Het stickertje op het behoorlijk vage hoesje van sBach ronkt veelbelovend: A thousand times better than HELLA or THE ADVANTAGE. Daar word ik bij voorbaat eigenlijk al een beetje sceptisch van. Want wat houdt dat dan in, duizend keer beter dan Hella? Duizend keer sneller (arme drummer! arme gitarist!) duizend keer complexer (arme luisteraar!) of gewoon duizend keer betere liedjes (dat kan niet!). Snel luisteren dus maar. De tracks hebben vaag genoeg geen titels. Even beter koekeloeren leert dat achter sBach Spence Seim schuil gaat en dat is de gitarist van Hella, die besloot zelf maar alle instrumenten in te spelen voor deze cd. Een ding was me dus bij voorbaat al duidelijk: duizend keer beter drummen dan Zach Hill, dat doe je alleen maar in je dromen (of nachtmerries?), dus dat ging 'em zeker niet lukken. De liedjes bleken ook nog eens flink wazig te zijn. Als Seim zijn synths van stal haalt klinken zijn instrumentale nummers als gepimpte computergame sounds, die doorspekt worden met hyperactieve drumpatronen. Da's voor even een geinig idee, maar gaat me wel irriteren bij veelvuldig draaien. Dat hoor ik liever als ik Mario Kart speel dan over mijn iPod. Doe mij maar een liedje als "Track 08" dat een vette heavy riff als centrale thema kent. Door die schakelingen wordt sBach een ongeleid projectiel, ik had liever gehad dat Zach Hill 'em een beetje in toom gehouden had en onder de moniker Hella deze tracks omgewerkt had tot een meer consistent, maar doldriest avontuur.

A Brand koos er dit jaar voor om op Pukkelpop hun cd-introductie te doen. 'Ik was erbij', zou ik willen zeggen. Maar wij hadden dit jaar voor Werchter gekozen, wat ik overigens niet weer zal doen, het wordt toch maar 'gewoon' weer Lowlands voortaan (alleen al om de douches). Maar dat terzijde. Het is wel jammer dat ik A Brand heb gemist, want ik schat in dat deze electropop/rock best een heel gezellig feestje zal opleveren. Maar met Eurosonic 2009 krijgen we allemaal een herkansing. Ik verwacht daar een nogal dansbaar en divers optreden aangezien ze putten uit Chemical Brothers-invloeden, maar soms ook doen denken aan The Last Shadow Puppets. Deze twee uitersten typeren wel de diversiteit van deze plaat. En dan heb ik het nog niet eens over het blije nummer "Mad Love Sweet Love" waar ineens een donkere soul stem in opduikt. Een aangename cd vol dansbare maar ook tekstueel interessante nummers. Teksten over afscheid nemen, over de zelfmoord van ex-bandlid Jan Stuyven en over de huidige politiek zijn nou niet echt onderwerpen om blij van te worden, maar de muziek maakt het allemaal zeer verdraagzaam. Deze drie-gitaren-band uit Antwerpen is na deze derde plaat niet zomaar meer 'A Brand', ze hebben zich ontpopt als een sterk merk!

Ik denk nog wel eens mijmerend terug aan de tijd dat MTV nog dondersgoed wist waar de M in hun naam voor stond. Tegenwoordig zie ik ongeveer tachtig procent van de tijd alleen maar van die suffe reality shows of ander geneuzel op die zender. Omdat in mijn zenderpakket alleen nog maar het verschrikkelijke TMF zit, zie ik nu veel minder muziekclips dan voorheen. Doodzonde,dat er geen plek meer is voor programma's als 120 Minutes, want die mis ik best. Daardoor heb ik van de videoclips die terug te zien zijn op Rock S'Cool Vol. III geen enkele al eens op de TV gezien. Nou zou het gros van de clips op deze verzamelaar het niet veel verder schoppen tot wat ooit Headbanger's Ball presenteerde op MTV (en logischerwijs dus ook Beavis & Butthead), want platenlabel Steamhammer die hierop het neusje van de zalm uit haar stal presenteert, opereert vooral in de meer luidruchtiger genres. Niet alle clips zijn overigens even geslaagd. Die van Iced Earth bijvoorbeeld, die het midden houdt tussen een echte en een tekenfilm. Geinig idee, maar de uitwerking gaat me na twee keer kijken al irriteren. De clips van onder meer Whitesnake en Saxon (tot twee keer toe) zijn de traditionele mix van livebeelden met studiogeluid, maar dat hoort gewoon bij dit soort bands, al vind ik het raar dat de Rollins Band voor een gelijke insteek kiest. Beter zijn dan "Ruler The World" van Kamelot en Moonspell's "Scorpion Flower" (met Anneke van Giersbergen in een gastrol die haar op het lijf geschreven is) en "Luna" , Riverside's' "Panic Room" en Skinny Puppy's "Haze" die er cinematografisch ook nog wat van proberen en weten te maken. Tofste clip is overigens zonder twijfel die van "Floating" van Hatesphere die bestaat uit vertraagde beelden van intens headbangende mensen. Errug koel gedaan. Doodzonde dat ik die ondanks de zondag videodagen op de MOMI nog niet eerder gezien had.

In het jaar 2008 heeft zangeres/gitarist Sarah Blackwood zichzelf geen moment van rust gegund. Ze kwam met de soloplaat Way Back Home en het album Run For Your Life, samen met The Creepshow. De tien nummers op het schijfje zullen de leek vooral doen denken aan Horrorpops, maar meer dan een staande basgitaar, een zangeres en een schattig imago hebben ze echter niet overeen. The Creepshop zingt namelijk op hun beurt erg aanstekelijk over onderwerpen als dood, geesten en verderf en is op momenten lekker toegankelijk. De psychobilly band uit Canada bestaat alweer vier jaar en stond onlangs nog in Nederland met de helden van U.S. Bombs. Niet alleen ons kikkerlandje heeft het door, maar ook het platenlabel is trots op de groep. De heren achter People Like You Records hebben namelijk het viertal gevraagd voor hun jubileumtour, samen met o.a. Broilers en Born to Lose. De nieuwe blonde aanwinst als zangeres lijkt een goede keuze geweest te zijn. Met hun tweede album heeft het viertal een sterk album afgeleverd dat ze zeker een prominente plek op de markt heeft gegeven. Er is een nieuwe generatie in de psychobilly, en The Creepshow heeft het voortouw.

Plantlife is het geesteskind van Jack Splash en Panda 1. Jack Wie en Panda Hoe? Ik moest het ook even opzoeken. Jack Splash is een gerenommeerd producer, zo blijkt, zij het buiten mijn gezichtsveld. Bij zijn producties hoort onder andere werk voor John Legend, Alicia Keys en Missy Elliot. Ik bedoel maar. Bij Plantlife is hij zanger/rapper. Panda 1 is in het dagelijks leven lid van LA hiphoppers The Animal Pharm en regelt bij Plantlife de beats. Volgens hun MySpace-pagina is dit "something new, bold, and daring". Pakt u even het pak zout aan? Voor mij is het vooral heel veel Prince-funk, en dus eigenlijk de funk van diens invloeden James Brown, George Clinton en Sly Stone. Dat betekent dat er maar liefst negentien tracks lang strakke vette funk hoge stemmetjes en iets minder vette semi-balladesque funk met hoge stemmetjes te horen is. Met een buitengewoon goede productie, zoals je kunt verwachten met de achtergrond van de heren. Maar als ik heel eerlijk ben is negentien tracks voor mij veel te veel van het goede en trek ik het halverwege niet echt meer. Dit is een plaatje voor de pure funkliefhebber, voor mij is het wat te eendimensionaal: van Dirty Mind-Prince-funk naar 1999-Prince-funk naar Diamonds and Pearls-Prince-funk, hoe goed gemaakt ook, het kan mijn aandacht niet lang genoeg vasthouden.

Bijna alles in het rock 'n' roll-wereldje is wel zo'n beetje gedaan. Toch is rock 'n' roll volgens mij vooral een gevoel. Dit stukje lijkt me een prima gelegenheid om een tweetal nieuwe releases eens tegen het rock 'n' roll-licht te houden en te kijken hoe de vlag erbij hangt.

De eerste release is van The Points uit Amerika (Washington DC). Op de hoes staat een duo afgebeeld met een derde lid waarvan het hoofd niet zichtbaar is. Er schijnt er echt een te zijn. Zij, Rebecca, zou de keyboards bespelen, maar die hoor ik maar sporadisch. Wel is er het nodige aan knarsend gitaargeweld te horen, waarbij de drums het tempo lekker opstuwen. De songs zijn kort gehouden, hebben een punkrandje en de heren gaan vocaal redelijk tekeer. Ik moet aan The Ramones denken. Deze kandidaat zou hun stokje over kunnen nemen, maar er gaat iets mis. De liedjes op het debuut Sit missen een ultieme gitaarriff en eigenlijk ragt de gitaar maar door en door en door en door. Ik raak verveeld door The Points en heb het na een paar liedjes wel gehad. En dan te bedenken dat er twaalf liedjes te horen zijn. Jammer.

Voor de tweede release in rock 'n' roll-land gaan we naar het Noorse Moss. Hier komt het vijftal Hendriksen, Dahlmann, Stemkens, Gamst en Saugestad vandaan en onder de naam The Yum Yums namen ze het album Whatever Rhymes With Baby op. The Yum Yums hebben catchy liedjes die opgeleukt worden met, naast het standaardriedeltje bas, gitaar, drums en zang, prettige keyboardpartijen. Dit instrument is meestal niet zo rock 'n' roll, maar hier past het prima. Toch is het niet mijn ultieme rock 'n' roll-beleving. Hiervoor is het net iets teveel beuken met de gitaar en teveel pop in de sound. Had ik de term powerpop al gebruikt? Ik vroeg me eigenlijk meer af of het geen tijd wordt voor The Presidents Of The USA om er (alsnog) eens mee te stoppen. Dan kan dat stokje doorgegeven worden. Al zal ik dan nog steeds geen fan worden van The Yum Yums. Laten we het er maar op houden dat het niet helemaal mijn ding is.

Twee dingen. Ten eerste leerde ik of Montreal pas kennen bij de vorige plaat Hissing Fauna, Are You the Destroyer? en toen wist ik nog niet dat die plaat ten onrechte niet mijn jaarlijstje van 2007 haalde. Ten tweede miste ik het optreden van of Montreal in Paradiso, nog net in 2007, omdat ik die vorige plaat te láát leerde kennen. Daarom zag ik mijn kans schoon en vroeg ik zanger Kevin Barnes zelf nog voor het uitkomen van Skeletal Lamping waarom de band in 's hemelsnaam niet nog een keer Nederland aan zou doen. De Europese tourdata waren al bekend en daar zat Nederland niet tussen. Het artwork van de nieuwe plaat was bekend: bij de vinylversie een uitklapbaar paard, bij de cd-versie een andere uitklaphoes. Allemaal even prachtig. Die plaat die kon niet meer tegenvallen. Toen Skeletal Lamping uitkwam moest ik er desondanks enorm aan wennen. Meer dan op Hissing Fauna gaat deze plaat werkelijk álle kanten op. Het is de plaat van de geestelijk behoorlijk actieve Kevin Barnes. Het zijn zijn dromen, het is zijn Prince-fascinatie, zijn glamrockachtergrond, zijn seventiesvoorkeuren, zijn enorme muzikale talent. Ik had een paar maanden om aan deze plaat te wennen alvorens deze alsnog in mijn jaarlijst zou komen. Wat of Montreal doet en deed vind ik geweldig, zo heb ik besloten. Het is te hopen dat Kevin zijn paard meeneemt naar Paradiso. Hij heeft naar me geluisterd.

Storm
Ane Brun - Changing of the Seasons

Bas
Bloodbath - The Fathomless Mastery / Grand Magus - Iron Will

Ewie
De Staat - Wait For Evolution

Ludo
Little Joy - Little Joy

Sjaak
Vibrasphere - Lungs Of Life

Joice
Alle 200 nummers van VPRO's Song van het Jaar 2008.

André
Deacon Blue - Raintown

Prikkie
Birds Of Avalon - Bazaar Bazaar

Sikkema
Fleet Foxes - Fleet Foxes (de jaarlijstjes nog steeds langslopend)

Blizzard
Dream Theater - Chaos In Motion

DubbelMono
Megapuss - Surfing

Eigenlijk heb ik maar één zeer sterke muzikale allergie. Van die muziek waar mijn nekharen van overeind gaan staan. Muziek die voor de rest van de dag mijn humeur kan verpesten. Muziek van bands met fanatieke fans die nooit mijn vrienden zullen kunnen worden. Die muziek heet 'zigeunerpunk'. De bekendste voorbeelden zijn natuurlijk Gogol Bordello en Manu Chao. Live zal hun muziek ongetwijfeld voor een leuk feestje kunnen zorgen, maar op cd klinkt het wat mij betreft veel te vol, druk en simpelweg dodelijk vermoeiend. Dit geldt ook voor Mad Juana, de band van Sami Yaffa, die ooit bas speelde in Hanoi Rocks en momenteel nog bij de laatste versie van The New York Dolls. In Mad Juana speelt hij gitaar, samen met zijn vrouw Karmen Guy op zang en nog zo'n zes anderen op viool, saxofoon, accordeon, trompet en wat er nog meer allemaal in de studio rondslingert. Op dit album, hun tweede inmiddels, mengt Mad Juana weer een boel muzikale geschiedenis en invloeden uit de hele wereld samen tot een groot en gezellig hossend gekkenhuis. Denk hierbij vooral aan mexicana, balkanpop en psychedelica. Zelf noemen ze hun muziek 'globalista'. Door mijn allergie ben ik nu dus helaas anti-globalist geworden.

Weird folk, freak folk: wat voor naam je het beestje ook geeft, in de definitie zal altijd de naam Devendra Banhart blijven vallen. Ook als zijn muzikale ingevingen hem naar Megapuss brengen, waar stonede hippieflauwekul een goed huwelijk aangaat met zijn speciale gevoel voor humor. Ga maar na: de naam van zijn band en de songtitels waren er eerst, waarna hij samen met partner-in-crime Greg Rogove op een achternamiddag de liedjes in elkaar ging zetten. Ongetwijfeld kwamen daarna ook nog eens de ideeën voor de aankleding van de shows en de fotoshoot voor het hoesje. Twee naakte mannen die met een mes elkaars penis te lijf dreigen te gaan. Tsja. Laten we maar snel teruggaan naar de liedjes. En die vallen dan niet eens tegen. Zo vond blijkbaar ook Neil Young, want zijn label Vaper Records brengt Megapuss' album Surfing uit. Devendra Banhart mag dan een muzikale geest hebben die werkelijk elke kant op kan gaan, hij weet wel wat liedjes schrijven is. Luister maar eens naar "Adam & Steve" of "Crop Circle Jerk '94". Zoals meestal bij Banhart moet je je weer een weg banen tussen allerlei ongein, flauwekul en bizarre invallen, maar als je daar tegen kunt, heb je met Megapuss op de valreep van het jaar een bijzonder album in huis gehaald.

