Met Zwart Licht heeft Top Notch weer een zeer interessante act in huis gehaald. Zwart Licht is een samenwerking tussen producer Hayzee en MC Akwasi, die beiden al hun sporen verdienden in de hiphopscene. Sinds november 2007 werken ze samen en nu is er al een album, getiteld Bliksemschicht. Met deze debuutplaat geven Hayzee en Akwasi een mooi visitekaartje af. Stevige beats en sterke teksten, precies zoals ik hiphop graag hoor. Niet alle tracks zijn overigens door Hayzee geproduceerd. Ook Siroj, Reverse en JLS mochten een track produceren en FS Green nam er zelfs twee voor zijn rekening. Uiteraard doet er ook een flinke stoet gastrappers mee, waaronder Jae (Stropstrikkers), Juiceisdunaam (Colombiaanse Bloedgroep) en Leeroy. De laatstgenoemde doet ook mee op het sterke "Back-Up Staat klaar" en dit is zeer toepasselijk want bij de liveshows van Zwart Licht is hij de back-up rapper. Zoals gezegd zijn de teksten op Bliksemschicht vaak erg sterk. Zo stelt Akwasi racisme aan de kaak in "Links / Rechts / Midden" en in "Wat Sorry / Nereid", dat begint met een indrukwekkend stuk a-capella rap (zonder beat dus). Ook braggen en boasten gebeurt in stijl. Vooral de regel 'de game heeft last van onkruid en ik kom tuinieren' vind ik erg goed gevonden. Bliksemschicht heeft eigenlijk maar een skip-momentje en dat is "Blind / Hoog Tempo". Dit soort loverap kan mij echt niet bekoren, zelfs bij Opgezwolle trek ik dat niet. Verder is dit debuut van Zwart Licht echter een topplaat.

Overal in het land vinden popwedstrijden plaats. Soms is het volgens mij een manier om op een goedkope manier bands in je toko te halen en hun vriendjes en vriendinnetjes binnen te krijgen. Puur om geld te verdienen. Vaker is het een regionale wedstrijd waaraan een aardige prijs gekoppeld is en voor een band een mogelijkheid biedt om op te vallen tussen al die andere bandjes. In het zuiden des lands vindt de 'Nu of Nooit'-wedstrijd plaats en die heeft geen lullige hoofdprijs: de winnaar mag namelijk openen op Pinkpop. Normaliter ben ik niet echt geïnteresseerd in popprijzen, maar nu wel. Er is namelijk een ep in eigen beheer binnen gekomen van Goo Goo Muck met het verzoek 'Graag indien mogelijk een recensie in uw blad/E-zine' en daar voldoe ik zeer graag aan want deze ep is mij zeer goed bevallen. Goo Goo Muck heeft inmiddels in de eerste voorronde van 'Nu of Nooit' gespeeld, maar het is nog even wachten op de einduitslag. Ik vraag me af of de jury herkent hoe geweldig dit is. Ze moeten toch minstens in de finale komen. Ondanks dat ik de andere kandidaten niet gehoord heb en ik alleen deze ep ken. Goo Goo Muck is genoemd naar een nummer van The Cramps, maar Goo Goo Muck vind ik wat puurder gedrenkt in de garagerock, inclusief een vet orgeltje. Het Limburgse trio, waaronder twee leden van Red Cuba Zone, brengt hier slechts vijf liedjes waar we het voorlopig even mee moeten doen. Het wachten is op de jury of ze landelijk aandacht gaan krijgen, maar mochten zij er naast zitten, luister dan in ieder geval zelf naar de tracks om je een oordeel te vormen. Ze zijn alle vijf op hun MySpace-site te beluisteren.

Vorig jaar vierde Vengeance hun vijfentwintig jarig bestaan als band. Dat deden ze vanzelfsprekend op de plek waar Vengeance al sinds haar oprichting het best tot zijn recht komt: op het podium. Dat is de plaats waar good old Leon Goewie helemaal in zijn element is. De band is ondertussen al zo lang samen, dat het jongste bandlid pas geboren werd toen Vengeance al een entry in de encylopedie had. Maar het is dan ook niet zomaar een bandlid. Benjamin Timo Somers is namelijk de zoon(!) van de andere gitarist van de band, Jan Somers. Na de jubileumtournee, die ik helaas moest missen, is de band de studio weer ingedoken voor een nieuwe plaat: Soul Collector. En is er in die vijfentwintig jaar die er zit tussen het naar de band vernoemde debuut en deze plaat veel veranderd? Nee, eigenlijk weinig, maar dat hoeft ook niet wat mij betreft. Natuurlijk heeft de sound wel een beetje een post-2000 lik verf gekregen en de plaat kent wat meer afwisseling dan vroeger, maar de basis is nog steeds diezelfde goudeerlijke hardrock vetgemest met hun typische humor ("MySpace Freak" en "Rock and Roll Band"). Oerlid Lucassen speelt overigens niet mee, maar heeft met "Samurai" wel een straf nummer aangeleverd, al lijkt het me net een beetje teveel op "Arabia" (ook al weer twintig jaar oud…). Minder sterk vind ik de ballades "What The Hell" (wel erg veel synths en teveel op power) en "Lean On Me" (doet me gewoon niets). Gelukkig hebben ze straks live met "As The Last Teardrop Falls" al een veel sterker alternatief voorhanden.

Soms zit het verschil tussen 'mwah' en 'wow' in hele kleine dingen, en ik heb hiervan in jaren geen beter voorbeeld gehoord dan Robert Berry's nieuwe solo cd The Dividing Line. Berry heeft een behoorlijke staat van dienst in allerlei rockgroepen en als ingehuurde kracht, maar is nooit een echt breed bekende naam geworden. Wellicht komt dat ook omdat-ie gevaarlijk dicht tegen de grens van 'kleurloos en middelmatig' schuurt. Maar als geen ander weet hij in elk nummer toch iets te stoppen dat de muziek boven zichzelf uit tilt, zodat het nooit verveelt of irriteert. Of dat nu de spannende modulaties zijn in "Wait", de opzwepende percussie in "Life Is On Fire", of de fantastische harmonieën in "One Good Man", ieder stuk heeft wel iets dat de aandacht stevig vasthoudt. Wat niet wil zeggen dat alles even sterk is: daar waar Berry, die zelf vrijwel alle instrumenten bespeelt, teveel richting toetsen afdrijft, komt de muziek wel heel erg dicht bij Van Halen's "Jump", hoewel je je nog kunt afvragen of dat zo onwenselijk is. Meestal schrijf ik een recensie nadat ik de cd een week lang intensief heb gedraaid, maar ditmaal heb ik nog een week gewacht. Niet omdat ik mijn mening over de muziek niet duidelijk kreeg, maar omdat ik na elke draaibeurt meteen weer zin had om hem nog een keer te beluisteren. Inderdaad, met een 'wow' in mijn gedachte. En dat terwijl ik, toen ik de cd voor het eerst even vluchtig doornam, toch echt niet verder dan een 'mwah' kwam.

Er was een tijdje dat ik, met dank aan Jason Falkner, zijn soloalbums en vele zijprojecten, als een bezetene powerpop-platen uit de jaren achtig en negentig aan het verzamelen was. Hij was hierbij het uitgangspunt en vandaar uit weefde ik een alsmaar groter web en ontdekte stapels leuke bandjes. Ik moet echter gelijk bekennen dat ik ze, op de platen van Falkner zelf na, de laatste paar jaar eigenlijk nauwelijks nog gedraaid heb. Een bandje dat ik bij die strooptocht nooit ontdekte, maar dat ik toentertijd vast en zeker te gek had gevonden, zijn The Finkers. Deze band rond bassist/zanger Michael Carpenter en drummer Mickster Baty (ook een van de bazen van het toffe Off The Hip-label) laat op deze postuum verschenen verzamelaar namelijk heerlijke gitaarpop horen. Het is wel bizar dat een band die maar twee echte albums uitgebracht heeft, nu geëerd wordt met een dubbel-cd. Maar de kwaliteit van het gebodene op Epilogue rechtvaardigt deze release zonder meer. Waarschijnlijk zijn het gewoon alle liedjes die de band ooit opgenomen heeft die je hier terug hoort. Opvallend is het verschil tussen de twee cd's. De eigen liedjes, veelal geschreven door Mickster en Carpenter, op de eerste cd zijn vaak zoet en retemelodieus. Op de tweede gaat het gas bij tijd en wijle flink open en scheuren ze met gierende banden rauw en vol distortion de bocht uit ("All Reved Up"). Al doen ze ook akoestische kampvuurtussendoortjes met "Rejection" en "Gurl From Bicheno". En da's best geinig, want ik ken niet veel bandjes die zo'n breed spectrum bestrijken, maar door de stem - in dit geval die van Michael Carpenter - toch coherent blijven klinken.

Het blijft een bizar gegeven dat er nog steeds een band bestaat die naar de naam Sepultura luistert terwijl er geen enkele Cavalera-broer meer in zit. Van de oorspronkelijke band die in Brazilië begon is nu alleen nog maar bassist Paulo Jr. over. Ik had er een hard hoofd in of Sepultura zonder Igor Cavalera in de gelederen - Jean Dollabella is de nieuwe drummer van dienst - er nog een keer in zou slagen een nieuw leven aan te boren. Maar verdomd, net als zijn sterke voorganger Dante XXI is A-lex een krachtig album, sterker nog, deze plaat is wat mij betreft de beste Max-loze die Sepultura tot nu toe afgeleverd heeft. A-Lex is net als Dante XXI een conceptalbum en heeft als basis de film A Clockwork Orange van Stanley Kubrick (of het boek van Anthony Burgess zo je wilt) en dat hebben ze verrassend goed verwerkt. Het tribalelement in de muziek is Sepultura ondertussen bijna helemaal kwijtgeraakt (in "Filthy Rot" zit nog wat verwerkt). Maar wat je hier voor terug krijgt aan krachtige (en vaak snelle) moderne metal geschoeid op leesten uit de oude school vergoedt veel, zo niet alles. Ik raak nu zelfs overtuigd van Derrick Green als zanger. Vrij straf is bijvoorbeeld zijn rol in "Sadistic Values", dat rustig begint en waarin Green zelfs echt zingt, maar in de loop van de bijna zeven minuten die het duurt uitrolt richting steeds maar driester wordende metal. Enige vraagteken dat ik heb is bij het instrumentale "Ludwig Van", omdat ik het niet zo geslaagd vind. Al vind ik het wel weer dapper dat Sepultura zo probeert de interesse die hoofdpersoon Alex heeft voor Beethoven (naast geweld en verkrachten...) ook mee te nemen in hun concept. Stiekem denk ik dat de Cavelera broertjes best een beetje jaloers zullen zijn op deze cd...

Je moet wel een bijzonder gevoel voor humor hebben als je Bird heet en bekend staat om je fantastische gefluit. Andrew Bird heeft gelukkig niet alleen humor en fluittalent, maar ook een enorme dosis muzikaliteit die op zijn nieuwe plaat Noble Beast beter dan ooit tot uiting komt. Het lijkt Bird opnieuw erg gemakkelijk af te gaan allemaal. Blijkbaar komen de nummers hem gewoon aanvliegen, zoals hij begin vorig jaar al beschreef in zijn boeiende weblogposts voor de New York Times: "Since I can remember, I've had melodies in my head. I chew my food to them." Hij beschreef daar ook hoe opener "Oh No" ontstond: er zat een driejarig kind voor hem in een vliegtuig dat steeds 'oh no!' gilde. Et voilà, Bird heeft weer een wereldnummer geschreven. Een betere opener had Bird sowieso niet kunnen kiezen voor deze cd, want alles wat de man uniek maakt is aanwezig: een ijzersterke melodie, prettig gefluit, een aanstekelijk ritme, bizarre woordspelingen en natuurlijk zijn unieke vioolspel. Op momenten waar het allemaal iets te folky dreigt te worden komt Bird gewoon met een gezellig dansritme aanzetten, zoals op het sterke "Masterswarm". Deze afwisseling is welkom want veertien langzame nummers als "Natural Disaster" hadden nooit zo lang kunnen boeien, hoe mooi ze ook zijn. Het album eindigt met een stemmig stukje viool, dat meteen een mooie brug slaat naar het instrumentale album Useless Creatures dat bij de Deluxe Edition van Noble Beast wordt meegeleverd.

16 is een uit vier man bestaande band die met redelijk wat bombarie naar voren wordt geschoven als zijnde een veelbelovende sensatie op het gebied van de thrash metal, maar blijkt zich in de keiharde praktijk te ontpoppen als een tweederangs Pantera dat op krampachtige wijze thrash-invloeden in de muziek tracht te integreren. Technisch gezien is het goed beschouwd nog niet eens zo slecht wat het Californische gezelschap op Bridges To Burn met veel geestdrift uit de speakers laat knallen, maar de tomeloze inzet ten spijt levert dit niet meer op dan een handjevol nummers die vlees noch vis zijn. Waar het nu precies aan schort, blijft verscholen achter moddervette riffs, opgetrokken uit bakstenen muren. Aan ervaring kan het niet liggen. Afgezien van de rustpauze tussen 2003 en 2007 wordt zowel vriend als vijand al bijna zeventien jaar lang het leven zuur gemaakt met diep in hardcore gedrenkte klanken. Productioneel is alles ook in orde. Toch blijft het een feit dat de vonk op deze eigenhandig gebouwde brug nergens over wil slaan. De muzikale escapades slepen zich welhaast ongeïnspireerd voort en ik snak naar het eind van dit overbodig stukje huisvlijt dat resoluut naar de uitverkoopbak verwezen kan worden. Het uiterste hoekje wel te verstaan.

Het veelbekritiseerde HP/De Tijd was vorige week eigenlijk best interessant. Er stond een stuk in met als kop op de cover 'Literatuurkritiek, hoe het wel moet'. In wezen was het op zijn beurt een recensie van de boeken 'How Fiction Works' van James Wood en 'Lectures on Literature' van Vladimir Nabokov, waarin wordt beargumenteerd dat de kunst van het schrijven is om een ei te leggen in de geest van de lezer. Je kunt hetzelfde zeggen over muziek maken, en naarmate ik er deze week langer erover nadacht wist ik niet meer zo goed waarop ik het nieuwste album van Squarepusher eigenlijk moest beoordelen. Just A Souvenir - dat ik bij Eclectro op cd won - is ondanks zijn prachtige hoes geen makkelijke plaat. Hij bevat een stuk minder acid en breakcore dan ik van Squarepusher gewend was, en boet daardoor niet alleen aan fun in, het wordt soms zelfs nogal kazig. Moeiteloos overeind blijft de kruising van Tom Jenkinson's geniale bas/gitaartalent met jazz en electronica. Net als bij jazz bouwt Jenkinson toe naar themaatjes, vaak lekker gruizige gitaarlijnen die door de onberekenbare beats een stevige bite krijgen. Tegelijkertijd geven de psychedelische tierelantijntjes tussendoor de nummers een fris tintje. Nummers als "The Glass Road" en "Planet Gear" zijn daardoor de beste bijdragen op deze relatief relaxte plaat, die wel weer uit duizenden herkenbaar is als Squarepusher. De interludes kunnen me echter niet boeien, en de plaat gaat met een paar pure jazztracks als een nachtkaars uit.

