Genuinity. Amerikanen hebben de neiging woorden die ze blijkbaar niet veel waarde toedichten ook niet goed uit te kunnen spreken. Perfectie, dat hebben ze dan wel weer hoog zitten, maar ze leggen het in de muziek vaak uit op een manier die wij nep en gemaakt noemen. Nou, nou, nou, is dat niet een beetje een stereotype? Ja, want ook al struin ik nu al een dikke twee maanden over een typisch Amerikaanse campus, en zie ik vreselijk veel van die 'perfectie', er is ook nog dat andere Amerika, en Black Lips is daar wel een mooie exponent van, verre van perfect, maar wel oprecht. Ze laten op 200 Million Thousand horen dat ze enerzijds maar wat aanrommelen, alle vier ongeveer in gelijke mate zangstukken voor hun rekening nemen zonder uitermate vocaal getalenteerd te zijn, maar maken anderzijds aannemelijk dat je dit als virtuositeit zou kunnen aanmerken. Eigenlijk wilde ik de File Under-statuten streng naleven en dit stukje puur op basis van het album schrijven en dus uiterlijk voor het optreden van gisteren. Maar na afloop kan ik zeggen dat het album en het optreden bijzonder goed te scheiden zijn van elkaar, want alleen op het album hoor ik al vier à vijf verschillende Black Lips, en live was gewoon nog een andere en muzikaal volledig gescheiden Black Lips. 200 Million Thousand documenteert bijvoorbeeld dat zelfs Black Lips een groei doormaken die richting volwassenwording gaat, iets waar je live nog niet veel van merkt (wat in de studentensetting van Club Downunder erg goed uitpakte). Onderscheidende nummers in dat verband: het melancholische "The Drop I Hold" (ik hoor Bob Dylan zelfs, in de tweede stem...), de klassieke beat-sound in "Drugs" en "I'll Be With You" wat tot mijn schrik gewoon bijna een ballade is (maar met de energieke passie die Black Lips gewoon is).

Zeg je John Parish, dan zeg je bijna automatisch PJ Harvey. Andersom is dat nog net wat minder het geval, hoewel de twee regelmatig samenwerken, en in 1996 nog samen Dance Hall At Louse Point uitbrachten. Die cd wordt door velen beschouwd als een tussendoortje voor PJ, maar daar is zij het zelf niet zo mee eens. Muzikaal en tekstueel heeft dat album dan ook veel te bieden. En nu, dertien jaar later, is er een hernieuwde samenwerking. Naar A Woman A Man Walked By werd reikhalzend uitgekeken, en gelukkig stelt hij bepaald niet teleur. Sterker nog, de cd is met gemak prachtig te noemen. Van het lekker rockende "Black Hearted Love" (heerlijke gitaarriff!) via het door een banjo voortgedreven "Sixteen, Fifteen, Fourteen" begint deze bij vlagen angstaanjagende plaat je naar de keel te grijpen. Alleen "The Chair" al, dat maar net twee minuten duurt, heeft zoveel verrassingen in zich, dat je vanzelf nieuwsgierig wordt naar de rest. Die is al niet minder opvallend, met als uitschieters op dat vlak het titelnummer ('I want your fuckin' ass') en het hysterische "Pig Will Not", een Beefheart-achtig punknummer met een hartstochtelijk blaffende PJ die herhaaldelijk de kreet 'I Will Not' uitschreeuwt. You love it or you hate it. Helaas duurt de euforie maar 38 minuten. Dat had wel wat langer mogen zijn!

Wandering Between Worlds is een dvd/cd-set van Julian Sas, een van onze beste bluesgitaristen. De dvd bevat een concert opgenomen in De Boerderij in Zoetermeer. Ik moet van de bio aannemen dat het ging om een 'frantically enthusiastic audience', want de promo bevat slechts het cd-deel The Acoustic Session, een vijftal akoestische - joh! - songs, solo gespeeld door Sas. "Helpin' Hand", "Blues For The Lost & Found", "That's Enough For Me" en "Morning Rain" waren al in andere versies bekend, "First Rays" is de enige nieuwe song. Meteen de minste van de vijf, dat wel. Toch is dit akoestisch tussendoortje een buitengewoon prettige afwisseling. Het gitaargeluid is intiem en warm, over de technische vaardigheden van Sas hoeven we het niet te hebben, en diens zang is fraai ingetogen. Dan mag het enige nieuwe nummer op dit cd'tje wat tegenvallen, dat wordt in de volgende vier ruimschoots goedgemaakt. Vooral "Blues For The Lost & Found", met Sas bijna als Jimi Hendrix, en "Morning Rain" zijn goed voor kippenvel, vooral als je zo'n beetje in de luidsprekers kruipt. Een oordeel over de totale dvd/cd-set (ook als 2cd-editie te krijgen) moet noodgedwongen achterwege blijven, maar dit akoestische voorproefje belooft veel goeds.

