Chad VanGaalen – Soft Airplane

Chad VanGaalen - Soft AirplaneWie de komende anderhalve maand rondloopt in Den Haag zal regelmatig een opvallende groene poster zien voor Crossing Border, dat half november weer in Den Haag plaatsvindt. Deze poster is gemaakt door Chad VanGaalen, die niet alleen een begenadigd liedjessmid is, maar ook een schilder wiens werk je er zo uitpikt. Vanzelfsprekend treedt deze uit Calgary afkomstige multi-kunstenaar ook op in Den Haag. Dat lijkt me iets om naar uit te kijken. Zo ben ik wel benieuwd of hij in zijn eentje het podium zal gaan betreden of met een band. VanGaalen is namelijk zo’n ouderwetse knutselaar die alles lekker in zijn eentje opneemt in de kelder van zijn huis. Zijn nieuwe cd Soft Airplane is hier ook weer zo’n sterk staaltje van. Beter nog dan zijn diens voorgangers Infiniheart en Skelliconnection, waarvan ik vooral Skelliconnection al heel fraai vond. Je moet wel tegen breekbare mannenstemmen kunnen en houden van ruwe, maar uitermate doeltreffende geluidsschetsen om VanGaalen te kunnen waarderen. Nog meer dan bij Skelliconnection heb ik bij Soft Airplane het gevoel naar de Canadeze evenknie van Buckley’s Sketches For My Sweetheart The Drunk te luisteren. Met dit verschil dat Chad ze gelukkig bij leven en welzijn aan ons kan presenteren en dat de liedjes wel degelijk zo op plaat beland zijn als hij dat bedoeld heeft. Dat wil zeggen, voorzien van allerhande knutselwerkjes uit samplers en, zoals hij het zelf zegt: primarily recorded on an old tape machine and a JVC ghetto blaster. Toch is de laag, die je aantreft als je door dit vernis heen prikt, eigenlijk altijd broos en intrigerend.

Lees verder Chad VanGaalen – Soft Airplane

Chad VanGaalen – Soft Airplane

Chad VanGaalen - Soft AirplaneWie de komende anderhalve maand rondloopt in Den Haag zal regelmatig een opvallende groene poster zien voor Crossing Border, dat half november weer in Den Haag plaatsvindt. Deze poster is gemaakt door Chad VanGaalen, die niet alleen een begenadigd liedjessmid is, maar ook een schilder wiens werk je er zo uitpikt. Vanzelfsprekend treedt deze uit Calgary afkomstige multi-kunstenaar ook op in Den Haag. Dat lijkt me iets om naar uit te kijken. Zo ben ik wel benieuwd of hij in zijn eentje het podium zal gaan betreden of met een band. VanGaalen is namelijk zo’n ouderwetse knutselaar die alles lekker in zijn eentje opneemt in de kelder van zijn huis. Zijn nieuwe cd Soft Airplane is hier ook weer zo’n sterk staaltje van. Beter nog dan zijn diens voorgangers Infiniheart en Skelliconnection, waarvan ik vooral Skelliconnection al heel fraai vond. Je moet wel tegen breekbare mannenstemmen kunnen en houden van ruwe, maar uitermate doeltreffende geluidsschetsen om VanGaalen te kunnen waarderen. Nog meer dan bij Skelliconnection heb ik bij Soft Airplane het gevoel naar de Canadeze evenknie van Buckley’s Sketches For My Sweetheart The Drunk te luisteren. Met dit verschil dat Chad ze gelukkig bij leven en welzijn aan ons kan presenteren en dat de liedjes wel degelijk zo op plaat beland zijn als hij dat bedoeld heeft. Dat wil zeggen, voorzien van allerhande knutselwerkjes uit samplers en, zoals hij het zelf zegt: primarily recorded on an old tape machine and a JVC ghetto blaster. Toch is de laag, die je aantreft als je door dit vernis heen prikt, eigenlijk altijd broos en intrigerend.

