12 February 2016

Archives for September 2008

Chad VanGaalen – Soft Airplane

Chad VanGaalen - Soft AirplaneWie de komende anderhalve maand rondloopt in Den Haag zal regelmatig een opvallende groene poster zien voor Crossing Border, dat half november weer in Den Haag plaatsvindt. Deze poster is gemaakt door Chad VanGaalen, die niet alleen een begenadigd liedjessmid is, maar ook een schilder wiens werk je er zo uitpikt. Vanzelfsprekend treedt deze uit Calgary afkomstige multi-kunstenaar ook op in Den Haag. Dat lijkt me iets om naar uit te kijken. Zo ben ik wel benieuwd of hij in zijn eentje het podium zal gaan betreden of met een band. VanGaalen is namelijk zo’n ouderwetse knutselaar die alles lekker in zijn eentje opneemt in de kelder van zijn huis. Zijn nieuwe cd Soft Airplane is hier ook weer zo’n sterk staaltje van. Beter nog dan zijn diens voorgangers Infiniheart en Skelliconnection, waarvan ik vooral Skelliconnection al heel fraai vond. Je moet wel tegen breekbare mannenstemmen kunnen en houden van ruwe, maar uitermate doeltreffende geluidsschetsen om VanGaalen te kunnen waarderen. Nog meer dan bij Skelliconnection heb ik bij Soft Airplane het gevoel naar de Canadeze evenknie van Buckley’s Sketches For My Sweetheart The Drunk te luisteren. Met dit verschil dat Chad ze gelukkig bij leven en welzijn aan ons kan presenteren en dat de liedjes wel degelijk zo op plaat beland zijn als hij dat bedoeld heeft. Dat wil zeggen, voorzien van allerhande knutselwerkjes uit samplers en, zoals hij het zelf zegt: primarily recorded on an old tape machine and a JVC ghetto blaster. Toch is de laag, die je aantreft als je door dit vernis heen prikt, eigenlijk altijd broos en intrigerend.

[Read more…]

Chad VanGaalen – Soft Airplane

Chad VanGaalen - Soft AirplaneWie de komende anderhalve maand rondloopt in Den Haag zal regelmatig een opvallende groene poster zien voor Crossing Border, dat half november weer in Den Haag plaatsvindt. Deze poster is gemaakt door Chad VanGaalen, die niet alleen een begenadigd liedjessmid is, maar ook een schilder wiens werk je er zo uitpikt. Vanzelfsprekend treedt deze uit Calgary afkomstige multi-kunstenaar ook op in Den Haag. Dat lijkt me iets om naar uit te kijken. Zo ben ik wel benieuwd of hij in zijn eentje het podium zal gaan betreden of met een band. VanGaalen is namelijk zo’n ouderwetse knutselaar die alles lekker in zijn eentje opneemt in de kelder van zijn huis. Zijn nieuwe cd Soft Airplane is hier ook weer zo’n sterk staaltje van. Beter nog dan zijn diens voorgangers Infiniheart en Skelliconnection, waarvan ik vooral Skelliconnection al heel fraai vond. Je moet wel tegen breekbare mannenstemmen kunnen en houden van ruwe, maar uitermate doeltreffende geluidsschetsen om VanGaalen te kunnen waarderen. Nog meer dan bij Skelliconnection heb ik bij Soft Airplane het gevoel naar de Canadeze evenknie van Buckley’s Sketches For My Sweetheart The Drunk te luisteren. Met dit verschil dat Chad ze gelukkig bij leven en welzijn aan ons kan presenteren en dat de liedjes wel degelijk zo op plaat beland zijn als hij dat bedoeld heeft. Dat wil zeggen, voorzien van allerhande knutselwerkjes uit samplers en, zoals hij het zelf zegt: primarily recorded on an old tape machine and a JVC ghetto blaster. Toch is de laag, die je aantreft als je door dit vernis heen prikt, eigenlijk altijd broos en intrigerend.