Gwen Stacy. Een vierkoppige christelijke hardcore-band uit Indiana met een boodschap. Voor veel Europeanen nog ietwat onbekend, maar als het aan deze mannen ligt zal het niet lang duren voordat ze hier net zo groot zijn als in de Verenigde Staten. Mede dankzij hun gezamenlijke platenmaatschappij mag de band het podium delen met Poison The Well en 36 Crazyfists. Hun tour door landen als Engeland, Zweden, Italië en Denemarken slaat gelukkig Nederland niet over. Maar liefst twee maal mogen wij Hollanders genieten van deze 'nieuwelingen' en wat ze te vertellen hebben. Vanavond staat Gwen Stacy in ieder geval in de Tivoli te Utrecht, waar ik onder etenstijd snel even een paar vragen stel aan de bassist en de nieuwe zanger. Helaas blijf ik na die paar minuten met veel vraagtekens zitten, en zo wordt mij wederom beloofd de rest via MySpace te vervolgen.

Storm
Mastodon - Crack the Skye

Ewie
U2 - No Line On The Horizon

Ludo
Loney Dear - Dear John

Prikkie
Umphrey's McGee - Mantis

Blizzard
Epica - The Classical Conspiracy

Stonehead
Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix

DubbelMono
The Epstein - Last of the Charanguistas

ForestSounds
Vangelis - Soil Festivities

Hans Teeuwen bezong ooit de strakke groene broek van Nostradamus (die stond hem goed), Wino heeft iets met "The Women In The Orange Pants". Ooit was hij gitarist in The Obsessed, Saint Vitus en The Hidden Hand, Scott 'Wino' Weinrich. Punctuated Equilibrium is zijn eerste album onder eigen naam. Volgens zijn MySpacepagina is hij doommetal- en stonergitarist. Dat is zeker waar, maar op dit album laat hij zeker in het begin iets horen waar ook de liefhebber van zware, bluesy hardrock blij van zal worden. Weliswaar overheerst het typisch half-doffe stonergeluid van quasi-prehistorische opnamefaciliteiten, maar de meeste tracks hebben een hoger tempo dan de traaaaaag beuuuu-keeeeen-deeeee riiiiiit-meeeeee-seeeeec-tieeeeeeee van de meeste stoner. Ze staan er wel op, hoor. "Eyes In The Flesh", bijvoorbeeld. Eerlijk gezegd vind ik dat meteen een van de slechtste songs, dus van mij mag dat tempo wel wat hoger blijven. Overigens schijnt meneer Wino zo'n beetje eigenhandig de stoner te hebben uitgevonden, als ik sommige publicaties mag geloven. Dat hoor ik er eerlijk gezegd niet aan af. Zeker, Wino weet zich hier en daar weet te onderscheiden van de standaardstoner, bijvoorbeeld in "Wild Blue Yonder" of het trippy "Water Crane". Maar sensationeel? Hmnee, sorry, dat is het echt niet.

Enigszins verwant zijn de Pilgrim Fathers. Deze Britten hebben waarschijnlijk nu al de prijs voor de vreemdste albumtitel van het jaar binnen: Dr Niall Bombast (black) & His Tight Minded Scope Trooper (dog). De titel is daarmee bijna langer dan de cd zelf, want die bevat drie songs en duurt zo'n 25 minuten. Het eerste kwartier is al voorbij met de titelsong, een weirde combo van bluesy, stoner, prog-spacerock. Net zo vreemd als het klinkt, ja, maar op de een of andere manier intrigerend. "Black Sail Pass" is een langgerekte soundscape, alsof Tony Iommi een vroege film van David Lynch van een soundtrack voorzien heeft. De afsluiter "The Usual Woods" is een soort folky jam, die niet lang blijft hangen. Rare jongens, die Britten...

Ik ben altijd al dol op spookhuizen geweest. Dichtslaande deuren, creepy kinderstemmen, voetstappen op zolder… heerlijk! Ik kan steeds weer genieten van griezelfilms waarin de hoofdrolspeler toch weer die donkere kamer binnenstapt terwijl ieder weldenkend mens allang gillend naar buiten zou zijn gerend. Dit geldt waarschijnlijk ook voor de twee broers van Reigns. De broers, die zichzelf Operatives A & B noemen, maken griezelige elektronische muziek. Hun eerste album werd opgenomen in een 'bodemloze put' ergens op het platteland, hun tweede album in een verdronken dorp, en voor dit derde album namen de heren hun intrek in een heus verlaten spookhuis. Helaas klinkt het allemaal wat spannender dan het is, want ik heb zelden zo'n stomvervelend saaie plaat gehoord. Ik kan wel van alles verzinnen over ambient en soundscapes en aanverwante verschijnselen, maar The House On The Causeway is gewoon oer- en oersaai. Continu zich herhalende pianoloopjes en opnames van scheurend papier en krassende pennen proberen een onheilspellend sfeertje te creëren, maar zijn vooral slaapverwekkend. En als de broers ook nog hun vlakke en veelal gesproken zang over de muziek leggen, wordt het zelfs lachwekkend. Dit is een slappe soundtrack van de slechtste griezelfilm die nooit is gemaakt.

