het schijnt dat Mike Schepers, de man die schuil gaat achter Skipper, van oorsprong een sombere akoestisch tokkelende geest is in de lijn van Nick Drake. Nou, daarvan is op deze ep weinig meer terug te horen. Onder invloed van Corno Zwetsloot heeft hij al zijn liedjes door de mangel gehaald en opgeleukt met allerhande weirde soundscapes en loops. Daardoor komt hij in zijn liedjes te liggen op de kruising van Beach Boys en Flaming Lips, maar wel met een wat meer sombere inslag en veel samplegedoe. Het maakt zijn liedjes boeiend en vol details. Ik ben wel benieuwd naar de sobere originelen, want die moeten volgens mij ook bijzonder zijn.

Een stuk minder bijzonder is Beach, de release van Cool Genius. Dat klinkt lulliger dan ik het bedoel. Het is namelijk zo dat er net als op de vorige single Monkey Boy maar één liedje te vinden is op deze release. En ook dit liedje stond al op het sterke, vorig jaar verschenen album van deze Zwollenaren. Een herhaling van zetten dus. Dat doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit van het liedje. Het is wel een lekkere funky track, met meerdere vreemde wendingen, die ik dan wel weer bijzonder kan noemen. Maar de volgende keer graag een ouderwetse ep met nieuwe of live-uitvoeringen van oude nummers, remixen of voor mijn part akoestische versies, want een one-track-cd is voor het grote publiek volgens mij niet meer interessant.

Ik moet toegeven dat ik me de afgelopen tijd in toenemende mate ergerde aan mevrouw Anouk. Alles wat er fout ging lag aan bandleden of de platenmaatschappij en optreden vond ze eigenlijk ook maar niks. Collega Stonehead was weliswaar gecharmeerd van haar nieuwe album, maar om de voor mij verkeerde redenen. De eerste single "Good God" vond ik aardig, maar te weinig reden om het album te gaan aanschaffen. Op dit live-album wordt duidelijk waarom ik dat ook vooral niet moet doen: de nieuwe songs bevatten relatief veel soul, en dat is wat mij betreft niet haar sterkste kant. Tot zover het slechte nieuws. Nou ja, en dat dat nieuwe werk - begrijpelijkerwijs - zwaar vertegenwoordigd is: op de 2 dvd's staan tien van de elf songs, op de enkele cd maar liefst acht. Misschien is dat wel de reden dat de cd me stukken minder beviel dan de dvd. Dat blijft natuurlijk wel een kwestie van smaak. Wie het nieuwe album wel goed vindt, kan deze cd/2dvd-set blind aanschaffen. Anouk is ontspannen en in vorm en de band van jonge honden verrast me zeer positief. Waar op het vorige live-album de zeer ervaren bandleden te weinig ruimte kregen, heeft deze jonge band alle kwaliteiten nodig om het materiaal goed voor het voetlicht te brengen. Je hoort dan ook dat deze band enorm zijn best moet doen. Dat dat ze uiteindelijk ook goed lukt, is alleen maar een compliment extra. Met name het Hammondorgelwerk van toetsenist Thijs Boontjes deed mij erg veel plezier - ik ben dan ook een sucker voor Hammondorgel in rocksongs. Nog steeds vind ik het aantal mid-tempo songs te hoog, maar wie dat geen probleem vindt heeft hier een prima livedocument. Om twee simpele redenen: de productie is minder volgemetseld en - nog veel belangrijker - er straalt meer plezier vanaf.

Onze favoriete geestelijke Reverend Beat-Man heeft niet langer het alleenrecht op een kerk met duivelse rochelblues. Vanuit New York komt de katholieke kerk de protestante Zwitser een antwoord geven. Five Dollar Priest is hun naam en hun variant van de blues is zo mogelijk nog grotesker, nog ranziger en wordt met nog meer geweld vanaf de kansel gepredikt. Maar Five Dollar Priest is dan ook vier man sterk, afkomstig uit erkende lawaaimakers als Pussy Galore, Swans en Foetus. New Yorkers als ze zijn, hebben ze een flinke tik van de schots-en-scheve No Wave meegekregen, getuige het krassende sax-geluid van James Chance (van onder meer The Contortions). En ook die andere bluuueeeezzzz-held, Jon Spencer komt even langs: hij speelt theremin (en zijn voormalige partner-in-crime Christina Martinez krijgt een bedankje in de liner-notes). Het lijkt wel één grote gezellige New Yorkse gemeente van het lawaai. Broeders en zusters van de smerige blues, aanbidders van de vuigste rock 'n' roll en dienaren van de noise, ziehier een nieuw pad dat u kan leiden naar de rock 'n' roll-hemel. U moet dan wel door de gevaarlijkste en donkerste stegen van New York, waar het stinkt naar urine, de ratten voor uw voeten wegschieten en wino's en junkies u belagen. Maar dan is daar ook het Heilig Oliesel dat uw zonden wegwast in de vorm van een negen tracks tellende cd.