Het is een beetje "de Coldplay-truc", maar ook Squarepusher heeft net deze week een nieuwe EP uitgebracht die een aanvulling vormt op het album en waarop eigenlijk leukere (want heftigere) nummers staan. Had die dan meteen gebundeld (en dat kunstje flikte Tom ons bij de vorige plaat ook al). De Numbers Lucent EP bevat zes nummers, waarvan de eerste vier dezelfde lijn doortrekken als aan het prima begin van Just A Souvenir (ook de prequel "Star Time 1" zit erbij). Echt vet wordt het echter pas op het eind als in "Arterial Fantasy" een lompe beat erbij komt. Ook "Illegal Dustbin" ontaardt in pure, fantastisch snelle terror waarvoor Atari Teenage Riot zich niet geschaamd zou hebben. Misschien is de houdbaarheid van de EP wat korter, maar ik wil de grootste zonde van de literatuurkritiek op deze plek graag even begaan: hoe harder en onbezonnener Squarepusher te werk gaat, hoe meer ik erin opga en hoe meer ik als een bezeten fanboy het hele genre opeens weer herontdek. Zie dat dus maar als een groot compliment: meer van dit, graag!

Zo intiem als het optreden in maart 2004 in de Ekko zal een bezoek aan een concert van Franz Ferdinand voor mij wel nooit meer worden. Ik kon ze bijna aanraken. Dit kan normaliter niet meer, want er is toch wel iets veranderd aan de status van Franz Ferdinand: Pinkpop, Lowlands, Glastonbury, twee geweldige albums, een dvd en zo kan ik wel even doorgaan. Franz Ferdinand was (en is) hot! Het optreden in Paradiso in maart was al uitverkocht voordat ik zag dat ze zouden komen, zodat wij nu noodgedwongen uitwijken naar Keulen. Ik verwacht daar een optreden dat een mix is van oude nummers en nummers van hun nieuwste album Tonight: Franz Ferdinand. Een album dat anders is dan de voorgaande, maar toch ook wel weer helemaal Franz Ferdinand is. Gebleven zijn de pakkende en veelal dansbare liedjes. Het schrijven hiervan zullen ze wel nooit verleren, maar ze passen ervoor om een kopie van zichzelf te worden. Over hoe dit aan te pakken hebben ze kennelijk wel even over na moeten denken, want het was qua releases stil sinds 2005. Gelukkig waren hierna nog wel de nodige optredens, ook in ons eigen land. Zo zag ik op Lowlands al dat de Schotten een element meer ruimte gingen geven: de elektronica. Ik moet eerlijk zeggen dat ik even moest wennen aan het nieuwe geluid, maar de cd, die met behulp van producer Brian Higgins werd opgenomen, bevalt me steeds beter. De elektronica wordt namelijk niet gebruikt om het geluid op te vullen, maar om de dynamiek en het ritmiek te versterken en om af en toe ook even een lekkere noiserand toe te voegen. Als dit na ruim vijf minuten in het tiende nummer "Lucid Dreams" gebeurt, zal menigeen naar zijn cd-speler rennen om verder te zappen. Het lijkt echter een punt die gezet wordt om in de laatste en aansluitende twee nummers een hele andere Franz Ferdinand te laten horen. "Dream Again" is een psychedelisch voortkabbelend niemendalletje en "Katherine Kiss Me" is op deze albumversie gevoelig en intiem. Deze release is overigens tijdelijk verkrijgbaar met een tweede cd met dub-versies van acht van de twaalf nummers van de originele cd waarop o wat verrassend de laatste drie afwijkende liedjes ontbreken.

Het klassieke powertrio is natuurlijk net zo uit de tijd als het spijkerjasje met opgenaaide emblemen, het lange sluike haar met middenscheiding en de druipsnor. Als drie Italianen - die er stuk voor stuk uitzien alsof Blue Cheer nog steeds de grootste band van het moment is - besluiten dat klassieke powertrio weer tot leven te roepen, is het lastig om een grijns te onderdrukken. Johnfish Sparkle noemen ze zich, een titel voor hun debuutplaat hebben ze niet, maar wel een grote liefde voor dampende seventies blues en proto-hardrock. Cream, The Who en Led Zeppelin noemen ze als grootste invloeden en dat is erg eerlijk van ze. Graag voeg ik het eerder genoemde Blue Cheer nog toe. Alle ingrediënten die ze gebruiken, powerchords, een zanger die graag uithaalt, denderende drums en gitaarsolo's op klassieke bluesschema's, alles is keurig gejat van hun grote voorbeelden. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat bijvoorbeeld het brede geluid dat The Who soms kon produceren, mooi gebruikt wordt in "Feelin' Down". Semi-akoestische intermezzo's vinden we terug op de klassieke albums van Led Zep en Black Sabbath en dus ook bij Johnfish Sparkle ("Tale of A Lonely Man" - die titel!). De drie Italianen komen er desondanks mee weg. Een hemelbestormend album is het debuut van Johnfish Sparkle niet geworden, wel een plezierige trip down memory lane.

Ik ben een autoliefhebber. Niet dat ik veel weet over pk's of topsnelheden van allerlei types, ik ben meer van het design. En van het ritme van autorijden. Veel leuker dan als een gek wegspuiten bij elk stoplicht vind ik het zo vloeiend mogelijk rijden. Letten op het verkeersbeeld, letterlijk en figuurlijk ver vooruit kijken en zo soepel mogelijk van A naar B rijden. Aangezien woonplaats A en werkplek B ver uit elkaar liggen, kan ik me daar elke dag in uitleven. Iets dergelijks moeten The Carburetors ook voor ogen gehad hebben. Geen technische hoogstandjes, maar rockend van A naar B. Dat lukt ze heel aardig, maar toch mis ik iets bij deze Noren. Het kost wat luisterbeurten, maar dan valt het kwartje: het klinkt als de Ramones die hebben besloten voortaan als hardrockband door het leven te gaan. Rauwe energie, met de techniek volstrekt ondergeschikt aan de beleving, maar dat dan in een eightiesmetaljasje gestoken. En daar loopt het fout. Want bij elke hardrock- of metalband draait het om de techniek. Zelfs bij AC/DC of Motörhead draait het uiteindelijk daarom, en bij de Ramones nou net niet. Dus hoe leuk sommige tracks ook zijn (zoals "Crank It Up", dat klinkt als AC/DC met Gene Simmons als zanger), het duurt te lang en is te gladjes voor punkrock enerzijds, en het is te simpel voor hardrock of metal. Is het daarmee een beroerd album? Dat niet. Het ragt lekker door en is daarmee een prima plaatje als er een bak herrie door het huis moet klinken terwijl je met een grote schooonmaak bezig bent. Maar als de klussen gedaan zijn is er bar weinig blijven hangen en zet ik AC/DC of Motörhead op als ik weer met aandacht wil en kan luisteren. En misschien ruim ik ook te weinig op voor dit bandje, dat kan ook.

Altijd, echt altijd, zie ik hem in een pak. Zelfs bij het tuinieren heeft hij het aan. Ik verdenk hem ervan dat hij zelfs in pak naar bed gaat. Jaren zag ik dezelfde pakken tot ik hem pas weer zag. Voor het eerst in jaren had hij een (ander) pak gekocht. Het was een pak dat helemaal past bij de man van nu, inclusief een kekke stropdas. Als het om muziek gaat hebben The Fuzztones ook een pak aan en wel dat van de garagerock. Dat trokken de New Yorkers aan bij de opleving van de garagerock begin jaren tachtig. Terwijl drie oorspronkelijke leden van de band in 1987 de stropdas aan de kapstok hingen, ging er eentje door, namelijk zanger-gitarist Rudi Protrudi. Het was de laatste jaren wat stil qua releases van de band met zijn nieuwe leden, maar met Horny As Hell zijn The Fuzztones er weer. Het pak van de garagerock hebben ze uiteraard nog steeds aan, maar het is wat hipper geworden, met blazers en achtergrondzangeressen. Het pak blijkt overigens als je goed kijkt helemaal niet zo hip, want de bijna een uur durende geluidsdrager bevat voornamelijk opgepimpte versies van eigen nummers, zoals hun klassieker "She's Wicked" en "Ward 81". Verder staan er nog een paar covers op, zoals "Alexander" van The Pretty Things en "Garden Of My Mind" van Mickey Finn. Niet zo hip als het in eerste instantie leek, maar voor een liefhebber van het genre zoals ik is het toch een fijne plaat. Goede nummers hebben ze namelijk genoeg. Bovendien is een plaat meestal een goede reden om uitgebreid te gaan toeren.

Hee, daar plopt alweer wat uit de Brooklynse grond. Verscheidene TV On The Radio-leden schijnen hier ook wat mee te maken hebben, maar ik heb ze eerlijk gezegd niet gespot. Telepathe wordt gevormd door twee hippe meiden, die me zowel qua looks als (ietwat zeurderige) vocalen doen denken aan Tegan and Sara, al missen ze wel de echt goeie popliedjes van de Canadese tweeling. Vergeet dat meteen, dat willen ze ook helemaal niet. Ze verkondigen op hun MySpace tenslotte 'the future', en far out is wat we krijgen. Is het psychedelische rave, het slot heet niet voor niets "Drugged", of zijn 't toch twee gekke zusjes van Dizzee Rascal die giechelend rondjes rijden op een dubstep? Dance Mother opent met het meest poppy nummer, "So Fine", wat me 'Show yourself take only what you need' deed zingen. Er is ruimte genoeg, want ondanks de catchy synthesizer-akkoorden blijft 't liedje wat schetsmatig, een opmerking die je rustig naar de rest van de plaat mag extrapoleren. Talentloos zijn ze niet overigens. Er is namelijk één nummer wel helemaal raak en dat met grote nadruk. "Can't Stand It" opent met een vervormde gospel-sample, die het hele epos zal blijven klinken. Langzaam transformeert deze in een verslavende, bijna kreunende shoegaze-hook. De vocalen zijn niet meer quasi-ongeïnteresseerd, maar etherisch. Gooi daar een repetitief drumritme, echoënde gitaren en, 't belangrijkst, een wagonlading aan Ullrich Schnauss-synths, groots als kerkorgels bij en weg zijn we. Op een heel groot vliegend tapijt. 'We're running out of time, we're running with our minds.'

Wie zich vernoemt naar een karakter uit een vertelling van de gebroeders Grimm, mag eigenlijk niet verwachten serieus genomen te worden, zeker niet als daar nog eens een redelijk oubollige toevoeging achter aan komt. De oubolligheid past overigens wel bij het uit Pennsylvania afkomstige Rumpelstiltskin Grinder dat zich met hart en ziel toelegt op het spelen van op jaren 80 geënte thrash metal in de stijl van de oude Kreator. Het ruige collectief, met leden van het ter ziele gegane Solace In The Shadows in de gelederen, is met Living For Death, Destroying The Rest na het enkele jaren geleden verschenen Buried In The Front Yard toe aan het tweede hersenspinsel. Wederom werd onderdak gevonden bij het eveneens in Pennsylvania gevestigde Relapse Records, een label oorspronkelijk gespecialiseerd in het uitbrengen van extreem georiënteerde metal. Door de jaren heen werd de horizon evenwel enigszins verbreed met muzikale uitspattingen die weliswaar onder de noemer oorverdovend te categoriseren vielen, maar die op de één of andere manier toch te pruimen waren voor een groter publiek. En zo kon het komen dat de mannen die Repelsteeltje gaarne tot pulp zouden willen vermalen hun muzikale lusten op kosten van Relapse mochten botvieren op een tiental nummers met overrompelende titels als "Graveyard Vandalization" en "Beware The Thrash Brigade". Met dergelijke benamingen in de kontzak, ontsproten aan door metal murw gebeukte breinen, zou mogelijkerwijs de oorlog gewonnen kunnen worden in voorheen rokerige holen, maar op de internationale slachtvelden van de hedendaagse herrie zullen zij roemloos ten onder gaan in een waar bloedbad, temeer daar de bijbehorende klanken de middelmaat nauwelijks ontstijgen.

Sinds de allereerste keer dat ik een liedje van de Secret Machines hoorde ben ik verkikkerd op hun drumgeluid. De manier waarop drummer Josh Garza zijn partijen de plaat op dondert klinkt dan misschien simpel (al ben ik niet drummer genoeg om dat te beoordelen, sterker nog ik ben helemaal geen drummer), maar het is o zo onderscheidend en doeltreffend. Gelijk het eerste nummer van hun nieuwe cd - single "Atomic Heels" - heeft weer die duidelijke Secret Machines-signatuur, maar is wel een compacte song met zijn vier minuten. Het heeft een heerlijke drive door de drums, dreinende synths en spacy gitaren. Een wonder bijna dat zo'n wall of sound zonder al te veel poespas door slechts drie man geproduceerd wordt. Doordat hun nieuwe cd zo vertrouwd klinkt, is het misschien minder raar dat het me niet gelijk opviel dat de zang op deze nieuwe cd net iets anders is dan op zijn twee voorgangers. Dat komt doordat zanger/gitarist Benjamin Curtis de band verlaten heeft om zich te concentreren op zijn andere band School of Seven Bells. Zijn broer Brandon Curtis en Garza vonden in ex-Tripping Daisy gitarist Phil Karnats echter een adequate vervanger voor de zes snaren. Net als Benjamin balanceert Karnats soepel tussen psychedelische sounds en het loggere riffwerk. Dat Brandon nu zelf nu alle zang voor zijn rekening neemt, zorgt wel voor iets andere accenten, maar een achteruitgang zou ik het zeker niet willen noemen. Het meeslepende geluid van deze cd zal namelijk reuze vertrouwd klinken voor wie eerder al kennis maakte met de spacy progrock van de band. Dat komt nog beste samen in het uit zijn voegen barstende, elf minuten durende superdynamische "The Fire Is Waiting" dat alles in zich heeft om een love-it-or-hate-it klassieker te worden. Al zal het er wel weer op uitkomen dat er meer haters dan lovers zullen zijn. Ik behoor dus wél tot de lovers.

post-rock is een genre waarover niet zo vreselijk veel nieuws meer te vertellen valt. Sinds de grote golf van Neurosis en Isis-klonen weet bijna iedereen wel wat de ingrediënten zijn van een beetje post-rockplaat. Songs zijn over het algemeen behoorlijk langgerekt, veelal instrumentaal, met veel ruimte voor dynamisch opgebouwde stukken en veel rustiek getokkel, afgewisseld met hier en daar een wat hardere gitaarriff. Het Zwitserse Leech voldoet ook helemaal aan dit signalement maar in tegenstelling tot de vele grijze muizen in dit muzikale hoekje weet Leech de aandacht bijna de gehele plaat vast te houden. En dat is best een prestatie als je nagaat dat er maar zes tracks op staan, waarvan er eentje eigenlijk niet echt meetelt als een volwaardig nummer omdat het eerder een soort van introotje is. En dan duurt de plaat ook nog eens bijna een uur, dus dan weet je wel weer hoe laat het is. Lange instrumentale stukken dus, met uitschieters naar achttien minuten, die ook nog eens zeer gedoseerd en zorgvuldig opgebouwd worden met repeterende motiefjes die langzaam aan doorkronkelen naar grote dynamische hoogten. Leech doet niets nieuws maar wat ze doen doen ze wel erg goed en The Stolen View is ondanks het redelijk uitgemolken genre een zeer genietbare plaat geworden, waarbij het lekker wegzweven is.

