Een van de meest ondergewaardeerde zangers ever is Shawn Smith. Slechts een handjevol mensen is bekend met zijn gouden soulvolle stem die hij liet schitteren in Brad, Satchel, Pigeonhed en op zijn soloplaten. Ik vind het een klein wonder dat de twee Belgen van Arsenal juist aan hem dachten toen ze een mannelijke soulvolle stem nodig hadden voor het titelnummer van hun nieuwe plaat Lotuk. Ondanks dat ik het een fraai nummer vind, vind ik het wel jammer dat ze dan Smith's stem een beetje vervormd hebben. Dat was wat mij betreft niet nodig geweest. Gelukkig compenseert de lekkere groove van het nummer dat wel. Naast Smith komen er nog twee ouwe helden buurten op Lotuk. Zo zingt John Garcia (ooit Kyuss, nu Hermano) mee en Hüsker Dü's Grant Hart doet hetzelfde. De eerste herken ik bijna niet in "Not A Man" en "Diggin A Hole". Aan het totaalgeluid van Arsenal verandert het invliegen van al die stemmen overigens weinig, dat sluit naadloos aan op het geluid dat ze eerder op Outsides lieten horen. Al verrast "Turn Me Loose" door de opvliegende raps van Mike Ladds me toch nog enigszins. Verder blijft Lotuk zoals de voetbalclub Arsenal zelf: veel invloeden vanuit alle windrichtingen, samensmelten tot een groter, superieur geheel. Het enige jammere is voor de band dat ze op het podium meer dan waarschijnlijk nooit in de ideale opstelling zullen spelen, al heeft Arsenal in het verleden wel bewezen dat ze ook zonder die gasten op het podium fier overeind kunnen blijven.

"Ik noem het liever reforming the band"
Na hun wereldhit "More Than Words" in 1991 viel het Extreme niet mee om aan de verwachtingen van publiek en platenmaatschappij te voldoen. In 1996 werd het bijltje erbij neergegooid. Tot deze zomer, toen de heren na omzwervingen in diverse bands en projecten weer met een uitstekend nieuw album op de proppen kwamen. De pret was hoorbaar terug. Aan de vooravond van het concert in 013, Tilburg op 3 november sprak File Under met gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt.

Hoe is het om terug te zijn na al die jaren? Hoe begon het trouwens, was het met dat reünieoptreden in Boston een paar jaar geleden?
Nou, ik noem het liever geen reunie, ik heb het liever over reforming the band. We waren toevallig op dezelfde plek en van het een kwam het ander. Zelf had ik net een project achter de rug waar ik een wat nare smaak van had overgehouden. Satellite Party met Perry Farrell werd niet wat ik ervan verwacht had. Daarna zijn we eens samen gaan jammen en het ging eigenlijk verder vanzelf.

Tim Easton, Leeroy Stagger en Evan Phillips kenden elkaar al een tijdje toen ze op een gezamenlijke tournee gingen. De eerste twee speelden in het voorprogramma van Phillips' band The Whipsaws begin 2008. Blijkbaar konden de heren het zo goed met elkaar vinden, dat ze besloten om samen liedjes te gaan schrijven. En dat vlotte behoorlijk, want nog geen jaar later komen ze met een cd op de proppen. Als ik dan had moeten kiezen voor een locatie om liedjes te schrijven en ze op te nemen, dan had ik gekozen voor Joshua Tree waar Tim Easton resideert of misschien nog British Columbia in Canada, waar Leeroy Stagger woont. De heren dachten daar anders over en kozen voor Alaska, waar Phillips woont. Dat werd dus opnemen en schrijven rond de houtkachel. Het resultaat daarvan mag er meer dan zijn! De stemmen van Easton, Stagger en Phillips vullen elkaar subliem aan in de twaalf stuk voor stuk warmte uitstralende liedjes die op One For The Ditch terug te horen zijn. Geen moment waan je je in het koude Alaska, maar eerde op een porch ergens in het zuiden van de States waar drie vrienden zich avond aan avond vermaken met bier drinken en gewapend met akoestische gitaren elkaar proberen aftroeven in het spelletje: 'Wie komt met het mooiste riff of harmonie op de proppen'. Als ze die dan gevonden hebben haken de andere twee bewonderend in en maken ze er samen iets nog mooiers van. Het is een genot hiervan toeschouwer te mogen zijn.

Op een of andere manier hebben veel bands uit Scandinavië iets ongewoons en juist dat ongewone verbindt ze met elkaar. Snapt u het nog? Neem nou Rumble In Rhodos, deze Noren maken een mix van hardcore en rock die zich nog het beste laat vertalen als Refused meets Disco Ensemble meets Blood Brothers. Juist, twee daarvan zijn Scandinavisch. Toeval? Ik dacht het niet. Door de vele lagen komt ook de naam van At The Drive-In naar boven. En tja, als je de vergelijking met zulke bands kunt doorstaan heb je geen slecht product afgeleverd. Intentions swingt, de zanger gaat van extreem hoog tot extreem laag en het geheel klinkt chaotisch. Op een goede manier. De plaat vliegt alleen nergens uit de bocht, het blijft net iets te netjes. Daardoor krijg je soms het gevoel naar een light-versie van eerder genoemde bands te luisteren. Rumble In Rhodos heeft de pretenties van een Mars Volta, maar weet te weinig te verrassen. Zowel qua structuur als opbouw weten de vijf Noren niet van de gebaande paden af te wijken. 'Cinematic Sweeps' is wat dat betreft een positieve uitzondering. Extra punten krijgt de band voor zanger Thomas Bratlie die in de biografie wordt omschreven als beide Blood Brothers in één. En dat is eigenlijk niets teveel gezegd. Volgende keer nog wat meer durf en nog meer chaos. Band om in de gaten te houden.

Wat was hij toch zenuwachtig, bij De Wereld Draait Door. Terwijl Matthijs met het voor hem zo kenmerkende hijgerige enthousiasme poogde een sappige anekdote over moeder aller zuchtmeisjes Jane Birkin los te peuteren. De presentator liet voor de geïnterviewde - zoals gewoonlijk - weinig ruimte over om iets wezenlijks te melden. Nee, het moet voor zuchtmeisjes-blogger Guuzbourg geen pretje zijn geweest om zijn televisieoptreden in het kader van zijn eerste Filles Fragiles compilatie terug te zien. Ongetwijfeld krijgt hij binnenkort de mogelijkheid om in de herkansing te gaan. Aan de compilatie zelf - voorzien van hijgerig voorwoord door diezelfde Matthijs - zal het wederom niet liggen. Voor de tweede maal toont Guuzbourg aan een fijnzinnig reukorgaan te hebben voor al het Franstalig moois wat de amechtig zingende dames dezer wereld ons te bieden hebben. Voor de reguliere bezoeker van Filles Sourires zal dit geen verrassing zijn. Het levert een luistertrip op die je terugbrengt naar die ene zomervakantie in de Dordogne - wat was ze toch mooi! - of herinnert aan die ene lerares Frans waar je altijd dat beetje extra je best voor deed. Eervolle vermeldingen zijn er voor de bijdrages uit onze eigen Lage Landen in de vorm van een (bijna) vergeten Gainsbourg- opname van Liesbeth List en Leine met haar fraaie bossa-versie van Benjamin Biolays "La Penombre des Pays-Bas". In plaats van de gebruikelijke diepe buiging te maken, haal ik even diep adem voor een welgemeende diepe zucht.

Soms zou ik mijn muzikale kennis wel eens willen resetten. Even niet willen weten dat er prachtige platen bestaan van Nick Drake en -vooral in het begin van zijn carrière- Neil Young (met of zonder zijn Crazy Horse). Niet willen weten dat er later ook geweldige muziek is gemaakt door mensen als Will Oldham (Bonnie 'Prince' Billy) en Sufjan Stevens. Of door zoveel artiesten die ik nu niet noem in de singer-songwriter/folk/alt.country-hoek. Niet willen weten dat deze genres zich prima laten opleuken met af en toe een gitaarrockrandje. Ik zou dan Caught In The Trees van Damien Jurado in de cd-spelert willen doen om mij helemaal te laten verbijsteren door Jurado's stem die mij tot in het diepst van mijn wezen raakt en dat ondersteunt door een instrumentarium die mijn gevoelens alleen maar versterken. Ik hoor bijvoorbeeld een cello en dat is het instrument bij uitstek om mijn melancholische ik te prikkelen. Caught In The Trees is zijn negende album sinds het debuut in 1997 lees ik dan op de Wikipedia. Op dit album wordt hij bijgestaan door Jenna Conrad (wat een prachtige stem heeft zij trouwens) en Eric Fisher. Ik zou dan alles willen weten van Jurado en de rest van de band, met terugwerkende kracht Jurado's werk willen ontdekken en dat van zijn andere bandleden en dan ontdekken dat dit pas het begin is van zoveel meer. Ik zou Caught In The Trees echter mijn leven lang blijven koesteren als een waardevol bezit waarmee het ooit begon.

Toen de Canadese danceproducer Joel Zimmerman een dode muis in zijn computer vond, had hij zijn nieuwe artiestennaam te pakken: Deadmau5. Met een enorm tempo gooide hij zijn tracks en remixen vervolgens de ether in, en al snel werden zijn nummers gedraaid door de grote trancedj's, die vooral in 2007 met dit talent wegliepen. De sound van Zimmerman wordt progressive house genoemd, maar daarmee doe je de man eigenlijk tekort: zijn muziek bevat elementen uit de trance, techno en zelfs electro. Er wordt tegenwoordig gerept van de Deadmau5-stijl, die reeds veelvuldig is gekopieerd, maar nooit is ge�venaard. De Canadees heeft namelijk inderdaad het talent om op het juiste moment een nieuwe stijl te bedenken en die met perfecte geluidskwaliteit en unieke melodie�n op een geniale wijze uit te buiten. Zijn album, Random Album Title (een geweldige titel, als u het mij vraagt) bevat de oude knallers "Faxing Berlin", "Not Exactly" en "Arguru", maar de nieuwere tracks mogen er ook zijn. Wat te denken van met frisse vocalen gevulde "I Remember" en het van een heerlijke melodie voorziene "So There I Was"? In de trancewereld krijgt Deadmau5 nog wel eens het verwijt dat hij zichzelf teveel herhaalt en tja, de geluiden van de tracks (offbeat synthbasje, droge basdrum, slepende bas) lijken vaak wel op elkaar. Wie echter op de melodie en de opbouw let, toch geen onbelangrijke eigenschappen voor een lied, ziet dat de songs d��rin nu juist enorm van elkaar verschillen. Deadmau5, die dit jaar met zijn kenmerkende muizenmasker op Lowlands stond, levert met deze cd een prestatie van formaat.

Vorig jaar verscheen - volkomen onverwacht - een nieuwe plaat van Pat Cupp, Long Time Coming. Sinds de jaren vijftig is er weinig belangwekkends van de man verschenen, hoewel hij vooral in de zeventiger jaren nog wel hier en daar opdook. De release van Long Time Coming was goed getimed, want andere oude helden, denk aan Johnny Cash, Lee Hazlewood en in ons land Andy Tielman, keerden ook zeer succesvol terug aan het front. De belangrijkste wapenfeiten van Pat Cupp vonden vooral van 1957 tot 1960 plaats. Nadat Sun Records, het label van zijn grote held en voorbeeld Elvis Presley, geen platen van hem wilde, ging hij naar RPM en daar bracht hij zijn grootste hits uit: "Long Gone Daddy", "That Girl of Mine" en "Do Me No Wrong". Het Spaanse El Toro heeft al die classics - minor classics is misschien een betere omschrijving - bij elkaar gezet en als Long Gone Daddy: The Complete 50's Recordings een monumentje voor een oude rockabillyheld opgericht. Hoewel vaak gezien als een Elvis-kloon blijkt hij wel degelijk een eigen smoel te hebben. Snelle rockabilly, een goede band en een stem die nu misschien niet al te spectaculair meer klinkt, maar die in die tijd wel degelijk een boel danszalen op de kop moet hebben gezet.

In eerste instantie was deze cd helemaal onderop een stapel beland. Ten onrechte dacht ik namelijk dat het ging om het nieuwe album van aansteller Mika, en daar zat ik helemaal niet op te wachten. Maar Miko is hele andere kost. Miko is het project van de jonge Japanse zangeres Rie Mitsutake en Parade is haar debuut. Door haar eerste demo werd ze ontdekt door Ryuichi Sakamoto en nu is er dus haar eerste echte album bij het PLOP-label. Volgens dit label gaf Rie zelf de volgende verklaring voor de titel: 'There's a fun parade going on over there..'. Nou weet ik niet zo goed wat een fun parade volgens Japanse begrippen inhoudt, maar op Parade is bijzonder weinig echte fun te vinden. Het is wel duidelijk wat Sakamoto in Miko zag, want Parade staat vol met sfeervolle elektronische nummers die vooral doen denken aan filmmuziek. Sommige nummers op het album hadden bijvoorbeeld zo op de soundtrack van Twin Peaks kunnen staan. De zang van Rie Mitsutake klinkt als een soort Elizabeth Fraser die wat melodielijnen van My Bloody Valentine van Japanse teksten heeft voorzien, gelukkig wel afwisselend genoeg om de hele plaat te blijven boeien. Eigenlijk heb ik maar een woord voor dit debuut: すばらしい!

Zo langzamerhand krijg ik een ongemakkelijk gevoel bij Joe Lynn Turner. Nog niet zo lang geleden maakte hij bekend op tournee te gaan met een band die Purple Rainbow zou gaan heten, waarmee hij inderdaad alleen songs van Deep Purple en Rainbow zou gaan uitvoeren. Ook op dit live-album zijn van de dertien songs slechts vier songs niet van Rainbow - en een van die vier is Deep Purple's "Burn"... Natuurlijk, hij had met zijn zang een belangrijk aandeel in de Rainbow-songs die hier ten gehore worden gebracht, maar je krijgt langzamerhand het gevoel dat Turner zijn carrière alleen nog baseert op oud werk. Dat is om twee redenen jammer: nadien heeft hij ook uitstekend werk gemaakt, solo of in andere bands, maar misschien nog wel erger is dat de band waarmee Turner op dit album het oude werk uitvoert simpelweg de kwaliteit ontbeert die Rainbow zo bijzonder maakte. Er is geen sprake van dramatisch slechte uitvoeringen, zeker niet. Maar het orgeltje (bijvoorbeeld in "Power") steekt wel heel schraal af tegen het volle geluid dat Don Airey en David Rosenthal destijds uit hun toetsen haalden. En natuurlijk is het gitaarspel van Blackmore niet te kopiëren, laat staan te evenaren. Slechts Joe Lynn Turner haalt het hoge niveau van destijds. Dat is dan wel weer knap: de tijd lijkt totaal geen vat op zijn stem gehad te hebben. Maar ondanks dat ene lichtpuntje rest voor dit album alleen nog de nostalgiefactor. Die is goed voor een paar draaibeurten, maar daar houdt het mee op. Meer eigen tracks zouden zowel Turner als dit album meer recht gedaan hebben.

The one who gave me my name
twenty-eight years ago
went home

Gelukkig is het aantal mensen van wie ik ongewild afscheid op jonge leeftijd heb moeten nemen tot nu toe beperkt gebleven. Mijn grootouders, die alle vier al een aantal jaren dood zijn, waren - op een na - allemaal dik in de tachtig. Al doet het dan nog steeds pijn om afscheid van ze te nemen, ik kon er wel vrede mee hebben. Mijn ouders zijn gelukkig allebei nog springlevend en kunnen genieten van hun kleinkinderen. Het doet me altijd goed om dat te zien. Dat gaat de vader van Roy Santiago niet meer meemaken helaas. Met zijn eenenvijftig jaar werd hij veel te vroeg teruggeroepen. Hij streed een oneerlijke, bijna bij voorbaat verloren strijd, maar weigerde op te geven. Op At Mt. Ventoux schrijft en zingt Roy het verdriet van zich af. Dat doet hij met minimale middelen. Eigenlijk net als op zijn vorige plaat [broca], maar door de manier waarop hij het overlijden van zijn vader verwerkt heeft in de elf korte liedjes (af en toe zijn het bijna schetsen) wekken de nummers een ongemakkelijk gevoel op. Het komt ook doordat ik de Mt. Ventoux totaal niet associeer met de dood. Ik associeer de Mt. Ventoux met het euforische gevoel dat ik kreeg de keren dat ik die moordenaar van de Provence opfietste en het elke keer weer van hem won. Mijn eigen gehijg, het ratelen van de ketting, de pijn in de benen, de weidse uitzichten. Dat wordt door deze prachtige, sombere plaat geheel terzijde geschoven. Daarvoor komt een brok in de keel van de breekbaarheid en emotie die weerklinkt in de liedjes.

