Een ep van nog geen veertig minuten verdelen over twee schijven, is dat geen milieuvervuiling? Zach Condon heeft er een acceptabele reden voor. Hij komt gewaagd uit de hoek en trekt zijn invloeden uit elkaar. March of the Zapotec is gevuld met hoempapa en Holland met synthpop. Helaas, lef pakt niet altijd goed uit, want vooral op eerstgenoemde gaat hij onderuit. Hij is géén Goran Bregović, zijn grote voorbeeld, die de beroemde soundtrack van Underground schreef. Erger, zijn arrangeerkunsten schieten ook tekort vergeleken met meer poppy "concurrenten" als Andrew Bird of Sufjan Stevens. De hier aanwezige blaasmuziek is alleen interessant als hij toch maar weer een zanglijn en beat toevoegt. Wel geslaagd is de kleine knik naar Burt Bacharach in "On A Bayonet". Hoor het koper schetteren! Hoewel de tweede ep minder origineel is, is ie tegelijk ook veel beter. Op dit jeugdwerk heeft Condon wat synthesizers in zijn laptop geladen en er enkele schetsjes mee gemaakt. Ze vormen een prachtig contrast met z'n zalvende stem. We spotten wederom een klein eerbetoon, als de toetsen in "Venice" op de Boards of Canada-toer gaan. Daar keren ook de blazers terug, wat perfect werkt. Ik vind dat tekenend. Beirut's muziek gaat om de combinatie van elementen, die afzonderlijk misschien weinig voorstellen, maar samen des te meer. Denk ook aan de bekende anekdote dat Condon een mandoline kocht en er twee (!) akkoorden op leerde, om er vervolgens een liedje rond te bouwen. "The Concubine" is om voorgaande reden verreweg het beste liedje van de dubbel-ep. Hier zijn accordeon, blazers, synths én een lollige speelgoedpiano aanwezig. De stoffig slepende beat maakt 't helemaal af. Hij kan het echt wel! "No Dice" eindigt dan in stijl: op dubieuze wijze. Mijn Beirut-minnende huisgenote veerde op. 'Dit ken ik!'. Een half uur later bleek het een cheesy dance-bewerking van "Sunday Smile", een liedje uit zijn vorige album.

De lol van de collectieve Brabantse gekte die carnaval heet ontgaat mij ten enen male. Er zit daar blijkbaar iets in de grond dat zuipen, hossen en hoempa draaglijk maakt. Maar er zit daar ook nog iets anders in de grond, iets dat blues en Americana oproept. Want veel van de goede Nederlandse blues en Americana komt uit die contreien. Denk maar eens aan Eric van Dijsseldonk en Little Louis. Daar kan nu een naam bij: DishKing. De site heeft het over "a weird combination of country/alternative/rock n roll/surf/punk and blues". Laat ik het daar nou volstrekt niet mee eens zijn. Met dat weird, tenminste. De stijlen kloppen als een bus, maar het klinkt geen moment ongemakkelijk of raar. Integendeel, hoewel dit zijn eerste album in deze stijl is - hij begon als singer/songwriter - klinkt DishKing (echte naam Jason de Laat) alsof hij al jaren zo speelt en zingt. Qua zang heeft hij veel overeenkomsten met Johnny Cash en Barry Adamson: laag, ingetogen en tegelijkertijd intrigerend en krachtig. Je kunt slechtere associaties oproepen. Muzikaal is het een organisch amalgaam van broeierige blues en andere stijlen, in een lekker eigenwijze DishKing-variant en in zeer verschillende instrumentaties: meestal laidback met bijna alleen gitaar, maar ook krachtig en mede gedragen door vrouwelijke achtergrondzangeressen of in vlotte surfmodus. Er zitten dan wel hoogtepuntjes tussen als "Sweet Angelina", maar dit is typisch een album dat je in zijn geheel moet beluisteren, om meegevoerd te worden in de sfeer van DishKing en de uistekende productie van Dave van den Dries. DishKing is alweer een Brabander die de Amerikaanse countryblues beter beheerst dan menig geboren Amerikaan. Als Quentin Tarantino nog muziek zoekt voor een nieuwe film weet ik wel iets voor hem.

Ruim drie jaar geleden hopte André het Zwolse Swelter op het stapeltje veelbelovend. Daar lag de band voor mijn gevoel sindsdien een beetje te verstoffen. Natuurlijk trad de band nog wel op in de tussentijd, maar ik had het idee dat ze een beetje tegen de release van een full length aan zaten te hikken. Misschien twijfelde frontman Bart Drost zelfs wel of hij het wel voor elkaar zou krijgen om in een keer met een verse lading nieuwe liedjes op de proppen te kunnen komen die goed genoeg zou zijn om veertig minuten te vullen. Songs of Distance, het bewijs dat hij dit wel degelijk in zich had en hier helemaal niet over hoefde te twijfelen, is vanaf deze week verkrijgbaar. Het verschil ten opzichte van de Swelter EP uit 2005 is niet groot. Het zit 'em ook vooral in de finetuning van de songschrijven van Drost en het verder uitwerken van het bandgeluid. Dat geluid sluit nu niet alleen meer aan bij de door André aangehaalde acts Johan en A Balladeer, ik hoor er nu ook duidelijke Travis-referenties in. En als Droste zijn meest melancholische kant laat zien zit er zelfs wat Saybia-achtigs in. In een liedje als "The Strain We're Under" hoor ik dat tamelijk sterk. Dat is gelijk een van de prijsnummers van de plaat. Het verhaalt over ene man die de sleur en de druk van alledag zat is en mensen op wil roepen dit te verwerpen. Ik hoop voor de frontman van Swelter dat het schrijven van liedjes nooit een sleur zal worden. Want van kwaliteit zoals hij geleverd heeft voor Songs of Distance, daar is altijd een publiek voor. En dat is niet ongeduldig en zal hem nooit pushen om te snel met méér te komen om hun honger te stillen of dorst te lessen.

Ik vraag me weleens af: wat zou er overblijven van een artiest wanneer 1) papa niet beroemd zou zijn, 2) je vorige band(s) geen succes had(den) gehad, 3) je debuut niet briljant was geweest of 4) wanneer je jezelf eens een tijdje buiten de gossipcamera's zou houden. Bepaal het voor jezelf, maar ik denk dat smeuïge kolder en/of resultaten uit het verleden meer invloed hebben op het succes van artiesten dan we soms willen geloven. Hier hebben we er weer eentje. Leathermouth (je spelt 't uiteraard op een vervelende altomanier: LeATHERMÖUTH) is het project van Frank Iero, gitarist van emo-orkaan My Chemical Romance. Leathermouth is een band of project (who cares?!) welke een soort van Marilyn Manson-achtige punk ten gehore brengt. Zelf klinkt Frank als Casey Chaos (die zelfdestructieve brulboei van de band Amen) op een slechte dag. Al zullen er ongetwijfeld hordes tieners zijn die z'n gekrijs ervaren als het blootleggen van diepgaande zielenroerselen. Nee, die Iero doet waar hij zin in heeft. Van commercieel succes hoeft deze man niets te weten; het is puur, oprecht en ongepolijst wat we hier te horen krijgen. Toch? Conclusie: In minder dan een half uur (dat korte tijdsbestek is dan weer een klein voordeel) breekt zonder rustmoment de sonische pestpleuris uit. Dit alles onder aanvoering van een oogschaduwdragende jankmuil die aan de wereld wil laten zien dat 'ie eigenlijk heel authentiek en 'punk' is gebleven en dat het succes van zijn 'andere band' daar niets aan afdoet.
Het verschrikkelijke is dat die net genoemde hordes tieners dat nog slikken ook.

Ik vind het moeilijk. Heel moeilijk zelfs. Want ik zeg niet graag slechte dingen over Nederlandse bands. Zeker niet als het helemaal niet slecht is wat ze doen. Ik bedoel, muzikaal is het allemaal niet erg origineel wat Pampus laat horen op Spartelen, maar het ligt wel prima in het gehoor, juist door de bekend klinkende melodietjes. De productie is vlak maar warm, en de stem van Willem van Boekel is prima. Maar tekstueel, tja... laat ik het zo zeggen: er is genoeg te ontdekken en het is weer eens wat anders. Teksten als 'en omdat ik liever niet aan incest doe, stop ik mezelf in jou' of 'en toen heb ik met dat blik garnalen net zo lang op je kop geramd tot je schedel doormidden brak tot het blik door je ogen naar buiten stak', je moet er van houden, zal ik maar zeggen. Het zal grappig bedoeld zijn, maar ik kan er niet om lachen. Waarschijnlijk heb ik geen gevoel voor humor. Als ik lees dat iemand als Maarten van Roozendaal een inspiratiebron is voor de drie mannen van Pampus, dan kan ik slechts concluderen dat van Roozendaal in elk geval meer stijl heeft. Ook al schrijft Pampus soms ook echt wel serieuze en mooie teksten. Die worden alleen teniet gedaan door deze onzin. Laat ik nog een tekst van Pampus citeren en daarmee een inkoppertje scoren: "Ik wil graag origineel zijn met een of ander lied, maar ik schrijf alleen maar voorspelbare bagger, ook dit is het weer niet". Zelfspot kan ze niet ontzegd worden, en natuurlijk is het helemaal niet zo voorspelbaar wat Spartelen de luisteraar te bieden heeft. Je moet er alleen net maar van houden.

Normaal gesproken doen we dit niet en we willen er zeker geen gewoonte van maken. Er zijn echter van die gevallen dat we met liefde en plezier deze principes opzij zetten. In het geval Sia bijvoorbeeld. Het zou namelijk zomaar aan uw aandacht kunnen zijn ontsnapt dat hier de loftrompet welig schalde. Het is dan ook inmiddels ruim een jaar geleden dat er reeds een stukje over Some People Have REAL Problems op File Under verscheen. Uw scribent sprak toen nog de hoop uit dat 'haar derde soloalbum niet alleen via importkanalen ons land weet te bereiken'. In het verleden leek namelijk 'al het moois wat Sia ons te bieden heeft vrijwel geruisloos aan Nederland voorbij te trekken'. Een jaar later staan de zaken voor de goedlachse Australische met het uit duizenden herkenbare jazzy stemgeluid er gelukkig heel anders voor. Allereerst was 3FM zo vriendelijk om "The Girl You Lost To Cocaine" (mede dankzij de remix van Sander van Doorn) tot Megahit te bombarderen. Daarnaast konden de clips voor "Buttons" en "Soon We'll Be Found" op veel bijval en de daarbij behorende hits op Youtube rekenen. Dat gedurende het afgelopen jaar het album nog steeds geen Nederlandse release kreeg, is dan ook op z'n minst vreemd te noemen. Waarschijnlijk heeft platenmaatschappij Universal gewacht op het juiste moment en moet 2009 het jaar van Sia worden. Haar aanvankelijk in een mum van tijd uitverkochte concert in de Melkweg is alvast 'wegens overweldigend succes' verplaatst van de Oude Zaal naar The Max. Ik bedoel maar.

