In concertzalen treedt Fréderique Spigt bijna niet meer op. Ik vind dat best jammer eigenlijk, want de muziek die ze tegenwoordig maakt, zou het volgens mij ook prima doen in een Paradiso of een andere zaal. Voor fraaie, gepassioneerd gezongen liedjes is daar ook altijd plek. Toch kan ik me er aan de andere kant ook wel iets bij voorstellen, theaters zijn namelijk vaak veel beter geoutilleerd. Maar het beste zou Spigt toch wel tot haar recht komen ergens op een zomerse avond in het zuiden van het Europa. Want ook haar nieuwste cd Vreemd staat weer tot de rand vol met fraaie chansons met vaak een lach en een traan. Door het continue gebruik van de accordeon en bandoneon door Gwen Cresens krijgen de liedjes zo'n weemoedige zuidelijke klank. Fijn is ook dat de stem van Frédérique in al die jaren allesbehalve aan kracht verloren heeft. Al moet je wel houden van vrouwen met een zware, rauwe stem. Erg knap is haar (Nederlandstalige/Franse) draai aan het van Grace Jones bekende, maar oorspronkelijk door Astor Piazzola geschreven "Libertango". Deze vrouw kan nog jaren mee.

Wie ook nog jaren meekan is zuiderburin Hannelore Bedert. Deze jonge Belgische lijkt overigens net als Spigt de popzalen te mijden en treedt alleen maar op in theaters. Nog meer dan voor Spigt geldt bij haar dat zij met haar liedjes volgens mij fier overeind moet kunnen blijven in popzalen. Want pop, da's namelijk wel wat ze laat horen op haar debuut-cd Wat Als. Nederlandstalig, met een paar mooie uitstapjes naar plat West-Vlaams (o.a. het hilarische "Vocabulaire"). Mooi zijn ook de vele kanten die ze laat horen. Aan de ene kant heeft ze het in zich om net als bijvoorbeeld haar landgenote Kaat Hellings te kiezen voor onverwachte insteken in prachtige verstilde liedjes met fijne teksten, maar in het hierboven genoemde "Vocabulaire", "Mijnheer" en in "Janker" rockt ze ook lekker tegendraads en in bijvoorbeeld "Altijd Nooit Meer" staat ze mijmerend melancholisch te verhalen. Toch heb ik wel het idee dat ze zich in het ingetogen werk net iets beter in d'r element is. Maar het mooiste voelt ze zich zoals ze zelf zingt in "Met Uw Ogen Toe" in het donker: 'Doe uw ogen toe / ik ben zoveel schoner / als ge 't licht uitdoe'. Volkomen onwaar, dit grote talent verdient een spotlight op zich gericht.

Helloween (ep), Walls of Jericho, Keeper of The Seven Keys pt. 1 en 2. Wie een beetje liefhebber is van power/happy metal heeft deze vier cd's netjes naast elkaar geordend staan in de kast bij de H van Helloween, klassiekers zijn het. Niet geheel toevallig verschenen deze vier nog met Kai Hansen in de gelederen. Na zijn vertrek duurde het lang voordat Helloween weer met een fatsoenlijke plaat op de proppen kwam. Niet geheel toevallig ook was de eerste cd die Kai Hansen uitbracht onder de naam Gamma Ray met Heading For Tomorrow in 1990 wel weer een straffe powermetalplaat. Sinds dat debuut bracht de band in diverse samenstellingen nog acht prima studio-cd's en tussen het veelvuldig toeren door een tweetal liveplaten uit. Het enige was er nog steeds aan miste was een flinke tournee door Noord-Amerika. Die wens ging dit voorjaar eindelijk in vervulling en om het succes hiervan te vieren verschijnt nu Hell Yeah!!! dat naast een opname van het concert in Montreal ook nog opnamen bevat van de tournee die volgde op de release van Land of the Free 2. Bizar gegeven is dat voor deze tournee het vaste Gamma Ray-kwartet aangevuld werd met de Finse toetsenist Eero Kaukomies, die in zijn thuisland normaal in een Gamma Ray-coverband(!) speelt. In het concert is niet geknipt, waardoor de flow van de achttien nummers lekker soepel loopt. De keuze qua tracks is vooral gericht op de 'krakers' als die een dwarsdoorsnede zijn van het hele Gamma Ray-repertoire dat aangevuld wordt met de Helloween-knaller "I Want Out". Kay Hansen is gelukkig opmerkelijk goed bij stem tijdens het concert en de rest van de band is ook retestrak. Enige minpuntje vind ik het lullige oproepen tot meezingen in de überhappymetaltrack "Heavy Metal Universe". Dat trucje heeft Hansen echt niet nodig om het publiek op zijn hand te krijgen. Die waren aan het enthousiasme te horen al wat blij dat de band eindelijk eens langs kwam voor een uitgebreide tournee. Bij nader inzien vind ik het dom dat ik niet ben gaan kijken toen Gamma Ray samen met Helloween speelde in 013 eerder dit jaar…

Het posthardcore succesnummertje Thursday neemt Envy op sleeptouw door het de eer en ruimte voor drie nummers op een cd te bieden. Een split dus, die zonder de drie sferische nummers van deze Japanners gewoon een Thursday-EP zou zijn. Charmant van de mannen uit New Jersey. Thursday is zo'n band die vasthoudt aan haar melodramatische post-hardcore principes (een been in de hardcore, een been afwisselend in de pop en new wave). Diegenen die vinden dat de wat softere ingeslagen weg van Thursday veel lijkt op die van Thrice (met hun pretentieuze, wonderwijl goed uitgepakte conceptalbumserie), heeft een punt. Veel keyboards, veel soundscapes en die zang... Gelijkenis of niet: Thursday weet de juiste sfeer op te roepen. Dat geldt ook voor de drie nummers van de Japanners. Je moet houden van dat typische wanhopige stemgeluid die regelmatig uithaalt en tegen het valse aanschurkt. Maar als dát nou net het rafelrandje is dat je kippenvel bezorgt, dan is dit helemaal jouw ding.

Slecht, beroerd, nietszeggend, amateuristisch, stom, zoetjes, deerniswekkend, langzaam, eenzijdig, schraal, monotoon, spijtig, afschuwelijk, ellendig, onbevredigend, ontoereikend, meelijwekkend, slap, gebrekkig, betreurenswaardig, suf, mager, alledaags, zachtjes, eentonig, vervelend, treuzelachtig, ongemerkt, karig, saai, doe-het-zelvers, truttig, minderwaardig, naar, slaapverwekkend, catastrofaal, stakkerig, langdradig, ondermaats, afgezaagd, tweederangs, geestdodend, zwak, minder, deplorabel, vervelend, plat, miserabel, aarzelend, rampzalig, belabberd, jammerlijk, onvoldoende, bedroevend, armzalig, zieligjes, bedroevend, beperkt. Allemaal termen die niet opgaan bij Suicide Season, het tweede album van Bring Me The Horizon. Hard en vernieuwend tot aan de laatste noot.

Er worden vaak grappen gemaakt over emocore bandjes, dat ze alleen maar zingen over hun ex-vriendinnetjes. In het geval van Senses Fail is dit, opvallend genoeg, 100% waar. Zanger James "Buddy" Nielsen heeft namelijk de teksten gebaseerd op het breken van zijn relatie. "Het was mijn eerste liefde en ze was iemand met wie ik de groei van kind tot volwassene heb doorgemaakt", aldus de zanger. Ik pink een traantje weg, zoals je begrijpt, voordat Life is not a Waiting Room de speler ingaat. Het is derde album van de Amerikanen, veertien nummers en vijftig minuten. Opvallend is dat de plaat voorafgaand aan de release volledig op MySpace te beluisteren was. Hierdoor komt het vijftal erg zeker over, en dat is ook terecht. Het mag soms wat jankerig overkomen, maar aan de andere kant weten ze ook flink uit te halen. Hierdoor geeft single "Family Tradition" overigens een erg verkeerd beeld, zó poppy en saai is de rest van het album heus niet. Het is een erg veelzijdig album, dat perfect aansluit op de eerste twee uitgaven van de groep.

Op een onopgemaakt bed in een hotel aan het Leidseplein zit ze voor me, de jonge Zweedse zangeres Nina Kinert. Nina heeft er net een behoorlijk pittig weekje promotie in Nederland opzitten als ik haar spreek over haar nieuwe album, haar 3FM Megahit Beast en het plotselinge succes van de single. Het feit dat de journaliste die net Nina's hotelkamer verlaten heeft voor de Viva schrijft en Nina diezelfde middag opnames heeft bij een radioprogramma van de TROS spreekt boekdelen over het brede publiek dat ze vooral met de single Beast voor zich heeft weten te winnen.

Mijn eerste indruk bij dit Marshall Law was - niet in het minst door bandnaam, titel en hoes - 'ach, aardige jaren-tachtigmetal'. Op zich geen rare gedachte, want het gezelschap brengt inderdaad metal voort zoals Judas Priest, Megadeth en aanverwanten die al decennia geleden speelden. Maar met de toevoeging 'aardig' zou ik deze band tekort doen, want als er iets opvalt aan hun zevende album - het eerste sinds 1999 - dan is het dat het goed en lekker klinkt en goed en lekker blijft klinken. De songs zijn zoals ze in het genre altijd zijn en Marshall Law zal dus geen sensatie teweegbrengen in metalland, maar de songs kloppen wel, er zitten voldoende rustpunten in om voor afwisseling te zorgen en muzikaal blijkt deze band zeer vaardig. Ook niet onbelangrijk: de productie is helemaal top. Ruig en stevig, maar de afzonderlijke instrumenten zijn prima te onderscheiden en het klinkt nergens alsof het in een schuur is opgenomen. Integendeel, qua geluid kan dit op tegen producties waar meer geld tegenaan gesmeten wordt, en dat is zondermeer knap. De titels ("Night Terror", "Devil's Anvil", "Hell On Earth") beloven een partij hakken-tot-in-den-doet en van tijd tot tijd gebeurt dat ook. Even zo vaak wordt er echter gas teruggenomen en hoeft een solo of hook niet op topsnelheid om goed te klinken. Zoals gezegd gaat dit Marshall Law geen sensatie teweegbrengen, maar wie lekkere degelijke eighties powermetal met geluid van deze eeuw wil hebben heeft hier een heerlijk album aan.

Hoewel Red Ants oorspronkelijk door de MC's Modulok en Predaking opgericht werd, zijn het tegenwoordig Modulok en producer Vincent Price die de band vormen. Het debuut uit 2005, Phobos Deimos, werd grijsgedraaid in playlists van vooral Canadese highschools en kreeg internationaal redelijk lovende kritieken. Na een tournee door Amerika en Europa besloten de heren opnieuw de studio in te duiken, en daarvan is Omega Point het resultaat. Het duo zegt zichzelf te onderscheiden door niet de commerciële 'zooi' te maken die tegenwoordig voorbijkomt op de bekende muziekzenders. Zoals zoveel hiphopartiesten zegt Red Ants uniek te zijn, door middel van een vinger de lucht in de steken tegen de 'pop-thugs'. De tien tracks op het album kruipen echter tergend langzaam voorbij en originaliteit is ver te zoeken. Dit soort haatdragende hiphop is al honderd keer eerder gemaakt en dan nog beter ook. De clip van "Dirty Space Alchemy" zet ook niet echt zoden aan de dijk. Stoer willen zijn met je anti-teksten en dan een tekenfilmclip uitbrengen, ja, daar kom je geloofwaardig mee over! Omega Point is niks anders dan een baggerplaat eersteklas, Red Ants mag nog even dooroefenen.

Een van de grootste verrassingen van de afgelopen maanden is The Gaslight Anthem. Ze zijn afkomstig uit de punk- en hardcorescene van New Brunswick (New Jersey), waarbij je dus verwacht dat ze in de buurt zouden zitten van regiogenoten als Lifetime, Thursday en Bouncing Souls, maar niets van dit alles. The Gaslight Anthem kruist op relaxte wijze beschaafde punkrock met het soort bevlogen Heartland Rock zoals Bruce Springsteen ook brengt, met teksten die verwijzen naar vergane tijden waarin leren jackjes, oldtimers en vetkuiven de boventoon voerden. De titel van de plaat zegt in dat opzicht meer dan genoeg. Waar The Gaslight Anthem vooral in uitblinkt is het brengen van ogenschijnlijk eenvoudige songs die rechtstreeks aan het gevoel appelleren. Bovendien heeft de band ook nog eens een zanger met een grandioze stem. Waar een enigszins vergelijkbare bijna-barband als The Hold Steady het moet doen met een matige praatzanger heeft The Gaslight Anthem het type zanger die mij iedere keer weet te raken met zijn prachtige, licht rauwe stemgeluid en persoonlijke teksten. Hoogtepunten te over op deze plaat, met name de A-kant staat stampvol met hits, zoals het geweldige titelnummer, "Old White Lincoln" en "High Lonesome", maar ook de rest van de plaat staat als een huis. Hier bij File Under zijn er al meerdere scribenten die deze plaat hoog in hun jaarlijst gaan zetten, en ik ben er eentje van. Grandioze plaat, check dit uit.

Het gebeurt me wel vaker, dat ik op basis van een hoesje al bijna zeker weet wat ik van een cd ga vinden. Helemaal als er op de voorkant een vrouw staat. Hieronder twee redelijk recente voorbeelden waarin mijn gevoel geheel juist was.

Zo kijkt Kassette me een beetje schuchter aan vanaf het hoesje van haar album Chambre 4. Alsof ze zelf twijfelt over de blauwe jurk die ze draagt op de hoes. Of dat nu wel de beste manier is om jezelf te presenteren. Ik denk dat ze zich in het dagelijks leven - als Laure Betris heet en niet Kassette - gewoon elke ochtend in een spijkerbroek hijst en een slobberig vest aantrekt. Maar ja, zo'n hoes moet er een beetje sjiek uit zien natuurlijk. En staat PJ Harvey niet ook altijd in stijlvolle gewaden op haar hoezen? En daar spiegelt Kassette zich graag aan volgens mij. Helaas mist ze wel een beetje de intensiteit en dynamiek van Polly in haar breekbare stem. In haar liedjes presenteert ze zich ook op deze bijna onzekere manier. Toch zijn de nummers me net iets te vlak. Kassette zuigt je in het fraaie openingsnummer "Daydream" nog wel naar je speakers, maar daarna blijft de gehoopte luistertrip uit. Misschien komt het wel doordat Laure een beetje teveel zelf met producer Lacha als enige counterpart heeft zitten knutselen aan haar nummers, want als ze hulp krijgt in "Betty" van tweede stem Philippe veer ik gelijk weer op. Die onzekerheid op de hoes is dus misschien niet zo raar.

De hoes van Frida Hyvönens nieuwe plaat Silence Is Wild is raar, maar fascineert tegelijkertijd. Wie zakt er nu door zijn knieën tegen een muurtje gekleed in een panterprintje om zich te laten besnuffelen door een paard? Dat moet wel een vrouw zijn die controle heeft over het geheel, anders doe je dat niet. Daar is ook alle reden voor, want wie een beetje verkikkerd is op Scandinavische schone zangeressen zoals bijvoorbeeld Anna Ternheim, heeft hier weer een vette vis om binnen te halen. Helemaal als je ook niet vies bent van de theatrale kant van Tori Amos die vermengd wordt met een vleugje soul. In het openingsnummer "Dirty Dancing" zingt Frida weemoedig over een hernieuwde ontmoeting met de man die als jongen de liefde van haar leven was en nu haar schoorsteenveger is. Een makkelijk in te leven vertelling in flashbacks met een hoofdrol voor haar galmende stem en dartellende spel op de vleugel. Die hoofdrol blijft overigens zo in de rest van de dertien nummers op Silence Is Wild. Maar Hyvönen is wel zo slim om niet te proberen het alleen maar bij piano en zang te houden, laat staan in een tempo voort te kabbelen. Juist de toevoeging van band en op zorgvuldig momenten geplaatste koortjes maakt de cd zo sterk. Zo wordt in "Scandinavian Blonde" het tempo fiks a la Ben Folds opgeschroefd en speelt ze in "Birds" speels met vervormde synthesizers om zich vervolgens mijmerend af te vragen in het afsluitende "Why Do You Love Me So Much" hoe het komt dat haar lief zoveel van haar houdt. Nou, omdat ze prachtige liedjes maakt dus. Dat lijkt me logisch.

Tijd voor een vraag, recensies staan er tenslotte al genoeg op deze site.

Wat is de overeenkomst tussen een schaaltje appelmoes met een kers erop, een gietijzeren ploegende boer op de voorgevel van een huis, een keramieke gans (met strikje) in een vensterbank, openingszinnen als 'ken ik jou niet ergens van?' of 'wat doet een meisje als jij in een tent als deze?', op Eerste Kerstdag eten bij de familie en op Tweede Kerstdag bij de schoonfamilie, een schilderij van een huilend zigeunerjongetje, real-life soaps met uitgerangeerde wannabe-stars in de hoofdrol, elke willekeurige Duitse schlager, wijs pratende peuters in tv-reclames, het daadwerkelijk gebruiken van de standaard Nokia GSM ringtone, wat dan ook 'with the stars', commercials van wasmiddelen, het complete 'oeuvre' van Frans Bauer, wijsheden als 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' of 'overal is wel wat', het serveren van blokjes kaas (met of zonder ananas) op prikkertjes, Geer en Goor, het gebruik van aanbevelingen als 'urgent' en 'relevant' in recensies, kapotgekookte bloemkool met een bloempapje en nootmuskaat, en ex-Survivor-zanger Jimi Jamison's nieuwste cd Crossroads Moment?