De nieuwe Woost! Hun derde volledige album en nummer één en twee zijn ook al besproken op File Under, inclusief een hilarisch interview. Nu mag ik er wat over gaan zeggen en ik zeg er eerlijk bij, dat doe ik zonder de eerste twee gehoord te hebben. En hoe moet je dan te werk gaan, eerst de oude cd's luisteren, of juist eerst de nieuwe cd's luisteren? Weet u het, want ik heb geen idee! Vooralsnog heb ik ervoor gekozen om gewoon maar de laatste cd te pakken, totdat iemand mij het tegendeel bewijst. Misschien is het ook wel eens fijn voor een band om gewoon kaal beoordeeld te worden, zonder de bagage van vroeger. En onbevooroordeeld als ik ben, bevalt Welcome To Teleskopia mij. Veel afwisselende nummers met zelfs variatie binnen de nummers zelf (luister maar naar 'Inseparable', dat heel relaxed begint en met een climax vol percussie eindigt). Piekfijne nummers met soms gedurfde, maar altijd goed klinkende twists. En de stem van Koen-Willem brengt het allemaal vol emotie en overgave. Wat ik vreemd vind, is dat dit bandje van Nederlandse bodem nog steeds niet is opgepikt. Ze maken heerlijke poppy rockmuziek en ook nog eens uiterst radiovriendelijk. Waar gaat het mis, wat moeten we doen om Woost die boost te geven? Laten we beginnen met allemaal deze cd te kopen!

Ooit, in wat inmiddels een ver en grijs verleden lijkt, maakte Keith Caputo furore als de frontman van de hardcoreformatie Life Of Agony. Wat vooral opviel, was de agressieve manier waarop de kleine man zijn in diepe melancholie en frustratie gedrenkte teksten de microfoon in slingerde, soms bijna tegen het maniakale aan. Het leverde hem en zijn band een meer dan eervolle vermelding op in de annalen van de harde muzieksector. Gesproken wordt dan met name over het legendarische debuut River Runs Red uit 1993, een album dat door hordes adepten wordt gezien als blauwdruk voor de ultieme hardcoreplaat. Dit lijkt in eerste instantie een mooie prestatie, maar in muzikaal opzicht tekenden Keith en de zijnen wel hun eigen doodvonnis met het uitbrengen van het kleinood, omdat de fanschare het als maatstaf zou blijven gebruiken voor alles wat daarna kwam.

Indirect of misschien zelfs wel direct leidde deze conceptie er toe dat Keith in 1997 besloot Life Of Agony de rug toe te keren om zich te storten op een solo-carrière die hem als artiest in staat zou stellen te evolueren naar een hoger niveau. Als solo-artiest klinkt Caputo als een verstilde versie van zichzelf in popachtig aandoende deuntjes, die evenwel getuigen van de door hem nagestreefde muzikale groei en hoewel hij nog slechts sporadisch op agressieve wijze uithaalt, bezit zijn karakteristieke stemgeluid nog immer de charismatische uitstraling die hem eens zo groot maakte. Op zijn meest recente album -A Fondness For Hometown Scars - draagt de heer Caputo zijn boodschap uit door middel van een twaalftal liedjes, puur in eenvoud en voorzien van donkere teksten over de zelfkant van de maatschappij. Een maatschappij die hij beschrijft als een duister oord, maar vatbaar voor veranderingen ten goede. De toonzetting van het album is - op een enkele uitzondering na, zoals het bijtende "Troubles Down" - rustig van aard en geeft op breekbare wijze inzicht in de psyche van een getroebleerde ziel. Opmerkelijk is de jazzy trompetbijdrage van Flea van de Red Hot Chili Peppers. Om een en ander toe lichten, was Keith bereid enkele vragen te beantwoorden.

Als volwassene heb ik nooit veel met auto's gehad. Dat was als kind wel anders. Ik had namelijk een racebaan waar je Matchbox-autootjes vanaf een hoogte kon laten starten. Via loopings en bochten kon het karretje dan naar de finish rijden. Als ze het haalden. Ik hield hele competities waarbij een Kever en een Lotus het eigenlijk altijd wel wonnen. De wieltjes reden simpelweg het soepelst. Ergens achteraan eindigde een Datsun. Misschien dat het daarom toen al wel een voorteken was dat ik de muziek van The Datsuns nooit echt heb begrepen. Over het debuut in 2002 waren diverse mensen in mijn omgeving enthousiast, maar ik vond de mix van garage en hardrock niet zo interessant. Inmiddels zijn we zes jaar en drie albums verder als er weer iets nieuws van de het viertal uit Nieuw Zeeland verschijnt. Als ik Headstunts (zet u de letters van The Datsuns zelf even in een andere volgorde...) anno 2008 beluister dan is het allemaal wat minder garage geworden dan in 2002. Het zijn toch meer popliedjes, maar dan wel in de goede zin van het woord. Het is zeker niet mainstream geworden. Het kwartet nam dit album in Zweden op en produceerde e.e.a. zelf. Of de fans van het eerste uur hierop nog aanhaken betwijfel ik, maar Headstunts straalt genoeg energie uit. Dit wordt zeker wild mee springen tijdens de komende concerten in ons land. Vermakelijke plaat, al zal ik wel nooit fan worden. Daarvoor ging er in mijn jeugd dus al wat mis.

"Who says ringtones have to be so bad?", vraagt Max Richter zich af. Dat kan dus beter, vindt-ie. En hij voegt meteen de daad bij het woord, want zie hier: 24 Postcards in Full Colour. Even een korte introductie: Richter is een van de meest begaafde componisten van neoklassiek, en weet dit bovendien te combineren met verstilde, moderne elektronica. Zijn vorige twee fantastisch mooie albums (The Blue Notebooks en Songs From Before) zijn gevuld met diep melancholische strijkers, desolate pianonoten en zachtjes glitchende electronica, waarbij de lange epische stukken worden afgewisseld met schitterende miniatuurtjes. Intens en zwaarmoedig, ergens tussen Arvo Pärt, Erik Satie en Boards of Canada in. Voor 24 Postcards in Full Colour laat Richter de lengte helemaal links liggen en concentreert zich op maximaal effect in minimale tijd, allemaal met als doel op zijn eigen manier aan te kunnen sluiten bij de hedendaagse ringtonecultuur. Is dat gelukt? Qua vorm zeker, want: 24 miniatuurcomposities in nog geen 35 minuten. Qua inhoud ontstijgt hij echter zijn eigen concept, want ook zonder ringtone-achtergrond raak je onder de indruk en moet je elke song wel weer een nieuw pakje papieren zakdoekjes opentrekken om je zilte tranen weg te vegen. Alsof de vorm Richter ertoe heeft aangezet om alle overbodige noten en herhalingen weg te halen, blijven alleen de meest essentiële melodielijnen over, in zijn puurste vorm. In het begin lijkt alles door de korte tijdsduur ietwat te fragmentarisch van opzet, maar uiteindelijk blijkt het een van de grootste kwaliteiten van de plaat: je blijft hunkeren naar meer, naar nog meer melancholie, nog meer diepte, nog meer schoonheid. En die hunkering is zeer eenvoudig te bevredigen door de repeatknop in de drukken. En nog een keer. "To ringtone or not to ringtone" blijft natuurlijk de vraag, maar 24 Postcards in Full Colour is hoe dan ook een van de meest essentiële platen van 2008.

Consistentie, ik ben er gek op. Niet dat ik conservatief ben, maar wat goed is, moet je niet veranderen. Zo ben ik nogal tegenstander van het al te vaak veranderen van logo's. Al was het maar uit pure luiheid, want je zoekt je soms te pletter naar dingen van leveranciers die zo nodig ineens weer een jeugdig imago nodig hebben. Monokraft snapt dat. Ze bestaan natuurlijk ook nog maar een jaartje of twee, hun eerste volledige cd is net uit, maar hun EP-tje was voorzien van hun naam op zo'n mooie Dymo-lettertangsticker en Certain Information Has Come To Light is ook voorzien van zo'n ding. Mooi is dat, daar houd ik van en het is al snel een puntje extra. Niet dat ze het alleen van de hoes moeten hebben overigens. Muzikaal zit het ook wel snor met de jongens van het Arnhemse Monokraft. Al moest het kwartje wel even vallen. De ware pracht van Certain Information Has Come To Light ontvouwde zich, bij mij, pas toen mijn mp3-speler vond dat ik Monokraft moest afspelen op een net iets te hoog volume (Marillion was namelijk afgelopen). Ik knikte goedkeurend, maar kon er even niet opkomen wat ik hoorde. Was het Motorpsycho? Nee, toch niet. Er zit wel een King Crimson-riffje in het eerste nummer, en wat post-rockinvloeden verderop, maar klinkt allemaal net eigen genoeg om bovenstaande bands meteen uit te sluiten. Als je het tenminste maar goed hard afspeelt. Puike plaat!

Behalve een plaats in de Amerikaanse staat South Dakota en een kleine gemeente in het Franse departement Isère is Artas een luidruchtige metalband uit het land van besneeuwde Alpentoppen en frivole jodelmeisjes. Van blondgelokte Heidi's is op The Healing evenwel geen sprake. Wel wordt een portie heftige thrashmetal geserveerd met death metal- en metalcore uitstapjes. Dubbele bassdrums zijn schering en inslag, de zang van brulboei Hannes is rauw en agressief en wordt afwisselend in het Engels, Spaans en Duits ingezet. De band, oorspronkelijk opererend onder de naam Staub&Schatten, bestaat uit een horde jonge honden die liefkozend naar zichzelf verwijzen als The Five Warriors. Met The Healing ondergaan zij hun vuurdoop in de boze wereld van de zware muziek. Door het ongebreidelde enthousiasme waarmee het schijfje werd ingespeeld en de megavette productie van Jacob Hansen kun je er nochtans absoluut niet aan afhoren dat het hier een debuut betreft. De dertien nummers laten zich beluisteren als het geluid van een ontspoorde trein die op nietsontziende wijze door de huiskamer raast, een spoor van vernieling achterlatend. De muziek is waarlijk bruut en kan nog het best vergeleken worden met bands als Soilwork en Caliban. Minpunt is wel dat er te weinig afwisseling is, waardoor de nummers nogal op elkaar lijken en de aandacht halverwege enigszins begint te verslappen. Vermeldenswaardig is voorts nog de bewerking van Coolio's rapklassieker "Gangsta's Paradise" die voorzien van een zwaar metalen jasje zowaar voor het eerst om aan te horen is.

Een progmetalband en een concept-album. Oh jee, ook nog een gesproken intro, gevolgd door instrumentale stukken vol Dream Theater-achtige kijk-mamma-zonder-handen-breaks. Ik zie de bui al hangen. Een stel Zweedse Dream Theater-adepten die nog eens dunnetjes overdoen wat hun idolen al een tijdje doen en daar - uiteraard - niet in slagen. Nou, nee dus. Want zodra de zang inzet is ineens die Dream Theater-associatie weg. Zanger Tommy Karevik heeft namelijk een heldere stem die in niets doet denken aan het gruizige geluid van James LaBrie. Bovendien worden er nog koortjes achter gehangen die bijna poppy aandoen. En luister eens naar een track als "Unbreakable". Dat klinkt bijna als Duitse metal. De track daarna, "Tears Of A Father", is dan weer een fraaie ballad met alleen akoestische gitaar en zang. Die overigens iets te snel overgaat in een hakken-voor-je-leven-song. U begrijpt: Seventh Wonder is technisch, verantwoord over the top en gevarieerd, al ontbreekt samenhang tussen de songs nog wel eens - ondanks het concept. Een duidelijke keuze zou wel helpen. Maar voor wie een stevige portie prog-/powermetal met stevige Duitse trekken en uitstekende zang en koortjes ziet zitten, is dit beslist een aanwinst.

Het oer-Hollandse platenlabel Volkoren bestaat vijf jaar en dat is onlangs gevierd met het Volkoren-festijn in het Paard van Troje. Ik kon er helaas niet bij zijn. Jammer, want dan had ik gelijk kunnen checken hoe Kim Janssen het er op het podium vanaf zou brengen. Of zijn eigen liedjes net zo mooi en verstild zijn als de versies van de liedjes van zijn labelgenoten die hij hier op V laat horen. De eigen draai die hij geeft aan de liedjes van Brown Feather Sparrow, At The Close Of Every Day, Ponoka, ME en Anderson bevalt me namelijk uitstekend. Zoals zo ongeveer al zijn labelgenoten is Janssen getooid met een zachte, broze stem. Dat in combinatie met de spaarzame instrumentatie van zijn uitvoeringen maakt me bijna angstig om wat anders te gaan doen terwijl ik luister naar V, bang dat ik de serene sfeer verbreek. Prachtig.

Ook prachtig, maar vooral ook luidruchtig is de zelfgetitelde EP van DeWolff. Deze drie Limburgse snotapen die zo ongeveer nog geen biertje aan de bar mogen bestellen wonnen de Kunstbende, met muziek die populair was bij hun ouders en misschien zelfs wel hun grootouders. Ik vind het erg koel om te horen dat er nog kids zijn van een jaar of vijftien, zestien die niet bang zijn om een Hammond-orgel gierend de bocht uit te laten gaan en juichend een eigen variant op een Deep Purple-riff vastleggen op plaat. Enige manco aan de vijf liedjes is misschien nog de stem. Die is net iets te licht voor het echte werk, maar dat lijkt me een kwestie van tijd voor die er ook klaar voor is. Het zal me benieuwen hoe goed deze knapen zullen zijn over een jaar of vier, vijf, want de zes tracks laten nu al straffe moderne retro horen.

GoldZounds grijpt een stuk minder ver terug in de tijd. Dit Amsterdamse drietal haalt veel meer zijn invloeden uit de alternatieve rock uit de jaren negentig en deze eeuw. Dat daar nog kleine doorkijkjes aan toegevoegd worden van verder vervlogen tijden valt wat minder op. Al moet ik wel wennen aan de stem van Jan Luitjes. Een ongemakkelijke kruising tussen Jasper Steverlinck en Ian Astbury, waar ik niet instant fan van ben. Het maakt dat ik hun nieuwe ep Elmore Vella wat lastig kan appreciëren. Maar gezien het feit dat ze met een vorige ep enkele weken fier de Free40 Indie Chart aanvoerden, kan dat best aan mij liggen.

'Hallo?'
'He, met mij, heb je zin om naar een concert te gaan?'
'Ligt eraan... wat is het?'
'Sylvan speelt in Hamburg een integrale versie van hun Posthumous Silence cd! Wordt een prachtige show met lichteffecten, geprojecteerde beelden en gastmuzikanten!'
'Ik ken ze wel, prima verzorgde symfonische rock, maar zijn ze niet wat braafjes op het toneel?'
'Ach, dat wel, maar ze musiceren echt geweldig, ook live, en die show belooft behoorlijk spectaculair te worden.'
'Waar was het ook alweer?'
'In Hamburg. Tsja, een eind weg, maar volgens mij de rit wel waard.'
'Ik weet het niet...'
'Maar dit wil je toch niet missen als symfo-freak?'
'Weet je wat, ik wacht wel op de dvd.'
'Ah kom op, dat meen je niet...'
'Nee echt, dan kost het me minder en zie ik alles alsof ik op de eerste rij zit.'
'Maar dan wel zonder sfeer. Dat komt gewoon niet over op dvd. Je zult je constant afvragen: wat is hier nou zo bijzonder aan? En waarom is dat publiek nou wel zo enthousiast?'
'Dat risico neem ik dan maar...'
'Goed, maar let op, je zult er spijt van krijgen!'
'Mijn besluit staat vast! Maar veel plezier die avond...'
'Jammer, dan ga ik nu één kaartje reserveren.'
'Kom je dan wel de dvd bij mij kijken als ik hem binnen heb?'
'En een mooie herinnering laten bedoezelen door een slap aftreksel op een tv-scherm? Nee bedankt.'
'Nou dan zijn we uitgepraat.'
'Lijkt me ook.'