[Read more…]

Volcano! – Paperwork

Volcano! - Paperwork2007 en 2008 waren toch wel een beetje de jaren van de Yeasayers en de Vampire Weekends: intelligente popmuziek met een knipoog naar stromingen als wereldmuziek en avant-garde. Daarnaast was daar ook het onverwachte maar daarom niet minder grote succes van bands als Battles en Animal Collective met hun experimentele, ingewikkelde rock. Misschien is het wel dankzij alle eerder genoemde bands dat Volcano! nu meer aandacht krijgt dan voorheen. Hun nieuwe album, Paperwork, combineert al die namen en maakt er zo mogelijk een nog veel ingewikkelder zooitje van. Zooitje? Tja, makkelijk is anders. Paperwork vereist een geoefend oor en veel geduld, want je wordt om de oren geslagen met een drummer die allerlei ritmes door elkaar lijkt te spelen. Of speelt gewoon elk lid van de band een ander nummer (zoals in “’78 Oil Crisis”?) Gecombineerd met een zanger die soms hijgt als Matthew Bellamy van Muse is het een bijzondere plaat, die echt wel goeie nummers kent, zoals de single “Africa Just Wants To Have Fun”, die nog enigszins commercieel klinkt, of “Fairy Tale”, dat door het al eerder genoemde Muse gemaakt had kunnen zijn. Kunstig, zeker, en origineel ook, maar voor mensen met gevoelige zenuwen niet aan te raden. Voor wie dan wel? Zij die houden van spanning, verrassingen en ADHD hebben hier een topplaat aan.

[Read more…]

Volcano! – Paperwork

Volcano! - Paperwork2007 en 2008 waren toch wel een beetje de jaren van de Yeasayers en de Vampire Weekends: intelligente popmuziek met een knipoog naar stromingen als wereldmuziek en avant-garde. Daarnaast was daar ook het onverwachte maar daarom niet minder grote succes van bands als Battles en Animal Collective met hun experimentele, ingewikkelde rock. Misschien is het wel dankzij alle eerder genoemde bands dat Volcano! nu meer aandacht krijgt dan voorheen. Hun nieuwe album, Paperwork, combineert al die namen en maakt er zo mogelijk een nog veel ingewikkelder zooitje van. Zooitje? Tja, makkelijk is anders. Paperwork vereist een geoefend oor en veel geduld, want je wordt om de oren geslagen met een drummer die allerlei ritmes door elkaar lijkt te spelen. Of speelt gewoon elk lid van de band een ander nummer (zoals in “’78 Oil Crisis”?) Gecombineerd met een zanger die soms hijgt als Matthew Bellamy van Muse is het een bijzondere plaat, die echt wel goeie nummers kent, zoals de single “Africa Just Wants To Have Fun”, die nog enigszins commercieel klinkt, of “Fairy Tale”, dat door het al eerder genoemde Muse gemaakt had kunnen zijn. Kunstig, zeker, en origineel ook, maar voor mensen met gevoelige zenuwen niet aan te raden. Voor wie dan wel? Zij die houden van spanning, verrassingen en ADHD hebben hier een topplaat aan.

[Read more…]

Seun Kuti & Fela's Egypt 80

Seun Kuti & Fela's Egypt 80

[Read more…]

Vox Von Braun – Something Ain't Wrong

Vox Von Braun - Something Ain't WrongEen debuut van een Nederlandse band. Altijd leuk. Met de hoes begint het al meteen goed, een schattig klein meisje in een zusterkostuum en mooie strakke typografie, natuurlijk hip hoofdletterloos. Het eerste volledige album van het Groningse Vox Von Braun opent rustig met “The Faint-Hearted” waarop zanger Wymer Vaatstra over een lome melodie meteen laat horen wat hij in huis heeft. Gaandeweg wordt Something Ain’t Wrong weliswaar een stuk ruiger maar het blijft altijd melodieus. Regelmatig wordt de muziek van Vox Von Braun vergeleken met Pavement maar deze invloed is eigenlijk slechts op enkele nummers te horen, zoals op het ijzersterke “Cool Down”. Ik moest zelf vaker denken aan Jesus & Mary Chain of de late House of Love maar dit laatste dat kan ook komen omdat Wymer Vaatstra uiterlijk zo op Guy Chadwick lijkt. In ieder geval kan Vox Von Braun zich prima meten met deze twee bands. Soms slaat Wymer een beetje door in zijn shoegazerige manier van zingen maar op het poppy “Cynic” is te horen dat hij echt een hele mooie stem heeft. Op “Morning Sun” komt Natasha van Waardenburg van Appie Kim even langs voor gastvocalen en zorgt hiermee voor een van de hoogtepunten van Something Ain’t Wrong. Sterk debuut.