Lees verder Chad VanGaalen – Soft Airplane

Volcano! – Paperwork

Volcano! - Paperwork2007 en 2008 waren toch wel een beetje de jaren van de Yeasayers en de Vampire Weekends: intelligente popmuziek met een knipoog naar stromingen als wereldmuziek en avant-garde. Daarnaast was daar ook het onverwachte maar daarom niet minder grote succes van bands als Battles en Animal Collective met hun experimentele, ingewikkelde rock. Misschien is het wel dankzij alle eerder genoemde bands dat Volcano! nu meer aandacht krijgt dan voorheen. Hun nieuwe album, Paperwork, combineert al die namen en maakt er zo mogelijk een nog veel ingewikkelder zooitje van. Zooitje? Tja, makkelijk is anders. Paperwork vereist een geoefend oor en veel geduld, want je wordt om de oren geslagen met een drummer die allerlei ritmes door elkaar lijkt te spelen. Of speelt gewoon elk lid van de band een ander nummer (zoals in “’78 Oil Crisis”?) Gecombineerd met een zanger die soms hijgt als Matthew Bellamy van Muse is het een bijzondere plaat, die echt wel goeie nummers kent, zoals de single “Africa Just Wants To Have Fun”, die nog enigszins commercieel klinkt, of “Fairy Tale”, dat door het al eerder genoemde Muse gemaakt had kunnen zijn. Kunstig, zeker, en origineel ook, maar voor mensen met gevoelige zenuwen niet aan te raden. Voor wie dan wel? Zij die houden van spanning, verrassingen en ADHD hebben hier een topplaat aan.

Lees verder Volcano! – Paperwork

Volcano! – Paperwork

Volcano! - Paperwork2007 en 2008 waren toch wel een beetje de jaren van de Yeasayers en de Vampire Weekends: intelligente popmuziek met een knipoog naar stromingen als wereldmuziek en avant-garde. Daarnaast was daar ook het onverwachte maar daarom niet minder grote succes van bands als Battles en Animal Collective met hun experimentele, ingewikkelde rock. Misschien is het wel dankzij alle eerder genoemde bands dat Volcano! nu meer aandacht krijgt dan voorheen. Hun nieuwe album, Paperwork, combineert al die namen en maakt er zo mogelijk een nog veel ingewikkelder zooitje van. Zooitje? Tja, makkelijk is anders. Paperwork vereist een geoefend oor en veel geduld, want je wordt om de oren geslagen met een drummer die allerlei ritmes door elkaar lijkt te spelen. Of speelt gewoon elk lid van de band een ander nummer (zoals in “’78 Oil Crisis”?) Gecombineerd met een zanger die soms hijgt als Matthew Bellamy van Muse is het een bijzondere plaat, die echt wel goeie nummers kent, zoals de single “Africa Just Wants To Have Fun”, die nog enigszins commercieel klinkt, of “Fairy Tale”, dat door het al eerder genoemde Muse gemaakt had kunnen zijn. Kunstig, zeker, en origineel ook, maar voor mensen met gevoelige zenuwen niet aan te raden. Voor wie dan wel? Zij die houden van spanning, verrassingen en ADHD hebben hier een topplaat aan.

Lees verder Volcano! – Paperwork

Vox Von Braun – Something Ain't Wrong

Vox Von Braun - Something Ain't WrongEen debuut van een Nederlandse band. Altijd leuk. Met de hoes begint het al meteen goed, een schattig klein meisje in een zusterkostuum en mooie strakke typografie, natuurlijk hip hoofdletterloos. Het eerste volledige album van het Groningse Vox Von Braun opent rustig met “The Faint-Hearted” waarop zanger Wymer Vaatstra over een lome melodie meteen laat horen wat hij in huis heeft. Gaandeweg wordt Something Ain’t Wrong weliswaar een stuk ruiger maar het blijft altijd melodieus. Regelmatig wordt de muziek van Vox Von Braun vergeleken met Pavement maar deze invloed is eigenlijk slechts op enkele nummers te horen, zoals op het ijzersterke “Cool Down”. Ik moest zelf vaker denken aan Jesus & Mary Chain of de late House of Love maar dit laatste dat kan ook komen omdat Wymer Vaatstra uiterlijk zo op Guy Chadwick lijkt. In ieder geval kan Vox Von Braun zich prima meten met deze twee bands. Soms slaat Wymer een beetje door in zijn shoegazerige manier van zingen maar op het poppy “Cynic” is te horen dat hij echt een hele mooie stem heeft. Op “Morning Sun” komt Natasha van Waardenburg van Appie Kim even langs voor gastvocalen en zorgt hiermee voor een van de hoogtepunten van Something Ain’t Wrong. Sterk debuut.