Het Zweedse kwintet Miosis legt de lat hoog voor zichzelf. Tenminste ik vind dat je dat doet, als je als band in een ademteug machtige bands als Tool en Isis noemt als de bands waar je jezelf graag mee vergeleken wilt zien. Die Isis-invloeden hoor ik zelf niet zo terug op hun debuut-cd Albedo Adaption, Isis is veel logger. Die cd laat inderdaad wel horen dat de vijf hun oren goed te luister hebben gelegd bij Tool. Misschien wel iets te duidelijk zelfs. Toch ligt de basis van het geluid van de Zweden nog meer in de progmetal. Maar doordat ze het bezwerende van Tool gepoogd hebben te adapteren hebben in hun sound, weten de ze valkuil van de progmetal (kijk eens hoe goed ik kan pielen op mijn instrument!) te omzeilen. Dat hebben ze in ieder geval goed begrepen. Songtechnisch halen ze alleen niet hetzelfde niveau als de door hen zo bewonderde Amerikanen. De onderhuidse spanning, in combinatie met de geweldige zang die Tool zo monumentaal maakt, wordt hier ingevuld door tintelende zwakstroom en een zanger die zeker niet slecht is, maar ook niet je de strot dichtknijpt zoals Maynard James Keenan. Wat wel heel goed gedaan is in het geluid van Albedo Adaption is de positie van de bas in de totaalsound. Je krijgt het gevoel dat de hele band draait om dit instrument, dat vakkundig bespeeld wordt door Mikael Mangs Edwardsson. Het geeft Miosis een goede drive. Toch zullen ze zich nog meer een eigen smoel aan moeten meten om mij echt voor zich te winnen. De potentie die terug te horen is op Albedo Adaptation maakt me wel nieuwsgierig naar wat Miosis in de toekomst uit gaat brengen.

Ben je het afgelopen jaar naar een optreden van Leonard Cohen geweest, dan heb je Sharon Robinson gezien: zij was de achtergrondzangeres. Zo'n zangeres kan in mijn beleving zingen, daar wordt ze immers voor ingehuurd, maar verder ken ik geen achtergrondzangeressen die in de muziekwereld iets voorstellen. In het geval Sharon Robinson ligt dat toch wat anders. Zij schreef samen met Cohen de nummers op Ten New Songs dat in 2001 verscheen en trouwens ook al enkele nummers op eerdere albums. Bovendien produceerde zij Ten New Songs en nu komt ie: bespeelde ze bijna alle instrumenten. Als je verder weet dat ze bijvoorbeeld meeschreef aan het Grammy-winnende "New Attitude" van Patti LaBelle en ook nog veel filmmuziek schreef (zoals Beverly Hills Cop, Natural Born Killers) dan stel je echt wel wat voor. Robinson heeft echter nog nooit een eigen album uitgebracht en daar is nu met Everybody Knows een einde aan gekomen. Slechte liedjes zijn er zoals verwacht niet op te vinden, daar is ze veel te goed voor. Het zingen is uiteraard ook geen probleem. Maar toch is er iets wat me stoort. Zingen kan ze dan wel, maar tot diep in mijn ziel gaat het allemaal niet. Daar vind ik haar stem niet indringend genoeg voor. Dat kan aan mij liggen. Muzikaal is het allemaal veilig gehouden. De nummers klinken wat dof en er is bovendien veel mij storende echo op de instrumenten gegooid. Alsof er geen details mogen doordringen. Ik denk dat Everybody Knows geen album is dat voor haar doorbraak zal zorgen, maar misschien duiken er nog wel uitvoeringen van liedjes van het album bij anderen op. "Alexandra Leaving" en de titelsong "Everybody Knows" waren door Leonard Cohen die mede schreef aan deze nummers, trouwens allang weggekaapt. Blijven er acht liedjes over, waaronder het ook samen met Cohen geschreven "Summertime". Het oorspronkelijke hoesontwerp van Cohen sneuvelde trouwens op de Europese release.

Als een kwartet mannen als Gr.R., Dennis, Blink en ik in een huis vertoeft tijdens zo'n festival als Eurosonic afgelopen weekend, dan krijg je al snel nerdpraat. Zo hadden we het uitgebreid over koptelefoons. Gr.R. gaf aan een exemplaar te zoeken waarbij hij ook het omgevingsgeluid hoort, maar toch een kek geluid zijn oren in geblazen krijgt. Blink en ik gaven aan dat we liever helemaal niets horen van onze omgeving horen als we met een koptelefoon op zitten. Als ik luister naar Merriweather Post Pavilion de nieuwe cd van Animal Collective, weet ik weer waarom. Het is net de zachte wol van een vers geschoren schaapje dat Panda Bear en zijn mannen hierop laten horen. Heerlijk om jezelf lekker in onder te dompelen en te knuffelen. Dat is nogal een verschil met wat ze eerder lieten horen op Strawberry Jam en Feels. Alhoewel Animal Collective natuurlijk nooit helemaal normaal zal worden, heeft het drietal het kolderieke voor deze nieuwe cd grotendeels uit hun nummers gesneden. Het brengt ze dichter in de buurt van de westkust van Amerika dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Bij de opnamen hebben ze de akoestische gitaren die op voorgaande platen vaak nog de basis vormden resoluut naar het kleinste kamertje van de studio verwezen en zijn aan de slag gegaan met glorieuze feeërieke samenzang, uitgebalanceerde beats, mondharpen, rolletjes closetpapier, perforators, pincetten, lege jewelcases, plakkaatverf, vijf jaar oude tandpasta, en drie dagen vers uit de lucht geplukte ochtendzon. Vakkundig bij elkaar gehouden door vele tubes Simson Solutie. En nu snuiven maar, met de koptelefoon op staren naar het wazige hoesje en triomfantelijk, high en uitgelaten uit de trein springen. Groots.

Wij vieren dit jaar de vijftigste verjaardag van Motown, het label dat wereldberoemd werd met the Sound of Young America. Maar met haar vergeten artiesten, mislukte hits en obscure plaatjes ook de blauwdruk leverde voor Northern Soul: escapisme van jongeren uit verwaaide Noord-Engelse kustplaatsjes in de jaren zestig en zeventig.
Grof gezegd lijken alle Northern Soul hits op "Uptight" van Stevie Wonder en "I Can't Help Myself" van de Four Tops: opzwepende sixtiessoul met sentimentele teksten. Dat vooral snelle nummers werden gewaardeerd, had te maken met de drugsconsumptie van de liefhebbers op de dansvloer, veelal amfetamine en andere uppers. De bezoekers van feesten in vochtige kelders met namen als Twisted Wheel en Wigan Casino stonden doordeweeks aan de lopende fabrieksband, en snakten op vrijdag naar een verzetje.In hun losvallende kleding en ogen als schoteltjes vulden ze de kleine, en later enorme zalen, om daar van pure opwinding tegen de muren op te lopen.
Een link met de rave- en gabbercultuur is makkelijk gelegd,. Volgens Bill Brewster en Frank Broughton, schrijvers van het bij deze aanbevolen boek Last Night a DJ Saved My Life, is Northern Soul de peetvader van veel blanke dance-culturen. Hier begon de verheerlijking van dj's, hier begon het trainspotten, hier werd de link drugs-doordansen nadrukkelijk gelegd en hier werd fanatiek vastgehouden aan de eigen subcultuur.
Er zijn in het verleden al de nodige Northern Soul compilaties verschenen, deze is samengesteld door Russ Winstanley, een van de eigenaren van het Parkzicht van de Northern Soul: Wigan Casino. Northern Soul dreef vooral op obscure platen, b-kantjes en commerciële mislukkingen: Winstanley koos desalniettemin voor een pak grote namen (Marvin Gaye, Supremes, Four Tops) en een paar hits ("Uptight" van Stevie Wonder, "Nowhere to Run" van Martha & The Vandellas), maar dit is dan ook 'a complete introduction'. De truffels zijn onder meer 'the world's rarest record', "Do I Love You" van Frank Wilson, een single die Motown nooit officieel uitbracht en waarvan maar twee oorspronkelijke exemplaren bestaan (later werd de single heruitgebracht). Een andere Northern Soul-kraker was "Tainted Love" van Gloria Jones, later gecovered door onder meer Soft Cell. Dave Ball en Marc Almond waren regulars in Wigan Casino, zoals ook Paul Weller, Saint Etienne en Ocean Colour Scene verklaarde fans zijn.
Nummers die er wat mij betreft verder uitspringen zijn "All I Do" door Brenda Holloway (vooral bekend in de uitvoering van Stevie Wonder, die het ook mede schreef), "You've Lost that Loving Feeling" door Gladys Knight en nummers van voor mij volslagen onbekende combo's als The Tams, The Casualeers en ene Wynder K. Frog.
Hoewel Winstanley er zo nu en dan ook wat vroege disco doorheen gooit, zal thuis op de bank het stevige tempo naar verloop van tijd gaan vervelen. Iets wat voor meer dansmuziek geldt, natuurlijk. Maak voor de bank dan ook wat ruimte vrij.

Jeff Beck is een Grote Gitarist. Laat ik daar verder geen woorden aan besteden. Zoals de titel van de cd al doet vermoeden, is Performing This Week... Live at Ronnie Scott's Jazz Club een registratie van de concerten die Beck daar in 2007 gaf. Nou ben ik niet de grootste liefhebber ter wereld van live albums, maar ik moet zeggen dat ik erg heb genoten van deze muziek. Zoals altijd speelt Beck met een minimum aan effecten; je hoort de gitaar en niets anders, maar wat Beck daarmee uitspookt is fenomenaal: hij laat elke nooit huilen als een gewond dier, en de krachtpatserij spat uit je luidsprekers. De indruk die het op mij vooral maakt is hoe idioot hard het moet hebben geklonken op die avonden, maar dat kan ik verkeerd inschatten. Een beetje vreemd klinkt de cd wel: drums, toetsen en bas klinken erg droog en dichtbij, alsof ze in een kleine ruimte zijn opgenomen, terwijl Beck's gitaar galmt alsof hij in het midden van Ahoy staat. Die combinatie is op zijn minst bevreemdend te noemen, maar het zal geen toeval zijn, daarvoor schat ik Beck teveel als een perfectionist in. Zijn gitaarspel vind ik nog steeds te gefragmenteerd: elke noot op zich lijkt de ultieme gitaarnoot te zijn, maar tegelijkertijd hoor ik weinig verband tussen al die verschillende noten. Dat is ook de reden dat ik nooit echt 'into Beck' ben geweest. Maar deze cd heeft me doen gaan twijfelen: misschien moet ik toch dat gat in mijn muziekverzameling eens gaan dichten…

Platen staan soms jaren in mijn kast te wachten op een draaibeurt. De documentaire 'Who is Pink?' inspireerde mij om weer eens een aantal oude Pink Floyd-platen te draaien, zoals Ummagumma en Atom Heart Mother. Het grappigste in de documentaire vond ik dat Roger Waters wist te vertellen dat ze in het begin helemaal niet spelen konden en daarom in herhalende patronen vervielen. Na het vertrek van Syd Barrett vielen ze in een gat. Singles schrijven konden ze niet, maar gelukkig werd het tijd voor albums. Het absolute hoogtepunt in de Pink Floyd-carrière was Dark Side Of The Moon. Toch heb ik het gevoel dat juist de platen ervoor, zoals die ik vandaag afgestoft heb, nog steeds voor psychedelische muzikale inspiratie zorgen. Zo heb ik nu een cd die perfect op de Pink Floyd-sound van toen aansluit, namelijke het debuutalbum Nothing To Say van Serpentina Satélite. Het album bestaat uit uitgesponnen liedjes getrokken in een psychedelische marinade met vreemde geluiden en een instrumentarium dat Pink Floyd ook gebruikte. De muzikanten luisteren hier echter naar de namen Aldo, Félix, Flavio, Dolmo en Renato. Inderdaad, geen Engelse namen, ze komen uit Peru. Het album bestaat uit vijf stukken, waarvan het afsluitende "Kommune 1" de drieëntwintig minuten passeert. Stukken waar Pink Floyd zich niet voor had hoeven te schamen, maar de naam van deze band is Serpentina Satélite. En daar wringt hem voor critici waarschijnlijk net de schoen.

Toen in 2005 zijn tweede album I Am A Bird Now verscheen, leek Antony Hegarty vooral bezig te zijn met het genderthema: was hij nou een man of een vrouw? Op een pijnlijk eerlijke plaat uitte hij daar zijn gevoelens over en het bleek zijn doorbraak naar een groter publiek. In de tussentijd is er echter van alles gebeurd in de wereld: de tsunami in Azië schokte iedereen, en opeens was daar ook Al Gore met zijn klimaatfilm "An Inconvenient Truth". Dat liet Antony niet onberoerd, en na onder andere een dancetussendoortje met Hercules and Love Affair, is hij nu terug met zijn band The Johnsons. Met hen maakte hij The Crying Light, een plaat die als centraal thema heeft de klimaatveranderingen en de toekomst van de aarde. Op de EP Another World die eind vorig jaar verscheen als voorafje, bleek dat al duidelijk ("I need another world, this one's nearly gone"). Zelf grapte Hegarty al eens dat een nummer niet op zijn cd's verschijnt als het niet treurig genoeg is, en dat blijkt. The Crying Light is geen optimistisch, vrolijk album, maar staat wel vol met parels. Als je tenminste houdt van zijn Nina Simone-achtig trillende stem (en dat doe ik). Naast veel ontroerende strijkers/piano/vocal-stukken is er ook plek voor wat meer tempo ("Kiss My Name"), maar soms verdwijnt vrijwel elke instrumentatie en blijft een soort voordracht over ("Dust And Water"). Nee, geen verrassingen op deze cd, maar wel weer een staaltje vakmanschap zoals je dat zelden ziet.

Er zijn mensen die beweren dat muzikanten die elektronische muziek maken geen echte muzikant zijn. Dat iedereen met een computer dat wel kan. Dat die vlieger niet altijd opgaat, bewijst Matt Elliott. Met zijn The Third Eye Foundation (afkomstig uit Bristol, dus dan weet je het wel) maakt de man voornamelijk jungle, soms een beetje ambient, maar in elk geval niet zo heel veel dat duidelijk maakt dat we hier volgens die boze tongen met een heuse "muzikant" te maken hebben. Maar de man heeft ook nog een solocarrière. Zo begon hij in 2004 aan wat later een trilogie zou blijken: Drinking Songs (2004), Failing Songs (2006) en nu dan Howling Songs. Hij had geen betere titel kunnen bedenken: de donkere ballades gieren om je hoofd als een storm rond een spookhuis met krakende voegen en piepende deuren (dat gezien de muzikale invloeden misschien wel ergens op de Balkan staat, of zou het Transsylvanië zijn?). De angst grijpt je soms naar de keel. En net als het echt te spannend wordt, valt de rust in: wat dat betreft is de ruim elf minuten durende opener The Kübler-Ross Model exemplarisch voor de sfeer op de rest van het album. Niet voor tere zieltjes, en al helemaal geen makkelijk album, maar wel een heel bijzonder.

Het metallabel Lifeforce pikt regelmatig de juiste jonge bandjes op en geeft ze een platencontract. Helaas voor de maatschappij bleef een Trivium niet erg lang hangen en zal This Or The Apocalypse (TOTA) dit waarschijnlijk ook niet doen. Het gaat hier om vrienden van Sky Eats Airplane en August Burns Red, met wie ze bijna heel 2008 door verschillende staten in Amerika trokken. Hoewel de leden christelijk zijn, bevat de muziek op Monuments geen opfleurende of juist opdringerige teksten. De nummers op het tweede album zijn namelijke keiharde metalcore, zoals het hoort. Het schijfje is een mix van Meshuggah en Misery Signals, aldus de jongens zelf. Het moet gezegd worden, de muziek zit inderdaad erg technisch en diepgaand in elkaar. Hierdoor is het verhaal een stuk minder standaard als dat hun collega's het brengen, in het reeds o-zo uitgemolken genre. Het bijgeleverde persblaadje omschrijft het dan ook als the thinking man's mosh. Muziek die weggelegd is voor de muziekliefhebbers die iets verder durven te kijken. Het vijftal zwakt in de tien nummers geen moment af en de cleane vocals zijn tevens ver te zoeken. Dit is enkel pure metalcore, zoals ik het het liefst zie.