De eigenwijze herrieschopper BangBang zet zich vaak in voor het goede doel en probeert via zijn muziek de slechte kant van onze maatschappij aan het licht te brengen. Op zijn eigen platenmaatschappij Dog's Bollocks brengt hij zijn nieuwe langspeler uit onder de naam Fuck Suicide I'm Staying. Maar liefst 21 tracks krijg je als luisteraar voor je kiezen, iets wat we van de Brit gewend zijn. De nummers gaan voornamelijk over de mindere kant van de wereld en benadrukken dat we vreedzaam met elkaar om moeten gaan. Hoewel ik vind dat dit van een ex-junkie wat hypocriet overkomt, neemt het niet weg dat het goed is dat je aan het denken gezet wordt. Kubus mocht dit keer alleen de beats van "Skank Like Bob Marley" maken, de rest is van andere makelij, toch heeft BangBang de Zwollenaar blijkbaar niet nodig om goed materiaal af te leveren. Nog steeds krijg je als luisteraar het idee dat de Engelsman tegenover je zijn gedichten voor staat te dragen. Tracks die blijven hangen zijn onder andere "My Woman Don't Cry", "Sucker Free" en "Kick Your Bucket". Terwijl velen de getatoeëerde BangBang een nors mannetje vinden, probeert hij met een tekst als 'I'm used to not being listened to', die we horen op "Repetition", te doen alsof zijn neus bloed. Vieze Fur treedt vervolgens nog op als karikatuur van Dinand van Kane, wat niet past bij de rest van het album maar wel een grote glimlach op mijn gezicht doet verschijnen. Fuck Suicide I'm Staying geeft ons wat je van BangBang kan verwachten: een lekkere dosis spoken word met vette beats.

Ik ben niet iemand die veel klaagt over het weer. Eind december gingen we op onze fietsen door de kou naar het Arnhemse Luxor Live alwaar No Blues speelde. En ik had er geen moment spijt van, want de winter was net echt begonnen en wat was dat een geweldig optreden. No Blues presenteert zich als een mix van blues, americana en Arabische invloeden oftewel Arabicana. No Blues bestaat uit twee Nederlanders, namelijk gitarist Ad van Meurs (The Watchman) en bassist Anne-Maarten van Heuvelen. Ze worden vergezeld door de Israëlier Haytham Safia die de U'd beroert. Op deze cd, Lumen, hebben ze gezelschap van o.a. Osama Maleegi, die tijdens het eerder genoemde optreden op de djembé sloeg. Nu heb ik een chronische hekel aan dit laatste instrument als er van die alternatievelingen op gaan trommelen, maar naar zijn kunnen heb ik met open mond staan luisteren. Net als naar de hele band trouwens. Kortom, een en al positiviteit. Nu ik echter een stukje over de cd Lumen aan het schrijven ben, ben ik los van deze cd in een wat negatievere stemming. Ik zat eerst een tijdje tegen de griep aan te hangen, kreeg toen de griep en heb nu weer last van een pijnlijke keel. Ik heb er genoeg van: ik wil een mooi voorjaar met warme muziek waar ik blij van word. Weg met de kou, weg met de regen. Maar niet weg met Lumen, want dit album is wel degelijk warm. Ook al door de originele combi van allerlei invloeden door topmuzikanten en door de sterke productie: alsof ze voor mijn neus aan het spelen zijn.

Als ik de buzz een beetje mag geloven, dan is Crystal Stilts helemaal hip-de-friemel en kan het komende vrijdag best wel eens flink druk worden bij de nieuwe editie van Vette Analoge Shit. Dat komt dan mooi uit, want een flinke hoeveelheid publiek zou voor het voorprogramma Kismet een fraaie beloning zijn voor de goede cd die ze die avond presenteren. Hiatus is namelijk een aangename verrassing voor mij. Hiervoor had ik namelijk de bandleden alleen maar horen spelen in het eveneens via Beep! Beep! opererende The Walt en niet met Kismet. Dat ligt overigens deels aan mij, want Kismet bestaat al sinds 2002. Al was hun productie met de ep's Dosage en 4 songs wel beperkt. Dat doet overigens niets af aan het feit dat Hiatus een erg toffe indieplaat is. Kismet opereert een beetje in de lijn van wat The Get Up Kids onder andere liet horen op hun gloedvolle plaat Something To Write Home About. Heel veel moeite hoef je niet doen om ook Dismemberment Plan- en Fireside-invloeden terug te horen in de negen liedjes. Maar goed, dat zijn alle drie heerlijke bands, waarvan ik al een tijdje baal dat ze op een lager pitje of helemaal niet meer opereren. Bovendien levert zo'n mengelmoes best een eigen smoelwerk op. Wat dat betreft ontvang ik Kismet's Hiatus dan ook met open armen, want deze Utrechters doen geen steek voor ze onder. En het mooie is: na de releaseparty van zaterdag is de cd gratis te downloaden via de Beep!Beep!-site. Laat de rook maar uit de servers komen daar in Utrecht, komende zondag.

Het gebeurt niet dagelijks dat je een jeugdheld door zijn dikke brillenglazen kan aankijken. Het was dan ook best bijzonder toen ik David Gedge van The Wedding Present de hand schudde in de kantine van Paradiso. In het begin van de jaren negentig was ik groot fan van The Wedding Present. Ik miste geen concert, kon alle teksten letterlijk opdreunen en had natuurlijk alle cd's en singles keurig op een rijtje in de kast staan. En dat waren er nogal wat. Zo werd er in 1992 iedere maand een nieuwe single uitgebracht en waren er ook diverse Peel-sessies, want John Peel was ook groot fan. Niet al het materiaal was even sterk, maar als Gedge op dreef was dan kon hij vooral tekstueel sterk en vooral ook grappig uit de hoek komen.

Ondanks (of dankzij?) het feit dat The Wedding Present nooit echt voet aan de grond heeft gekregen in de Benelux neemt Gedge alle tijd voor een goed gesprek over vroegah, extreme albums en een parallelle carrière.

Zo, was dat even schrikken toen een paar weken geleden de single "Get On Your Boots" de ether inging. Oude U2-fans spraken van een draak van een single, liefhebbers van het geëxperimenteer op Achtung Baby,Zooropa en Pop waren juist vol lof. Ik ben van de oude stempel en hoewel ik "Get On Your Boots" een catchy liedje vind (na drie keer draaien zit het in je kop) was ik bang voor No line on the horizon. Want zou de rest van het album in de lijn van de single liggen of was de belofte van Bono van trance meets metal toch ietwat overdreven? De opener en titeltrack is nog doorspekt met elektronische geluidjes, maar met het tweede nummer "Magnificent" is het, na het eveneens elektronische intro, raak. Het onmiskenbare gitaargeluid van The Edge domineert hier heerlijk en doet herinneren aan The unforgettable fire. En dat vertrouwde gitaargeluid komt gelukkig vaker terug op dit album, zoals in "Unknown caller", "FEZ-Being born" en "I'll go crazy if I don't go crazy tonight". Niet erg verwonderlijk, want U2 grijpt voor dit hele album weer terug op hun vertrouwde producersduo Eno en Lanois (in plaats van de eerder aangekondigde Rick Rubin) waarmee ze hun grootste successen boekten in de jaren tachtig. Zij zullen vast de reden zijn dat de bliepjes en bijgeluiden niet zo storend aanwezig zijn als op Pop. Er vallen verder twee zaken op. Ten eerste is dit album ingetogener en daardoor vind ik het spannender dan voorganger How To Dismantle An Atomic Bomb . Daarnaast is het opvallend dat Bono in de refreinen op dit album veel in zijn hoogste regionen zingt. Daardoor rijst een beetje de vraag of hij dit live kan waarmaken. Maar als we de geruchtenmolen mogen geloven kunnen we dat deze zomer zelf nog beoordelen. Met of zonder trance of metal.

Hoe progressief kun je nog zijn in een genre waarin al jaren de een na de andere band elkaar naspeelt? Voor iedere band die het label 'progressieve metalband' opgespeld krijgt, zal dit een vervelende vraag zijn. Bij veel bands vertaalt 'progressief' zich vaak in nog langere nummers, nog complexere maatsoorten, nog meer tempowisselingen, ach u weet wel wat ik bedoel. Maar ben je dan alleen progressief als je de lat (welke dat dan ook is) weer wat hoger legt? En diskwalificeer je jezelf als je daar niet aan mee doet? Het lijkt alsof Italiaanse progrockers Daedalus zich daar niets van aantrekken door op hun tweede cd The Never Ending Illusion geen nieuwe records te vestigen, maar gewoon heerlijk ontspannen en soepel avontuurlijke rockmuziek te spelen, zonder krampachtig onbetreden paden in te willen slaan. En dat luistert wel zo prettig. Toegegeven, het is niet de meest originele cd in het genre, maar het lijkt allemaal met zoveel plezier en oprechtheid gemaakt, dat ik daar verder geen enkel probleem mee heb. Integendeel. Bovendien is de grote kracht van dit gezelschap dat ze veel dingen nèt even anders doen: een zanger die niet als een overspannen sirene overal doorheen wil galmen maar bescheiden en ingetogen zingt, heerlijk eigenwijze gitaarpartijen die soms bijna atonaal over de begeleiding heen spelen, verrassende wendingen in de melodieën die nooit geforceerd overkomen, en ga zo maar door. En het klinkt allemaal ook nog eens heerlijk stevig en stoer. Enig minpunt vond ik het laatste nummer, waarin de heren hun land van herkomst niet links kunnen laten liggen en in het Italiaans een rockballad zingen. Dit stuk wijkt zowel in vorm als inhoud zoveel af van het overige materiaal, dat het een wat ongemakkelijke positie inneemt. Maar los daarvan: wat een geweldig muzikaal avontuur!

In een relatie is het geven en nemen. Bovendien moet je elkaar de ruimte geven om jezelf te ontplooien. Gitarist en zanger Dan Auerbach heeft een muzikale relatie met drummer Patrick Carney in The Black Keys. Kennelijk had Auerbach even ruimte nodig en daarvan maakt hij ons deelgenoot met zijn eerste solo-album Keep It Hid. Toch is het niet totaal anders dan de mix van blues, rock en psychedelica die hij brengt met The Black Keys. Eigenlijk is dat prima te begrijpen als je verantwoordelijk bent voor de gitaar- en zangpartijen en mede verantwoordelijk voor de liedjes in je band. Toch ben ik blij dat hij het solopad niet uit de weg gaat, want wat is Keep It Hid een geweldige plaat. Mocht je net als ik om het feit treuren dat iemand als Howlin' Wolf niet meer leeft, verwachten dat Captain Beefheart echt nooit meer iets nieuws uitbrengt, vinden dat Eric Clapton al jaren geen fatsoenlijke plaat meer gemaakt heeft of dat Van Morrison toch langzaam wel een karikatuur van zichzelf aan het worden is, dan ben je bij Dan Auerbach aan het goede adres. Hij brengt alles wat ik in hen waardeer. Het album geeft hem bovendien weer de ruimte om het weer met Jessica Lea Mayfield te doen. Zij zong al eens eerder een liedje bij The Black Keys mee. Auerbach produceerde op zijn beurt weer haar debuutalbum. Dit album produceerde hij overigens ook zelf. Ook bespeelde hij de meeste instrumenten met hier en daar wat hulp. Carney is de grote afwezige.

Het zal wel even schrikken zijn, als Pitchfork een recensie schrijft waarin je met de grond gelijk wordt gemaakt. Je wordt op veel plekken vergeleken met The Flaming Lips, Cold War Kids en The National, maar Pitchfork noemt het ongeïnspireerd en ziet het als leentjebuur. Wat doe je dan, je schrijft een open letter aan Pitchfork, om de schade te beperken of misschien om sympathie te winnen. Of het een goede zet is geweest, dat is moeilijk te zeggen, maar aandacht heeft het wel opgeleverd. Toch moet je het met de muziek doen, de hele marketingmachine eromheen is afleiding. En Pitchfork heeft inderdaad gelijk dat The Airborne Toxic Event goed geluisterd heeft naar eerder genoemde bands, maar dat doen er wel meer. En ik denk dat anderen er minder in geslaagd zijn, want het heeft een gevarieerd en lekker vlot debuut opgeleverd. Veel invloeden uit het eerste decennium indiemuziek vind je terug op het titelloze album. En daar moeten ze nog even aan werken voor de opvolger, het eigen Airborn Toxic Event geluid verder ontwikkelen zodat de andere namen minder overheersend zijn. Het wachten nu is op een Europese tour. Met het festivalseizoen voor de boeg zou je wel wat optredens verwachten, maar tot nu toe zie ik alleen maar optredens in de US. Wie ligt te slapen: hun management of onze programmeurs?