De Texaanse broertjes Kadane zijn al heel wat jaren bezig. Eerst in de slowcore-groep Bedhead, door Adem onlangs nog gecoverd, en nu alweer jarenlang in 't losvaste collectief The New Year. Mijn eerste associatie met die naam is het Death Cab For Cutie-nummer en zo heel ver weg verwijderd van de recente (rustigere) Death Cab-albums zitten ze hier niet. The New Year maakt lieve muziek, vol zachte melodielijnen die door elkaar kringelen. Klaterend fris. Opener "Folios" is ouderwets sloom, met een bijzonder lang instrumentaal intro, wat me deed denken aan de sfeer van Obi's debuut The Magic Land Of Radio. Zelfs de vocalen, als ze dan eindelijk komen, hebben iets Brits. "X Off Days" doet daar nog een schepje bovenop, het quasi-ongeïnteresseerd gezongen nummer, heeft zowel qua vocalen als melodie wat weg van Malcolm Middleton en zijn Arab Strap. The New Year (en vroeger Bedhead) staan vooral bekend om hun gitaarwerk, niet vreemd dat het label in de liner notes de nadruk legt op een nieuw ingrediënt: de piano. In een pianoballade als "Body & Soul", maar ook in het snellere (en het meest catchy) liedje "The Company I Can Get It" zorgt dit voor een fijne Grandaddy-sfeer. Toch is mijn favoriet "Wages of Sleep", een minimalistische tranentrekker rond de oude vertrouwde gitaren. 'Eight hours of sleep can make anything go away'.

Danger is Dangerous is het debuutalbum van de Londense ska-formatie 7 Seconds Of Love. En zoals ze het zelf omschrijven, kunnen we vooral rocksteady-skankin'-ska-punkpop-beats verwachten. Inderdaad, 2 Tone dus in zijn beste traditie, zoals we die ook kennen van Madness en The Specials. Toch gaat deze vergelijking niet helemaal op. De sound van deze kortstondige liefde gaat namelijk meer richting de originele, Jamaican-style ska en reggae. Denk meer aan onze eigen Beef. En verdomd, bij hun invloeden staan ze zelfs vernoemd! O nee, daar bedoelen ze echt rundvlees mee, grappig. Grappig zijn eveneens de melig geanimeerde videoclips, die zowat bij alle tracks van deze cd zijn gemaakt. Frontman Joel Veitch blijkt namelijk niet alleen zanger te zijn, maar ook een getalenteerde animator. Hoofdrollen in deze clips zijn voornamelijk weggelegd voor pluizige poesjes, die vrolijk rondspringen en rondhupsen op de aanstekelijke deuntjes en riedeltjes. Tekstueel is het niveau zoals je dat mag verwachten. Onderbroekenlol, drinkgelag en onzinnige mopjes. Toch ben ik niet overtuigd. Alhoewel alles van een redelijk niveau is, blijf ik het idee houden dat ik naar een stelletje enthousiaste amateurs zit te luisteren. Dat pleit zeker voor hun toewijding en is leuk voor hun vrienden en familie, ik kan er alleen niets mee. Hoogstens een kortstondige opwinding van ongeveer zeven seconden. Tsja, met zo'n naam vraag je erom.

Een veelbelovende gitaarriff, een kek orgeltje, meer is er niet nodig om mij op het puntje van de stoel te krijgen. Het Londense Silvery lukt het meteen bij de eerste tonen van "Horror". Is dit de nieuwe Supergrass? Is dit soms de nieuwe Caesars? Ik zou er bijna een moord voor doen. Als echter de zanger, die een net wat te strakke broek aan lijkt te hebben, zijn intrede doet met zijn wat theatrale zangkunsten dan ben ik even ontdaan. Gatver, we krijgen toch geen Kaiser Chiefs-kloon? Onder de zang van James Orman (naar ik aanneem) doen twee van de drie andere bandleden hun best met een achtergrondkoortje de sfeer erin te brengen. Er zal nog heel veel aan 'lalalalala' volgen. Als ik een beetje van de schrik bekomen ben en de verwachtingen niet meer te hoog gespannen zijn, dan blijkt Silvery met de veertien liedjes op Thunder & Excelsior een open sollicitatie te zijn naar een plaats op een van de Britse festivalpodia het komende zomerseizoen. Ik zie de mensen in gedachten al springen en hossen. Toch vind ik de nummers zelf wel wat eenvormig. Met een nummer als "Horrors" lijken ze in nog geen twee minuten alles wat ze te vertellen hebben weg te geven.

Radiohead. Zo, dan is die naam alvast genoemd. Maar om het daarbij te laten, is in mijn ogen gewoon een vorm van luie journalistiek. Natuurlijk, de stem van Ian Marien klinkt als een Thom Yorke die voor de verandering antidepressiva werd voorgeschreven die wél aanslaan. Nog steeds geen vrolijke jongen, maar de scheermesjes staan gelukkig nog lang niet op de polsen. Ook de minder zwaar aangezette instrumentale invulling van elektronica en gitaren is hier debet aan. Headphone klinkt op Ghostwriter boven alles een stuk toegankelijker dan de recente output van Radiohead. Ze komen voor mij daarmee dichter in de buurt van het geluid dat we kennen van bands als Archive, Union of Knives en de melodieuzere kant van (het helaas ter ziele gegane) The Cooper Temple Clause. Die lijst namen geeft tevens aan waarom Headphone kan worden gezien als een ware verademing in het muzikale landschap van onze zuiderburen: eindelijk weer eens een Belgische band die niet meteen langs de muzikale-meetlat-die-dEUS-heet hoeft te worden gelegd. Wellicht dat ze daarom met de puike singles "Ghostwriter" en "She is Electric" zulke welkome gasten bleken te zijn in de hogere regionen van Studio Brussels hitlijst 'De Afrekening'. Advies voor de volgende plaat is om hier en daar niet bang te zijn om - zoals de band dat live wel doet - wat onstuimiger te werk te gaan. De afwijkende, Franstalige afsluiter "Film" (inclusief zuchtmeisje) gaat in ieder geval een veelbelovende richting op.

Elk jaar rond Prinsjesdag is er kermis in mijn woonplaats. En de kermis brengt niet het allerbeste in de stad naar boven. Ineens lopen er mensen rond in jouw stad waarvan je nooit wist dat ze in jouw stad woonden. Mensen die waarschijnlijk normaal alleen maar in hun trainingspak, op een krat bier, met slippers aan, in de voortuin zitten. Maar genoeg over deze mensen, ik heb verder niks tegen ze, maar ik heb ook niks mèt ze. Weer terug naar de kermis, ik MOET door de kermis heen om naar mijn AH te komen en dan krijg je een overmaat aan geluiden op je af geschoten, van ouwehoerende marktkooplui tot botsende botsauto's, schreeuwende kinderen en joelende attracties. Een kakofonie aan geluiden, zonder genade en vooral zonder lijn. En daar is het bruggetje naar de cd van Everything Is Made In China, het debuut van drie cafégangers uit Moskou. Elf totaal verschillende nummers die gaan van progrock naar Mogwai-achtige klanken Mogwai, tot het brave van Snow Patrol, het rauwe van de Smashing Pumpkins, het snellere Kasabian en het zweverige van Oceansize. Dan noem ik zo snel even best wat prettige namen, maar allemaal van een andere muziekplaneet. Het ziet ernaar uit dat Everything Is Made In China op zoek is naar hun eigen sound en dat is hun goed recht. Ik geef ze die tijd en wacht geduldig op hun volgende cd voor een beter oordeel.

Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze schijnen in de afgelopen jaren toch een enthousiaste schare fans te hebben verzameld: Dungen. Zoals de naam 4 al een beetje doet vermoeden is dit het vierde album (want ja, het komt heel hip op cd én lp uit) van deze Zweedse band, gespecialiseerd in psychedelica met een retro sausje. Of is dat dubbelop gezegd? Hoe dan ook, dat is wel het eerste wat aan hun muziek opvalt: het klinkt allemaal alsof het in de jaren 60 op een zolderkamertje is opgenomen. Nou ben ik de laatste die zal beweren dat 'goede' muziek ook 'goed' moet klinken, maar je muziek bewust dof en ruisend opnemen gaat mij toch nèt iets te ver. Op 4 wisselen instrumentale en vocale stukken elkaar af, en laat ik het maar eerlijk zeggen: voor beiden loop ik niet echt warm. De instrumentale stukken, zeker die waar de gitaar de bovenhand voert, lijken nog het meest op Zappa-achtig gefreak zonder echte kop en/of staart. De vocale nummers zijn prettig in het gehoor liggende, dromerige liedjes, waarbij ik dan toch het begrip van de taal mis, omdat Dungen alles in het Zweeds zingt. Kortom, ik heb er vele malen naar geluisterd de afgelopen week, en het laat maar geen sporen achter. Muziek maken kunnen de heren zeker, en de instrumentatie (bijvoorbeeld de inzet van dwarsfluit of strijkers) is origineel. Het is ook niet dat de muziek me stoort, soms zit ik hier en daar mee te neuriën, maar echt raken of ontroeren of voor mijn part irriteren doet het me nergens.

Dit stukje over Disco Ensemble's derde cd is een beetje mosterd na de maaltijd. De cd ligt al een paar maanden in de schappen, de band speelde al op Pukkelpop in augustus en heeft net vorige week twee optredens gedaan in de kleine zaal van Paradiso en Ekko. Waarom dan toch alsnog een stukje over Magic Recoveries? Nou ten eerste omdat je hun concert binnenkort toch nog in de herhaling kunt zien op FabChannel en ten tweede omdat deze vier Finnen met Magic Recoveries toch wel een toffe opvolger gemaakt hebben van First Aid Kid. Wel een opvolger die op bepaalde momenten een duidelijke stijlbreuk is ten opzichte van zijn voorganger. In enkele nummers kruipt de band duidelijk wat meer de indierockkant op. Of de fans van het eerste uur daar blij mee zullen zijn weet ik niet, maar ik vind het wel oké om nummers als het voortslepende "Worst Night Out" te horen. Wat die fans vinden, dat zal de band verder worst zijn. Dat bezingen ze ook zo ongeveer in "We Can Stop Whenever We Want". Dat het af en toe meer richting indierock gaat blijkt bovendien helemaal nog niet uit het openings- en titelnummer, want de start hiervan is lekker fel en gelijk strak d'r op. Toch vindt er ongeveer halverwege ook al een verrassende wending plaats. Dan wordt er zomaar pardoes een piano de studio ingereden. En zingt Miikka Koivisto een stukje alleen door piano begeleid. Qua tekst wordt het dan overigens alles behalve zoetsappig: 'All I can think of is my weird obsessions / All I can think of is my fucking dick ,' zingt hij op zijn serieust. Rare jongens, die Finnen.

'Hiphop is niet alleen maar een vorm van muziek maken, maar gaat veel dieper dan dat", staat er te lezen op de Wikipedia. Maar wij bij File Under begrijpen niet veel van hiphop. We doen wel ons best, maar ja.... Dus liggen er stapels cd's om te recenseren, maar we hebben dus geen schrijver. Ben je een groot hiphop/rap-liefhebber, heb je discipline om met vaste regelmaat iets aan te leveren, kun je tegen opbouwende kritiek en kun je nog leuk schrijven ook (niet geheel onbelangrijk) dan ben jij misschien wel onze redding. Mail je persoonlijke proeftekst over het liefst een cd die we nog niet hebben besproken naar ons op. En mocht ons dit bevallen dan ben jij misschien wel onze hiphopper of -hopster. Dus hiphup klim in die pen....

Het is soms grappig om je eigen stukjes terug te lezen als je research doet voor een stukje van een band waar je al eerder over mocht schrijven. Het nieuwe stukje gaat hier over Furr van het Amerikaanse (Portland, Oregan) Blitzen Trapper. In mijn gedachten was de voorganger Wild Mountain Nation geworden tot een album met sterke liedjes, maar compositorisch te afwisselend om uit de kast te blijven halen. In het stukje boog ik het laatste nadeel echter om in een voordeel en raaskalde ik over genot dat in de details zat. Bij het opnieuw draaien begreep ik mezelf. Uiteraard. Vreemd genoeg is het op hun nieuwe andere koek. Furr is een constanter album geworden, maar toch niet minder aantrekkelijk. Integendeel. Veel meer dan op de voorganger zit er een muzikale lijn in. Dit wel echter niet zeggen dat het een eenheidsworst is geworden. Daar is de zeskoppige band rond Eric Earley veel te goed voor. Prachtige americana, maar dan wel gericht op het betere (lo-fi) popliedje met oog voor (elektronische) details. Deze week moest ik in het westen van het land zijn en op de autoreis van twee keer twee uur is Furr niet uit de cd-speler geweest. Het album verveelt namelijk nergens en dat voor een album dat nog geen veertig minuten duurt. Laat je overigens niet afschrikken door de foeilelijke hoes.

Omdat ik de laatste twee cd's van Dream Theater zowaar weer te pruimen vond, vond ik het tijd om ook maar weer eens een concert van deze progmetalgrootheden te gaan bezoeken. Ik had dus kaartjes geregeld voor het concert op 9 oktober in Ahoy, vorig jaar, maar moest op het laatste moment toch afhaken. Awarnach was er wel om foto's te maken voor File Under. Als je heel goed op let, dan kun je zijn twee-meter-met-fototoestel zien in het openingsnummer van Chaos In Motion, de dvd waarmee Dream Theater het einde van hun precies een jaar en een dag durende wereldtournee afsluiten. Helaas is het geen groots opgezette registratie van één concert zoals Rush dat bijvoorbeeld vaak doet op hun dvd's. Het maakt dat de vaart er me net te vaak uit gehaald wordt en je niet altijd super beeld en geluid voorgeschoteld krijgt. Het valt me op dat de band ook op het podium een stuk minder loopt te freaken dan ze een jaar of vijf geleden deden. Het gaat allemaal meer gedoseerd en dat vind ik eerlijk gezegd wel zo prettig. De songs an sich staan als een huis en zelfs James LaBrie, die normaal live nog wel eens wat nootjes net niet wil halen, is eigenlijk overal goed bij stem. Toch zou ik er voor gekozen hebben de muziek te bundelen op een dvd en de 'ongein' op de andere. Het had prima gepast bij de uitgebreide documentaire over het reilen en zeilen van een band on the road en waarin Mike Portnoy je alles laat zien dat er nodig is om een Dream Theater-gig mogelijk te maken.

Een plattelandsjongen (van origine, althans) als ik ruikt graag aan het stadse leven. Soms denk ik zelfs dat ik het wel een beetje doorheb, dat stadse leven. Dan hoor ik van die dartele riedeltjes, over een godsonmogelijk strakke beat, en zowaar voel ik me bijna thuis in de drukte. Helaas duurt dat gevoel nooit lang, want zodra de beat verstoord wordt door keelklanken die mij zeker Nederlands aandoen, maar binnen geen enkel bestaand accent in 's lands rurale gebieden thuisgebracht kunnen worden, word ik hardhandig in de hoek gezet: dit is fascinerend, maar waar hebben ze het over? Nu zou de conclusie kunnen zijn dat het aan De Jeugd zelf ligt, ze lullen maar wat. Maar ik wil daar niet aan. Bij herluisteren van De Machine word ik gesterkt in mijn vermoeden dat we hier te maken hebben met ware genieën. Het is zo briljant dat gewone stervelingen als ik gewoon niet conceptueel genoeg redeneren om er de vinger op te kunnen leggen. Ik accepteer dat nederig en stop met nadenken over wat voor Kerk zij bezoeken, zoals ik niet meer hoef te weten wat Tentbakkers zijn. Het grootste punt van herkenning staat eigenlijk pas in de achterhoede van het album, want ook al zou ik het zelf anders formuleren, de hormonale aandrang die de heren Wartaal, Fabergé en Fur in het nummer Applaus beschrijven is mij niet onbekend. Die hormonale aandrang voel ik eigenlijk het gehele album wel, maar is toch het grootst als ook de housebeats het hardst aanzwellen. Dat is jammer voor het liefdesverdriet van Vieze of de kater van P. Fabergé, en ook het slotakkoord "Sorry", want hoewel dat tekstuele juweeltjes zijn ('Wij zijn niet meer wij, maar ik en jij'), ga ik heel zelfzuchtig voor de pure geilheid die De Machine vooral is.

Toen enkele jaren geleden de gothic formatie Infinite Dawn als gevolg van interne strubbelingen ter ziele ging, besloten gitarist Paul Verbeek en zangeres Lotus van den Wijngaard niet bij de pakken neer te gaan zitten. Met hernieuwd elan werd Project Prometheus uit de grond gestampt en werd middels de demo Suicide For Sale in 2006 een viertal nummers op de mensheid los gelaten, diep geworteld in duistere gotiek en loodzware metalen klanken met een hang naar industrial. Meest opvallend was de enerzijds engelachtige en anderzijds getormenteerde zang van Lotus die bij vlagen over kwam als een kruising tussen Toyah Willcox en Anneke van Giersbergen. Van een vergelijking met laatstgenoemde is op Promo 2008 overigens geen sprake meer. Toyah daarentegen steekt regelmatig haar getoupeerde kapsel om de hoek. Ten tijde van de release van Promo 2008 bleek het aanvankelijk als project opgezette Project Prometheus met toevoeging van enkele leden uitgegroeid te zijn tot een heuse band met als doelstelling de leemte te vullen tussen gothic en metal. Een mooie gelegenheid derhalve de naam te wijzigen in Sin7Sins en het roer om te gooien in de richting van een toegankelijker geluid, hetgeen met name tot uiting komt in het nummer "Crossroad 666". Paradise Lost-achtige tonen meten zich hier nauwgezet als een metronoom met overstuurde waveriedeltjes en zorgen voor een sensuele streling van de buisjes van Eustachius. Dat heer Paul zich daarbij geregeld als een eigentijdse versie van George Oosthoek (Orphanage) ontpopt met gemene grunts mag de pret geenszins drukken. Sterker nog, het verhoogt de amusementswaarde aanzienlijk en brengt een mooie wisselwerking tot stand met de vocalen van zijn vrouwelijke tegenhanger Lotus.