[Read more…]

Vox Von Braun – Something Ain't Wrong

Vox Von Braun - Something Ain't WrongEen debuut van een Nederlandse band. Altijd leuk. Met de hoes begint het al meteen goed, een schattig klein meisje in een zusterkostuum en mooie strakke typografie, natuurlijk hip hoofdletterloos. Het eerste volledige album van het Groningse Vox Von Braun opent rustig met “The Faint-Hearted” waarop zanger Wymer Vaatstra over een lome melodie meteen laat horen wat hij in huis heeft. Gaandeweg wordt Something Ain’t Wrong weliswaar een stuk ruiger maar het blijft altijd melodieus. Regelmatig wordt de muziek van Vox Von Braun vergeleken met Pavement maar deze invloed is eigenlijk slechts op enkele nummers te horen, zoals op het ijzersterke “Cool Down”. Ik moest zelf vaker denken aan Jesus & Mary Chain of de late House of Love maar dit laatste dat kan ook komen omdat Wymer Vaatstra uiterlijk zo op Guy Chadwick lijkt. In ieder geval kan Vox Von Braun zich prima meten met deze twee bands. Soms slaat Wymer een beetje door in zijn shoegazerige manier van zingen maar op het poppy “Cynic” is te horen dat hij echt een hele mooie stem heeft. Op “Morning Sun” komt Natasha van Waardenburg van Appie Kim even langs voor gastvocalen en zorgt hiermee voor een van de hoogtepunten van Something Ain’t Wrong. Sterk debuut.

[Read more…]

Presto Ballet – The Lost Art Of Time Travel

Presto Ballet - The Lost Art Of Time TravelVeel van de betere progrockbands staan onder contract bij Inside Out. Dat was ook het geval met Presto Ballet. Het verbaasde mij dan ook zeer dat hun tweede album eerst werd aangekondigd op de IO-site en uiteindelijk in eigen beheer werd uitgebracht. Gelukkig was dat andere fijne proglabel Progrock Records wakker en kreeg het nieuwe album The Lost Art Of Time Travel alsnog de distributie die het verdient. De belangrijkste ingrediënten van Presto Ballet, de stem van Scott Allbright en het fijne samenspel tussen rockende gitaren en warme toetsenklanken, zijn nog steeds aanwezig. Toch is er het nodige veranderd. Opperhoofd Kurdt Vanderhoof (Metal Church, Vanderhoof) en Scott Allbright zijn er nog steeds, maar de rest van de band is anders dan bij de voorgaande editie. Ook de lengte van de songs is nogal veranderd. Op dit album staan niet meer dan zeven songs, maar slechts drie daarvan zijn korter dan negen (!) minuten. Dat heeft tot gevolg dat er langere instrumentale stukken tussen zitten en de rol van Scott Allbright daarmee toch wat kleiner is geworden. Dat wil niet zeggen dat Presto Ballet nu een eindeloos doorneuzelend bandje is geworden. Ze zijn nog wat meer richting Spock’s Beard opgeschoven, dan weet u waarschijnlijk genoeg. De songs zijn dus nog steeds energiek en beslist rocksongs gebleven, maar er is meer ruimte voor instrumentale intermezzo’s. Ik vermoed overigens dat de langere nummers niet aan iedere liefhebber van het eerste album besteed zijn. Ook ik moet er nog steeds een beetje aan wennen, vooral omdat het soms wat teveel op Spock’s Beard is gaan lijken. Presto Ballet moet niet het eigen gezicht gaan verliezen, daarvoor zijn ze simpelweg te goed. Dat neemt niet weg dat The Lost Art Of Time Travel een waardig opvolger is, mede door een wederom magnifieke productie. Muzikaal is het al een van de topbands in het genre, nu de reputatie nog.

[Read more…]

Maria Mena – Cause and Effect

Maria Mena - Cause and EffectIk ben normaal gesproken niet zo van de gladgestreken Viva-pop. Toch vond ik de eerste Dido-plaat prachtig. Maar de tweede zwaar ruk. Daar sta ik geloof ik niet alleen in. Een dame waarvoor je niet eens heel erg je best hoeft te doen om haar onder de Viva-pop te scharen is Maria Mena. Voor deze dame heb ik een behoorlijk zwak. En dat is niet alleen omdat ze een mooi poppetje is. Al is kijken naar haar nou niet bepaald een straf, ik vind vooral dat ze een fijne stem heeft. Toen ik haar nieuwe single “All This Time” voor het eerst hoorde op de radio hoorde maakte ik een klein vreugdesprongetje: het was haar weer gelukt zo’n fijn melancholisch popliedje te schrijven waar ik voor zou gaan vallen. Daar staat Cause and Effect weer boordevol mee. Al het leed dat de donkerharige Noorse tot nu toe meegemaakt heeft probeert ze in een keer weg te poetsen met deze plaat zegt ze in de diverse interviews. Ik vind het prima. Echt boos wordt het overigens nergens muzikaal gezien. Gelukkig maar, het past ook niet echt bij haar stem die is al roomboter op kamertemperatuur. Die gedijt het beste bij de vertrouwde melancholische en vrolijke melodieën die ze op haar eerdere platen ook liet horen en die blijft ze gelukkig trouw. Voor de niet-fans zal het opvallend zijn dat ze voor deze plaat een cover opgenomen heeft van “I Was Made For Lovin’ You”. Live speelt ze dat nummer namelijk al een tijdje. Ik vreesde eerlijk gezegd het ergste voor de studioversie, maar het resultaat valt me alleszins mee. Zoals alles aan Cause and Effect me meevalt. Ja hoor, lach maar, dat doet me niets.