Heel dapper had ik me voorgenomen om dit jaar Alain Clark te gaan vermijden. En eigenlijk weet je, Alain Clark is niet te vermijden. Helemaal niet op Noorderslag. Vorig jaar zag ik 'em twee keer en dit jaar zou het een Clarkloos jaar worden! Want de Grote Zaal is wel te vermijden. Alleen was Alain alvast begonnen op de Serious Talent Stage, bij binnenkomst. En daar konden we toch wel de conclusie trekken dat Alain Clark de best geklede band van Noorderslag heeft en dat de man een aardig potje muziek kan maken. 2008 was Clark's jaar en misschien was hij wel de man die het verdiend had om liters bier naar zijn kop gekeild te krijgen. Magoe, de avond was nog jong, de Popprijs was nog ver weg.

De laatste restjes 2008 liggen hier op mijn serveertafel. Met oud-en-nieuw heeft mijn huisgenoot namelijk een feest georganiseerd in het huis dat we samen huren. Als muzikaal behang werd mijn collectie cd's en promo's liefdevol geplunderd. Toen ik naderhand vroeg hoe de mensen het feestje gevonden hadden, kreeg ik te horen dat ik 'nogal aparte' muziek bezat. Hoezo dat dan? De voorkant van de cd van D-A-A-N leek een vriend wel interessant, met als gevolg dat het hele gezelschap toch zeker een half uur naar de ongein van deze Friese band rondom Daniel Levy heeft zitten luisteren. De band kreeg het drie weken terug nog voor elkaar om de publieksprijs op het Friese Popgala in de wacht te slepen met gemiddelde teksten als "O Marie, ik ken jou helemaal niet". De groep maakt overigens ook blije instrumentale riedeltjes ("Melodietje", "1975"). Het feestoordeel was echter niet mals. 'Jezus, wat een slechte teksten!' 'Maar wel lachwekkend.' 'Apart is het wel...' 'Waar gáát het over!?' 'Zouden er echt mensen zijn die dit leuk vinden?' 'Dat je hier een platenlabel voor kunt vinden!' 'Volgens mij was hij vet stoned toen-ie dit bedacht heeft en is-ie gewoon blijven blowen.' 'Dan heeft-ie er wel veel tijd aan besteed.' 'Maar muzikaal is het eigenlijk ook niks.' 'Ja, beetje basic he.' 'Die muziek doet niks.' 'Hij heeft wel iets met telefoons he?' 'Hij wil in elk geval geen vrouwen.' 'Marc-Marie Huijbregts meets Drs. P meets Ome Henk, maar dan lullig.' 'Mag dit af?'

Een beetje muzikale arrogantie is mij niet vreemd. Ik mag graag platen afkraken, ook al vindt mijn omgeving iets goed. De laatste keer dat ik mij verheven voelde was bij een stukje hier over de laatste van ZZ Top. 'Wie houdt er nou van ZZ Top?', dacht ik nog. Ik bedacht me echter dat ik zelf ook twee albums van ze in de kast heb staan waarvan vooral de debuutplaat er wat mij betreft mag zijn. Night Horse is een vijftal Amerikanen uit Los Angeles die het in de ZZ Top-hoek zoekt, maar dan vooral in de beginperiode waarin blues nog met een hoofdletter geschreven werd. Al gaan de invloeden nog wel verder terug, naar bijvoorbeeld The Allman Brothers Band of bluesgitarist Elmore James. Night Horse's debuut The Dark Won't Hide You bevat zes nummers en eigenlijk dacht ik in eerste instantie een ep in handen te hebben. De zes nummers bestrijken echter meer dan drieëndertig minuten. Eigenlijk ben ik niet zo gek op bands die nummers spelen die langer duren dan vier minuten, want vaak valt een band dan in herhaling en daar zit ik in ieder geval niet op te wachten. Helaas is dit bij Night Horse ook het geval: hoe goed ze ook de gitaren later scheuren, hoe enthousiast er ook gezongen en soms bijna geschreeuwd wordt en hoe prettig dit album ook geregistreerd is, het blijft wat mij net iets teveel een herhaling van zetten. Ze hebben echter duidelijk de blues en dat maakt dat ik de cd over een tijdje vast en zeker nog eens een keer stiekem uit mijn platenkast haal: met de gordijnen dicht en de deuren en ramen gesloten.

We beginnen de tweede avond van Eurosonic rustig met het oer-Britse Emmy the Great in De Spieghel. Zodra je een drummer ziet zitten met brushes is al duidelijk dat het geen beukconcert zal worden. Ondanks wat onstemmende gitaren weet Emmy the Great met mooie liedjes het publiek stil te krijgen en te houden, wat op zich al een hele prestatie is op Eurosonic. De ontwapenende jonge zangeres vermaakt het publiek met droge opmerkingen en grapjes. Zo is de band volgens haar net aangekomen vanuit Engeland met CheesyJet en de piloot Captain Cheddar. OK, je had er misschien bij moeten zijn. Prima set in ieder geval.

Waar je ook bij had moeten zijn is Bonaparte. Deze Duits/Zwitserse band bestaat uit vier muzikanten en even zoveel, laten we het dansers/danseressen noemen. Muzikaal is het alleraardigst, een beetje punkrock met een boel elektronica, maar visueel is het een gekkenhuis. De band kwam volledig gemaskerd op, die maskers gingen later af en de dansers komen in de meest wilde creaties het podium op. Gedurende het optreden worden de creaties steeds bloter en de muziek eigenlijk beter. Uit de hand loopt het niet, maar vermakelijk is het wel!

Nondedju! En ik vond dat ze op Smear Campaign al lekker bezig waren. Time Waits For No Slave is echter minstens net zo goed. Misschien nog wel een tikkie beter. Waarom? Omdat het zo'n verdomd rauw album is geworden. Nee, en dan bedoel ik niet dat de binnenkant nog een beetje rood is, maar gewoon echt rauw. Zo rauw dat het bloed er al aan alle kanten uitspuit door er alleen naar te kijken. En dat daarbij dikke, dieprode spetters als een enorme stortdouche op je neerkletteren. Jahhh! En je proeft de overdaad aan ijzer en metaal als je je lippen aflikt. Wat is dit lekker! Zo krijg je het alleen nog in de achteraf steegjes. Waar de anarchie hoogtij viert en de brutalen de halve wereld hebben. Dat is ook de kracht van dit Napalm Death. Ze zijn nog lang niet uitgeraasd over alles wat er mis is in de wereld. Met de juiste attitude slaan ze als een bezetene om zich heen. De hardcore- en punk-invloeden lijken op deze cd alleen maar groter te zijn geworden. Groovende tempo's voeren de boventoon en alleen als het echt hard moet, wordt er moeiteloos overgeschakeld naar een genadeloze grindblast en een hysterisch gekrijs. Nummers als "Diktat", "Passive Tense" en "Feeling Redundant" zijn slopers op zich. "Downbeat Clique" zal echter de meeste schade aanrichten in de voorste gelederen. Dus nu als de sodemieter stoppen met lezen en gewoon zelf gaan luisteren. Op MySpace is het hele album al te vinden.

Een in Londen wonende Duitser met een onhandig artiestennaam. Zeker nu ook Liam van de Finn-familie aan 't musiceren is geslagen. Deze Finn. heet eigenlijk Patrick Zimmer en is een archaïsch, bijna adellijk uitziende multi-instrumentalist. Zijn (derde) album is sympathiek, lief en bekwaam gearrangeerd, maar overleeft stiekem de openingstrack niet. "Half Moon-Stunned" is werkelijk schitterend, de ijle vrouwelijke stem van Finn fladdert door een Dybdahliaanse folky gitaartokkel en ouderwetse strijkers. Vervolgens blijkt de tweede track nagenoeg identiek, en de rest daarna ook. Dat wordt, goh, al snel wat saai. The Best Low-Priced Heartbreakers You Can Own kenmerkt zich door de afwezigheid van traditionele drums. Er zit in de sixties-achtige orkestcrescendo's nog wel wat paukenwerk of een tik op de hi-hat, maar daar blijft 't heel lang bij. Pas in 't relatief swingende "The Truth Is A Lie" vinden we een echt ritme. En dat terwijl het eerder genoemde "Half Moon-Stunned" eigenlijk al als een opmaat voelde tot een wat sneller nummer. Finn. doet niet aan opmaten, wel aan coda's. Hij heeft de originele doch irritante gewoonte om op een flink gedeelte van zijn liedjes een outro te laten volgen, dat 't themaatje nogmaals herhaalt. Volkomen overbodig. Zingen kan ie wel, met "Dew" en "Heart Of Roses" als meest geslaagde voorbeelden. Daar klinkt de man als een nieuwe Jónsi, het engeltje van Sigur Rós. En om aan te tonen dat ie echt niet altijd hetzelfde doet, waant hij zich in "Julius Caesar" nog even een Fleet Fox.

The Covenant bestaat al ruim twintig jaar, zo vermeldt de site. Tuurlijk, maar het gat van bijna tien jaar in de biografie wordt daarbij vrolijk meegeteld. Geen idee wat ze in de tussentijd hebben uitgespookt, maar anno 2009 is er weer een nieuw album. Het eerste wat opvalt is de heerlijke stem van Frank van der Reep. Zijn stijl van zingen zou ik willen omschrijven als 'uiterst Brits': een rauw randje, bluesy en tegelijkertijd in staat heel poppy te klinken. Waar je bij andere Nederlandse zangers door het accent of juist het ontbreken daarvan direct hoort dat het een Nederlander is, klinkt het bij Van der Reep allemaal buitengewoon overtuigend. Op de site wordt gesproken over Jim Morrison als invloed, maar die hoor ik er wat minder in. Soms wel Ian Astbury (The Cult), of Axl Rose (de dreigend-ingehouden zang op Chasing Her Down) en soms klinkt hij zelfs als een broertje van Robbie Williams. De songs op dit album zijn ook niet te versmaden, ook al worden de zwakkere momenten qua composities wel wat versluierd door die fraaie stem. Er zijn echter ook momenten waarbij er verslavend lekkere stukken inzitten, zoals het refrein van "Baby Boy" met poppy koortjes. In elk geval is het een album lang lekkere rock, met hier en daar een randje sixties of pop-met-ballen. Echte hardrock is het niet, maar dat de wortels stevig in de blues verankerd zitten is duidelijk. Het klinkt vlot en luchtig zonder dat dat ten koste van het rockgevoel gaat. Het rockt, het stampt, het kreunt, het kroelt, het dreigt - dit is Britse rock ten voeten uit. Maar dan wel uit ons eigen kikkerlandje. Heerlijk! Tegelijkertijd is dit een band die hoorbaar beter uit de voeten komt op het podium, simpelweg omdat er dan een wisselwerking met het publiek ontstaat. Dat wil niet zeggen dat de productie slecht is. Integendeel, de valkuil van een te gladde productie hebben ze met succes vermeden. Het is meer dat de band zich beweegt in een genre waarin élke band op het podium beter klinkt. Wat mij betreft mag dat zelfs als compliment opgevat worden. Dit is niettemin zo'n plaat die ik altijd op kan zetten, in wat voor stemming ik ook ben. Ben ik in een goede stemming dan brul ik lekker mee, ben ik in een grafstemming dan... eh... brul ik al snel óók lekker mee. Een mooi product van vaderlandse bodem, met - laat ik het maar gewoon zeggen - een van de beste rockzangers van Nederland.

Mijn stapeltje te bespreken cd's bevatte deze maand een intrigerend schijfje: Gap Var Ginnunga heet-ie, uitgevoerd door Wardruna, een uit Noorwegen afkomstig gezelschap rondom ex-Gorgoroth-drummer Kvitrafn. Het concept achter de muziek is bedacht door Gorgoroth-zanger Gaahl, die ook hier te horen is als vocalist. De cd laat traditionele, nog zelden gebruikte instrumenten horen, en elk stuk is een muzikale vertolking van een bepaalde Germaanse rune. Mensen die snoeiharde black metal verwachten komen bedrogen uit: de muziek is voornamelijk akoestisch en gebaseerd op primitieve ritmes, gespeeld op obscure percussie-instrumenten zoals trommels gemaakt van hertenvel en ratelaars gemaakt van schapenhoefjes. Ach u weet wel, als het maar dood is en geluid maakt. De laag grommende en neuriënde vocalen klinken vervaarlijk, en de inzet van een vrouwenstem of een traditionele Noorse viool of mondharp zorgt voor de enige vorm van melodie in het monotone geheel. Dit alles tegen een decor van natuurgeluiden, waarbij dreigende regen en donder de voornaamste plaats innemen. Tot zover geen klachten. Ik heb echter wél moeite met de intentie waarmee het project is opgezet, en de betrokkenheid van Gaahl hierin. Laten we het niet hebben over de wel erg smakeloze stage-act van Gorgoroth, die schijn je met een knipoog te moeten bekijken. Althans, dat is wat liefhebbers en onverschillige toeschouwers ons wijsmaken: 'Niet zo serieus nemen, het is gewoon toneel'. Het probleem met Gaahl is echter de manier waarop hij zich profileert buiten het podium om, als hij opeens Kristian Eivind Espedal heet. Zo laat hij zich graag positief uit over kerkverbrandingen en gebruikt hij zijn muziek als de voornaamste verkondiging van zijn geloof, dat grotendeels neerkomt op de vernietiging van het christendom. En dat gaat mij écht te ver. Die smet ligt ook op het Wardruna-project: volgens Gaahl is de muziek alleen gemaakt om de Noorse god Baldr terug te halen. Dat is blijkbaar nodig om de wereld meer in Gaahl's gedachtegoed te laten passen. Wat dat betekent voor iedereen met een andere spirituele inslag laat zich nauwelijks voorspellen, maar ik vrees het ergste. Dit alles heeft zijn weerslag op de muziek, en dat hoor je: het geheel is zo doordrenkt van duisternis, dreiging en negativisme, dat je daar als serieus luisterende toeschouwer niet omheen kunt. Als je al hier en daar een vogeltje hoort zingen, krijg je nog steeds het gevoel dat het arme beestje een minuut later het leven zal laten in een duister maar vast erg historisch verantwoord Noors initiatie-ritueel. En persoonlijk ben ik daar liever geen getuige van. Muziek is vaak in staat gebleken om mijn leven positief te beïnvloeden op manieren die ik vaak zelf niet snapte. Maar die medaille heeft een keerzijde, en deze cd is daar een voorbeeld van.