Net als Chet Atkins, de bedenker van de term, durft Tommy Emmanuel de titel 'c.g.p.' achter zijn naam te zetten. Dat staat voor 'certified guitar player', en je moet wel heel wat in huis hebben om daarmee weg te komen. Gelukkig heeft Tommy dat ook. Niet iedereen kan daar van genieten, en dat is ook prima, zeker bij een recensie, want recensies zeggen vaak evenveel over de schrijver als over de artiest. Zo ook in mijn geval: Tommy Emmanuel is vooral een gitarist voor gitaristen. En laat ik dat nou toevallig zijn. Voor mij is dat meteen de belangrijkste reden waarom deze dvd zo heerlijk is om naar te kijken. De drie concerten die Emmanuel in 2007 in Californië gaf, zijn prachtig samengevat tot één samenhangende registratie. Het camerawerk is rustig en laat altijd precies zien wat je wilt zien: close-ups van Emmanuels vingervlugge vingers en sfeerbeelden van het gehele toneel. Helaas verschijnt zo nu en dan ook het wel erg Amerikaanse publiek in beeld, die allemaal (ook heel erg Amerikaans) met een soort Christelijke devotie en geheimzinnige glimlach naar het toneel staren. Brrr… Maar goed, het geluid is prima verzorgd, en de gitaar klinkt zoals een akoestische gitaar moet klinken: akoestisch. Emmanuel is een performer in hart en nieren, die met een kwajongens-achtige glimlach op zijn gezicht regelmatig een 'kijk eens wat ik allemaal kan' blik de camera of de zaal in werpt. Super irritant bij de meeste artiesten, maar Emmanuel speelt de meest complexe passages werkelijk 100% vlekkeloos, zonder ook maar één keer te struikelen of een onzekere noot te laten horen. En dan mag je daar best trots op zijn. De vier nummers met gastmuzikant Bob Littell op mondharmonica hadden wat mij betreft achterwege kunnen blijven: op dat moment zie je twee muzikanten die er om strijden zoveel mogelijk noten per seconde op elkaar af te vuren. Een soort van testosteronduel, zeg maar, en daar is muziek nog nooit beter van geworden. Tot slot: Emmanuel solo is iets dat je meer moet zien dan moet horen om het te geloven, of zelfs maar te waarderen. Vandaar dat ik geen enkele cd van hem in mijn bezit heb (voornamelijk omdat zijn spel me niet ontroert), maar ik deze dvd nog vaak likkebaarden zal bekijken (voornamelijk omdat zijn spel me van verbazing achterover doet slaan).

Het meest opvallende bij het lezen van de biografie van Adam Ficek, de man achter Roses Kings Castles, is dat hij drummer is bij de roemruchte Babyshambles. Dit is helemaal opvallend als je de debuut-cd Roses Kings Castles beluistert. Het staat namelijk heel ver af van het werk van Pete Doherty c.s.. Hoogstens zou je soms iets kunnen vermoeden in de 'London'-manier van zingen. Als je er geen weet van hebt dan zou ik muzikaal de drummer veel eerder achter de drumkit bij Belle & Sebastian verwachten of achter een van de andere instrumenten die de band rijk is. Muzikaal lijkt Roses King Castles hier namelijk veel meer op, al klinkt het veel kaler. Dit zal wel voornamelijk komen doordat Ficek het album alleen ingespeeld schijnt te hebben. Hetgeen ik op zich al bewonder. Ik kan zelf nog niet met een instrument uit de voeten, laat staan met meerdere. Het grappige is dat het drumstel hier bijna achteloos aanwezig is. Het geheel wordt geraffineerd ingevuld en de liedjes hebben een semi-akoestisch karakter. Het heeft ook wel wat van het Belgische The Tellers. Toch knaagt er iets bij mij, want hoe deskundig ook, een heel album is toch wel wat teveel achter elkaar. Af en toe wat meer rock, af en toe wat meer gekke capriolen, het had van mij gemogen.

1. Elbow - The Seldom Seen Kid
2. Sleeping Dog - Polar Life
3. Face Tomorrow - In The Dark
4. No Age - Nouns
5. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
6. Kathleen Edwards - Asking For Flowers
7. Boduf Songs - How Shadows Chase The Balance
8. Ane Brun - Changing Of The Seasons
9. De Kift - Hoofdkaas
10. The Pineapple Thief - Tightly Unwound

1. Sigur Rós - Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust
2. Foals - Antidotes
3. Blood Red Shoes - Box Of Secrets
4. Elbow - The Seldom Seen Kid
5. Amanda Palmer - Who Killed Amanda Palmer
6. Laura Marling - Alas I Cannot Swim
7. My Brightest Diamond - A Thousand Shark's Teeth
8. Santogold - Santogold
9. Los Campesinos! - Hold On Now Youngster
10. Joan As Police Woman - To Survive

1. Motorpsycho - Little Lucid Moments
2. The Gaslight Anthem - The '59 Sound
3. Why? - Alopecia
4. Verse - Aggression
5. Made Out Of Babies - The Ruiner
6. Marnie Stern - This Is It And I Am It And You Are It And So Is That And He Is It And She Is It And It Is It And That Is That
7. Underground Railroad - Sticks And Stones
8. Meshuggah - ObZen
9. Deerhunter - Microcastle
10.Blitzen Trapper - Furr

1. AC/DC - Black ice
2. David Gilmour - Live in Gdansk
3. U2 - Under a blood red sky (remastered)
4. Airbourne - Runnin'wild
5. Solo - Before we part
6. Ray LaMontagne - Gossip in the grain
7. The Death Letters - Play it like you mean it EP
8. Disturbed - Indestructable
9. Johnny Cash - At Folsom Prison (Legacy edition)
10. The Ting Tings - We started nothing

1. Whitesnake - Good To Be Bad
2. Cradle Of Filth - Godspeed On The Devil's Thunder
3. Cold World - Dedicated To Babies Who Came Feet First
4. Novastar - Almost Bangor
5. Leine - Truth Be Told
6. Verse - Aggression
7. Blacklisted - Heavier Than Heaven Lonelier Than God
8. Amenra - Mass IIII
9. Voicst - A Tale Of Two Devils
10. Metallica - Death Magnetic

1. TV on the Radio - Dear Science
2. De Kift - Hoofdkaas
3. Laura Marling - Alas, I Cannot Swim
4. Okkervil River - The Stand Ins
5. Sigur Rós - Með suð í eyrum við spilum endalaust
6. Big Low - The Junction of Two Rivers
7. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
8. Roosbeef - Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten
9. Vampire Weekend - Vampire Weekend
10.My Morning Jacket - Evil Urges

1. José James - The Dreamer
2. Coeur de Pirate - Coeur de Pirate
3. Vampire Weekend - Vampire Weekend
4. Benjamin Herman - Hypochristmastreefuzz
5. Gorki - Voor Rijpere Jeugd
6. Julien Doré - Ersatz
7. Salsedo - Wine & Pasta
8. Lizz Wright - The Orchard
9. Shelby Lynne - Just a Little Lovin'
10. Elbow - The Seldom Seen Kid

1. No Turning Back - Stronger
2. Rise Against - Appeal To Reason
3. Bring Me the Horizon - Suicide Season
4. H2O - Nothing To Prove
5. Disco Ensemble - Magic Recoveries
6. The Motion - And Vice Versa
7. De Jeugd van Tegenwoordig - De Machine
8. The Spirit That Guides Us - Don't Shoot, Let Us Burn
9. downstairs - Oh Father
10. City and Colour - Bring Me Your Love

1. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
2. Micah P. Hinson - Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra
3. Alela Diane - The Pirate's Gospel
4. The Welcome Wagon - Welcome to the Welcome Wagon
5. Kathleen Edwards - Asking for Flowers
6. My Brightest Diamond - A Thousand Shark's Teeth
7. Bowerbirds - Hymns for a dark horse

1. Songdog - A Wretched Sinner's Song
2. Gorki - Voor Rijpere Jeugd
3. Wild Beasts - Limbo, Panto
4. Guillemots - Red
5. Kathleen Edwards - Asking for Flowers
6. Why? - Alopecia
7. The Felice Brothers - The Felice Brothers
8. Stephen Malkmus & The Jicks - Real Emotional Trash
9. Randy Newman - Harps and Angels
10. Thao with the Get Down Stay Down - We Brave Bees Stings and All

1. Our Brother the Native - Parting Marrows
2. Kate Miller-Heidke - Curiouser
3. Wild Beasts - Limbo, Panto
4. SJ Esau - Small Vessel
5. Animal Collective - Water Curses
6. One-Two - The Story of Bob Star
7. Nat Baldwin - Most Valuable Player
8. Au - Verbs
9. Cats in Paris - Court Case 2000
10. Born Ruffians - Red, Yellow and Blue

1. Krallice - Krallice
2. Fennesz - Black Sea
3. The Mars Volta - The Bedlam In Goliath
4. Portishead - Third
5. Asva - What You Don't Know Is Frontier
6. Motorpsycho - Little Lucid Moments
7. Machinefabriek & Jan Kleefstra - Piiptsjilling
8. Leviathan - Massive Conspiracy Against All Life
9. Kathleen Edwards - Asking For Flowers
10. Earth - The Bees Made Honey In The Lion's Skull

1.Pete and The Pirates - Little Death
2. The Gaslight Anthem - The '59 Sound
3. Jenny Lewis - Acid Tongue
4. MGMT - Oracular Spectacular
5. Vampire Weekend - Vampire Weekend
6. Blood Red Shoes - Box Of Secrets
7. Los Campesinos! - Hold On Now, Youngster
8. Motorpsycho - Little Lucid Moments
9. Tokyo Police Club - Elephant Shell
10. Hallo Venray - Leather On My Soul

1.The Gutter Twins - Saturnalia
2. Bonnie 'Prince' Billy - Lie Down In The Light
3. The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement
4. Barry Adamson - Back to the Cat
5. Nick Cave & The Bad Seeds - Dig!!! Lazarus, Dig!!!
6. Silver Jews - Lookout Mountain, Lookout Sea
7. Jefferson Pepper - American Evolution Volume 1
8. Bonnie 'Prince' Billy & Harem Scarem with Alex Neilson - Is It The Sea?
9. Neil Young - Sugar Mountain: Live At Canterbury House 1968
10. Fleet Foxes - Fleet Foxes

1. The Gaslight Anthem - The 59' Sound
2. Shearwater - Rook
3. Elbow - The Seldom Seen Kid
4. Death Cab for Cutie - Narrow Stairs
5. Pearl Jam - Live - 14-06-08 - Bonnaroo
6. Black Mountain - In The Future
7. My Morning Jacket - Evil Urges
8. MGMT - Oracular Spectacular
9. O'Death - Broken lymbs, hymns and skins
10. Trustgame -Trustgame

1.The Gutter Twins - Saturnalia
2.The Last Shadow Puppets - The Age Of Understatement
3.Nick Cave And The Bad Seeds - Dig!!!, Lazarus, Dig!!!
4.MGMT - Oracular Spectacular
5.Fleet Foxes - Fleet Foxes
6.De Kift - Hoofdkaas
7.Port O'Brien - All We Could Do Was Sing
8.Jay Reatard - Matador Singles 08
9.Hank Williams III - Damn Right Rebel Proud
10.Blitzen Trapper - Furr

1. Birds Of Avalon - Bazaar Bazaar
2. Spock's Beard - Live
3. Amaseffer - Slaves For Life
4. The Mars Volta - The Bedlam In Goliath
5. TV On The Radio - Dear Science
6. Judas Priest - Nostradamus
7. Neal Morse - Lifeline
8. Sparks - Exotic Creatures Of The Deep
9. Extreme - Saudades De Rock
10. TNT - Atlantis

1. Portishead - Third
2. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
3. Pivot - O Soundtrack My Heart
4. Sigur Rós - Með suð í eyrum við spilum endalaust
5. The Gutter Twins - Saturnalia
6. dEUS - Vantage Point
7. Anderson - It runs in the family
8. Plus/Minus - X's On Your Eyes
9. Emiliana Torrini - Me and Armini
10. Slut - StillNo1

Wie wel eens een concert of videoclip van The Flaming Lips gezien heeft, weet dat de fantasiewereld van Wayne Coyne niet bepaald klein is. Aliens, Supermannen, reusachtige ballonnen, weinig gaat de band te ver. Eigenlijk verbaast het me daarom ook niet dat The Flaming Lips komen met een film die luistert naar de kolderieke titel Christmas On Mars. Maar het zat de band blijkbaar niet altijd mee bij het maken van de film, want al in 2001 werd deze film - tot mijn verbazing bijna geheel in zwart-wit - voor het eerst aangekondigd. Nu is 'ie er dan toch eindelijk! En Christmas On Mars was het wachten meer dan waard. Het verhaal is natuurlijk zoals je mag verwachten van The Flaming Lips: kolderiek. Om het helemaal hier uit te kauwen zou een beetje flauw zijn (ik haat zelf alles verklappende filmrecensies!). Coyne speelt in ieder geval zelf een groene marsman en de film is natuurlijk niet op Mars gefilmd, maar gewoon in thuisbasis Oklahoma City. Deels zelfs in de achtertuin van Coyne als ik het goed begrepen heb. De decors zijn vanzelfsprekend niet van Hollywood-kwaliteit, maar dat deert niet. Nog interessanter dan de film is de muziek. Het zijn geen liedjes zoals je van de Coyne en zijn mannen gewend bent, maar meer wazige geluidsexperimenten die vooral uit de pen komen van drummer Drozd en toch absoluut wel uit de pen moeten komen van The Flaming Lips. Het is een boeiend hoorspel van kerstbellen en psychedelische gitaren en nog veel meer gekkigheid. Uitstekend passend bij de beelden en een goed alternatief voor al die kerstmeuk op de radio. Al is dat niet zo moeilijk…

Twee liveplaten binnen een jaar. Er moet wel een heel speciale reden zijn om dat te doen. Ik kan er twee bedenken. De eerste is dat de tour die Bonnie 'Prince' Billy met het Schotse Harem Scarem en drummer Alex Neilson maakte zo bijzonder was, dat 'ie gedocumenteerd moest worden. De tweede reden zou kunnen zijn dat de BBC de opnames maakte voor een radio-uitzending. Live at the Beeb als keurmerk. Maar ook zonder dat stempel zou Is It The Sea? positieve reacties uit moeten lokken. Van de drie cd's met live-opnames die de Bonnie Prince de afgelopen jaren uitbracht, is dit veruit de beste. De spanning tussen de vrolijke folkies (en mooie damesstemmen) van Harem Scarem en de immer wankele stem van Oldham komt prachtig tot z'n recht. De klassiekers uit 's mans oeuvre krijgen een nieuw, fris arrangement, waardoor veel tracks een ontspannen vrolijkheid meekrijgen. Voeg daar de slimme percussie van Alex Neilson aan toe en Bonnie 'Prince' Billy bewijst maar weer eens dat hij bijzonder goed overweg kan met andere muzikanten. Belangstelling voor Keltische folk toonde hij al eerder, maar dat de fiddles zo goed bij zijn eigen liedjes passen, wordt hier pas goed bewezen. Overigens staat zijn nieuwe soloplaat - Brave gaat 'ie heten - al weer op de rol voor begin 2009.

Met het einde van het jaar in het zicht, wordt er in de diverse muziekbladen en blogs de balans van 2008 opgemaakt. Overal duiken de beruchte lijstjes op - sommigen waren er wel erg vroeg bij en maakten die balans een maand of twee geleden al op - en ook bij File Under is er binnenkort geen ontkomen aan. Door deze balans op te maken, kom je er vaak achter dat er ondanks het grote aanbod toch nog albums ontbreken op File Under. Ik zeg dit alles natuurlijk om mezelf alvast even in te dekken. Lykke Li's Youth Novels kwam bijvoorbeeld in augustus al uit. Daarnaast heb ik mijn enthousiasme over haar optredens (Lowlands en Doornroosje) niet onder stoelen of banken gestoken. Want ook al was dat optreden in Doornroosje nogal aan de korte kant, het was een duidelijk gevalletje kwaliteit boven kwantiteit. De Zweedse jongedame was een van de webloglievelingetjes van het afgelopen jaar en haar door Björn Yttling (de Björn van Peter, Björn and John) prettig open geproduceerde debuutalbum laat horen waarom. Misschien was het niet zo handig om het traag op gang komende "Melodies & Desires" als openingstrack te kiezen. Maar goed, dan heb je verreweg de minste track meteen maar gehad (of geskipt), daarna zorgt het uitnodigende "Dance, Dance, Dance" ervoor dat de boel goed op stoom komt. Het kinderlijke stemmetje van Lykke Li zal niet een ieders kop thee zijn, maar ik blief er wel een koekje bij. De soms bedrieglijk eenvoudige liedjes zoals de hitjes "I'm Good, I'm Gone" en "Little Bit" gaan er met hun originele invulling namelijk net zo gemakkelijk in als... eh... nou als koek dus.