[Read more…]

The Explorers Club – Freewind

The Explorers Club - FreewindHet kwaakt als een eend, het loopt als een eend en het lijkt zelfs op een eend. Een eend dus, zou u zeggen. Dus niet. Want het is The Explorers Club. En de eend in kwestie is The Beach Boys. The Explorers Club lijkt namelijk in vrijwel alles op The Beach Boys. Het artwork is die van een jaren 70 plaat, inclusief de nodige wear and tear. De heren zijn getooid in puike jaren zeventig kapsels en kleding en hun muziek in koortjes galore. En ze kunnen allemaal zingen. Geen foto’s overigens waar ze op surfen, maar goed, dat konden The Beach Boys, op Dennis Wilson na, ook niet. Voor de heren van The Explorers Club is er een goed excuus, want ze komen van de andere kant van de VS (Charleston SC). Maar als je je gaat meten met The Beach Boys dan leg je de lat wel akelig hoog. En daarin zit’m de makke van deze plaat. De lat ligt nog TE hoog. Technisch is het allemaal geen probleem. De heren zijn adequate muzikanten, het zangwerk is puik en de koortjes zijn om je vingers bij af te likken, maar het songmateriaal is gewoon niet goed genoeg (op een enkele uitzondering na, zoals “Freedom Wind”). Niet dat het slecht is, in een wereld zonder The Beach Boys was dit een klapper, maar we kennen nu eenmaal The Beach Boys. Maar toch, als deze jongens iets meer eigenheid krijgen en loskomen van The Beach Boys, dan kon er nog wel iets moois ontstaan. Dus, bijzetten op de lijst, vooral blijven volgen…

[Read more…]

Enslaved – Vertebrae

Enslaved - VertebraeNoem me een purist, maar als één genre zich slecht laat mengen met andere stijlen, is het wel blackmetal. Helaas denken veel mensen daar anders over. Als die mensen ook nog muzikant zijn krijg je van die wannabe onheilige gedrochten als van Keep Of Kalessin. Of de voorgaande platen van Enslaved, ISA en Ruun. Niet echt slecht, maar verre van overtuigend door het geforceerde gemix van stijlen die maar niet willen emulgeren. Blackmetal moet “tr00” en “kvlt” zijn. En dat is Enslaved op nieuweling Vertebrae weer bepaald niet. Want wat krijg je van de Noren: blackmetal, prog, melodieuze rock, blackmetal-gegil, cleane vocalen. In bands uigedrukt: oude Enslaved maar dan gelardeerd met (een grote dosis) Opeth, Pink Floyd en Rush. Zelf noemen ze ook nog Tool, maar dat mochten ze willen. Is dat allemaal erg? Ja. Één Opeth heb ik meer dan genoeg aan, Pink Floyd heeft na 1970 alleen maar saaie kutplaten afgeleverd, en Rush kan toch niet worden benaderd. Laat staan dat het te mixen is met het bekende heksengeschreeuw van blackmetal. En cleane vocalen in deze setting, dan moet je toch minstens zo goed zijn als Mikael Åkerfeldt, niet dat saaie, emotieloze geblaat op deze plaat. Als er dan uiteindelijk hier en daar plots toch nog lekker geblackmetalt wordt, is er een nauwelijks een greintje agressie of bruutheid te vinden; het blijft allemaal zo braaf en netjes. En dat is vreemd, want toen half Enslaved eerder dit jaar in Trinacria opdook was er bruutheid en durf in overvloed te horen. Plus veel meer compositorisch vernuft, dat ook. Waarom bij een gelegenheidsproject wel, en bij het moederschip niet? Wie het weet mag het zeggen.