Soms ben ik echt een enorme Dodo. Neem zojuist. Ik had een leuk stukje getikt over de nieuwe cd van Lobi Traoré & Joep Pelt, I Yougoba. Het ging erover dat ik het tof vond dat Excelsior nog verder haar horizon verbreedde dan ze de afgelopen jaren al gedaan hadden en nu dus ook aan ontwikkelingshulp deden. Het stukje vertelde ook over dat ik me voorstelde hoe de eerste ontmoeting geweest moet zijn tussen Joep Pelt en de Malinees Lobi Traoré. Dat het waarschijnlijk handen-en-voetenwerk geweest moet zijn, omdat Traoré waarschijnlijk bijna geen Engels sprak en het Malinees (of wat spreken ze daar) van Pelt nog slechter moet zijn. Maar dat zodra de gitaren ingeplugd werden en ze samen gingen spelen, ze elkaar beter bleken te verstaan dan ze zelf voor mogelijk hadden gehouden. En dat de mix tussen de blues van de Nederlander en de traditioneel Afrikaanse, swingende muziek van Touré in heerlijk in het oor liggende songs geresulteerd had. Toen het stukje klaar was ging ik google-en om een hoesjes te vinden voor bij de recensie en wat zag ik? Een recensie op File Under! Verdorie, de release op Excelsior is niets meer dan een heruitgave van de vorig jaar op Diesel Motor verschenen cd. Ik las het stukje dat Ewie schreef nog eens na en concludeerde dat mijn stukje wel de prullenbak in kon. Ewie had het namelijk prima verwoord, waarom zou ik dan niet kunnen volstaan me naar zijn stukje van vorig jaar augustus te linken?

Op een van de koudste dagen tot nu toe in Londen deze winter heb ik met James Yuill afgesproken. Gelukkig niet buiten, maar in een warme pub in het überhippe Hoxton. Als ik vooraf nog even snel op zijn MySpace kijk voor ik me in de kou begeef, valt het me al op dat een week voordat hij naar het continent vertrekt daar al 'off to Europe' staat. Hij heeft duidelijk zin in deze tour. En nog voordat we het over de muziek gaan hebben overvalt hij me met wat vragen over de topografie van Nederland, want hij heeft de trip de dag ervoor al helemaal zitten uitstippelen.

Het moet ondertussen wel bijna een jaar of tien geleden zijn dat ik de naam Parallel or 90 Degrees op een briefje krabbelde als band die ik nodig eens moet opsnorren. Dat briefje vond ik laatst zelfs nog terug bij het opschonen van mijn bureau. De cd's van de band waren verdomd moeilijk te krijgen, bleek al snel. Sowieso ligt de symfo al snel in een verdomhoekje in de platenzaak, maar de eigenwijze symfo is meestal helemaal onvindbaar. En dat is wel wat PO90 maakt. Dat dit niet raar is, begrijp je wel als je weet dat frontman Andy Tillison in een grijs verleden nog samen speelde met leden van de linkse broeders van Chumbawamba. Toen ik eenmaal een cd opgesnord had van PO90, werd die ingepikt door Gr.R., maar na het bestellen van een tweede exemplaar werd het al snel een van mijn favoriete symfobandjes, juist omdat Tillison niet koos de zoete gemakkelijk in het oor liggende symfo van bands als Spock's Beard, Arena of Flower Kings, maar stronteigenwijs zijn liefde betuigde voor een band als Van Der Graaf Generator (en dan vooral de brille van Peter Hammill) en dat mengt met een punkattitude en maatschappijkritische teksten. Het probleem was echter dat de cd's barslecht verkochten. Gr.R. en ik trapten ooit de zwarte Twingo aan om de band te gaan bekijken op Progfarm, door ons liefkozend het festival aan het einde van de wereld genoemd. Het was geweldig om te zien hoe al die symfomanen gillend Harmsdobbe uitliepen toen Tillison en zijn band het gas opentrokken en hun vooruitstrevende progrock de boerderij doorbliezen. Dat dat gebeurde was niet raar als je weet dat gitarist Dan Watts getooid ging in een Nine Inch Nails-shirtje en drummer Alex King, die Andy opgepikt had bij een college dat hij begeleide, een trance achtergrond had. Dat de cd's van de band tegenwoordig nog veel moeilijker te verkrijgen dan toen ik ze kocht verbaast me dan ook niet echt. Het mooie is dat er nu met A Can Of Worms zowaar een verzamelaar verschenen is, zodat (in mijn ogen) klassiekers als "Unbranded", "The Media Pirates", "Afterlifecycle Sequence" en "Petroleum Addicts" ook weer voor anderen beschikbaar zijn. Nog mooier is het dat op de tweede cd van A Can Of Worms drie tracks te horen zijn van het nooit verschenen A Kick In The Teeth For Civil Pride, waarvan delen gebruikt zijn voor het vorig jaar verschenen Not As Good As The Book. Ik hoop dat er ooit nog weer eens een gelegenheid komt om de band live aan het werk te zien, maar heb er een hard hoofd in dat dit nog gaat gebeuren. De begeleidende woorden van Tillison in de uitgebreide biografie in het boekje laten de deur op een kiertje staan, maar geven weinig hoop…

Soms heb ik geen idee waar ik de tijd laat. Voor mijn gevoel is het nog maar kort geleden dat ik dik een half uur praatte met Joost Zweegers over zijn nieuwe cd Almost Bangor. Maar dat was al begin september van het vorige jaar. Ik had toen niet durven voorspellen dat Almost Bangor zo succesvol zou worden als het hier geworden is de afgelopen maanden. Elke zaal die Novastar aandeed was strak uitverkocht, zijn liedjes zijn dagelijks te horen op de radio en hij schreef zelfs de themasong van de Serious Request-actie op 3FM. Het zijn zaken die Joost waarschijnlijk zelf ook niet verwacht had, die warme donderdagmiddag toen hij de pers te woord stond. Maar dat er hard gewerkt werd aan het tot een succes maken van zijn nieuwe plaat was me wel duidelijk. Volgens mij voerde hij al zittend op het balkon in de zon wel vijf telefoongesprekken in de korte tijd die hij had tussen mijn interview en het voorgaande. En in alle gesprekken klonk zijn enorme gedrevenheid door. Gelukkig zet hij tijdens het interview zijn telefoon uit.

Om al voordat het nieuwe jaar is begonnen als grootste belofte voor 2009 bestempeld te worden, maakt het er niet eenvoudiger op voor een band. De enorme hype door de pers in Engeland rondom White Lies zorgde ervoor dat de band vorig jaar al op grote festivals te zien was, lang voordat er een album uit was. De verwachtingen met betrekking tot het debuutalbum zijn dan ook hooggespannen. En zoals bekend leiden hoge verwachtingen vaak tot flinke teleurstelling. In de eerste minuten van opener "Death" vliegen de vergelijkingen met andere bands met een gekmakende snelheid door mijn hoofd. De bas van de Editors, de keyboards van New Order, de gitaren van The Killers, de drums van U2, de bombast van Muse en de zang van een jonge Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen). Het komt allemaal terug in de tien nummers op To Lose My Life. De drie jonge Londenaren hebben van al deze invloeden iets meegepikt en omgevormd tot een eigen sound die het zonder enige twijfel heel erg goed gaat doen op grote concertpodia. Het geluid van White Lies is groot, groter, grootst en eigenlijk zou deze band het beste maar meteen in stadions geprogrammeerd kunnen worden. De eerste regel tekst op het album is 'I love the feeling when we lift off'. Nou jongens, maak je geen zorgen, dat gaat echt wel goedkomen. Stoelriemen vast, White Lies zijn niet meer te stoppen.

Een multiculti Duits collectief dat hiphop, dancehall en reggae mixt. Het klinkt onwerkelijk of als een slechte grap, toch is het waar. Culcha Candela bestaat al ruim zeven jaar en kent in haar thuisland een ongenadige populariteit. Daarbuiten kent de band echter weinig bekendheid. Misschien dat Culcha Candela hier wat aan kan doen. De vrolijkheid spat gelijk van de plaat af. Dit soort muziek is al genoeg gemaakt en getuigt dus van weinig originaliteit, toch word ik er vrolijk van als het goed uitgevoerd wordt. Met "Fiah!" en "Ey DJ" zit de sfeer er in ieder geval goed in en zie je de dansende mooie dames al voor je. Hierna gaan de dansschoenen in de kast voor wat rustigere nummers. Helaas is de rest van de cd de moeite niet echt waard. De schijnbaar politieke betrokkenheid hoor ik niet in teksten als "We mix up dancehall hiphop and reggae" en de rest is in het Duits, Spaans of Patois gezongen. Na een paar tracks begint de melodieuze kant ook in te kakken en kijk ik verlangend naar de platenkast om alvast te bedenken wat de volgende cd wordt die ik ga beluisteren. Culcha Candela zal ik alleen bij het afstoffen misschien nog eens aanraken.

Nog nooit echt doorgebroken zijn en toch al twaalf jaar bestaan: enig doorzettingsvermogen kan Dr. Pepper Family, de band van Belg Sebastian Omerson, niet ontzegd worden. Of zou dat komen doordat Sebastian, die ook frontman is van Pornorama, het zelf een 'hobbyproject' noemt? Beetje pop, snuifje rock, toefje wave en industrial, en klaar is het recept voor een cd die het niveau van een hobbyproject weliswaar ontstijgt, maar nog niet helemaal kan tippen aan de echt grote namen uit het land van onze zuiderburen. "Pop Will Eat Itself" (dat geen verwijzing naar de gelijknamige Engelse band uit de jaren tachtig lijkt te zijn) is de single, en dat blijkt een goede keuze, want van alle elf tracks is dit wel het nummer dat het meest beklijft door de aanstekelijke melodie. Zo heeft elk nummer op deze cd wel een mooie kant: een mooie gitaarriff ("Right In This Place"), een muzikale knipoog naar Nirvana ("Heaven's Got A Clue") en een lekkere climax ("Pakistan"). En hoewel er geen enkel nummer op staat dat voor een heuse doorbraak zal gaan zorgen, is het echt wel een cd om vaker te luisteren en blij van te worden. En dat voor een hobbyproject!

Normaal gesproken probeer je als band bij het samenstellen van een Best Of of een uitgave die een soortgelijke titel draagt een beetje je hele oeuvre te bestrijken, en als je zo'n verzamelaar al verspreidt over meerdere uitgaven, dan begin je met je early years als eerste release. Althans, zo staat het in het dikke rock 'n roll-boek, heb ik wel eens gehoord. Banabila heeft daar schijt aan. Deze Rotterdamse geluidstovenaar begint gewoon doodleuk met het verzamelen van het laatste decennium van zijn muziek op één schijf (van klassieker VoizNoiz uit 1999 tot Sperics2 uit 2003) en plakt daarbij vervolgens op de tweede schijf niet eerder op cd verschenen muziek. Toch is hij al sinds begin jaren tachtig een van Nederlands meest intrigerende muzikanten. Ik hoop dan ook dat zijn eerdere werk ook nog eens verschijnt. Tot die tijd kun je je als luisteraar prima vermaken met deze verzamelaar. Banabila opent namelijk nogal wat deuren en slaat nog meer bruggen. De manier waarop hij ambient koppelt aan wereldmuziek en vele andere genres en daarbij veelvuldig gebruik maakt van veldopnamen is ronduit geniaal. Als dan ook nog eens trompettist Eric Vloeimans aanschuift in twee tracks ("Damned" en "A Virtual Meeting"), dan ontstaat er iets ronduit geweldigs. Zonder daarmee overigens de rest van zijn tracks te kort te willen doen, want die zijn ook stuk voor stuk erg rijk aan details en verrassende combinaties en verrassende wendingen.

Als je nu een harde steek in je been voelt of een harde steek in je arm, dan heb ik een hekel aan je. Ik heb namelijk mijn voodoopop weer te voorschijn gehaald om mijn haatgevoelens op bot te vieren. Dit alles komt door Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou. Zij komen uit het Afrikaanse Benin, hetgeen de geboorteplaats schijnt te zijn van de Voodoo-religie. De ritmes die gebruikt worden door de 'Vodoun religion' zijn de Sato en Sakpata en deze schijnt het twaalfkoppige orkest te gebruiken. Ik herken ze niet, maar hoor wel heel erg ritmisch getrommel dat ver van het door mij verafschuwde jembaa af staat, maar het is vooral de combinatie met de heerlijke gitaarriffs en een orgel dat lekker voortraast die mij enthousiast maakt. En er wordt getoeterd! Daar val ik per definitie eigenlijk altijd voor. Ik voel bovendien de funk. Ook al zingen de mijnheren in een specifieke taal die in hun land gesproken wordt en heb ik geen idee wat ze mij te vertellen hebben. Het deert mij niet. Op The Vodoun Effect (volume 1) zijn opnames verzameld die tussen 1970 en 1983 op obscure labels verschenen zijn. Deze opnames gebeurde met minimale middelen en de kwaliteit van het geluid is dus niet geweldig, maar dat stoort mij geen moment. Het is een heerlijke plaat geworden in een genre waarin ik normaliter niet zo snel zou neuzen. Dus gooi je wereldmuziekvooroordelen opzij (als je die hebt) en geef je over aan The Vodoun Effect. Zo niet dan kon je eerdaags wel eens een stekende pijn in je voet voelen.

Of de naam van deze band iets uit te staan heeft met die van de gelijknamige tragedie van de Griekse dichter Euripides die ruim vierhonderd jaar voor de geboorte van Christus een poëtisch stuk wijdde aan de lotgevallen van de draagster van de naam in kwestie, wordt niet in de annalen vermeld. Wie zich evenwel enigszins verdiept in de materie, zal tot de conclusie komen dat de geboekstaafde belevenissen qua gruwelijkheden en dramatiek moeiteloos passen binnen het kader van de muziek die Medeia op haar tweede artistieke excrement ten gehore brengt. Geïnspireerd door de schoonheid van thuishaven Finland met haar talloze meren en lommerrijke taferelen komt het vijfkoppige gezelschap met een vette death-metal-plaat op de proppen. Polka's en blastbeats volgen elkaar traditiegetrouw in het kielzog op en de zang van Rotten Sound-frontman Keijo Niinimaa bezit precies de juiste hoeveelheid vuige intonatie om dit product tot een dodelijk ongeleid projectiel te bombarderen, geheel conform de eisen van het genre. Desalniettemin is Cult meer dan slechts een zoveelste release in een reeds lang overbevolkte subcategorie van de metal, want door het op gepaste wijze inzetten van piano-interludes en het sporadisch gebruik van een galmende vrouwenstem neigt de muziek bij vlagen in de richting van sferische black metal en dat verleent het geheel bepaald cachet. Een goed voorbeeld hiervan is "Cold Embrace" waarin bruutheid en geraffineerd sentiment op magistrale wijze hand in hand gaan.

Storm
Parallel or 90 Degrees - A Can Of Worms

Bas
Khanate - Things Viral

Ewie
De Kift @ Kultuurhuis Bosch te Arnhem vs De Staat @ Oerkroeg Schiller te Aalten

Ludo
Helvetia - The Acrobats

Gr.R.
Polarkreis 18 - The colour of snow

Sjaak
Agoria - Go Fast

Joice
Apse - Eras

André
Jóhann Jóhansson - Fordlandia

Prikkie
Status Quo - Pictures: 40 Years Of Hits

Sikkema
The Giants of Husavik - The Giants of Husavik (In a cabin with Jason Kohnen and Maurits Westerik)

Blizzard
Osdorp Posse @ P3

Stonehead
A Brand - Time / You Love Her Coz She's Dead - Inner City Angst EP / The Bloody Beetroots - Cornelius EP

DubbelMono
Amy Speace - The Killer In Me

ForestSounds
Robert Berry - The Dividing Line

De laatste weken loopt de mailbox van File Under over van de mailtjes van band, promotors en platenmaatschappijen die proberen die de bands promoten die ze komende week op Eurosonic hebben staan. Als ik ze allemaal wil gaan zien, dan loop ik me de benen uit het lijf. Gelukkig zijn we met een forse delegatie in Groningen. We hebben ons voor dit jaar voorgenomen vooral bandjes te gaan kijken die we nog niet kennen of onbesproken zijn hier op File Under.