Zeg dat Sammy Decoster de liefdesbaby is van Johnny Cash en Alain Bashung, en mensen beginnen wat moeilijk te kijken. Country in het Frans? Quoi?! Toch klinkt Sammy, geboren in de Frans-Belgische grensstreek, alsof hij met kalfsleren laarzen ter wereld kwam op de achterbank van een Chevy Impala. Met een alpino-pet op, dat wel. Want hoewel de wind huilt, de banjo tokkelt en de bas in galop gaat, is Tucumcari toch ook een heel Franse cd. Dat ligt aan de manier van zingen, dat huilerige is toch meer chanson dan country. "Dernier rendez-vous" is een duidelijk voorbeeld, de sfeer neigt meer naar natgeregende kinderkoppen dan stoffige saloon. Bashung kon die koppeling ook zo mooi maken - al kan Decoster aanmerkelijk beter zingen dan de betreurde Bashung. Hij keert zijn donkere hart binnenste buiten in de kreet-om-hulp "Je Partirai Me Suicidier a Hawaii", en wurgt zijn gitaar in "L'Exil". Sammy doet één nummer in het Engels, en gek genoeg werkt dat totaal niet. Dan wordt het modaal, gezichtsloos haast. Die mooie donkere stem hoort in het Frans.

Kijk eens naar de hoes van Ishoku-Sokuhatsu. Je ziet een soort luiaard met fel rode ogen, omgekeerd hangend zoals luiaards dat doen. Dit exemplaar rookt er nog een pijp bij ook. Ergens op de achtergrond draait een schildpad zijn hoofd om. Als je de hoes omdraait zie je waar de luiaard zich aan vast houdt. Geen tak, maar de slurf van een olifant. Far out? Nou en of. Groovy? Niet bepaald. Deze plaat blijkt een rare mengvorm van gelikte pop, suffe jazzrock en uitgesponnen proto-hardrock bevatten. En toch geldt de band Yonin-Bayashi (wat kwartet schijnt te betekenen; een eerste line-up heette San-Nin, wat inderdaad trio betekent) als een legendarische Japanse rockband. Ishoku-Sokuhatsu was hun debuutalbum. De virtuositeit spat er van af, maar helaas willen de vier muzikanten dat weten ook. Het over ruim elf minuten uitgesmeerde "Omatsuri" klinkt tot op driekwart als een perfect nagespeelde, maar helaas verloren gegane Deep Purple-track (dat orgeltje!). Dan besluit het viermanschap plots dat Santana ook erg leuke dingen doet en zo gaat "Omatsuri" naadloos over in een soort latin-fusion-jazzrock. Ideeën genoeg, maar geen stuurman aan boord, dat idee. Voer voor Julian Cope-adepten en jamliefhebbers, zou je ook kunnen zeggen. Op veel fora worden ze de Japanse Pink Floyd genoemd en ook dat is helemaal niet zo'n slechte vergelijking.

Broodnuchter schrijf ik normaal gesproken mijn stukjes voor File Under. Maar nu even niet. Ik ben zo dronken als een maleier. Probeer dan maar eens wat zinnigs te typen over de nieuwe cd van Mastodon. Nee, het kan nog erger, probeer maar eens om nuchter wat te schrijven over Crack The Skye de nieuwe Mastodon. Dat is misschien nog wel moeilijker, vrees ik. Net, in de trein op weg naar huis heb ik me weer mee laten zuigen het luchtledige in, was ik het middelpunt van de storm, het luchtledige in. Oh, dat typte ik al. Waanvisioenen kreeg ik ervan. Ik hoorde Ozzy zingen als in zijn beste jaren, gebackupt door Pink Floyd. Waarbij aangetekend dat Tony Iommi even achteloos een hoek gegeven heeft aan David Gilmour, die nu niet cool and collected maar als een warhoofd gitaar staat te spelen. Terwijl Iommi 'em opjaagt en semi-bedreigt met een tatoeëernaald (en een smile waar The Joker een puntje aan kan zuigen). De rest van de band had veel teveel uit de verkeerde pot gesnoept. Ik hield het zelf bij La Chouffe, veel La Chouffe. Soms gebeurt dat wel eens. Dat neemt niet weg dat ik ondanks mijn gebolde buik en volle blaas met volle teugen geniet van dit beeld dat Crack The Skye oproept. Het is een gedrocht, een moloch, over the top, een bijna fatale dosis koolmonoxide, maar wel een waarop de songs meer samenhang vertonen dan ooit te voren op een Mastodon-cd. En nu ga ik de vinyl-versie bestellen, want de hoes is weer zo enorm geweldig en mooi en zo dat ik 'em straks als ik weer nuchter ben 'em ook in het groot wil kunnen bekijken. Voor nu heb ik het gevoel dat ik langer dan welk mens dan ook in het oog van storm vertoefd heb. Én het overleefd heb. Mozes kriebel in de badkuip, ik krijg me daar een wave!