De inzender van het meest originele antwoord mag mijn recensie-exemplaar hebben.

Zonder een noot gehoord te hebben verdient Andy Tielman al onze respect. Want wie brengt er nou op zijn tweeënzeventigste nog een album uit? Tielman verdiende toch al ons respect, want met The Tielman Brothers bracht hij de eerste single uit die tot de Nederpop wordt gerekend, "Rock Little Baby Of Mine". Succesvol waren de uit Indonesië weggevluchte broers in Nederland, maar ook in Duitsland. Iets wat toen vast heel veel meer voorstelde dan nu. Zo rond 1967 zakte het instituut in elkaar, en ondanks latere releases zouden Andy Tielman zelf nooit meer zo succesvol zijn als met The Tielman Brothers. Andy Tielman brengt nu samen met zijn begeleidingsband Tjendol Sunrise het album 21st Century Rock uit. Hierop staan wat nieuwe versies van oude Tielman-successen, zoals "Hello Catharina", "18th Century Rock" en de eerder genoemde single. Er staat echter ook ander materiaal op waarin te horen is dat Tielman zijn muzikale inspiratie vond in het werk van Elvis Presley, Gene Vincent, Bill Haley en hoe al die sterren die de popmuziek een gezicht gaven ook mogen heten. 21st Century Rock bevat zestien nummers aangevuld met een bonus, maar laten vooral horen dat Tielman met zijn prachtige stem en gitaarspel er na al die jaren nog steeds mag zijn. Al had een wat ingekort album, waarbij met het schrappen van een nummer als "In The Mood" en een stukje "Singing in The Rain" dat meteen het verder prachtige "Who's That Man" om zeep helpt, het 21e eeuw-gevoel meer eer aan gedaan. Nu blijft er toch een lichte jaren-vijftig-zestig-smaak hangen. Maar goed, de successen van weleer zullen toch wel nooit meer terugkomen -als je dat al wilt op zijn leeftijd-. Maar ondanks wat kleine kanttekeningen bij deze release zet ik toch mijn petje af voor de man die als eerste de Nederpop een gezicht gaf.

Bij kritiek op iemands kortzichtige visie op wat "goede muziek" is, herinnert mijn lief mij er altijd even aan dat ook ik ooit een rockist pur sang was. Tegenwoordig zou ik het niet meer in mijn hoofd halen om mijn beleving van muziek af te laten hangen van het feit of het met "echte instrumenten" is ingespeeld, de uitvoerende muzikanten zelf schrijven en ze het liefst ooit in een keldertje het bandje zijn begonnen. Je kunt vraagtekens zetten bij zoiets als Rock Nation of Popstars, maar als het iets moois oplevert is er voor mij geen reden tot klagen. Helaas hebben we in Nederland nog geen evenknie gevonden voor het Britse producersteam Xenomania. Onder leiding van Brian Higgins heeft dit team met de tekstuele tongue-in-the-cheek bijdrages van Miranda Cooper al menig popparel op hun CV mogen bijschrijven. De lijst met namen wordt steeds indrukwekkender en mede daarom kijk ik altijd reikhalzend uit naar een nieuw album van Girls Aloud. Higgins en co lijken hun werk voor deze vijf meiden te benaderen als hun muzikale speeltuin waarbij het werk voor andere artiesten op een prettige manier haar sporen achterlaat. Zo ook op Out Of Control. We noteren onder andere: Gabriella Cilmi (hitsingle "The Promise" en "Love Is The Key"), Pet Shop Boys (die zelf meeschreven aan ueberpopjuweel "The Loving Kind") en Annie ("Untouchable", misschien zelfs het fraaiste Girls Aloud-nummer ooit). En de Girls? Die doen gewoon lekker hun ding, waarbij met name de in kwantiteit en kwaliteit toenemende vocale bijdrages van Nicola Roberts in positieve zin opvallen.

I Kid U Not: in Italië wordt uitstekende rockabilly en honky tonk gemaakt. The Starliters heet het combo en nee, ze hebben niets met Joe Dee te maken. Het Spaanse El Toro bracht tussen alle fijne re-issues ook Stop Kiddin' van The Starliters. Een vluchtige blik op de cover en het foto van een Patsy Cline-lookalike in het binnenhoesje doen niet vermoeden dat het om een hedendaagse productie gaat. Pas de foto van een Gretsch spelende zanger van middelbare leeftijd geeft het weg. Bij nadere beluistering wordt het overigens duidelijker: het geluid klinkt helderder dan van een act uit de jaren '50 verwacht zou mogen worden. Wat overigens niets af doet aan de kwaliteit van The Starliters. De liefde voor oude rock 'n' rollers als Elvis Presley, Buddy Holly, Gene Vincent en voor countryhelden uit die tijd ("I'm Not A Kid Anymore" van Rod Morris) ligt er duimendik bovenop. Dapper en getuigend van die liefde is de keuze van hun covers. Niet alleen de vrijwel vergeten Rod Morris, ook bijvoorbeeld Johnny Norton's "I'll Do It Every Time" krijgt een eervolle behandeling. The Starliters: het klinkt alsof ze voornamelijk op bruiloften, feesten en partijen staan, maar als dat werkelijk zo is, ga ik mijn geliefde toch maar 'ns ten huwelijk vragen.

Laat ik er niet te lang om heen draaien: als je iets over Street Dogs wilt schrijven ontkom je er niet aan een link te leggen met Dropkick Murphys, want zanger Mike McColgan zong ook hun eerste cd vol. En ja, natuurlijk lijken de Dogs op de Murphys, hoe kan het anders. Gelukkig is er geen sprake van een slap aftreksel maar doet McColgan met zijn huidige band hard zijn best om een eigen geluid te koppelen aan de bekende Boston-Ierse invloeden. State Of Grace is vreemd genoeg (ik was in de veronderstelling dat ze er al jaren zaten) pas de eerste Street Dogs uitgave op Hellcat Records, een label dat zo ongeveer gemaakt lijkt te zijn voor een band als deze. Maar goed, geen doedelzakken, mandolines en tinflutes dus, maar oude school rammen, hooguit opgefleurd met een mondharmonica op zijn tijd. Een ander verschil met de Murphys is dat de geur van pullen Guinness iets minder sterk aanwezig is en daarmee wat minder die typerende kroegsfeer wordt benadrukt. Dat blijkt een goede zet, niet in de minste plaats door de zeer prettig in het gehoor klinkende stem van McColgan, die weliswaar ook flink wat schuurpapier op de stembanden heeft, maar minder schreeuwerig is dan Al Barr - de huidige Murphys-brulboei. Daarom pakken de wat meer ingetogen liedjes als "Two Angry Kids" en "Free" verbazingwekkend goed uit. Mooie liedjes met een heuse mate van hitgevoeligheid, Amy McDonald eat your heart out!

Wat gebeurt er met iemand die geboren wordt uit twee overtuigde hippies die deel uitmaken van een obscure religieuze sekte aan de voet van de Appalachen in Georgia? Juist, die persoon wordt vanzelf zoekende. En wat gebeurt er met iemand die geboren wordt uit een violist en een folkzangeres? Juist, die persoon gaat muziek maken. Die persoon is Larkin Grimm, een rondtrekkende zangeres met een erg boeiend verleden maar tot nu toe helaas minder boeiende releases. Debuut Harpoon uit 2005 werd hier op File Under als 'bloedserieuze poëzie' bestempeld en opvolger The Last Tree uit 2006 als 'behoorlijk toegankelijke folk met een flinke dosis atonale gekheid'. Nu is er haar derde album, Parplar, met daarop vijftien psychedelische folknummers opgenomen met ex-Swan Michael Gira. De gemiddelde folkie zal zich trouwens bij Parplar wel regelmatig achter de oren krabben want Grimm en Gira houden van niet van alledaagse patronen. Op veel nummers, met name de titeltrack, slaan ze trouwens wel erg ver door in de gekte. Hierdoor is het een behoorlijke opgave om het album van begin tot einde te beluisteren. Grimm leeft duidelijk in een eigen sjamanenwereldje, ook gezien een bericht op haar MySpace-pagina de dag nadat Barack Obama de verkiezingen won: 'I spent the whole evening of the election alone in my apartment meditating on positive change and sending healing energy to the political system.' En verdomd, het heeft gewerkt!

Het bubbelt, het schuurt, het kraakt, het vervreemdt, het heeft een niet bijster hoog tempo, het is mysterieus en het zet aan tot nadenken. Tsja, een hoop groepjes, projecten, bands en acts voldoen aan deze beschrijving. Yppah, bijvoorbeeld, of Funki Porcini, of Plaid, maar ook Flying Lotus, een project van de Amerikaan Steven Ellison, kan na het fabriceren van zijn cd Los Angeles achter alle genoemde eigenschappen een vinkje zetten. De Amerikaan smijt met ritmische elementen en sferische, vreemde en atonale geluiden, geluiden die net als bij Boards Of Canada niet helemaal in de pas lijken te lopen. In tegenstelling tot Boards Of Canada (en Yppah, Funki Porcini en Plaid) bleek Ellison echter niet in staat om liederen op dit album te plaatsen die blijven hangen of je echt benieuwd maken naar de diepere betekenis. De akkoorden zijn vreemd, maar bieden de luisteraar geen houvast. Er staan gewoon geen liederen met goede ideeën voor de langere termijn op deze cd: het dreint maar wat voort, maar het wachten op een lied dat erom vraag om te worden herhaald, blijkt helaas tevergeefs. Nou ja, vooruit: "Beginners Falafel" is met zijn hypnotiserende elementen nog wel de moeite waard, al zegt het veel, zo niet alles, dat dit niet een zo heel geniale lied met kop en schouders boven de rest van de tracks op het album uitsteekt. Nee, als u experimentele downtempo elektronica zoekt, raad ik u vooral aan deze cd te mijden en uw zoektocht voort te zetten.

Twee weken terug was Fred Eaglesmith al drie dagen in Nederland en de komende week hangt hij hier weer vier dagen rond. Da's een mooi excuus om de lezers hier alsnog even te wijzen op zijn eerder dit jaar verschenen album Tinderbox, want die plaat blijkt bij nader inzien in de rootshoek stiekem mooi een van de fraaiste releases te zijn uit 2008. En dat hadden we hier nog niet verkondigd. Ik verbaasde me er sowieso over dat voorgaande releases van Eaglesmith hier nooit besproken zijn. Deze Canadees heeft behalve een sinds 1980 gestaag uitdijend oeuvre ook een bijzondere band met Nederland. Zijn grootvader was namelijk een rasechte Fries, die zijn geluk opzocht in Canada. Qua muziek zijn er overigens geen Nederlandse roots terug te horen op Tinderbox. Wel zitten er nog meer dan voorheen dikke verwijzingen naar Tom Waits, 16 Horsepower en Johnny Dowd in. Ik dacht in eerste instantie zelfs dat "The Light Brigade" een omkat was van Waits' "In The Neighborhood". Niet alleen de geest van Waits waart rond op Tinderbox, ook ademt het geheel meer gospel uit. Deze twee in combinatie met de rauwe, ogenschijnlijk simpele, maar doeltreffende productie werken uitstekend in de achttien tellende tracks die Tinderbox telt. Het zijn achttien korte verhalen van een boeiende muzikant die na achtentwintig jaar nog lang niet uitverteld is.

Wat telkens weer opvalt bij het beluisteren van The Ugly Suit is het volwassen geluid van deze band. Had ik niet ergens gelezen dat het ging om zes begin-twintigers? Misschien is het mijn vooroordeel, maar dan verwacht je toch wat meer jonge-hondenmuziek, en niet de lang uitgesponnen echo's van bands als Wilco of Phish. Of Iron & Wine, bij wie The Ugly Suit ooit al eens het voorprogramma verzorgde. Niet dat de gelijkenissen vervelend zijn overigens: de gelijknamige debuutplaat van deze band uit Oklahoma is een interessante. Met liedjes die afwisselend door de gitaar en door de piano gedreven worden, een stem die bijna als een instrument meegalmt, en drumroffels die tegenwoordig veel in de post-rock terug te horen zijn. En is het toeval dat dat ene nummer dat door de ritmische piano zo doet denken aan Brad, de band van Pearl Jam's Stone Gossard, "Brad's House" heet? Soms is de plaat niet alleen ritmisch, maar ook orgastisch, zoals in "Happy Yellow Rainbow" naar een prachtige lange climax van gitaren en drumroffels toegewerkt wordt. Afsluiter "Let It Be Known" tenslotte doet denken aan Explosions In The Sky. En dan heb ik eigenlijk wel genoeg met namen gesmeten. Tijd voor nog een luisterbeurt!

Syd Barrett, Captain Beefheart, Cream, Jefferson Airplane, The Doors en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn allemaal artiesten die tot de klassiekers in de popmuziek gerekend mogen worden. Ze hebben behalve muziek in ieder geval een ding gemeen en dat is de psychedelica. Op Trip In Time (Volume 3) Psychedelic Adventures On Planet Earth hebben ze echter een andere naam gekregen. Hier heten ze Electric Mystical Soul Vibration, The People, Ginger, Fuzz Manta en The Flying Eyes en ook hier kan ik wel even doorgaan. Aanvankelijk dacht ik met een reïssue te maken te hebben van onbekende bands, zoals op de Nuggets-boxen. Niets blijkt minder waar, want het zijn bands van nu. Gelukkig zijn ze geen kopie van de originelen en zijn de artiesten van vroeger vooral een inspiratiebron. Waar vroeger alle bands die er echt toe deden, vooral uit Amerika en Engeland leken te komen, is het hier Duitsland dat met zes bands het sterkst vertegenwoordigd is. Dat is niet vreemd als je bedenkt dat Trip In Time / World Is Sound, een Duits label is. Verder komen de bands uit Zweden (3x), Spanje, Australië, Denemarken, Frankrijk, Zwitserland en Peru. En mag Amerika en Engeland ook nog net meedoen met twee respectievelijk een deelnemer. De opnames, die op drie na allemaal uit 2007 en 2008 stammen, klinken geweldig en ik ben zeer te spreken over het geboden resultaat van bijna allemaal eigen nummers. Hoogtepunten zijn wat mij betreft de Amerikaanse singer-songwriter Jenda Wight met "Unstable Mind" en de Amerikaanse band The Flying Eyes met "Lay With Me". Is Jim Morrison echt wel dood? Leuk ook om te weten dat er nog veel van deze psychedelische bands bestaan. Stuk voor stuk interessant om eens te gaan bekijken als ze in de buurt zijn, dat is met de originelen - helaas - veelal niet meer mogelijk.

Storm
Fred Eaglesmith - Tinderbox

Bas
Fennesz - Black Sea

Ewie
The Rhinos - In Rhi-fi

Ludo
Grampall Jookabox - Ropechain

Gr.R.
Broken Records @ Crossing Border

Sjaak
Sten - The Essence

Prikkie
Tesla - Forever More

DubbelMono
The Wowz - Long Grain Rights

ForestSounds
Gerry Rafferty - City to City

Stonehead
Mr Oizo - Lambs Anger

De Engelse zangeres Alice Russell fleurt met haar machtige, ruw opgeschuurde soulstem al jaren platen op van onder meer Quantic Soul Orchestra, Nostalgia 77, Re:Jazz en Mr Scruff. Als solo-artiest maakte ze vier albums, waarvan Pot of Gold de recentste is. Daarop werkte ze met TM Juke, een producer die net als Russell platen maakte voor het Tru Thoughts label, en in die stal niet direct als de meest talentvolle bekend stond bij ondergetekende. Sfeertje maken kan hij wel, maar liedjes schrijven is net wat teveel gevraagd. Dat is meteen het grootste probleem van Pot of Gold: klinkt goed, maar het enige nummer dat blijft hangen is de stroperige cover van Gnarls Barkley's "Crazy". Geeft te denken, dat een cover het beste nummer op je plaat is. Misschien ligt het ook wel aan het ontbreken van echt vette dansnummers, de drums worden eerder geaaid dan gegeseld. Dan heb ik toch liever het hard funkende "Pushin' On", met Quantic.

Precies 00:25 seconden heb ik nodig om van 'Yeaaah' naar 'Mwaaah' te gaan. En dat is zonde! Nu wil ik er geen geheim van maken dat ik fan ben van high energy rock 'n' roll, of zoals sommigen het schrijven, rawk 'n' roll. Vaak op de top, regelmatig ook erover. Dat maakt het checken, zoeken en ontdekken van bandjes in het genre voor mij juist zo opwindend. Is het echt, is het oprecht? Of is het enkel pose, platgetreden paden en patsen? Mede-recensent Zeke wist 'what's up' is en vernoemde zich naar het best denkbare voorbeeld van hoe het wél moet. Terug naar Dear Superstar. Niet alleen de naam lijkt op de band Hardcore Superstar. De vergelijkingen gaan verder in de looks, muziek en de hang naar metal in hun glampunkliedjes. Maar het aller-, allermeeste lijkt dit orkestje nog op de hedendaagse Motley Crüe-reïncarnatie Avenged Sevenfold. Althans, de groep doet zijn stinkende best erop te lijken. En ach, waarom ook niet. Elke generatie heeft recht op zijn halfbakken eigen glamrock-nageboorte. Toch voegt Dear Superstar daar nog een stuk of wat gewaagde ingrediënten aan toe, wanneer in het derde nummer "Live Love Lie" de emo/screamo-invloeden om de hoek spieken. Ik had het kunnen weten, afgaande op de titel van het nummer. Deze invloeden krijgen meer en meer de overhand naarmate de cd vordert. Als tijdens het zevende nummer "Rock Bottom" dan het zoveelste kreunende zanglijntje wordt ingezet heb ik mijn deel wel gehad en bedank ik vriendelijk. Ik realiseer me dat ik zeer waarschijnlijk in de minderheid ben. En dat doet een beetje pijn.