Bij de recensie van een vorig album van Neal Morse vielen verschillende bezoekers over het feit dat Storm het had over de religieuze teksten van Morse. Storm zei dat de teksten hem nergens stoorden en dat was tegen het zere been. Ten onrechte volgens mij, als je in ogenschouw neemt dat de man bands als Spock's Beard en Transatlantic verliet om vervolgens vrijwel dezelfde muziek te gaan maken met uitsluitend religieuze teksten. Morse zou niet de eerste geweest zijn die zouteloze muziek was gaan maken die slechts achtergrond is voor halleluja's die je links en rechts om de oren vliegen. Omdat hij heel wat fans had in het tijdperk van de niet-getuigende Morse is het een relevante opmerking dat Morse nog steeds in de eerste plaats prachtige muziek maakt. Als half-atheïst/half-Pastafarian snap ik de noodzaak om continu over je geloof te zingen niet zo, maar ach, wellicht inspireert het de artiest in kwestie zelfs tot grotere muzikale prestaties. Nou valt dat niet mee, want 's mans eerdere werk was al van eng hoog niveau, maar het niveau is nog steeds hoog, zij het muzikaal wat toegankelijker - lees: poppier - dan op voorganger Sola Scriptura. Nou ja, het niveau is deze keer niet de hele plaat lang eng hoog. Het 'We are su-hunlight, we are go-holden'-refreintje in "Children Of The Chosen" - een techniek die hier te lande toch vooral bekend van is Rohonnie Tohober - is te lullig voor woorden. Gelukkig is dat het op een na kortste van de zeven songs, die eens géén conceptalbum vormen. De prog varieert van ingetogen, met soms zelfs Venice-achtig zoete koortjes ("The Way Home") tot lang uitgesponnen verhalen (opener "Lifeline" van een kwartier en het Kansas-achtige "So Many Rhoads" van bijna een half uur, inclusief de ritmische variatie die we ook al van Spock's Beard kennen). Dream Theater-trommelaar Mike Portnoy is ook op dit album zeer herkenbaar. Met enige regelmaat worden saxofoons en andere blazers tevoorschijn gehaald, zoals het in Morse's tijd in Spock's Beard vaker gebruikelijk was. Morse speelt de cd vol met alleen zijn vaste maatjes, Portnoy en bassist Randy George. Pas op de limited edition met zes extra tracks doen onder anderen Paul Gilbert and Paul Bielatowicz nog mee op bijvoorbeeld covers van Elvis Costello en The Osmonds(!). Dit album is logischerwijs meer toetsengeörienteerd, maar nog steeds typisch Neal Morse.

Wat is er nog leuker dan luisteren naar een Norah Jones-cd? Kijken naar een Norah Jones-dvd natuurlijk! Dat kon al eens bij de ltd-editie van Feels Like Home waar een paar live-nummers op een bonusschijf stonden, nu kan dat achttien nummers lang op Live From Austin, TX. De dvd begint (binnen de marges natuurlijk) best gewaagd. Norah zit niet achter de piano, maar heeft een gitaar omgehangen en speelt een tikkie gespannen, maar op en top geconcentreerd samen me haar gitarist het titelnummer van haar debuutalbum "Come Away With Me". Het is het begin van een mooie set waarin meerdere nummers doordat ze live gespeeld worden net die extra lik verf meekrijgen die ze boven de studioversies uit doet stijgen. Dat gebeurt subtiel door een xylofoonpartij, of opvallender, door een verfijnde bluesy gitaarsolo zoals bijvoorbeeld gebeurt in "The Sun Doesn't Like You" en de inzet van een trombone in "Sinkin' Soon". Haar begeleiders die opereren onder de naam The Handsome Band (enige vorm van humor is deze lelijke mannen niet vreemd) stellen zich bescheiden op. Het draait op deze dvd vanzelfsprekend om Norah Jones haar stem, haar spel op piano en Rhodes en natuurlijk ook haar looks. En alle drie zijn ze om door een ringetje te halen. Bij het aankondigen van slaapliedje "Rosie's Lullaby" waarschuwt ze dat ze niet in slaap mogen vallen, 'I'm watching you'. Nou, reken maar dat het publiek (in dit geval ik in mijn uppie voor de buis) dat niet laat gebeuren. Da's niet de laatste keer dat ze met een klein grapje de lachers op haar hand krijgt. Als ze in haar eentje "My Dear Country" speelt, redt Norah zich prima. Erg fraai zijn de drie nummers aan het einde van de set waarin M. Ward het podium betreedt. De stemmen van Norah en M. gaan verdomd goed samen in "Creepin' In", de Willie Nelson-cover "Hands On The Wheel" en de Roy Orbinson-klassieker "Blue Bayou" die ze verbouwd hebben tot een duet. De avond wordt tenslotte nog afgesloten met "Don't Know Why". Het is het einde van een fijne zit van vijf kwartier.

Het doel waarvoor ik een vrije dag genomen had viel door toedoen van een ander - 'nog bedankt by the way' - weg. Vrouwlief was ook het huis uitgevlucht en wat gaat het mannetje dan doen: opruimen. Het was namelijk langzaam een zooi aan het worden op onze pc- annex studeer- annex cd- en boekenopslagkamer. Herordenen, een kast bijplaatsen en het een en ander weggooien en het ziet er inmiddels weer spic en span uit. Ondertussen draai ik Architecture And Design van Skipper. Of je die band moet kennen? Nee hoor, Skipper is betrekkelijk nieuw aan het Nederlandse bandjesfront. Al stond er hier wel een stukje over de eerder dit jaar verschenen ep. 'Bandje' is op deze cd trouwens wel een groot woord, want eigenlijk is Skipper als cd een project van Mike Schepers. En of je die moet kennen? Als je ooit van Mashed Potatoes hebt gehoord misschien wel, want daar speelde hij ooit gitaar in. Op Architecture And Design is Schepers eens door de muzikale geschiedenis gegaan en is hij de albums van The Beach Boys (rond Pet Sounds) en The Beatles (rond Sgt. Pepper's) lekker gaan herordenen. De cd is een bonte verzameling samples die met toevoeging van zijn eigen muziek die door allerlei effectapparatuur werd gehaald een boeiend eindresultaat heeft opgeleverd. Achter de knoppen zat mijn grote producerheld Corno Zwetsloot. Ook nu zorgt hij weer voor een kek geluid. Het is overigens niet echt een sixtiesalbum geworden, want ook liefhebbers van Animal Collective, Mercury Rev en The Flaming Lips zouden hier wel eens door geboeid kunnen worden. Nu Schepers zijn muziekkamer heeft opgeruimd, volgens eigen zeggen na drie jaar werken, kunnen zijn muzikale ideeën verhuizen naar het podium. Ik ben benieuwd hoe Schepers deze klus met band weet te klaren.

Ik zag dat mijn favoriete jodelende banjospeler en Groucho Marx-lookalike Curtis Eller tijdens mijn vakantie in New York in Brooklyn op zou treden. Dat leek me een mooie gelegenheid om hem voor File Under aan de tand te voelen over zijn nieuwe cd "Wirewalkers and Assassins", over zijn circusverleden en zijn extravagante podiumpresentatie. Curtis Eller noemt zichzelf "New York City's angriest yodeling banjo player". Hij is opgegroeid in het circus van zijn vader. Hij begon als jongleur en acrobaat maar stapte toch over op de banjo omdat daar nu eenmaal het grote geld mee te verdienen is. Tijdens zijn optredens is zijn circusachtergrond altijd duidelijk aanwezig. Hij kan als geen ander met niets meer dan een banjo, twee zeer flexibele benen en een hoop humor een zaal aan zijn voeten krijgen. Zijn teksten en grappen gaan vaak over de Amerikaanse geschiedenis maar op zijn laatste plaat komt zijn pasgeboren dochter ook ruimschoots aan bod.

Het lijkt bijna een trend te worden, bands die slechts een derde van de capaciteit van een cd vullen met hun muziek. Eerder dit jaar verschenen al albums van R.E.M. en Beck die maar net boven de dertig minuten uitkwamen en nu is er de nieuwe van de Kaiser Chiefs: elf liedjes in net iets over een half uur. Nou hoeft dit natuurlijk geen enkel probleem te zijn als de dertig minuten allemaal de moeite waard zijn. En bij Off With Their Heads van de Kaiser Chiefs is dit absoluut het geval. Zoals te verwachten zijn er weer genoeg catchy meezingers en meespringers, zoals de single "Never Miss a Beat", maar meer dan op voorganger Yours Truly, Angry Mob durven de Kaiser Chiefs op het nieuwe album te experimenteren. Gelukkig heeft producer Mark Ronson het geheel niet te gladjes gemaakt. Het Blur-achtige "Always Happens Like That" had met de gastvocalen van Lily Allen mierzoet kunnen worden maar Allen is nauwelijks te horen en wordt eigenlijk volledig overstemd door Ricky Wilson. Dit geldt overigens niet voor ene Sway die op "Half the Truth" fijn een potje komt meerappen. Volgens de band was dit niet van tevoren zo gepland maar was de rapper toevallig in de studio op zoek naar producer Ronson. Hij mocht meteen aanschuiven bij de opnames. Tekenend voor een band die zich niet laat afleiden door het enorme succes van de afgelopen jaren en nog niets aan spontaniteit heeft ingeboet. Erg springerig. Erg Brits. Erg lekker.

(Bij de slager, deel 2)
"Hallo slager, ik heb zin in een lekker stukje vlees."
"Zeker meneer, wat kan ik voor u betekenen?"
"Nou, ik zoek iets wat ik jaren geleden heb gehad; smaakte ongelooflijk lekker, maar het lijkt de laatste jaren wat uit de mode te zijn geraakt".
"Nu maakt u me nieuwsgierig, wat mag dat dan zijn?"
"Dat zal ik u vertellen: een grote bout, met veel vet eraan, druipend van het ranzige bloed, en dan lekker lang afgehangen zodat de korsten bijna beginnen te schimmelen. En het mag niet netjes worden afgesneden of uitgebeend met een scherp slagermes, nee, het moet echt botte-bijl-werk zijn."
"Ah, meneer is een connaisseur? Ik moet zeggen dat er al jaren niet al teveel vraag naar is, ik heb het dan ook niet meer in de vitrine liggen. Maar achter, in mijn niet gekoelde, zonovergoten glazen aanbouw heb ik nog wel het een en ander hangen. Vooral voor eigen gebruik tot nu toe, maar ik zal het graag met u delen."
"Echt? Geweldig! Vroeger, toen de restaurants van Hellhammer, Celtic Frost en Venom nog open waren ging ik geregeld langs om eens aan een rottend bot te knagen; later kon dat alleen nog maar bij traiteurs van Autopsy en Unleashed."
"Klopt als een bus, maar nu heb ik in het Japanse ras Coffins een waardige opvolger gevonden voor dat onheilige rottende vlees van weleer. Het zal wellicht geen grote mensenmassa's naar mijn zaak trekken - daarvoor is smaak net wat te eenzijdig - maar als ik er al één iemand zoals u gelukkig mee kan maken zal ik het blijven importeren."
"En ik zal blijven komen - niet wekelijks, maar dan toch zeker maandelijks. Bedankt slager!"

Een kop vol snot, blaffen als een hond die solliciteert naar een plek in een death metalband en een stem rauwer dan de stok van de kat van Bon Scott. Geen beter moment om me eens even een paar uur een bak herrie via de koptelefoon in te stralen.

Crystal Antlers lijkt nog het meest op normale muziek. Hun door Mars Volta's Ikey Owens geproduceerde EP begint met noisy gitaren waar al snel de zweep hard overheen gaat in de vorm van een rollende bas en een bikkelhard instartende synth. Die laatste heeft de mijmerende Pink Floyd-sound, maar heeft het gas er wel vol op. Strelen van je trommelvliezen kun je het moeilijk noemen, overrompelend intens wel. Crystal Antlers is een op hol geslagen antieke stoomtrein die zich door niemand af laat stoppen de eerste vijf à zes minuten. Het laat zich nog het beste beschrijven als een intense mix van punk attitude met liefde voor psychedelica. Bepaald niet slecht voor een stel voormalige schoorsteenvegers.

Drums Are For Parades maakt allemaal nog net even een stukje logger op hun EP Artificial Sacrificial Darkness In The Temple Of The Damned. Dit Belgische trio maakt intense herrie voor tien. Het bewijst maar weer eens dat je met gitaar, bas, drums en een krijskonijn ook gemakkelijk muren kunt slopen. Wat dat betreft was het wel logisch dat ze al meerdere keren in het voorprogramma stonden van landgenoten Vandal X. Dat is ook al niet van alles behalve voor tere zieltjes bestemde muzak. Een beetje als Kyuss op 78 toeren, maar dan wel zonder dat het logge verloren gaat, met daardoorheen gehusseld Ministry in zijn goede dagen en ontdaan van zijn industrial harnas. Meedogenloos en ongepolijst.

Maar in alles is er natuurlijk de overtreffende trap. Al betwijfel ik ten zeerste of er na de sport waarop Aids Wolf staat nog een stapje hoger gegaan wordt. Deze band doet eigenlijk nergens op hun bizarre WP Cities of Glass ook maar iets dat maar een beetje lijkt op een liedje. De vier bandleden lijken elkaar alleen maar zoveel mogelijk pijn te willen doen met hun krijsende zang, doldrieste drumspel en tweemaal überfreaky gitaarspel. Maar ja, in dit geval geldt dan wel: pijn is fijn. Althans, dat neem ik maar aan dat zij dat van elkaar vinden. Ik zit erbij en luister ernaar en denk er het mijne van. Maar weet wel vrij zeker dat de rest van de familie maar wat blij is dat ik dit met de koptelefoon op luister. Mozes kriebel.

Na de zware emotionele bevalling rondom de release van Resolve heeft het toch alweer drie jaar geduurd voordat Lagwagon met iets nieuws op de proppen komt. Best lang, met name als je bedenkt dat Resolve feitelijk in een spontane creatieve opwelling naar aanleiding van de dood van voormalig drummer Derrick Plourde is ontstaan, en met een week of wat was opgenomen. Het gaat de band al met al dus niet meer zo soepeltjes af. Dat wordt nog maar eens onderstreept door het feit dat I Think My Older Brother Used To Listen To Lagwagon niet eens een volwaardige langspeler is, maar slechts een 19 minuten durende EP. Maar goed, genoeg gezeur voor nu, beter iets dan niets zal de fan denken (en terecht). Het wordt al snel duidelijk dat de neerslachtige en emotionele toon die op Resolve is aangeboord wordt voortgezet. De afgelopen jaren is de zon blijkbaar niet veel feller gaan schijnen want met de tijd verandert Lagwagon steeds meer van pretpunkband in zwaar op de maag liggende emopunk. Technisch is het uiteraard allemaal weer tot in de puntjes verzorgd - spelen kunnen ze - maar voor het eerst begint het mij nu écht op te vallen dat er wel erg weinig nieuws te ontdekken valt. Dat werd voorheen nog goed verkapt door het simpele feit dat de liedjes gewoon steengoed waren, alleen bij My Older Brother is daar helaas minder sprake van. Het is zuur om te stellen voor een fan van het eerste uur, maar Lagwagon weet mij niet meer te boeien, zelfs niet met een zeven nummerig tussendoortje. Ik hoop dat met deze productie een depressieve periode voorgoed is afgesloten en daarna de weg gebaand voor een dosis nieuw vuur

Het hoesje van Sea Sick's debuut-EP voorspelt al wel zo ongeveer wat je voorgeschoteld gaat krijgen de komende vijfentwintig minuten. Psychedelische kleurpatronen over een vage foto van de drie bandleden, waarbij opvalt dat drummer Sam Levin maar vast zijn shirt uitgetrokken heeft (zweten gaat hij toch), toetsenist Geoffrey Lee zich maar wat prettig voelt in zijn hippiejurk en frontvrouwe Jasmine Golestaneh (die haar kledingstijl in een interview 'a semi-catastrophic accident' noemde) probeert op te stijgen om te gaan vliegen. Nou, zo klinken de zeven tracks op deze EP dus. Zweverige, psychedelische down-tempo rock, die aanvoelt als dikke lagen mist. Qua vergelijkingsmateriaal kom ik niet verder dan een intrigerende mix van Siouxie met veelvuldig aanwezig het dreinende orgelgeluid van The Doors in de nummers en een toefje Nico om het af te maken. Hoogst intrigerend.