Lees verder Vox Von Braun – Something Ain't Wrong

Vox Von Braun – Something Ain't Wrong

Vox Von Braun - Something Ain't WrongEen debuut van een Nederlandse band. Altijd leuk. Met de hoes begint het al meteen goed, een schattig klein meisje in een zusterkostuum en mooie strakke typografie, natuurlijk hip hoofdletterloos. Het eerste volledige album van het Groningse Vox Von Braun opent rustig met “The Faint-Hearted” waarop zanger Wymer Vaatstra over een lome melodie meteen laat horen wat hij in huis heeft. Gaandeweg wordt Something Ain’t Wrong weliswaar een stuk ruiger maar het blijft altijd melodieus. Regelmatig wordt de muziek van Vox Von Braun vergeleken met Pavement maar deze invloed is eigenlijk slechts op enkele nummers te horen, zoals op het ijzersterke “Cool Down”. Ik moest zelf vaker denken aan Jesus & Mary Chain of de late House of Love maar dit laatste dat kan ook komen omdat Wymer Vaatstra uiterlijk zo op Guy Chadwick lijkt. In ieder geval kan Vox Von Braun zich prima meten met deze twee bands. Soms slaat Wymer een beetje door in zijn shoegazerige manier van zingen maar op het poppy “Cynic” is te horen dat hij echt een hele mooie stem heeft. Op “Morning Sun” komt Natasha van Waardenburg van Appie Kim even langs voor gastvocalen en zorgt hiermee voor een van de hoogtepunten van Something Ain’t Wrong. Sterk debuut.

Lees verder Vox Von Braun – Something Ain't Wrong

Presto Ballet – The Lost Art Of Time Travel

Presto Ballet - The Lost Art Of Time TravelVeel van de betere progrockbands staan onder contract bij Inside Out. Dat was ook het geval met Presto Ballet. Het verbaasde mij dan ook zeer dat hun tweede album eerst werd aangekondigd op de IO-site en uiteindelijk in eigen beheer werd uitgebracht. Gelukkig was dat andere fijne proglabel Progrock Records wakker en kreeg het nieuwe album The Lost Art Of Time Travel alsnog de distributie die het verdient. De belangrijkste ingrediënten van Presto Ballet, de stem van Scott Allbright en het fijne samenspel tussen rockende gitaren en warme toetsenklanken, zijn nog steeds aanwezig. Toch is er het nodige veranderd. Opperhoofd Kurdt Vanderhoof (Metal Church, Vanderhoof) en Scott Allbright zijn er nog steeds, maar de rest van de band is anders dan bij de voorgaande editie. Ook de lengte van de songs is nogal veranderd. Op dit album staan niet meer dan zeven songs, maar slechts drie daarvan zijn korter dan negen (!) minuten. Dat heeft tot gevolg dat er langere instrumentale stukken tussen zitten en de rol van Scott Allbright daarmee toch wat kleiner is geworden. Dat wil niet zeggen dat Presto Ballet nu een eindeloos doorneuzelend bandje is geworden. Ze zijn nog wat meer richting Spock’s Beard opgeschoven, dan weet u waarschijnlijk genoeg. De songs zijn dus nog steeds energiek en beslist rocksongs gebleven, maar er is meer ruimte voor instrumentale intermezzo’s. Ik vermoed overigens dat de langere nummers niet aan iedere liefhebber van het eerste album besteed zijn. Ook ik moet er nog steeds een beetje aan wennen, vooral omdat het soms wat teveel op Spock’s Beard is gaan lijken. Presto Ballet moet niet het eigen gezicht gaan verliezen, daarvoor zijn ze simpelweg te goed. Dat neemt niet weg dat The Lost Art Of Time Travel een waardig opvolger is, mede door een wederom magnifieke productie. Muzikaal is het al een van de topbands in het genre, nu de reputatie nog.