De kern van The Cotton Soeterboek Band wordt gevormd door de Amerikaanse gitarist Alan Cotton en de Nederlandse zanger Robert Soeterboek, vooral bekend van zijn zang bij Ayreon en Star One. De tweede Nederlander met inbreng op dit album - helaas niet als vast bandlid - is Joost van den Broek (After Forever). Bas en drums worden hier verzorgd door ervaren sessiekrachten, maar inmiddels zijn Wim den Boer en Wilfried Broekman tot de band toegetreden. Op dit album wordt een zwaar bluesgeörienteerde vorm van classic rock neergelegd, ergens tussen southern rock en bands als Deep Purple en vooral Whitesnake. De stem van Soeterboek draagt flink bij aan dat laatste, want hij klinkt vaak als David Coverdale in de jaren dat die de noten nog niet zijn keel uit hoefde te knijpen. Omdat de toetsen van Joost van den Broek bepaald niet naar de achtergrond worden weggedrukt houdt het geheel een mooie balans. Het wordt nog een klus om voor de live-optredens een goede vervanger te vinden. Toch is er nog wel iets op dit album aan te merken: gitarist Alan Cotton lijkt wat moeite te hebben het geluid te vullen. Cotton is een uitstekende gitarist, maar lijkt vooral een man voor fraaie slagpartijen en minder voor gierende solo's. Hij kan het wel ("Twisted"), maar het lijkt niet zijn hobby. Het kan deels liggen aan de productie, maar ik denk dat een tweede gitarist live hard nodig zal zijn. Ik zal het maar houden op gebrek aan tijd en geld bij een eerste productie, waardoor die weliswaar tot in de puntjes verzorgd is, maar hier en daar net dat beetje testosteron mist. Niettemin kunnen ze trots zijn op wat hiermee wordt neergezet. Ze vinden het genre niet opnieuw uit, maar o wat klinkt het lekker.

Wel file, maar minder verlaat. Ons is een bijna perfecte Crossing Border-avond beloofd, die natuurlijk nog wel waargemaakt moet worden. Nog met onze jassen aan, zonder koffie na het eten, stormen we binnen bij The Swell Season: Glenn Hansard samen met Marketa Irglova, uit de muziekfilm Once. Het was een prachtig optreden, maar duidelijk is wel dat Hansard ondanks alles de frontman blijft, waardoor Irglova naar de achtergrond gedreven wordt en meer deel lijkt uit te maken van de band, dan dat ze dezelfde rol bekleedt als Hansard. Dat wordt pijnlijk duidelijk bij solostukjes van beide zangers. Als Irglova de gitaar opneemt en als voorvrouw bij de microfoon haar liedje mag zingen, is de zaal stil uit beleefdheid. Als Hansard vervolgens in zijn eentje zijn kapotte gitaar ter hand neemt en vanuit zijn tenen een erg ontroerend en indrukwekkend lied tot een climax brengt, is de zaal stil uit betovering. En dat is te merken aan het in eerste instantie obligate en daarna pas echt wervelende applaus. Hoe dan ook: heel erg mooi.

Nu het eind van het jaar in zicht komt wordt het weer tijd voor de zogenaamde jaarlijstjes. En dus ben ik op het moment veel albums die uitgekomen zijn in 2008 opnieuw aan het draaien en aan het herwaarderen. Ook probeer ik de gemiste albums - maar een mens kan niet alles horen - nog even mee te pikken. Ondertussen tikt de tijd gewoon door en blijven de nieuwe releases binnenstromen, bijvoorbeeld het debuut van Captain, My Captain met de gelijknamige titel. Het project is opgezet door de Nederlanders Michèle van Trigt (zang) en Gerrie Spaansen (basgitaar, sequencer en akoestische drums) en op dit album wordt het duo versterkt met een gitarist en drummer. Wat meteen opvalt is de prachtige stem van van Trigt die mij meteen aan die van Beth Gibbons doen denken. Neem hierbij de wat lome licht triphoppende muziek en de vergelijking met Portishead is onvermijdelijk. En laat deze band nou net dit jaar een album hebben uitgebracht dat ik nog wil beluisteren. Als het Captain, My Captain-album echter uit de Portishead-koker kwam dan was de conclusie dat het geluid meer richting de semi-akoestische indierock was gegaan en dat het een fijn album is geworden, maar niet meer zo verrassend als het debuut. Ik zou echter willen dat Portishead nooit had bestaan en dat hun derde worp dit jaar niet uit was gekomen. Dan was ik erg trots geweest op dit product van eigen bodem.

Op tijd vertrekken we richting Den Haag. We zijn er veel te laat. Files. Dat we op onze telefoon kunnen zien waar die files staan, maakt zelfs dat we bijna omdraaien, maar toch zetten we door. Bekenden sms'en waar we blijven. Wij zijn al lang blij dat we om negen uur dan toch ons polsbandje hebben. Frightened Rabbit, Ra Ra Riot en Alela Diane (met orkest) hebben we dan al gemist. Frightened Rabbit schijnt leuk geweest, Ra Ra Riot een andere versie van Los Campesinos! (en dus vind ik het jammer dat ik ze gemist heb) en Alela Diane was er met band. Wij stormen binnen bij Jaap Robben om nog naar een paar van zijn gedichten te luisteren, maar we zijgen pas echt neer als we ons in een overvolle schouwburg klaarmaken om naar Van Dyke Parks en Inara George te gaan luisteren.

Na een diner met kabeljauw met Sechuanpeper en een goed glas witte wijn zit ik weer op mijn Brusselse hotelkamer. Brussel, dus maar weinig Nederlandstalige zenders en met moeite nog BBC1. Aangezien een avond zwaar stappen geen optie is - er moet morgen nog gewerkt worden - moet mijn vermaak ergens anders vandaan komen. Gelukkig werk ik bij een softwarebedrijf en kijken die er niet raar van op als je een hotel met draadloos internet verwacht. De iPod regelt de rest en zo zit ik een stukje te tikken over het nieuwe album van Tesla, Forever more. De zanger van die band, Jeff Keith, beschikt over wat ik een van de fraaiste stemmen in de rock vind. Studio-albums waren vaak net iets te braafjes, maar het podium was altijd al de plek waar de gruizige stem van Keith pas echt tot zijn recht kwam. Na twee prima coversalbums Real to Reel I & II en een live-dvd is er nu voor het eerst sinds 2004 weer een studio-album met nieuw materiaal. Om te beginnen is het de heren behoorlijk goed gelukt de gladde productie buiten de deur te houden. Het is in de eerste plaats een rockplaat die een hoger volume uitstekend aankan. De songs kunnen de toets der kritiek ook met gemak doorstaan. Er staan een paar songs op die me niet echt in beweging krijgen, maar ook die zijn niet in staat de rest van het album onderuit te krijgen. Zo is "One Day At A Time" een heerlijke up-tempo rocker, "Just In Case" een Aerosmithachtig nummer met een prachtige Slashiaanse solo en is "Pvt. Ledbetter" een van hun betere langzamere songs. Tesla doet precies wat je van ze verwacht: stevige classic rock, in stevigheid uiteenlopend van Def Leppard-zonder-vrachtwagenladingen-effect (luister maar eens naar "So What") tot energieke testosteronrock met killersolo's. In een genre waar ontstellend veel middelmaat uitgebracht wordt blijft het een verademing om een band te horen die - vooral door Jeff Keith - een eigen geluid heeft en werk maakt van nieuw materiaal. Alleen al daarom is dit een van de betere classic rock-releases van het jaar.

Pak de hoesjes er maar bij: Solo heeft zijn kleurrijkste plaat tot nog toe gemaakt. Ook op muzikaal gebied, trouwens. Op dit derde album vind je niet alleen de fraaie maar sobere singer/songwriterliedjes die Michiel Flamman altijd al maakte, maar ook een handvol pure popliedjes en dát is nieuw. Ook het geluid is wat rijker geworden: de stuwende piano is gebleven, maar in "Save Me" hoor je bijvoorbeeld ook een klavecimbel en een tuba samen. Sterker nog, in "Lost Weekend" laat Flamman zich eens gaan en vindt hij ineens de muze van een band als The Divine Comedy. Het album Before We Part werd opgenomen in de Tiny Telephone-studio in San Francisco, waar ook Death Cab for Cutie en The Decemberists opnamen gemaakt hebben. De trip naar San Francisco lijkt veel vruchten te hebben afgeworpen: Solo blijkt zichzelf succesvol te hebben heruitgevonden. Naast een nieuw begin is de plaat echter ook een afscheid. Zowel van het enige andere bandlid Simon Gitsels, die op dit album nog te horen is maar met wie Flamman niet langer zal optreden - Solo is voortaan dus 'echt' solo - maar ook qua inhoud. De plaat ademt najaar, late avond en (zoals altijd) liefde en herinneringen. Niet voor niks is het prachtige "Started Out As Friends" het slotnummer. De solo brug daarin deed me de eerste keer trouwens denken aan die uit Robbie Williams' "Angels", hoewel Solo natuurlijk intiemer bezig is. De gelijkenis is vast geen opzet geweest, maar het bewijst wel het nog verder gegroeide songschrijverschap op deze fijne plaat.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik mis Daryll-Ann nogal. Vanaf de dagen dat de broertjes Paulusma in Ermelo als Noodrem hun Cure-covers speelden heb ik hun verrichtingen op de voet gevolgd en het was geweldig om te zien hoe ze na het haastige maar oh zo leuke Renko steeds beter en ook populairder werden. Daryll-Anns Weeps uit 1996 is wat mij betreft nog steeds een van de mooiste Nederlandse platen ooit. Over enkele maanden verschijnt het boek van Gijsbert Kamer over Excelsior Recordings en hierin zal de rise and fall van Daryll-Ann ongetwijfeld een grote rol spelen. Het eerste solo-album van Paulusma was Here We Are uit 2006 en nu is er dan de opvolger iRecord. Opener "Ready to Go" is een heerlijk nummer waarin het spontane geluid van de vroege Daryll-Ann eventjes terugkeert. Mijn enthousiasme voor iRecord stijgt nog meer bij "Satisfactory" waarin Paulusma vocaal wordt bijgestaan door Iain Matthews, ooit van Fairport Convention. Na het mindere "Lotta Love" volgt een psychedelische gitaartrip met de veelzeggende titel "California Spirit". Afgezien van de beats en freakerige gitaren op "Ridin' the True Companion" bestaat de rest van iRecord voornamelijk uit rustigere akoestische songs waarbij vooral "Stories of Love" schitterend is. Jammer vind ik wel dat er niet meer up-tempo nummers zoals de opener op iRecord staan. Het tweede deel van het album is me net iets té ingetogen en traag. Wellicht mis ik iets van de California Spirit van Paulusma? Als je net als ik stiekem een beetje hoopt op het oude Daryll-Ann-geluid heeft iRecord weinig te bieden. Maar voor liefhebbers van de singer/songwriter in Paulusma is dit een album dat diepe indruk zal maken.

De geweldige foto van fotograaf Henry Horenstein op de voorkant, in combinatie met de titel Southern Belles, doet me bij het in handen krijgen van deze cd glimlachen. En die glimlach wordt een hele grote lach als ik de cd opzet, en de eerste klanken hoor van "Guide Me Lord". Meteen komt de afgrijselijke term "on-Nederlands goed" in me op. Want zo klinkt wat ik hoor: alsof Sixteen Horsepower een kindje heeft gekregen, dat zeker zo goed is in muziek maken, alleen dan op een wat minder godsvrezende en loodzware manier. Met hier en daar ook wat meer "rasechte" country en roots, inclusief honkytonk piano, op bijvoorbeeld "Ain't Nobody", of in de ballad "Love Can't Be Undone", met een prachtige accordeon erin. Twee vocalisten, Jack Hunstinx en Richard van Bergen, verdelen samen 13 nummers en vullen elkaar daarin prima aan. Mijn voorkeur gaat uit naar de stem van Van Bergen, zoals hij klinkt op bijvoorbeeld "Take You All The Way", helder en met een soulvibe erin, maar de stem van Hustinx doet daar eigenlijk nauwelijks voor onder. Inmiddels is Southern Belles in de Euro Americana Chart binnengekomen op nummer 2, tussen onder andere Lucinda Williams en Bob Dylan. Grote namen, maar wat mij betreft absoluut terecht. Een band om heel trots op te zijn.

Laat je niet misleiden door de surrealistische cover van Deadlocks nieuwe album Manifesto. Die heeft namelijk een geheel andere uitstraling dan je voor je kiezen geworpen krijgt bij het beluisteren van Manifesto. De hoes van het album met zachte en rustige kleuren en lijnen staat in schril contrast met de agressieve en energieke muziek op het album. De kracht, afwisseling en agressiviteit van bands als Soilwork en Fear My Thoughts. Groot verschil met die bands echter is de toegevoegde waarde van zangeres Sabine Weniger. Zij zorgt ook nu voor het contrast in de zang als tegenhanger van de donkere, extreme vocalen van Johannes Prem. Ze doet dat op een zeer prettige manier, niet alleen door heel rustig en clean te zingen, maar ook door haar strot flink open te trekken. Door voorganger Wolves was ik al aangenaam verrast en erg positief gestemd (haalde zelfs mijn jaarlijst). En die trend zet zich hier voort. Ook nu experimenteert Deadlock er weer lustig op los, in bijvoorbeeld het intronummer "The Moribund Choir Vs. The Trumpets Of Armageddon". Dat klinkt behoorlijk industrial en verre van hetzelfde als de rest van het album. Ook de plotselinge rap die halverwege "Deathrace" opduikt en het gebruik van een circusriedeltje bij "The Brave / Agony Applause" is een vrij, maar tevens fraaie, onverwachte wending. De elf tracks durende plaat wordt, zoals ik de laatste veelal constateer, netjes afgesloten met een cover, ditmaal "Temple Of Love" (The Sisters Of Mercy).

Er was eens, heel lang geleden, in een land hier heel ver vandaan, een hardrockband. De hardrockband, die luisterde naar de naam Guns n' Roses, werd geleid door een verschrikkelijke tiran, Koning Axl. In het begin van zijn regeerperiode was hij nog wel te pruimen maar na verloop van tijd werd zijn ego te groot. De kroonprins, Izzy, had er na het maken van hun meesterwerk Use your Illusion (vol. I & II) schoon genoeg van en verliet het koninkrijk. En een album later vertrok ook prins Slash. En hij nam meteen alle lakeien van de koning mee. 'Mooi! Opgeruimd staat netjes', brieste Koning Axl. 'Ik doe het wel in mijn eentje!' Maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Want waar prins Slash redelijk succes had met de lakeien en de dwerg Dopey, kreeg Koning Axl het maar niet voor elkaar om een fatsoenlijk nummer op een cd te persen. Eventjes leek het spreekwoord 'van uitstel komt afstel' op te gaan. Ja okee, zijn meesterwerk Chinese Democracy zat al jaren in zijn hoofd, maar zijn obsessieve drang naar perfectie dreef hem tot wanhoop en kostte hem 15 jaar van zijn leven. Maar opeens, zomaar uit het niets kondigt Koning Axl de giftige appel aan. Hij gaat met een schreeuw van start om vervolgens alle dieren in het sprookjesbos van schrik te laten beven. Maar in die 15 jaar hebben de dieren door het raam van het kasteel al lang mee kunnen luisteren, dus erg geschrokken zijn ze niet. 'Ja, maar dat is niet de bedoeling!' schreeuwt Koning Axl woedend. 'Jullie moeten mij aanbidden'. Maar de dieren luisteren niet, die hebben veel te lang moeten wachten en zijn toe aan een nieuwe koning. Koning Axl is ten einde raad en neemt uiteindelijk zelf een hap van zijn giftige appel. Hij valt in een diepe slaap van minimaal 15 jaar en kan alleen nog gewekt worden door een kus van prins Slash. En daarmee krijgt dit sprookje toch nog een goed einde.

Ik betwijfel ten zeerste of er opzet in het spel is, maar tracktitels als " Save Us All" , "Our Bright Future", "For A Dream" en "Something To See (No More War)" zouden bijna kunnen suggereren dat Tracy Chapman de liedjes voor haar nieuwe cd Our Bright Future al op maat geschreven heeft met in het achterhoofd een mogelijke overwinning van Obama bij de presidentsverkiezingen in de Verenigde staten. Maar ik geloof oprecht dat Chapman een te integere artieste is om hier bewust op in te spelen. Bovendien, ze was al vanaf het eerste moment dat ze in het voetlicht trad meer dan gemiddeld geëngageerd in de liedjes die ze schreef. Wat dat betreft is er overigens weinig veranderd in de twintig jaren sinds ze" zong in Wembley. Ook nu weet ze nog steeds erg raak te zingen over maatschappelijk gevoelig liggende zoals bijvoorbeeld de gevolgen van de orkaan Katrina in "The First Person On Earth". Opvallend hierbij is wel dat Chapman toch probeert een positieve draai te geven aan het geheel. Het nummer heette namelijk oorspronkelijk - of de bioschrijver was een lui mens, dat kan ook, maar lijkt me stug - "The Last Person On Earth". Geef toe, dat klinkt een stuk negatiever. Verder blijft Chapman op Our Bright Future (ook al een positieve titel) vooral heel erg trouw aan haar soulvolle folky roots. Waarom zou ze dat ook veranderen, als ze zich hierin het meest comfortabel voelt? En dat ze hierin niet alleen staat blijkt wel uit het feit dat haar concert later deze maand in Paradiso al tijden uitverkocht is.