Ik kom best vaak op festivals. Of festivalachtige evenementen als Crossing Border en The Music in my Head. Vooral voor in het programma zie je dan veel onbekende bandjes die allemaal hopen op een doorbraak, maar waarvan er weinigen het maar zullen redden. Er zijn me dan ook niet veel van die bandjes bijgebleven, maar soms gebeurd dat wel. Dus toen ik de cd Radio Wars van Howling Bells kreeg, ging er een belletje rinkelen. Ik wist meteen waar ik ze moest plaatsen, The Music In My Head 2005, en ik schreef toen al voor File Under, dus ik kon zelfs teruglezen wat ik er van vond: "Howling Bells, gewapend met een bevallige violiste/zangeres, maakte nu weer subtiele, dan weer luide en meerstemmige folky muziek. Geënt op traditionele volksmuziek maar afkomstig uit Australië, lijkt de band toch eerder afkomstig uit bijvoorbeeld Glasgow, waar de kinderen de muziek met de paplepel krijgen toegediend." In mijn hoofd schoot ook meteen lieflijk, maar dat kan ook de gedachte aan de zangeres Juanita Stein zijn geweest. Daarom was ik ook verrast toen Radio Wars zijn eerste rondjes in de cd-speler maakte. Want lieflijk was het niet, folky ook niet overigens. Radio Wars klinkt namelijk als volwassen indiepop. De Bettie Serveert sound, die George noemde, die zit er nog wel in, maar ik moet ook aan een Roisin Murphy denken, zo af en toe. Het maakt Radio Wars in ieder geval wel een uitstekend te behappen album, dat tot nader order in mijn jaarlijstje staat. En het is voldoende reden om ze nog eens te gaan zien binnenkort…

Een plaat die uitgebracht wordt als een samenwerkingsverband tussen platenlabels Narrominded en Momi-recordings, dat moét wel een bak herrie opleveren die de nekharen van de buren tot twee straten verderop rechtovereind doet staan als ik het volume eens flink opschroef. Die veronderstelling blijkt een geheel juiste te zijn. Het doet me deugd om mevrouw Storm 'Wat is dat voor herrie' naar boven te horen roepen als ik Boutros Bubba's National Anthems op het enige juiste volume afspeel: luid! Ik denk dan: 'Missie geslaagd'. Het openingsnummer "Chew" windt er gelijk al geen gelijk doekjes om, over wat je de komende zevenendertig minuten staat te wachten, Boutros Bubba valt gelijk met de deur in huis. In dit geval bestaat die deur uit messcherpe bokkende gitaarriffs gecombineerd met soms hoekige, maar ook rustig rollende drum- en baspatronen die samen maar een doel lijken te hebben: wanorde scheppen in jouw vaste kaders. Want, en dat lijkt me logisch, het huis staat ook schots en scheef en zit vol rare hoeken en gaten en dreigt in te storten. Die bas is overigens nieuw, op de briljant getitelde EP Hearing Voicst In a Beer Commercial Makes Me Wanna Get Drunk was Boutros Bubba nog een drum/gitaar-duo. Die toevoeging maakt dat Boutros Bubba nog beter in staat is hun doel te bereiken.

Even dacht ik bij het beluisteren dat My Vanity Project's cd A Father, A Son And An Idiot hetzelfde doel nastreefde als Boutros Bubba. Maar deze Amsterdammers zetten gelukkig(eh?) de noisy opener "Cup My Hands" al snel koers een meer melodieuzere kant op. Althans, in vergelijking tot wat Boutros me zojuist voorgeschoteld heeft. My Vanity Project wordt gevormd door twee in Nederland verzeild geraakte Britten (Karl Griffiths, gitaar/zang en Matt Cotton, drums) die opgestuwd worden in de vaart der volkeren door de oer-Friese bassist Joep Rutten, oorspronkelijk gewoon afkomstig uit het gehucht IJsbrechtum. Maar daar voel je niets van, gelukkig. Het is wel Rutten's bas die steeds weer duidelijk richting geeft aan de tracks. Dat kan de ene keer zijn richting New York om wat Interpol-onderzoek te doen, maar als hij My Vanity Project op jacht stuurt, dan grijpen ze eerder terug richting Pixies en ook Hüsker Dü, alhoewel ik in "The Sidekick" ook 'gewoon' een dikke Voicst-referentie terug hoor. Maar dat geeft niet, want juist door de afwisseling en de stuk voor stuk lekker strak ingespeelde nummers blijft deze band toch redelijk gemakkelijk overeind na de overdonderende noisefontein van Boutros Bubba. En dat was geen gemakkelijke opgave.

Ze durft me nauwelijks aan te kijken als ze naar binnen schuifelt in de kleedkamer van Paradiso, minuten na haar optreden in het voorprogramma van Emiliana Torrini. Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, beter bekend als Lay Low, heeft de aftrap van dit IJslandse avondje gegeven en is best tevreden. Ze is erg verlegen en ieder optreden is weer een overwinning. Een grote zaal als Paradiso dus al helemáál. Het is ook al haar derde interview op één dag. En dat terwijl het praten in Engels toch lastiger blijkt dan in haar moedertaal.