Lees verder Presto Ballet – The Lost Art Of Time Travel

Maria Mena – Cause and Effect

Maria Mena - Cause and EffectIk ben normaal gesproken niet zo van de gladgestreken Viva-pop. Toch vond ik de eerste Dido-plaat prachtig. Maar de tweede zwaar ruk. Daar sta ik geloof ik niet alleen in. Een dame waarvoor je niet eens heel erg je best hoeft te doen om haar onder de Viva-pop te scharen is Maria Mena. Voor deze dame heb ik een behoorlijk zwak. En dat is niet alleen omdat ze een mooi poppetje is. Al is kijken naar haar nou niet bepaald een straf, ik vind vooral dat ze een fijne stem heeft. Toen ik haar nieuwe single “All This Time” voor het eerst hoorde op de radio hoorde maakte ik een klein vreugdesprongetje: het was haar weer gelukt zo’n fijn melancholisch popliedje te schrijven waar ik voor zou gaan vallen. Daar staat Cause and Effect weer boordevol mee. Al het leed dat de donkerharige Noorse tot nu toe meegemaakt heeft probeert ze in een keer weg te poetsen met deze plaat zegt ze in de diverse interviews. Ik vind het prima. Echt boos wordt het overigens nergens muzikaal gezien. Gelukkig maar, het past ook niet echt bij haar stem die is al roomboter op kamertemperatuur. Die gedijt het beste bij de vertrouwde melancholische en vrolijke melodieën die ze op haar eerdere platen ook liet horen en die blijft ze gelukkig trouw. Voor de niet-fans zal het opvallend zijn dat ze voor deze plaat een cover opgenomen heeft van “I Was Made For Lovin’ You”. Live speelt ze dat nummer namelijk al een tijdje. Ik vreesde eerlijk gezegd het ergste voor de studioversie, maar het resultaat valt me alleszins mee. Zoals alles aan Cause and Effect me meevalt. Ja hoor, lach maar, dat doet me niets.

Lees verder Maria Mena – Cause and Effect

The Explorers Club – Freewind

The Explorers Club - FreewindHet kwaakt als een eend, het loopt als een eend en het lijkt zelfs op een eend. Een eend dus, zou u zeggen. Dus niet. Want het is The Explorers Club. En de eend in kwestie is The Beach Boys. The Explorers Club lijkt namelijk in vrijwel alles op The Beach Boys. Het artwork is die van een jaren 70 plaat, inclusief de nodige wear and tear. De heren zijn getooid in puike jaren zeventig kapsels en kleding en hun muziek in koortjes galore. En ze kunnen allemaal zingen. Geen foto’s overigens waar ze op surfen, maar goed, dat konden The Beach Boys, op Dennis Wilson na, ook niet. Voor de heren van The Explorers Club is er een goed excuus, want ze komen van de andere kant van de VS (Charleston SC). Maar als je je gaat meten met The Beach Boys dan leg je de lat wel akelig hoog. En daarin zit’m de makke van deze plaat. De lat ligt nog TE hoog. Technisch is het allemaal geen probleem. De heren zijn adequate muzikanten, het zangwerk is puik en de koortjes zijn om je vingers bij af te likken, maar het songmateriaal is gewoon niet goed genoeg (op een enkele uitzondering na, zoals “Freedom Wind”). Niet dat het slecht is, in een wereld zonder The Beach Boys was dit een klapper, maar we kennen nu eenmaal The Beach Boys. Maar toch, als deze jongens iets meer eigenheid krijgen en loskomen van The Beach Boys, dan kon er nog wel iets moois ontstaan. Dus, bijzetten op de lijst, vooral blijven volgen…

Lees verder The Explorers Club – Freewind