Dat zou dus betekenen dat ik door dit stukje te tikken First Aid Kit niet meer kan gaan kijken, vrijdag aanstaande in het Grand Theatre om 22:15. Eh, dan maken we voor hen maar een uitzondering. Voor Scandinavische deernen maak ik per definitie een uitzondering. Alhoewel deze twee van First Aid Kit wel heel jong zijn. Klara Söderberg is 15 en haar zusje Johanna is 17. Nou, die jeugdigheid straalt hun muziek alles behalve uit. Op Drunken Trees presenteren de twee (niet blonde) Zweedse meisjes zich als twee moderne volwassen troubadours en betuigen ze, inclusief het ontwapende accent dat hun Scandinavische evenknieën vaak ook zo kenmerkt, hun liefde voor folky liedjes. Hierbij beperken ze zich overigens niet tot alleen maar het gebruik van akoestische gitaren, maar doorspekken hun songs ook met warme orgelklanken. Dat komt uitmuntend samen in bijvoorbeeld "Pervigilo", waarin de stemmen van Klara en Johanna elkaar prachtig aanvullen.

Ook van Nederlandse zijde zijn er vele initiatieven rond Eurosonic Noorderslag. Veel van hun showcases zijn nog gratis toegankelijk ook. Zo presenteert Beep! Beep! Back up the Truck op donderdag zich in het Platformtheater met een interessante lineup, en is er zaterdagmiddag een WHAM!WHAM!records-Subbacultcha! Free Day Party in het oude ANWB-kantoor op een steenworp afstand van de Oosterpoort en is er de Excelsior-set in De Silo. Vanzelfsprekend zijn er ook Nederlandse bandjes die 'gewoon' op de line-up van Eurosonic zelf staan. We Swim You Jump is er zo een. Volgens de overlevering was hun eerste optreden al geboekt en moesten ze toen nog snel een naam verzinnen. Als je dan komt tot de naam We Swim You Jump, dan moet je wel talent hebben. Dat blijkt helemaal te kloppen bij beluistering van de liedjes op deze eerste op Subroutine Records uitgebrachte EP. De bandleden, die voorheen speelden in lawaaierige bandjes als Jimmy Barock en JetSetReady, kiezen hier voor ragfijne melodieuze powerpop met een kartelrandje. Nou houd ik niet zo van het schaamteloos overtikken van referenties uit bio's bij cd's - sterker nog, ik lees ze zelden -, maar ik zou zelf ook gekomen zijn tot de door de band genoemde invloeden van The Posies, Nada Surf en Elliott Smith. Erg veelbelovende ep dit, met zeker ook mogelijkheden om het buiten onze landsgrenzen te redden.

Ik geef toe, ik werk in een ultieme nerdomgeving, maar het zal niet de enige plek zijn waar als er iemand roept dat 'ie zijn brood kwijt is van drie kanten de reactie "De zweep!" komt. Mocht u geen nerd zijn: in Asterix en de Helvetiërs is het een gezelschapsspel van de decadente elite om zonder enige aarzeling gruwelijke straffen uit te delen en te ondergaan als je een stukje brood in de kaasfondue laat vallen. Iets buitenissigs doen, maar dat tegelijkertijd heel achteloos brengen doet ook het Zwitserse Ginger. Ze spelen weliswaar heel onmodieus psychedelische bluesjams, maar ze hebben wel een zanger/gitarist/saxofonist en brengen materiaal het liefst meteen uit op een live-album. O ja, en de muziek van "Red House", "Glapf I + II" en "Hoochie Coochie Man" is niet geschreven door respectievelijk Jimi Hendrix, John Phillips en Willie Dixon, die hebben alleen de teksten geschreven. Bij Ginger dan, hè? De verveling van de decadente elite uit Asterix lijkt echter ook mee te komen, want het duurt tot de buitengewoon fraaie gitaarsolo in "Jam For Nobody" voor Ginger me iets doet. Dat is een euvel dat helaas blijft terugkeren: ze slagen er niet in de spanningsboog steeds een krappe tien minuten vast te houden. Live lukt dat vast nog wel - de keuze van een live-album als debuut is best te begrijpen - maar op een cd heb je daar iets meer voor nodig dan de standaardbluesschema's. Als bluesliefhebber vind ik dit album daarom best leuk om te beluisteren, maar doet het me te weinig om er opgetogen van te raken. Obelix zei het al: "Rare jongens, die Helvetiërs!"

Ik staar uit het raam van mijn behaaglijk verwarmde slaapkamer en kijk neer op de wit besneeuwde wintertuin van het ouderlijk huis. De hond is al uitgelaten en ik heb me voor de zoveelste keer de gehele middag opgesloten op mijn kamer. Op de achtergrond speelt muziek met Mellotronklanken, geluiden die een sfeer doen ontstaan waar ik later in mijn leven zo vaak naar terugverlang. En wat is het leven nog eenvoudig... Op school loopt alles prima zonder dat ik daar al te veel moeite voor hoef te doen, mijn hond is de liefste hond ter wereld en zal heel mijn leven bij me blijven, ik kan me wanneer ik dat wil zorgeloos en vol overgave in een boek of film verliezen, en muziek geeft me nu al het gevoel dat de echte wereld nooit meer terug zal komen. Mijn vader en oudste zus leven nog, die paar échte fouten in mijn leven zijn nog niet gemaakt, moeilijke keuzes liggen nog onzichtbaar in de toekomst verscholen, en er is nog niemand in mijn directe omgeving ernstig ziek. Kortom, ik ben gelukkig. Op dit soort momenten bestaat mijn wereld enkel uit muziek, en heb ik verder niets nodig. Even zijn de donkere wolken verdwenen die me al een paar jaar dreigend volgen, en droom ik zonder het te beseffen dat ik het zélf ben die deze helende klanken bedenkt en laat ontstaan. Zo blijf ik ademloos luisterend voor me uit staren, en leef volledig in het moment. Als de arm van de platenspeler het midden van de lp heeft bereikt en de dromerige muziek tijdelijk ophoudt te bestaan, komt er slechts één gedachte in me op: heel misschien weet een artiest vele jaren na nu dit gevoel weer naar boven te halen met een tijdloze cd vol hypnotiserende klanken. Bijna dertig jaar later zet ik die cd nog maar een keer op, en droom ik weg naar eenvoudiger tijden...

Tot mijn verbazing hebben we tot nu toe nog geen enkel album van onze zuiderburen van Soon besproken. Onbegrijpelijk, want deze band timmert toch sinds eind jaren negentig aan de weg en bracht zijn eerste twee volwaardige albums uit in de tijd dat File Under al bestond. Kan gebeuren natuurlijk, en we maken het bovendien graag goed door u te wijzen op hun derde album As Of Yet, dat vlak voor de jaarwisseling ook in Nederland verscheen. Opvallend is hoe niet-Belgisch (als zoiets al bestaat) Soon klinkt op As Of Yet. De band sluit veel meer aan op de emo/indierock die vanaf de andere kant van de oceaan deze kant op waait (al zou ik ook graag het machtige Fireside willen noemen als referentie). Het maakt het lastig voor een band om je te onderscheiden. Maar de band probeert (en lukt!) dat op As Of Yet wel degelijk, met supermelodieuze, maar fijn prikkelende songs. Bijkomend voordeel is dat zanger Enzo Cloetens zijn beperkingen qua stembereik uitermate goed kent, maar zijn kwetsbare punt toch goed uitbuit door te spelen met dynamiek. Voeg daarbij de tomeloze energie van drummer Johan de Coster en de gehaaide toetsendetails van Gaëtan Vandewoude en je hebt een winnende combinatie.

Monsoon schopte het al wel tot een recensie op File Under. Dat was met hun tweede album Speak in 2005. Tussen die cd en The King Of Eyes And Tits And Teeth verscheen nog The Weird Zoo. Monsoon is het tot nu toe ook bij onze zuiderburen nog niet gelukt om echt door te breken. Aan het charismatisch voorkomen van frontfrouw Delphine Gardin heeft dat zeker niet gelegen en ze hebben de afgelopen jaren ook voldoende veren in de bips gekregen van de diverse recensenten om ze op weg te helpen (al waren er wel twijfels over The Weird Zoo). Blijkbaar zit er een mismatch tussen band en publiek. Al luisterend naar The King Of Eyes and Tits and Teeth snap ik maar half hoe dat komt. Liedjes als "Hit And Run" en "A Good Life" blijven prima overeind naast hitsingles van bijvoorbeeld Garbage. Maar het probleem zit 'em bij Monsoon vrees ik in de diversiteit van hun liedjes. Zo komt het lichtvoetige, rijkelijk met strijkers gelardeerde "Time" (wie riep daar Cardigans?) uit het niets voorbij, waarin Delphine wel heel erg op haar tenen moet lopen. Het contrast met het weerbarstige, PJ Harvey-achtige "Psychedelic Madhouse" (dat klinkt zoals het genoemd is) is dan misschien wel te groot. Het best is de slowrocker "Stories of Love" waarin Gardin als een zwoele Portishead-slang over je schoot kruipt om je te verleiden. Maar wie koning wil zijn van ogen, borsten en tanden geeft zelf eigenlijk ook al aan niet te willen kiezen voor uniformiteit. Het is hun goed recht.

Het zou bij Ralfe Band's tweede release makkelijk zijn om in te gaan op de pierrot op de hoes van Attic Thieves. Ik heb alleen niets met clowns. Misschien dat het dan ook niet zo vreemd is dat het me enige moeite kostte om in de juiste stemming te komen. Ik gooide de hoes (symbolisch) aan de kant en probeerde mee te gaan in de muzikale wandeling die de Engelse reisleider Oly Ralfe maakt. Daar had ik een aanknopingspunt, want Ralfe's wandeling heeft iets wat het midden houdt tussen een rondleiding en een optocht door de stad. Bij elk nummer maken we een stop om te kijken wat er zoal gebeurt op die plek. Het is avond en de winkels zijn gesloten, maar de café's, terrassen en andere uitgaansgelegenheden zijn geopend. Echt rust krijgen we nergens in deze prettige toer met af en toe ruimte voor bezinning, want dan moeten we weer naar het volgende evenement. Op het eind dringt zich wel de vraag op wat we nu zoal meegemaakt hebben en vooral wat was er nou echt noodzakelijk om meegemaakt te hebben. Ik kom er niet uit. Ik besluit bij de volgende tocht door de stad weer mee te gaan.

De wandeling die de Engelsman Ted Barnes maakt is een hele andere. De hoes met stroomlijnen en huizen en aan de binnenkant een eenzame vogel geeft in mijn gevoel al aan dat het een wat droevige tocht wordt. Barnes lijkt niet te houden van gezelschap en als we willen volgen dan is stilte gepast. Barnes leidt ons op Portal Nou (zijn derde) naar zijn lievelingsplekken, maar vanaf het begin voel ik me er wat ongemakkelijk bij. Mag ik hier wel komen, mag ik hier wel zijn? Hij krijgt hulp van andere muzikanten en de bekendste naam is die van Beth Orton. Op haar albums speelde hij ooit gitaar. Nu kan ze in "Caught Out" dat ze mede schreef wat terugdoen. Gelukkig weet Barnes ook anderen te vinden die hun (vocale) bijdragen willen leveren aan Portal Nou, zoals Dan Michaelson van Absentee of Françoiz Breut (van zichzelf). Intiem, indrukwekkend, maar niet makkelijk te doorgronden. Een wandeling waar ik toch wel een aantal keren bij aan moet sluiten en dan nog geeft Barnes alles maar heel langzaam bloot.

Hoe beroemd zou Grampall Jookbax zijn als ie in Brooklyn had gewoond? Weg met die hippe knuppels van Dear Science, allemaal aan de kant voor deze eenmansband alias wannabe neger, die met Ropechain een minstens zo origineel staaltje genrebending weggeeft. Hiphop, rock, folk, het komt allemaal voorbij. Alsof een al even maf genie als Cody ChesnuTT zich aan een Tom Waits-coverplaat waagt. Toch, de trouwe indieconnaisseur weet dat ondergetekende het niet in het jaarlijstje had staan. Dat kunnen we afschuiven op te laat in 't vorige jaar verschenen, maar dat zou te makkelijk zijn. Opener "Black Girls" beukt toch een heerlijke reverse-groove? Het minimalistische "Ghost" is onwaarschijnlijk catchy, bedenkend dat het bestaat uit wat minimalistische synths en een heliumstemmetje. 'What does a ghost mean to a christian man like me?'. Verbazingwekkend aandoenlijk. De zakdoeken kunnen er helemaal bij in "I Will Save Young Michael". Inderdaad een nummer over de gewezen koning van pop. De beste ode die de man ooit kreeg. Ga weer dansen en de mensen zullen gelukkig zijn. Heerlijk hypnotiserende gitaren ook en dat zes minuten lang. Daaromheen is de sfeer echter wat melig. "This Girl Ain't Preggers", bijvoorbeeld, een nummer dat speelt met de dubbele betekenis van 'baby' (en mogelijk ook een ode aan zwangere vrouwen is). Die meligheid is niet alleen tekstueel aanwezig, het zit ook in de muziek. Ik las dat Grampall Jookabox Ropechain in een week in z'n keldertje in elkaar heeft gezet. Ik vermoed met behulp van een hoop drank, paddestoelen en wiet. En gas uit ballonnen natuurlijk. Inhaleren, "Ghost" zingen en dan een lachkick. Zo'n plaat is 't.

Laatst vroeg iemand waarom we op File Under eigenlijk zelden of nooit aandacht besteden aan R&B. Mijn antwoord was simpel: omdat ik er meestal geen reet aan vind en dat geldt volgens mij voor het gros van de crew hier. Zeker als er gekwijld wordt in ballades dan krijg ik op plekken jeuk waar ik dat helemaal niet wil. Toch zijn er best liedjes die ik te pruimen vind. Neem bijvoorbeeld de nieuwe single van Beyoncé "Single Ladies (Put A Ring On It)". Ik kan moeilijk ontkennen dat dat een retecatchy opzwepend liedje is. Het is zo'n song die me dan toch uitnodigt om eens te luisteren naar haar nieuwste cd I Am...Sasha Fierce. Het is een plaat die opgesplitst is in twee delen. Op de eerste cd staan ballades en op de tweede de up-tempo nummers. De openingstracks van beide cd's zijn - vast niet toevallig - de eerste singles. "If I Were A Boy" mag er overigens ook best zijn. Daarin laat Beyoncé horen dat ze echt wel een fraaie stem heeft en dat je die ook echt hoort, zonder gerommel. Minder tevreden ben ik over haar versie van "Ave Maria". Het is zo jammer dat ze dit nummer ook weer pimpen moeten met een beat eronder. Die is echt volstrekt overbodig. Daardoor wil het mij maar niet raken, maar ik gok dat het in een zwarte kerk heel wat emoties los kan maken. Het is jammer dat een artiest die echt gespitst is op details niet het lef heeft om te kiezen voor een echt kale uitvoering. Daarvan zou de impact veel groter zijn. Maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Dit zorgt er wel voor dat ik ondanks dat ik hoor dat beide cd's met veel beleid (misschien wel teveel?) gemaakt zijn, na meerdere draaibeurten toch weer kribbig word van al die gladde zoetgevooisdheid. Maar "Single Ladies" blijft natuurlijk wel een kei van een single.