Lovísa is nog maar 26 jaar oud, geboren in Londen en opgegroeid in IJsland. Haar debuutalbum Please Don't Hate Me verscheen in 2006 nadat haar demo's op MySpace waren ontdekt door een lokale platenmaatschappij. Het album werd een groot succes in IJsland en werd binnen no-time platinum. Eind 2008 verscheen haar tweede album Farewell Good Night's Sleep in IJsland en in maart volgt de Europese release.

De verrassing van de week is afkomstig uit IJsland en heet Sólstafir, die met Köld hun derde langspeler afleveren. De band bestaat echter al sinds 1995, en maakt een stevig rockende vorm van doommetal met flinke postrock-stukken en hier en daar wat alternatievere geluiden. In de bio hanteren ze daarvoor de term postdoom, wat de lading aardig dekt, hoewel er ook duidelijke vikingmetal en psychedelische blackmetal-invloeden in het straatje van Enslaved en Primordial te horen zijn. De band houdt ervan om grote spanningsbogen op te zetten en kijkt ook niet op een minuutje meer of minder in de acht songs, waardoor de plaat toch een dikke zeventig minuten klokt. Opener "78 Days In The Desert" is grotendeels instrumentaal, maar in de tracks daarna krijgen we naast lang uitgesponnen riffs ook wat zang te horen, die aardig neigt naar het soort schreeuwzang zoals Motorpsycho ten tijde van Demon Box deed. Sterker nog, Sólstafir klinkt in mijn oren als een ideale kruising tussen de betere psychedelische black metal van een Enslaved met de rock-insteek van Motorpsycho, waarmee ze op een uitgekiende manier een brug slaan tussen de Noorse steden Bergen (Elslaved's woonplaats) en Trondheim (Motorpsycho's thuisbasis). Köld is geen gemakkelijke plaat en een behoorlijke zit, maar zoals bij alle doorzetplaten loont het om haar meerdere luisterbeurten te geven. Zodra het kwartje valt heb je dan een plaat waarop je geregeld met veel plezier terug kunt vallen.

De Britse band Brides heeft op de nieuwe schijf slechts acht nummers gezet. Maar dan wel acht fijne post-hardcore nummers met vele progressieve invloeden. De spanningsboog doet veel denken aan het oudere werk van Architects. Opbouwen tot een climax, of net voor deze climax de rust laten wederkeren. Mix vervolgens de stemmen van Brandon uit Across Five Aprils, de schorre stem van Dustin Kensrue uit Thrice en Dallas Green van Alexisonfire, dan zul je dichtbij het zanggeluid komen van Brides. De over elkaar heen gespeelde lagen, van vele verschillende stijlen, doen ons dan ook nog refereren aanThe Sedan Vault. Totaal verschillende bands, maar tegenwoordig kan alle muziek gecombineerd worden. Je krijgt uiteindelijk complexe muziek die geen enkel moment te langdradig wordt en zijn doel uit het vizier ziet verdwijnen. Al schiet Brides vervolgens niet midden in de roos, een puike plaat leveren ze wel af. Mede dankzij hun label 'Visible Noise' en producers John Mitchell en Ben Humphreys is Engeland klaar om de volgende hype het kanaal over te blazen. Want wat uit Engeland komt, heeft in Nederland altijd een fanbase.

Ik vind Snowflakes and Car Wrecks maar een nare titel, maar al luisterend naar de EP die Hauschka recent uitgebracht heeft snap ik 'em wel. Eigenlijk in alle nummers van deze cd is er wel een instrument die de rol van de sneeuw voor zijn rekening neemt en ik hoor in de nummers meer autowrakken terug dan me lief is. Voor de duidelijkheid: dat bedoel ik lief. De sneeuwstorm die klinkt in het openingsnummer "Ginsterweg", die gevormd wordt door dikke en dunne vlokken op de piano en verdwaalde vlokken op viool die naar het einde toe eigenlijk het eerste autowrak al aankondigen. Na een korte stilte volgt in "Eisblume" een bijna macabere, verstilde schets van de plek des onheils die qua muziek herinneringen oproept aan zijn labelgenoot Max Richter. Gelukkig is het niet allemaal treurnis, want het daaropvolgende "Wonder" heet vast niet zo. Dat wordt daarna uitbundig gevierd in "Tanz". En zo schetst Hauschka prachtig als een vaardig regisseur de gebeurtenissen veroorzaakt door heftige sneeuw en de gevolgen daarvan. Je zou bijna willen dat het geen lente wordt.