Bij eerder werk van Oceana Company kreeg ik een VOC-gevoel door het fraaie artwork van FU-huisgraficus Peter. Nou ja, een VOC-gevoel zonder gereformeerd vingertje. Het eerste volledige album van deze Zwollenaren lijkt daarbij aan te sluiten met de titel For The Boatman. Maar nee, het artwork bevat onder andere NASA-foto's en opener "Landing" klotst niet, maar is heel spacey. Dat spacey gevoel is vaker te horen, al dan niet gecombineerd met proggy delen of desert-rockachtige groovy passages. Foo Fighters in Space? Queens Of The Stone Age In Space? Motorpsycho? Of toch Radiohead in Rockland? Zelf zeggen ze de geijkte psychedelische stonerrock achter zich te willen laten. Is dat gelukt? Ja en nee. Ja, er zitten gedeelten in die eerder aan Radiohead en aanverwanten doen denken ("Imaginary Time") en nee, je hoort nog steeds dat ze uit de hoek van de psychedelische stonerrock komen. Maar dat laatste vind ik bepaald geen bezwaar. Ze hebben de Morbide Grooves (©Raggende Manne) die hun songs een stevig fundament geven om daar vervolgens overheen nieuwe dingen te doen. Juist die combinatie vind ik heel geslaagd. Zanger Matthijs Herder heeft een stem waarin al de nodige Thom Yorkeiaanse dramatiek zit, als dat ook in de songs zou gebeuren zou ik het eerlijk gezegd al snel niet meer trekken. Ik ben namelijk een van die mensen die ernstig jeuk krijgt van Radiohead en Thom Yorke. Op dit album zorgen de veelal trage, zware klanken van de ritmesectie dat de ijle zang van Herder, de vele geluidsfragmenten en de lang uitgesponnen gitaarpartijen niet alle kanten op waaieren. Bovendien wordt er zo nu en dan lekker retro gerockt ("Trenchfever"), als op mijn plaat van het jaar van de Birds Of Avalon. Daarmee worden het geen hapslikwegdeuntjes met voorspelbare dramatiek, het is de soundtrack naar onbekende, donkere uithoeken, waarbij de geluidscollages de muziek ondersteunen en andersom. For The Boatman is niet luchtig, maar wel intrigerend. En volgens mij was dat precies de bedoeling.

Ik ben er goed in: bandjes niet kennen! Zo ook met Hot Club De Paris. Maar toen ik de cd draaide, klonk het me behoorlijk bekend in de oren. Niet vanwege een bekend nummer, maar omdat ze me direct deden denken aan Vampire Weekend. Dat komt voornamelijk door dezelfde Afrikaanse invloeden die je terug hoort, maar ook door de lekker positief klinkende muziek. De zang klinkt meer richting The Futureheads met hun bijna continue samenzang. In eerste instantie had de band me wel op het verkeerde been gezet met de albumtitel Live At Dead Lake. Dan verwacht je toch een live-album. Niks is minder waar: het gaat gewoon om een studioalbum, hun tweede. Toen ik eenmaal weer stevig op twee benen stond, vielen mij de enigszins lange en soms ook ironische titelsongs op, zoals "I Wasn't Being Heartless When I Said Your Favourite Song Lacked Heart" en "This Thing Forever Seems To Last Forever". Zelf ben ik er nooit zo'n fan van, geef mij maar korte duidelijke titels, maar aan de andere kant geeft het wel aan dat de band er plezier in heeft. En dat is ook wel te horen op dit uptempo en positief klinkende album. Ik heb Hot Club de Paris nog niet zien optreden, maar ik verwacht dat je er na hun optreden weer helemaal tegenaan kunt!

The Georgian Skull is een half Engels, half Canadees kwartet dat zich vernoemd heeft naar een 1,75 miljoen jaar oude schedel die vorig jaar in de republiek Georgië gevonden werd. Het was een vondst die paleontologen het water in de mond deed lopen omdat het kleinood ooit op de schouders gerust zou hebben van één van de eerste migranten vanaf het Afrikaanse continent naar dat van Europa en zomaar de hele evolutieleer op zijn kop zou kunnen zetten zonder blikken of blozen. Bezien vanuit historisch oogpunt is de Georgische schedel dus een grensverleggende ontdekking. Van zijn muzikale afgeleide, voortgekomen uit de inmiddels begraven resten van Mister Bones, kan dat evenwel niet gezegd worden. De muziek is diep geworteld in de oerrock van mastodonten als Black Sabbath en Led Zeppelin en wordt tekstueel bevolkt door demonische wezens en aanverwante verschijningen. Mother Armageddon Healing Apocalypse is niet bepaald opzienbarend, maar wel heerlijk retro. De riffs zijn lood- en loodzwaar en hoewel er op dit debuut duidelijk getapt wordt uit het stonervaatje, overigens op smaak gebracht met een greintje doom, herinneren die toch op de één of andere manier aan die van het Zweedse monster Entombed. Het geheel klinkt gruizig en is even zompig als de Everglades, hetgeen nog het best geïllustreerd wordt door de brommende keelklanken van zanger Al 'The Yeti' Bones, onder ingewijden ook bekend als de frontman van het Amerikaanse The Mighty Nimbus. Al met al een lekker weg luisterende plaat van een veelbelovende band.

Narrenschiff is een boek uit 1494, van de Duitser Sebastian Brant. Hij beschrijft een schip vol met narren en gekken dat over de Europese wateren vaart. Iedere gek staat voor een aparte afwijking, onvolmaaktheid dan wel een nare eigenschap. Kijk, dat zijn nou thema's die er om vragen om eens op muziek gezet te worden. En dat hebben Alexander Hacke, van Einstürzenden Neubauten-faam, en zijn vrouw Danielle de Picciotto, Amerikaans, veelzijdig kunstenaar maar residerend in Berlijn, gedaan. Het resultaat heet, vrij logisch, The Ship of Fools en is een interessante plaat. Sterker nog, voor deze plaat kunnen we het woord eclectisch weer eens uit de kast trekken. Want aangezien geen afwijking, onvolmaaktheid en nare eigenschap helemaal gelijk is, stuitert deze plaat alle kanten op. Van gevoelig tot Neubautiaans raggen zeg maar, zonder dat het een te geforceerd zootje wordt. Om de hele plaat is een voorstelling gebouwd, die het humoristische met het eclectische moet verbinden. Bij de plaat zit een "Making of" DVD, maar die is in mijn ogen minder interessant. Doordat ieder nummer apart toegelicht wordt, verliest het geheel zijn kracht. Gelukkig staan Hacke en de Picciotto op Crossing Border om het een en ander live voor het voetlicht te brengen, hopelijk zonder al te veel toelichting. Want dan staat deze gek in het publiek om van het schouwspel te genieten.

Storm
Fucked Up - The Chemistry Of Common Life

Bas
Metallica - De eerste vier

Ewie
Jay Reatard - Matador Singles '08

Ludo
Michna - Magic Monday

Gr.R.
Frank Zappa - Zappa in New York

Sjaak
Nicholas Bennison - Tension Of Opposites

Joice
Mr. Bungle - California

André
Anna Ternheim - Leaving on a Mayday / Françoiz Breut @ Filles Fragiles Leidse Schouwburg

Prikkie
TNT - Atlantis

Sikkema
Kaiser Chiefs - Off With Their Heads

Stonehead
Lomechanik Luisterclub

Blizzard
Uriah Heep @ P3 && Games In Concert @ Vredenburg

DubbelMono
Darius - s/t

ForestSounds
ABBA - Arrival

Vorige week zat ik in de auto naar mijn werk te luisteren naar het ochtendprogramma van Giel Beelen. In de studio was een Ierse band die The Script heette, en ze zouden net een sessie gaan spelen. Live-muziek vind ik vaak erg spannend, dus bleef ik aandachtig luisteren. Wat ik hoorde, was "The Man Who Can't Be Moved", een melodieus en melancholiek nummer met een prachtig refrein. Sjonge, wat klonk dit goed, zo kraakhelder, en wat had die zanger een fraaie, soulvolle stem. De soul die ik ook al kende van bijvoorbeeld The Commitments, landgenoten van The Script. Behoorlijk opgewonden stopte ik dan ook hun debuut-cd in mijn cd-speler. Maar helaas, dat werd een behoorlijke tegenvaller. Op cd is The Script ineens een Maroon 5-sound-alike: gedegen popmuziek, daar niet van, maar zo saai. Het reutelt maar wat, kent hier en daar een uitschieter (het al eerder genoemde "The Man Who Can't Be Moved" of het The Police-achtige "Rusty Halo"), maar is verder niet echt mijn opwinding waard. Zanger Danny O'Donoghue 'rapzingt' zich door de nummers heen (vandaar misschien dat ze ooit een cover van Eminem deden, "Lose Yourself"), waar hij beter echt had kunnen zingen. Typisch geval van jammer.

Er zijn van die types waar je werkelijk alles van kunt verwachten: van briljante oprispingen via middelmatige vingeroefeningen naar armetierige probeersels en weer terug. Ryan Adams is één van die muzikanten die deze omschrijving past als een handschoen. Twee briljante soloplaten, Heartbreaker en Gold, gevolgd door veel middelmatigs, een paar armetierige cd's en enkele hoopvol stemmende release . Gelukkig stond er op vrijwel elke plaat wel iets dat de moeite waard was, of soms zelfs het keurmerk 'briljantje' verdiend had. Cardinology valt wat mij betreft in de categorie 'hoopvol stemmend'. Er staan vrijwel geen misbaksels op, ondanks dat er genoeg kritiek te spuien valt. Zo begint zijn manier van zingen soms op het pathetische gegalm van Bono te lijken ("Go Easy" en "Cobwebs") en klinken sommige tracks stomweg te plat en eendimensionaal ("Magick"). Het grootste minpunt zit 'm wat mij betreft vooral in de sound: het is een stadionproductie geworden en dat past de fijnzinnige Ryan Adams niet. Het is aardig om te horen dat hij ook kan galmen en schmieren, maar liever hoor ik hem intiem, met een eerlijker productie.
Genoeg gemopperd: ik moet toegeven dat opener "Born Into A Light", het soulvolle "Let Us Down Easy" en het sublieme "Crossed Out Name" laten horen waarom het predicaat 'wonderkind' ooit is uitgedeeld aan Ryan Adams. We blijven hopen op die ene alles overbodig makende klassieker.

Eind 2005 kwam Tha Carter II uit. De dan 23-jarige Dwayne Michael Carter, Jr., bij ons bekend als Lil Wayne, blijft na een paar singles buiten beeld om vervolgens in 2008 terug te keren. Zijn nieuwste album heet heel creatief Tha Carter III en ligt sinds juni in de winkels. Zoals het een baasje betaamt hebben ook aan dit album genoeg bekenden hun steentje bijgedragen. "Mr. Carter" kent medewerking van Jay-Z, waarna er door Lil Wayne solo gepimpt wordt op "A Milli". E.T. wordt er (figuurlijk) bijgehaald op het quasi-emotionele "Phone Home" en tranentrekker Robin Thicke doet een duit in het zakje op "Tie My Hands". De tracks verraden stuk voor stuk dat het hiphop in een modern jasje is wat Lil Wayne maakt. Beats die het in clubs goed zullen doen en af en toe wat r'n'b; kortom, zeer laagdrempelige muziek. De klapper van het album is natuurlijk "Lollipop". Niet het meest kwalitatieve nummer van Tha Carter III, wel het meest succesvolle. Busta Rhymes is een rare vogel met een nog vreemdere stem. Gelukkig geldt dat ook voor Lil Wayne en het resultaat van de samenwerking, "La La", heeft een lekkere flow. Zoals bij zoveel albums loopt het tegen het einde steeds minder lekker, wat in dit geval gelukkig maar drie tracks zijn. De stijl is meer geënt op club- dan hiphopfeesten, toch is dit album sterker dan zijn voorgangers. De zelfbenoemde 'Best Rapper Alive' zet weer een trend.

Over het vorige EP-tje van Kensington was Ewie niet super positief. Ik had anders verwacht, want hij vond hun track op de verzamelaar van hun toenmalige platenlabel Stuck In A Day de ontdekking van die EP. Kan gebeuren. Ik was zelf toch wel redelijk overtuigd van hun kunnen toen ik ze in juni in Ekko zag, al waren ze een beetje misplaatst in het voorprogramma van Lawn. Ondertussen is Kensington weer een stap verder in hun ontwikkeling. Ze zijn bestempeld tot 3FM Serious Talent en geswitcht van platenlabel. Nu zitten ze op het ambitieuze Snowstar. Het eerste resultaat van die samenwerking verschijnt nu in de vorm van Youth. En die mag er zijn. Kensington maakt nog steeds een lekkere mix van springerige indiepop met een vleugje emo. Helaas is 'ie maar gevuld met vier nummers, die aangevuld worden met een remix door Nobody Beats The Drum. Enige minpuntje blijf ik de zang vinden, al is die al wel beter dan op de vorige EP. Leukste nummer is "Zeros", dat opgebouwd wordt rond een soortgelijke hook als "My Sharona" van The Knack, al zal dat gezien de leeftijd van de band op toeval berusten.

Melancholische albums heb ik de laatste maanden genoeg gedraaid. Er waren prachtige exemplaren bij, maar behalve dat er zich een licht droevige stemming van mij meester maakte was er geen album bij dat me puur op de muziek raakte. Micke Lohse - nee From Sweden is niet zijn achternaam - raakt me echter meteen diep op het titelnummer "Waiting For The End". De piano, de stem. Het nummer had op een American Recordings -album van Johnny Cash niet misstaan. Cash, ik mis hem. Maar - even bij de les blijven - hier gaat het om Micke From Sweden. De organist van Atomic Swing presenteert zijn debuut waarop vooral zijn piano zijn grootste steun is. Na een wel aardig tweede nummer dat de lijn doortrekt, "Don't Fall Underneath The Stars", breekt er echter iets in mij bij het derde nummer. In "Stop That Bus" wordt het licht theatraal, ik begin tapdansers te zien, ik voel me wat misselijk van deze onverwachte draai. Gelukkig pakt Micke From Sweden het initiatief weer enigszins terug bij de vijfde track, het Waits-achtige "Mr. Mean" - inclusief prachtig trompetspel van Sjur Miljeteig - maar zo mooi als het begon wordt het niet meer. Micke From Sweden krijgt op dit album productionele hulp van Janove Ottesen 'From Norway', beter bekend als frontman van het Kaizers Orchestra. En raad eens wie zij meenemen naar Nederland als voorprogramma bij een tweetal optredens op 18 en 19 november?

Over het debuut van deze jonge Zweedse band was ik bijna precies een jaar geleden behoorlijk positief, met als kanttekening dat ze nog een beetje een eigen smoel misten en dat er geen echte parels op stonden. Nu is er dan The Cancer Empire, de vaak moeilijke tweede plaat en zo blijkt nu, niet alleen voor Zonaria zelf. Want je hoopt natuurlijk dat er een groei is geweest, dat er verder is gesleuteld aan het geluid en dat de magische formule gevonden is. Ik moet helaas vaststellen dat dit niet gelukt is. Ik merk zelfs dat ik eigenlijk de eerste cd beter vond. Dat komt omdat daar meer avontuur in zit, meer durf, meer ongedwongenheid. Nu lijkt het wel alsof de angst regeert. De angst om iets fout te doen, om de belofte niet waar te maken of om niet serieus genomen te worden. Daardoor wordt het allemaal wat eentonig. De zang, de gitaarmuren, het tempo, het kan me gewoon allemaal niet blijven boeien. Vooral richting het einde. De pakweg laatste 20 à 25 minuten zijn echt te saai om waar te zijn. En dan ook nog eens een paar misplaatste, sferische intermezzo's. Daar kan zelfs de productie van Fredrik Nordström (o.a. Arch Enemy en Opeth) niets aan veranderen. Ik kan dus niets anders eindigen als bij het stukje over hun eerste. Gewoon blijven doordrinken. Dan komt het vanzelf goed.

Vroeg of laat wil iedereen een plaatje maken. Zelfs drummers. Butsenzeller is een veertigjarige Antwerpenaar die begon in punkbands en later in de rijke Vlaamse scene onderdak vond bij onder andere Daau en Kapitein Winokio. Ook werkte hij nog met Ford's Imaginary Inferno, uit de Nederlands grensstreek. Met psychedelische sixtiespop heeft zijn solo-project helaas echter weinig van doen. Op Natt bedient onze man voornamelijk computers, waar hij lichtindustriële electropop uithaalt. Niet echt slecht, maar ook niet van dien aard dat de haren er recht overeind van gaan staan. Nauwelijks boeiende ritmes en melodieus ook niet al te origineel. Gelukkig is er dan nog zijn adresboek met vrienden. Dieter Sermeus (van The Go Find) haalt het beste in Butsenzeller boven in 't mooie spooky folktronic-liedje "No Reason". Simon Lenski (Daau) helpt 'n handje in slotnummer "Pure Bliss". Een buitenaards strijkorkest in een bruin café op Mars. In een hoekje zingt een verlopen muze en barman Butsenzeller bromt op z'n Mark Lanegans mee. Het meest intieme en unieke nummer heet "Definiton of Recognition". Wat glitches en gebliep, waarover Butsenzeller in zijn uppie wat op een galmende gitaar tokkelt, tot het openbarst in een kortstondig ritme. Dissonant en toch lekker. Natt is de eerste release op het net opgerichte Utrechtse label Wharf. Eigenzinnige jongens, want het album verschijnt, lekker obscuur, op vinyl. Het lijkt me een goed huwelijk.