Maar niet alles ging er dit jaar zo gemakkelijk in als dat smakelijke koekje. Als je dan toch de balans van het jaar aan het opmaken bent, mag eigenlijk de meest teleurstellende release van het jaar niet ontbreken. Met pijn in het hart moet ik die titel helaas toekennen aan het zo fraai verpakte - inclusief lintje - 21 Days van Alice Rose. Twee jaar geleden verraste de Deense vioolspelende doe-het-zelf diva mij nog zo met het boeiende Tales of Sailing dat het een welverdiende spot in mijn jaarlijst tot gevolg had. 21 Days is feitelijk het resultaat van het concept om dagelijks een liedje te schrijven, te voorzien van een tekening en via MySpace te delen met de rest van de wereld. Eens temeer blijkt dat Alice geholpen zou zijn - zoals dat op Tales of Sailing wel het geval was - door samen te werken met iemand die haar vaak wat wankele ideetjes in goede banen kan leiden. Misschien gewoon iemand die haar erop wijst of het wel zo'n verstandig is een melige cover van "I Will Always Love You" met de rest van de wereld te delen. Het met bruiloftsfeestverstorend dronkenmansgelal opgesierde, tenenkrommend slecht gezongen nummer is helaas maar een van de vele voorbeelden van wat er allemaal mis is aan deze release. Gelukkig betreft het hier een zeer beperkte oplage, want ik heb mijn hoop nu maar gevestigd op de toekomstige samenwerking met John Parish die Alice op haar MySpace heeft aangekondigd.

Ik houd niet zo van auto rijden. Helemaal niet in Nederland. Het is altijd veel te druk op de weg of mensen rijden onhandig waardoor ik niet opschiet. Zeker overdag gebeurt me dat te vaak. Maar vanmorgen reed ik voor dag en dauw weg en was het lekker rustig op de weg. De eerste kilometers van mijn reis waren nog geen snelweg. Omdat er geen tegenliggers waren op dit tijdstip kon het grootlicht soepel zijn weg vinden. Met grootlicht op rijden in het donker en ondertussen muziek luisteren, dat vind ik wél fijn. Het pas ook wel goed bij de muziek van de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson. Zijn nieuwe cd Fordlandia is, net als zijn voorgaande albums, er een van verfijnde streken door het landschap. Jóhannssonis een meester in het smakelijk vermengen van klassieke instrumenten met elektronica. Vooral het tweeluik "Fordlandia" (het openingsnummer) en "How We Left Fordlandia" (het slotnummer) die beiden bijna een kwartier duren zijn van adembenemende schoonheid. Hoe het titelnummer van muisstil geleidelijk zich ontwikkelt tot een meesterlijk schilderij waarin je steeds meer details ontdekt, is een reden om je auto even te parkeren om te genieten. De sfeer past nauwgezet bij de tragiek van het door Henry Ford in de jaren twintig aangeschafte deel van het Amazone-gebied dat hij uiteindelijk met veel verlies weer verkocht halverwege de jaren veertig, omdat de vraag naar natuurlijk rubber geminimaliseerd was.

Mogwai maakt muziek voor iedereen
Het is koud en donker. Bovendien begint het net te regenen als ik me richting mijn interview met Mogwai begeef. Ideale omstandigheden voor een gesprek met deze band die zich thuis moet voelen in dit weer (in Schotland is het toch altijd koud en nat?) en daardoor hopelijk gezellig spraakzaam is.

De vijftien minuten(!?) die ik met de overigens vriendelijke gitarist Stuart Braithwaite krijg ondermijnen dit idee een beetje, dus na een kort praatje over het weer en zijn die dag aangeschafte sjaal gaan we maar snel van start.

Er zijn maar weinig boontjes zo heilig als Sufjan Stevens. Als hij niet over een van de Amerikaanse staten zingt dan gaat het waarschijnlijk over kerst of andere kerkelijkheden. Zo bracht hij in 2004 al Seven Swans uit, een album vol referenties aan verhalen uit de bijbel, en in 2006 verscheen zijn boxset met kerstliedjes. Op deze boxset werkte hij ook samen met een predikant van een Resurrection Presbyterian kerk in New York. Deze predikant, Vito Aiuto, is samen met zijn vrouw Monique aan het musiceren geslagen en onder de bezielende leiding van Stevens is hieruit onder de suffe naam Welcome to the Welcome Wagon een waar meesterwerk ontstaan. Uit de eerste regel tekst blijkt overigens wel meteen dat het niet om standaard hallelujah-gospel gaat: 'Up on a mountain our Lord is alone, without a family, friends or a home.' Alleen de covers "Jesus" van Velvet Underground en "Half A Person" van The Smiths hebben een duidelijk gospelsausje gekregen. De 'recorded, produced, arranged by' invloed van Stevens is nadrukkelijk aanwezig op de cd maar toch heeft hij uit respect voor het talent van het echtpaar Aiuto een gepaste afstand bewaard. Wel heeft hij het voor elkaar gekregen om dit duo twaalf pareltjes te laten opnemen waar zelfs de fanatiekste atheïst de charme van zal kunnen inzien.

Vroeger was alles beter. Ook de muziek. Zenders als Arrow Classic Rock varen er wel bij. Ik ken mensen die dit vinden en niets moeten hebben van de muziek van nu. 1974 was ook vroeger. En in dat jaar bracht het uit Baltimore afkomstige The Maypole hun tweede album uit. Dit album, het kennelijk moeilijk verkrijgbare, Falling Angels wordt opnieuw uitgebracht. De belangrijkste man in de band was Dennis Tobell. Of Demian Bell, zoals hij zich tegenwoordig noemt. Het maakt voor de muziek ook niet uit, maar D. is dus de belangrijkste man: hij schrijft, zingt, speelt gitaar en bespeelt de toetsen (piano en keyboards). Voor de rest van de instrumenten heeft hij anderen die hun kunnen laten horen. Gitaar spelen schijnt D.'s specialiteit te zijn, maar daar is op dit album weinig van te horen. Het is allemaal nogal braafjes (easy listening). Wat me wel opvalt is de vreselijk gladde sound. En dat komt vooral door het keyboard. Deze maakt bij inzet per definitie elk album gedateerd en als er dan ook hier en daar nog ritmes uit het apparaat getoverd worden, dan heb ik het wel gehad. Was er toen al disco? D. leeft trouwens tegenwoordig in Duitsland en speelt nog steeds onder de naam Demian Bell & The Maypole Blues Band. Aan de MySpace-pagina te zien zijn er kroegen genoeg waar hij nog een plek vindt. Al kan ik me op basis van deze cd niet voorstellen dat The Maypole enig enthousiasme los maakt. Maar misschien heeft hij zijn blues opnieuw gevonden.

Dan mag er nog zo'n grote stapel promo's op een recensie liggen te wachten, File Under mag toch echt niet verstoken blijven van recensies van de twee beste albums van het jaar: Krallice en Fennesz. Twee nogal verschillende dingen zo op het eerste gezicht, want de ene maakt een epische, avantgardistische versie van blackmetal, en de ander is wellicht de beste ambient-glitch-geluidskunst-artiest van de wereld. Toch, behalve dat ze verantwoordelijk zijn voor nummers 1 en 2 van mijn jaarlijst, hebben ze eigenlijk nog wel meer gemeen. Beide artiesten houden namelijk erg van melodie, en dan liefst van de ontroerende, mooie soort. Ook houden ze allebei er van om die prachtige melodieën te verbergen: in waanzinnige kluwen mitrailleurriffs (Krallice) of onder dikke wolken digitale ruis (Fennesz). Het is dus goed zoeken en veel doorzetten op Krallice en Black Sea, want makkelijke plaatjes zijn het niet.

Krallice doet acht tot zestien minuten over hun songs, waarbij nu eens geen aandacht wordt geschonken aan boosaardigheid en corpsepaints, maar alleen aan riffs, riffs en nog eens riffs. Blackmetal als vorm, puur voor de muziek en niet voor imago. Wat overblijft zijn zes lange blackmetalsongs met hypermelodieuze riffs op topsnelheid gespeeld, en dermate van complex van opzet dat een akkoordenschema zelfs op deze duizelingwekkende snelheid er soms meer dan een minuut over doet om weer van voor af aan te starten. Drums en zang hebben een ondersteunende maar wel belangrijke rol, maar gitaristen Mick Barr en Colin Marston verdienen standbeelden voor hun ongekend inventieve maar bovenal waanzinnig mooie riffs. Had ik het al gehad over de riffs? En luister vooral door tot het einde, want afsluiter "Forgiveness in Rot" zijn de mooiste zestien minuten muziek van 2008.

Bijna even mooi is Fennesz, de Oostenrijkse laptopper. Net zo melodieus als de bovenstaande blackmetallers, maar de vorm is nogal anders. Net als op zijn voorgangers Endless Summer en Venice schrijft Christian Fennesz mooie, ontroerende liedjes met behulp van gitaar en keyboard, en maakt er vervolgens desolaat mooie abstracte geluidskunst van door alles door de laptopmangel heen te halen. Dat doen wel meer mensen, maar niemand die de essentie van de melodie zo goed weet te behouden te midden van soms zelfs vrij harde noise als Fennesz. Beter of slechter dan zijn vorige werk zijn futiele vergelijkingsvragen, en doen totaal niet ter zake als je gewichtloos wegzweeft bij "Vacuum", of elk ander liedje eigenlijk. Onovertroffen in zijn soort en maar door één andere artiest overtroffen buiten zijn soort dit jaar.

Storm
André Manuel in de Utrechtse Stadsschouwburg

Ewie
Orchestre Poly-Rhythmo de Cotonou - The Vodoun Effect (Volume 1)

Ludo
Hayden - In Field & Town

Sjaak
Dinky - May Be Later

Joice
My Morning Jacket - Z

André
Lulu Rouge - Bless You

Prikkie
Drumbo - City Of Refuge

Sikkema
Portishead - Third (ben even de jaarlijstjes aan het aflopen)

DubbelMono
Neil Young - Sugar Mountain

ForestSounds
Klaus Schulze featuring Lisa Gerrard - Rheingold

Stonehead
VA - Nijmeegsche Elektronische Waar 4.0 / Yndi Halda - Enjoy Eternal Bliss EP

Wie denkt dat Ten Kens bestaat uit tien mannen die allemaal Ken heten komt bedrogen uit. Het zijn slechts vier mannen, geen van allen met de naam Ken in hun Canadese paspoort. De band komt uit Toronto en dit is hun debuutalbum. Het album begint behoorlijk ruig met de geweldige eerste single "Bearfight" en gaat dan via de surfrock van "Down Come Home" naar een bizar orgeltje met gitaarmuur in "Refined". Pas in "Y'All Come Back Now" wordt wat gas teruggenomen voor een mooi, melodieus nummer. Dit is echter van korte duur want het merendeel van Ten Kens' repertoire bestaat uit strakke up-tempo nummers. Er zijn regelmatig overeenkomsten met het geluid van Sonic Youth en de Pixies maar de Ten Kens zijn eigenzinnig genoeg om een compleet eigen stijl te hebben. Net als de stevige distortion en alle bizarre wendingen beginnen te wennen komt "The Prodigal Sum" langs, een rustig nummer met Beach Boys-achtige zang en schitterend subtiel gitaarwerk. Ondanks de grote stijlverschillen tussen de nummers heeft de productie voor een solide geheel gezorgd op deze fantastische loudquietloud plaat. Opnieuw een opvallend originele band uit Canada, het kan bijna geen toeval meer zijn.

Dat Venice na het laatste studio-album Amsterdam ook hun live-album in Nederland zou opnemen is niet zo gek. Goed beschouwd speelt hun carrière zich voornamelijk in Nederland af. Dit album bevat dan ook 11 livesongs die zijn opgenomen in de Eindhovense Effenaar. De ondertitel "A Night Of Live Acoustic Music" zorgde wel voor enige reserve aan mijn kant. Venice is immers al mierzoet en gladjes zonder puur akoestische begeleiding, en dit kon wel eens een stap teveel zijn. Hier en daar ligt het inderdaad op de loer, maar een goed opgebouwde set zorgt dat het binnen de perken blijft. Als ze de America-klassieker "A Horse With No Name" uitvoeren kun je bovendien alleen maar in bewondering blijven luisteren naar wat deze mannen live kunnen. En live heb ik al eens kunnen horen dat ze dat niet nog eens in de studio bij hoeven te werken. De songs zijn goed verdeeld over de studio-albums, met onder andere publieksfavoriet "The Family Tree". Het publiek is goed te horen, ook als het stukken meezingt, waarmee de livesfeer uitstekend bewaard is gebleven. Na de elf livesongs komen er nog vier studiotracks, waarvan het wat steviger "Evolve" wat mij betreft het lekkerst is. Dit album levert precies wat we van Venice gewend zijn: mierzoete songs met o zo knappe vocalen, waardoor je uiteindelijk toch weer in bewondering achterblijft. En zelfs voor wie Venice eigenlijk te zoet vindt, is dit waarschijnlijk nog een buitengewoon prettig alternatief voor de kerstplaten van de komende week.

Toen danceproducer Ferry Corsten aankondigde de wereld te verrijken met een nieuw album, werd ik even nerveus. Het vorige album van de Rotterdammer, L.E.F., was namelijk niet al te best, en het zou toch niet zo zijn dat Corsten zijn magische touch zou zijn verloren? Gelukkig, dat bleek alleszins mee te vallen, zo besefte ik nadat ik ettelijke malen de nieuwe cd had afgespeeld. Goed, zo briljant als Out Of The Blue (onder Corstens System F-alias) en Right Of Way is de plaat niet, maar een ruime voldoende en een positie op de jaarlijst van ondergetekende verdient Corsten zeker. "Shelter Me" zet met haar emotionele, abstracte geluiden en akkoorden de toon voor het album, dat weer een wat trancier en emotionelere koers kiest dan L.E.F. "Made Of Love" en "Life" zijn twee geweldige tracks waarin Corsten zijn talent voor melodie, emotie en stampwerk weer op prachtige wijze weet tentoon te spreiden. "Gabriella's Sky", een nummer dat Corsten opdroeg aan zijn pasgeboren dochtertje, neemt je mee terug naar het goede oude System F-tijdperk. En ach, dat er ook een paar tracks op de cd staan waar de gemiddelde luisteraar niet warm of koud van zal worden, zoals "Shanti" en "Feel You": het zij zo. De magische touch van Corsten is nog steeds aanwezig. Mocht u in een vlaag van complete verstandsverbijstering nog behoefte hebben aan een tranceplaat en geen flater willen slaan: Twice In A Blue Moon is uw trouwe dienaar.

Zo op de valreep van het nieuwe jaar is er nog net wat tijd om platen te ontdekken die je eerder over het hoofd hebt gezien, als voorbereiding op het grote jaarlijst-ritueel. Dit begon voor mij al enige weken terug met Verse en The Gaslight Anthem en om de lijst compleet te maken voeg daar nu nog een laatste band aan toe, namelijk Made Out Of Babies. Deze band, geformeerd rond zangeres/stembandverslinder Julie Christmas, laveert tussen alternatieve metal en noiserock, en overweldigt de luisteraar vanaf de eerste noten van de plaatopenener en tevens gegadigde voor song van het jaar "Cooker". Wat heet! Potdomme zeg, hier worden even wat registers open getrokken. "RUN! RUN! FOR YOUR LIFE!" schreeuwt Julie en je voelt dat ze het meent. Dissonant, bikkelhard, dynamisch, wringend maar stiekem toch enorm catchy door de onmogelijke zangcapriolen van Julie. Van lieftallige zanglijnen tot trommelvliesverbrijzelend geschreeuw, deze dame kan zo enorm veel met haar strot dat het bijna beangstigend wordt. Haar stem in combinatie met de Jesus Lizard-achtige noisemetal-escapades zorgen voor een ronduit bevreemdende luisterervaring. Maar wel eentje waarbij je aan het eind van de rit weer op de repeatknop drukt. Dit is muziek die je moet ondergaan, en ik kan maar niet stoppen met luisteren. Luistertips: "Cooker", "Peeew" en "Invisible Ink", maar in feite de hele plaat.