De vraag is of het lente blijft als je een winterpil slikt of dat de lente dan vervroegd in zal treden. Ook na beluistering van Winterpills' derde cd weet ik eigenlijk nog niet wat het zal worden. Net zo goed kondigt de band rond middelpunt Philip Price de ontluikende lente aan, als wel dat de liedjes de behaaglijke warmte van harmonieuze samenzang rond een knetterend haardvuur bij een buiten barkoude winternacht uitstraalt. Maar dat ligt qua behaaglijke gevoel natuurlijk dicht bij elkaar. Vooral als Philip Price en Flora Reed elkaar aanvullen in de zang straalt de warme gloed je speakers uit. Overigens wordt het daardoor allerminst per se mierzoet, in "Secret Blue Thread" knettert de muziek bijvoorbeeld echt wel en is de westkust van Amerika nooit ver weg. Als Philip Price in "Gentleman Farmer" op zijn Elliott Smith's uit de hoek komt is het gevoel ook erg goed. De gloedvolle folkpop van Winterpills is qua sound wat dat betreft een stuk verder verrijkt en verruigd en dat is een winstpunt ten opzichte van de eerdere twee platen.

Bij de meeste recensie-cd's die wij toegestuurd krijgen, zit een papiertje met biografie en andere informatie over de artiest en het werk dat wordt aangeboden. Zelden lees je hierin iets écht nuttigs dat je voor je recensie kunt gebruiken, maar vermakelijk is het echter vrijwel altijd. Zo lees ik dat één van de 'Sales points' van de Poolse prog-rock formatie Strawberry Fields hun 'beautiful female lead singer' is, hetgeen in ieder geval verklaart waarom ze op elke pagina van het cd-boekje afgebeeld staat. Of dat hun debuut-cd Rivers Gone Dry een 'exciting blend of the old and the new, of rock guitars and soft keyboards' laat horen. En dat het schrijven van de teksten een bijzondere ervaring was voor de zangeres: 'writing these lyrics made me feel relieved to some extent'. Meid, wat fijn voor je. Maar luister... als je zo prominent als boegbeeld van een project naar voren wordt geschoven, dan moet je wel wat bijzonders te bieden hebben. En het enige dat ik hoor is een redelijk zuiver zingende maar doodsaaie stem die de muziek compleet doodslaat. Als die 'soft keyboards' daar al niet voor zorgen. En da's jammer, want het gitaarspel is origineel en doorgaans van hoog niveau. Maar de gitarist krijgt in de meeste nummers te weinig ruimte tussen alle toetsen en gelaagde stemmen. Het mag duidelijk zijn, ik heb me niet echt vermaakt bij het luisteren naar dit project. Muziek, zeker als het zo atmosferisch probeert te zijn als hier, zou de gedachten van de luisteraar moeten vangen en vasthouden. Als die gedachten afdwalen is er iets mis… en bij het luisteren bedacht ik alleen maar of ze als Poolse band nou ook in een bouwvakkersbusje op tournee zouden gaan door Nederland. In het zwarte circuit natuurlijk, waar ik ze uiteraard volle zalen gun. Als de band maar niet met z'n allen op een zolderkamertje tegen woekerprijzen hoeft te overnachten in een pand van een Nederlandse huisjesmelker. Dat zou niet eerlijk zijn…

Al sinds "Eple" (het Noorse woord voor appel) heb ik een zwak voor R�yksopp. De eerste single van hun derde plaat "Junior" lijkt er precies op - en net als bij "Eple" is de melodie gewoon gejat - en daarmee is eigenlijk alles gezegd over het hele album. Vond je R�yksopp al leuk, dan is ook deze plaat precies wat je zoekt. Evolutie is er niet sinds de onverwacht lange vier jaar dat Torbj�rn Brundtland en Svein Berge weggeweest zijn (of je moet de violen in het werkelijk prachtige "Royksopp Forever" bedoelen). Karin Dreijer zingt nog steeds met dezelfde lelijke stem dezelfde onzinteksten (maak maar eens chocola van Tricky Tricky), maar dat maakt nog steeds geen bal uit, want de hele productie eromheen is ook nog steeds meer dan fantastisch. Alles zoemt, klopt en trilt zoals het hoort, en alleen R�yksopp flikt het zo herkenbaar en zo lekker. Neem nou dat krakende-deur-geluid in "Vision One"! Trouwens, �ls Royksopp dan eens een echt goeie zangeres heeft, zoals Robyn in "The Girl and the Robot", levert dat meteen het beste popnummer van de maand op. Vind ik dan. Kopen dus, deze plaat? Ik wel, maar als je hem op cd wil, zou ik even wachten. Bij de vorige twee R�yksopp-albums dacht EMI te kunnen cashen door ietsje later opeens met een versie met een fijne extra bonus-cd te komen. Gezien de fijne Japanse bonustrack "Were You Ever Wanted" en de aankondiging van het rustigere R�yksopp-album Senior voor dit najaar komt er ongetwijfeld weer zo'n truc. Stem met je portemonnee - of koop de MP3's.