Ruim drie jaar geleden klaagde ik nog dat Propaghandi zo weinig productief is. Toen ik onlangs vernam dat er een nieuwe plaat op stapel stond was mijn eerste reactie echter 'Nu al? Potemkin City Limits is toch pas net uit?'. Ik was er stellig van overtuigd dat de vorige pas anderhalf jaar oud was. Dat om de kwaliteit en eeuwigheidswaarde van die CD nog maar eens te onderstrepen. Zeer bijzonder, in een genre waar nieuwe releases vaak vreselijk voor elkaar inwisselbaar zijn en in no time gaan vervelen. Potemkin City Limits omschreef ik destijds als de plaat waar ik elf jaar op had gewacht en het doet mij deugd dat ik het daar nog steeds mee eens ben. En dan nu Supporting Caste, wat een traktatie. Net zoals zijn voorganger een plaat die eigenlijk niets meer te maken heeft met punkrock of hardcore zoals dat overal te horen is. Waar andere muzikanten hun gebrek aan instrumentbeheersing graag verhullen door een toevlucht te zoeken in deze muziekstijl, gebruikt Propaghandi het genre juist om de enorme technische vermogens ten volste te benutten. Aangevuld met een vierde bandlid (gitarist David Guillas, bijgenaamd "The Beaver") is de band niet meer te stoppen en produceert de meest ingewikkelde composities onder een sausje van zeer aanstekelijke melodieën. Waar op vorige albums de vocale inbreng van bassist Todd Kowalski meestal een hinderlijke onderbreking waren (bezoeker Bas slaat de spijker op zijn kop met "Todds tracks sla ik over"), voegt hij hier heel veel toe. Hij heeft duidelijk zangles gehad of een nieuwe kant van zichzelf ontdekt, want voor het eerst dragen zijn liedjes bij aan de kwaliteit van de CD. Dat is misschien de meest opvallende ontwikkeling, naast het feit dat Propaghandi er in geslaagd is om wederom een monumentale plaat te maken die zoveel inhoud, diepgang en variatie te bieden heeft dat ik er met gemak weer jaren mee vooruit kan.

Denemarken is een fijn land. De mensen zijn aardig - zolang ze maar niet denken dat je een Duitser bent - en het voelt er uitermate beschaafd, netjes en schoon. Bovendien hebben ze er verrassend lekker brood. Een muzikale traditie heb ik er nooit kunnen ontdekken. Ik kom ook graag in de Verenigde Staten. Het brood is er niet lekker, de gemiddelde Amerikaan heeft geen idee wat beschaving is, maar is wel erg aardig. Bovendien zijn ze de uitvinders van de rock 'n' roll en de country. Wat gebeurt er als je beide landen in je bagage hebt zitten? Ene Lars Ullrich begon een ooit grootse metalband. Hij is geboren in Denemarken en opgegroeid in de VS. J. Tex is geboren in Detroit, Michigan, maar woont al een groot deel van zijn leven in Denemarken. Hij is country gaan maken. Uitstekend uitgevoerde country, met een vleugje vaudeville en achterbuurtengeur. Zoals Tom Waits die ooit maakte. Maar J. Tex en zijn Volunteers hebben een probleem: ze hebben erg veel Denemarken in hun bagage. De muziek die ze maken wordt dan ook verrassend beschaafd, netjes en schoon. Hoe authentiek Amerikaans het lijkt, niet in het minst dankzij J. Tex's southern drawl en de hulp van de Texaanse zangeres Lynda Kay. Jammer dat ze die achterbuurten schoon moesten poetsen, dat maakt One of These Days niet meer dan een aardige, maar ook ietwat saaie plaat.

Onze nieuwe single, nu ook verkrijgbaar als horloge! Op deze bijzonder originele manier bracht het drietal Sky Larkin uit Leeds hun single "Beeline" uit. Ach ja, je moet iets bedenken om het downloaden van je muziek tegen te gaan. Het nummer is ook op debuut The Golden Spike te vinden, een debuut met dertien ultrakorte nummers in de allerbeste indietraditie. Korte, up-tempo songs, rammelend gitaarwerk, constante tempowisselingen, en een oer-Britse zangeres wier stem ergens tussen Siouxsie (vooral op "Somersault") en Björk (op "Matador") hangt. Het leuke aan Sky Larkin is dat het plezier er op alle vlakken vanaf spat. Vooral het enthousiasme van zangeres Katie Harkin is verfrissend. Vrijwel ieder refrein kan vrolijk meegezongen worden, zoals het rijmpje 'I am sure sure sure, you are a Matador'. Toch is het maar goed dat ik bij het beluisteren van dit album een koptelefoon op had, omdat de muziek van Sky Larkin er anders ongetwijfeld weer bij het andere oor uitgevlogen was. Het gebodene blijft namelijk wel heel erg lichtvoetig en huppelig. En waarom er nog bands zijn die in de tijd van iTunes en downloads een "hidden track" op hun album zetten ontgaat me compleet. Zeker als die hidden track dan ook nog eens een instrumentaal niemendalletje blijkt te zijn. Dit is typisch zo'n debuut van een band die over twee of drie jaar pas echt een geweldige tweede cd zal uitbrengen. Nog even geduld dus.

De naam van de deze band uit Finland klinkt dreigender dan het gros van de muziek die het viertal laat horen op hun tweede cd The Lemonade Ocean. De titel van de cd doet ook al wel zoiets vermoeden. De twee mannen en vrouwen komen begin maart onze kant op en doen dan een viertal shows met onder andere Hit Me TV. Dat lijkt me al luisterend naar deze plaat helemaal geen slechte combinatie. Al gooit Hit Me TV het wel over een veel melodieuzer, minder dreigender boeg dan I Was A Teenage Satan Worshipper, volgens mij sluit het wel goed op elkaar aan, beiden kiezen voor een duidelijke melange van electro, indie en rock. Waarbij bij de Finnen vooral herinneringen aan My Bloody Valentine en The Jesus and Mary Chain doorschemeren. De Finnen hebben eigenlijk best een raar tweeledig geluid. Aan de ene kant kiezen ze keihard voor een bijna industrial insteek, zonder daarbij overigens de furie van een NiN te benaderen. Aan de andere kant staat in enkele tracks een combinatie van lijzige, dromerige eighties synthesizers in de ene laag met springerige, blikkerige beats. In de andere laag zoals waarover zanger My Lovin' Martian met zijn ijle stem (Billy Corgan op zijn liefst) zingt is bevreemdend. Het beste klinkt de band wat mij betreft als er 'echte' instrumenten de nummers ingetrokken worden en My Lovin' Martian ruggesteun krijgt van de dames in de band op zang. Ik vraag me af wel hoe dit live gaat klinken. Als zanger kun je volgens mij nooit zo beheerst live zingen terwijl de band achter je als een gek tekeer gaat. Dat kun je niet op die manier combineren en moet ofwel in een kakofonie van geluid eindigen die het publiek tot grote waanzin drijft ofwel bloedeloos saai wordt omdat iedereen maar naar zijn schermpjes staat te staren. Ik gok gezien het feit dat de band in Finland het al een behoorlijk eind geschopt heeft in het clubcircuit, dat het doemscenario niet van stal gehaald hoeft te worden.

Noem me een mietje, maar ik durf op voorhand eigenlijk al niks negatiefs over Queen Of Fools te zeggen. De mensen van PIAS hebben namelijk mijn contactgegevens, waarmee het niet ver weg meer is voor de goed gebekte Elle Bandita. Eén negatieve oneliner kan al leiden tot een blauw oog door de rockchick. En aangezien ik d'r ook nog moet interviewen klinkt dat niet erg verleidelijk. Met dichtgeknepen ogen druk ik de cd in de speler en ik haal weer rustig adem - de elf nummers zijn fucking vet. Haar EP was nog erg rommelig en klungelig, maar het nieuwe halfuur aan muziek is lekker vol en meer één geheel. De gitarist/zangeres heeft duidelijk ervaring opgedaan en ging met genoeg energie de studio in. Het genre is echter niet veel veranderd, maar nog altijd de lekkere trashy elektropunk die we gewend waren. Nieuw is wel de variatie in instrumenten, en daardoor ook de variatie in nummers. Een excuus om de plaat niet aan te schaffen is er eigenlijk niet en ook het vermijden van haar optredens is bijna onmogelijk: Amsterdam, Rotterdam, Leeuwarden, Groningen en Eindhoven worden aangedaan. Elke uithoek zal weten wie Elle Bandita is en hoe hard ze live kan rocken.

Vrijdagmiddag viel het kwartje. Ik moest muziek opzetten bij de borrel en toen ik een paar nummers op de plaat gevorderd was toen schoot het ineens door mijn hoofd: ZTT. U moet weten, ik ben fan van Trevor Horn. Bassist, tijdelijk lid van Yes (we hebben allemaal onze slechte momenten), producer en vooral labeleigenaar. De man is de grote man achter Zang Tumb Tuum, het label dat voor mij het geluid van de de jaren tachtig bepaald heeft. Welk muzikaal lijstje u mij ook vraagt, Frankie Goes To Hollywood, The Art of Noise en Propaganda zijn nooit ver weg. Allemaal werk waar Horn bij betrokken is. Vooral Frankie is zijn geesteskindje, al had Holly Johnson (nog steeds niet overleden) ook een aardige vinger in de pap. Magoe, zijn werk zette ik gisteren niet op. Wat ik opzette was The Colour of Snow, van Polarkreis 18. Uit Dresden. Nieuw hip en vooral niet op het ZTT label. Dat overigens ook op sterven na dood is. Maar als er een band op ZTT gepast had, dan was het wel Polarkreis 18. Electropop, een vleugje dance en licht extravagante trekjes. Eigenlijk mag je wel zeggen dat Polarkreis 18 de Propaganda van deze eeuw is. Inclusieve het beroerd gezongen Engels. Althans, deels, want Polarkreis 18 zingt ook nog deels in het Duits. En dat mogen ze van mij vaker doen, want het klinkt net iets minder geforceerd. Single Allein Allein heeft u mogelijk her en der gehoord, het is bijvoorbeeld een hit op Kink FM, maar de hele plaat staat als een huis. En bewijst dat alles weer terug komt. Gelukkig maar, want daar was Propaganda ook veel te goed voor...

Ik heb geen problemen met vroeg opstaan. Zelfs niet als dat gehaast moet gebeuren. Moet ik in een kwartier vertrekklaar zijn, dan kan dat en als ik heel erg mijn best doe kan ik het zelfs wel in tien minuten. Waar ik dan vervolgens absoluut níet tegen kan is als ik nadat ik zo vroeg opgestaan ben door anderen een eind teruggeworpen word in mijn strakke schema. Dan ontplof ik. En dat is nu dus al twee dagen achter elkaar gebeurd met dank aan de NS. Treinen vervallen of hebben vertraging en in het ergste geval worden die twee met elkaar gecombineerd. Buiten mijn schuld om kom ik dus te laat en zit ik te koken op een bank. Vandaag kook ik zelfs extra hard, want ten eerste word ik later op de dag ergens anders op tijd verwacht, waardoor ik niet aan voldoende werktijd kom en ten tweede doordat ik Zu op mijn iPod draai. De chaos van deze Italiaanse metal/jazz/avant-garde veteranen zorgt er namelijk niet bepaald voor dat je hoofd rustig blijft. Een soort van 65daysofstatic, maar dan met veel meer wanorde en niets of niemand ontziend. Zu's nieuwe, veertiende cd Carboniferous verschijnt op Patton's Ipecac-label en ik kan me geen betere plek voorstellen voor deze mannen. Patton komt zelf ook nog een handje helpen de boel nog minder gestructureerd te maken en krijgt daarbij assistentie van Fugazi's Joe Lally, Dälek, The Melvins en saxofonist Steve MacKay die legendarisch is sinds zijn bijdrage aan The Stooges' tweede plaat Fun House. Dit bonte gezelschap zorgt ervoor dat Carboniferous loodzwaar wordt en voelt als het beklimmen van de berg die voor op de hoes prijkt. Dit terwijl de ondergrond verhard lijkt, maar als vette modder aan je schoenen kleeft. Of het toeval is weet ik niet, maar net tijdens het 'rustpunt' (nu ja, rustpunt is relatief in Zu's geval) aan het einde van "Axion" wordt omgeroepen dat er een extra trein ingezet wordt. Ik voel me ineens een stuk beter.