[Read more…]

Enslaved – Vertebrae

Enslaved - VertebraeNoem me een purist, maar als één genre zich slecht laat mengen met andere stijlen, is het wel blackmetal. Helaas denken veel mensen daar anders over. Als die mensen ook nog muzikant zijn krijg je van die wannabe onheilige gedrochten als van Keep Of Kalessin. Of de voorgaande platen van Enslaved, ISA en Ruun. Niet echt slecht, maar verre van overtuigend door het geforceerde gemix van stijlen die maar niet willen emulgeren. Blackmetal moet “tr00” en “kvlt” zijn. En dat is Enslaved op nieuweling Vertebrae weer bepaald niet. Want wat krijg je van de Noren: blackmetal, prog, melodieuze rock, blackmetal-gegil, cleane vocalen. In bands uigedrukt: oude Enslaved maar dan gelardeerd met (een grote dosis) Opeth, Pink Floyd en Rush. Zelf noemen ze ook nog Tool, maar dat mochten ze willen. Is dat allemaal erg? Ja. Één Opeth heb ik meer dan genoeg aan, Pink Floyd heeft na 1970 alleen maar saaie kutplaten afgeleverd, en Rush kan toch niet worden benaderd. Laat staan dat het te mixen is met het bekende heksengeschreeuw van blackmetal. En cleane vocalen in deze setting, dan moet je toch minstens zo goed zijn als Mikael Åkerfeldt, niet dat saaie, emotieloze geblaat op deze plaat. Als er dan uiteindelijk hier en daar plots toch nog lekker geblackmetalt wordt, is er een nauwelijks een greintje agressie of bruutheid te vinden; het blijft allemaal zo braaf en netjes. En dat is vreemd, want toen half Enslaved eerder dit jaar in Trinacria opdook was er bruutheid en durf in overvloed te horen. Plus veel meer compositorisch vernuft, dat ook. Waarom bij een gelegenheidsproject wel, en bij het moederschip niet? Wie het weet mag het zeggen.

[Read more…]

The Moi Non Plus – The Moi Non Plus

the_moi_non_plus-the_moi_non_plus.jpgMijn favoriete Nederlandse band van pakweg de laatste vijf jaar is het Amsterdamse Blues Brother Castro (BBC). Het is echter alweer een tijdje stil rond BBC. Zanger/gitarist Caren speelde als gastgitarist bij Scram C Baby, was druk met zijn Subbacultcha!-avonden en speelde in een ander bandje samen met Bas Morsch (ex-Sal en bekend van That Dam! Magazine). Volgens mij is het zeker twee jaar geleden dat ik The Moi Non Plus op zag treden. Het was erg goed, al was er wel iets gebeurd. Caren zat plots achter het drumstel (uiteraard à la de Muppet Animal) en Morsch deed de dingen die Caren bij BBC deed: gitaar spelen en vol overgave zingen. En er waren samples. Hun debuut liet echter op zich wachten, ik was ze zelfs een beetje vergeten. Maar nu is het debuut The Moi Non Plus, geproduceerd door Jan Schenk van de Hospital Bombers, die volop mijn aandacht vraagt. Het is namelijk een behoorlijke bak fijne herrie geworden die absoluut ongeschikt is als achtergrondmuzak. Ondanks de instrumentenwissel klinkt het tweetal als het broertje van BBC, maar dan chaotischer, experimenteler en met meer noise. Een link naar de band Bonne Aparte, waar ze geregeld mee toeren, is dan snel gelegd. Toch heeft The Moi Non Plus genoeg eigens en begrijp ik wel dat ze op hun MySpace-pagina hebben staan dat ze uit Canada komen. A.u.b. niet verder vertellen dat ze gewoon uit Amsterdam komen.
File Under gaf samen met Subbacultcha! kaarten weg voor de releaseparty op 4 oktober in Bitterzoet te Amsterdam.

[Read more…]