Binnenvallen met "Hit The Heartbrakes", een al eerder opgenomen, bijna euforisch nummer dat enigszins doet denken aan The Killers toen ze nog fris en fruitig waren, schept enige verwachtingen omtrent de rest van het album. Om de clou van deze recensie alvast te verklappen: Black Kids maakt die meer dan waar. De EP die vorig jaar zomaar uit het niets verscheen, Wizard of Aah, deed iets dergelijks overigens al vermoeden. De eerste cd, Partie Traumatic, van deze Brits klinkende Amerikaanse band bestaat voornamelijk uit remakes van de nummers op die EP, aangevuld met drie nieuwe liedjes. Waarom de nummers van Wizard of Aah overigens nog eens opgenomen zijn, is me in de meeste gevallen wel een raadsel. Niet allemaal zijn ze er namelijk op vooruit gegaan, en dat is toch wel een gemiste kans. Of misschien is "the first cut the deepest". Maar als je niet beter weet en nooit de andere versie hoorde, is dit gewoon prima te pruimen. Met het festivalseizoen voor de deur is het misschien wijs om eens te kijken of de Black Kids in de line-up staan, want hun springerige, niks-aan-de-hand en erg meezingbare synthpop zorgt gegarandeerd voor een stuiterende tent op bijvoorbeeld Lowlands. Goeie muziek voor de zomer, en misschien beklijft het nog wat langer ook. Maar eens afwachten of er ooit een opvolger komt en hoe die dan klinkt. Tot die tijd absoluut het voordeel van de twijfel, en een lange neus naar The Killers!

Volgens mij moest het zo gegaan zijn. De Amerikaanse Anaïs Mitchell had haar pubertijd achter zich, maar twijfelde nog aan alles. Wat is goed, wat is slecht? Is alles zoals het lijkt te zijn? Verlegen was ze. Alleen. Ze bracht veel tijd thuis door voor de tv waar de wereld zich voor haar af speelde. Ze reageerde zich af op haar gitaar waar ze dan bij zong. Het liefst zat ze op de rand van hun terras. Toevallige voorbijgangers werden meteen betoverd. Wat een kracht. Voorbijgangers werden talrijker en waren er al snel niet mee toevallig. Tot ze ontdekt werd en ze Hymns For The Exiled mocht opnemen. Vier jaar later belandde de rerelease, het origineel kwam in 2004 uit, bij deze recensent die meteen betoverd werd. 'Wat zou er van haar geworden zijn?' vroeg ik me af. Ik ging zoeken op het internet. Ik zat er wel een beetje naast met zijn verhaal. In werkelijkheid was het haar tweede release en zwierf ze over de wereld. Toch blijf ik dat gevoel houden. De liedjes zijn zo kaal en puur dat ze klinken alsof ze die alleen voor zichzelf speelt. Eigenlijk mag de wereld ze niet horen. Ik wil applaudisseren, maar ik sta nog steeds als aan de grond genageld. Mijn handen willen niets, wel komen er tranen. Wat een schoonheid in deze ruwe wereld.

Doet de albumtitel al een belletje rinkelen? Domino verzorgt hier de definitieve heruitgave van Liquid Liquid's kleine oeuvre. Het New Yorkse kwartet liet in haar bestaan maar een handjevol obscure releases verschijnen, die hier, omringd door wat live-tracks en b-kantjes, zijn verzameld. De faam van de band is in feite op één track gebaseerd, inderdaad, die van de albumtitel. Het nummer heet "Cavern", valt bij oppervlakkige beluistering niet eens op, zo bekend is 't belangrijkste element. Hoe ironisch. De baslijn, daar gaat het om. Slechts twee noten die doodsimpel heen en weer huppelen. Uitermate geschikt als basis van een hiphop-track vond Melle Mel en hij liet 'm naspelen op de prehistorische hiphopklassieker "White Lines (Don't Do It)". Daarna belandde Liquid Liquid ook nog bij o.a. LL Cool J ('something like a phenomenon') en De La Soul. Toch iets om trots op te zijn. Of dat voor de rest van het oeuvre ook geldt? Mwah. De baslijnen blijven prominent en lekker, de grooves zijn trippy, vol koebellen en andere percussie, die af en toe zo repetitief door kletteren dat het een hypnotiserende drone wordt. Het schijnt dat de band het publiek bij optredens uitnodigde om op zelf meegebrachte instrumenten lekker mee te trommelen. Probleem zijn de vocalen. Sal Principato maakt een gedeelte van de tracks tot een flauwe grap met zijn valse gejammer. Het zal wel heel punk bedoeld zijn. Of tribaal als een indianenrite. Slechts een enkele keer voegen zijn kreten wat toe. "Optimo" is een geslaagd voorbeeld, Geen gejank, maar lekker ritmisch scatten, dat past ook veel beter.