Teloitus is de tweede cd van het Finse Sotajumala. In het thuisland is de cd al vorig jaar verschenen en in Europa ergens rond de afgelopen zomer, maar om de één of andere reden ligt hij nu pas boven op mijn stapel. Keiharde deathmetal is het stramien van deze noorderlingen. En hoe Finse death metal behoort te klinken, hebben de heren zelf al gedefinieerd op hun debuut Death Metal Finland. Toch kan ik er niet onderuit dat er veel leentjebuur is gespeeld bij hun Amerikaanse collega's. Deicide, Cannibal Corpse en Hate Eternal zijn namen die gelijk bij mij kwamen bovendrijven na het luisteren van hun debuut. En na het luisteren van Teloitus kan ik daar met een gerust hart ook Morbid Angel aan toevoegen. Ik vermoed zelfs dat "Riistetty Viattomuus" gewoon "Where The Slime Lives" in hun moerstaal betekent, maar dat terzijde. Als je echter geen problemen hebt met bovengenoemde namen en meer wilt, dan is dit helemaal geen verkeerd schijfje. Groovende riffs, staccato ritmes, straffe solo's en een loodzwaar geluid. De klappers zijn wat mij betreft het razendsnelle "Verrellä Kirjoitettu", het technische "Oikeutus" en het slopende "Kidutus". Het titelnummer begint ook goed, maar bloedt halverwege een beetje dood. Da's jammer. Voor de rest een puik album voor liefhebbers van Amerikaanse death. Alleen dan in het Fins.

Alleen al in de kern zijn de post-rockers van Dianogah bij voorbaat een interessante band. Zo vaak zie je geen band met een line-up die bestaat uit bas-bas-drum. Ze worden bespeeld door Jason Harvey, Kip McCabe en Jay Ryan. Voor ghnnnl hebben ze er voor gekozen om gebruik te maken van enkele gastmuzikanten. Als ze als trio spelen zijn ze net zo goed en interessant, maar door het zuiver geplaatst inzetten van die gasten kan de band wel goed verschillende sferen creëren. Zo begint ghnnnl met "Oneone" als een dreigende hemel op een herfstnamiddag. In een grauwe sfeer dralen de bassen rond de plassen van de drums. Ingetogen, zelfverzekerd en beheerst klinken ze alsof ze met de banden van hun fietsen net door rand van de plas rijden. Zonder nat te worden. Het brengt het trio naar "A Break B", een duet tussen Stephanie Morris en Ryan, dat aftastend is, als de eerste keer tussen de lakens met een nieuwe geliefde. Als de vonken er vervolgens van af knallen in het instrumentale titelnummer weet ik wel hoe dat komt. Erg fraai zijn ook de dartele vioolpartijen die meester Andrew Bird ingespeeld heeft voor onder andere "Andrew Jackson" en die ondersteund worden door ingetogen koper. Die combinatie resulteert in pure romantiek en is echt een verrijkende aanvulling op de bas-bas-drum-setting van Dianogah. Zo blijft de band continu spelen met sferen (ze kunnen ook goed driftig voor de dag komen) op qhnnnl en dat album blijft daardoor keer op keer van begin tot eind boeien.

Masturberen, heel veel masturberen. Dat is wat Bring Me The Horizon gaat doen wanneer klaar met toeren. "En veel kip eten, la·ding·en, en veel Xboxen." De rust die ze krijgen is echter kort, heel 2009 is namelijk reeds voor ze ingepland. Dit blijkt echter geen probleem, "Je kunt toeren en masturberen best goed combineren hoor. Ook zijn we de band juist begonnen voor de live shows, daar gaat het ons echt om. Dat is het leukste wat er is." Met die reden staan ze vandaag in onze hoofdstad, waar ze hun puberale levensstijl perfect kunnen doorzetten. "We gaan drinken, veel wiet roken, nog meer drinken en daarna paddo's doen." Tijd voor een soundcheck is er dan natuurlijk ook niet, je moet nu eenmaal prioriteiten stellen hè...

Deze band is genoemd naar John "Drumbo" French, vooral bekend als drummer bij Captain Beefheart in diens gloriedagen met de Magic Band. In 2004 kwamen een aantal Beefheart-getrouwen bij elkaar voor een reünie op het Glastonbury Festival - zonder Beefheart, die zich al jaren heeft teruggetrokken uit de muziek en de spotlights. Een recipe for disaster natuurlijk, als Queen zonder Freddie Mercury zeg maar. Toch? Nee dus. French heeft zich de stijl van Beefheart eigen gemaakt en kreunt en gromt zich door de songs als de meester zelve. Ook dat zou een zwaktebod zijn, ware het niet dat hij vermijdt een ongemakkelijke imitatie neer te zetten. Hooguit zou je het een eerbetoon kunnen noemen, en dat mag. Bij de medewerkers op dit album zijn tal van bekende Beefheart-namen als Zoot Horn Rollo, Ella Guru, John Thomas and Rockette Morton te vinden. Dit album met twaalf nieuwe songs staat vol met de vertrouwde hoekige en tegelijkertijd verrassend vloeiende songs zoals ze die destijds al speelden. Het is een genot om te horen hoe een enkel simpel gitaarloopje enorme impact kan hebben. Waar U2's The Edge onlangs bij de BBC trots liet zien een paar noten te spelen en het veel te laten lijken door een complete effectenfabriek op het podium, wordt op een song als "Abandon" duidelijk dat in de juiste handen een gitaarloopje helemaal geen effecten nodig heeft. Met weinig middelen wordt er een buitengewoon meeslepende song neergezet. Slepende blues met hoekige gitaar- en mondharmonicapartijen ergens tussen Beefheart, Frank Zappa en Tom Waitsvormt de hoofdmoot van dit album. Het is het bewijs dat Drumbo een band is die op zichzelf kan staan. Zeker, het lijkt veel op hun werk van lang geleden, maar als dit het resultaat is, kan ik er niet mee zitten. Goede muziek is tijdloos en Drumbo bewijst dat nog maar eens.

Wat begon ik vol enthousiasme aan het beluisteren van deze cd. Een zanger-gitarist uit Zuid-Afrika, die meteen tijdens de eerste klanken van zijn vierde cd laat horen dat-ie prachtig gitaar kan spelen. Melodieus, tokkelend of ritmisch, en bovenal akoestisch. Echt geweldig. Maar dan gaat Nibs van der Spuy zingen… en zijn stemgeluid, dat nog het meest lijkt op Ben Harper na een flinke dosis Prozac, is van een weinig tot de verbeelding sprekende saaiheid waarbij de luisteraar eerder zal wegdoezelen dan dat hij bij de les blijft. En dat is jammer, want een les heeft Nibs toch écht voor ons in petto. In zijn teksten laat hij ons namelijk in vrijwel ieder nummer weten dat er iemand is die het óók met jou het beste voorheeft. Je bent niet alleen in dit moeizame leven, en als je het maar wilt zien, is er iemand die je hand vasthoudt en je door deze tunnel van narigheid heen loodst. Want dat is met Nibs zelf ook gebeurd, laat hij ons herhaaldelijk weten. Mij zegt dat persoonlijk allemaal niets, en dat zou in principe ook geen probleem moeten zijn. Maar de blijde boodschap is hier zo prominent aanwezig dat je hem niet ongehoord kan wegleggen om naar de muziek achter de teksten te luisteren. En dan blijft er toch bar weinig over om écht van te genieten op deze cd. Hier en daar houdt Nibs zijn mond en blijkt hij prachtige instrumentale miniatuurtjes te kunnen schrijven, die ik zeker vaker zal gaan beluisteren. Ook in de gezongen stukken is de muzikale omlijsting van de evangelisatie meer dan in orde, en het geheel straalt een soort eenvoudige rust uit. Dus bent u daar naar op zoek, dan houd ik u niet tegen. Maar wees gewaarschuwd: u bent nooit meer alleen...

In het jaar 2007 kwam er weer eens een nieuwe rage overgewaaid van de andere kant van de Noordzee. Deze keer was het de new rave, en dat zou het helemaal gaan worden. Toegegeven, bands als Klaxons, Shitdisco en later Hadouken! zijn zeker niet slecht, maar om nou te zeggen dat het allemaal vernieuwend en geweldig was, neuh. In datzelfde rijtje is ook Parka te plaatsen. Net als Shitdisco afkomstig uit Glasgow, een noordelijke arbeidersstad waar behoorlijk wat mensen bezig zijn met muziek om te ontsnappen aan de regenachtige ambiance. Dat levert in het geval van Parka een cd op met onbezorgde, springerige feestnummers, zoals de single "Disco dancer" en het Pogues-achtige "I Don't Wanna Fight You Tonight". Met hier en daar best wel grappige details (zoals de trompet aan het einde van "Wake Up Call"), maar nergens echt origineel, verrassend of opvallend. Sterker nog, juist vanwege de gelijkenissen met zoveel andere al bestaande bands ga je toch denken dat ze Attack Of The Hundred Yard Hard Man vooral voor zichzelf gemaakt hebben. Waar natuurlijk weinig mis mee is, maar als luisteraar kun je Parka dus best overslaan en meteen doorgaan naar de echt goede bands in het genre, zoals Klaxons.

Hoe aanstekelijk de muziek van Britney Spears is werd me afgelopen week maar weer eens duidelijk. Ik begon aan de ene kant van de zolder Circus, de nieuwe cd van La Spears, te draaien en in een vloek en een zucht hoorde ik dat er aan de andere kant van de zolder gedanst werd. Nog geen vijf tellen stond de Jongedame naast me, nieuwsgierig te kijken wat ik aan het draaien was, want ze vond het zo'n leuk liedje. Overigens zeg ik het eigenlijk verkeerd als ik zeg dat de muziek van Spears aanstekelijk is. Het zijn vooral de ingehuurde songschrijvers en producers van haar plaat die hier hun kunsten etaleren, want o-o-o wat is Circus weer een driedubbel in het kwadraat overgeproduceerde cd. Ik snap wel waarom ze zich de Princess Of Pop durft te noemen, een prinses laat haar onderdanen het werk doen immers. Toch is het wel jammer dat je echte instrumenten moet zoeken met een loep, want een liedje als "...Baby One More Time" deed het, gespeeld door 'echte muzikanten', ook prima. Zingen kan Britney natuurlijk nog steeds voor geen meter, zo ongeveer alle vocalen zijn nog eens flink door een Pro Tools-filter gehaald. Of dacht je echt dat er iemand is die zo kan zingen zoals ze in het rete catchy "Womanizer" doet? Daarnaast leunt Spears zwaar op de backgroundvocalen van ingevlogen vrouwen zoals Nicole Morier (van het electroclashduo Electrocute), Leah Haywood (een Australische) en nog een handvol assistent-prinsesjes. Maar maken al die kanttekeningen Circus nu tot een slechte plaat? Het is maar hoe je het bekijkt. Het 'product Spears' weet gewoon heel goed waar haar beperkingen liggen op muzikaal vlak (vrijwel overal dus, behalve in het kennen van haar beperkingen op muzikaal vlak) en buit die uit. Circus is even gelikt en catchy als oppervlakkig; heel erg dus.

Ik ben vast niet alleen, wanneer ik zeg dat ik Amanda Palmer een beetje gek en eng vind. Ten tijde van The Dresden Dolls speelde ze met haar benen wijd keyboard en met ongeschoren oksels gingen haar armen de lucht in. Tussen de nummers door spuugt ze regelmatig op de grond en brengt een betere rockshow dan haar mannelijke collega's. Of ik een interview met haar wil doen in de Melkweg? Uhm...

Wanneer ik backstage kom is alle angst gelukkig weg, haar been blijkt gebroken en zit in het gips. "Die ren ik er makkelijk uit, wanneer ze gek doet" concludeer ik. De 32-jarige vindt het allemaal geen groot probleem "Ik ben aangereden en loop hierdoor met één been in het gips. Het uitstellen van de tour was geen optie, ik heb erg veel doorzettingsvermogen. Gewoon even doorbijten en doen alsof je geen last hebt. Gelukkig zit ik veel achter de piano vanavond en wanneer ik verplaatst moet worden, dan tillen ze me gewoon even op." Met "ze" verwijst ze naar de vele acteurs die op het podium staan. "Ik heb geen band mee op het podium, maar een groot aantal acteurs. Die zullen gaan dansen en een voorstelling geven tijdens de nummers. Het is iets wat je vooral moet meemaken en ik niet echt kan uitleggen."

Iets meer dan een half uur doen de twee broers Sander en Ewout Brinks erover: je te laten vergeten dat je naar een bandje uit Drenthe aan het luisteren bent. Natuurlijk, de uitspraak van het Engels verraadt heus wel dat de tweeling niet uit Kentucky komt, maar hun liedjes klinken bij tijd en wijle verraderlijk accuraat. De nasale samenzang lijkt op die van wijlen Daryll-Ann en ook de wortels van Tangarine liggen in de folkrock. Maar meer nog moeten we hun muzikale achtergrond zoeken in andere hoek van het immense gebied dat Americana heet. Bij bluegrass, maar ook bij, bijvoorbeeld, de duetten van Simon & Garfunkel. Alsof O Brother Where Art Thou? zich in de Drentse veenkoloniën afspeelt en de gebroeders Brinks de soundtrack mogen verzorgen. Niet elke track op hun tweede plaat (in een jaar tijd!) is overigens even trefzeker. Maar vooral de tweede helft kent een paar pareltjes ( "God Will Split The River Apart", "Diamonds and Carols") die aan de andere kant van de oceaan wenkbrauwen kunnen doen fronsen. En dat is niet uit ergernis, maar uit verbazing over een tweeling uit Holland (nee, niet de plaats in Michigan) die zich het Amerikaanse erfgoed zo eigen heeft gemaakt.

Het album Fire On Corridor X van All The Saints uit Atlanta begint met een rustig instrumentaal nummer dat sterk aan Julee Cruise doet denken. Afsluiter "Mil Mil" eindigt ook kalm, met een onvervalst partijtje shoegazerij waarop een oververmoeide Kurt Cobain lijkt te zingen. De acht nummers ertussen laten een band horen die hun debuut beter begin jaren negentig hadden kunnen uitbrengen. De muziek van All The Saints sluit naadloos aan bij bands als Ride en My Bloody Valentine met roffeldrums en gitaarnoise die destijds misschien vernieuwend was, maar nu vooral bij mij een hele lange gaap oplevert. Ondanks hun wanhopige pogingen blijft het geluid van de band gekunsteld aandoen. De drie heren van All The Saints wonen nu in het hippe en tolerante Atlanta maar zijn eigenlijk afkomstig uit de conservatieve biblebelt Alabama. Op hun site refereren ze aan een tekst van Neil Young over hun staat: 'We are from Alabama. We have a wheel in the ditch.' Het is te hopen dat ze dit wiel op het komend werk loskrijgen want anders komt deze band echt nooit verder dan het goed naspelen van iets dat ooit nog wel kon verrassen.