The Moi Non Plus – The Moi Non Plus

the_moi_non_plus-the_moi_non_plus.jpgMijn favoriete Nederlandse band van pakweg de laatste vijf jaar is het Amsterdamse Blues Brother Castro (BBC). Het is echter alweer een tijdje stil rond BBC. Zanger/gitarist Caren speelde als gastgitarist bij Scram C Baby, was druk met zijn Subbacultcha!-avonden en speelde in een ander bandje samen met Bas Morsch (ex-Sal en bekend van That Dam! Magazine). Volgens mij is het zeker twee jaar geleden dat ik The Moi Non Plus op zag treden. Het was erg goed, al was er wel iets gebeurd. Caren zat plots achter het drumstel (uiteraard à la de Muppet Animal) en Morsch deed de dingen die Caren bij BBC deed: gitaar spelen en vol overgave zingen. En er waren samples. Hun debuut liet echter op zich wachten, ik was ze zelfs een beetje vergeten. Maar nu is het debuut The Moi Non Plus, geproduceerd door Jan Schenk van de Hospital Bombers, die volop mijn aandacht vraagt. Het is namelijk een behoorlijke bak fijne herrie geworden die absoluut ongeschikt is als achtergrondmuzak. Ondanks de instrumentenwissel klinkt het tweetal als het broertje van BBC, maar dan chaotischer, experimenteler en met meer noise. Een link naar de band Bonne Aparte, waar ze geregeld mee toeren, is dan snel gelegd. Toch heeft The Moi Non Plus genoeg eigens en begrijp ik wel dat ze op hun MySpace-pagina hebben staan dat ze uit Canada komen. A.u.b. niet verder vertellen dat ze gewoon uit Amsterdam komen.
File Under gaf samen met Subbacultcha! kaarten weg voor de releaseparty op 4 oktober in Bitterzoet te Amsterdam.

[Read more…]

Week 39, 2008

Storm
mist:thuis
Bas
The Haunted – Versus
Ewie
The Moi Non Plus – The Moi Non Plus
Ludo
Milosh – III
Joice
Kings of Leon – Only By The Night
Prikkie
RC2 – Future Awaits
DubbelMono
The Donkeys – Living On The Other Side
ForestSounds
Peppino d’Agostino & Stef Burns – Bayshore Road

Week 39, 2008

Storm
mist:thuis
Bas
The Haunted – Versus
Ewie
The Moi Non Plus – The Moi Non Plus
Ludo
Milosh – III
Joice
Kings of Leon – Only By The Night
Prikkie
RC2 – Future Awaits
DubbelMono
The Donkeys – Living On The Other Side
ForestSounds
Peppino d’Agostino & Stef Burns – Bayshore Road

Dark Tooth Encounter / Ten East

Dark Tooth Encounter - Soft MonstersGelijk toen ik een aantal jaren terug voor het eerst een cd hoorde van Yawning Man was ik onder de indruk van het gitaarspel van Gary Arce. Niet omdat het uitblonk in notengepiel, maar door het gevoel dat hij legde in het desertrockgeluid van die band. Bij Dark Tooth Encounter val ik ook gelijk weer voor zijn gitaargeluid. Het dromerige, maar broeierig jankende geluid dat hij op Soft Monsters laat horen is weer geweldig. Het album bevat zeven nummers, maar je zou het net zo gemakkelijk zeven jams kunnen noemen die losjes rond een vaste structuur van een riff opgebouwd worden. Dat klinkt wellicht een beetje vrijblijvend, maar neem maar van mij aan dat het dat niet is als Arce aan de basis staat en Bill Stinson de palen heit. Toch zijn de nummers broos en breekbaar en neigen ze af en toe als los zand door je vingers te glippen. Maar als Arce een nummer “Weeping Pines” noemt, dan hoor je de naaldbomen (of pijnbomen zoals ze vroeger heetten) ook echt janken. Waarom tracks “Hyper Air” en “Engine Drone” heten wordt ook al snel duidelijk.
Ten East - The Robot's Guide To FreedomOok in Ten East zijn het gitaarspel van Arce en de drums van Bill Stinson de basis. Beetje vaag dat ze onder een andere naam bijna tegelijkertijd nog een plaat brengen als Dark Tooth Encounter? Ach, van mij hadden ze met hun andere twee bands Yawning Man en A Perfect Rat nóg wel een tweetal cd’s uit mogen brengen. Zoals gezegd, ik ben fan van Arce’s gitaarspel, dus mij hoor je niet klagen. Op de eerste plaat van Ten East, Extraterrestrial Highway, speelde Brant Bjork nog bas, nu gebeurt dat door Scott Reeder. Hij speelde eerder bas op KyussWelcome to Sky Valley (waar Bjork op drumde) en …And the Circus Leaves Town. Naast Reeder staat nog er nog een veel legendarische naam in de credits: Greg Ginn. Hij heeft zijn sporen meer dan verdiend als songschrijver en gitarist in Black Flag. Het zal dan ook niemand verbazen dat het geluid dat Ten East op The Robot’s Guide To Freedom laat horen veel ruwer is dan dat dat van het verfijnde Dark Tooth Encounter. Alhoewel ze uiteindelijk toch bij dezelfde doelgroep in de kast zullen belanden, snap ik het onder twee verschillende namen uitbrengen van deze twee releases dan ook wel.