Dan zijn de drie dames die samen Vivian Girls vormen een stuk gemakkelijker. Die maken op hun debuut op In The Red-Records gewoon rommelige noisepop. Dat mag je dan misschien doen denken 'da's niet de moeite waard dus', maar dan doe je ze absoluut tekort. Alleen al hoe het drietal Kickball Katy, Cassie Ramone en Frankie Rose haar koortjes en samenzang aan elkaar rommelt als een noisy variant op de Shangri-Las is al charmant genoeg om eens even wat van ze te gaan beluisteren. In hun liedjes echoën duidelijke sympathieën voor zowel Velvet Underground als My Bloody Valentine. Het is rommelig en soms bijna vals en uit de maat, maar dat wordt gecompenseerd door alles ontwapende vrouwelijke charme en nonchalance.

Nonchalant en charmant, die vlieger gaat voor het Maltese (!) kwartet The Areola Treat, die spelen drieëntwintig minuten zo straks een ehm ehm tiet! Dat verklaart ook gelijk mooi de naam van dit door de volgende de overlevering woest aantrekkelijke Lisa Micallef Grimaud aangevoerde viertal. Nu de snotapen van Be Your Own Pet de handdoek in de ring gegooid heeft, kan The Areola Treat mooi die handschoen op pakken en op hun plekje aanschuiven. Al gaat The Areola Treat wel meer de kant op van een interessante mix van Sonic Youth en The Yeah Yeah Yeahs, ze stralen in alles de kenmerkende energie van Be Your Own Pet uit. En als ze dan in een nummer als "Kearouac" zelfs wat No Doubt-erigs over zich heen krijgen, dan nog blijft het venijnig bijtend. Volgens mij moet dit op het podium een overrompelende ervaring zijn. Helaas is volgens hun MySpace-site het enige optreden dit jaar nog in Bugibba en dat ligt inderdaad op Malta. Hmm, ik zoek nog een bestemming om wat Vitamine E te tanken. Misschien moeten we dat maar eens combineren dan.

Ik dacht met een maatje van James Holden van doen te hebben, maar dat is de Border Community! Zou me niet verbaasd hebben, de technowhizzkids zijn tenslotte ook fan van minimal music en de levende legenden Philip Glass en Steve Reich. Muhly is een nieuwe, jonge vertegenwoordiger die op hun werk voortborduurt. En een talentvolle, hij werkte al voor Glass als o.a. keyboardspeler. Een andere hippe connectie is die met IJsland. Muhly werkte (natuurlijk zou ik bijna zeggen) samen met Björk en Mothertongue is geproduceerd door Valgeir Sigurdsson, tevens zijn labelbaas. Gooi al de genoemde namen bij elkaar en je hebt het geluid van dit album. Er staan drie stukken op, elk bestaande uit verschillende delen. Opener en titelstuk "Mothertongue" is vierdelig. Het is het, beste meest toegankelijke, klassieke werk, dat heel fraai eindeloze kreetjes van de sopraan Abigail Fischer mengt met instrumentatie à la Reich's Music For 18 Musicians. De moderne tijd is aanwezig in de vorm van enkele synthesizers en het algehele gevoel dat het stuk ook wel op een Sigur Rós-album had gepast. Het driedelige "Wonders" is minder. Ene Helgi Hrafn Jónsson zingt en speelt trombone, maar de meest prominente rol is weggelegd voor het klavecimbelspel. Het deed me denken aan de samenwerking van Björk met Will Oldham op de bijzonder experimentele soundtrack van Drawing Restraint 9. Het wederom driedelige "The Only Tune" sluit de collectie. De Amerikaanse folkmuzikant Sam Amidon zingt hier folky liedjes, die door Muhly flink door de mangel zijn gehaald. Dan krijg je trucjes als een tekstregel die door eindeloze herhalingen wordt opgebouwd. "There." "There were." "There were two". "There were two sisters." etc. Klinkt wat flauw, maar het is toch verslavend. Net zoals de hele plaat eigenlijk. Uitdagende muziek, maar niet té.

Normaal luister ik op mijn reis van werk naar huis altijd nog even met de koptelefoon op naar de cd waarover ik die avond een recensie ga schrijven. Om nog even scherp te krijgen waar ik heen wil met mijn stukje. Dat is wel een gedoe hoor, altijd weer mp3's maken en overhalen naar mijn mp3-speler, maar het zit zo in mijn dagelijkse ritme dat het vrijwel automatisch gaat. Gisteren was ik het vergeten. Daarom zat ik noodgedwongen te luisteren naar de Coen & Sandershow op 3FM. Ik viel met mijn neus in de boter, want de 3FM-megahit was net aan de beurt. Het bleek een verrassende te zijn deze week: Nina Kinert met het ingetogen "Beast" (dat overigens best veel lijkt op Gary Jules-versie van "Mad World", maar dat terzijde). Ik zette het volume iets hoger en droomde weg op de melancholische pianoklanken en breekbaar koele zang van Kinert. Tot ergens halverwege het nummer één van die twee oetlullen van 3FM het nodig vond om keihard 'WAKKER WORDEN' door het nummer heen te laten schallen. Ik had enorm de smoor in en zette de radio subiet uit. Zij mogen zoiets dan humor vinden, dat vind ik het allesbehalve. Als ik hun baas geweest was, dan had ik ze ter plekke voor twee weken geschorst. (Helemaal omdat ik, toen ik het nog even terug luisterde via de stream, ook nog eens een wanstaltige afkondiging hoorde). De tijd dat ik wel genoot van "Beast" had ik me me zitten bedenken dat het zo leuk was, dat Nina door deze single en het album Pets & Friends een beetje uit de schaduw zou komen van haar 'beschermvrouwe' Ane Brun bij wie ze ook in de begeleidingsband speelt. Ik vond Pets & Friends bij beluistering de afgelopen week namelijk veel leuker dan wat was blijven hangen van het optreden van deze schone Zweedse in het voorprogramma van Brun. Kinert is op plaat nog meer het jonge ondeugende tikkie bitchy zusje van Brun, dat toch ook heel melancholisch en ingetogen kan zijn zoals ze in "Beast" zo mooi laat horen. De knappe brunette is speelser in het fröbelen aan de arrangementen en het strooien van met beats en samples in haar liedjes. Ze gaat ook verder in haar teksten. Ane zou bijvoorbeeld een tekst als die van "I Shot My Man" nooit schrijven, denk ik. Toch legt Nina het, als ik ze tegenover elkaar af zou moeten wegen in een balans, het nog af tegen Ane. Maar dat is geen schande. Ze winnen het samen anytime van Coen Swijnenberg & Sander Lantinga. Naar die idioten, die zogenaamd grappige DJ's, luister ik voorlopig echt niet meer.

Eigenlijk heeft het wel wat dat er mensen zijn die tevreden zijn met wat ze zijn en hebben: genoeg is genoeg. Waarom zou je een carrière en (nog) meer bezit nastreven? De maatschappij waardeert zo'n negatieve houding niet. Maar al handel ik er zelf niet naar, ik vind het wel wat hebben, die tevredenheid en je niet druk maken om allerlei materiële onzin. De onrust schijnt ook in TK Webb te zitten. Thomas Kelly Webb begon ooit - op negenjarige leeftijd - in de punk, maar had hierna zijn zinnen gezet op de deltablues. Dat was voor hem kennelijk niet genoeg. Hij vormde de band The Visions en brak met het verleden: weg met de punk, weg met de deltablues. Vanaf nu is Thomas Kelly Webb een rockster. Dat lijkt hij althans te willen zijn als je naar Ancestor luistert. Stiekem wil hij o.a. de nieuwe Michael Stipe, Black Francis en Robert Plant zijn. Elke liedje weer een ander. En daar zit wel een beetje het probleem met dit album. De muzikanten weten van wanten, de productie van Matt Boyton is vet genoeg, maar alleen die liedjes hebben te weinig te vertellen. Vooral in de langere nummers als "God Bless The Little Angels" wreekt zich dit. Aan het eind vraag ik me ook af waarom iemand dit nou zou willen beluisteren. Ik heb dan ook mijn twijfels of het zo ooit wat wordt met de rockster TK Webb. Een goede gitarist zijn en krachtige stem hebben is niet voldoende.

'Trashcan Americana' noemen ze het zelf, vrolijk en met een biertje in de hand. 'Bluegrass-noir', zou je het ook kunnen noemen, maar dan wel de bizar-vrolijke variant. Kredietcrisis? Wat nou kredietcrisis? Zolang er nog bier in de tap zit, de bar nog is gevuld en we ons nog de verhalen van oude liefdes, dronken nachten en bezopen spijt kunnen herinneren, maken ze zich maar lekker druk op de beursvloer. Aangevuld met acht opnieuw opgenomen oudere tracks brengt Alternative Tentacles deze vrolijke, maar op de juiste momenten melancholische plaat van Woodbox Gang opnieuw uit. Oorspronkelijk was het een ep die bij optredens verkocht werd. De acht opnieuw opgenomen liedjes komen van de zeven eerdere platen die deze band uit Illinois eerder uitbracht. Niet elke track is overigens alleen maar vrolijk of melancholiek: '...Jews killed Jesus / Hitler killed the Jews / Peace & love killed the fascists / Hippies killed the blues / Well I'm going down south to put soap in my mouth / Gonna get baptized & blow my brains out.'("Soap in my Mouth"). Maar elke keer wanneer het al te zwaar op de hand dreigt te worden, grijpt men meteen in. Is het niet met een vrolijke fiddle of wat blazers, dan wel met een mooie twist in de teksten: 'I never kissed a girl till I went to college / [...] / On the day I became a man I asked if everything was allright / She said I gave her the most passionate & erotic 12 seconds of her life / [...] / I got a new lover & he don't like roses / He likes candy bars and cigarettes' ("Never Kissed a Girl"). Benieuwd of de conservatieve christenen uit het diepe zuiden van Illinois de teksten verstaan.

Americana. Tex-mex. Mariachi. Spaghettiwestern. Roots. Broeierig. Woestijnmuziek. Het is verleidelijk om alle cliché's over de muziek van Calexico maar weer eens uit de kast te halen. Voor een groot deel zou het ook wel terecht zijn want al deze ingrediënten zijn ook weer ruimschoots aanwezig op Carried to Dust. Waar voorganger Garden Ruin uit 2006 door velen als stijlbreuk met het verleden wordt gezien, keren Joey en John op dit nieuwe album weer terug op het vertrouwde nest. Is het dan weer helemaal business as usual voor Calexico? Ja en nee. Aan de ene kant klinkt Carried to Dust heel erg vertrouwd maar daarnaast zorgt een groot aantal gastmuzikanten voor de nodige variatie. John en Joey zijn weer thuis maar geven wel meteen een feestje voor vrienden en bekenden. Afgezien van op het Spaanstalige "Inspiración" wordt het niet echt een knalfuif, maar eerder een smaakvol en ingetogen wederzien na lange afwezigheid. Burns vertelt hierbij verhalen over ontmoetingen en indrukken opgedaan tijdens zijn vele reizen met Calexico, zoals op de indrukwekkende opener "Victor Jara's Hands", een eerbetoon aan de in 1973 vermoorde Chileense dichter en zanger Victor Jara. De vurige stem van Jairo Zavala op dit nummer en Pieta Brown's countrysnik op het duet "Slowness" vullen Joey Burns' fluisterende zang perfect aan. Op het eerste gehoor klinkt Carried to Dust als gewoon weer een ouderwets goed Calexico-album, maar mede door de gastbijdragen is het wel een van hun beste en meest avontuurlijke releases geworden.

Voor het eerst sinds het uiteenvallen van ELP heeft Keith Emerson weer een band om zich heen gevormd om nieuw materiaal mee op te nemen. Zoals de titel van hun debuut al prijsgeeft maakt zanger/gitarist Marc Bonilla deel uit van de bezetting. Samen met Emerson schreef hij het nieuwe materiaal, dat grofweg opgedeeld kan worden in één grote conceptuele compositie (wel netjes in 15 partjes verdeeld) aangevuld met een viertal op zichzelf staande songs. Met name de eerstgenoemde suite is van zeer hoge kwaliteit, niet in de laatste plaats door de spannende wisselwerking tussen Emerson op toetsen en Bonilla op gitaar. Die man is trouwens een gitarist naar mijn hart: alles wat hij doet is beheerst, emotioneel en melodieus, van solo's tot begeleidende partijen. Emerson speelt als vanouds Hammond, piano en hier en daar kerkorgel. Kerkorgel? Is dat niet een beetje té pompeus? Welnee, dat bestaat immers niet. Het is in de eerste instantie een avontuurlijke rock-cd geworden, maar Emerson weet perfect verschillende muziekstijlen door zijn brouwsels te roeren. Zo begint het prachtige "Marche Train" met een bijna Bach-achtige intro op gitaar en bas, en zou de piano-solo "Prelude to a Hope" zo in het oeuvre van Erik Satie passen. Pluim ook voor het feit dat in vrijwel elk nummer het bandgevoel in stand is gehouden. Dit is geen Emerson-solo-cd, maar het resultaat van een verrassend hecht samenspelend team. Ik luister er nu al twee weken vrijwel onafgebroken naar en nog steeds verveelt het me geen seconde. Ach, laat ik het maar gewoon zeggen: Als ik Amaseffer's Slaves for Life even niet meetel, is dit voor mij tot nu toe dé cd van 2008!!!

Het gebeurt niet zo heel veel dat een band die in dialect zingt of in een streektaal het schopt tot meer dan lokale bekendheid. Rowwèn Heze, Normaal, Skik, eigenlijk zijn ze op de vingers van een hand te tellen. Ik vind dat best jammer, want in de provincie wordt vaak best mooie muziek gemaakt. Neem nu Erwin de Vries. In Groningen doet deze zanger het meer dan goed. Hij treedt op in goed gevulde theaters en doet ook regelmatig clashes met het NNO, maar ik had dus nog nooit van hem gehoord. Terwijl de liedjes op Dichter in Mie wel van zulke kwaliteit zijn dat er toch minimaal een paar extra provincies aan zijn tournees toegevoegd zouden moeten worden. Zeker mensen die van het latere werk van De Dijk houden (sinds de Hot Harlemmer Horns mee gingen toeteren zeg maar) of Rowwèn Heze zouden de liedjes van De Vries best kunnen waarderen. Als ze zich tenminste even de tijd zouden gunnen om te wennen aan het typische knauwende Groningense taaltje van hem.

Hoewel hun bandnaam Japans klinkt, hebben we hier te maken met een heuse Engelse band, en wel uit Brighton, thuisbasis van o.a. Fatboy Slim. Naast hun thuisbasis is het enige dat Fujiya & Miyagi verder met Fatboy Slim gemeen hebben de voorkeur voor elektronica. Bij Fujiya & Miyagi is dat uitgemond in een vreemde mix van krautrock á la Can met de elektronische muziek uit het begin van de jaren '90, met als voornaamste exponent Aphex Twin. In de hedendaagse muziek is Hot Chip misschien wel de beste vergelijking die je kunt maken. Zo. De hokjes zijn weer genoemd, nu op naar de muziek. Die is clean. Zowel muzikaal als vocaal is alles precies afgepast en gemeten, ritmisch en afstandelijk. Dansbaar, maar ook gewoon luisterbaar, met een koptelefoon op een rustige avond na het werk. Een ideaal slaapmiddel: de staccato fluisterstem en ritmes wiegen je snel in een slaap. Vergeleken bij hun vorige cd, Transparent Things, is het ook weer niets nieuws. Een beetje zoals het Franse Air vooral leuk was op Moon Safari, maar daarna toch steeds in een (steeds slechtere) herhaling viel. Je kunt je er geen buil aan vallen, maar memorabel is het helaas niet.