Een dubbel cd/dvd. De ene kant een cd, draai 'm om en je speelt de dvd af. Verdomd handig! Ik wist niet dat zoiets bestond, maar goed. Dat krijg je als fervent vinyl koper, dan raak je wat achter op bepaalde gebieden. Laten we beginnen met de audiozijde van de cd. Opgenomen bij Radio Sonic, een Canadees radioprogramma en bovendien gek op hockey. Ijshockey, welteverstaan. Net als de Hanson Brothers, die met hun band de sport eren: ze vernoemden zich naar de karakters uit de ijshockeyfilm Slap Shot . De Hanson Brothers, dat is het pretproject van de mannen die ook verantwoordelijk zijn voor de punk/hardcore van NoMeansNo . Aldaar gaat het er daar muzikaal gezien een stukje serieuzer aan toe. Hoe dan ook: beide bands van vaste leden Rob en John Wright en Tom Holliston zijn populair. Als Holliston zich introduceert in een praatje met de radiopresentator, alvorens er live wordt gespeeld, is het niet duidelijk of hij 1) niet helemaal goed wijs is 2) stomdronken is, 3) de presentator en zijn toehorend publiek een loer draait of 4) een combinatie van hetgeen genoemd tentoonspreidt. Ach, wat zou het ook. De zwaar door de Ramones ge�nspireerde muziek (Hey Ho, Let's Brew) klinkt best lekker en is ideaal om de winst van je favoriete hockeyclub te vieren. Of je verlies bij te verdrinken. De dvd vertoont een brak geschoten live-opname die overgaat in een instructiefilmpje c.q. funny-home-video waarin John Wright, met de nodige hulp van bandleden, tot in de puntjes uit de doeken doet hoe je je eigen bier moet brouwen. Geen grap; van het inkopen van spullen, tot het selecteren van de hop en gerst, het borrelen, koken, knutselen, voorproeven en serveren; alles komt voorbij. Mochten er onder de lezers van Fileunder zich bierbrouwende, knutselzieke, hockeyliefhebbende punkfans bevinden; doe hier je voordeel mee. Voor de rest; ga alstublieft snel verder met uw leven.

Ik had het er laatst met Gr.R. over dat 'we' het niet vreemd vinden als een klassiek stuk zoals een opera of symfonie opnieuw opgenomen wordt, maar wanneer er een rockopera of gewoon een los nummer door een artiest opgenomen we al snel een beetje argwanend er tegen aan kijken. Dat we er op kwamen was niet zo raar, want ik zat te luisteren naar A Tribute To The Lamb Lies Down On Broadway dat door de gelegenheidsformatie Rewiring Genesis opgenomen is. En die versie is best verrassend (en) goed. Het project is vooral een 1-2-tje tussen producer Mark Hornby en zanger/drummer Nick D'Virgilio van Spock's Beard, die van jongs af aan fan is van Genesis en voor Calling All Stations al eens 'echt' op de drumstoel zat toen Phil Collins eruit gestapt was. Het aardige aan Rewiring Genesis' versie is dat de band niet gekozen heeft voor een klakkeloze kopie. Verrassend is bijvoorbeeld dat de twee ervoor gekozen hebben om bij de opnames in Nashville een heel peloton blazers (luister maar eens naar "Counting UpOut Time" op MySpace) en strijkers de studio in te halen. Het geeft een lekkere frisse wending aan de oorspronkelijk uit 1974 stammende Genesis-dubbelaar. Oké, Nick is geen Peter Gabriel, maar er zijn maar weinig zangers die zijn schoenen wel zouden kunnen vullen. Toch slaat Nick allesbehalve een modderfiguur, maar wie hem de afgelopen jaren aan het werk gezien heeft als frontman van Spock's Beard zal dat niet verrassen. En als in bijvoorbeeld "Cuckoo Cocoon" Nick zelf een tweede stem toevoegt ga je bijna het origineel vergeten. Erg knap en smaakvol gedaan, deze hommage.

I'll miss the playgrounds and the animals and digging up worms. MGMT houdt van wormen. Wij vandaag ook en besluiten er een paar voor ze mee te nemen. In het park bootsen we de regen na met onze voeten. Maar de wormen laten zich niet zien. Alleen een agent kijkt ons verbaasd na. Met een emmer vol aarde, hoogstwaarschijnlijk zonder wormen, stappen we de Melkweg binnen waar MGMT vanavond optreedt. De vrouw die ons ophaalt meldt dat Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser een beetje ziek zijn. Dit blijkt meteen als we Andrew half slapend op een tafeltje aantreffen. Hij schrikt op. Ben komt sloffend binnen. Met een klap zetten we de emmer op tafel. Als eerste steken ze hun neuzen boven de aarde en ruiken. 'Geen wormen?' vraagt Andrew een beetje teleurgesteld. We hebben ons best voor ze gedaan.

Dankzij de internetnieuwsbrief van een plaatselijke platenboer, waar dit album in een top zoveel gezet was, besloot ik om toch maar eens te gaan luisteren naar Damn Right Rebel Proud van Hank Williams III, de zoon van Hank Williams Jr. en de kleinzoon van Hank Williams. Dat het country-DNA in de familie gebleven was dat wist ik wel, maar of de genen zuiver waren gebleven bij Hank Williams III wist ik niet. Ik moet zeggen dat ik meteen geboeid was door zijn zogenaamde hellbilly-country. De twang is uiteraard aanwezig, maar wel van een heerlijk opgefokte soort die vaak ver afstaat van de brave Nashville-sound. En als dit niet door de muziek komt dan is het wel door de onderwerpen als drank en drugs in de teksten. Hank Williams III zal nooit de braafste jongen van de klas geweest zijn en de ideale Amerikaanse schoonzoon lijkt hij me ook niet. Hij lijkt me een typisch gevalletje 'outlaw'. Ik was echter verbaasd toen ik vernam dat hij met een (mogelijk dronken) live-optreden het McCain-Palin-kamp ondersteund heeft. Een grotere anti-reclame lijkt me er niet voor een brave rechtse Christelijk staat. Het verkiezingsresultaat sprak boekdelen. Maar ondanks dit optreden blijft fier overeind staan dat Damn Right Rebel Proud een geweldige plaat is, van een man die het stokje in de familie overnam en het country-genre aan de volgende generatie doorgeeft. Pas wel op dat je de ongecensureerde versie koopt. Er is ook een gekuiste versie met piepjes op de nodige plekken, waarschijnlijk voor de Christelijke Amerikaanse markt.

Handig is dat, een cdr opgevouwen in een grote poster. Daar moet ik het mee doen in het geval van The Art Of Movement. Geen tracklisting, geen info, geen niks niet. Normaal kun je dan nog wel wat vinden op het Internet, maar de info op hun website is ook maar minimaal, die linkt zelfs door naar hun MySpace-site. Als ik het goed begrijp komt The Art Of Movement uit Utrecht. Op de cdr staan drie indierock liedjes met een wavy insteek. Zo heeft "Radical" een "Love Like Blood"-achtig gitaargeluid. Bizar detail is dat alle drie de nummers precies even lang zijn. De zang van TAOM (hoe de zanger echt heet is me een raadsel) vind ik niet bijzonder sterk. Leukste nummer is het afsluitende "Deadly Moves" waarin de synths lekker gedateerd, een beetje Simple Minds-achtig, klinken.

Dan geeft het Groningse Duroc duidelijk wat meer info. Het drietal heeft dit jaar aardig wat prettige supportplekken weten te vergaren. Zo speelden ze in het voorprogramma van onder andere The Faint, Blood Red Shoes en The 925's. Zanger/gitarist Robert Ten Caat heeft een makkelijk in het gehoor liggende stem, die in het openingsnummer "Since You've Been Around" af en toe herinneringen oproept aan Placebo's Brian Molko. Muzikaal gezien zijn ze overigens een stuk lichtvoetiger. Zelf noemen ze The Kooks en The Killers als grote invloeden, maar "In Silence" is veel liever dan alle liedjes van die twee bij elkaar. De EP wordt nog wel lekker fel afgesloten met "Fastlife", dat weer meer tegen Muse aan schuurt. Al met al stroken de liedjes prima met het credo van de band: mooie muziek, met altijd een toegankelijke inslag. Daarom waren ze bij Guido Aalbers als producer aan het juiste adres. Hij weet als een geen ander in Nederland hoe je dat op cd kunt realiseren.

Ook lekker fris klinkt Only Seven Left. Bij een vorige EP was ik niet super te spreken over de zang van Wouter Bouma. Bij eerste beluistering dacht ik: goh die is vooruit gegaan. Tot ik de line-up zag. Oeps. Wouter heeft in oktober besloten de band te verlaten en zich te concentreren op zijn afstuderen. Hij is vervangen door Bart van Dalen op gitaar en zang. En dat bevalt me een stuk beter. Hoogtepunt voor de band tot nu toe was het optreden op de Tinadag in 2007, waar de band optrad voor 10,000(!) man. Da's een straf aantal. Het klinkt dan misschien lullig om te zeggen dat ze daar prima op hun plek waren, maar dat is het niet. Het jeugdige vijftal levert met "October Tune" en "Turbulence" twee lekker lichtvoetige pop/rockliedjes en dat, in combinatie met de hippe look van de vijf, vinden meisjes leuk. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Status Quo goochelt al jaren succesvol met data om weer het een of andere jubileum aan te kondigen. In 1982 vierden ze bijvoorbeeld hun twintigjarig jubileum en nu brengen ze een serie verzamelaars uit onder de naam Pictures: 40 Years Of Hits. 26 jaar na het twintigjarig jubileum inderdaad. Dit is ook bepaald niet de eerste verzamelaar van Status Quo, dus je kunt je afvragen wat het nog toevoegt. Ik zou hem zelf ook niet gekocht hebben, ware het niet dat een van de versies waarin deze verzamelaar wordt uitgebracht een fraai collector's item is. Want naast de 2cd-versie (op een schijfje of op usb-stick) en een 2cd/1dvd-versie is er een Earbook-versie uitgekomen. Dit fraai uitgevoerde boek (hardcover, 120 pagina's) bevat behalve vier cd's met alle 75 Engelse singles ook een reeks kunstwerken door voornamelijk Britse celebs die voor ruim 120.000 pond zijn geveild voor een goed doel waar Status Quo zich al jaren voor inzet, The Prince's Trust. Het voorwoord is van de Prince in kwestie, Charles, de rest van de de begeleidende tekst van rockjournalist Mick Wall. Celebs kunnen niet per definitie tekenen of schilderen, dus de kwaliteit van het gebodene is ehm... zeer wisselend, maar het lijstje blijft indrukwekkend: Brian May (Queen), Roger Glover (Deep Purple), Nick Mason (Pink Floyd), Brian Wilson en gelukkig ook nog een aantal celebs die celeb zijn vanwege hun vaardigheden op papier en canvas. Okee, maar File Under is een muzieksite, is er nog iets bijzonders te melden over de muziek? Mwah. Behalve de volledigheid eigenlijk niet. Nou ja, de kerstsingle, de eerste ooit van Status Quo staat erop, evenals de niet eerder op verzamelaars uitgebrachte twee singles die ze opnamen met de selectie van voetbalclub Manchester United. Als bonus staat er ook nog de Scooter-remix van Status Quo's "Whatever You Want" op, al is die voor Scooterfans interessanter dan voor Quofans. Muzikaal is het alleen interessant voor wie nog niets van Quo in huis heeft - maar dan nog zou ik de box Rockers Rollin' aanraden. Dit is vooral een mooi hebbedingetje voor onder de kerstboom.

Mencea bestaat uit een troep jonge wolven, maar dat is allerminst af te horen aan de muziek op het debuut Dark Matter, Energy Noir. De band presenteert zich hierop namelijk als een oude rot in het vak die uiterst geraffineerd een vette mix neerzet van brute vocalen, zware drumpartijen, spetterend gitaarwerk en beurtelings agressieve en melodieuze riffs, gevat in een kader van complexe melodieën, voorheen slechts voorbehouden aan een band als Meshuggah en later succesvol geadopteerd door bijvoorbeeld Gojira, In Flames en Textures. Het geheel is vervolgens ook nog eens vast gesnoerd in het keurslijf van een op maat gesneden productie. Niet vreemd wanneer in overweging wordt genomen dat het in Berlijn opgenomen schijfje onder het toeziend oog van Daniel Bergstrand tot stand is gekomen, een grote naam in metalland wanneer het aankomt op het mixen van albums. Hij kreeg ooit lucht van het Griekse vijftal toen hij per toeval een aantal demo's in handen kreeg. Danig onder de indruk besloot hij een samenwerkingsverband op te zetten, hetgeen resulteerde in dit kleinood dat uiteindelijk na een rondje Europa in New York van een retestrakke mastering voorzien werd door de onder meer van Metallica en AC/DC bekende George Marino. Dark Matter, Energy Noir laat zich beluisteren als een modern metalalbum. De acht tracks staan bol van een gecontinueerde agressiviteit die gecombineerd met technisch vernuft, ambient keyboardwerk en plotse breaks aangename trillingen in de onderbuik veroorzaken. Hadden de Sirenen dit ten tijde van Odysseus' terugkeer naar huis na zijn aandeel in de Trojaanse oorlog op hun repertoire gehad, dan was de Griekse held beslist voor hun verlokkingen gezwicht, vastgeketend aan de mast van zijn schip of niet.

Mijn jaarlijstje plofte afgelopen zaterdag al op mijn mat, vastgelegd in de OOR. Het is een mooi lijstje, maar ondertussen ook al anderhalve maand oud en er zijn best een paar cd's langsgekomen die in de onderste helft van de top tien een plekje hadden kunnen krijgen. Tot mijn verrassing komt er uit onverwachte hoek nog een echte top-vijf kandidaat aanhobbelen. Ik had in ieder geval na de EP van halverwege vorig jaar niet verwacht dat de debuutplaat van Roosbeef zo geweldig zou worden dat ik haar met een gerust hart André Manuel's vrouwelijke evenknie durf te noemen. Zelf wijst ze Tjeerd Bombof (Voicst) en producer Tom Pintens aan als belangrijke krachten die haar opgestuwd hebben tot de grote hoogte zoals te horen valt op haar briljant getitelde debuut Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten. Maar de liedjes - nu gelukkig allemaal in het Nederlands - komen vanzelfsprekend gewoon uit haar eigen brein. En die liedjes zijn stuk voor stuk supervermakelijk. Soms kritisch en bijna macaber ("Jongen gaat het leven in"), soms typische meisjesdingen ("Meisjes", "Onder Invloed"), maar altijd spitsvondig en met sterke tekstuele wendingen. Van de EP uit 2007 dubbelt ze "Alleen" en het prachtige "Boerderij", dat verhaalt over de sloop van haar ouderlijke huis in Duiven. Op haar EP stak dat nummer met kop en schouders uit boven de rest van de vijf nummers. Door de piano in dit nummer te vervangen door Krangiaanse gitaarpartijen wint het nummer alleen maar nog meer aan kracht. Toch valt het tussen de tien schitterende andere nummers op Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten staat bijna niet op. Zo goed zijn die.

Ik maak sinds kort weer meer en langere treinreizen. Dat vind ik best fijn. Zeker als er zitplekken zijn in de trein, en die zijn er gelukkig in de richting waarin ik reis, dan is er wat mij betreft geen prettiger vervoersmiddel. Ik betrapte me er op dat ik gelijk ook weer wat oude post-rockplaatjes uit de kast trok om op mijn stijlvolle zwarte iPod (ja ja de Expanium is niet meer, dames en heren) te beluisteren onderweg. Niets prettiger dan door het raam naar buiten turen terwijl je de Veluwe doorkruist en luisteren naar dan weer rustig meanderende en dan weer heftig kolkende instrumentale muziek en ondertussen je gedachten de vrije loop laten. Bij de post-rock albums die een vast plekje hebben voor die treinreizen reserveer kan Vessels debuutplaat White Fields And Open Devices mooi aanschuiven. Al zet de band je in het openingsnummer "Altered Beast" in eerste instantie nog wel een tikkie op het verkeerde been, door wat meer richting math-rock te neigen, de bands blijkt uiteindelijk toch voor een groot deel haar basis in de post-rock te zoeken. Maar juist door die uitstapjes richting math-rock of indierock weet de band te boeien. Zo is "A Hundred Times in Every Direction" aangenaam bevreemdend met zijn ijle zang en opruiende, heftige muzikale intermezzo en roept " An Idle Brain and the Devil's Workshop" door zijn snelle repeterende gitaarpatronen bijna paranoïde gevoelens op om halverwege te stranden in een oase van rust. En zo zit in elk nummer wel een kleine of grote verrassing en maakt dit White Fields And Open Devices tot een boeiende post-rock-cd.