Op zoek naar de hoesfoto voor bij deze recensie kwam ik op een site die Sieges Even classificeerde als Rock/Metal Verenigde Staten. Terwijl Sieges Even heel erg Duits/Nederlands is en progrock speelt, maar beslist geen metal. De verwarring over de herkomst is wel enigszins verklaarbaar, want het klinkt ookt als progrock uit de VS en omstreken. Vooral de omstreken, want muzikaal is Sieges Even stevig verwant met de Canadezen van Rush. Na twee uitstekende studioplaten na de heroprichting met de Nederlandse vocalist Arno Menses is dit een live-album waarop die verwantschap met Rush nog meer tot uiting komt. De mix is puur Rush, de beeldvullende gitaarpartijen met veel gepingel tussen de akkoorden, de jachtige drums, de ronkende baspartijen, je zou soms bijna denken dat ze bewust naar het Rush-geluid gezocht hebben. Maar goed, Rush is natuurlijk hét voorbeeld voor bands als deze en uiteindelijk moet je toch vooral concluderen dat Sieges Even amper hoeft toe te geven als het op muzikale vaardigheden aankomt. Geen break mislukt, geen moment valt het klanktapijt even weg en ook Arno Menses levert met zijn zang een prestatie van formaat. De songs zijn vaak een tikje sneller dan op de studio-albums, wat voor een live-cd precies de extra pit oplevert die het nodig heeft. Dat het op dit album nog iets dichter tegen Rush aanligt dan op hun studio-albums heb ik niet als storend ervaren, simpelweg door het hoge niveau. Inside Out mag zich gelukkig prijzen met deze band onder contract. Krap drie jaar geleden schreef ik hier "Als ze dit live kunnen waarmaken hebben we er een Grote Naam bij." Ze maken het waar. Volledig.

Een opzienbarende vertoning was het onlangs, op het kleine kapelpodium van het Nijmeegse festival De Affaire. De zeven leden van het Duitse collectief Get Well Soon puilden er zowat uit. Muzikale pretenties heeft de band namelijk genoeg. Gedragen sombere liedjes met veel drive, een frontman die zijn ziel onder zijn arm meedraagt, absurde teksten vol verlangen; je ontkomt niet aan vergelijkingen met bands als Arcade Fire. De geluidsman had er hoorbaar een hele klus aan, en het publiek was geboeid door het gedurfde maar ook wat statische hutjemutje-spektakel. Het maakte me erg nieuwsgierig: hoe zou dat op cd klinken? Ik besloot de debuutplaat Rest Now, Weary Head! You Will... Get Well Soon maar eens mee te snaaien uit de merchandisekraam. Dat is een van mijn betere aankopen dit jaar geworden, kan ik nu wel zeggen. Want boy, wat is dat een fijne plaat! De arrangementen zijn alleen maar grootser en Konstantin Gropper zingt lekker nóg wat lager. Rest Now gaat van start met een titelverklarende prelude en vier rasechte popjuweeltjes die regelrecht het Boek van Tijdloos Prachtige Composities inknallen. "You/Aurora/You/Seaside" is de hit die Beirut had moeten hebben, "Christmas in Adventure Parks" warmt je hele kamer op met zijn klokken, "People Magazine Front Cover" is een fenomenale kippevel-mineurballad mét tegelijk een tekst vol zelfspot en dan volgt de sarrende single "If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting", met het kermend bauwende "Shoot, baby, shoot!"-refrein. Muse of Pulp hadden het waarschijnlijk niet beter bedacht. Verder op het album wordt het allemaal wat uitgerekter en wat meer folk-achtig, wat me dan tot "Lost in the mountains" weer minder kan boeien, maar daarmee heeft de groep tenminste een excuus om niet alleen maar van die snotternummers te hoeven spelen, ook al hebben ze dan een dubbele laag. De verrassende cover van Underworlds "Born Slippy", die de groep ook live speelt, staat er ook tussen. Al met al, Rest Now.. is een creatieve prachtplaat. Gaat dat zien op Lowlands, want daar zijn zowel podium als geluid nog wel ietsje beter.