Amerikaanse man uit Chicago met gitaar en mondharmonica speelt en zingt zijn eigen liedjes. Het gaat hier om Fred C. Prellberg III. Zijn tweede album Ten Pennies Make A Dime, opdragen aan zijn vader (inderdaad Fred C. Prellberg II) ademt naar Amerika. En dan met name het Amerika van Bob Dylan, Bruce Springsteen, Joe Henry en Woody Guthrie. Een muzikale traditie van de ambachtelijke songschrijver aangevuld met hier en daar een rockrandje. Prellberg was zo slim om niet alles zelf te doen: zeven gastmuzikanten helpen hem gedegen. Het is een plaat die ver staat van alles wat nieuw en modern ruikt. Ouderwets? Nou nee, want Ten Pennies Make A Dime is een boeiende plaat en Dylan en consorten zijn in 2008 niet minder populair dan pakweg dertig jaar geleden. Het is wel een album waarbij bij mij het dubbeltje (sorry voor dit grapje) niet meteen viel, maar na veel draaien ga ik het resultaat toch steeds meer waarderen. Opener "No Man's Land" is zo'n liedje dat je na tien jaar niet draaien meteen weer herkend. Het daaropvolgende "Mari Tamed The Mountain Lion" is misschien net wat teveel cliché, maar "Moments Like These" is juist weer prachtig. En zo kan ik de songs één voor één afgaan, maar beluister de tien liedjes van gemiddeld zo'n vier minuten lente per stuk vooral zelf om hierna na diverse draaibeurten een oordeel te vellen. Misschien heb je er wel een fijne vriend bij.

Storm
Emiliana Torrini @ Paradiso

Bas
Scorch Trio - Brolt

Ewie
Herman Dune - Next Year In Zion

Ludo
Blitzen Trapper - Furr

André
What Have I Done (single) - Anna Ternheim / The Promise (single) - Girls Aloud

Prikkie
Extreme - Saudades De Rock

Sikkema
Say Hi - The Wishes And The Glitch

DubbelMono
Roy Brown - Saturday Night!

ForestSounds
Keith Emerson Band - Keith Emerson Band featuring Marc Bonilla

Stonehead
Kitsuné Maison 6

In de tijd dat veel trance geplaagd en gedomineerd wordt door vocal snippets, invloeden uit electro, zweempjes house en zagende baslijntjes, is het af en toe een verademing een album aan te treffen waarop trance staat uit grootmoeders tijd, laten we zeggen de jaren '90. Enkele laatsten der Mohikanen houden de ouderwetse trance met arpeggio's, duidelijke melodieën en scherpe synths nog in ere: een daarvan heet Jon O'Bir en is afkomstig uit het pittoreske Nottingham. Tezamen met Activa (Rob Stevenson) produceerde O'Bir zijn eerste langspeler, die uitkwam op het Vandit-label van Paul van Dyk. O'Bir en Activa laten al in het eerste lied horen dat ze de ouderwetse kant op gaan, en laten in de nummers daarop zien dat ze die trancezijde erg goed beheersen. O'Bir viel in het verleden nog niet te betrappen op bloedmooie songs, maar op dit album staan toch enkele parels. "Ways And Means" is het hoogtepunt: trance as it should be, in de nek hijgend gevolgd door "I Need You", waarvan helaas een wat korte versie is opgenomen. "Sunrise" is ook erg goed, en de rest van de nummers? Ach, sommige zijn prima, en andere, zoals het repetitieve "Sparc", zijn geen knip voor de neus waard. Dat is trouwens de makke van de meeste nummers, goed of niet: er zit vaak maar één centraal idee in. Op den duur wordt dat een beetje saai, zeker als je het gelaagdere werk van een vergelijkbare artiest als Giuseppe Ottaviani hoort. Desalniettemin weet O'Bir met vrind Activa een voldoende te scoren door te laten zien dat de oude trancejas hem prima past.

Wat mij betreft is de Amerikaanse westkust helemaal niet het relaxte, zonnige, met mooie en gezonde mensen bevolkte gebied waar het vaak voor gehouden wordt. Zoals veel te vaak heeft de toeristenindustrie dat beeld geschapen en in stand gehouden. Hulp heeft ze daarbij - wellicht onbewust - gehad van de muziekgeschiedenis. Want als we denken aan bandjes met een Westcoast-geluid, dan doemt voor ons geestesoog de Ventura Highway op, een motel aan het strand en een altijd schijnende zon, afgewisseld met uitstapjes in de prachtige woestijn. De werkelijkheid is uiteraard anders. San Francisco is grotendeels gevuld met drop-outs, de woestijn is afschuwelijk heet, boven Los Angeles hangt altijd smog en op Ventura Highway staat een eindeloze file. Maar bij het luisteren naar Living on the Other Side van The Donkeys verdwijnt die werkelijkheid om plaats te maken voor een Californië zonder Schwarzenegger, Hummers, veel te bruine en veel te rijke patsers in cabriolets en bonkende house. Er voor in de plaats klinken Crosby, Stills & Nash, de Stones ten tijde van Exile on Main Street en The Eagles toen ze nog niet ten prooi waren gevallen aan de coke. Het enige waaruit zou kunnen blijken dat The Donkeys (overigens afkomstig uit San Diego, Californië) ook donders goed doorhebben dat hun Westcoast rock een sprookje verkoopt is de fijne melancholische sfeer die over deze elf tracks ligt.

Zweedse Żuper deathmetal-diva's zijn er genoeg en dus was het personeelstekort bij het sterrencombo Bloodbath snel verholpen. De vertrokken Dan Swanö (o.a. Edge of Sanity) en Peter Tägtgren (o.a. Hypocrisy) zijn vervangen door niemand minder dan oudgediende Mikael Åkerfeldt (o.a. Opeth) en de nu nog relatief onbekende Per Eriksson, een gitaarvedette in wording. Ik ben blij dat 'The Big M' weer terug is, want ik vond het deathmetal-gehalte van de laatste Opeth namelijk ietwat tegenvallen. Het is goed dat we op The Fathomless Mastery toch nog kunnen genieten van zijn betoverende, oneindig diepe grunt. Sowieso valt deze cd niet tegen. Je weet het nooit met al die grote namen bij elkaar, maar opnieuw is het een waar spektakelstuk geworden. Minder pakkend dan zijn voorganger dat wel, echter daarvoor in de plaats een hele rits aan vergrotende trappen: genadelozer, furieuzer, zuigender en misschien nog wel het belangrijkste, doodser dan ooit! Vooral het gitaarwerk is uitmuntend. De ene na de andere weerzinwekkende riff boort zich rechtstreeks in je hersenpan om nog maar te zwijgen over al die hemelse, dubbele gitaarsolo's. En het niveau blijft hoog gedurende het hele album. Als ik zo door mijn 2008-mapje blader op mijn pc, kan ik niet anders dan dit één van de betere deathmetal-releases van dit jaar noemen.

Gelukkig, niet alles wat die Canadezen aanraken wordt geniaal. Sloppy Ground is zo suf dat ik zelfs vergeten was mijn gebruikelijke aantekeningen te maken. Oeps, ehm. Nou ja, Chenaux bespeelt allerlei snaarinstrumenten en zingt met klagerige, trillende Will Oldham-achtige stem zijn folky liedjes. Te lange liedjes. Hij en zijn groep improviseren en breien er negen in zevenenveertig minuten, waar ik na de eerste vier al het gevoel heb dat de plaat al uren speelt en nu toch wel zal zijn afgelopen.Tijdens opener "Am I Lovely" heb ik er nog zin in. De strijk- en snaarinstrumenten zoeken elkaar in een aarzelend intro en vormen langzaam een fragiele puzzel die net niet uit elkaar valt. Maar ook daar begint bij geconcentreerde beluistering het gejank van de violen, wat zeg ik, het algehele gejank, al tegen te staan. Het sleept zich allemaal tergend traag voort. En dat terwijl folk met een twist me normaal toch bevalt. Waar ligt het dan aan? Misschien is het de holle productie, veel hoge tonen, weinig diepte. Kortom, een schelle boel. "Boon Harp" klinkt bijvoorbeeld alsof een groep Schotse separatisten een straat verderop langs komen marcheren. Veel van de tracks hebben die ouderwetse (Britse?) dronesfeer, die je ook wel bij de wat toegankelijkere James Yorkston aantreft. Misschien dat zijn fans hier wat mee kunnen, ik pas.

Op zijn zachtst gezegd schrok ik nogal de eerste keer dat ik "Overpowered" hoorde. Of beter gezegd, dat ik "Overpowered" zag, want het gebeurde door een clipje op YouTube. Mijn eerste reactie was ' Hmm, ik weet het nog niet.' Wat was er in godsnaam gebeurd met de band waarvan ik hun tweede cd The Closer You Get zonder blikken of blozen in mijn top-10-allertijden van albums van Nederlandse bodem geplaatst had. Het nummer was zo anders dan ik verwachtte van deze Rotterdammers, dat het me al kijkend naar de clip van Peter Greenaway niet lukte om de knop om te zetten en waardering op te kunnen brengen voor het door zanger Jelle Schrooten en zijn mannen gepresenteerde. Het duurde meerdere keren rustig draaien en luisteren met de koptelefoon op totdat voor In The Dark het kwartje viel. Bij dat intensieve beluisteren bleek gelukkig, dat er nog wel degelijk een wolf zat in wat eerst alleen maar schaapskleren leken, maar dat het beest er meer gedoseerd en berekend uitkwam dan op zijn twee voorgangers. De intensiteit zit 'em niet zo zeer in de hardheid van de nummers, maar in de sfeer en intensiteit waarmee de band ze neerzet en dat haal je niet zo maar even uit een clipje op YouTube. In The Dark groeide dan ook per draaibeurt. Het is een album dat, net als bijvoorbeeld El Cielo van Dredg, me niet gelijk voor zich won, maar dat stapje voor stapje deed, waarbij het lopen uiteindelijk buiten adem hardlopen werd. Dat ik Dredg noem is overigens geen toeval, want die kant neigt Face Tomorrow veelvuldig op. Het is dapper om gezien hun luidruchtiger verleden 'gewoon' een pianoballade als "Trial and Error" op te nemen. Hierin schittert vooral Jelle. Maar ook in de twaalf andere tracks toon hij aan absoluut een van de, zo niet de, beste Nederlandse zangers van dit moment te zijn. Of ik In The Dark uiteindelijk beter ga vinden dan The Closer You Get weet ik nog niet, maar dat dit de beste plaat tot nu toe van Nederlandse bodem is van dit jaar, daar twijfel ik ondertussen niet meer aan.

Ik maak Keane graag belachelijk, maar hun nieuwe derde plaat valt best mee. Het is zeker niet het verpletterende, ambitieuze album geworden waar ik op hoopte, integendeel, maar er staan een paar aardige singles op ("Lovers Are Losing", "Perfect Symmetry", "Spiralling", "Better Than This"), met slimgekozen verslavende hooks. De cover van "She Sells Sanctuary" vorig jaar blijkt een goede voorbode te zijn geweest: Perfect Symmetry is een typische Keane-popplaat geworden, alleen dan eindelijk gewoon eens leuk en gevarieerd. Je hoort ook duidelijker gitaar, bas en zelfs een enkele blazer (of zouden dat óók effecten uit Tims Yamaha zijn?) Zelfs de teksten weerspiegelen eindelijk wat optimisme: "I wonder what I'd do if I could wake up every morning with a clean slate" zingt Tom Chaplin, en hij klinkt daarbij zowaar oprecht. Tja, wie had er immers op gerekend dat deze man, die zo ongeveer de vleesgeworden burgerlijkheid lijkt, drankverslaafd was geraakt en niet eens aanwezig was bij het bedenken en opnemen van het vorige album? Of dat Keane hun tour halverwege zou afkappen? Je zou toch bijna medelijden met ze krijgen (oh, wacht.) Maar het zij Keane vergeven, vooral vanwege de slotballad "Love Is The End" op dit album. Na drieëneenhalve minuut houdt Tom zijn mond en vanaf dat punt trekt het hele nummer je een plan hoger. Het is jammer dat de band zich verder nergens op die manier laat gaan. Alsof de groep bang is geworden om spanning in de muziek te verwerken. In plaats daarvan zijn plezier en oppervlakkigheid de norm: meefluiten zul je. "I'm gonna turn up the volume until I can't even think", schreeuwt Tom nog even in "Playing Along", maar onmiddellijk daarna valt de gitaar weer terug naar suf zwijmeltempo. Nee, rock'n'roll zal Keane wel nooit (meer) worden en hun liedjes blijven al enkele jaren compositorisch die van een meelopersbandje, maar de lol is terug en dat is veel waard. Vergelijk dat maar eens met de lauwe, zijige nummers die een buttgroep als The Script momenteel uitpoept ter ondersteuning van hun enige leuke hitje "Before the worst". Keane anytime, zeg ik, daarbij vergeleken.

Meteen valt op aan Fidget: zanger/gitarist Tom Jeske heeft een enorme strot. Zangeres Darline Fae Rubi trouwens ook, beetje schel, alsof er steevast luchtbelletjes in haar keel zit. Tom en Darline wisselen de zangpartijen in de nummers af, voeren soms gesprekjes. Deze veelzijdige interactie tilt de band uit het overvolle segment van de melodische emopunkpoprock. Daarbij komen dan nog de jaren '70 riffs en wahwah solo's van gitarist Felix Ohmes, de metalbreaks van drummer Micha Czernicki, instrumenten als theremin, klokkenspel en percussie en samples van wegstervende kozakkenkoortjes. Volgepropt met deze ingrediënten is Ashes & Dust een explosief brouwsel dat dankzij de heren Schiwek en (drummer) Czernicki uit de boxen knalt. 'Fidget' betekent rusteloos bewegen. In dit geval een speaking name. "All seems meaningless" galmt het op een stampende discobeat die bruist van het leven. "Take or leave" is een grote melodie, gezongen door grote stemmen. In Duitsland en Oost-Europa speelde Fidget het afgelopen decennium al 400 concerten. De West-Europese podia laten blijkbaar nog op zich wachten, maar met de deal met van Redfield Records onder de arm zal dat niet lang meer duren.

Mijn lief en ik houden regelmatig met een bevriend stel een zogenaamd DVD-avondje. Een simpel doch doeltreffend concept: met de wijzers van de klok mee laat eenieder een nummer uit de grote stapel muziek-DVD's horen. Nu zei ik regelmatig, maar nu ik er over nadenk is ons laatste DVD-avondje alweer een tijdje geleden. Misschien omdat we meer U2 - het bevriende stel is fan - voor onze kiezen kregen dan ons lief was? Dat U2-dieet werd echter eenmaal onderbroken door een hervonden liefde van onze gastheer: James en hun afscheidsconcert in thuisstad Manchester uit 2001. Hier in Nederland heeft het nooit zo willen vlotten met de enigmatische zanger Tim Booth en zijn mannen. Wellicht dat iemand zich het hitje "Sit Down" nog kan herinneren. Het staat waarschijnlijk ook op Twee Meter Sessies deeltje zoveel. Zo'n type band dus. Vrijwel niemand zal hier zijn opgeveerd bij het nieuwtje dat James weer bij elkaar was. Is daar reden toe? Ja en nee. Ja, omdat de draad gewoon weer is opgepakt en James als vanouds met de armen wijd open breed uitwaaierende op stadionmaat afgemeten popsongs maakt. En nee, omdat de draad gewoon weer is opgepakt en James als vanouds... Enfin, u begrijpt vast wel waar ik heen wil. Tussen de reeks reünieplaten staat Hey Ma aan de goede kant van de lijn, maar ik betwijfel of de band er veel nieuwe zieltjes mee zal winnen. Tenzij ze eens met hun puike live-reputatie deze kant op komen. Als voorprogramma van U2 bijvoorbeeld.

Om James een handje te helpen met het winnen van nieuwe zieltjes mag File Under een aantal exemplaren van Hey Ma op de post doen. Wil je zo'n exemplaar in jouw brievenbus terugvinden, doe dan mee met onze prijsvraag.

Buckcherry is "the Natural Successor To Aerosmith and Mötley Crüe", volgens de bio. Nou kun je je afvragen of die al aan opvolgers toe zijn. Aerosmith brengt nog voornamelijk verzamelaars uit, maar zet live nog steeds waanzinnige shows neer, Mötley Crüe heeft net een puike comeback achter de rug. Maar nog afgezien daarvan: beide bands zijn op hun best als ze bruisen van energie. En dat is nu net wat vooral ontbreekt op dit album van Buckcherry. Het is hitparadepoprock, niets meer en niets minder. In dat genre is het best aardig gedaan, maar het is veelzeggend dat de energie pas om de hoek komt kijken in de op een na laatste song, "Imminent Bail Out". Tot dan lijkt met name de brave productie uitsluitend op hitparades levende bakvissen op het oog te hebben. "Imminent Bail Out" is dan wel een heerlijk nummer, maar je vraagt je af waarom ze niet vaker zo tekeer gaan. Het is waar, de betere poprockmomenten doen nog wel eens denken aan de Stone Temple Pilots ("Cream"). Teveel van de songs zijn echter van het oor-in-oor-uit-type en daarmee is dit Buckcherry veel geschreeuw en weinig wol. Hoewel, wás het maar wat meer geschreeuw, dan was er tenminste wat meer energie.