[Read more…]

Lucky Fonz III

Lucky Fonz III

[Read more…]

Staind – The Illusion of Progress

Staind - The Illusion of Progress2009 komt in zicht en steeds meer bands willen voor die tijd nog meedingen naar mijn ‘album van het jaar’. Zo komt ook Staind op de proppen met een nieuw schijfje. De groep werd ooit opgepakt door Fred Durst (Limp Bizkit), tegenwoordig is dit echter de laatste persoon waarmee je geassocieerd wilt worden. Zanger/Gitarist Aaron Lewis doet het op The Illusion of Progress dan gelukkig ook lekker zonder zijn hulp. Hierdoor lijkt de 13-jarige groep eindelijk hun eigen kant op te durven gaan: geen geforceerde nu-metal meer, maar alternatieve 80’s rock. De muziek mag nieuw zijn, de teksten gaan nog altijd over ‘hoe slecht het leven is’ en ‘hoe moeilijk’ de zanger het heeft. Heerlijk om jezelf mee te identificeren als gefrustreerde tiener, maar de echte muziekliefhebber weet beter. Zet nummers als “Save Me”, “Raining Again”, “Rainy Day Parade” en “Nothing Left To Say” op en die winterdepressie laat niet meer lang op zich wachten. Opvallend is dat de band erg te spreken is over het album en het zelfs vergelijkt met Pink Floyd, zouden we het over hetzelfde hebben!?

[Read more…]

Arthur Adam

Arthur Adam

[Read more…]

Land Of Tales – Land Of Tales

Land Of Tales - Land Of TalesTja, wat moet ik hier nou van zeggen? Om te beginnen maar dat Land Of Tales alles goed doet: niet te brave en ook niet te ruige gitaren, refreinen die erom smeken meegezongen te worden, de beproefde volgorde coupletje-refreintje-coupletje-refreintje-bruggetje-refreintje-fade out, een zanger met een wat nasale stem met voldoende bereik voor steviger songs én aanstekerballads, toetsen voor het stadiongehalte. Maar u snapt al waar het naartoe gaat: het heeft nergens uitschieters. Niet naar beneden, maar ook niet naar boven. In Finland zullen ze vast heel verguld zijn met wat deze landgenoten laten horen, daarbuiten ligt niemand er wakker van. Ik ook niet. Hmm, en nu is mijn recensie ernstig aan de korte kant. Dan kan ik nog een paar songs gaan noemen, maar dat valt niet mee als er niets opvalt. Ik kan het over de productie hebben, maar die is goed maar wederom – juist. Het uiterlijk van de heren dan? Hmm, ruig bekapselde mannen die nors en quasi-nonchalant in de camera kijken. Hmnee dus. Ach, weet je wat? Ik laat het hier gewoon bij.

[Read more…]

Land Of Tales – Land Of Tales

Land Of Tales - Land Of TalesTja, wat moet ik hier nou van zeggen? Om te beginnen maar dat Land Of Tales alles goed doet: niet te brave en ook niet te ruige gitaren, refreinen die erom smeken meegezongen te worden, de beproefde volgorde coupletje-refreintje-coupletje-refreintje-bruggetje-refreintje-fade out, een zanger met een wat nasale stem met voldoende bereik voor steviger songs én aanstekerballads, toetsen voor het stadiongehalte. Maar u snapt al waar het naartoe gaat: het heeft nergens uitschieters. Niet naar beneden, maar ook niet naar boven. In Finland zullen ze vast heel verguld zijn met wat deze landgenoten laten horen, daarbuiten ligt niemand er wakker van. Ik ook niet. Hmm, en nu is mijn recensie ernstig aan de korte kant. Dan kan ik nog een paar songs gaan noemen, maar dat valt niet mee als er niets opvalt. Ik kan het over de productie hebben, maar die is goed maar wederom – juist. Het uiterlijk van de heren dan? Hmm, ruig bekapselde mannen die nors en quasi-nonchalant in de camera kijken. Hmnee dus. Ach, weet je wat? Ik laat het hier gewoon bij.