Ik moest onbedaarlijk hard lachen toen ik Ray Lamontagne toe wilde voegen aan de vriendenlijst van File Under op MySpace. Op de foto bij zijn account heeft Lamontagne namelijk een Mr.Happy T-shirt aan met een enorme smiley erop. Zelf kijkt Ray allesbehalve vrolijk. Maar zo kijkt hij volgens mij altijd. Je recht in je gezicht aankijken, dat is al helemaal niet aan hem besteed. Bovendien klinkt zijn muziek ook niet zo het gros van de tijd. Al gloort er op zijn derde cd Gossip In The Grain her en der wel een straaltje zon, de hoofdmoot blijft toch zijn weemoedige soulvolle stem. De zon straalt bijvoorbeeld als Ray gloedvol zingt over zijn verlangen om met Meg White langs het strand te fietsen en de zon weg te zien zakken in de zee. Fraaie uptempo track is dat. Als dat nummer aan de beurt is heb je overigens al vijf schitterende nummers achter de rug. Erg sterk is het openingsnummer "You Are The Best Thing", een kei van een soulkraker. Voor al die souldames die op dit moment voor de deur staan te dringen doe ik niet open, maar Ray onthaal ik met open armen. Wat een geweldige track is dit met zijn tetterende koperwerk en stijlvolle achtergrondkoortjes. Ook het daaropvolgende voortslepende bluesy "Let It Be Me" is geweldig. Variëren doet Lamontagne sowieso veel meer dan op zijn vorige twee cd's. Waarom zou zijn superieure stem ook niet passen bij een akoestische met slide doorspekte countrysong zoals "A Falling Through"? Zo'n stem past overal bij. Het maakt niet uit wat Ray zingt ik weet zeker dat als hij pagina 315 van de Dikke Van Dale voor me zou zingen, het ook geweldig zou klinken. Absoluut een van mijn favoriete zangers van dit moment.

Vandaag begint de afscheidstoernee van de Osdorp Posse. Reden temeer om nog snel even aandacht te besteden aan hun laatste wapenfeit. Begin dit jaar presenteerden de Posse namelijk met Laberinto hun gezamenlijke album The World Might Suck aan het grote publiek in Panama te Amsterdam. Eerder werkten Def P en zijn mannen al samen met Nembrionic en The Beatbusters, dus voor hen was zo'n samenwerking niets nieuws. 'Metalatino' band Laberinto had al in 2004 een aantal keren het podium gedeeld met Osdorp Posse, wat zo goed beviel dat de bands besloten een album op te nemen. De cd bevat dertien tracks, die (helaas) allemaal al een keer eerder te horen zijn geweest. De Engelse en Nederlandse teksten komen natuurlijk van Def P af, de Spaanse van Laberinto. Het album is eigenlijk precies zoals ik had gedacht: een goede mix van metal en nederhop, al zijn de tracks zelf dus al bekend. "Moordenaars" en "Roekies En Broekies" hebben hun beste tijd wel gehad, toch komen de metalversies verrassend uit de hoek. Als cadeautje heeft Laberinto nog een dvd bij het pakket gevoegd, waar naast een documentaire enkele clips en interviews op te zien zijn. Helaas is de beeldkwaliteit erbarmelijk en loopt het beeld niet synchroon met het geluid, waardoor het geheel euh.. behoorlijk zuigt. De latin metal van Laberinto combineert iets te amateuristisch en klinkt af en toe zelfs te feestelijk om goed samen te kunnen smelten met de nederhop van Osdorp Posse. Live zullen we de komende maanden echter voor het laatst horen hoe de Posse ook alweer puur klonk.

Ironweed. Stop dat maar eens lekker in je pijp, dat zal vast een opmerkelijk geestverruimend resultaat hebben. Tenminste, dat mag ik hopen want de plaat die de gelijknamige Amerikaanse band Ironweed heeft gemaakt is bij lange na niet genoeg voor een vette trip. Hun sludge is weliswaar stevig en de riffs rammen lekker door, maar in het kort is Ironweed een vrij doordeweekse stonermetalband, die zich gretig op de platgetreden paden begeeft en geen moment ook maar iets van een eigen inzicht toont. Op zich is dat natuurlijk niet zo erg, maar doe het dan gewoon wel goed, want nu zit ik tot overmaat van ramp mooi opgescheept met zo'n plaat die in het grijze midden blijft hangen omdat de songs ook nog eens niet boeien. En dat kan toch niet de bedoeling geweest zijn, lijkt me. Lomp en onbehouwen ragt Ironweed zich door hun boogieënde grooves heen, waarbij elke vorm van subtiliteit achterwege wordt gelaten ten faveure van de loeiende riff en de behoorlijk monotone zang. Hier en daar nog een aanzetje tot een aardige song maar verder overbodig. Nee, deze plaat doet het hem niet bij mij.

Dan Baird, vaag zei deze naam me iets. Als ik het bijgesloten promoverhaaltje erbij pak dan zie ik waarvan: hij was zanger/gitarist in The Georgia Satellites. De bandnaam kende ik wel, maar bijpassende muziek kwam er niet bij me op. Gelukkig is daar het internet en zo bekeek ik hun video van hun -kennelijk- grootste hit "Keep Your Hands To Yourself". Ik kende het nummer niet. Nu gaat het hier niet over deze band, die tegenwoordig zonder Dan Baird door het leven gaat, maar over Dan Baird, die nu samen met de Homemade Sin een eerste album aflevert. Ik heb het geprobeerd, maar na diverse keren draaien van de cd, die meer dan een uur duurt, was het enige dat van deze Amerikaanse countryrockband blijft hangen een stukje tekst over CCR. Ja, Creedence en het nodige van Aerosmith, daarmee typeer je de liedjes die bij mij het ene oor in en het andere net zo hard weer uit gaan, maar zo goed als deze twee bands wordt het nooit. Helaas. File Under-collega Gr.R. wist mij overigens nog te melden dat ik Dan Baird vooral van "I Love You Period" kende. En laat ik nou altijd gedacht hebben dat dit van Aerosmith was.

Nu ik toch al in een droevige stemming ben, kan ik meteen doorgaan naar de cd House With No Home van Horse Feathers. Horse Feathers is een mij onbekende band, maar dit blijkt hun tweede album te zijn. De band is genoemd naar een film van The Marx Brothers uit 1932. Dat je het even weet. Maar ik had het over droevige stemming, dit is een album om eens lekker bij te gaan snotteren. Niet dat het slecht is, integendeel, het is juist erg goed gedaan, maar de viool, piano, cello, zingende zaag en een grote dosis melancholie in de zang maken er geen vrolijke boel van. Denk aan Nick Drake, Bonnie 'Prince' Billy. Zoiets. Het drietal (Justin Ringle en Peter & Heather Broderick) uit Portland, Oregon in Amerika krijgt her en der nog wat extra muzikale ondersteuning. Hun folky americana-liedjes zijn fijne sober uitgevoerde liedjes, waarbij de tweede stem van Heather meteen een - misschien wat vergezochte -aansluiting is op de volgende cd.

Jolie Holland is namelijk ook een vrouw, maar dan eentje die de hoofdrol opeist als Amerikaanse singer-songwriter. Zij gaat aan de bak met haar album nummer vier, The Living And The Dead. Schreef collega Storm nog naar aanleiding van haar debuut Catalpa dat ze een platencontract kreeg dankzij de lovende woorden van Tom Waits en Victoria Williams, op The Living And The Dead lijkt ze, nog steeds op Anti (het label waar ook Waits op zit), haar rust wel gevonden te hebben. De muziek is echter niet voor een gat te vangen. Aanvankelijk lijkt ze de nieuwe Heather Nova te willen zijn, maar dat verandert snel in de meer vertellende trant van Mary Gauthier. Holland is op haar best als het sober gaat, als het onheilspellende zijn intrede doet, zoals op "Your Big Hands" en het van Bob Dylan geleende "Love Henry". Als ze het hele album deze lijn had gevolgd dan was ik lyrisch. Hulp kreeg ze trouwens van gerenommeerde namen als Marc Ribbot (o.a. In de begeleidingsband van -oh wat toevallig- Waits) en M. Ward (ook She & Him).

De release van Operatika's The Calling werd lang tevoren al met veel bombarie aangekondigd. Hier zou namelijk sprake zijn van onvervalste symfonische powermetal met een licht neoklassiek randje, voorzien van op klassieke leest geschoeide vocalen en flitsende gitaarsolo's, messcherp en in snelheid bepaald niet de mindere van die van het licht. Het geheel zou de sfeer uit ademen van bands als Stratovarius, Children Of Bodom en Nightwish en minstens van een vergelijkbaar kwaliteitsniveau zijn. Welnu, in essentie gaat de vergelijking met de genoemde namen op - in ieder geval op papier - maar de onbarmhartige werkelijkheid confronteert de op voorhand meer dan geënthousiasmeerde luisteraar desalniettemin met een fiasco van kolossale proporties. De in diepe pathos gedrenkte composities zijn namelijk gespeend van elke vorm van originaliteit en middelmatigheid is absoluut troef op dit schijfje. Er wordt weliswaar doorgaans vakkundig gemusiceerd met een ongebreidelde geestdrift, maar die kan de tekortkomingen van deze metalen operette geenszins maskeren. Zo verzanden de solo's van Malmsteen-adept Bill Visser steevast in een drassige brij waarin de afzonderlijke noten nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn, en roepen de zangcapriolen van boegbeeld Slava Popova met enige regelmaat de neiging op om de oren dicht te stoppen met alles wat maar voorhanden is. De dame in kwestie probeert zo hevig op Tarja Turunen te lijken dat het bijna gênant is, temeer daar haar ongetwijfeld goede bedoelingen zonder uitzondering het geluid benaderen van een walvis in barensnood. Een vrij overbodige release derhalve, die zelfs door de aanwezigheid van de van Symphony X geleende bassist Michael Lepond niet kan worden gered.

Zo langzamerhand hebben The Legendary Pink Dots het eerste deel van hun bandnaam waar gemaakt. Na vijfentwintig jaar en een output om u tegen te zeggen hebben ze hun plek in de popgeschiedenis wel veroverd. Niet dat een grote en opvallende plek is. Een donkere hoek is een beter woord. Een straathoek waar atmosferische psychedelica zachtjes overgaat in naar de jaren tachtig ruikende elektronica. Een onverlichte plek, precies tussen twee straatlantaarns in. Alleen wat indirect licht van synthesizerlampjes en soms het strijkende licht van een voorbijrijdende auto met een kapotte uitlaat zorgt dat we zo nu en dan de hoek wat beter te zien krijgen. Edward Ka-Spel staat er nog steeds zijn ding te doen. Plutonium Blonde is dan ook een mooie titel voor hun nieuwe plaat. Het is niet het licht dat van buiten komt, maar de straling die plots vanuit die donkere hoek komt. Opener "Torch Song" en de track die daar op volgt, "Rainbow's Too?" beginnen aarzelend en traag en roepen zo een atmosfeer op die verwachtingen schept. Tapeloops, geluidseffecten en vervormde stemmen treffen we verderop aan. Zelfs de banjo (?) in "Mailman" valt op z'n plek. Die plek is wel rommelig. De atmosfeer is stoffig, met wat afgedankte spullen hier en weggegooide rommel daar. Toch mooi dat iemand daar nog wat stijlvols mee kan.

Aled Philips had met zijn band Kids In Glass Houses geen wilde dromen. Opgegroeid in het Verenigd Koninkrijk, een gedeelte van de wereld waar nieuwe bands en hypes als paddenstoelen uit de grond schieten, pingelden de jongens rustig verder in hun schuurtje. Na een anonieme tip werd Aled samen met zijn vrienden weggehaald uit hun dorpje Penpedairheol (Wales) door Roadrunner Records. Dan schiet toch de vraag door mijn hoofd; 'Wat moet Roadrunner Records met een band als Kids In Glass Houses?' Op het debuutalbum Smart Casual horen we namelijk ijzersterke nummers die de rock'n'roll- stijl hebben van Danko Jones en de overdreven zang van helden Glassjaw. Tel daarbij de aparte mix op van aparte jaren-tachtig-rock-gitaren en catchy Britpop, en je hebt nou niet bepaald het geluid waar de bands in de Roadrunner Records-stal om bekend staan. Commerciële metalacts worden daar toch het meest gevoerd. Kids In Glass Houses schotelt je nummers voor die je na drie keer luisteren al meeneuriet. Helaas komt de overweldigende podiumpresentatie van Aled niet over op cd. Dat hij het live uitstekend doet, bewees hij namelijk wel tijdens de tour met Zebrahead en Simple Plan. Helaas was die tour niet de beste manier om de andere kant van de Noordzee kennis te laten maken met Kids In Glass Houses. De band was even misplaatst als voorprogramma van Simple Plan als overtuigend en boordevol energie die avond. In het Verenigd Koninkrijk zelf wordt de band door al vergeleken met 30 Seconds To Mars en Lostprophets. Die vergelijking gaat muzikaal en qua uiterlijk mank, maar wie weet zijn ze over een tijdje wel net zo bekend. Deze Kids zijn zeker een stel jochies om in de kijker te houden.

Ik ben een albummens. Dat betekent dat ik zelden individuele nummers opzet, behalve in de shufflemodus van mijn iPod. Een enkele keer is er echter zo'n song die ik rustig een uurtje op repeat zet, omdat ik het zo'n waanzinnig lekkere song vind. Dat was ook het geval met TNT's "Peter Sellers Blues": een riff die rechtstreeks van Y&T's Dave Meniketti lijkt te komen, een heerlijk refrein met meerlaagse vocalen en een smakelijke solo van Ronni Le Tekro. En dat bij een band die iedereen had opgegeven toen zanger Tony Harnell na negen albums zijn ontslag indiende om zich te richten op Starbreaker. Voormalig Shy-zanger Tony Mills werd als opvolger binnengehaald en de reacties op het eerste album van de nieuwe bezetting, The New Territory, waren wisselend. Atlantis blijkt echter een voltreffer. TNT is nog steeds een rockband, niet in het minst door het fenomenale spel van Ronni le Tekrø, maar tegelijkertijd slagen ze erin met enige regelmaat onweerstaanbaar poppy uit de hoek te komen. Bijvoorbeeld bij "Tango Girl" - inderdaad, met het ritme van de tango -, "Bottle Of Wine" en voornoemde "Peter Sellers Blues". Regelmatig wordt er ook onbeschaamd geflirt met de Engelse glamrock uit de jaren zeventig. Hier en daar is een song iets te makkelijk - het componeren van opener "Hello Hello" kan amper meer dan vijf minuten gekost hebben -, maar de pure pret spat van deze plaat af. TNT zit qua klank dichtbij hun Scandinavische collega's van House Of Shakira: het is rock, er wordt geëxperimenteerd, maar het is soms ook onverbloemd poppy en commercieel. Maar dan wel omdat ze dat zelf leuk vinden, en dat is de enige manier waarop het werkt.

Het was misschien wel het mooiste uur van afgelopen Lowlands. Niet per se het allermooiste optreden, maar het wel het mooiste uur, waarin alles klopte: zon, warm, publiek blij, band blij, veel glimlachen, veel lachen, hard dansen en vooral een keileuke band op het podium: Los Campesinos!. Zopas verscheen het tweede album van deze band mét uitroepteken: We Are Beautiful, We Are Doomed en ook dit album verdient een uitroepteken. Los Campesinos! is Los Campesinos! gebleven, maar dan gewoon extra goed. Dus dezelfde opgefokte indieliedjes met rauwe randjes, met dezelfde opgefokte schreeuwzang van frontman Gareth en dezelfde opgefokte xylofoon, nu telkens iets beter uitgewerkt, met een belangrijkere rol voor de meisjesstem van een van de drie vrouwen, wat meer experiment op toetsen en meer hoorbare viool dan voorheen. "You'll need those fingers for crossing" is de Campesinos-variant op het melancholische lied: wel uptempo en onmiskenbaar dezelfde band, maar een belangrijke rol voor de viool in mineur en daarom is het enige wat je kunt doen, treurig naar buiten staren en hopen dat alles goed komt. En er staat zelfs een 'ballad' op het album: het laatste lied is een traag slepend toetsennummer dat (dan toch weer) overgaat in een akoestische versie van het geratel dat al eerder op de plaat te horen was. Waar ik in de vorige recensies nog enkel Love is All en Bearsuit als referenties noemde, kan de band op dit album gerust vergeleken worden met bijvoorbeeld Broken Social Scene. Alles waarom ik van deze band hou, is op dit tweede album verder uitgewerkt of beter uitgevoerd dan op het eerste album en alles wat al goed was is gebleven. We Are Beautiful, We Are Doomed verschijnt in een wereldwijde gelimiteerde release, dus wie een officiële versie (met een heleboel extra's) wil hebben, moet snel wezen. Je kunt het altijd nog proberen bij het optreden, vanavond in de Melkweg.