Een rapper die daarnaast muzikant is, is in de hiphopwereld niet vreemd. Een van deze multitalenten is Madlib. Deze geboren Amerikaan is naar eigen zeggen in de eerste plaats dj, op de tweede plaats producer en op de derde plaats mc. Hij heeft gewerkt met grootheden als Ghostface Killah, Talib Kweli en Mos Def. Afgelopen september bracht Madlib het album WLIB AM: King Of The Wigflip uit, dat maar liefst 24 tracks telt. Na het intro van The Beat Konducta himself wordt gelijk "Blow The Horns On 'Em" ingezet. De hoop op weer een lekkere plaat van de westcoastrapper bereikt gelijk zijn hoogtepunt, want dat blijkt helaas voor niks te zijn. Guilty Simpson werkt aan twee nummers mee, één aan het begin van het album en één aan het einde. De andere gastperformers kunnen (op een enkeling na) zijn niveau niet evenaren en zweven als een ongeïnspireerde brij tussen diens twee uitschieters in. De beats van Madlib lijken zich per track aan te passen aan het niveau van de betreffende gastartiest. "The Ox (805)" en "I Want It Back" zijn gewoon lekker, terwijl "The Plan Pt. 1" en "Gamble On Ya Boy" hetzelfde onaangename gevoel opwekken als krassende nagels over een schoolbord. Frezna levert de enige resterende goede bijdrage met "Yo Yo Affair Pt. 1 & 2". Met beats die zo uit de kast van Flying Lotus gehaald konden zijn en een lounge-achtige melodie keert de rust gelukkig voor even terug.

Marnie Stern is een opmerkelijke dame. Ze is de 30 net gepasseerd, maar lijkt nog maar net begonnen aan haar carrière. Vorig jaar verscheen haar ijzersterke debuut al, en nu worden we getrakteerd op haar nieuwe plaat, die getooid is met een even lange als opvallende titel. En dat is eigenlijk nog het minste wat opvalt, want muzikaal gezien is er ook al sprake van een zeer opmerkelijk plaatje. Marnie Stern is namelijk een gitaarvirtuoos van het zuiverste water met als specialisme tweehandig tappen en zij bombardeert de luisteraar samen met haar vaste drummer Zach Hill (ook bekend van mathrockers Hella) op een partij catchy mathrock die bol staat van de poppy melodieën, doordenderende roffeldrums en gefreakt gitaarwerk. Ritmisch word je er af en toe heerlijk gestoord van, en er worden op deze plaat meer gitaarriedels afgevuurd op de luisteraar dan op welke alternatieve plaat van dit jaar ook. In de basis schrijft Marnie Stern echter popsongs, met geweldige refreintjes die ook nog eens blijven hangen, zoals in "Transformer", "Ruler" en "The Package Is Wrapped". Enige obstakel zou haar stemgeluid kunnen zijn, die bij sommigen het glazuur van de tanden zal laten springen, maar ik trek dit allemaal uitermate goed. Als een soort Tori Amos voor de gitaargeneratie verrast Marnie Stern de argeloze luisteraar met een even fris als gewaagd geluid. Wat resulteert in een van de beste en meest originele gitaarplaten van dit jaar.

Ik weet niet wie er verantwoordelijk is voor de promotionele teksten en tourverslagen van de Deventerse band Drive By Wire, maar ze zijn tenenkrommend. Een voorbeeld: 'Lees hier onze doldwaze rockavonturen in Griekenland tijdens onze tour aldaar.' En ze geven zelf ook even aan waarom iedereen hun nieuwe album moet aanschaffen: 'Today you can get your ass over to the recordstore, and get your paws on this little precious piece of heavy sludgy psychedelic speaker-ripping rock goodness'. Nou vooruit dan, omdat je het zo vriendelijk vraagt. Drive By Wire is de band van Simone Holsbeek, ooit van de Cords en Telefunk, en Between Oceans is hun tweede plaat. De omschrijving van stonerrock met PJ Harvey-zang klopt nog steeds aardig. Between Oceans is een ijzersterke plaat van een band waar de zweetdruppels van af spatten. Het titelnummer is bijna elf minuten lang en begint ingetogen en dreigend om vervolgens in een loeiharde wanhoopskreet te eindigen. Elf minuten zonder ook maar een overbodige seconde, dat is knap. Wat wel overbodig is en beter weggelaten had kunnen worden zijn de twee instrumentals van een minuut tegen het einde van de plaat. Het lijken niet meer dan riffs die een nummer hadden kunnen of zelfs moeten worden. Enige minpunten op een album dat verder enkel geweldige doldwaze rocknummers bevat!

Als je beroemd bent dan wil iedereen het wel met je (op het podium) doen. Je bent gek als je daar geen misbruik van maakt moet Ringo Starr gedacht hebben. En dus doet ie 't met de voormalige Prince-protégé Sheila E. Maar ook voor de mannenliefde is plaats. Hij doet het met Rod Argent (The Zombies). En met heren als Billy Squier, Edgar Winter en Richard Marx: gewezen glorie op vooral de Amerikaanse markt. Het mag duidelijk zijn dat dit concert ook in Amerika heeft plaatsgevonden, om precies te zijn in de Mohegan Sun in Uncasville, Conneticut. Het is nu onder de titel Ringo Starr & His All Starr Band Live 2006 ook voor ons thuisblijvers te genieten. De grootste hits van alle gasten komen uiteraard voorbij, maar het wordt vooral een feest als de liederen van The Beatles meegezongen kunnen worden, zoals "Yellow Submarine" en "With A Little Help Of My Friends". Muzikaal interessant? Nee, het voegt niets toe aan de originelen. Maar waar mensen ook kunnen genieten van The Night Of The Proms is dit hier ook het geval. Een foeilelijke hoes van de kwaliteit 3,99 bij de drogist maakt het feest thuis compleet.

Dion (Francis DiMucci) (1939), zijn grootste hit was "Teenager In Love" in 1959, doet het op Heroes, Giants Of Early Guitar Rock o.a. met Elvis Presley, Eddie Cochran, Ritchie Vallens, Gene Vincent, Roy Orbinson en Johnny Cash. Niet letterlijk uiteraard: hij is geen necrofiel. Nee, hij speelt succesnummers uit de jaren vijftig van de heren en doet dit met respect. "Summertime Blues", "Jailhouse Rock", "I Walk The Line" en zo kan ik nog wel even doorgaan. Hij speelt ze allemaal met behulp van zijn band waaronder onder meer de gitarist Bob 'Crow' Richardson speelt. Het totaal van vijftien liedjes is een grote verzameling vijftiger jaren hits en is misschien ook wel bij elkaar te sprokkelen als origineel door te gaan neuzen in de goedkope cd-bakken. De goede lezer en kenners onder jullie hadden vast al wel bedacht bij de albumtitel dat bijvoorbeeld Presley helemaal niet bekend is om zijn gitaarspel. Dat klopt. Op de bijgesloten dvd wordt tijdens het doornemen van de nummers door Dion en Bob uit de doeken gedaan dat het hier (meestal) niet gaat om de artiesten die met de eer gaan strijken, maar vooral om het speciale geluid van met name de gitaar en de bespeler daarvan. Uiteraard wel aangevuld met ontmoetingsverhalen van onze Dion. Vermakelijk en interessant voor de rock 'n' roll-liefhebber. En bovendien voorzien van een aardig hoesje.

Ik worstel al een paar weken met Belanov's debuut langspeler Paragraph. Het stemmetje in mijn ene hersenhelft piept dat ik hun plaat heel mooi moet vinden, het stemmetje aan de andere kant vindt de mix van post-rock en slowcore van deze Utrechters te saai. Dus ik probeer nu al vele draaibeurten de vinger op de zere plek te leggen, waarom ik niet tot een sluitend oordeel kan komen. Het kan komen door mijn nogal wisselende stemmingen van de afgelopen weken. Paragraph is namelijk nogal een plaat met een onderhuidse spanning die lastig te grijpen en vaak zelfs onzichtbaar is. Alsof een beest gevangen zit in een kooi, dat van binnen kookt, maar aan de buitenkant daar niets van laat blijken en er zelfs vrede mee heeft. Het korte intro en de zes tracks op Paragraph stralen dat bijna stuk voor stuk uit; het is me te oppervlakkig, te weinig dynamisch. Slechts in het afsluitende "Night Season" kolkt de band wat meer. Misschien komt het deels wel door de stem van René Borsje, die ik niet echt overtuigend vind. Wanneer Borsje afwisselt tussen voordracht en zang (zoals in "After A Downfour"), dan boeit hij gelijk een stuk meer. De band probeert het in andere nummers wel ("Slate Gray is nog het meest overtuigend), maar ondanks de hulp van Pieter Kloos als producer lukt het hem maar niet mij definitief voor zich te winnen.

Luka Bloom is op tournee om zijn nieuwste cd Eleven Songs te promoten. Compleet met alle hectiek die daar nou eenmaal bij hoort. En tsja, dan gaat er wel eens wat mis. Op dinsdag 18 november bijvoorbeeld stond-ie in Paradiso, en platenmaatschappij V2 Benelux had voor File Under een interview met hem geregeld. Maar helaas, door allerlei onvoorziene drukte rondom het concert konden de interviews op het laatste moment niet doorgaan. En daar sta je dan als interviewer met je vragenlijst en draagbare recorder.

Volgend jaar dan maar? Welnee, tijd dus om zelf in actie te komen! Koppig heen-en-weer mailen via de juiste kanalen bracht mij wonder boven wonder in contact met Bloom zelf, en mijn brutale voorstel om het interview alsnog via mail te laten plaatsvinden werd door hem met open armen ontvangen. En zo kon het gebeuren dat vraag en antwoord elkaar via de digitale snelweg toch nog konden ontmoeten. Het resultaat leest u hieronder: een vraaggesprek over de betekenis van liedjes voor de artiest, de luisteraar en de wereld in het algemeen.

De laatste jaren was ik niet zo heel blij meer met Foo Fighters. Op hun studio-albums staan steeds weer een paar heerlijke songs, maar lijken ze zich toch een hoek ingeverfd te hebben waar ze niet meer uit kunnen komen. Toen ze een live-album uitbrachten, was dat het semi-akoestische Skin And Bones, waar het gebrek aan rauwe Foo Fighters-energie maakte dat ik het album na het schrijven van de recensie nooit meer heb gedraaid. Ik begon dus met enige terughoudendheid aan het bekijken van deze dvd. Dat duurde maar twee nummers, want Grohl en consorten vliegen er bij dit concert voor 86.000 mensen vol in. De opbouw is dan ook zoals 'ie hoort te zijn: eerst een stel up-tempo beukers, dan wat akoestisch werk, vervolgens weer energieker werk en bijna achteraan twee Led Zeppelin-klassiekers met Jimmy Page en John Paul Jones op het podium, "Rock And Roll" met Grohl als drummer en Hawkins als zanger en "Ramble On" in de gebruikelijke opstelling. Die twee songs laten overigens wel zien dat Foo Fighters eigenlijk een tweemansband is van Grohl met drummer Taylor Hawkins, want voor het gedeelte met Page en Jones verdwijnt de rest van de band van het podium. Een forse band trouwens, met naast de twee overige "vaste" bandleden ook nog gitarist Pat Smear - in de begindagen ook vast bandlid -, een celliste/violiste, een toetsenist en een percussionist. De laatste drie worden weliswaar uitgebreid voorgesteld, maar vallen regelmatig weg in de rest van het geluid. Klein minpuntje: drie gitaristen is hier net te veel. De muur van geluid gaat zo nu en dan ten koste van de scherpte, zo lijkt het. Dat valt des te meer op als het gedeelte met Page - met slechts één gitaar - die scherpte wel heeft. Niettemin knalt de energie en het enorme plezier je beeldscherm uit bij deze dvd. Dit is Foo Fighters zoals Foo Fighters hoort te zijn. Als ik zie hoe Grohl hier het complete Wembley Stadium bespeelt, zou ik niet weten waarom hij dat niet gewoon nóg twintig jaar zou kunnen doen.

Toen ik vorige maand door Tallahasssee reed, de hoofdstad van Florida, werd ik gewezen op een Colombiaans restaurant. Ja, daar hebben ze geweldige hamburgers, maar dan op z'n Colombiaans. 'DAT IS DAN TOCH GEEN FUCKING COLOMBIAANS RESTAURANT?' antwoordde ik gedecideerd. Altijd die dikke, vette Amerikaanse saus eroverheen, die deken van oppervlakkigheid. Altijd? Nee, want er zijn altijd eenzame strijders die dapper weerstand blijven bieden tegen de overheersing van de verstikkende eenheidssausage die de keten van hotdogstands genaamd de Verenigde Staten van Amerika vaak is. En dus maken The Shaky Hands eerlijke muziek. Eerlijk, vooral omdat er even geen beter woord voorhanden is. Als ik puur zeg denk je namelijk: Wijvenmuziek. En als ik rauw zeg denk je: Zweet, rughaar en achterhaalde gitaarriffs. Eerlijk dus, omdat ze echte ongekunstelde natuurlijke muziek maken, wat dat betreft hoor ik wel wat muzikaliteit die je ook bij The Shins hoort. En aangezien de mannen elkaar vast en zeker geregeld in het culturele leven van Portland, Oregon zullen zijn tegengekomen, is dat misschien niet eens een gekke gedachte. Maar het is ook eerlijk omdat ze echt Amerikaanse muziek maken. Ze zijn absoluut in de poparchieven van de Oude Wereld gedoken, maar noemen ook beren, bomen, oceanen, leeuwen en walvissen als bronnen van inspiratie. Daardoor bezit het album geen enkele hitpotentie. Maar The Shaky Hands bewijzen dat dat op geen enkele manier een indicator is voor het welbevinden van een schijf. Die pleziert mij namelijk alleszins, zeker als geheel. Alle nummers zitten zo organisch in elkaar verweven, dat de liedjes eigenlijk niet onafhankelijk van elkaar te beluisteren zijn. Een prettige droom van drieënveertig minuten, bij voorkeur in de avond of op de Dag des Heren. Maar wees beducht voor de emotionele staat waar je je in bevindt. Als je niet hunkert naar rust of andere vormen van mentale stabiliteit, blijf dan ver weg van Lunglight, want in dat geval vind je dit een ronduit saai album.

Om redenen, waar ik hier niet verder op in ga, heb ik besloten om na vijf jaar bands programmeren in Kultuurhuis Bosch te Arnhem ermee te stoppen. Kom bij mij niet aan met je mening dat er in Nederland geen fijne muziek gemaakt wordt: toffe bands zijn er namelijk genoeg. Nu er een eind is gekomen aan deze vrije tijdsinvulling kan ik tevreden terugkijken op al het moois dat op een van onze avonden gespeeld heeft. Wat er nog aan ontbrak was een opname van een van die avonden, maar - het moest kennelijk zo zijn - daar is nu een eind aan gekomen. Het Amsterdamse / Nijmeegse Zahnfleisch heeft behalve van dit optreden in juni 2006 ook in zeven andere zalen opnamen gemaakt en deze nu op een cd uitgebracht met de 'fantasievolle' titel Live. Zahnfleisch is een Nederlandstalige band en tweelingbroer van het Engelstalige Tunnelfist. Na drie cd's, waarvan ik er een totaal gemist blijk te hebben, is er nu dus een live-cd waarop nummers van de albums gespeeld wordt. Hier en daar zijn de overgangen en het geknip tussen opnames wat hakkelend geworden en het is ook te horen door het geluidsverschil tussen de opnames dat het allemaal met een kleine recorder, die aan de PA gekoppeld was, opgenomen is. Maar als je daar doorheen luistert dan hoor je een band die wat mij betreft erg grappige en goede teksten zingt, soms ingetogen en dan weer wat meer rockt, maar wiens songs zich vaak prima lenen om mee te brullen. Of er ooit een vervolg komt aan mijn programmeringswerk zal de toekomst uitwijzen. Voorlopig denk ik tevreden terug aan al die fijne bandjes en mensen die ik hierdoor heb leren kennen: allemaal bedankt. Tenslotte maak ik hier maar even reclame voor Zahnfleisch, want ze zoeken nog optredens. Helaas voor ze: ik kan ze niet meer boeken.