Het gebeurt vaker dan me lief is, dat ik een beetje rondstruin op internet en dat ik weer eens struikel over een 'geleende' foto van File Under. Laatst gebeurde het zelfs met een foto gemaakt door mij. Toen ik vriendjes wilde worden met Castanets, zag ik een wel heel bekende foto bij zijn profiel. Een die ik nam bij het prachtige concert dat Raymond Raposa gaf in Ekko. Ik vond het nog wel leuk, maar ik kan me voorstellen dat fotografen er af en toe moe van worden dat hun foto's zomaar overal rondzwerven. In dit geval kreeg ik als compensatie de nieuwe Castanets-cd, City Of Regue, daarom vond ik het allemaal verder wel best zo. Stiekem ben ik, sinds ik zijn eerste cd Cathedral hoorde, namelijk best fan van Raposa. En City Of Refuge versterkt dat gevoel alleen maar verder. Maar wel op een ongemakkelijke manier. Want het is nou niet bepaald zo dat Raposa er prat op gaat fijne gemakkelijke mee-lalbare liedjes te schrijven. Nee, in zijn liedjes draait om Raposa's melancholische, op het valse af, jankende gitaar is en zijn scherpe afgeknepen stem. En dat geeft mij altijd een prettig onprettig gevoel. En dat is op deze cd misschien nog wel sterker dan voorheen. Het is ook niet raar als je weet dat Raposa de plaat opgenomen heeft in een somber motel in het volgens mij behoorlijk desolate plaatsje Overton in Nevada, een kilometer of honderd van Las Vegas.

Het Duitse End Of Green bestaat al een aardig lange tijd en doet aan weinig opgewekte hardrock met een behoorlijke gothic-inslag. De band is begonnen in 1992 en is met dit The Sick's Sense bij hun zesde langspeler aangekomen. Zoals wel meer Duitse bands is dit gothicrock met een behoorlijk commercieel randje, dus enigszins in de buurt van collegabands als HIM en het eveneens Duitse Crematory. Wat daarnaast meteen opvalt is de gelijkenis in stemgeluid tussen zanger Michelle Darkness (what's in a name) en Type O Negative's Peter Steele, de gelijkenis is echt als twee druppels water. Je zou bijna denken dat hij er misschien wel een Type O-coverband op nahoudt. En mocht dit niet zo zijn dan zou dit wel verstandig zijn om te overwegen aangezien End Of Green grossiert in middelmatigheid. Het ene suffe flutrefrein na de andere krijgen we op ons bordje, en nou is dit soort gothic niet bedoeld om vrolijk van te worden, maar in dit geval is het toch echt huilen met de pet op. Dit doorsnee stamprock met droefsnoeterige teksten en saaie pseudo-melancholieke sfeer, zonder enige verdere diepgang of inhoud. Mij ontgaat het nut van deze plaat, maar misschien is er juist bij de Oosterburen wel een publiek voor deze band. Aan mij is dit soort gothicmeuk in geval niet besteed.

En zo stond er een foto van het concert dat Portugal. The Man in Rotown gaf op File Under, terwijl er nog geen stukje verschenen was over hun laatste album Censored Colors. Oeps. Het was er nog niet van gekomen wegens nog veel meer te recenseren en ik had niet gezien dat ze in Nederland kwamen. En... het was vooral mijn eigen domme fout door niet eerder iets van ze te beluisteren, want dan had ik geweten wat ik zou missen. Ik neem echter niet alle verantwoording op me, want het is niet geheel mijn schuld als je nog nooit van dit viertal uit Alaska (Waliska) gehoord hebt, want er verschenen hier al stukjes van de hand van Har over hun eerdere twee albums. Portugal. The Man is zo'n band waar men moeite mee heeft om ze te omschrijven en dat is in dit geval alleen maar positief. Ik zal eens een poging wagen. Neem Leonard Cohen's "Hallelujah" in gedachten, maar dan in de Jeff Buckley-versie. Bedenk dan dat er de zanger John Baldwin Gourley als een priester voor het publiek zijn liedjes staat te prediken ondersteunt door een band die dan weer bombastisch als een kudde olifanten staat te stampen, dan weer met blazers tekeer gaat als een kudde verliefde olifanten op een roze wolk, dan weer ingetogen op kousenvoeten terugkeert op aarde en op andere momenten als een op hol geslagen gospelkoor meezingt met de priester. En dit dan vijftien liedjes lang. Eigenlijk moet ik niet veel hebben van al die artiesten die op het succes van Buckley meeliften. Zo goed als de meester waren ze zelden, maar nu is het anders. Ik ben overtuigd. Maar het is te laat voor een concert in ons land en moet ik het in ieder geval voorlopig met deze cd doen. Ach ja, het kan beroerder.

Slijmerige suiker. Slimy sugar. Zo omschrijft Emiliana Torrini haar eigen stem op een zonnige middag op een terras aan het Amsterdamse IJ. Vooral zonder de juiste productie vindt Emiliana haar stem veel en veel te zoet klinken. Ze vindt het dan ook absoluut niet leuk om haar eigen muziek terug te horen, zeker niet live. Dat er gelukkig genoeg mensen zijn die er wel graag naar luisteren blijkt uit de vele positieve reacties op haar laatste plaat, Me And Armini. Ik sprak met Emiliana over haar jeugd, het nieuwe album en haar slijmerige suikerstem.

Je woont al een tijdje in Brighton, voel je je daar al meer thuis dan in IJsland?
IJsland is absoluut mijn thuis, maar ik heb er nog een woning en ik ga er regelmatig naar toe om vrienden en familie te bezoeken. Ik woon inderdaad in Brighton en dat bevalt nog prima. Het is vergelijkbaar met Reykjavik met zo'n 150.000 inwoners en een enorm actief kunstwereldje. Er spelen ieder weekend overal bands en bovendien kun je de bekendere artiesten vaak in relatief kleine zaaltjes zien. Ik zal daar voorlopig wel blijven denk ik, al plan ik zelden iets.

De laatste keer dat Chris Rea in de hitlijsten stond hier in Nederland is dik een decennium geleden. Het was met "Disco la passione" een duet tussen hem en Shirley Bassey. Daarvoor was hij twintig jaar lang een frequente hitscoorder. Ik moet bekennen dat ik nooit zo heel veel met Rea had. Dat veranderde pas toen hij met Stony Road op de proppen kwam. Dat vond ik echt een prachtig mooi album, waarop Rea eindelijk eens de muziek maakte die het dichtst bij zijn hart lag: de blues. Dat daarvoor een ernstige ziekte aan te pas moest komen was weer wat minder. Maar het resultaat mocht er zijn. Dat mooie album overtrof hij nog met Blue Guitars, een 11(!) cd's tellende ode aan de blues. Raar genoeg ging ik na die tijd met terugwerkende kracht zijn oude werk toch wat meer waarderen. En als ik het zo achter elkaar hoor op de verzamelaar Fool If You Think It's Over (waarop overigens niet alleen het duet met Bassey, maar ook een boel van zijn andere hits ontbreken), dan vraag ik me bijna af waarom ik altijd zo'n semi-hekel had aan Rea. Want in retrospectief zijn songs als "Josephine", "On The Beach" en "Fool If You Think It's Over", helemaal nu Rea ze voor deze compilatie in een nieuw jasje gestoken heeft, best oké. De stem van Rea is rasperiger geworden met de jaren (al dan niet als gevolg van medicijngebruik) en zijn gitaarspel op deze zes nieuwe versies is net wat venijniger dan op de oorspronkelijke versies uit de jaren 70/80 en sluiten ze prima aan op nummers als "Someday My Peace Will Come" van Stony Road. Blijkbaar vond Rea zelf ook dat zijn liedjes wat meer pit verdienden dan toen. De hitparades zal hij er denk ik alleen niet meer mee halen, maar voor Rea's fans, die in onzekerheid leven of er überhaupt nog wel een nieuw album van zijn hand zal verschijnen, zijn alleen die zes heropnamen een aangenaam zoethoudertje.

Vorig jaar was ik behoorlijk onder de indruk van Because Of The Times, een verrassende plaat met lekkere ruige rock. De Kings Of Leon waren toen nog niet echt mainstream te noemen, ik had toen eerlijk gezegd nog nooit van ze gehoord, maar dat kan ook aan mij liggen natuurlijk. Dik een jaar later komen ze met Only By The Night, en wat een plaat is het geworden! De eerste single "Sex On Fire" was al meteen raak. Dat werd me wel heel duidelijk toen dit nummer gewoon in de plaatselijke disco gedraaid werd, hoe meer mainstream kan je worden? Maar dat was nog voor de hele cd was uitgekomen, mijn verwachtingen waren dus al hoog. Dat is normaal niet zo goed, want het cliché zegt dat bij hoge verwachtingen het altijd zal tegenvallen. Nu zijn clichés gelukkig niet altijd waar, want deze cd maakte mijn verwachtingen meer dan waar. Kings Of Leon is toegankelijker dan ooit, ik kan zo een viertal potentiële hits opnoemen. Al na een tweetal draaibeurten zong ik een aantal nummers luidkeels mee. En wat dacht je openingsnummer "Closer", misschien geen hit, maar wat een mooi nummer! Deze cd zal ze zeker een nieuwe schare aan jongere fans gaan opleveren die, al dansend voor het podium, zich zullen vergapen aan de familie Followill (het zijn drie broers en een neef) en dan met name aan leadzanger Caleb heb ik mij laten vertellen.

Ooit was ik een bloedfanatieke Marillion-afficionado. Stad en land reisde ik af om deze band te volgen. Hun hoogtepunt was wat mij betreft in 1994, met de release van Brave. Briljante plaat. Daarna kon het eigenlijk alleen maar minder worden, en hoewel smaken nu eenmaal verschillen, was dat wel wat ik vond dat er gebeurde. Desondanks ben ik ze wel altijd blijven volgen, en bij elke nieuwe cd die op het punt staat uit te komen maakt een opwinding zich meester van me. Ook voor Happiness Is The Road ontstond die. Wat schetste mijn verbazing toen Marillion, op zijn "Radioheads", zomaar ineens de muziek van die plaat al eerder helemaal gratis via internet uitbracht? En dat terwijl duizenden vaste fans ingeschreven hadden op de hardcopy-versie, die nog uit moet komen? De beroering die daardoor ontstond, wordt gelukkig ruimschoots goedgemaakt met Happiness Is The Road. Een 2cd, die voor mij een opdeling kent in lekker "ouderwetse" melodieuze progrock en de wat commerciëlere popmuziek in de stijl van Afraid of Sunlight. Het moge duidelijk zijn waar mijn voorkeur naar uitgaat: ik geniet van een pareltje als "Essence" of het door de piano voortgedreven "Dreamy Street". Daarentegen haak ik af bij de saaie vierkwartsmaten van "Half The World" of "Whatever Is Wrong With You". Daarmee is deze cd half geslaagd: een prima eerste cd, een gemiddelde tweede cd. Het is echter veel meer dan waar ik op had durven hopen, dat dan weer wel, en nog altijd stukken beter dan wat de gemiddelde rockband van tegenwoordig laat horen. Marillion verdient succes, en aandacht, want het biedt voor ieder wat wils.

De vorige cd van Rose Kemp vond ik een bijzondere. Uiteindelijk bleef A Hand Full Of Hurricanes schommelen rond plaats vijftien in mijn jaarlijst, maar ja, die bestaat ook hier uit top tienen, dus dat kun je hier nergens terugvinden. Nu doet ze met Unholy Majesty wederom een poging. Die nieuwe plaat begint vertrouwd. Haar Buckley-aanse stem schittert in de eerste minuten van "Dirt Glow". Beetje oosters, beetje folk, zeer geslaagd. Maar na pak 'em beet 90 seconden doemen de eerste tekenen van verandering op. Het geluid wordt voor een paar seconden rauwer om daarna weer terug te keren na het geluid van het begin. Maar vier minuten later treft Kemp je alsnog, als een gehaaide sluipmoordenaar,
met pompeus uitgevoerd rockwerk, om uiteindelijk als een dief in de nacht een ogenschijnlijk onschuldig PJ Harvey-jasje aan te trekken. In "Nanny's World" trekt ze het gas vol open met Sabbathiaans hardrockwerk. Ik moest me de eerste paar keer dat ik het luisterde achter de oren krabben. Dit was toch wel heel anders dan op de plaat hiervoor, maar het past Kemp stiekem prima. Unholy Majesty draaikont er flink wat af. "Bitter and Sweet" is weer wat meer een overtuigende (vertrouwde) kruising van Buckley en PJ Harvey en "Flawless" een pianoballade, waarin Kemp met haar krachtige stemgeluid excelleert, maar niet alles uit de kast haalt waarna het rustig voort kabbelt in "Saturday Night" . En de stemming staat daarna nog wel een keer of vier om als een blad aan een boom. Het maakt Unholy Majesty tot een zeer dynamische plaat, voor dees of geen misschien wel té dynamisch, maar ik vind het eigenlijk wel prettig, zo'n onvoorspelbare, diverse cd.

Eigenlijk is Oasis nogal een sneue band. Al jaren geen grote hit meer gescoord, recensies zelden nog positief, concertzalen steeds kleiner. En toch blijven de broertjes Gallagher in alle interviews roepen dat Oasis nog steeds de beste band ter wereld is. Knap dat ze er zelf nog in blijven geloven, maar de vraag is of ze alle grootspraak nog wel kunnen waarmaken. Met het nieuwe album Dig Out Your Soul wagen ze opnieuw een poging. Opener "Bag It Up" is een nogal standaard, nietszeggende rocker die ook op hun vorige plaat had kunnen staan. Pas bij het volgende nummer "The Turner" wordt het wat boeiender. Zo psychedelisch en tegelijk gedreven heeft Oasis zelden geklonken. En vanaf dat moment wordt het alleen maar beter. Opvallend is dat het vooral de door Noel gezongen nummers zijn die blijven hangen, zoals het snoeiharde, Chemical Brothers-achtige "Falling Down". Er staat ook weer een echte Oasis-klassieker op het nieuwe album: "I'm Outta Time" kan zo bijgeschreven worden in het rijtje met "Don't Look Back in Anger" en "Sunday Morning Call". Schitterend nummer. In vrijwel ieder nummer klinkt de invloed van de Beatles weer overduidelijk door en volgens Oasis-ontdekker Alan McGee is Dig Out Your Soul minstens zo goed als Revolver van de Beatles. Een beetje hype bij een nieuwe release kan Oasis tegenwoordig wel gebruiken maar ik geloof het pas als ze volgend jaar hun eigen Sgt Pepper's uitbrengen. Hoe dan ook, Dig Out Your Soul is de interessantste Oasis-release van de afgelopen tien jaar.

Het is intussen al een aardige traditie geworden. De eerste zaterdag van oktober vindt het Take Root-festival plaats, dit jaar al weer voor de elfde keer en nu voor de tweede keer in de Oosterpoort in Groningen.

Sinds het festival in Groningen plaatsvindt, mag ik me ook vaste fotograaf van het festival noemen, samen met Gerrie van Barneveld. Na al een paar jaar de festivals in Assen te hebben bijgewoond als fotograaf voor mijn eigen site en voor File Under voelt het toch wel een beetje als een eer om voor Take Root zelf te mogen werken. Het brengt ook wel wat meer druk mee, de foto’s moeten nu ook Take Root zelf vertegenwoordigen. En je moet op tijd aanwezig zijn. Bands missen is er niet bij natuurlijk.

Vanwege werk, een flinke computercrash en de gevolgen daarvan en nog wat andere zaken heb ik me dit jaar niet echt heel erg verdiept in wie en wat er deze editie allemaal zouden staan, maar ik wist wel dat John Hiatt zou komen als ‘grote naam’ en daarnaast Bon Iver, waarvan ik onlangs nog de LP heb gekocht. Ergens ook wel prettig, want zo kun je nog een keer aangenaam verrast worden en dat vind ik in muziek toch het leukste.