Ik kom graag op feestjes. Als het maar wel een beetje leuke, ongedwongen feestjes zijn. In de bijgeleverde bio rept het management van John Legend over dat zijn derde album kan worden gezien als John's party. En inderdaad, het dient gezegd te worden, een feestje is het geworden. Tot in de puntjes verzorgd. John heeft zijn beste vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd. Andre 3000, Kanye West, Pharrell, Brandy; allen geven zij acte de presence. Het is echter met name de aanwezigheid van Estelle die het feestje van wat meer jeu voorziet. Voor de rest doet het me vooral denken aan zo'n dampend festijn wat je wel eens in een Bacardi-reclame voorbij ziet komen. Met net iets te mooie mensen die net iets te ritmisch meedeinen met hun net iets te ronde heupen. De zweetdruppeltjes uiterst fraai glinsterend in het licht. Uiteraard allemaal met een perfect gemixte Mojito - zie ik daar nu Tom Cruise achter de bar? - in de hand. Het geheel is voorzien van de enige juiste beats: niet te wild, maar ook zeker niet te soft. Bij de deur zorgen de opgepompte uitsmijters met hun oortjes in ervoor dat er geen ongewenste gasten binnenkomen. Ik ben bang dat ik met mijn eenvoudige spijkerbroek en afgetrapte gympjes niet welkom ben. Jammer dat ik er geen deel van uit mag maken. Want mensen, wat een feest moet het daarbinnen zijn zeg!

Als iemand als Dan Michaelson niet in een bandje zou zingen dan verdiende hij gevangenisstraf. Zo, dat is eruit. Michaelson heeft namelijk een prachtige baritonstem waar ik graag over zou beschikken. Denk aan de stem van Brad Roberts (Crash Test Dummies) of Kevin Ayers (The Soft Machine en solo). Michelson zingt echter wel, en wel in het Britse Absentee. Gelukkig maar voor hem. De band debuteerde in 2006 met Schmotime, een album dat hier en ook elders in de pers goed gewaardeerd werd. Gelukkig maar voor de band. Helaas bleef het succes bij het publiek achter en Victory Shorts is ruim twee jaar na het debuut een nieuwe poging om dit te bereiken. Er worden echter weinig nieuwe middelen ingezet, Absentee gaat door waar het de vorige keer gebleven is. Al valt mij op dat het gemiddelde tempo omlaag gegaan is. Dat is jammer voor mij, want ik vind juist als er meer pit in de liedjes komt de band op zijn best. Luister maar eens naar de single "Boy, did she teach you nothing?". Daar zit wel tempo in. Toch is er genoeg te genieten, bijvoorbeeld in "They Do It These Days" waar het nummer inclusief toeters mij sterk aan Ayers doet denken. Na de nodige draaibeurten blijkt Victory Shorts wederom een verslavend plaatje en hoop ik voor ze dat het succes er nu wel komt. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het anders wel eens afgelopen kon zijn met Absentee.

Kent u White Town nog, de producer die in 1997 een grote hit had met "Your Woman"? Gaat bij de naam Soviet een belletje rinkelen? En kent u Junior Boys, het geweldige duo uit Canada dat melodische synthpoppareltjes produceert? Wel, het nieuwe album van de Amerikaan Morgan Geist bungelt muzikaal ergens tussen White Town, Soviet en Junior Boys in: droog, elektronisch, licht, koel en leeg zijn de handelsmerken van de producer. Het is niet raar dat Geists nieuwe synthpop-cd juist raakvlakken vertoont met het werk van Junior Boys, daar Junior Boys-zanger Jeremy Greenspan bij enkele nummers de zang voor zijn rekening neemt. De Canadees, gezegend met een adembenemende, breekbare, licht schorre en bijna fluisterende stem, zingt mee op de twee mooiste nummers van de cd Double Night Time: "The Shore" en "Most Of All". Met name "The Shore" is een pareltje: dit melancholieke synthpopnummer zou niet misstaan op een van de albums van Junior Boys. Ook het rustige "City Of Smoke And Flame" (wederom met vocalen van Greenspan) is goed, en de hemelse akkoorden van "Ruthless City" (de heer Geist heeft kennelijk een city-fetish) vragen ook om ettelijke drukken op de repeatknop. Geist goochelt met verschillende geluiden, levert sterk melodisch werk, voegt electro- house- en techno-elementen aan zijn nummers toe en weet zowel echte liedjes als wat abstractere, techhouse achtige muziek te maken. Mede dankzij de zang van Greenspan, maar vooral dankzij de bij tijd en wijle beresterke muziek heeft de synthpopwereld er weer een album met glans en allure bij.

Tweemaal avantgardistische folk, tweemaal anders. Tweemaal rare bandnamen trouwens ook; vooral het oerlelijke Kiss The Anus Of A Black Cat ligt 'goed' in het gehoor. Om met die band te beginnen - nou eigenlijk is het geen band. Het is de Belg Stef Irritant met zijn vrinden die nu en dan mogen opdraven. Die mogen dan opdraven in lange, dreigende doomfolkliederen, vol drones en inktzwarte stemmingen. Irritant zingt er op eightieswave-achtige wijze overheen, hetgeen ook al niet vrolijkmakend is. Maar dat is ook niet de bedoeling van Kiss etc, neen, dit is loodzwaar en louterend, op het nihilistisch depressieve af. Afsluiter "Miserere" is dan plots weer een open klinkend folkliedje; weliswaar niet vrolijk, maar zonder de bombastische drones van de eerste twee exploraties wordt het wel een beetje te gewoontjes. Hoewel de laatste twee minuten dan weer fenomenaal zijn. Fascinerend plaatje, maar het gevoel bekruipt me dat Irritant nog niet op de top van zijn kunnen is. Ben benieuwd naar het vervolg.

Dat ben ik dan weer niet bij freakfolkers Jackie-O-Motherfucker. Vaandeldragers van de Amerikaanse experimentalisten heten ze te zijn. Vaandeldragers van de gemakzuchtige lapschwanzen noem ik ze. Waarom? Omdat ze menen dat het boeiend is als ze vals zingen. Omdat ze menen dat het boeiend is als ze vrij improviseren terwijl ze nauwelijks een fatsoenlijke noot uit hun instrument kunnen halen. Omdat ze menen dat het boeiend is als de improvisaties totaal doelloos voortduren. Omdat ze de toch al barre liveprestaties ook nog eens slecht op band zetten, en het met een kutgeluid uit durven te brengen. Daarom. Vreselijke band.

Schreef ik onlangs nog over Scouting for Girls dat ik een rotdag had gehad en helemaal niet zat te wachten op vrolijke niks-aan-de-hand-muziek als die van hen, nu mag ik iets schrijven over een bandje dat ook lekker onbezorgd klinkende en opgewekte muziek maakt, maar dan op een dusdanig authentieke en eerlijke wijze, dat ik hier wel degelijk blij van word. Ondanks dat de teksten op "Open Letter To The Disappeared" helemaal zo onbezorgd niet zijn: nationalisme, de dood… voorwaar geen lichte kost. Zelf noemen de leden van de band het 'immigrant rock', waarschijnlijk omdat de vier leden ieder uit een ander land afkomstig zijn. Maar eigenlijk is het natuurlijk gewoon een combinatie van lo-fi zoals die in de jaren negentig van de vorige eeuw al prima gemaakt werd door een band als Pavement, inclusief de soms tegen het valse aan hangende zang, en de powerpop van Big Star. Met dan, om het helemaal af te maken, een Beach Boys-sausje er overheen, want soms waan je je even op de zonnige stranden van Californië. Enig echt minpuntje is dat er maar liefst vijftien nummers op de cd staan, en dat daardoor de aandacht naar het einde toe wel wat verslapt. Wat zonde is van de creativiteit die hier in gestoken is. Volgende keer dus liever een nummer of vijf korter en dan meer energie in de overgebleven tien liedjes stoppen. Maar verder helemaal leuk!

Beste Robert,

Wat hebben we toch veel meegemaakt samen. Als puber verslond ik je muziek, bij je onvergetelijke optreden op Pinkpop in 1986 stond ik vooraan, en zelfs in de jaren negentig bleef ik je trouw. Maar daarna ging het een beetje mis en verloren we elkaar uit het oog. We werden allebei wat ouder en dikker en ik hoorde eigenlijk nog maar weinig over je. Ik las dat je in 2004 nog een aardig album uitbracht met een heavy metal-producer, maar daarna werd het ook weer erg stil. Tot dit jaar. Er verschenen wilde berichten in de pers over een single per maand gevolgd door een mogelijk dubbelalbum. De 4 singles kwamen er, uitgebracht op de 13e van elke maand, en nu is er dan je 13e plaat, met 13 nieuwe nummers. Ik dacht dat we niks meer hadden samen, maar toen ik 4:13 Dream opzette voelde het alsof je nooit was weggeweest. Bij de eerste klanken van opener "Underneath the Stars" voelde ik me meteen weer thuis. Je bent weliswaar wat ruiger gitaar gaan spelen, en je teksten zijn wat vrolijker dan vroeger, maar verder ben je eigenlijk niks veranderd. Ik ben heel blij dat je er nog bent voor me. Laten we snel weer eens wat afspreken!

Groeten,

Blink

Karmakanic maakt symfonische rock. Geeft dit bij u een allergische reactie? Dan raad ik u toch aan door te lezen. Want Karmakanic maakt niet zómaar symfonische rock. Toegegeven, veel standaard elementen uit het genre zijn aanwezig: lange nummers met veel tempowisselingen, uitgesponnen intrumentale breaks met virtuoze solo's, gelaagde instrumentatie en zang, noem maar op. Vaak laten al deze elementen zich samenvatten onder één noemer: bombast! Vandaar ook die eerder genoemde allergie bij veel vroegtijdig afgehaakte luisteraars. Maar juist daar wijkt Who's the Boss in the Factory af van zoveel andere symfo-cd's. Want de band rondom producent/bassist Jonas Reingold (bekend van The Flower Kings) laat vooral een soepel en ontspannen rockgeluid horen waarin de instrumentale passages nog het meest op jazz-improvisaties lijken. Vooral de Keith Jarrett-achtige piano-solo's zijn adembenemend mooi en kleuren de muziek met variatie, zonder de aandacht af te leiden van dat waar het toch om gaat: de eenheid binnen een nummer. Hierdoor blijven de lange stukken precies dat: lange stukken, en geen mozaïek van aan elkaar geplakte ideetjes. Prachtig voorbeeld hiervan is het titelnummer, dat zo melodieus is dat je wel mee moet zingen, stiekem vol variatie zit, en één van de beste instrumentale breaks kent die ik ooit gehoord heb. Voeg daar positieve, gevoelige teksten en een paar verrassende gast-instrumenten (saxofoon en accordeon) aan toe en je hebt een onweerstaanbare mix van ingetogen kracht en emotie. Terwijl het ook nog eens gewoon lekker wegluistert… Kortom: jeuk of niet, geef het een kans. Krabben kan altijd nog!

Soms zijn bands het lievelingetje van alle recensenten en blijft toch de doorbraak uit. In Europa gold dat voor Night Ranger. De band, met als blikvangers de gitaartandem Brad Gillis/Jeff Watson, kreeg zeer lovende kritieken voor de eerste albums. Dat is ook niet zo gek, want het was in de jaren tachtig en Night Ranger heeft bij uitstek een eighties rocksound. Maar tegelijkertijd was het een band die in muzikale kwaliteiten de meeste concurrenten in het genre een flink eind achter zich liet. Inmiddels zijn we dertig jaar verder en is Night Ranger nog altijd actief. Jeff Watson werd halverwege de opnamen van het recente album Hole In The Sun ontslagen en vervangen door Reb Beach (Winger, Whitesnake). Inmiddels is Beach alweer vertrokken voor een tournee met Whitesnake, maar op dit album speelt hij nog mee. Het is een op zich weinig verrassende collectie, met vooral werk van de vroege succesalbums. Gelukkig hebben ze ervoor gekozen ook het laatste album flink aan bod te laten komen, die nummers waren immers nog niet in live-versies te verkrijgen. Rockin' Shibuya 2007 is daarmee de moeite waard voor nieuwe en oude fans van de band. Tegelijkertijd zijn de uitvoeringen goed, maar niet overdreven spectaculair. Met name de solo's hadden wel iets prominenter gemogen. Je zult hiermee geen miskoop doen, maar de keuze voor een van de andere live-albums van de heren is ook te verdedigen.

Het is geen schande als je nog nooit gehoord hebt van Roy Brown. Wel zonde. Want hij is één van die vele jump-bluesgiganten, bluesshouters en rhythm & blueshelden die vrijwel niemand zich nog herinnert. Platenmaatschappijen zaten blijkbaar op grotere sterren te wachten (Elvis moest zijn status nog veroveren). Bovendien hadden deze zangers en zangeressen ongetwijfeld nog een nadeel: ze maakten race-music.De zaaltjes waar Roy Brown optrad moeten gek geworden zijn van de man, opgejut door de vunzige teksten, opzwepende stem en intense voordracht van de voormalige crooner. In de beginjaren van zijn carrière zag Roy Brown zich niet als blueszanger. Toen het bandlid dat normaliter de bluesvocalen deed ziek werd, nam Roy Brown de honneurs waar. Het leverde een fenomeen op. Een ondergewaardeerd en relatief onbekend fenomeen, maar meer dan de moeite van het herontdekken waard. De Spaanse schatgravers van El Toro hebben de tracks die Roy Brown opnam voor het King label tussen 1953 en 1955 bij elkaar gezet op een schijfje. Een aantal sessies voor het Imperial-label zijn als bonus toegevoegd, maar het zwaartepunt ligt op prachtige vertolkingen van "Old Age Boogie", "Grandpa Stole My Baby" en het hysterische "Laughing But Crying". Het krakende en spetterende vinyl dat soms wel erg duidelijk de bron van deze tracks is, staat nauwelijks in de weg. Integendeel, het helpt alleen maar om de opgewonden sfeer in één van die oude juke-joints op te roepen.

Het is niet eens zo heel lang geleden dat Porcupine Tree geen grote zalen als de HMH aandeed, laat staan twee avonden in 013 tot op de laatste stoel uitverkocht zoals afgelopen maand in Tilburg het geval was. Ik liep in 2003 na een concert van de band in Tivoli terug naar het station en hoorde een vader en zoon discussiëren die ook bij het concert geweest waren. Zoonlief raakte niet uitgepraat over Wilson, vader was lyrisch over geluidswizard Barbieri. Ik was zelf meer op de hand van vader dan van de zoon. Wilson is verantwoordelijk voor de sterke songs, maar de inkleuring van de immer stoïcijnse Barbieri is de jus over de aardappels. Het verklaarde misschien wel waarom hij tot het vorig jaar eindelijk ook als cd uitgebrachte Things Buried nooit een plaat alleen onder eigen naam uit bracht. Stranger Inside is dus pas zijn tweede soloplaat. Barbieri speelt hier vanzelfsprekend alle toetsen op en krijgt hulp van bekende krachten als Steve Jansen (Japan), Gavin Harrison en Steven Wilson (Porcupine Tree). Hij neemt je mee op een vijftig minuten durende trip met van die kenmerkende Barbieri -soundscapes. Erg koel wederom. Helemaal instrumentaal is Stranger Inside overigens niet, Barbieri heeft de stemmen van zijn vrouw Suzanne en Tim Bowness (No-Man) her en der in de muziek gebruikt. Used and abused noemt hij dat. Maar er waren nog andere stemmen te horen. Kinderstemmen en moslimgezangen om precies te zijn. Nadere bestudering van het hoesje leerde dat Barbieri hiervoor samples gebruikt had van het Freesound Project, een Creative Commons-project. De files worden met naam en toenaam genoemd en je kunt ze zo terugvinden op die site. Ik zou als ik studiorat, jovica, wingz of ejaz215 was, glimmen van trots als zo'n legende als Barbieri mijn opnames zou gebruiken voor een plaat van zijn hand.

Ik weet zeker dat in het hoge noorden van Noorwegen de opwarming van de aarde nog niet is begonnen. Er blijft namelijk maar superieure blackmetal uit deze regionen verschijnen, waar de koude rillingen van over je rug lopen. Dat kun je toch echt niet maken als je met je kont onder een palmboom ligt en aan een mierzoete cocktail loopt te lurken. Daar moet het gewoon ijskoud voor zijn. Dampende asem uit je mond, ijsbloemen op je slaapkamerraam en lange pegels aan de dakgoot. U begrijpt het waarschijnlijk al, Iskald heeft ook niet onder de tropische zon gelegen en brengt op Revelations Of Reckoning Day een ongekende kilheid ten gehore waar zelfs Al Gore jaloers op zou zijn. Het zou helemaal niet zo'n gek idee zijn als deze cd gewoon wereldwijd verspreid zou worden. Geheid dat we binnenkort weer eens de tocht der tochten kunnen verwachten. In tegenstelling tot hun eerste album is er deze keer geen keyboard aan te pas gekomen, behalve dan misschien in het muzikale intermezzo "Endtime". Dit is zeker een goede keus gebleken want hierdoor klinkt het geheel een stuk dreigender en agressiever dan zijn voorganger. Naast de nodige dissonante, melancholische akkoorden, bedient dit Noorse tweetal zich veelvuldig van razendsnelle riffs, wat zorgt voor afwisseling en dynamiek. Persoonlijk daalt bij mij de temperatuur nog het meest van het ruim negen minuten durende "Warriors Of The Northern Twilight", het hakkende "The Orphanage" en het pakkende "Det Stilner Til Storm". De rest is echter niets minder en het kwik stijgt nimmer boven het vriespunt. Ik ga mijn schaatsen alvast uit het vet halen.