"Perfect. Hier heb je het nummer van Marius, bel hem maar om 12:00, dan zitten ze in de tourbus", aldus de vrouw van de platenmaatschappij. Ik moet op een zondagmiddag de leden van The Sedan Vault bellen. Nu kun je een druk tourende band zijn of iemand in het studentenleven, maar op een zondagmorgen staan veel mensen niet te wachten op een telefoontje van een interviewer met vervelende vragen. Hij gaat over...

Geen rumoerige tourbus, als verwacht, maar een rustige huiskamer is de achtergrond van het gesprek. "We zouden eigenlijk nu al onderweg naar Eindhoven moeten zijn, maar hebben een kleine wijziging gemaakt. Onze thuisstad lag op de route en ik heb heerlijk thuis geslapen en gedoucht vandaag. Het paste nog in het schema, we gaan nu over een uurtje richting Nederland." Vanavond staan ze namelijk in de Effenaar, samen met de voorvaders van post-hardcore: Helmet. "Een grote eer, maar nee, zenuwachtig zijn we niet meer voor optredens. We hebben al erg veel show achter de rug en het gaat eigenlijk altijd erg goed, we kunnen echt op elkaar vertrouwen."

Als je wilt weten wat de favoriete countrysongs van Ben Kweller zijn, moet je even naar zijn website. Een sympathieke homepage, hoogstpersoonlijk door Ben in elkaar geknutseld, waar je onde rmeer deze mixtapevindt. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon naar zijn nieuwe plaat luisteren. Changing Horses afdoen als een popquiz is vele malen tekort door de bocht, maar de invloeden liggen er wel duimendik bovenop. Aan de andere kant: welke zichzelf respecterende singer/songwriter is bang voor tradities? En een talent als Ben Kweller heeft een grotere kans om weg te komen met een genre dat zo uitgekauwd is als countryrock. Bovendien heeft hij hulp gekregen van Kitt Kitterman, een fantastische dobro- en pedal steelspeler. Opener "Gypsy Rose" klinkt nog als voorzichtige veranda-folk, maar dan krijgen we "Old Hat" en komt de geest van Gram Parsons uit de fles. Het op een pianoriff leunende "Sawdust Man" is de enige track waar de cosmic cowboy niet of nauwelijks om de hoek komt kijken. Ben Kweller heeft een stem die soulvol en warm klinkt en naadloos past op de vaak eenvoudige, maar ook altijd even warm klinkende instrumentatie. Met Changing Horses geeft hij niet alleen een nieuwe richting aan zijn carrière, maar revitaliseert in één moeite door een vrijwel uitgekauwd genre.

Science Faxtion mag je bijna een supergroep noemen. Bootsy Collins (Parliament, Funkadelic, Praxis), Buckethead en Brain (beiden Guns N' Roses, Praxis), Tobe "Tobotius" Donohoe en de aanstichter van het geheel, producer/songsmid/multi-instrumentalist Greg Hampton, dat zijn de namen van de deelnemers. Wie minstens drie van de vijf namen herkent weet overigens ook meteen dat dit geen makkelijk plaatje is. Het al genoemde Praxis biedt allesbehalve makkelijke kost. Dit is gelukkig wel een stuk toegankelijker, maar nog steeds is een ruime opvatting van rock noodzakelijk. Je hoort funk, spacerock en metal, maar er komen ook invloeden uit de hiphop voorbij - niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van een DJ en zang van Public Enemy's's Chuck D op "What It Is". Een deel van het album is spannend en avontuurlijk en je hoort daarbij klanken à la Slavior en Living Colour voorbijkomen. Gierende gitaren, funky baslijnen en doorgaans een stevig tempo, met daaroverheen allerlei verschillende stemmen, al dan niet vervormd. Bij songs als "Fatally Flawed Flesh", "Looking For Eden" en "Chaos In Motion" werkt dat prima en levert het aangename funkmetal op. Waar Praxis vooral heel moeilijk instrumentaal is, is Science Faxtion door de zanglijnen vanzelf al wat beter te volgen. Toch werkt het niet altijd. Met name bij de langzamere songs blijft het soms bij een schets van een song, weliswaar vlekkeloos uitgevoerd, maar je krijgt het gevoel dat ze met het idee al zo verguld waren dat ze niet meer de moeite hebben genomen het echt uit te werken. De slowfunk "Famous" is een voorbeeld daarvan. Instrumentaal zit het het hele album natuurlijk wel snor met deze namen, maar daarmee heb je nog geen songs te pakken. Bootsy Collins schijnt hier een echte band van te willen maken, dus wellicht is dit de opmaat naar een plaat die helemaal klopt. Wie van avontuurlijke rock houdt, maar bands als Planet X en Praxis te vaag en te onrustig vindt, moet Living On Another Frequency eens gaan beluisteren. Science Faxtion is avontuurlijk zonder dat je er speciaal voor moet gaan zitten om het überhaupt te kunnen volgen.

In de tijd dat ik op het VWO zat, was ik 's middags vaak vroeg thuis. Dan kon ik op dinsdag mooi luisteren naar 2-meter de lucht in, het programma dat ondertussen door de horizontale programmering op 3FM al lang verbannen is uit de ether en slechts via Kink FM nog te beluisteren is. Ik genoot heel erg veel van de sessies die Jan Douwe Kroeske opnam. Toen merkte ik ook al dat ik een grote voorkeur had voor de uitgeklede sessies. De sessies met alleen piano of gitaar, die waren het meest intens, vond ik. De bands die hun hele hebben en houden de studio van de Vara mee in namen, deden natuurlijk ook wel hun best. Op de een of andere manier klonk dat voor mijn gevoel toch vaak als het spelen op een podium zonder publiek. Alleen de écht goede bands weten dan ook een vonk over te laten slaan. Ik merk dat ik nu ik luister naar het over drie cd's verspreide overzicht Het beste van 2 meter sessies 1987-2009 ik weer precies dat onderscheid maak. De akoestische sessies luister ik en koester ik en elektrisch versterkte versies ben ik dus snel zat. Een goed voorbeeld hiervan is de op papier interessante combinatie van Jan Akkerman en Ice T. Deze sessie wordt door JDK, Ice-T en Jan Akkerman in het boekje een van de meest bijzondere dingen uit hun carrière genoemd, maar ik vind er geen fuck aan. Hetzelfde geldt voor Barry Hay's uitvoering van "Happiness Is A Warm Gun". Dat het elektronisch wel kan bewijst een band als Voicst in het gruizige "Everyday I Work On The Road", Elliott Smith's "Waltz #2", maar ook die hadden ze van mij wel akoestisch mogen doen. Nee, doe mij maar Blind Melon's "No Rain", die bij mij de rillingen over de rug doet lopen, de gepassioneerde versie van "The Mercy Seat" door Nick Cave of Living Colour's verrassende jazzy draai aan "Love Rears It's Ugly Head" en Newton Faulkner's uitvoering van "Teardrop". Dat zijn de monumentale sessies waar ik goede herinneringen aan bewaar. Gelukkig zijn er genoeg van dit soort pareltjes te vinden tussen de 54(!) tracks op deze verzamelaar.

Sommige zaken zijn niet te combineren: zure haring met appelstroop, Rita Verdonk met politieke integriteit, en Middeleeuws liedmateriaal met piepjonge, brutale poppy zangeressen die voornamelijk furore hebben gemaakt in het coverbandcircuit. Toch waagt Three-ality de sprong. De drie uit Friesland afkomstige zangeressen werden door producer Onno Krijn ingelijfd om een van zijn muzikale dromen werkelijkheid te maken: liedjes uit de Middeleeuwen en Renaissance in een modern jasje gieten. Dat was nog nooit gedaan, zo zal hij gedacht hebben. Leoni Jansen verzorgde de vocale coaching van de meiden, en het moet gezegd: zingen kunnen ze. Het is loepzuiver, de samenzang klinkt geweldig, en alledrie hebben ze ook solo een prettig in het gehoor liggende stem. Maar hun zang heeft zowel qua uitspraak als frasering en techniek een bepaalde hedendaagse brutaliteit die wat mij betreft niet bij het materiaal past. Hierdoor maakt het geheel een behoorlijk onnatuurlijke en geforceerde indruk. Ze doen simpelweg te veel hun best om spontaan, vrolijk en stoer te klinken. En vooral heel modern. Dat geldt trouwens niet voor de begeleiding, die voor het grootste gedeelte akoestisch is gebleven. Er wordt prachtig gemusiceerd op een grote hoeveelheid instrumenten, waarbij ook exoten zoals de Oud niet worden geschuwd. Maar als er dan opeens zo'n stokoude tekst in de vorm van een zwoele Bossa Nova voorbij komt waggelen, wordt weer pijnlijk duidelijk dat, inderdaad, sommige zaken niet te combineren zijn.

Storm
DM Smith - Heavy Ghost

Ewie
Paulusma / Roosbeef @ Burgerweeshuis Deventer.

Ludo
Capitol K - Notes From: Life On The Wire With A Wrecking Ball

Gr.R.
外道 - Gedo

Sjaak
Abakus - We Share The Same Dreams

Joice
Brakes - Touchdown

André
Lily Allen - It's Not Me, It's You

Prikkie
Neal Morse - Lifeline

Sikkema
Wintersleep - Welcome To The Night Sky

Blizzard
Anneke van Giersbergen (en Agua de Annique) @ Melkweg 12/02/2009

Stonehead
Yuksek - Away from the sea

DubbelMono
Ben Kweller - Changing Horses

Surf City is een Nieuw-Zeelands gezelschap dat me met haar naam behoorlijk op het verkeerde been zet. Zeker, het gitaarwerk doet best aan surfrock denken, maar dan wel zoals Big Country ooit aan doedelzakken deed denken. De rock van de heren doet namelijk vooral denken aan Britse New Wave uit de jaren tachtig. Joy Division, The Cure, The Jesus And Mary Chain, dat werk. Daarmee ben ik meteen een van de minder voor de hand liggende recensenten van File Under. Een lekker potje surfrock ga ik niet uit de weg, maar ik ging en ga met een grote boog om alle Britse droefsnoetenpop heen. En dit album heeft precies alle kenmerken daarvan: zanglijnen die ik als zeurderig ervaar, simpele gitaarlijnen en die typische droefsnoetenproductie met veel hoge tonen en echo. Hier en daar is er nog wel iets te ontdekken dat ik als catchy zou kunnen omschrijven. Vaak gaat het echter voor mij al mis in het intro en is de song voor mij verloren. Tel daarbij op dat de productie behalve weinig inventief ook niet erg sterk is en mijn oordeel zal duidelijk zijn. Ja okee, Prikkie, maar hoe zal iemand die wèl van droefsnoetenpop houdt dit plaatje ervaren? Voorzover iemand die nooit eyeliner heeft opgehad dat kan beoordelen, denk ik dat ook die er niet heel erg van ondersteboven zal zijn. Nostalgische gevoelens ja, en wellicht een aansporing om wat van die oude plaatjes weer in de speler te gooien. Niet meer en niet minder. Nou ja, vooral niet meer.