Storm
Roosbeef - Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten

Ewie
Bill Madden - Child Of The Same God

Ludo
Charles Manson - One Mind

Gr.R.
Skindred / Flogging Molly @ De Melkweg...

Sjaak
Andy Duguid - Believe

Joice
The Phantom Band - Checkmate Savage

André
Lykke Li @ Doornroosje

Prikkie
Status Quo - In Search Of The Fourth Chord

Sikkema
TV On The Radio - Dear Science

DubbelMono
Tangarine  - Fields of Poetry

ForestSounds
Marillion - Anoraknophobia

Volgens Far Out Recordings bestaat de Bossa Nova in 2008 vijftig jaar en dat is voor het label een reden voor een feestje. En hoe kan je dat als platenmaatschappij beter doen dan door het uitgeven van een verzamelaar. Dat Far Out Bossa Nova klinkt als een aangenaam feestje op een zwoele zomeravond is dan ook niet meer dan logisch. Wat wel ik weer een klein beetje minder vind, is dat het wel een feestje voor Far Out-intimi wordt. Het was misschien leuker geweest als labelbaas Joe Davis bij het samenstellen van de tracklisting gekozen had voor echt oude Bossa Nova-tracks die nog niet eerder op cd verschenen zijn. Dus zeg maar zoals Nicola Conte dat deed op zijn verzamelaar van vorig jaar. De tracks van artiesten als Joyce, The Ipanemas en Arthur Verocai kennen we al lang, en daar weten we ook al van dat ze erg fraai zijn.

Als er dan toch een feestje gevierd moet worden, dan kan mooi Azymuth op komen treden. Zij hebben namelijk ook een nieuwe plaat uit. Er gaapt een gat van maar liefst vier jaar tussen Butterfly en het vorige album Brazilian Soul. Misschien komt dat wel doordat er zo bizar veel gastmuzikanten vastgelegd moesten worden voor deze opnamen. De band bestaat als basis namelijk uit slechts drie muzikanten (Alex Malheiros, Roberto Betrami en Ivan Conti). Hun nieuwe cd is weer heerlijk lichtvoetig. Zelf noemen ze hun potpourri van samba, jazz, funk: samba doido. Dat betekent zoveel als gekke samba. Nou is dat wel een beetje overdreven, want echt gek wordt het eigenlijk bijna nergens. Hooguit in "Avenida Rio Branco" wordt het door de rare toetsenspel (of is het wel scratchen?) een beetje een dolle boel. Verder is het veiligheid troef. De band klinkt veel meer als een kabbelend beekje dan als een kolkende smeltwaterrivier of een hitsige Braziliaanse feestavond. Maar wie zijn cocktails zoet en voorspelbaar, maar wel lekker wil, is hier helemaal op zijn plek.

Een mens mag dromen hebben. Nou geldt voor dromen doorgaans dat er spannende dingen in gebeuren, of dat ze in ieder geval iets toevoegen aan alle saaiheid die je al de hele dag om je heen ziet. Niets van dat alles op The Dream van gitarist Josh Ramos en zanger Hugo. Titels als "You're not alone", "Bring back this love", "I don't want to say goodbye", "When you get lonely" en vooral het stoute "I can take you" geven ruimschoots prijs uit welk vaatje er hier getapt wordt: stoer bedoelde rock met een ondeugende knipoog naar de vrouwtjes! Muzikaal is het ook al niet echt volwassen te noemen. Toegegeven, de nummers klinken lekker stevig en positief, maar vrijwel elke seconde is amateuristisch dichtgesmeerd met keyboards, waarschijnlijk om de muziek een toegankelijke pop-vibe mee te geven. En net als bij zoveel muziek die onder de vlag van Frontiers wordt uitgegeven, ontaardt dit alles in een lauwe Brinta die zonder kauwen naar binnen glijdt, voor even de honger stilt, maar verder weinig smakelijks om het lijf heeft.

Op het hoesje staat 'Popa Chubby with Galea' en naast de eh.. imposante gestalte van Chubby staat een soort fifties-pin-up met basgitaar. Galea is Galea Horovitz, ofwel mevrouw Chubby. Ze bedankt Chubby in het boekje voor 'his keen sense of what's good, for picking up on my love for country music (the good kind!)' en dat geeft al aan wat er anders is op deze cd: Chubby heeft zich op de country gestort. Met niet meer dan drie songs van eigen hand en verder covers van bijvoorbeeld Merle Haggard en songs van de hand van Galea. Het is inderdaad country wat de klok slaat, inclusief steel gitaar, fiddle en een tweede stem van Galea. Bij meerdere songs, onder andere haar eigen bijdragen "Mona Lisa Tattoo" en "Sam Lay's Pistol", doet ze zelfs de leadzang. De ouderwetse Chubby-bluesrock is aanvankelijk bijna nergens te bekennen en eerlijk gezegd kan wat er voor teruggekomen is me niet bekoren. Het is teveel pure jengelcountry geworden en de uitvoeringen hebben niet de energie die ik van Popa Chubby gewend ben. Pas in de tweede helft kom ik als bluesrockliefhebber weer een beetje aan mijn trekken, maar dan ben ik eigenlijk al afgehaakt. Hopelijk is dit een eenmalig uitstapje voor Chubby en betekent het geen definitieve stijlwisseling.

Trail of Dead is overgestapt van major Universal naar het ambitieuze nieuwe Duitse Superball label. Daar zijn ze naast Cog, The Amber Light en Oceansize prima op hun plek. Het eerste wapenfeit is de release van een EP, Festival Thyme, die gevolgd zal worden door een hele cd begin 2009. De EP laat voor het gros het vertrouwde geluid horen waar de band de afgelopen releases zo ongeveer patent op gekregen heeft. "Bells Of Creation" is meeslepend, bombastisch en episch. Het laat horen waar de oude fans ondertussen van gruwelen, maar waar ik van likkebaard. Ook in de andere drie nummers zullen die mopperende fans niet hun oude liefde terugvinden. Het titelnummer van de EP zou ik in een jolige bui zelfs bijna luchtig noemen. Maar het slotnummer "The Betrayal Of Robert Casement And The Irish Brigade" is vervolgens grotesker dan bijna alles ervoor en is eigenlijk gewoon moderne progrock.

Wie dat gedoe van Trail Of Dead allemaal net iets te ver vindt gaan, kan misschien eens neuzen in het repertoire van These Are Powers. Dit trio uit New York met in de gelederen ex-Liars-bassist Pat Noecker maakt ook ambitieuze muziek, maar hangt nog veel meer het aloude noise-adagium aan. Al zou je dat niet gelijk zeggen bij het openingsnummer "All Night Services" dat een beetje Talking Heads-achtig op mij over komt. In "Chipping Ice", het volgende nummer gaat echter de noisekraan gelijk goed los en opgezweept door dreinende bas en droge drums schreeuwzingt Anna Barie je toe. Het volgende "Cockles" is echter knap bombastisch en wordt gevolgd door het korte "Untitled (Garbage Bird)" dat meer een geluidscollage is dan een nummer. Het fijne aan These Are Powers is dat ze dit soort experimenten niet uit de weg gaan maar het wel combineren met de tactiek van de verschroeide (noise)aarde.

Ahh, het wonderschone Italië. Het land van de symfonische metal, vol van bombast en een overdaad aan toonladders. Althans, dat dacht ik tot voor kort. Het kan kennelijk ook anders. Neem The Modern Age Slavery bijvoorbeeld. Niks van dit alles is terug te vinden op hun debuut Damned To Blindness. Ik wist niet eens dat ik naar een stelletje Italianen zat te luisteren totdat ik ging zoeken op internet. Dat op zich is al een compliment. En de furieuze deathcore die ze wel spelen, is helemaal zo slecht niet. De zanger schakelt moeiteloos tussen een diepe putgrunt en een meer schreeuwerige hardcore-stem, de drummer trommelt er doodleuk met hoge snelheid op los en de gitaristen plakken achteloos een welhaast oneindige hoeveelheid aan gruwelijke riffs achter elkaar. Qua overdaad verloochenen deze heren hun roots dus toch niet. Dat is dan misschien ook mijn enige kritiekpunt. Af en toe raak ik de draad kwijt en mis ik wat herkenningspunten. Dat neemt niet weg dat er een aantal puike songs op dit album staan. Het technisch hoogstaande "Vile Mother Earth" (check de video!), het dreigende "The Sublime Decadence Of An Era", het brutale "Descent To Oblivion" en tot slot afwisselende titelnummer, allemaal de moeite waard. De rest kent zijn momenten, maar mist net dat beetje extra. Ik ben benieuwd hoe ze het er live vanaf brengen. Als het net zo als op de cd klinkt, zie ik hun toekomst rooskleurig in.

De eerste keer dat ik Simply Red's Mick Hucknall hoorde zingen was ik enorm onder de indruk van zijn stem. Ik weet vrij zeker dat het in het nummer "Holding Back The Years" was, dat gedraaid werd in het zondagavondprogramma van Hubert van Hooft. De debuutplaat van Simply Red, Picture Book, heb ik grijsgedraaid en de liveopnamen die ik getaped had van Op Slag van Maandag draaide ik misschien nog wel vaker. Want live kwam de blue-eyed-soul van Hucknall nog veel beter tot zijn recht. Tracks als "Money's Too Tight (Too Mention)", "Holding Back The Years", "Heaven" en "Jericho" waren live veel beter dan op cd. Dat werd helaas ook gelijk het probleem tussen mij en Simply Red. Ik bleef grote waardering houden voor de stem van Mick Hucknall, maar de liedjes vond ik al maar zwakker worden. Te glad, naar mijn smaak teveel op maat gemaakt voor het grote publiek. Al zal Hucknall dat vast in alle toonaarden ontkennen. Het zal hem ook worst zijn, want met liedjes als "Sunrise" en "Stars" scoorde hij wereldwijd enorm grote hits. Daar gaat nu echter een einde aan komen, want Hucknall heeft besloten een punt achter Simply Red te zetten na een uitgebreide afscheidstournee in 2009. De logische zet is dan om nog even voor de feestdagen een verzamelaar uit te brengen met daarop je grootste hits. In dit geval zijn het zelfs twee cd's, die samen luisteren naar de logische titel 25, The Greatest Hits. Het laat horen wat ik al twintig jaar denk: wat een geweldige stem en wat zou ik graag horen dat'ie gebruikt zou worden in andere liedjes.

Natuurlijk lekken er wel vaker albums via de diverse internetkanalen uit en dat wekte veel woede op bij de makers van de albums. Soms lekken er zelfs albums uit die nooit verschijnen. Zo was ik ooit heel erg in mijn nopjes met nieuw materiaal van Andrew Dorff, maar die cd heeft het naar mijn weten nooit tot een fysiek product geleid. Het had weinig gescheeld of Microcastle, de nieuwe cd van Deerhunter was ook niet verschenen. Frontman Brandford Cox en de zijnen waren zo over de zeik over het rondzwerven van ruwe versies van Microcastle dat ze de boel de boel wilden laten. Gelukkig is dat nooit gebeurd, want dan hadden we een fijn plaatje gemist. De ruwe laag die voorganger Cryptograms bedekte is vakkundig bewerkt tot een geluid dat nog steeds niet strak gepolijst is, maar voor de gemiddelde muziekliefhebber wel beter te verhapstukken valt. Brandon Cox combineert, in meer dan alleen zijn looks, het goede van Pavement en Sonic Youth-frontmannen Stephen Malkmus en Thurston Moore. Cox is dus een coole indie-kid, maar absoluut geen gemaakte. In mijn achterhoofd zegt een stemmetje ook steeds dat ik het een kruising tussen Air en The Pixies moet noemen, maar dat kan ik niet zo 123 met argumenten boekstaven. Misschien komt het door de rust en de subtiliteit in de melodieën en het gevoel dat Microcastle geen angst heeft om poppy en gelaagd te klinken zonder te jagen op een hit. Dat zou overigens met bepaalde tracks ("Nothing Ever Happened" bijvoorbeeld) op undergroundniveau best kunnen gebeuren.

Wegens omstandigheden (een cadeautje) zat ik afgelopen voorjaar in het oude Luxor theater in Rotterdam. Nou is dat niet geheel een doodzonde, maar ik zat daar dus om een theateroptreden van Van Dik Hout te aanschouwen. En hoewel ik deze band ten tijde van hun zelfgetitelde debuut en de opvolger Vier weken meerdere keren tot mijn genoegen heb zien optreden, was ik over de latere albums niet echt enthousiast meer. Ik was dus duidelijk niet meer de doelgroep voor dit optreden. En toen ik dus hoorde dat er deze avond een opname was gemaakt, ging er een stiekeme grinnik door mijn vriendenkring. Want de vraag was: Zou ons gesnurk ook te horen zijn op Live in het Luxor theater? Gelukkig van niet, naar het nu blijkt. Het beluisteren van deze live-registratie is echter net als het optreden nog steeds een lange onplezierige zit. Allereerst is er een selectie gemaakt uit de meest depressieve en trage liedjes van dit optreden voor op het album. De traagheid van zo'n theateroptreden is dan naar mijn mening ook niet geschikt voor een live-plaat. Daarnaast klinkt zanger Martin Buitenhuis hier ook nog niet op zijn best. In de eerste paar nummers lijkt het wel alsof hij zijn zenuwen niet onder controle heeft, iets wat ik live niet zo goed had gehoord. Toch moet ik mijn mening over het optreden een klein beetje bijstellen. Klassieker "Stil in mij" komt in deze versie toch wel erg mooi uit de verf en het intro van "Meer dan een ander" is eigenlijk best een mooi staaltje zuidelijke gitaarmuziek. En muzikaal gezien staan ze ook wel hun mannetje. Maar dat is niet genoeg om dit tot een volwaardige live-plaat te maken. Daarvoor is ook de live-plaat, net als het optreden, te traag en slaapverwekkend. En gezien het aantal geplande theateroptredens in de nabije toekomst is de koek nog niet op. En ben ik tot de conclusie gekomen dat nu echt alle glans van hun debuut verloren gegaan is.

Immortal, de vierde release van het Zweedse kwintet van Cryonic Temple zal bepaald geen aardverschuiving teweeg brengen in het land der zware metalen. Maar zij die reeds bij het horen van de zinsnede 'melodieuze power metal met een hang naar de 80's' buiten zinnen van extase raken, zullen er beslist een vette kluif aan hebben. Volgens de minimale biografie van de band vond de oprichting plaats in 1996 en zijn er onlangs een aantal nieuwe leden aangetrokken waaronder de van Mindscape afkomstige zanger Magnus Thurin die overigens een opmerkelijke gelijkenis vertoont met het karakter Pum Pum uit de verhalen van Erik de Noorman. Magnus heeft een karakteristieke stem die veelal de hoogste regionen van de toonladder opzoekt en in de refreinen bij herhaling gedubbeld wordt door een koor van eigen makelij teneinde een vollere sound te creëren. De muziek neigt naar het geluid van het bijna vergeten Heavens Gate en het aloude Stormwitch, maar kent ook raakvlakken met Iron Savior en Blind Guardian. Daarnaast worden op welhaast achteloze wijze op gezette tijden riffs 'geleend' van Helloween. Toch is Immortal geen slecht album. Door de transparante productie klinkt het als een klok. De ritmesectie speelt strak en op de duellerende gitaarpartijen van het duo Collin/Ahonen valt evenmin iets aan te merken. Een manco is wel dat het gros van de elf tracks eenzelfde opbouw kent en hetzelfde straffe tempo hanteert. Het gevaar van verveling ligt hierdoor levensgroot op de loer. Het lijkt derhalve zaak voor Cryonic Temple bij een volgende boreling iets meer variatie aan te brengen in de strijdliederen en zich bovendien een eigen smoelwerk aan te meten. Lukt dit, dan behoort een verlengd bestaansrecht absoluut tot de mogelijkheden.