Ha ha f*cking ha! Ik heb kaarten voor het concert van AC/DC! Het is me dan wel zelf niet gelukt om kaarten te kopen, maar aangezien alle hulptroepen ingeschakeld waren ben ik uiteindelijk aan kaarten uiteindelijk toch  geraakt. En daar gaat het om natuurlijk. Want die enkele keer dat de Australiërs ons land aandoen, die keren dat Angus in Aalten is niet meegeteld, wil ik erbij zijn. Je weet nooit wanneer het de laatst keer is. Maar, mocht het de laatste keer zijn, dan is het is een geruststellende gedachte dat de opvolgers al klaar staan. Vanuit Zweden, waar anders vandaan, komt Bullet op ons afgestormd. Hun nieuwe werkje Bite the Bullet dendert op je af met een urgentie die het vroegere AC/DC nog had. Zanger Hell Hofner piept nog harder dan Brian Johnson, de ritmesectie is van oerdegelijk eikenhout en om het feestje compleet te maken hebben ze twee leadgitaristen die heerlijke Maideniaanse dubbele solo's weggeven. Tuurlijk, alles dat op deze te horen is, is al eens gedaan, en al helemaal door AC/DC, maar daar maal ik niet om. Vooral omdat AC/DC's nieuweling Black Ice toch ietsjes tegenvalt. Daarom wisselen ik beiden af als ik me voorbereid op de AC/DC show in Ahoy. Ze mogen Bullet dan ook best meenemen van mij...

Het dorp waar ik opgroeide was ehm... niet heel spannend. Ik had dan ook niet verwacht er nog ooit terug te keren. Vanwege een concert van Chris Chameleon vond ik mijzelf na een jaar of zeventien toch ineens terug in dat dorp, in het inmiddels verrezen theater. Ik maakte kennis met Chameleon in de heftige funkrockband Boo! in het voorprogramma van Fishbone. Inmiddels is Chameleon solo-artiest, in het Engels en het Afrikaans. Op de flyer voor de huidige tournee stond het toonaangevende File Under geciteerd - naast OOR, AD en Revolver - uit de recensie van het wonderschone Ek Vir Jou, de plaat die centraal staat in deze tournee. Toch heeft Chameleon inmiddels twee volgende platen uitgebracht.

Hij is in de studio bezig geweest om een nieuwe sound te zoeken. Hij vertelde het uiteindelijk toch in eigen beheer uitgebracht te hebben (beschikbaar gesteld - Made Available) omdat hij het jammer vond om er verder niets mee te doen. Dat was een uitstekende beslissing, want het mag dan een serie probeersels zijn, het niveau is ook hier weer akelig hoog. Wie de ontstaansgeschiedenis niet kent, zal zonder meer aannemen dat het altijd al als album bedoeld was. Chameleon heeft niet alleen een bereik van vier octaven, maar ook een zeldzaam soepele stem, en die komt ook op deze plaat weer prachtig tot zijn recht zonder dat het ook maar één moment een gimmick wordt. De songs zijn nieuwe versies van soms al vijftien jaar oude (!) nummers, nummers die uit voorgaande bands stammen (onder andere Boo!'s "Wishboan" en "Avrocado Pair" in nieuwe jasjes, nu "Wishbone" en "All Of Me" geheten), werk dat is ontstaan in samenwerkingsverbanden of een paar jaar oud materiaal dat nooit eerder is opgenomen. Uiteindelijk varieert het van luisterliedjes ("All Of Me") tot rootspop ("One Day Wonder") tot up-tempo popsongs ("Changes") en is dit op momenten zo ongeveer de verbindende schakel tussen de luisterliedjes-Chameleon en de Chameleon uit de funkrockdagen. Ook al was het niet als album bedoeld, Made Available is simpelweg een klasse-cd van een integere artiest op zijn hoogtepunt. Nou ja, zijn voorlopige hoogtepunt.

Uit april alweer dateert Klassieke Chameleon, een liveplaat met opnamen van twee concerten met een band met ook klassieke instrumenten als cello, piano en fluiten. Wie het werk van Chameleon kent, weet dat zijn liedjes zich daar baaie goed voor lenen. Dat heeft hier als resultaat dat het een samenhangend geheel blijft en het geen 'popzanger met wat klassiekerigs erachter' wordt. Het repertoire bestaat uit zowel Engelstalig werk als werk van Ek Herhaal Jou en Ek vir jou, aangevuld met bijvoorbeeld een "O Sole Mio" waar menig Amsterdams grachtenjodelaar alleen maar van kan dromen. Omdat het een live-opname is, hoor je duidelijker dan ooit hoe goed Chameleon's stem is. De sfeer van de songs is meestentijds ingetogen, soms zelfs gewijd. Het kippevel komt er vanzelf bij. Magnifiek!

Je kunt de albums bestellen via de site (als schijfje of als downloads), maar doe jezelf een plezier en ga naar een van zijn optredens en schaf daar voor een mooi prijsje deze albums aan. Dan krijg je er net als ik de herinneringen aan een mooie avond bij...

Bij Brazilië heb ik nog altijd een beangstigend beeld van een land vol mensen die een kapmes tussen hun kiezen bewaren, waar de nationale valuta voetbaltrucjes is (één koffie? Dat is dan 70 keer hooghouden) en waar je voortdurend het risico loopt om ontvoerd te worden door schreeuwende chimpansees. Dat beeld klopt natuurlijk net zo min als dat wij Nederlanders allemaal in molens wonen, elke dag op klompen lopen en prostitutie hebben gelegaliseerd. Hoe het dan ook echt moge zijn in Brazilië, de mensen van Cansei de ser Sexy (CSS) zullen er weinig meer van meekrijgen, want ze hebben sinds hun doorbraak in 2006 alleen al in Amsterdam iets van 72 keer opgetreden. Ik overdrijf, maar feit is wel dat ze hier in de afgelopen twee jaar ontzettend veel geweest zijn, en aangezien Nederland niet het enige land is met CSS-fans moet dat betekenen dat ze sinds hun eerste album weinig risico hebben gelopen om vanuit een boom van de straat te worden geplukt door een agressieve mensaap. Waar ze niet mee lijken te zitten, want album nummer twee, Donkey, is nu uit en heeft net zo'n fijn en opgewekt gebrek aan diepgang als hun debuut. Het refrein van de eerste single bestaat bijvoorbeeld uit het gepassioneerd herhalen van de zin 'I know, I know, I know, I know, he will never hurt you again', en gaat niet over een overspelige player, maar over een inmiddels dode rat die het huis van een angstig meisje was binnengedrongen. Het ontbeert Donkey aan liedjes die ver boven de rest uitspringen, maar dat wordt gecompenseerd door de rode draad van het album. Dat is het enthousiasme van Lovefoxxx, de nog maar 24-jarige zangeres van de band, wier explosieve charme als je niet uitkijkt lelijke brandwonden in je gezicht kan achterlaten. Ik krijg in elk geval niet de indruk dat ze snel naar huis wil.

De meeste singer-songwriters schrijven hun liedjes met een gitaar op schoot, of gezeten achter de piano. Wat dat betreft is Maximus een vreemde snuiter, want hij bedenkt zijn nummers namelijk staand achter een contrabas of met een basgitaar in de hand. In het 'normale leven' bespeelde cd Belg Yannick Uyttenhove want hij is het die schuilgaat achter het alter ego Maximus namelijk dit instrument voor acts als Skitsoy en landgenoten als Flip Kowlier en Novastar (die hem meeneemt als voorprogramma bij zijn Nederlandse tour). Ook ging hij al heel Europa rond met Garland Jeffreys. Dat zijn leuke dingen voor een bassist. Maar doordat zijn basgitaar als uitgangspunt dient voor de liedjes, krijg je bijna ongemerkt duidelijk anders klinkende songs. Sterker nog, d'r wordt geen seconde gitaar gespeeld op deze plaat! Neem bijvoorbeeld het afsluitende "Judy Bird". Tot het moment dat de drums na drie minuten bijvallen is het alleen maar bas en zang. Dat is toch vrij uniek en het klinkt bijzonder, helemaal omdat je geen seconde een gitaar of toetsen mist. Dit volstaat. Het geldt voor veel van de liedjes op deze debuut-cd. Ze krijgen door de contrabas een fijne groove. Helemaal als zoals in "Pornstar Tity" er ook nog een funky wah-wah bas(geen gitaar dus!) en dito toetsen bijkomen. Fascinerend wordt het niet alleen tekstueel als Uyttenhove vertelt over zijn dikke lesbische poes in "Love Supercat Mindy". Dat nummer opent namelijk met Stevie Wonder-achtige ("Superstitious"!) toetsenpartijen die een paar keer overschakelen en plaats maken voor naar reggae ruikende intermezzo's, om te eindigen in dromerige slotakkoorden. Het is leuk om te horen dat een muzikant het eens op een andere manier probeert, en nog leuker om te concluderen dat hij met vlag en wimpel daarin slaagt.

Ska is zo'n genre dat afwisselend zeven vette en magere jaren kent. Herstel; zeven is wat veel, maar de stroming doet elke drie á vier jaar weer een rentree. Denk aan Bubbelbad van Def P & de Beatbusters dat wat bekendheid kende en ook voorbij kwam op de muziekzenders. Of aan de J-Stars (de band van Johan Steevens na de Beatbusters) en een artiest als Mark Foggo, die menig jeugdcentrum, popzaal en festivalmeute aan de swingpogo wisten te krijgen. En dan heb ik het niets minder dan legendarische collectief Iedereen Zòòòòò Jotje nog niet eens genoemd. Verder kent iedereen Madness en zou iedereen The Specials moeten kennen, maar feit blijft dat ska maar met vlagen populair is. Dat komt misschien door het eendimensionale karakter van het genre. Daar is niets verkeerd aan, geenszins, maar het blijft bij happy-go-lucky teksten, tsjak-tsjak-tsjak gitaren, boem-tsk-tak-tsk drums en een setje toeters. Lekker voor tussendoor, maar niet wekelijks als avondmaaltijd, zeg maar. Deze Less Than Jake-plaat GNV FLA verandert niets aan mijn standpunt. Alleen al door die typische nasale poppunk-stem die de zanglijntjes maar nét haalt. Nu hebben we hier niet te maken met pure ska, maar meer een half-om-half-mix met poppunk à la Millencollin of Lagwagon. Maar voor de fans van dit genre -skankers en poppunkfans die wel houden van een vleug ska - is er weinig mis met deze plaat.

Het moest er uiteraard van komen: twee jaar nadat Johnny Cash At San Quentin in driedelig pak - pardon, in een driedelige editie - verscheen, kunnen we de definitieve versie van die andere legendarische gevangenisplaat van the man in black aanschaffen. Is er ook werkelijk reden om dat te doen? We hebben tenslotte al drie of vier verschillende uitgaves in de kast staan. Buiten de afgedraaide lp hebben we de gecensureerde cd uit begin jaren negentig, de cd waar we Johnny Cash wel 'hell' en 'shit' horen zeggen ('How does that grab you, Bob?' voegt Johnny Cash de producer toe) en de uitgebreide cd die samen met At San Quentin verscheen. Er zijn drie redenen om toch maar de portemonnee te trekken voor deze Legacy Edition. Allereerst is er de bijgevoegde DVD die een documentaire bevat waarin getuigen aan het woord komen en er een meer dan een aardig beeld geschetst wordt van de opnames. Dan is er de tweede cd, waarop we het tweede, veel relaxtere, maar ook veel rommeliger concert kunnen horen dat voor de opnames gedaan werd. Een deel daarvan is met knip-en-plak-werk op de originele versie terecht gekomen. Maar de derde reden is de eerste cd. Hierop horen we het concert dat we al kennen, maar dan in z'n geheel. Dus inclusief afgekeurde tracks, inclusief de radiopresentator die het geheel aankondigt en inclusief (delen van?) de voorprogramma's: Carl Perkins en The Stadler Brothers. Definitieve editie? Ik verdenk Columbia er ernstig van dat we over een jaar of wat ook de complete opnames van de voorprogramma's voorgeschoteld krijgen. Maar die editie kopen we dan ook maar weer.

Het was even graven in mijn geheugen toen ik las dat met Closer het 20-jarige jubileum van Sarah McLachlan als artieste gevierd zou gaan worden. Ik moet ongeveer elf zijn geweest toen ik middels de single "Vox" kennis maakte met haar prachtige vrouwelijke engelenstem. Eerst kwam echter nog mijn pubertijd en in die tijd had ik meer interesse voor wel bereikbare meisjes. Mijn tweede aanraking met Sarah was in 1994 met de 'enhanced' EP The Freedom Sessions. Sinds die tijd ben ik (ondanks het leeftijdsverschil) weer verliefd op deze dame. Dat er weinig nieuw materiaal is verschenen de laatste vijf jaar, is dan ook een beetje teleurstellend voor me. Na de remixalbums, geremasterde live-albums en een verzameling b-kantjes is het dus nu de beurt aan de zoveelste verzamelaar. Maar dit is dan de eerste verzamelaar die zich richt op het belangrijkste van haar oeuvre. De deluxe-dubbel-cd die ik voor me heb liggen bevat namelijk een chronologische opsomming van nummers van de vijf studio-albums die Sarah tot nu toe heeft uitgebracht. Daarbij valt het op dat liedjes als "The Path Of Terms" en "Into The Fire" van haar tweede album Solace gemakkelijk tand des tijds hebben doorstaan. Natuurlijk zijn de latere succesnummers als "Hold on", "Adia" en tearjerker "Angel" ook aanwezig op dit album. Maar de echte fan heeft dit natuurlijk allang in de kast staan. Daarnaast mis ik hier "Silence", de single waar zelfs het Radio 538-publiek (zonder het zelf te weten) haar van kent. En helaas ook geen nummers van The Freedom Sessions, wat de verzameling voor mij niet compleet maakt. Wat dan wel interessant is zijn de twee nieuwe nummers "U want me 2" en "Don't give up on us". Beide liedjes gaan over de verwerking van de scheiding van haar man (en vaste drummer in haar band) Ashwin Sood en het hartzeer klinkt er ook in door. Wat het daarom ook zo mooi maakt en me doet uitkijken naar een volwaardig nieuw album van mijn heldin. Maar dat duurt nog even heeft ze gezegd (waarschijnlijk twee jaar). Voor de mensen die Sarah nog niet kennen is Closer wel een goede eerste kennismaking met de vrouw met de engelenstem. Voor de fans is het wederom een hunkering naar een nieuw album.

Als Krezip uit elkaar gaat dan is dit 'wereldnieuws', maar als The Dead Brothers de pijp aan Maarten geven dan moet je daar toevallig achter komen als je op hun website aan het kijken bent of er al een nieuw album in de maak is. Tja, de dood is onnavolgbaar. Wat ik nog wel in het MySpace-bericht zag was dat er al diverse muzikale afsplitsingen waren en gelukkig schijnt de band een doorstart te maken. Nu ik maanden later een recensie-exemplaar van Movie Star Junkies draai zonder vooraf informatie gelezen te hebben, maar - uiteraard - al wel gezien heb dat hun album op het Voodoo Rhythm-label is uitgekomen dan denk ik met een van die afsplitsingen te maken te hebben. Nader onderzoek wijst echter uit dat Movie Star Junkies uit Turijn (Italië) komt en niets met The Dead Brothers te maken heeft. Melville, het album is opgedragen aan Herman Melville (Moby Dick). De band klinkt er als een schip dat op de zeer woelige baren zijn weg zoekt. Het leven is rauw. De bemanningsleden zijn teruggeworpen op het overleven. Stefano, Caio, Vinz, Boto en Nene vinden inspiratie in bands als The Birthday Party, The Gun Club, Captain Beefheart en -uiteraard- The Dead Brothers. Mocht je iets met deze bands hebben dan is dit zeker een vette aanrader, want de Movie Star Junkies is zeker geen herhaling van zetten. Zij zijn een overlevingstocht op zich. Zondag 9 november zijn ze voor een eenmalig -nota bene nog gratis ook- concert in ons land en wel in het Patronaat in Haarlem.

David Gedge is een man die in iedere veel te mooie vrouw een potentiële nieuwe geliefde ziet. Zo'n man die stuntelig met zijn biertje in een hoek gaat staan loeren en een vriend met meer lef vraagt om het eerste contact te maken. Zo'n man die vervolgens eindeloos kan zwelgen in zelfmedelijden als diezelfde vriend er dan met die vrouw vandoor gaat. Zo'n man die dondersgoed weet dat het zijn eigen stomme schuld was. Gelukkig kan David er over praten. En zingen. Dit doet hij dan ook al jaren als voorman van The Wedding Present, een band die eerder dit jaar haar achtste album El Rey uitbracht. The Wedding Present bestaat inmiddels bijna 25 jaar en eigenlijk is er sinds het door John Peel bejubelde debuut in 1987 niet bijzonder veel veranderd. Gedge begrijpt nog steeds bijzonder weinig van de liefde en snapt helemaal niks van vrouwen, zo blijkt uit de tekst van het schitterende "Palisades": 'I thought women were supposed to tell you how they're feeling, but you're really the most unrevealing'. Voor de productie van dit album heeft Gedge weer eens aangeklopt bij Steve Albini, net als op Seamonsters, de meest succesvolle plaat van The Wedding Present uit 1991. Het resultaat is een heerlijk afwisselend gitaaralbum waarin een hoofdrol is weggelegd voor de stem en teksten van Gedge, die nog steeds el rey, de koning is van de onbegrepen mannenpop.