Het lijkt wel of het steeds vaker voorkomt: platen die pas een jaar of langer na verschijning in Noord-Amerika, de oversteek naar Europa maken. Je zou verwachten dat het wereldwijde web voor een snellere ontdekking van allerlei meer en minder glanzende pareltjes zou zorgen. Hier hebben we er weer eentje: Welcome to the Night Sky is de derde plaat van het uit Halifax, Canadese afkomstige Wintersleep. In 2007 in hun thuisland verschenen en nu tot Nederland doorgedrongen. Breed uitwaaierende gitaarrock met de juiste dosis diepgang. Niet zo theatraal als Arcade Fire, maar die landgenoten kijken wel goedkeurend toe. Net zoals we The Tragically Hip ergens in de verte herkennen. Ze zijn niet bang voor een beetje afwisseling en er komen ook plots onverwachte namen om de hoek kijken. Wat te denken van "See My Ghost" dat het product lijkt te zijn van een samenwerking tussen Paul Simon en Big Country. Die associatie kan overigens ook komen door de invloed van producer Tony Doogan (die we kennen van onder meer Belle & Sebastian en Super Furry Animals). De rij van namen die genoemd moeten worden, is meteen de achilleshiel van deze band. Er lijkt veel van anderen en maar weinig van henzelf op Welcome to the Night Sky te horen te zijn. Hoe prettig deze plaat ook wegluistert.

Af en toe heb ik dat, dan trek ik een avond of dag lang alle toppers uit een genre uit mijn platenkast om even de boel weer wat scherper te zien. Laatst had ik weer eens zo'n bui en trok ik een stapel emo-platen uit de kast. Natuurlijk zat daar Full Collapse, de klassieker die Thursday in 2001 afleverde, bij. Nadat ik die plaat gedraaid had draaide ik ook nog eens A City By The Light Divided, een plaat waar ik, in tegenstelling tot Marty die 'em hier op File Under besprak, bij het verschijnen in 2006 niet geheel van overtuigd was. Toen ik die platen zo achter elkaar draaide, had ik dat gevoel weer. A City By The Light Divided steekt schril af bij Full Collapse. Ondertussen zijn we drie jaar verder, heeft de band major Universal verlaten en verschijnt hun nieuwe cd Common Existence op Epitaph. Het is een beetje gemakkelijk om nu te zeggen dat de band hierop als herboren klinkt, maar dat de band de boel weer beter op de rails heeft staan is absoluut waar. Gelijk bij de track "Resuscitation of a Dead Man" knalt de band in volle vaart je speakers uit. Nou is de openingstrack van een Thursday-plaat eigenlijk altijd een knaller, dit is een voltreffer waarin de band al haar troeven op tafel legt: gloedvolle zang, gelikte koortjes, gedoseerde screams in een ijzersterke melodie. En het mooie is dat Thursday in alle volgende nummers bijna achteloos steeds wéér troef naar troef. Je gaat bijna denken dat de kaarten in dit spel gestoken zijn. Maar daarvoor klinken Geoff Rickly en zijn mannen te eerlijk en oprecht. Tot aan de onheilspellend beginnende en fantastisch opgebouwde afsluiter "You Were The Cancer" dat een van de sterkste tracks van de cd is, blijf ik geboeid zitten luisteren. Het klinkt misschien een beetje sullig om te zeggen dat Common Existence emotioneert, maar ik kan geen ander woord verzinnen om het gevoel dat Thursday met deze plaat weet op te roepen.

Net dit jaar ben ik begonnen met een nieuwe baan, en dat heeft nogal wat gevolgen gehad voor de tijd die ik aan muziek luisteren kan besteden. Bij mijn vorige baan kon ik prima tijdens het werk luisteren. Met deze baan wil dat gewoon niet lukken. Ik zit weinig achter mijn bureau en als ik er zit, staan er wel weer mensen aan m'n bureau. In mijn auto kom ik er ook niet aan toe, want mijn nieuwe auto heeft een geluidsinstallatie die klinkt als een mobiele telefoon van twee jaar geleden. Nu ben ik maar uitgeweken naar de sportschool, met de iPod op de loopband! In een half uur moet ik het doen, want langer loop ik niet. En dan let ik er vaak op of de beat in mijn looppas past. Ik heb gemerkt dat nummers die het ritme van mijn looppas volgen mij vaak wel aanspreken, die zijn lekker upbeat. Dat probeerde ik ook met de debuutplaat van The Phantom Band en er zitten inderdaad een aantal nummers bij die prettig weglopen. Zoals bijvoorbeeld "Crocodile", een lekker instrumentaal nummer dat interessant blijft, ondanks de bijna acht minuten. Daar zijn ze dan ook goed in, langere nummers. Maar liefst vijf van de negen nummers zijn boven de vijf minuten. Andere nummers willen niet helemaal meedeinen in de beat van mijn looppas, maar toch zijn ze de moeite waard. Veel verschillende nummers, die invloeden hebben van Snow Patrol, Nick Cave en soms zelf een beetje Pearl Jam. Oh, voor vandaag is mijn half uur weer om, maar morgen zet ik Checkmate Savage zeker weer op.

Wilt u eens hard lachen? Kijk dan eens naar de oude foto's van Bad Habit. Ik dacht eigenlijk dat Whitesnake indertijd over the top was qua make-up en poedelkapsels, maar als dat over the top is, hoe moet je dit dan noemen? Maar de heren zijn ouder en wijzer geworden en heden ten dage zien ze er een stuk normaler uit. Sterker nog, ze zouden door kunnen gaan voor havenarbeiders op hun stapavond in plaats van een rockband. Qua muziek is er wat minder veranderd. Het is AOR die ook in de jaren tachtig niet had misstaan. Enige modernisering heeft er wel plaatsgevonden, want de productie is op en top AOR, maar wel een productie van 2009. En daarmee heeft Bad Habit een flinke stap gemaakt ten opzichte van hun vorige album Hear-Say. Het materiaal is nog steeds (te) netjes binnen de lijntjes, de uitvoeringen uiterst voorspelbaar, maar voor een AOR-liefhebber is dit album zonder al teveel gene uit te zitten. Er ligt nog steeds een vette jaren-tachtig-saus over alle songs heen, maar productioneel is het allemaal niet zo dichtgesmeerd als dstijds gebruikelijk. Daarmee is dit Above And Beyond bij lange na geen meesterwerk, maar een collectie mid-tempo songs en ballads die voor de echte liefhebber nog interessant kan zijn.

Ik heb zelden zulke fanatieke discussies gehad over een band als afgelopen zomer op Pukkelpop. Een discussie op leven en dood met twee partijen door gendergrenzen gescheiden. Het was zo'n rustige festivalmiddag, waarin de programmering wat lauwtjes was, maar waar op het hoofdpodium Danko Jones stond. De mannen in de groep vonden de testosterock van Danko fantastisch, de vrouwen vonden het maar een naar gefrustreerd mannetje. Nou moet ik zeggen dat Danko niet op zijn best was, want op (te) grote podium wil de man zijn hand nog wel eens overspelen, maar desalniettemin was het een vermakelijke show. Vond ik dan. De vrouwen dus niet. Het hele weekend bleef het een terugkerend thema. En het zou zo maar eens weer een thema kunnen worden. Want Danko heeft een nieuwe plaat uit en dus komt Danko weer langs. Alhoewel, nieuwe plaat. De titel van B-Sides dekt inderdaad de lading. B-kantjes dus. Varierend van bekend (liveklassiekers "The Rules" en "My Time is Now"), gewoon goed ("Sex", die mag hij wel eens live doen) tot werk waaraan je meteen hoort waarom het nooit een regulier album gehaald heeft. De geluidskwaliteit is zeer wisselend, er zitten demo's bij die op het toilet lijken te zijn opgenomen, maar je hoort bijzonder goed welke route Danko Jones afgelegd heeft. Van punky soul (incl puike Ramones en The Offspring pastiches) tot de rauwe bluesrock die hij nu speelt. 27 nummers in nog geen 70 minuten en vooral voer voor fanatici en verzamelaars dus. Die ongetwijfeld weer vooraan staan als Danko Jones eind maart weer komt toeren. De vrouwen laten we deze keer thuis...

Verrek! Black Francis / Frank Black heeft de andere kant van de jaren tachtig ontdekt. De kant waarvoor hij destijds zo zijn best deed om die te negeren of zelfs te overschreeuwen. En dat allemaal dankzij zijn vrouw, Violet Clark, die een liefhebber is van de synthesizers en de new wave van dat decennium. Een project van een echtpaar met verschillende smaken, samen in de studio, als dat maar goed gaat... en het ging goed. Grand Duchy (een verwijzing naar Luxemburg, het land waar het stel graag een huis zou kopen van de zuurverdiende centjes die wij betalen voor deze cd) heeft een interessante compilatie van liedjes gemaakt. Hierin zijn soms, oh wonder, overduidelijk The Pixies in terug te horen, bijvoorbeeld in "Black Suit", met een schreeuwende Black en een engelachtige Violet, of in de baslijnen en de feedback van "The Long Song". Het is niet moeilijk om je daar de stem van Kim Deal bij voor te stellen, maar Violet is een goed alternatief. Zeker als je in "Break The Angels" zo ongeveer The Breeders terughoort. En net als je denkt dat er ook wel saaie nummers op de plaat staan ("Ermesinde"), gaat dit nummer halverwege juist weer over in een mooie 80's pastiche door Violet. Na Black Francis' geslaagde soloplaat Svn Fngrs van vorig jaar is dit een zeer interessante en vooral ook waardige opvolger.

Deze week ben ik een stuk wijzer geworden. Ik heb de stap gewaagd en ben maar eens aan een echte cursus Ableton Live begonnen. Ik durf nog niet te zeggen waar dat computerprogramma nou het best in is, maar je gaat wel opeens heel anders tegen elektronische muziek aankijken. Zo ga je het opeens knettergek vinden om anno 2009 nog te werken met de trackers van vroeger - al hadden die natuurlijk wel weer allemaal hun eigen, best vette standaardsamples. Tegelijk snap je opeens wat er zo moeilijk is aan het maken van elektronische muziek, want je verliest tijdens het 'programmeren' het gevoel van puur muziek maken. En daarom is Birdy Nam Nam zo'n interessante band. Of, nou ja: was. Dit collectief van de vier Franse dj's Pone, Need, Little Mike en Crazy B bestaat sinds 2005 en hun nummers kwamen destijds zo tot stand; puur met de draaitafels, zonder in hoorbaar gescratch te vervallen. Deze tweede plaat klinkt echter alsof-ie van een willekeurige Ed Banger-artiest had kunnen zijn. Hij is dan ook geproduceerd door zowel Justice (duidelijk hoorbaar aan de harde afsluiter "The Parachute Ending") als Yuksek, over wiens langverwachte, net verschenen debuut-LP Away from the sea binnenkort meer. Dat geeft de plaat ontegenzeggelijk extra bite en het was mijn eerste reden om 'm te gaan luisteren, maar het maakt 'm ook nogal rommelig. Waar zowel Justice als Yuksek heel poppy en herkenbaar uit de hoek komen, hoor ik in deze Birdy Nam Nam eigenlijk vooral heel veel andere bands terug. "Red Dawn Rising" klinkt als de derde Daft Punk, "Space Cadet Apology" een beetje als Kraftwerk, "Homosexuality" als Sebastien Tellier, "Transboulogne Express" als DIOYY? (door de "Weird Science"-achtige stemeffecten) en de banger "Worried" had eigenlijk wel van iedereen kunnen zijn. Dat maakt deze Manual for Successful Rioting weliswaar een fijne en onderhoudende plaat, maar geen memorabele.