[Read more…]

Mist

Mist

[Read more…]

Mogwai – The Hawk Is Howling

Mogwai - The Hawk Is HowlingOoit gaf Mogwai Iggy Pop een andere context. Als zijn stem ergens opdook, zette ik me schrap voor een aanzwellende geluidsstorm, een crescendo van gierende gitaren en andersoortig lawaai. Hoe slim was het om een pratende Iggy heel zachtjes het briljante Come On Die Young te laten openen? Automatisch ging de volumeknop iets naar rechts om te verstaan wat hij mompelde. Gevolg was wel dat je een paar passen achteruit werd geblazen door wat er daarna op je af kwam.
De impact die het overrompelende CODY en daarvoor Young Team hadden, zal Mogwai wel niet meer weten te bereiken. Hun laatste twee platen, Mr. Beast in het bijzonder, klonken als een zoektocht naar liedjes, een queeste waar voor de Schotten geen winst te behalen viel. Gelukkig is The Hawk is Howling een return to form. De tracks mogen weer langer zijn en vooral de klassieke Mogwai-ingrediënten bevatten: aan- en afzwellende muren van geluid, een pingelende piano die als de stilte voor een storm het gevaar aankondigt en hier en daar een geluidsgrapje. Over grapjes gesproken: de titels zijn hilarisch (“I’m Jim Morrison, I’m Dead”, “The Sun Smells Too Loud” en “I Love You , I’m Going To Blow Up Your School”). The Hawk is Howling is misschien wel de beste Mogwai-plaat sinds Come On Die Young, maar zal de manier waarop je naar Iggy Pop luistert niet meer veranderen.

[Read more…]

Dennis Kolen / Dearhunter

 Dennis Kolen - Hard Road / Muddy RoadWyatt was ooit een veelbelovend Rotterdams bandje dat net op het verkeerde moment de wind uit de zeilen genomen werd. Sindsdien werkt Dennis Kolen, de voormalige frontman, aan een solocarrière. Die is wat meer singer/songwriter-georiënteerd dan het poppy Wyatt. Die insteek paste op Wild Oats uit 2007 al goed bij Kolen en Hard Road/Muddy Track bevestigt dit. Verwacht overigens geen getormenteerde singer/songwriter uit je speakers te horen schallen. Nee, Kolen zit duidelijk aan de poppy/americana kant van het spectrum. Zo zou “Don’t Be Denied” absoluut niet uit de toon vallen op het titelloze debuutalbum van the Rembrandts (je weet wel, van die Friends-tune) uit 1990. Dat zegt wel wat over de kwaliteit van het door Kolen geleverde. “Scotland Road”, het liedje dat hier op volgt, heeft weer wat meer Damien Rice-erigs over zich. De rest van de liedjes laveert hier een beetje tussendoor. Wat me opviel was de livefeel die de songs uitstralen. Dat bleek toen ik het na ging zoeken ook de insteek van Kolen geweest, dus die missie kan ik gerust geslaagd noemen. Bizar is nog dat ik net als op voorganger Wild Oats weer denk Ilse deLange te horen in het mid-tempo “Once In A Blue Moon”, maar het zal wel net als de volgende keer Wies zijn. En toch: als Ilse nog eens een duet op wil nemen, dan moet ze toch eens bij Kolen aankloppen…
Dearhunter - The Sun Came OutOok Wealthy Beggar haalde het niet, ondanks de vele ophef rond de peperdure clip die ze hadden laten maken voor “Reminder”. Als ik die clip nu terug zie moet ik er om echt lachen dat die clip toentertijd verboden werd. Maar goed, Wealthy Beggar is sinds september 2005 historie en zanger Derrick van Schie doet sinds een tijdje onder de naam Dearhunter solo zijn ding. Ik zag ’em in het voorprogramma van Newton Faulkner afgelopen januari en dat maakte me wel nieuwsgierig naar meer. Een liedje dat toen al opviel was “Stacey”. Het verbaast me dan ook niet dat dit pakkende liedje gelijk de opener is van Dearhunters debuutalbum The Sun Came Out. Die plaat gaat verscholen achter zonder twijfel de lelijkste hoes van het jaar, maar gelukkig heb je daar bij het luisteren weinig last van. Op The Sun Came Out zit Dearhunter eigenlijk gewoon in dezelfde vijver te vissen als Dennis Kolen, alleen hebben de songs van Dearhunter wat meer piano als basis. Ik snap dan ook eerlijk gezegd niet dat hun beider platenmaatschappij V2 deze twee releases tegelijkertijd uitbrengt. Tenzij het de bedoeling is ze aan elkaar te koppelen voor een tournee. Dan wordt het nog even bekvechten over wie de hoofd- en wie de support act wordt, want veel voor elkaar onder doen ze niet. Al hoewel Dearhunters “Stacey” en het titelnummer “The Sun Came Out” wel de mooiste liedjes zijn van de zevenentwintig die beide platen samen tellen….

[Read more…]