Nadat ik de afgelopen weken een paar zeer middelmatige cd's mocht bespreken (en ik noem geen namen, platenmaatschappij Frontiers) begon ik met de nodige argwaan aan het beluisteren van Mamonama, het debuut van het half-Engelse half-Braziliaanse OTR (On The Rocks). De wel erg knullige hoes en de niet echt aan mij bestede bandnaam deden het ergste vermoeden. Maar werkelijk vanaf de eerste noten sloeg dat gevoel om in verwondering. Het bestaat dus nog: muziek die prikkelt, verbaast en ontroert. En ook nog eens lekker energiek klinkt zonder opdringerig over te komen. Mamonama is in eerste instantie een mix van pop en rock. Wat het bijzonder maakt, en wat mij betreft onweerstaanbaar, is ten eerste de productie en ten tweede de arrangementen. Die productie is sober en helder: van galm hebben de heren nog nooit gehoord (op een enkele kleine uitglijder na), alles klinkt lekker ruw en dichtbij, en de instrumenten zijn prima van elkaar te onderscheiden. Meer een beeldentuin van klanken dan een muur van geluid, zeg maar. De arrangementen zijn briljant, en na veel nadenken ben ik tot de conclusie gekomen dat dit komt omdat OTR de dapperheid heeft getoond buiten het vaste rock-idioom te denken. Dus naast elektrisch geweld wordt ook de akoestische gitaar met regelmaat en zeer creatief ingezet. De meerstemmige zang klinkt nog het meest als barbershop singing, de toetspartijen worden lekker koppig op een Hammond-orgel gespeeld, en u hoeft ook niet te schrikken als er plots een flamenco-achtige gitaar voorbij komt. Is de muziek hierdoor minder krachtig of stoer geworden? Integendeel! Mamonama is één van de stoerste platen die ik de afgelopen tijd gehoord heb. Juist omdat OTR het aandurft er niet de nadruk op te leggen. Kortom: muziek voor échte mannen!

Soms luister ik wel eens een tijdje naar een plaat en kom ik maar niet op de naam van de band waar het me aan doet denken. Terwijl dat dan best een voor de hand liggende, bekende naam kan zijn. In het geval van Hundred Year Flood was het de zang van Felicia Ford. Natuurlijk! Fleetwood Mac, dat was het! Ik kon mezelf wel voor de kop vallen dat dat kwartje zo laat viel. Helemaal omdat de band qua muziek bij vlagen ook wel wat aan deze band doet denken. Maar dat ik er niet gelijk op kwam komt waarschijnlijk omdat Hundred Year Flood een stuk dieper in de roots gedrenkt is. Meer dan eens doen ze me wat dat betreft ook aan Tom Petty & The Heartbreakers denken in hun beginjaren. Poison is overigens al hun vijfde cd. Hiervoor heeft het kwartet de productionele hulp ingeroepen van Andy Kravitz, een ervaren man die onder meer werkte voor Juliana Hatfield en Joan Osborne. Hij heeft de plaat voorzien van een 'groot' geluid, maar heeft gelukkig de rauwe randjes van de rootsrock van de twee echtparen er niet teveel vanaf geschaafd. Dat schaven kan in een wat rustiger nummer als "Truly" prima, maar in de een meer uptempo nummer als het titelnummer of "Hell or High Water" heeft Kravitz dat gelukkig achterwege gelaten. In die tweede blijft het gitaargeluid lekker vals en krijgt bovendien bijval van prima erbij kleurende mondharmonica van Taj Mahal.

Stel: je zit in een bandje en dat bandje gaat al ongeveer vijftien jaar mee. Het debuut mocht je op een Amerikaans label uitbrengen, maar inmiddels ben je 'afgedaald' tot een eigen label. Alle zalen van Nederland die interesse zouden kunnen hebben voor de niet al te makkelijk behapbare lo-fi liedjes heb je wel gehad en bij de naam van je band wordt alleen nog maar verzucht "bestaan die nog?" Ondertussen stel je muzikaal echter nog steeds wat voor en eigenlijk zitten je platen beter en beter in elkaar. Wat doe je dan? Nou, dan begin je opnieuw. Zo dacht althans deze band uit Arnhem / Nijmegen erover. Hoe de naam was moet je zelf maar achterhalen, want als je hun muziek kent dan herken je het geluid meteen. De band gaat met Autorace door waar ze mee gestopt waren en dat is eigenwijze liedjes maken die bol staan van de ideeën. Opvallend is dat de bassiste nu ook mag zingen en dat geeft een fijne Maureen Tucker-link aan het geluid. De keyboardman die bij de oude band nog op het album meespeelde lijkt definitief vertrokken, maar dit weet Autorace prima op te vangen. Ik hoor althans een vet rammelend orgeltje op mijn favoriet "Really really really". Oh ja, de drie heren en dame hebben weer een Amerikaans label gevonden via een bevriende band. Het avontuur kan opnieuw beginnen.

Oostenrijk is geen land met een grote traditie als het gaat om popmuziek. Sterker nog, hoeveel bands van enige importantie komen er uit de Alpen? Ik geef je er eentje: A Life, A Song, A Cigarette. De Sachertorte die dit Weense sextet tot hun tweede plaat heeft gemaakt, bestaat uit een stevige basis van indie, overgoten met flink wat Britpop en geglazuurd met een laag Americana. Zoals je bij een goede Sachertorte een mooie dot slagroom krijgt, zo bestaat het toefje dat Black Air afmaakt uit de productie van ex-Posie Ken Stringfellow. Of het resultaat lekker is? De mannen van de patisserie hebben goed geluisterd naar Ken Stringfellow, maar zijn zichzelf niet vergeten. De eerste hap glijdt gemakkelijk naar binnen (het vrolijke "Babyface"), maar naarmate het album vordert, neemt de zwaarte toe ("Devil"), helemaal wanneer de cello ingezet wordt in titeltrack "Black Air". Afsluiter "Fever" is dan weer een intiem, maar theatraal getoonzet liedje. Daar tussendoor krijgen we een handvol mooie tracks van een sextet dat bewijst dat Wenen meer te bieden heeft dan flauwe walsen (en een lekkere taart). Geen idee of Black Air net zo lang houdbaar is als Sachertorte, maar voorlopig smaakt 'ie prima.

De eerste drie minuten van opener "High Nero" klinken als Mogwai, totdat een oerschreeuw van zanger James Johnson duidelijk maakt dat je niet hoeft te rekenen op een aantal prettig in het gehoor liggende gitaarsoundscapes. De theatrale kreten van brulaap Johnson zullen bij veel mensen meteen een run naar de Eject-, Next- of zelfs Delete-knop ontketenen. Bij mij eerlijk gezegd in eerste instantie ook. Als een soort kruising tussen de Virgin Prunes, PiL en Bauhaus wekt Wilderness op (k)no(w)here een duidelijk jaren tachtig sfeertje op, maar toch is er veel meer aan de hand dan muzikale nostalgie. De acht nummers lopen vrijwel ongemerkt in elkaar over en de plaat is eigenlijk één lange, duistere uitbarsting van wanhopige woede. De zanger zou bij een vroege voorronde van Idols al weggejaagd worden, de website van de band is een navigatiedrama, de hoes is een raar knipselwerkje en de titel van de plaat en de namen van de tracks zijn vergezocht en arty-farty. Toch intrigeert (k)no(w)here. Zelden een album gehoord dat op papier zo alle schijn tegen heeft maar door de speakers van de eerste tot de laatste minuut uitdaagt en verplettert.

De songs op Sammy Hagars nieuwe album Cosmic Universal Fashion stammen niet alleen uit verschillende jaren, ze lijken ook geruime tijd van elkaar opgenomen te zijn. Opener "Cosmic Universal Fashion" - naar verluidt online geschreven met een Iraakse fan - begint met een ZZ Toppiaans electronisch aangedreven riff en blijft een stevig electronisch fundament houden. Bij "Psycho Vertigo" is de electronica weg en blijft er een stevig volgepompte slow blues met extra testosteron over die zo uit Van Halen's For Unlawful Carnal Knowledge-sessies zou kunnen stammen. Maar nee, het is een song die hij zelfs al vóór die tijd schreef met Journey's Neal Schon. Het geluid van de volgende tracks wijkt ineens flink af: de eerste twee songs klinken aanzienlijk voller maar tegelijkertijd minder dynamisch dan de rest. Het hoesje vermeldt nog 'Not Final Audio', dus het kan in de definitieve versie verbeterd zijn - of als Hagar met dit materiaal een Metallicaatje doet kan het qua geluid alsnog een volslagen wangedrocht geworden zijn tegen de tijd dat het in de winkel ligt. Ook in de rest van de songs is het testosteron ruimschoots aanwezig. Hagar wil - buiten zijn succesvolle zakelijke projecten - niet volwassen worden en dat is aan de titels én aan de muziek goed te horen. Die muziek mag er overigens wel zijn. Van Soundgarden-achtig ("Peephole", weer een song met Schon) tot een ouderwetse New Orleans-countryblues met zang van de componist, John Eddie, het komt allemaal langs. De gitaar en vooral de stem van Hagar zorgen dat het herkenbaar blijft. Alleen de cover van "Fight For Your Right To Party" is nogal overbodig. De versie is in deze uitvoering net zo'n puberanthem als het origineel. Het origineel is leuk omdat het het origineel was en de heren Beasties zelf nog pubers. Hier is het gewoon niet zo'n best nummer. Het minste van dit album, wat mij betreft. Cosmic Universal Fashion is geen onmisbare klassieker in het oeuvre van Hagar, daarvoor is het teveel een allegaartje, maar tegelijkertijd zal elke hardrocker de pret herkennen en voelen.

De Engelse formatie Asian Dub Foundation bestaat vijftien jaar. In die vijftien jaar zijn er veel bandleden bijgekomen en minstens zoveel weggegaan. Het collectief heeft een nieuw album uitgebracht onder de naam Punkara, waar zanger
Al Rumjen voor het eerst op te horen is. Als de eerste klanken door de speakers klinken, hoor ik gelijk Afrikaanse invloeden. Een breed scala aan instrumenten volgt in de loop van het album, iets waar de band om bekend staat. Dub, reggae, breakbeat en zelfs wat rock passeert tijdens tracks als "Burning Fence" en "Ease Up Caesar". Mijn ervaring leert dat het voor artiesten meestal moeilijk is om een cd langer dan de eerste helft aantrekkelijk te houden. Ik moet zeggen dat het Asian Dub Foundation gemakkelijk afgaat, want ook het Oosterse "Altered Statesmen" is een aanwinst. Afrikaanse muziek barst meestal van het getrommel, zoals de meeste tracks op dit album, echter "Bride Of Punkara" spant de kroon. Als klap op de vuurpijl heeft punklegende Iggy Pop zijn medewerking verleend door "No Fun" te onderwerpen aan een metamorfose. Zoals bij veel covers/remixen denk ik nu ook weer dat je iets wat al goed is niet moet veranderen. Ondanks dit laatste minpunt is Punkara best een aardige plaat geworden. Verwacht geen nieuwe dingen van Asian Dub Foundation, want wat ze deden dat doen ze nog steeds, alleen met een andere zanger. Een lekkere middenmoter in zijn genre, maar meer dan dat ook niet.

Driemaal Nederlandse avantgarde. Ezra Jacobs studeert nog aan het instituut voor sonologie, en dan weet je al een beetje in welke richting je moet denken: serieuze geluidsexperimenten, ruis, electro-akoestiek. Zo abstract als muziek maar zijn kan. Moeilijk spul dus hier Diffusiedrang, ook al omdat er nagenoeg geen sprake is van melodie. Nee, Jacobs lijkt geluiden uit de ether op te vangen, om die vervolgens te bedelven onder dikke lagen ruis, storing en andersoortige dronegeluiden. Niet echt heel dynamisch wat betreft volume (want veelal bepaald niet zacht), ook niet echt mooi te noemen, maar wel behoorlijk fascinerend. Vooral cerebraal gezien dan, want gevoelsmatig is het moeilijk aan te sluiten bij de sonische exploraties van Jacobs. Toch is het erg prettig laagjes afpellen in de geluidsbrei.

Bas van Huizen blijft op Anachronistenmist op ietwat bekender terrein, want hij houdt wat meer van melodie en compositie. Op Last.FM staan referenties als Xela, Tim Hecker en Fennesz; niet de minsten, maar in het geval van Van Huizen niet onterecht. Sterker nog, Van Huizen doet niet onder voor Xela of Hecker (Fennesz blijft natuurlijk nog even onbereikbaar) als het op composities aankomt; al loopt hij qua originaliteit uiteraard niet voorop, want glitch en overslaande cd-spelers kennen we al uit de jaren Oval. Niettemin staan de technieken en geluiden geheel in dienst van melodie en sfeer, een sfeer die meestal droef en melancholiek is en dus goed aansluit bij de voorkeur van uw recensent. Fantastisch mooie plaat, dit Anachronistenmist, een plaat die meer aandacht verdient dan hij krijgt. Verplichte kost voor liefhebbers van bovengenoemde namen, maar ook van Stars of the Lid, William Basinski, Machinefabriek, Labradford en Pan*American.

Van Puin + Hoop waren we vorig jaar al flink onder de indruk met hun eigenwijze vorm van improv en drones, en ook nu weer op het prachtig getitelde Waarschoonlijk gaan we weer plat. Terwijl het nu toch andere muziek betreft dan die eerdere releases: voorheen vrije improv waarbij de leden elkaar niet eens hoorden (en dan toch mooi kunnen dronen, ik geef het je te doen), nu meer gestructureerd en gedisciplineerd. Weliswaar nog steeds ingehouden, maar duidelijk songgerichter. Een riff wordt herhaald en herhaald, er komen geluiden bij, er gaan geluiden af, en ondertussen word je steeds verder erin gezogen en kom je er uiteindelijk achter dat je de ruimte aan het verkennen bent liggend tussen het lange gras in een appelboomgaard; dat gevoel. Op het laatst van de 25 minuten durende compositie komen er zelfs drums en piano voorbij en lijkt het bijna een soort space-post-rock te worden waarbij de naam Yume Bitsu maar niet uit mijn hoofd wil gaan. Indrukwekkend staaltje.

Nu gaat het natuurlijk in eerste instantie vooral om de muziek, maar het oog wil ook wat. En ik houd van fraai verpakte cd's. Alles beter dan een cdr in een plastieken of papieren hoesje. Ik koop dan ook geregeld achteraf nog limited edition exemplaren van zo'n cd als die verschijnt of een gewoon exemplaar. Ik vind het wel opmerkelijk dat veel kleine labels of eigen beheer cd's er vaak fraaier uitzien dan cd's van grote releases.

De hoes van de digipack van Firma Weijland's duik! is simpel, maar wel fraai. Net als de de rest van de vormgeving binnenin. Achter de Firma gaan Lucy Legeland en Jack Weijkamp schuil. Zij zingen hun liedjes grotendeels in Achterhoeks dialect, maar hun teksten zijn, helemaal met het boekje in de hand, zeer goed volgbaar. Het liedjes zijn divers van thematiek. Ze variëren van vertellingen over verwonderen over kleine dingen (de smaak van de shampoofles) tot de impact van wereldschokkende gebeurtenissen (Beslan-gijzeling) op een kinderleven. Muzikaal gezien is de Firma niet bang om wat te proberen. Van Balkan-invloeden ("Soh!") tot hoekige De Kift-achtige ritmes ("Nat Heur") tot zwierende jazzy invloeden ("Smaak") en uptempo accordeonjagers, de band weet overal een draai aan te geven. Ik luister zelf net iets liever naar de liedjes die Jack zingt, dan de songs van Lucy. Zijn stem is wat warmer en de hare wat harder en botter. In een tijd dat acts als De Kift en André Manuel eindelijk de waardering krijgen die ze verdienen moet wel plek zijn voor een theatrale act als de Firma Weijland.