Ook uit Noorwegen komt Erlend �ye (ex-Kings of Convenience, en hij speelde mee op R�yksopps "Remind Me"). Zijn band The Whitest Boy Alive komt echter uit Duitsland. Ik denk bij die bandnaam onwillekeurig altijd aan de Thin White Duke, maar zo hip als Stuart Price is deze band niet. Rules is hun tweede plaat (na Dreams uit 2006) en de titel slaat op het opnameproces; volgens de bio waren de regels "four guys in one room. No overdubs, no FX. The music has to be recorded live in one take". Kortom, de 'sound' van de liedjes is het hele album lang hetzelfde. The Whitest Boy Alive moet het vooral hebben van de funk in hun popnummers; de hele plaat zit vol simpele maar fijne baslijntjes en lekker actief drumwerk. Net als hun vorige hit "Burning", maar dan zonder de eighties-feel. Die drive moet er ook wel in, want anders zou de hele zaak hopeloos inkakken. Het klinkt wel wat als de oude liedjes van Phoenix (maar die vergelijking leg ik wel vaker); daar hoor je ook zo'n xylofoon-achtige keyboardje, lijzige maar warme melodie�n en niet heel erg beklijvende zang. Tja, qua enthousiasme wint Phoenix het duidelijk (ik ben trouwens al naar hun leuke nieuwe Wolfgang Amadeus Phoenix aan het luisteren). Ik hoop daarom dat The Whitest Boy Alive op hun komende grote livetour weer hetzelfde gaat doen als wat Hot Chip voortdurend voor elkaar krijgt: na een ietwat bleek album in de zalen alsnog helemaal het plafond eraf spelen. Afgaande op hun video's en wat ze hier zonder trucs al kunnen, moet dat best gaan lukken.

At The Cat's Cradle, 1992 toont Ween old skool. Voor de release van hun doorbraakplaat Chocolate And Cheese speelden Gene en Dean Ween concerten als duo, pas daarna deed een volledige band z'n intrede. Wie hen ooit met band aan het werk heeft gezien, weet dat die concerten vermakelijk maar bepaald niet foutloos zijn. Dat is hier eens te meer het geval op. Eenentwintig songs lang staan de heren hier, hooguit begeleid door tapes, te raggen, anders kun je het niet zeggen. Bekende songs uit de vroege Weenjaren als "Reggaejunkiejew", maar ook songs die later pas zouden verschijnen, zoals "Buckingham Green". Zoals gezegd is het verre van foutloos. Door de beperkte instrumentatie heeft het bovendien veel punkrocktrekken, waar Chocolate and Cheese - hoewel bepaald nog niet gewoon te noemen - veel meer een popplaat was. Op de bonus-dvd staan nog opnamen uit andere zalen, zoals ons eigen Vera. Ook ik ontdekte Ween pas bij Chocolate and Cheese en dit is voor mij een wel erg Spartaans plaatje. Op zijn tijd is het erg aangenaam om te horen, maar voor mij is dit toch vooral een album om de collectie volledig te houden.

Zaterdagavond zag ik Zita Swoon spelen tijdens Cross-Linx. Ik vond er weinig aan. Stef Kamil en ik hebben al enkele albums lang een vertroebelde relatie. Ik zoek tegenwoordig liever mijn toevlucht bij de Nederlandstalige albums van zijn gewezen rechterhand Tom Pintens. Zijn nieuwe cd Winter Maakt Ons Vrolijk is wat mij betreft een stuk boeiender dan de laatste albums van Zita Swoon. Helaas kan Pintens qua aanhang nog niet tippen aan die van Zita. Maar daar kon best wel eens snel verandering in gaan komen. Allereerst was er zijn belangrijke rol in de totstandkoming van Roosbeef's debuut-cd en nu gaat hij als voorprogramma mee op tournee met Spinvis langs de theaters in Nederland. Overigens hoop ik niet dat Tom hierdoor nu nog meer het stempel 'de Belgische Spinvis' op zijn voorhoofd gestempeld krijgt, dat klopt namelijk ook totaal niet. Natuurlijk maakt Tom ook kleine liedjes met zinnenprikkelende teksten, maar die zijn vaak wel concreter dan die van Spinvis (en bovendien van de hand van zijn vriendin Ellen Schoenaerts). Erg fraai vind ik bijvoorbeeld haar simpele, maar doeltreffende tekst over de treurnis in Charleloi, waarbij Tom in de melancholische muziek precies de juiste snaar raakt. Geinig is dat Schoenaerts in "Simon" teruggrijpt op een persoon die ook langs kwam op Pintens' debuut-cd, iets dat je niet vaak ziet. De muziek op Winter Maakt Ons Vrolijk is ook anders ingericht. Waar op Pintens' solo-debuut de basis bestond uit diens langdurige thuisgeknutsel, ademt Winter Maakt Ons Vrolijk, misschien wel door de veel kortere opnameperiode, veel meer een bandgevoel uit. En dat maakt het geheel (nog) rijker dan die van zijn debuut.