Met zijn doorbraaksingle "Swim With Sam" liet A Balladeer al horen een meer dan bekwaam verhalenverteller te zijn. Dat dat niet een toevalstreffer uit de pen van Marinus de Goederen was, bleek wel bij het verschijnen van het eerste album Panama uit 2006, dat ook bol stond van de fraaie verhalende liedjes. Het laatste jaar was het behoorlijk stil rond A Balladeer, maar met het nog niet zo lang geleden verschenen Where Are You, Bambi Woods? laat De Goederen horen dat hij bepaald niet stil gestaan heeft in zijn ontwikkeling als tekstschrijver en melodieënkneder. Alle songs op Where Are You, Bambi Woods? zijn bijna stuk voor stuk fraaie vertellingen over kleine gebeurtenissen met grote gevolgen voor de individuen die het lijdend voorwerp er in zijn. Opmerkelijk is dat alle liedjes op Where Are You, Bambi Woods? zich afspelen in Amerika. Dat is echter minder vreemd dan het lijkt, als je weet dat De Goederen enkele jaren in Amerika verbleef en daar veel van de verhalen opdeed. Ook muzikaal gezien is De Goederen verder gegroeid, de liedjes staan stuk voor stuk vol met mooie melodieën. En voor de invullingen ervan heeft hij precies de juiste hulp ingeroepen. Zo heeft Bløf's Peter Slager hem geholpen bij de (rake) arrangementen en de baspartijen en zingt Charlie Dée mee op de fraaie nieuwe single "Superman Can't Move It's Legs". Het zou niet raar, en eigenlijk wel verdiend zijn, zijn als het trio van A Balladeer met deze plaat ook hoge ogen zou gooien over de grens, want met Where Are You, Bambi Woods? zouden ze in het buitenland allesbehalve een modderfiguur slaan.

Ik kijk op de kalender: het is 3 decemberr 4008. Ik lees in mijn geschiedenisboek: 'zo'n 2000 jaar geleden was heel Gallië (zo heette Frankrijk toen) bezet door soldaten van Berlusconi, de Romeinse veldheer. Heel Gallië? Nee, een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan het brute mediageweld. Deze plaats had de naam Herman Dune, genoemd naar de belangrijkste familie in de nederzetting. Het was een oase van rust en de zon scheen er elke dag. Hierdoor was het zelfs subtropisch en groeiden er palmbomen. Onder de bomen zaten de mensen met een lekkere fruitige cocktail (drankje) in de hand te luisteren naar de twee bards (muzikanten) van het dorp die uiteraard Herman Dune als achternaam hadden. De inwoners vonden het prachtig, maakten graag een dansje op hun zonnige liedjes en als het even tegen zat dan was er snel weer een zorgeloze glimlach op hun gezichten getoverd. In 2008 zou men hun liedjes onder het genre singer-songwriter plaatsen, maar dan wel een met een nogal lo-fi-klank. Bekende bards uit die tijd waren Bob Dylan en Leonard Cohen. Lo-fi had te maken met de beperkte middelen die bewust gebruikt werden om muziek op te nemen. Als het duo Herman Dune muziek maakte werd een mevrouw in het dorp enthousiast en begon dan geregeld gezellig mee te zingen. Echt heel bekend zijn David-Ivar en Néman niet geworden, maar de liefhebber wist het duo (dat voorheen zelfs een trio was) te vinden. Hoe het klinkt zullen wij in 4008 nooit weten. Helaas bleek de cd waarop de muziek destijds vastgelegd werd, en die volgens de overlevering Next Year In Zion heette, niet bestand tegen de tand des tijds. Dit had niet te maken met de muziek, maar had te maken met de kwaliteit van de cd zelf: deze bleek na 150 jaar verpulverd.'

File Under geeft ism Tivoli setjes duo tickets weg voor het concert van Herman Dune volgende week in die Utrechtse poptempel. Heb jij zin om te gaan koekeloeren, vul dan dit formulier in.

Toen ik mij, wijdbebroekt en oversized, op de middelbare school bevond liepen er oudere jongens rond met shirts van Lagwagon , NOFX, Bad Religion, Blink 182, The Offspring en No Fun At All. Ik keek erg tegen hen op, zowel letterlijk als figuurlijk, maar sloeg er ook mijn slaatje uit. Internet had zijn intrede gedaan en de genoemde bands hadden vaak al een website (want ik onthield die bandshirts veel beter en liever dan de woordjes voor het schoolonderzoek Frans). Een MySpace was nog niet aan de orde, maar soms kon je wel een liedje downloaden. Dat moest dan stiekem, met de hete adem van ouders in de nek aangezien de telefoonrekening reeds ter berge rees. Mijn muzikale voorkeur ontwikkelde zich verder, bleef zich in de hoek van de gitaren bevinden, maar dreef wat af van de pop-punk. Toen ik deze cd onder ogen kreeg had ik dan ook iets van 'Hey, bestaan die nog?'. Niet helemaal, want dit is het eerste studioalbum na de breuk in 2001. Een jaar later kwam er nog een compilatie-album uit, hierna was het stil. Tijdens een van de reünieoptredens werd dit album aangekondigd en fans kunnen hun hart inmiddels weer ophalen. De snelle tempo's, vlotte akkoordenschema's en meezingbare zanglijntjes zijn nog altijd vanouds. Mij doet het vooral terugdenken (maar niet terugverlangen!) aan die middelbare schoolperiode.

Naam: Chapter II: Aftermath (op de markt gebracht als opvolger van Dreaming Awake).
Werkzame stof: Harmony (melodieuze hardrockers uit Zweden).
Samenstelling: superstrak gespeelde gitaar, heftige bas en drums, sfeervolle toetsen (die voor de verandering écht iets toevoegen aan de kwaliteit van de muziek), zuivere en heldere zang, positief getinte teksten.
Te gebruiken bij: het verlangen naar ongecompliceerde, goed geproduceerde hardrock vol sfeer en melodie. Als dit verlangen niet meteen bij inname van het middel afneemt, neemt u dan contact op met de redactie van File Under.
Niet te gebruiken bij: een allergische reactie voor weinig origineel materiaal, of een overgevoeligheid voor elk cliché waar een hardrockband aan kan voldoen.
Werking: de hypnotiserend strak gespeelde ritmes zorgen voor een verdovende basis, waardoor de smaakvolle toetsen en geweldige zang een positief effect op een eventuele neerslachtige stemming kunnen hebben. De professionele productie en uitvoering staat in de meeste gevallen garant voor een prettige luisterervaring. Een enkele ballad is in het middel opgenomen met het doel een overdosis heftigheid te voorkomen.
Als volgt in te nemen: in één lange sessie, het liefst met minstens 50 dB tegelijk, bij voorkeur alleen, niet te laat op de avond. Voorkom inname op de vroege ochtend of in drukke verkeerssituaties.
Eventueel te combineren met: een lange steile pruik, hetgeen het headbangen op de muziek (liefst voor een spiegel) professioneler doet overkomen.
Niet te combineren met: kantoorwerk, tennissen of romantische c.q. seksuele activiteiten.
Bijwerkingen: lichte luistermoeheid, veroorzaakt door het gecomprimeerde geluid, kleine kans op ruzie met partner en/of buren bij langdurige inname.
Duur van de behandeling: zolang het verlangen naar meer aanhoudt. Als na twee maanden de klachten nog niet over zijn, bezoekt u dan de site van File Under voor tips betreffende een volgende dosis van muziek uit dit genre.

Er hangt om verzamelaars als deze altijd de sfeer van onterecht vergeten of nooit eerder gehoorde goudklompjes - de naam Nuggets kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Toch stonden zelfs op de box die het genre muntte hits. Veel hits. En op Where You Gonna Go? Motor City Garage Bands 1965-1969, de nieuwste uit een bijna onafzienbare rij platen die jonge bandjes uit de jaren zestig verzamelt, is dat niet anders. Eigenlijk is deze collectie opgezet rond één enkele band die twee hits achter elkaar scoorde. Weliswaar regionale hits, maar toch kwamen ze terecht in Billboard's Regional Breakout Charts. Voor wat het waard is: de toppers daaruit kwamen in de Bubbling Under Charts terecht. The Unrelated Segments, want daar gaat het hier om, schreven een aantal diamantjes bij elkaar, waarvan "The Story Of My Life" het meeste faam verwierf, gevolgd door "It's Not Fair". Maar ook "Cry, Cry, Cry" (niet die van Johnny Cash) spat uit het vinyl. Een andere minor classic is "Farmer John" (wel dezelfde als die van Neil Young), hier te vinden in de versie van The Tidal Waves. Deze band is ook niet onder een steen vandaan gevist, want in hun hoogtijdagen toerden ze door de Verenigde Staten in het voorprogramma van The Animals en Herman's Hermits. Niks zeldzame goudklompjes dus, wel een mooie verzameling bijna vergeten, energieke garagebands uit Detroit.

Deze release kwam volledig uit de lucht vallen. Eerder dit jaar verscheen van het illustere duo Campbell/Lanegan al het schitterende Sunday at Devil Dirt en nu zijn er dus zomaar plotseling vijf compleet nieuwe nummers. Naast "Keep Me In Mind Sweetheart", dat ook op Sunday at Devil Dirt stond, zijn alle nummers tijdens de sessies voor dat album opgenomen maar ze kwamen volgens Campbell beter tot hun recht op een aparte EP. Minder zijn de vijf nieuwe nummers zeer zeker niet. Vooral "Asleep on a Sixpence" is bijzonder fraai en Lanegan's gromstem leunt hier dichter tegen die van Tom Waits aan dan ooit tevoren. Afsluiter "Hang On" wordt heerlijk lui door Campbell gezongen en het lijkt of ze zichzelf moed influistert om toch vooral maar platen te blijven maken en promoten terwijl ze eigenlijk liever lekker thuis in de Highlands zit, zoals onlangs bleek uit ons interview met haar en een recent bericht op haar MySpace-blog: 'So I suppose I'll roll with the punches till then and get on with things for the time being and get all that touring done in time to get home for Christmas. And maybe try not to run off to the Highlands just yet.' Het leven van een huismus on the road valt blijkbaar niet mee, zelfs met inspirerend gezelschap als Mark Lanegan.

Ik schrijf voor een positief idealistische weblog. Dat is fijn om te weten en bovenal een mooi compliment voor File Under. Collega Stonehead wees ons op dat berichtje in de mailinglijst waarop we onderling van gedachten wisselen. In diezelfde mailinglijst vroeg ik Storm of ik een abonnement mocht op Scandinavische en Bella Union pop. Dan zou ik echter ook de jazzherrie die normaliter door Bas wordt besproken op mijn bord krijgen. Nu lust ik heus wel een moppie jazz hoor. Op zijn tijd dan, zoals een goed glas wijn. Want een goed glas wijn naast je kop ontwaakkoffie is nog steeds een goed glas wijn, maar of dat nu zo lekker is? Het was dan ook geen slim idee om in de ochtendfile The Dreamer van nieuwbakken jazzheld José James een luisterpoging te geven. Ik werd er helemaal kriegel van. Dit is meer iets voor de zondagmiddag of liever nog de late avond met kaarslicht. Pakken we, nu we toch het er toch over hebben, meteen dat smaakvolle glas wijn bij. José, gezegend met een flexibele, warme baritonstem, maakt eigentijdse jazz zonder daarbij toevlucht te zoeken in uitstapjes naar hip hop of elektronische loungebeats. Dat is op zich al vrijwel een unicum. Luisterend naar de inventieve manier waarop hij - ondersteund door het sobere trio van bas, drums en piano - soepeltjes de clichés weet te vermijden, snapt zelfs een non-jazzcat als ik waarom platenbaas Gilles Peterson zo laaiend enthousiast was toen de demo van José in zijn postvak belandde.

'Jemig, draai je deze cd nu nog steeds? Die had je ook al mee op vakantie naar Denemarken in augustus.'
'Ja, ik had Headworms echt al bizar ver in het voren in huis. Zo ver van te voren zelfs dat ik 'em al weer een beetje vergeten was en hij ergens in een hoek onder een stapel papier stof lag te happen. Best gênant, want deze plaat van Uzi & Ari is denk ik de plaat geweest die we gedurende de vakantie het meest gedraaid hebben.'
'En met plezier!'
'Ook dat nog eens. Die hoofdwormen van Ben Sheppard zijn namelijk donders fraai.'
'Als ik zeg dat ik het op Radiohead vind lijken, dan zeg ik toch niets raars.'
'Nee, zeker niet. Als Radiohead een eenmansband geweest was met alleen een multi-instrumentalist in de gelederen, dan hadden ze zo geklonken, denk ik. Maar die vergelijking komt natuurlijk vooral door de klagende zang van Sheppard, die lijkt af en toe wel heel veel op die van Thom Yorke.'
'Die stemmen hebben inderdaad veel overlap.'
'Toch zou ik het eerder willen bestempelen als een kruising van Radiohead en mùm, dan er alleen maar het labeltje Radiohead op plakken. De band heeft bij tijd en wijle dat zelfde fladderige folky in zijn liedjes als die IJslanders. De liedjes zijn vaak lekker speels, maar toch avontuurlijk.'
'Ik heb wel een beetje moeite met zijn stem, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik Thom Yorke een beetje eng vind. Ik vind hem qua muziek ook wel wat weg hebben van die zanger die toen eens in een interview vertelde dat hij dacht achtervolgd te worden door roze konijntjes. Hoe heet hij ook al weer?'
'Je bedoelt Ben Christophers? Hmm ja, daar heb je wel een punt, maar de beats van deze Ben zijn toch vaak net wat meer uptempo en minder lijzig. Maar als je de cd nu weer terugluistert, vind je 'em dan nog steeds leuk?'
'Ja, absoluut. Door de vele details in de liedjes hoor ik steeds weer nieuwe dingen. Dat vind ik wel prettig. Maar ik weet niet hoe zijn vorige platen waren natuurlijk.'
'Daar lag het tempo van de nummers grosso modo flink wat lager, net wat minder dynamisch ook.'
'Dat klinkt dus als een stap vooruit dus.'
'Absoluut.'

'We nibble and jest about things that drain and the taste of lust'

De Friese taal is voor een Limburger (zoals ondergetekende) een niet te volgen, surrealistische reeks van klanken die af en toe een familiaire toets beroert; het klinkt minstens even Scandinavisch als Nederlands. Wellicht is het daarom dat de voorgedragen gedichten van Jan Kleefstra zo goed passen bij de prachtig meanderende ambient van Machinefabriek. Deze laatste doet het hier iets opener en vriendelijker dan we van hem gewend zijn, en eigenlijk staat hem dat heel goed. Van mooi melancholiek via desolate leegheid tot uiteindelijk kille dreiging en weer terug; zo is de machtig mooie compositie opgebouwd. 32 minuten pure pracht met open gitaarnoten, ijzingwekkende drones en echoënde knispers en glitches; een waarlijk subliem droomlandschap waarover Kleefstra zijn poëzie mag voordragen. En zoals gezegd versta ik er geen zak van (de teksten staan uitgeschreven in Fries, Nederlands en Engels in het boekje als je het echt wil weten), maar de onderkoelde somberheid in de stem en licht bevreemdende klanken passen wonderwel perfect bij de muziek. Denk aan Julian Cope tijdens "My Wall" bij Sunn o))), maar dan minus de onderliggende waanzin. Zo is Piiptsjilling op alle fronten bijna onwerkelijk mooi; een hoogtepunt in het toch al zo prachtige oeuvre van Machinefabriek.