Qua dance is het een raar seizoen. Op vinyl en mp3 is er zoals altijd van alles te doen, maar op cd komt er weinig boeiends uit terwijl het bij de pop/rock juist grote releases regent. Gelukkig zijn er wat hippe verzamel-cd's die het beste bijeenrapen wat MySpace en de mp3-weblogs voor leuks te bieden hebben.

Het Parijse Kitsuné-label is al sinds zijn start in 2002 toonaangevend. Bands als Hot Chip, Simian Mobile Disco, Klaxons, Hadouken en Digitalism zijn er begonnen, zo ongeveer de halve French Touch-scene bracht er zijn werk uit en eigenlijk is Kitsune's reeks danceverzamelaars (samen met die van Ed Banger) de enige die ik regelmatig ben blijven beluisteren de afgelopen jaren. Ook Kitsuné Maison 6 (hun negende verzamelaar alweer, met een cd-achtig spiegelende hoes) bevat weer allerlei leuke nummers van veelbelovende nieuwe groepen. Er staat een blij nummer op dat heel erg doet denken aan de 8-bit-punkstijl van Crystal Castles, maar het is van You Love Her Coz She's Dead (wie? check hun remix van Britney's "Womanizer"!) Al even geweldig (en fout) is "We Love The Disco Sound" van de Streetlife DJ's, Lo-Fi-Fnk doet Digitalism na en A-Trak maakt met zijn extreem lage bassen een kleine ode aan LFO's doorbraakhit uit 1991. Fischerspooner spreekt 'Danse en France' uit als 'Dans enfants', vrolijke en droeve pop is er van respectievelijk La Roux en Appaloosa, en een geestverruimend rustnummer is er in de vorm van Ted & Francis' "Polar Bear". De rest blijft me minder bij - zo heeft Autokratz wel leukere dingen gemaakt dan hun saaie bijdrage hier), maar het blijft een bijzonder puike verzamelaar met namen waar ik nog veel van verwacht.

De eerste verzamelaar van Boys Noize Records kon ik natuurlijk ook niet laten liggen, ik ben fan. Na beluistering moet ik echter bekennen dat de grootste hoogtepunten eigenlijk ook al op de tracklist van de Bugged Out!-mix-cd van Boys Noize staan. Het verschil: daar duren de tracks allemaal slechts 2:30 minuten en lopen ze in elkaar over, hier heb je alles ongemixt op een dubbel-cd. Waar gaat het dan over? Nou, ten eerste die goddelijke hit van Siriusmo ("Mein neues Fahrrad"), ten tweede het überdikke "Is You" van D.I.M. en "Thomas" van Puzique, ten derde twee nieuwe tracks van Boys Noize himself, en ten vierde enkele bonkers van Strip Steve ("Ready Steady", "You & I") en Les Petites Pilous ("Wake Up", "Jolie Fille"). Verder blijkt deze dubbelaar een uitstekend excuus om ook allerlei los onverkoopbare remixen en B-werk aan de straatstenen te slijten, wat niet altijd even indrukwekkend uitpakt, maar wat in dit MP3-tijdperk wellicht wel eerder aankoop uitlokt.

'I make music and that's just what I do'
Eli "Paperboy" Reed krijgt jubelende recensies. Pas 24 jaar, en nu al een levende soulsensatie. En - en ik wil het niet zeggen, maar ik doe het toch - blank. Jackie Wilson, James Brown, Al Green… De referenties zijn niet van de lucht. En natuurlijk, er zijn zangeressen die hetzelfde proberen. Ik noem een Amy Winehouse. Ik noem een Duffy. Daar wordt het label "soul" ook opgeplakt. Begrijpelijk, maar dit is anders: Eli "Paperboy" Reed staat terecht tussen al deze legendes en wat mooier is, hij houdt zich er nog staande ook. Ik bel met hem. Niet lang nadat hij opgenomen heeft, besef ik dat ik naar een Amerikaanse mobiel aan het bellen ben die vastgehouden wordt door de krantenjongen die zanger wilde worden en nu met band in een woestijn in een toerbus met mij aan het praten is. Een mooi beeld.

Afgelopen week zei ik het nog tegen mevrouw Storm: 'Het zou me niet verbazen als Perez Hilton een dezer dagen Ilse DeLange net als Anouk oppikt en juichend over haar single "So Incredible" gaat schrijven.' Prompt gebeurde dit afgelopen weekend, nog voordat ik mijn woorden omgezet had in een stukje. Ik zou het echt heel leuk vinden voor Ilse als ze door steun uit onverwachte hoek (of zullen hier gehaaide marketingstrategen achter zitten?) alsnog eens aan de andere kant van de plomp door zou breken. Ik denk al sinds het begin van haar carrière dat het erin zit voor haar, en volgens mij is het een kwestie domme pech geweest dat het nog niet gelukt is. Wat dat betreft is de nieuwe cd Incredible een sterke troef, want op deze nieuwe, vijfde cd klinkt Ilse opgeruimder dan ooit tevoren. Het mooie is ook dat hoe Incredible klinkt, voor het gros allemaal uit haar zelf komt. Zij bepaalt (in ieder geval tegenwoordig) zelf hoe een nieuwe plaat moet gaan klinken. Dus als Ilse de Zweedse sound wil verwerken in haar geluid, dan gebeurt dat. En ze heeft gelijk gehad in die keuze, want het geluid op Incredible is bijna eng in balans. Knap voorbeeld hiervan is de vast niet door toeval precies drie minuten durende vrolijke eerste single. Het is maatwerk en dodelijk doeltreffend. Of neem zo'n nummer als de stijlvolle ballade "Adrift". Dat is het toonbeeld van hoe zeer Ilse op een goede manier berekend te werk gaat. Ze schreef het samen met singer/songwriter Nate Company en Macho Psycho. Die namen zeiden mij ook niets, maar Macho Psycho had bijvoorbeeld een flinke vinger in de pap bij enkele P!nk hits. Voor instrumentatie zorgen de geweldige slide van Lyle Workman (ex-Bourgois Tag en Todd Rundgren), soepele bas van Chris Chaney (ex-Jane's Addicion en Alanis Morissette), toetsenlaag van Zac Rae (hielp mee aan My Brightest Diamond Workhorse-cd) en solide basis van drummer Matt Chamberlain (studiobeest pur sang, maar vooral bekend van Tori Amos). Zoveel ervaring maakt dat Ilse op d'r gemak kan doen waar ze het best in is: de sterren van de hemel zingen. Tuurlijk, er zijn genoeg mensen die haar te glad vinden en gruwelen van haar snik, maar als je dat op een open en ontwapenende manier doet zoals deze geboren Almelose, dan ga ik gewoon elke keer weer voor de bijl.

Dit is Blue Marble. Help ons het mysterie op te lossen. Mission 1212 is een reeks van zes video's die een serie aanwijzingen bevat. Het oplossen van deze aanwijzingen draagt zowel bij aan het succes van de missie, als aan jouw persoonlijke succes. Agent Blue Marble heeft jouw hulp nodig om de code te kraken.

Er is iets mysterieus aan de hand, iets groots, maar wat is het? Waarom wordt Blue Marble gecontroleerd door het Departement voor de Europese Veiligheid? Waarom beweegt hij zich door Europa en achtervolgt hij schaduwen? Je zult betrokken moeten raken om dit uit te vinden.

Bekijk alle video's in de juiste volgorde om te code te kraken. Wanneer je dit gelukt is maak je kans op het winnen van de ultieme prijs: tickets voor twee personen naar een VIP-filmpremière in Londen, inclusief vluchten en twee nachten in een tophotel! Om de zes video's te kunnen zien en deel te nemen aan het spel ga je naar mission1212.com.

Helaas kunnen we slechts een tipje van de sluier oplichten over het doel van dit alles. Maar als je een fan bent van klassieke science-fiction, dan zul je erg benieuwd zijn naar wat hier achter zit!

De release van het voorgaande album Now, Diabolical in 2006 deed nogal wat stof opwaaien tussen voor- en tegenstanders van black metal. Had de rond de hevig grommende Satyr geformeerde formatie nog wel enig bestaansrecht in dit subgenre van de harde muziek? Niet dat er nu direct met lalala-koortjes gewerkt werd, maar de nihilistische blastbeats van weleer dienden wel met een vergrootglas van flinke proporties opgespoord te worden. Bovendien waren de middeleeuwse invloeden die teweeggebracht werden door akoestisch gitaarwerk en fluit - indien al aanwezig - nog slechts te bespeuren voor hen uitgerust met een buitengewoon scherp gehoor. Bij de nieuwe boreling The Age Of Nero zal het niet anders zijn. Ook hier slechts sporadisch gebruik van orgastisch aandoende black metal erupties zoals in het stuwende "Die By My Hand", terwijl de fascinatie voor de Middeleeuwen zich hooguit nog manifesteert in enkele flarden tekst. Anno 2008 laat Satyricon zich nog het best vergelijken met het vroege werk van Bathory en Celtic Frost, maar dan wel met een beduidend betere productie. Op een paar uitzonderingen na wordt er in mid-tempo gespeeld. De muziek is krachtig en wordt gedragen door duistere riffs en grimmige vocalen die een donker beeld oproepen van een desolaat landschap. Freud zou hier ongetwijfeld raad mee weten en de bedenker van dit moois voor eeuwig verbannen naar oorden waar de dageraad nooit voet zal zetten. Dat zou evenwel een gemis zijn, want dat zou betekenen dat de wereld voortaan verstoken zou blijven van de hersenspinsels van Satyr en co. En dat zou pas echt zondig zijn, heer Freud.

De coolste rock 'n' roll-mama van Nederland is de moeder van zZz-drummer en zanger Björn Ottenheim. Ze danste vol enthousiasme tijdens een zZz-concert in de inmiddels wijlen Arnhemse Goudvishal waar na afloop van het optreden mama door Björn werd uitgezwaaid. Dit was echt zo lief en zo in tegenspraak met het ruige imago waarmee de band op het podium en in de media naar voren proberen te komen. Geweldig. De coolste rock 'n' roll-familie van Nederland is in ieder geval niet mijn familie die de nieuwe zZz-cd Running With The Beast tijdens een familieweekend kraakten. Schande! De voorganger Sound Of zZz vond ik zelf trouwens ook maar half geslaagd, wat vooral met de productie te maken had. zZz was tot nu toe voor mij vooral een band die je op het podium aan het werk gezien moest hebben. Al zijn hun optredens in mijn ogen een kwestie van alles of niets. De vraag was welke richting het duo op zou gaan: zouden de nummers ruiger of dansbaarder worden of zou het meer van hetzelfde zijn? Bij de eerste twee nummers "Lover" en de al eerder verschenen single "Grip" zou je het laatste denken. Ze kennen het typische opzwepende zZz-geluid waarop het orgeltje van Daan Schinkel weer danig tekeer gaat. Muziek waar mama Björn vast weer haar dansje op kan doen en waar niets mis mee is, behalve dat het voor zZz-begrippen niet verrassend is. Maar schijn bedriegt, want de danslijn wordt in "Spoil the Party" nog even doorgetrokken naar de New Order-hoek waarna de band de lijn stuk trekt met het op krautrock geïnspireerde "Sign Of Love". Lijnen worden hierna vaker stuk getrokken, zoals in het vuige titelnummer "Running With The Beast" of in het erg grappige "Loverboy" waar Björn even Mika lijkt te zijn. In de laatste drie tracks daalt een Joy Division-mist over het zZz-landschap neer. Weer een nieuwe kant van een band die op zijn zZz's blijft verrassen.

Je moet maar lef hebben: de tijdschriftenbranche ligt op z'n gat (als je blad geen Linda heet, tenminste) en de bestaande poptijdschriften delen mee in de malaise, zijn ernstig op hun retour of hebben hun bestaansrecht volledig afgestaan aan het internet. En dan toch met een tijdschrift over muziek te komen dat je neerlegt om gratis mee te laten nemen. Ruim 300 pagina's dik ook nog. Maar het 'gratis glossy' Sex Drugs & Rock 'n' Roll Highschool heeft zijn tweede aflevering. Wat het makkelijker maakt is uiteraard dat ze er een jaar over hebben kunnen doen. Nummer één verscheen vorig najaar, dit nummer kun je nu in je plaatselijke popzaal afhalen. En die plek, daar lijkt het de makers om te doen. Want het is geen muziektijdschrift in de klassieke zin des woords, vol cd-recensies, interviews met muzikanten en nieuwtjes. Dat gebied is al volledig afgegrazen. Wel is het een vakblad voor collega's en would be-collega's in het wereldje van popzalen, platenmaatschappijen, labeltjes en promotors. De geïnterviewden zijn dan ook managers, pluggers, producers en anderen die de achterkant van het muziekwereldje bevolken. Sex Drugs & Rock 'n' Roll Highschool probeert een all areas polsbandje te zijn en je mee te willen nemen achter het podium. Backstage. Zelfs de maar matig in dit soort bijzaken geïnteresseerden - heeft er een avondje lol aan . Al is het maar omdat het gratis is. En 300 pagina's bevat. Makers met lef.

YouTube en MySpace hebben al heel wat beginnende artiesten bekendheid en roem gebracht. Denk alleen al aan de Nederlandse Esmée Denters, die door haar zelfgemaakte filmpjes uiteindelijk zelfs op de bank bij Oprah Winfrey belandde. Ook de Britse band Scouting for Girls vergaarde eerst een heleboel fans via hun MySpace-pagina voor ze uiteindelijk begin vorig jaar getekend werden door Sony. Maar waarom eigenlijk? Wat ik hoor, is een overdreven vrolijke band, die vooral uptempo popliedjes speelt met lichtelijk infantiele teksten ('I love the way she makes me drool, I think that she is beautifool', een tekstflard uit "She's So Lovely") en opvallend weinig inhoud. En vrolijke bands uit het Verenigd Koninkrijk hebben we inmiddels wel genoeg. Denk aan The Kooks, Kaiser Chiefs en The Fratellis. Alleen zijn die stuk voor stuk beter in wat ze doen. "Elvis Ain't Dead" is een aardige single, maar verder houdt het allemaal niet over en klinkt het bij vlagen als een hele slechte Ben Folds Five rip-off. Nu weet ik ook meteen weer waarom deze cd wat langer is blijven liggen voor ik er ook maar iets zinnigs over kon zeggen. Ik had al een kl*tedag, en met deze cd is het er helaas niet beter op geworden.

Eigenlijk was ik ervan overtuigd dat er op File Under allang een stukje over All We Could Do Was Sing van Port O'Brien had gestaan. Niet dus. Nu had ik de cd ook nog niet in mijn bezit: de distributeur stuurde geen promo-exemplaar en mijn bestelling per internet stond al een maand in backorder. Deze heb ik gecanceled en na afloop van het concert dat ze gaven in Merleyn in Nijmegen heb ik eindelijk een fysiek exemplaar aangeschaft. En wat was het een geweldig optreden. De band uit Californië is vernoemd naar de ontmoetingsplek van de ouders van zanger/gitarist Van Pierszwalowski, een baai op Kodiac Islands in Alaska. En dat is op zich al zo lief. De band speelt alt.country met rock- en folkinvloeden en straalt veel lol uit op het podium. En die energie weten ze ook prima op de geluidsdrager All We Could Do Was Sing over te dragen. De meligheid -mocht je die minder waarderen- op het podium blijft achterwege. Opener "I Woke Up Today" is wel zo'n beetje de grote smaakmaker: op het podium en ook als single getrokken. Toch blijft het hier niet bij. All We Could Do Was Sing is een zeer geslaagd album van een band die letterlijk op het podium een wit voetje haalde en er eentje is om lekker te knuffelen.

De (meeste) jongens op het Anticon-label begonnen ooit als rappers, wie weet omdat ze dat stoerder vonden tegenover hun vrienden. Niemand begint met muziek maken om computerprogrammeur te worden, toch? Dat is geen rocksterdroom. Inmiddels zijn ze echter stuk voor stuk langzaam opgeschoven richting elektronische dan wel traditionele muziek en heeft Brendon Whitney zelfs de mic neergelegd, ten faveure van muis en synthesizers. Zijn rap-roots klinken nog het meest door in het crunky voorstellingsrondje "New To A Few", waar zijn alias wordt gespeld. Meteen daarna wordt de sfeer al zachter, de beats bangen niet, maar doen ingewikkeld. De lijm tussen deze inventieve bouwstenen wordt gevormd door zweverige synthesizers, een combinatie die al snel aan Boards of Canada doet denken. Zelfs de korte tussenstukken die Boards veelvuldig gebruikt zijn aanwezig. Bij Alias ontbreekt meestal wel een melodie die er echt uitspringt, maar op zijn eigen niveau doet hij prima mee. "Death Watch" en "Autumnal Ego" zijn zeker wat voor Campfire Headphase-liefhebbers. Misschien mag hij net als labelmaatje Odd Nosdam nog wel 'ns een remix van de grote meesters maken. De ster van 't Anticon-collectief doet (natuurlijk?) ook mee. Yoni Wolf van Why? bracht eerder dit jaar al 't uitstekende Alopecia uit en neemt hier vijfenzeventig procent van "Well Water Black" voor zijn rekening, waaronder de vocalen. Had dus ook best op zijn eigen album gepast, al zorgt Alias voor net iets meer punch.