Mooie naam, Amp Fiddler. En het was dat ik het hoesje al gezien had, anders had ik gedacht met een puik stelletje herrieschoppers te maken te hebben. Dat is deze Amp Fiddler niet. We hebben hier te maken met Joseph "Amp" Fiddler, zanger/toetsenist in de soul-/funkhoek. Hij werkte onder andere met Prince. Zo af en toe brengt Joseph ook werk onder eigen naam uit en voor het Strutlabel is Amp Fiddler begonnen aan iets een serie, Inspiration Information, die hem moet laten samenwerken met artiesten van diverse pluimage. Vol. 1 is een samenwerking met reggaegiganten Sly & Robbie. En ik hoop voor Amp dat dit niet de toon voor de hele seriegaat zetten, want van deze samenwerking levert nog niet bepaald synergie op. Vooral Sly & Robbie hebben het zich er nogal makkelijk vanaf gemaakt. Inspiration Information mag niet eens reggae-light genoemd en met soul of funk heeft het ook niet veel te maken. Amp is een goede zanger, maar hij wordt hier niet op de proef gesteld. En lijkt zelf ook niet voldoende ideeën te hebben om er zelf wat van te maken. Helaas, deze Inspiration Information is een gemiste kans.

Girlschool was ooit een veelbelovend gezelschap dat op sleeptouw werd genomen door Motörhead. Aanvankelijk ging men onder de naam Painted Lady door het leven, maar na enkele bezettingswisselingen werd die gewijzigd in Girlschool waarna een aantal aardige wapenfeiten aan de wereld gepresenteerd werd zoals het debuut Demolition, Demolition en de Ep St. Valentine's Day Massacre, een samenwerkingsverband met Motörhead. Na al die jaren gaat de band er nog altijd prat op niet alleen het langst bestaande meidenensemble te zijn maar ook het eerste. Dat daarbij gemakshalve voorbij gezien wordt aan The Runaways mag de pret niet drukken en dat doet het dan ook niet, want ondanks het feit dat de hoogtijdagen van de dames allang naar de kerkers van het muzikale archief zijn verdreven, wordt op dit dertigjarige eerbetoon aan zichzelf een ongebreideld enthousiasme tentoon gespreid. Het album is opgedragen aan de in 2007 aan de gevolgen van leukemie overleden Kelly Johnson, voormalig snarenplukster van het inmiddels overrijpe vrouwenclubje en geëerd door middel van een ingemixte 'spooksolo' op openingstrack "Everything Is The Same", en kent een keur aan rocksterren die een voor een en soms gezamenlijk hun opwachting maken. Zo wordt medewerking verleend door bijvoorbeeld J.J.French (Twisted Sister), Neil Murray (oa Whitesnake en Black Sabbath), Toni Iommi, Fast Eddie Clarke, Ronnie James Dio en uiteraard Lemmy. Het zijn vooral deze gasten die Legacy naar een acceptabel niveau verheffen. De dames spelen weliswaar een aardige pot muziek, maar de vrouwelijke tegenhanger van Motörhead blijft met haar op een punkinslag gebaseerde mix van hardrock en metal ver achter bij de prestaties van de uitgenodigde elitetroepen en ontstijgt nimmer het niveau van leuk achtergrondplaatje tijdens het stofzuigen. Niettemin een pluim voor het doorzettingsvermogen van de dames die onverdroten doorgaan met het maken van de muziek die hen na aan het hart ligt.

Sommige mensen houden van jonge kaas, en andere weer van kaas die wat langer gerijpt heeft. Feit is dat de smaak van die laatste soort wat doordringender en sterker is, en dus ook langer bij je blijft over het algemeen. Het Amerikaanse Mystery Girls had echter vast niet de bedoeling om hun "nieuwe" materiaal, dat al stamt uit 2004-2005, zo lang te laten liggen, maar het gebeurde wel. Interne bandstrubbelingen of zoiets. Gelukkig is hun muziek geen overjarige kaas geworden, eerder tijdloos lekker. Want goedgemaakte, rauwe, bluesy garagerock als die op hun alweer derde cd, Incontinopia, raakt eigenlijk nooit uit de mode. Zelfs de knipoog naar de jaren zestig in "The Magic Is Gone" klinkt weliswaar bekend maar toch zeer opwindend en betrokken. In de stijl van bijvoorbeeld MC5 of The Stooges houden deze kerels de garagepunk in ere, mede dankzij de rauwe stem van zanger Casey Grajek. De toevoeging van een snijdende mondharmonica maakt een nummer als "I Took The Poison" helemaal af, evenals het orgel in "We're So Illegal". Wie denkt dat Arctic Monkeys rock 'n' roll zijn, zou de jonge honden van Mystery Girls eens moeten proberen. Gij zult niet teleurgesteld worden!

Zal het dan toch in de lucht zitten? Brengt de ijle lucht van IJsland dan toch iets naar boven in artiesten dat totaal ongrijpbaar is? Ik begin het bijna te geloven na beluistering van het album van Giants Of Húsavík. Vanaf de stemmige opener "Spokesman" die van mij nog minuten had mogen doorgaan tot de experimentele afsluiter "When You Follow The River You'll Get To The Sea" spat de inspiratie uit de speakers. In minder dan tien dagen tijd namen Maurits Westerik (GEM) en Jason Köhnen (Bong-Ra) het album op, in een rommelig huisje in Sandgerði, als onderdeel van Maarten Besseling's indrukwekkende reeks In A Cabin With. De naam van de gelegenheidsband verwijst overigens niet naar een museum in Húsavík maar is een IJslands koosnaampje voor walvissen. Het voortbubbelende nummer "Giants" zou dan ook een ideale soundtrack zijn voor een onderwaterfilm met deze zoogdieren in de hoofdrol. Westerik's stem past perfect bij de dromerige muziek en doet zelfs zo nu en dan denken aan Richard Ashcroft van The Verve. Afgezien van enkele wel erg voor de hand liggende geluidseffecten, zoals de irritante gsm-static op "Mobile" en het tromgeroffel op "The Soldiers" is Giants Of Húsavík een buitengewoon leuk en origineel album. Je zou bijna gaan hopen dat er nog veel meer Nederlandse artiesten op een Icelandair-vlucht stappen.

Het arsenaal interessante vrouwelijke singer/songwriters van Nederlandse komaf dijt al maar verder uit. Een paar jaar terug vond ik eigenlijk alleen Chantal Acda (nu Sleeping Dog) interessant. Nu kom ik met Marike Jager, Roosbeef en Leine al bijna tot een handvol. En in hun kielzog komen er nog enkele talenten aan. Zo is er nu het debuutalbum van Amarins & Le Gatte Negre, Incredibly Close To The Moon. Amarins is een van de leden van het Amsterdamse Singer Songwriters Guild waar ook Lucky Fonz III, Ro Halfhide en Arthur Adam aan verbonden zijn. Een beetje oneerbiedig zou ik de liedjes op Incredibly Close To The Moon zeemansliederen kunnen noemen. Alhoewel, wat is er eigenlijk mis met zeemansliederen? Zeker in de liedjes waarin de accordeon van Floris Kortie (betaald met het spaargeld van zijn oma!) zwierig ronddanst stralen dat gevoel zeker uit. Al zou je ze ook zo kunnen plaatsen op een plein van een Frans dorp. Maar Amarins kan het ook heel goed klein houden. Zelfs als de pompeuze zaken van het leven bezingt in "Hassle The Hoff" (met het Kit-theme op accordeon!). Een erg grappig liedje is dat, waarin Amarins begeleidingsband een pluim verdient. Ik twijfel zelf nog een beetje of ik Amarins nu op haar best vind als ze d'r breekbare, ingetogen kant toont of als ze uitbundig ronddanst. Maar misschien is het zo, met beide kanten verenigt op een schijf ook wel prima in balans.

Onlangs kwam ik een YouTube tegen van Anneke van Giersbergen en Danny Cavanagh (Anathema) met een fraaie uitvoering van "The Blowers Daughter" van Damien Rice. Het deed me herinneren aan mijn wens om van Anneke een keertje een album te zien verschijnen waarop haar vocalen niet tegen muurtjes van gitaren en beukende drums op hoeven te boksen. De keren dat ze dit stapje terug deed, resulteerde dat in minder hoogspanning op haar stem - een hele andere Anneke dan de loeiende sirene op "Strange Machines". Ze geeft hier gehoor aan mijn wens en stapt na het treedje met Agua de Annique nog wat treedjes verder terug. Pure Air is opgenomen met een keur aan muzikale gasten. Met wisselend succes. Het veelal akoestische album opent ijzersterk met de eerdergenoemde Rice-cover. Ook over de samenwerkingen met Niels Geusebroek (Silkstone) hoor je me niet klagen. Haar stem blijkt in een puike versie van "Day After Yesterday" verrassend goed samen te gaan met die van Marike Jager, evenzo met Kyteman's trompet in "Come Wander With Me". Het gaat daarna echter mis in de wat meer prog-getinte, uit de toon vallende inbreng van Arjen Lucassen en John Wetton. Met het ongelukkig gekozen "Ironic" (welk coverbandje met zangeres speelt dit nummer niet?) dreigt het album even richting een minder geslaagde tweemeter-sessie af te dwalen. Gelukkig revancheert Anneke zich in het staartje en laat en passant in haar uppie horen dat er achter de ueberkitsch van Franky Goes To Hollywood's "The Power Of Love" een erg mooi liedje schuil gaat.

Voor Saxon heb ik altijd al een zwak gehad. Op mijn vijftiende was Saxon een van de bands waarvan ik een patch op mijn spijkerjack had zitten en wat er daarna ook gebeurt, zo'n band blijft iets voor je betekenen. Ze hebben behoorlijke dieptepunten gekend en hun tournees spelen zich doorgaans af in relatief kleine zaaltjes, maar de sound heeft hooguit licht productionele wijzigingen ondergaan. Zanger Biff Byford is dan ook nog altijd de spil van Saxon, met een stem die ik alleen als sirene kan omschrijven. En dat is dan niet zo'n mythologische zingende juffrouw, maar zo'n herrieding. Prettige herrie, dat dan wel, en zo herkenbaar als de Union Jack. In deze eeuw hebben ze hernieuwde inspiratie gevonden en daarmee ook nieuwe aandacht. Into The Labyrinth is hun nieuwste album en het is wederom een album dat de moeite waard is. Titels als "Battalions Of Steel", "Live To Rock" en "Valley Of The Kings" maken duidelijk dat er nog steeds weinig veranderd is, maar zeg nou zelf, een compleet nieuwe richting voor Saxon zou ongeloofwaardig zijn. De huidige line-up speelde tien jaar geleden ook al samen en dat hoor je. Bovendien blijkt Biff Byford nog steeds alles moeiteloos aan te kunnen. Wat je helaas ook hoort is dat er met Charlie Bauerfeind een Duitse producer aan het roer stond. De productie is regelmatig wat te glad, met teveel echo, teveel distortion en vooral te weinig pure rauwheid. Daardoor zijn de tragere songs op dit album de beste, simpelweg omdat er daarbij nog voldoende lucht tussen de instrumenten zit. Een van die rustiger tracks is trouwens een oude bekende: "Coming Home", oorspronkelijk in 2001 op Killing Ground verschenen, staat er hier op in een fraaie slidegitaarversie die er Southern Rock-blues van maakt. Qua songs en uitvoeringen is dit album zeer de moeite waard. Het is jammer dat de productie daarbij achterblijft.