Toen Storm mij een cd van Anderson ter recensie gaf moest ik eerst even een knop omzetten. Jon Anderson? Ik? Maar het kwartje viel snel. Tuurlijk! Het ging om het Nederlandse Anderson. Ooit zag ik ze zelfs optreden. In mijn gedachten waren ze geworden tot een gitaarduo, maar research leerde dat ze toen echt met orgel en gitaar hun ding deden. It Runs In The Family is Anderson's tweede album. Hun debuut We Radio Anderson was er al enige tijd terug, namelijk in 2005. Achter Anderson zitten Bas van Nienes en Jeroen van der Werken en zij bezingen op It Runs In The Family de familie Benson (Michael, Trevor, Sarah, Cameron, Rachel, Richard, Catherine, Napoleon, Silvester, Lewis) of beter gezegd de familieleden vertellen via de Andersons hun eigen verhaal. Anderson heeft een sterke poot in de tachtiger jaren. Luister maar eens naar de gebruikte ritmes. Die komen echt wel uit een kastje of misschien het keyboard. Als we het daar dan toch over hebben: de keyboards geven het geluid wel wat van de Pet Shop Boys. Al zouden de liedjes nooit van die Boys kunnen zijn. De andere sterke poot staat dichterbij, namelijk bij Nederlandse acts als Zea (maar dan minder onstuimig), Bauer en Solo. Of als er een buitenlandse poot bij moet: The Notwist. Alles blijft wel wat braaf binnen de lijntjes. Als je ziet dat voor de mix René de Vries (This Beautiful Mess) en Martijn Groeneveld (Solo -hé, had ik die naam al niet genoemd-) tekenden en dat Lydia van Maurik-Wever (Brown Feather Sparrow) de achtergrondvocalen op zich nam dan weet je wel een beetje waar de klepel hangt. Al zou dit bij mij normaliter voldoende zijn om het als wat saai af te doen, op It Runs In The Family vind ik het allemaal op zijn plek vallen. Met "Trevor - On The Dancefloor" zouden ze zelfs wel eens een bescheiden hit in handen kunnen hebben. Misschien moet het dan nog wel in een net wat vettere mix. Mixers, grijp uw kans! Maar zoals gezegd is dit een fijne plaat van eigen bodem die in een verder prachtige digipack voorlopig bij de cd-speler blijft liggen en dan vast geregeld gedraaid wordt in huize Ewie.

Toen Storm me vroeg of ik misschien Metal Church wilde interviewen, heb ik bedankt omdat ik Metal Church tot op dat moment eigenlijk niet kende. Ja, wel van naam natuurlijk, ook dat het een band is met een grote reputatie. Ook wist ik dat het de band is van Kurdt Vanderhoof, wiens progband Presto Ballet bij mij regelmatig door speakers dan wel oordopjes schalt. Om de een of andere reden was het altijd daarbij gebleven. Maar goed, het schijfje This Present Wasteland viel in de brievenbus en nu kon ik eindelijk eens kennismaken. Het eerste wat me opvalt is dat het geluid de warmte mist die Presto Ballet wel heeft. Het gitaarspel is zeer herkenbaar, zeker bij tragere stukken als het intro van "Deeds Of A Dead Soul". Black Sabbath, Judas Priest, zo nu en dan een Queenrÿche-achtig intermezzo en de sirenezang van Maiden's Bruce Dickinson en de belangrijkste invloeden zijn genoemd. Met één pijnlijke beperking op de zang: Ronny Munroe zit een paar keer op het randje van vals. Vals, ja. Niet een bijzondere zanglijn, niet een stijlvol rafeltje, gewoon waar-zit-die-noot-nou-vals. Luister maar eens naar "Meet Your Maker", waarin Munroe er regelmatig finaal naast zit. Vanderhoof houdt toch van goede zangers en goed geproduceerd materiaal. Waarom hij dit dan toch voorbij heeft laten gaan, snap ik echt niet. Daarmee is niet het hele album beroerd, maar het mag duidelijk zijn dat het een flinke smet op het geheel is. Meestal vliegt Munroe niet uit de bocht met zijn rauwe grom of gierende uithalen en zijn er wel degelijk fijne momenten te beleven: het eerder genoemde mid-tempo "Deeds Of A Dead Soul", de heerlijk drive in "Crawling To Extinction" of de snellere tracks "A War Never Won" en "Mass Hysteria". Maar toch: afgaande op wat Vanderhoof met Presto Ballet laat horen wil ik best geloven dat hij belangrijk is geweest voor de Amerikaanse metalscene. Hier hoor je dat niet echt aan af.

Als lezer van File Under heeft u vast wel eens het gevoel zélf een oordeel te willen vellen over al die muziek waar u hier over leest. Welnu, dit is uw kans! Het werkt eenvoudig: lees de onderstaande 10 stellingen, verdien een punt voor elke stelling waar u het mee eens bent, en zie daar: uw persoonlijke waardering van Driver's Sons of Thunder op een schaal van 0 tot 10 is een feit.
Stelling 1: Een hardrock-cd is pas écht af met een clichématig hoesje, compleet met obligate bliksemflits.
Stelling 2: Ik hoor mijn gitaarpartijen het liefst in het takke-takke-takke-stramien.
Stelling 3: Het is geen schande als muziek regelmatig in een overwachte, slecht geplaatste fade-out eindigt.
Stelling 4: Ik rijd in de auto liever veilig over platgetreden paden dan roekeloos door avontuurlijke wildernis.
Stelling 5: Een hardrock-zanger dient een heldere, zuivere en krachtige stem te hebben.
Stelling 6: Gitaarsolo's zijn het best als ze supersnel en toch beheerst worden gespeeld.
Stelling 7: Slappe ballads horen bij hardrock; zij zijn het glijmiddel waarmee een hardrockplaat ook vrouwelijk publiek hoopt te bereiken.
Stelling 8: Muziek die nu hetzelfde klinkt als twintig jaar geleden is niet achterhaald; die is gewoon tijdloos!
Stelling 9: Teksten mogen bij hardrock-muziek best gezapig en voorspelbaar zijn.
Stelling 10: Een hardrock-cd moet bovenal goed geproduceerd zijn en lekker opzwepend klinken.

Vreemde vogels, eh, bloemen, dit Italiaanse kwartet rond liedjesschrijver en producer Michele Marino. De eerste tien jaar van hun bestaan leverden The Strange Flowers één enkel album af, waarna ze besloten te stoppen. Sinds ze in 2002 weer bij elkaar kwamen, gaat het sneller. Aeroplanes in the Backyard is hun derde plaat in evenveel jaar. Deze tien nieuwe tracks laten wel een verandering van idioom horen. De geestverruimende psychedelica van hun eerste cd's heeft plaatsgemaakt voor een meer op rock georiënteerd geluid. Is dat een welkome verandering? Wel wanneer je voor hun rock het woord 'garage' kunt plakken, of wanneer ze een fikse dosis stoner toevoegen. Maar soms laten ze zelfs het rocken achterwege en dan klinken ze, bijvoorbeeld op "My Girl Goes Shine" als een groepje Britpoppers. Het meest welwillende oordeel zal dan zeggen dat ze van veel markten thuis zijn, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat niet elke track even overtuigend klinkt. "Clouds of Blond Girls" bijvoorbeeld, heeft iets slooms en ongeïnspireerds over zich waar ik The Strange Flowers niet eerder op wist te betrappen. Gelukkig staan tegenover deze misser briljantjes als het vrolijke, aan country refererende "Flaming Mirrors". Het eindoordeel luidt dan ook dat Aeroplanes in the Backyard een weliswaar afwisselende, maar niet altijd even goede plaat is. Toch maar terug naar de psychedelica van het eerdere werk?

De discografie van Tim Kinsella, zanger/gitarist/songschrijver van Joan of Arc is encyclopedisch van proportie. De Chicago-scene is rijk (in figuurlijke zin) en Kinsella maakt 'r (met zijn broers Nate en Mike) al jaren deel van uit. Dit is niet de plek om 't samen te vatten, daarvoor moet u maar wat rondklikken op de aan hem gewijde Wikipedia-pagina. Boo Human begint en eindigt met ietwat zeurderige akoestische gitaarballades, maar daartussen wordt er behoorlijk geswingd. De ritmes zijn complex, de melodieën jazzy en gelaagd. Denk aan Karate, in "Laughter Reflected Back", of Pinback, tijdens het intro van "Just Pack or Unpack". Kinsella kan tekstueel fraai uit de hoek komen. In "9/11 2" schreeuwt hij 'the future is gone and the past won't start happening'. "A Tell Tale-Penis" mag dan een wat bizarre titel zijn, het is muzikaal het liefste liedje van de plaat. De fraaie zanglijn is 'r een uit het koorknapenboek van de Kings of Convenience. 'Once we spent our afternoons dancing in our living room.' Kinsella is een eigenwijze knakker, zulke momenten van magie wisselt hij 't liefst af met wat herrie. Zijn tijd van beroemd willen worden ligt alweer een decennium achter hem. Op de tweede helft van de plaat valt me in "Insects Don't Eat Bananas" en "The Surrender #2" ineens een gelijkenis op met Zea's debuut (en beste album) Kowtow to an Idiot. Laconiek gezongen, met droge humor gelardeerde hoekige indiepop. Gevarieerd en smakelijk.

Toen ik eenmaal al mijn beslissingen een voor een genomen had, was het tijd voor een klein feestje. Dat doe ik dan ook graag door het draaien van de wat vrolijke muziek. Ik begon met het draaien van al mijn Flaming Lips-cd's. Lekker hard deed ik dat! Heerlijk is het altijd weer om uit volle borst mee te zingen met Wayne Coyne en zijn mannen. Toen bedacht ik me dat ik ook gewoon de nieuwe cd van I'm From Barcelona nog maar weer eens moest draaien. Dat was op het podium in het Grand Theatre in Groningen afgelopen Eurosonic toch een soort van (overtuigende) Zweedse variant op Flaming Lips met hun aanstekelijke liedjes en overdosis confetti. Door alle gedoe van de afgelopen weken was ik even vergeten dat dat op Who Killed Harry Houdini? eigenlijk voor een groot deel heel anders was. Maar zeker niet slechter. Het is een plaat vol mooie liedjes, met natuurlijk nog wel het opbeurende brede glimlachen opwekkende geluid, maar er is ook meer plek voor introspectie. En dat bevalt me eigenlijk best goed. De liedjes zijn daardoor voor een deel liever en ook zieliger soms. Ik vind het wel fijn zo'n band die niet zo op veilig speelt en letterlijk voortborduurt op hun vorige succes. Met 26 (al kunnen het er ook 27 zijn als je Johan Viking meetelt, maar ze weten zelf niet of dat wel moet...) bandleden kun je alle kanten op. Maar het is natuurlijk vooral frontman Emanuel Lundgren die de koerst bepaalt van de band. Hij blijkt geobsedeerd te zijn door illusionist Houdini en is overtuigt dat Houdini niet een natuurlijke dood gestorven is, maar een handje geholpen is. I'm From Barcelona verhaalt hier op overtuigende wijze over in tien bedrijven. Het zal me benieuwen of de concerten in de komende maand ook meer ingetogen zullen zijn, of dat het feest weer in alle hevigheid los zal barsten.

Onlangs schreef ik nog dat ik Bløf vooral leuk vind om hun up-tempo liedjes. En jottem, ik kan mijn geluk niet op want Bløf komt met een pure herfstplaat, genaamd Oktober. En met pure herfstplaat bedoel ik de meest zwaarmoedige en donkere plaat uit de geschiedenis van de Nederlandstalige popmuziek. Want naar het schijnt ging tijdens het schrijven van het materiaal voor deze plaat door een periode van diepe ellende en viel de band in een zwart gat na het eindeloze en succesvolle Umoja-project. Titels als "Donkerrood" en "Van veraf was het zo mooi" zijn met deze wetenschap al een voorbeeld hoe melancholisch dit album is geworden. Het grappige is; Bløf komt er mee weg. Ieder andere band die een heel nummer zou wijden aan een overleden hond ("Labrador"), zou misschien weggehoond worden. Maar Peter Slager weet het zo poëtisch te schrijven dat je aan het einde van het nummer zelf met tranen in je ogen staat. Maar het zijn dus vooral ballades die de boventoon voeren op dit album. Met de piano van Bas Kennis en hier een daar een strijkerpartij als belangrijkste elementen. Als enige wijkt "Wij geloven nergens in" hiervan af door een stuwende drumpartij, die het tempo iets opvoert. Hoogtepunt is echter het derde duet met Sarah Bettens (de andere zijn het eerder genoemde "Van veraf was het zo mooi" en "Labrador"), "Hoe lang blijf je binnen". Sarah moet vaker in het Nederlands zingen. Toch mis ik het rockgevoel op deze plaat en dat maakt het voor mij net niet af. Daarom is het goed om te weten dat dit album onderdeel is van een tweeluik. In april 2009 volgt het minder zware April. En ik vermoed dat ik die vaker ga draaien. Deze is toch vooral voor de eenzame avonden na vier glazen wijn. En ik drink helaas geen wijn.

Multi-instrumentalist Hugo Flores werkt graag in project-vorm. Samen met mooie zangeres in nog mooiere jurk Jessica Letho is onder de naam Factory of Dreams het volgende project gestart. Toen hun debuut-cd Poles vorige week op mijn bureau belandde was ik voor twee dingen bang: 1) de zoveelste Goth-rock band met goed geklede zangeres als blikvanger, en 2) een Adiemus-achtig project waar Karl Jenkins al jaren schade mee aanricht. Beide angsten bleken al vanaf de eerste minuten muziek ongegrond: Poles is een avontuurlijke, bijna ongrijpbare ervaring die de luisteraar prikkelt, uitdaagt, en vooral verwart. Toetsen, gitaren, percussie en meerstemmige zang vliegen druk door elkaar heen om dan opeens ruimte te maken voor verstild minimalisme. Vaag? Ehh... inderdaad, maar wel prachtig vaag. En wat het dan ook is, het is bovenal studio-muziek, en toegegeven, daar moet je wel tegen kunnen. Gelukkig kan ik dat, dus de elf tot op het kleinste detail in elkaar geknutselde trukendozen van geluiden en effecten vallen hier nu al een week in goede aarde. Maar wat blijft het lastig om te beschrijven wat je er nu precies van vindt. Zo zou ik bijvoorbeeld graag wat meer duidelijke melodieën gehoord hebben. Maar wacht, dat zou afbreuk doen aan de abstracte vorm die het nu zo speciaal maakt. Goed... dan nog maar een paar keer luisteren in de hoop dat ik het daarna wél begrijp...

Het Zweedse Alibi Tom (voorheen Out of Clouds) is deze maand on tour in Nederland. Dat doen ze samen met LPG en aangezien iedereen natuurlijk LPG gaat kijken, is het wel zo handig om te weten dat ze ook een leuk voorprogramma hebben. Ik ben tenminste zo iemand die altijd wil weten wie er in het voorprogramma zit. Een voorprogramma kan best wel eens bepalend zijn voor de sfeer van de avond. Afgelopen mei hadden hadden de programmeurs van Doornroosje in het voorprogramma van The Blood Red Shoes het relaxte Appie Kim gezet, geen slechte band, maar totaal misplaatst naast het energieke Blood Red Shoes. Het publiek stond daardoor een beetje verveeld in de zaal en was totaal niet warmgedraaid voor de hoofdact. Zo'n lauwe douche hoef je bij Alibi Tom niet te verwachten. (Kan iemand me overigens vertellen waar de naam Alibi Tom vandaan komt? Ik kan het nergens terug vinden.) De band doet me sterk denken aan Radiohead in de tijd van Pablo Honey en The Strokes. Vooral de stem van zanger Joel is daar debet aan, hij is Thom Yorke en Julian Casablancas (zanger van The Strokes) ineen. Daardoor krijg je toch een prettig eindresultaat, het dromerige van Radiohead en het energieke van The Strokes tesamen in Alibi Tom.

Volgens mij komt elke zanger met een beetje ego ter plekke klaar als hij (of zij) door het Metropole Orkest gevraagd wordt om een vocale gastrol te vervullen. Zo zal het met Golden Earring's Barry Hay waarschijnlijk niet anders gegaan zijn. Het is eens totaal wat anders dan met je band spelen. Het resultaat van de samenwerking kreeg de flauwe titel The Big Band Theory mee, uiteraard vernoemd naar 'The Big Bang Theory'. Een mens mag dus wat verwachten van de inmiddels 60 jaar oude mijnheer Hay, die met zijn eigen Earring de laatste jaren niets meer uitgebracht heeft. Fans zullen het spektakel vast en zeker allang in huis hebben gehaald. Ik hoop niet dat ze net zo teleurgesteld zijn als ik, want wat een bloedeloze coverplaat is dit geworden. Hay's stem mag dan prima bij de Earring passen, een goede zanger zijn is weer een heel ander verhaal. Als ik de versie hoor van de Stones-klassiekers "Waiting for a Friend" en "Let's Spend The Night Together" verlang ik naar de echte Jagger. En zo gaat het bij bijna alle versies van nummers van o.a. Robert Palmer, Van Halen en The Lovin' Spoonful. Van de zangkunsten van Hay op "Old Town" zou Phil Lynott willen dat hij nog op aarde was om in te grijpen. Rillingen krijg ik ervan. En niet in positieve zin. Hier helpt geen Metropole Orkest tegen. Nee, de keuze van bijna uitsluitend klassiekers was een heel verkeerde. Slechts in "Johnny Make Believe" komt het dan nog enigszins goed, maar dit nummer is dan oorspronkelijk dan ook van de Earring.