Dat fraaie verpakkingen ook nadelen met zich mee kunnen brengen blijkt wel uit de cd die Project Wildeman ons toestuurde. Als ik de vernuftige verpakking opengemaakt heb, blijkt er bij de post duidelijk iets misgegaan te zijn. Er zit een enorme jaap in de cd en deze is volkomen onafspeelbaar geworden. Helaas. Gelukkig is er dan altijd nog zoiets als een MySpace-site waarop drie nummer ("Welvaart van het lichaam", "24-uurs Metronomie" en "Ogen Wijd Open Gesloten") terug te horen zijn. En deze maken me nog iets somberder over het sneuvelen van de cd bij tante Post. De experimentele muziek van dichter/zanger Robin Block en zijn drie begeleiders spreekt mij namelijk zeer aan. De springerige gitaren van Sven Hamerpagt waarover Block voordraagt in "Welvaart Van Het Lichaam" smaakt naar meer. Net als het jachtige "24-uurs Metronomie", dat een beetje een "Ice Ice Baby" ondertoon in zich heeft, die de degens kruist met de Haarlemse vergane glorie van Gotcha! Nog opzwepender is "Ogen Wijd Open Gesloten" dat opgestart wordt door furieus djembé-spel, maar vervolgens terecht komt op een rustige plek in de stad waar Milan Mes even zijn trompet bespeelt maar Block je vervolgens een donkere steeg intrekt. Macaber, maar geslaagd.

De prijs voor de mooiste verpakking van deze drie kleinschalige releases gaat echter naar EyesInside. Deze cd komt in een fraai geringband boekje en is voorzien van prachtig artwork van Kris Kobes. Seven Songs bevat - joh wat een verrassing! - zeven songs van verbazingwekkende hoge kwaliteit. Ik snap niet dat een label als Volkoren, Excelsior, of voor mijn part Subroutine deze band tot nu toe niet opgepikt heeft. Want werkelijk waar, alles klopt aan de sierlijke ingetogen indiepopliedjes van de hand van dit vijftal. De manier waarop de stem van Sergej in de liedjes vermengd met die van bassiste Welmoed is hartverwarmend prachtig. Het is dan ook niet daar dat de band doet denken aan This Beautiful Mess en Brown Feather Sparrow, waarin de samenzang tussen man en vrouw ook zo'n cruciale rol speelt. Maar de band kiest ook geregeld weemoedige kant van At The Close Of Every Day, maar de gracieuze frêle stem van Sergej is dan een welkom lichtpunt. Net als de elektronica waar ze in de laatste paar nummers nadrukkelijk mee flirtern. Grootse release van een band waar wat mij betreft morgen de platenbonzen op de deur mogen kloppen.

Elk jaar rond kerst maken we bij File Under onze jaarlijstjes op. Jaarlijks is er dan echter ook het probleem dat er nog wat recensies moeten verschijnen van albums uit 2008. Het kan dus zomaar gebeuren dat je een album niet in je jaarlijstje hebt staan dat je er achteraf wel in thuis vindt horen. Bij het opmaken van mijn eigen jaarlijstje had ik bijvoorbeeld het live-album van ZZ Top nog klaarliggen, de cd-versie van een dvd die al in juni 2008 verscheen. Ik ben nogal van de live-albums en heb altijd al een zwak gehad voor de heren van ZZ Top, dus een jaarlijstkandidaat was het bij voorbaat. Met de tracklist is alvast niets mis, alle klassiekers staan erop. Sterker nog: er staan alléén klassiekers op. Van "Tush" en "Just Got Paid" tot "Gimme All Your Lovin'" en "Sharp Dressed Man". Tot mijn genoegen zijn er ook amper toetsen of dikke lagen effecten te horen en is het niets dan rauwe blues en boogie waarvan de scherpe kantjes nergens zijn bijgevijld. Anders dan tegenwoordig helaas met de meeste live-albums het geval is, is dit een live-album zoals het hoort te klinken: ongepolijst en barstensvol sfeer. De riffs van Billy Gibbons zijn moddervet, de bas- en drumpartijen van die twee andere baarden zijn basic maar retestrak, kortom: ZZ Top, puur en ongezoet. En inderdaad, een album op de rand van mijn jaarlijstje...

Eerst maar een misverstandje uit de wereld helpen: we hebben het hier niet over Johnny Casino & The Gamblers, het jaren '50-orkestje dat in de film Grease optreedt. Met The Secrets of zijn eerdere begeleidingsband Easy Action, de Australiër Johnny Casino waar we het hier over hebben, is er eentje van een andere soort rock 'n' roll. Vuiger, ruiger, met een klein hartje, maar met heftige gitaren. Booze en tattoos, zullen we maar zeggen. Maar gelukkig ook met meer diepgang dan de gemiddelde bluesrockact die in je plaatselijke drankhol de vrijdagavond van een soundtrack mag voorzien. Zijn eigenlijke naam is Johnny Spittles en hij draait al een fiks aantal jaren mee in het Australische rock 'n roll-wereldje. Alle muzikale richtingen die zich op zijn continent hebben voorgedaan heeft hij in zich opgezogen - zolang het maar rock is. Illustere voorgangers als The Saints of < a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hoodoo_Gurus">The Hoodoo Gurus hebben duidelijk hun sporen achter gelaten, maar ook lompere rockers à la The Scientists. Johnny Casino is van veel markten thuis, maar zijn hart ligt duidelijk op de route die ooit is ingezet door Chuck Berry en consorten. Dat er ruigere zijwegen waren is niet onopgemerkt aan hem voorbijgegaan, maar in de kern maakt hij rock 'n' roll. De echte.

Klaus Schulze is vanwege ziekte een tijdje uit de roulatie geweest. Maar dat is allemaal verleden tijd, en dat zullen we weten ook: dit is alweer de derde cd die hij dit jaar (2008, op moment van schrijven) uitbrengt. Ook live heeft de oude vos zijn streken niet verleerd, waarvan deze muziek  getuigt: Rheingold is een live registratie (de luxe versie bevat 2 cd's én 2 dvd's) van een concert dat hij eerder dit jaar op het Loreley festival gaf, met als speciale gast zangeres Lisa Gerrard. Met haar bracht hij het prachtige Farscape uit, en vrijwel al het materiaal op Rheingold is opgezet in de stijl van die cd. Soms betekent dat variaties op bestaande thema's, maar vaak ook een letterlijke herhaling van patronen, ritmes en melodieën, en daar kun je vraagtekens bij zetten. Dat geldt trouwens voor het gehele concept van Schulze 'live': nog veel meer dan vroeger is zijn muziek gebaseerd op het door elkaar heen mixen van herhalende patronen en ritmes, wat live toch voornamelijk neerkomt op het schuiven aan, eh… tsja, schuifjes. Dat kan ik met de beste wil van de wereld niet omschrijven als live musiceren, maar goed, het publiek luistert ademloos dus er zal wel iets goed aan zijn. Op cd klinkt het inderdaad fantastisch, maar op dvd is alles zo statisch dat het soms lijkt of het beeld gepauzeerd is. Mijn idee is dat je er éénmaal naar zal kijken op dvd, om er vervolgens alleen nog maar naar te luisteren op cd. De documentaire en interviews op de bonus-dvd zijn leuk voor de fans, maar totaal overbodig voor ieder ander, en in goede Schulze-traditie duurt het allemaal uren. Dé reden om Rheingold toch aan te schaffen wordt gevormd door de twee nummers waarop Lisa Gerrard haar stemkunsten laat horen. Twee nummers maar? Ja, maar geen nood: bij elkaar duren ze bijna een uur, en ze zijn van het allerhoogste niveau. De muziek is 100% geïmproviseerd, Schulze vult de leegtes om Gerrards minimalistische zang perfect in, en als luisteraar kun je niet anders dan bewonderend aanhoren hoe ver je verstilde muziek blijkbaar kunt doorvoeren. Schulze speelt hier ook echt elke noot die je hoort: geen gemix of geprogrammeer, maar echt live gespeeld. En ook al haalt dat veel weg van de gelaagdheid van zijn muziek, wat je ervoor terugkrijgt is muziek waarvan simpelweg geen vergelijkbaar materiaal bestaat. De muzikale koers die werd ingezet op Farscape wordt hier op het podium helemaal teruggebracht tot zijn essentie, en een nieuw muziekgenre is geboren. Als je daartoe in staat bent, ben je wat mij betreft een Groot Kunstenaar. Dat je vervolgens tijdens de toegift als een Anton Heyboer met Parkinson vals en net naast de maat op voorgeprogrammeerde ritmes zit mee te pingelen… ach, de man is de 60 gepasseerd, dan mag je hier en daar best wel een steekje laten vallen…

Dat Leoni - Jeugdjournaal - Jansen een fijne vertolkster is van andermans liederen, dat wist ik al sinds haar debuut in 2005, Three Magic Little Words. Dat ze ook deskundig is op het gebied van de zangkunst dat wist ik onlangs pas toen zij ingehuurd was om een workshop te geven in het tv-programma Rocknation. Ze kreeg de zangeressen letterlijk in tranen. Op Second Wind is het aan mij de eer om haar muzikale kwaliteiten onder handen te nemen. Second Wind is een dubbelaar geworden met op de eerste cd vertolkingen van werk van hele groten in de popmuziek, zoals Joni Mitchell, Bob Dylan en Leonard Cohen. Het zijn muzikale vrienden, lees ik in de inlay. Afblijven zou ik normaliter zeggen, maar in het geval Jansen niet. Luister eens naar haar uitvoering van de traditional "Scarborough Fair", bekend van Simon & Garfunkel, en vooral de uitvoering van Dolly Parton's "Jolene". Echt helemaal geweldig. Op de tweede cd zingt ze werk van anderen dat minder bekend is, zoals het prachtige duet "Ja Gesê" in het Zuid-Afrikaans met Chris Chameleon of haar versie van "She Don't Like Rose" van Christine Kane. Voor twee liedjes is ze zelf mede verantwoordelijk. "Never Come Back To You" en de titeltrack "Second Wind" mogen er zeker ook zijn. Eigenlijk zou ik wel meer eigen werk willen horen, maar dat is ook het enige kritiekpunt die ik kan leveren. Wat een stem, wat een vrouw!

Het is bijna bizar om te zien welke grote namen er sinds de oprichting in 1985 meegewerkt hebben aan Revolting Cocks, het zijproject van Al Jourgensen's Ministry. Allemaal zware jongens: Gibby Haynes, Trent Reznor, Nivek Ogre (Skinny Puppy), Jello Biafra, Timothy Leary. Een deel van de helpende handen speelde ook met Jourgensen in Ministry. Van de oorspronkelijke medeoprichters van Revolting Cocks, de Front 242-bandleden Patrick Codenys en Richard 23 en verbazingwekkend genoeg ook Luc Van Acker is in geen spoor meer te bekennen op de nieuwste plaat Sexo Olympico. Ik had die plaat eigenlijk niet meer verwacht. Het leek me niet meer dan logisch dat, nu Jourgensen besloten had Ministry op te doeken, bij Revolting Cocks de deur ook definitief in het slot zou vallen. Maar Jourgensen's wegen zijn wel vaker ondoorgrondelijk gebleken. En dus blaast hij met drie nieuwe bandleden (Ministry-gitarist Sin Quirin, bruller/zanger Josh Bradford en toetsenist/gitarist Clayton Worbeck) Revolting Cocks nieuw leven in. Die nieuwe bandleden leiden vanzelfsprekend niet tot iets schokkends nieuws uit de pen van Jourgensen. Zijn teksten voor deze nieuwe Revolting Cocks zijn zogezegd 'ouderwets' pervers en de muziek is industrial dance/metal van de bovenste plank, maar niet zo hard als Ministry. Een nummer als "I'm Not Gay" laat zelfs een nieuwe wind waaien door het RevCo-kamp. Erg cool is ook het strakke uptempo "Cousins", dat het op de alternatieve dansvloeren prima zou doen. Ten opzichte van het laatste studioalbum Cocked and Loaded vind ik Sexo Olympico over de hele linie een flinke slag beter. Het zal me benieuwen of dit het laatste (ranzige) kunstje van Jourgensen blijkt. Ik hoop van niet.

Steve Walsh zag ik afgelopen jaar live met Kansas op het Arrow Rock Festival. Prima optreden, maar erg dynamisch was het allemaal niet. Ruig was het al helemáál niet. Maar ziedaar, meneer Walsh is op dit album, een rerelease van zijn album uit 2005, stiekem ook een heule echte rockert. Opener "Rise" had zo van Dream Theater kunnen zijn en "Davey And The Stone That Rolled Away" is van voor tot achter een gerontorocksong. Storm hoorde in 2005 vooral AOR, maar wat mij betreft is het vooral gerontorock met progressieve trekjes. Songs met kop en staart die eerst rocken en pas dan ook nog knap in elkaar gezet zijn. Op deze rerelease zijn twee bonustracks uit 2007 te vinden: "Faul Dr. Roane", een fraaie slow bluesy song, en "Dark Day", een ontspannen rocker. Mocht je de eerste release gemist hebben dan is dit een mooie gelegenheid om het recht te zetten.

Van een heel andere orde is Crystal Eyes. Dit gezelschap weet de term cliché op een nieuw niveau te brengen. Clichés zijn de smeerolie van de conversatie, zeggen ze wel eens, maar een gesprek dat alleen uit clichés bestaat kun je beter overslaan. Helaas geldt dat ook voor dit Chained, Man man man, elk eighties-metal-laatje wordt opengetrokken. Tekstueel gaat het over rainbows en guardians, muzikaal is het semi-marsmetal met stoer gebrulde koortjes en zijn de solo's brave aftreksels van Maiden en Priest. Ik was ervan overtuigd dat dit een Duits gezelschap was - u begrijpt, niet positief bedoeld - maar het blijken heuse Zweden. Daar wordt het helaas niet beter van, dus u kunt dit schijfje het beste gewoon laten liggen.

Als geboren en getogen Brabantse heb ik ook in Den Haag gewoond en jarenlang in Amsterdam gewerkt, dus niemand kan zeggen dat ik het niet geprobeerd heb. Maar uiteindelijk, uiteindelijk roept altijd weer mijn Brabantse land. En dus ben ik daar alweer jaren terug, gelukkig en wel. Vandaar ook dat ik blij was te ontdekken dat we in Brabant zoiets hebben als Straf. Deze zeven Brabantse mannen, met wortels in voornamelijk Den Bosch en Tilburg, omschrijven hun muziek zelf het liefst als 'pompende polderpolka'. Een treffender omschrijving had ik zelf niet kunnen bedenken. Accordeons, een banjo en een trombone (oh, en de zelf uitgevonden voetpomptoeter niet te vergeten!) zorgen direct voor een sfeer waarbij je zin krijgt om elkaar om de nek te vallen en een gezellig feestje te vieren, Enige bluesrock wordt niet geschuwd ("Kabbel kabbel") en regelmatig doet hun muziek denken aan De Kift, maar altijd met een zachte g. Daarbij moet overigens meteen ook gezegd worden dat de beelden die Straf schetst in de teksten op Pompen of Verzuipen van een ongekende schoonheid zijn. Ze doen denken aan Jacques Brel in zijn "Mijn Vlakke Land" of aan de gedichten van Marsman (Straf's "Denkend aan Holland" rept over 'Denkend aan Holland zie ik het wassende water'), waarmee deze cd zich begeeft op het snijvlak van muziek en kleinkunst. En als dat gebeurt op de manier zoals Straf dat doet, kun je daar als Brabander alleen maar heel trots op zijn.