Ze durven nogal, die jongens van Vibrasphere, dacht ik toen ik de tracklist van de nieuwste cd van het tranceduo uit Zweden zag. Slechts zes nieuwe tracks bevat de plaat: enkele remixen van oudere nummers vullen de overgebleven ruimte. Vibrasphere beweegt zich op het snijvlak van trance, psytrance en progressive trance: de uitkomst is vaak intelligent, diep, tamelijk donker en niet commercieel. De heren Rickard Berglöf en Robert Elster staan hiermee op het tranceveld precies tegenover Tiësto en Armin van Buuren, en dat hoor je direct aan het eerste nummer "Decade", waarin de droeve strijkers prachtig resoneren maar nog amper houvast bieden. "Breathing Place" is met afstand het beste nummer van de cd: op een loom tempo ontspint zich een geweldige melodie waarvan ik geen genoeg krijg. Deze rustige, Chicane-achtige muziek kunnen de heren kennelijk dus ook aan. Met "Dewdrops" (in samenwerking met Ticon) en "Analog Marinade" wordt het tempo omhoog geschroefd en komt de herkenbare, wat abstractere Vibrasphere sound aan het licht. De twee nummers zijn gelaagd en melodisch, wat niet gezegd kan worden van het teleurstellende "Waveguide". De remixen verschillen nogal in kwaliteit: zo weet Solead het prachtige, oudere "102 Miles From Here" te verpesten door de melodie haast helemaal weg te gummen. De remix van "Ensueño", gemixt door Vibrasphere zelf, is heel wat beter. Toch kan niet gezegd worden dat Lungs Of Life net zo goed is als de eerdere albums van Vibrasphere: daarvoor ontbreken domweg voldoende toptracks en geniale remixen. Wie weet hoe het was afgelopen als de heren hadden besloten heel wat meer nummers aan de plaat toe te voegen.

Slechts de namen der grote drinkers leven voort, schreef de te vroeg overleden schrijver Riekus Waskowsky al. Als dat klopt, dan is Aidan Moffat al een tijdje verzekerd van een plaatsje in het pantheon van onvergetelijke helden. Na samen met Malcolm Middleton een stuk of zes prachtige platen onder de naam Arab Strap gemaakt te hebben, is How To Get To Heaven From Scotland zijn eerste echte soloplaat (het literaire tussendoortje I Can Hear Your Heart tel ik voor het gemak niet mee). Het zal niet verrassen dat deze cd in het verlengde van Arab Strap ligt. Want hoe goed Malcolm Middleton ook was, het meest kenmerkende van dit duo was het meestal raspende, soms grommende en vaak zelfs liefdevolle dronkemans Spraechgesang van voorman Aidan John Moffat. De ingrediënten voor zijn teksten komen ook nu van hetzelfde palet: de gefnuikte liefde, de mislukte liefde, de trieste liefde en oh ja, altijd duikt er ergens foute seks op ("The Best Kiss is the Last"). Maar het lijkt er waarachtig op dat Moffat wat minder zwaar aan het leven tilt. De toon is lichter ("Lover's Song"), de melodieën vrolijker, de zelfspot nadrukkelijker. Aidan Moffat zal toch niet van de drank af zijn? Of een gelukkig liefdesleven hebben gevonden? Het maakt niet veel uit: ook How to Get to Heaven from Scotland bewijst weer wat voor bijzondere liedjessmid mijn favoriete Schot is.

Bands die je wel zou moeten kennen, maar waarvan je nog nooit ook maar één noot hebt gehoord. XTC is er zo een voor mij. Ik dacht even dat daar verandering in zou komen, maar Dog Eared Moonlight verschijnt slechts op het door Andy Partride gerunde Ape Records. Zou me niettemin niks verbazen als The Milk & Honey Band-leden (lelijke en lastig te onthouden naam trouwens) wél goed naar hun "baas" hebben geluisterd. Multi-instrumentalist en zanger Robert White schrijft gelaagde, ambachtelijke popliedjes, waarbij hij zijn inspiratie zowel uit Engeland als uit Amerika haalt. Denk aan de grote B's: Beatles, Beach Boys, maar vergeet ook de kleintjes niet: Big Star en, daar word ik heel blij van, Bread. Het meest frappante aan deze release is hoe goed ie wordt. Met de nadruk op wordt. In eerste instantie leek het me muzak. Het kabbelde op de achtergrond en de luie zanger leek er verdomd weinig zin in te hebben. Met iedere luisterbeurt vouwde de plaat zich echter verder open, tot je zijn geslaagde one-liners meezingt. 'You're my perfect waste of time' of 'Flowers around your head, clouds 'round mine'. De rustige nummers zoals "Just You" en het Baueresque "Maryfaith Autumn" gaat ze 't beste af. Als ze wat feller uit de hoek proberen te komen wordt het wat knullig. Het drietal nummers dat de plaat afsluit bloeide als eerste op. Het spacy "Dissapear", het catchy "Cut The Line" (zei er iemand Coldplay?) en het al eerder geciteerde "Flowers", waarvan het Fleetwod Mac-achtige gitaarlickje aan 't eind nog wel even door had mogen sudderen.

Kijk, dat twee van die veteranen uit de popmuziek zoals Peter Buck en Bill Reiflin een deuntje meespelen op een cd van oude vriend Robyn Hitchcock, dat snap ik wel. Wat is er nou leuker dan iemand die je al dik twee decennia kent en wiens muziek je heel erg waardeert een beetje te helpen in de studio? Weinig toch? Nou ze wisten nog wel wat, met een stel vrienden op tournee gaan is nog leuker. En zo stonden de twee REM-leden in 2006 dus in Tivoli de Helling als onderdeel van The Venus 3 Hitchcock te begeleiden. Da's wel wat anders dan een concert met REM, maar de mannen hadden het stikt naar hun zin. Dat hoor je ook weer terug op de nieuwe cd van Hitchcock. Goodnight Oslo, waarop Buck en Reiflin weer prominent aanwezig zijn, maar wederom in dienst van de Britse rockveteraan die de liedjes aanleverde. Dienstig zijn doet overigens ook held Colin Meloy van The Decemberists. Dat hij meezingt verbaast me eigenlijk niets. Heel ver uit elkaar liggen de muziek van The Decemberists en Hitchcock niet. Grappig is wel dat bij het ene nummer waar Peter Buck aan meeschreef ("Sixteen Years") gelijk het geheel een REM-sfeertje krijgt. Dat geldt voor de andere nummers veel minder. Die ademen vooral de liefde uit voor de betere sixties pop/rock waarbij Hitchcock op bewonderenswaardige wijze zijn Britse en Amerikaanse liefdes vermengt. Dat Hitchcock na al die jaren nog steeds niet de stap heeft gemaakt naar het grote publiek ligt ook zeker niet aan de kwaliteit van zijn liedjes. Dat ligt denk ik eerder aan zijn stem, die niet altijd even gemakkelijk in het gehoor ligt. Toch zou een grotere zaal dan de Helling (bijvoorbeeld een uitverkochte Oude Gracht), absoluut op zijn plaats zijn.

Het is met freakfolk als met dubstep, zo lang je er niet teveel en te vaak naar luistert, is het best lekker. Emily Loizeau vroeg onder meer Moriarty, Herman Düne en Thomas Fersen mee te helpen aan haar tweede album, en als u die bands kent, of het labeltje freefolk kunt plaatsen, weet u hoe klinkt. Akoestisch, muzikaal erg rijk, met elementen uit kinderliedjes, gospel, fanfare en vastelandsfolk dus. Doorgaans in het Frans, soms in het Engels. En met een dikke zuchtmeisjesrand, want zo'n lief stemmetje heeft Emily wel - luister naar het prachtige, subtiel ingekleurde pianoliedje "Songes". Uitschieters zijn verder de zomerse meefluiter "Sister" (half Frans, half Engels) en de inhaker "La Femme à Barbe". Heel erg freakfolk is het met geitengeblaat opgeleukte "Coconut Madam" - je moet er maar net zin an hebben. Hier is een veertig minuten durend concert te zien van Emily en haar gasten, zeer de moeite.

Toch is het maar apart werk, dat recenseren. Je kunt soms het kaf van het koren van het kaf scheiden en zo de aandacht vestigen op onbekende meesterwerkjes die anders wellicht verborgen zouden blijven. Maar in andere gevallen krijg je werk binnen waarvan je alleen maar kunt verzuchten: wat voeg ik nog toe met mijn recensie? Ik bedoel: de hoeveelste recensie van Bruce Springsteen's nieuwe werkje Working on a Dream zou dit zijn? En moet ik nog uitleggen wie Springsteen is en in welke genre hij zich beweegt? De man is een genre op zich! Dat is een genre heel veel fans, die toch de plaat wel downloaden kopen en zelfs waarschijnlijk al in huis hebben, voordat deze recensie verschijnt. En dan maakt het niet uit of de recensie goed of slecht is. En ach, zou Springsteen nog echt wakker liggen van de plaatverkoop? Zijn politieke statements komen beter voor het voetlicht buiten zijn muziek om en echt verdienen doet hij met de komende toer. Met ouderwetse concerten van een uurtje of drie, waar met een beetje geluk misschien zelfs vijf nummers van de meest recente plaat langs zullen komen. Wat wil je ook met zo'n oeuvre. Maar had Springsteen deze plaat dan maar helemaal niet moeten uitbrengen? Natuurlijk wel! Al was het maar omdat we anders een puik nummer als opener "Outlaw Pete" hadden moeten missen. Want Springsteen kan het nog wel, hele goede nummers schrijven. Oké, de impact is wat minder dan ten tijde van Born to Run, maar Working on a Dream misstaat niet in 's mans oeuvre. Het enige puntje van kritiek is dat de plaat te lang is. Een ietwat meer zelfkritiek bij de keuze van de tracklist had kunnen voorkomen dat we in sommige nummers de studio horen spreken in plaats van het liedje. En het liedje is toch de kracht van Bruce en de kracht van zijn platen. Maar een kniesoor die daarop let. In de zomer gaan we gewoon weer uit ons dak. En dan kan het niet lang genoeg duren…

In Zweden weten ze hoe ze goede metal moeten maken. Van alle Scandinavische landen heeft Zweden zo'n beetje de grootste metalscene en met bands als In Flames, Darkane, Meshuggah en Dark Tranquility weet je over het algemeen dat je goed zit. Naast deze relatief grote namen blijkt er in de underground aldaar nog voldoende leven, en zo word ik deze week verblijd met het album Vermin Soul van het mij verder onbekende Bokor. Deze band hangt muzikaal ergens tussen lichte deathmetal en progressieve heavy metal in, met doordachte gitaarlijnen en melodieuze doch ietwat rauwe zang. Bokor behoort tot het kamp der metalbands die het niet over de boeg gooien van rauwe agressie, Bokor bouwt haar songs zeer zorgvuldig op en vliegt nergens uit de bocht. Wat dat betreft doet de band mij enigszins herinneren aan Psychotic Waltz (opa vertelt), die ook een licht progressieve inslag hadden en ook zeer gestructureerd te werk gingen. Daarnaast houd de band ervan om de nadruk op sfeer te leggen waardoor mij ook bands als Audrey Horne en Anathema te binnen schieten. Enige struikelblok zou de zang kunnen zijn zoals wel vaker het geval is bij metal, deze is namelijk af en toe wat theatraal en licht over de top. Maar verder is dit een prima staaltje Zweedse metal. Liefhebbers van bovengenoemde bands hebben hiermee weer eens een plaatje om in te duiken.

In de schaduw van vanRage Against The Machine en Urban Dance Squad was Stuck Mojo een van de early adapter in het cross-over genre. Met een agressieve mix van hiphop en metal werd de wereld in een mum van tijd murw geslagen, getuige albums als Snapping Necks en Pigwalk, uitgebracht in respectievelijk '95 en '96. Tournees met ondermeer Machine Head en Testament volgden in het kielzog en zelfs het podium van Dynamo viel ten prooi aan de dadendrang van de Amerikaanse machine. Het succes hield echter niet aan, want door het excessieve drugsgebruik van zanger Bonz ontstonden interne strubbelingen. Een en ander leidde er toe dat de band vanaf 2001 een aantal jaren op non-actief stond. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en in 2005 werd een herstart gemaakt. Vreemd genoeg met Bonz weer in de gelederen. Southern Born Killers werd opgenomen, maar tijdens de opnames werd al duidelijk dat Bonz ditmaal definitief het veld zou moeten ruimen. Zijn opvolger stond reeds klaar, namelijk Lord Nelson, een even omvangrijk als kleurrijk heerschap dat door Bonz binnen was gehaald om achtergrondzang te verzorgen. Met hem aan boord werd The Great Revival opgenomen en het is een opmerkelijk werkstuk geworden. De felheid van weleer is nog wel aanwezig in nummers als "The Flood" en "The Fear", maar anno 2008 klinkt Stuck Mojo door de introductie van funky elementen en southern invloeden anders dan ik gewend was. Van de partij is ook Christy Cook die met haar prachtige stem een aantal nummers van de nodige toegankelijkheid voorziet. Voorwaar een prima album dat overigens ontsierd wordt door de cover "Country Roads" van John Denver.

Ring, ring. 'Met J. Oh pardon, avec qui? Sarkozy? Nicolas? Président de la République Française? Ahh, bonjour, je suis honorée! Que puis-je faire pour vous? Oui, je suis Blacksmith. Calme, Calme, vous dites? Je connais Destinity? Mais non, c'est un groupe français? Vous avez envoyé leur cd The Inside à File Under? Un instant s'il vous plaît.' Fuck, waar heb ik die gelaten? Hij moet hier ergens liggen. Oh sjit, dat heb ik weer. 'Un moment encore.' Onder de bank, achter de verwarming, onder het kleed, ja, hier ligt 'ie. Hoe komt 'ie daar nu weer? Zal die koter wel weer gedaan hebben. 'Monsieur Sarkozy? Oui, je l'ai trouvée. Qu'est-ce que vous dites? Un rapport immédiatement? Bien sûr, je commence directement. Oui, je le sais, vous trouvez leur music incroyable et le meuilleur. Avec beaucoup de melodie et un son grandiose. Leur mélange de deathmetal avec influences progressif est tres catchy, je comprends. Vous trouvez "Ready To Leave", "Enemy Process" et "The Inside" très magnifique. Oui, oui, j'écoute, Suédois metal sucks et Néerlandais metal sucks aussi. Vive la France! Allons enfants de la Patrie, le jour de gloire est arrivé! Quoi? Vous cherchez Carla? Pourquoi? Vous voulez coucher avec elle? Mais non, monsieur Sarkozy, je vais accrocher. Vous êtes fou! Je ne veux pas savoir!

Everything And More van de Canadese singer/songwriter Michelle Wright was in eerste instantie - maart 2006 - alleen verkrijgbaar via internet, als download en als cd, maar alleen in haar thuisland Canada. Nu, bijna twee jaar later, krijgt de rest van de wereld pas de gelegenheid om deze collectie uit de platenbakken te vissen. Is het de moeite waard? Haar songs zijn meer dan vakkundig in elkaar gezet en Michelle Wright heeft een krachtige stem, waarmee ze zowel ballads als steviger werk aankan. Haar roots liggen duidelijk in de country, maar er is te veel pop in haar liedjes gestopt. Dezelfde val waar ook Ilse de Lange ingetrapt is. En dan blijkt dat het geheel maar moeilijk beklijft. Opener en titeltrack "Everything And More" trapt af als een nummer van de Dixie Chicks, maar mist een goede hook. "Love Me Anyway" is een wel heel gladde ballad, en het aardig ingezette "My Give A Damn's Busted" wordt door een gelikt arrangement verknald. Twee miljoen exemplaren schijnt Michelle Wright te hebben weggezet van haar platen sinds ze voor het eerst in 1989 de countrycharts beklom. Ongetwijfeld zullen dat er met Everything And More nog meer gaan worden. Maar niet aan deze kant van de plas. Verbazing is er overigens nog over het amateuristische Photoshop-gepruts op het hoesje. Alsof ze er uit moest zien als Céline Dion.

Nou, zal ik eens een voorspelling doen? Op de komende Lowlands zal de drum'n'bass helemaal terug zijn. Als in: nog meer dan vorig jaar. Met dank aan het megasucces van Pendulum in 2008 gaat ongetwijfeld eerst de Prodigy dit jaar zijn grote rentree maken. Hun nieuwe singles "Invaders must die" en "Omen" klinken al verdacht veel als Pendulum, en in het voetspoor daarvan mogen het Groningse Noisia (check ook hun Fabriclive van vorig jaar!) en de Qemists uit het Britse Brighton hopelijk ook op een nog groter publiek rekenen. Deze eerste Qemists-langspeler hakt er namelijk minstens zo lekker lomp in als de laatste Pendulum-plaat (luister maar naar "Stompbox", "Drop Audio" en "The Perfect High"). De gitaren en bassen van de Qemists zijn zelfs nog dikker - daar blaas je niet alleen je subwoofer lekker mee door, je krijgt er de Bravo ook echt wel plat mee. Het zal er dan wel om gaan of het publiek er een beetje in komt. De drie Qemists wagen zich op deze plaat namelijk nog nergens aan de lulligheid waarmee je een Prodigy-achtige hit fabriekt, ook al komen ze met vrouwelijke vocals her en der behoorlijk ver ("On the Run", "S.W.A.G"). Daarentegen bevat Join The Q wel weer fijne jungle ("Dem Na Like Me") en wat subtielere intermezzo's. Het geheel is niet bepaald vernieuwend, maar wel weer verdomde fijn en effectief.

Soms vraag ik me wel eens af op welke basis Storm bepaalt wie welke cd krijgt. Vaak zit er wel enige logica in, iedereen heeft zijn eigen specialiteiten, maar er komen ook heel veel nieuwe dingen binnen. Zou Storm dan denken, die Gr.R., heeft te veel reggae gehad, de laatste tijd, zullen we hem nu een lekker wijf sturen? Ander kan ik niet verklaren waarom ik HK119 kreeg. Magoe, Storm weet ook dat je in feite alles bij mij kwijt kunt, want ik verzin overal wel een mening bij. Zo heb ik dus ook een mening over HK119. HK119 is een soloproject van de Finse Heidi Kilpelainen. Heidi heeft beeldende kunst gestudeerd in Londen en doet daar wat mee op het podium. Dat ziet er op de foto's dermate spannend uit dat ik wel eens een show van haar wil zien. Maar dan niet om de muziek. Dat is gedateerde electropop, hele gedateerde electropop. Ze probeert zich tegen Goldfrapp en Roisin Murphy aan te schuren, maar Heidi vergelijken met beide dames is een belediging voor beiden dames. Kortom, geen aanrader dus en ik zal eens kijken of er nog wat reggae in mijn stapeltje ligt...

De No-Neck Blues Band is een collectief dat uitdaagt, vragen oproept en bezoekjes aan Wikipedia afdwingt. Zelfs voor er muziek geklonken heeft. Wie is bijvoorbeeld Kazimir Malevitsj, waarvan een fraaie mystieke quote de promo vergezelt? Hij blijkt niet de verwachte mysticus, maar een kunstschilder en theoreticus. Abstract natuurlijk, met toppers als Black Square op zijn naam. Drie keren raden hoe dat olieverfwerk eruitziet. Het bruggetje is (te) eenvoudig. Popart tref je hier niet aan. Zeven muzikanten die al anderhalf decennium wekelijks eenmaal samen te komen en dan aan 't improviseren slaan. Zouden ze altijd een tape mee laten lopen? Clomeim klinkt soepel, alsof ze deze vervreemdende psychedelische rock elke week (kunnen) spelen. De waarheid is net even anders. Vermoedelijk om de spanning en scherpte wat op te voeren, nam men slechts gedurende drie dagen op, in 2007, waarna pas daarna het echte werk begon door uit de verzamelde schetsen iets (denk ik, hoop ik) totaal anders samen te stellen. Clomeim kent elf stukken, beginnend en eindigend met "Silurist". Het noisegehalte, het zwarte vierkant waar dit soort platen vaak in dreigen te verzuipen, wordt nagenoeg vermeden. Alleen "Ministry of Voices" en 't vergelijkbare "Salai Widnalas" zijn gorgelende en krijsende duivelsuitdrijvingen die u moet vermijden. Beter, eigenlijk het beste, of zou dat door de herrie daartussen komen, is "Walking Wind", met een prominente rol voor een diepe fluitsolo, dat mij betreft, ook dankzij de tribale groove, als een Aboriginal-ritueel klinkt.

Een tijdje terug had ik een discussie met een platenbaas over ep's. Hij vond ze maar niets: ze kostten voor hem evenveel als een heel album en bovendien wordt er dan verwacht dat er een heel album achteraan komt. Ik heb echter wel iets met ep's. Ze kunnen de artiest of band tot het beste terugbrengen en waar een heel album kan vervelen is hier bij ep's minder kans op. En een single is voor mij dan weer te kort van duur. Building Blocks is ook een ep, en wel van de Engelse multi-instrumentalist Joe Steer die zich de naam Broadcast 2000 aangemeten heeft. En dus zou ik eigenlijk moeten juichen. Dit duurde echter even, want als achtergrondmuzak, waar het eerst bij mij voor diende, lijkt het een grote voortkabbelende middelmatigheid. Als ik me echter concentreer op de muziek en het volume op heb geschroefd, blijkt er toch wel zeker iets prettigs in zijn muziek te zitten. Ik moet sterk aan de muziek van Sufjan Stevens denken en ook wel aan Belle and Sebastian, maar dan met David Byrne op (gelaagde) zang. Muzikaal worden de zeven liedjes semi-akoestisch gebracht, met een ruime sortering instrumenten waaronder een ukelele, een cello en het glockenspiel. In het semi-akoestische zit voor mij de zwakte van de cd, want ik vind de nummers toch wel wat eenvormig en nergens echt eruit knallen. Dit wreekt zich vooral als ik het geluidsniveau terugschroef, maar bij een optimalisering hiervan en wat moeite van mijn kant bevat Building Blocks toch fijne bouwstenen. Benieuwd wat het album gaat brengen.

'Here come the flies so shut your mouth (discard the girl)
Here come the flies so shut your mouth (discard the girl)'

In 1977 bracht Willie Nelson een saluut aan countrylegende Lefty Frizzell, in de vorm van tien covers van liedjes van de twee jaar daarvoor overleden held. De plaat was gestoken in een off-white hoes waarop met goudkleurige schrijfletters de tekst To Lefty From Willie was geschreven. Nu, tweeëntwintig jaar later, neemt Matthew Houck aka Phosphorescent het stokje over. In eenzelfde soort hoes, gebroken wit en getooid met goudkleurige schrijfletters in hetzelfde font, vinden we een cd met covers van Willie Nelson-nummers. Elf deze keer en het is, zoals mag worden verwacht van iemand als Mathew Houck, geen gemakzuchtige greatest hitscompilatie geworden. Sterker nog, opener "Reasons To Quit" is weliswaar bekend geworden door Willie Nelson, maar geschreven door Merle Haggard. Alle liedjes, opgedoken uit de donkerste hoeken van het immense oeuvre van Willie Nelson, zijn volledig naar Matthew Houck's hand gezet. Absolute hoogtepunten: "I Gotta Get Drunk" en de opener "Reasons To Quit". To Willie is een voor Phosporescent-begrippen eenvoudige plaat. De soms wankele, hier en daar aan Will Oldham refererende stem is gebleven, net als de arrangementen die altijd net iets afwijken van wat je verwacht en de donkere sfeer die zelfs over de vrolijkste liedjes blijft liggen. Maar wel een hoogtepunt in Matthew Houck's oeuvre en een prachtig eerbetoon aan Willie Nelson.