The Horror!! The Horror!!! Nee, zo slecht zijn de nieuwe albums van ambient/soundscape grootheden Svarte Greiner en Xela niet; verre van zelfs. Nee, het slaat op de muziek: in beide gevallen zo angstaanjagend als angstaanjagend kan zijn. Neem nu Svarte Greiner met zijn nieuweling Kappe: zwarter en donkerder vind je je ambient vrijwel nergens. Ook niet bij bijvoorbeeld collega-Noor Deathprod, die nu niet bepaald bekend staat om zijn hoopgevende melodieën en troostrijke geluidsvelden. Maar daar is tenminste wel melodie; Svarte Greiner doet het zonder. Een ijzige, inktzwarte aaneenschakeling van dissonante klanken, vol holle echo's en stiltes die evenveel zeggen als de geluidserupties. Je fantasie gaat hoe dan ook met je op de loop tijdens de beluistering, om uit te komen bij levenloze slagvelden, donkere, bloederige kelders, apocalypsen, vagevuren. Geen prettige beelden, geen prettige klanken. En ja: gezellig is anders, maar dit is geweldige muziek, fascinerend van de eerste tot de laatste ijzingwekkende noot. Brrr.

Hetzelfde geldt voor Xela (aka John Twells, mede-eigenaar van Type, de maatschappij waar deze twee platen op uitkomen). Xela geeft ruiterlijk toe erg beïnvloed te zijn door ouderwetse horrorfilms, en de muziek op op In Bocca Al Lupo is net als voorganger The Dead Sea een eerbetoon aan die films, die muziek, die atmosfeer. Dat lukt hier nog beter dan bij die vorige: geen hoop, geen toekomst, niets dan eeuwigdurende zwartheid. In dit geval laat Xela zich door (de geschiedenis van) de Gristelijke religie inspireren, maar als het als de soundtrack voor de apocalyps was gepresenteerd had ik het ook geloofd. Opmerkelijk is echter dat Xela vier albums geleden is begonnen als zachtmoedige, hoopvolle IDM-ambient-artiest met zijn prachtige For Frosty Mornings and Summer Nights (2003), om die plaat op te volgen met de shoegaze/nu-gaze van Tangled Wool (2004). Zo totaal anders dat je een andere artiest vermoedt, maar dat terzijde. Het doet niets af aan de kwaliteit van de superieure horror-ambient van deze nieuweling. En als Xela op het laatst dan ook nog gaat flirten met Wolf Eyes-achtige noise is het feest helemaal compleet. Het wachten is nu op een samenwerking tussen Svarte Greiner en Xela. Dat zal me een fijn plaatje worden.

Wat zit een mens toch wonderlijk in elkaar. Zo riep ik eergisteren nog tegen opperhoofd Storm dat het me niet meeviel om de nieuwe cd van het Utrechtse Storybox te moeten luisteren, en de dag erna zet ik hem op en hoor ik ineens bijzonder fraaie liedjes voorbij komen die me mee doen hummen en me bij vlagen vrolijk stemmen. You Can Be Replaced is blijkbaar een plaat waarbij het even duurt voor het kwartje valt. Laat dat dus een tip zijn: niet te snel aan de kant leggen, maar even op je in laten werken. Dan toont zich uiteindelijk de schoonheid van hun melodieuze poprock, die soms doet denken aan Racoon (zoals in "Time Enough", dat een goede single zou zijn), maar soms ook kenmerken vertoont van americana, dankzij bijvoorbeeld het getokkel op een banjo (o.a. in opener "Subtle Sounds"). De stem van zanger Helge Slikker is helder en niet alleen zijn muziek, maar ook zijn zanglijnen doen soms denken aan die van Racoon-zanger Bart van der Weide. Met producer Roger Bechirian (die eerder met Elvis Costello werkte) heeft Storybox een prima cd afgeleverd, die mogelijk voor een doorbraak zou kunnen zorgen, omdat hij in zijn geheel prima in het gehoor ligt, maar die in elk geval laat horen dat ze het muziekhart op de juiste plaats hebben zitten.

We geven kaarten weg voor de cd-presentatie van deze nieuwe Storybox-cd. En het enige dat je hiervoor hoeft te doen is het invullen van dit formuliertje.

In het begin van hun carrière was ik een absolute verzamelaar van Pearl Jam. Bootlegs, singles, speciale uitgaves van albums, alles wilde ik hebben. Zo kan het dus dat ik al twee versies van Ten, hun nooit overtroffen debuut, in de platenkast heb staan. Na het origineel volgde in 1992 al snel een Duitse versie met drie extra tracks in een geel kartonnen hoesje en die moest ik natuurlijk hebben. En die bleek gewoon bij de lokale platenboer te staan, jottem. En dan ben ik nu zeventien jaar later toe aan versie drie. Want Eddie Vedder en consorten hebben besloten, gezien het feit dat het debuut over twee jaar twintig jaar geleden uitkwam, om alvast een re-issue uit te geven. Maar dan wel een speciale. Naast de originele versie krijg je nu ook een opnieuw gemixte versie. Pearl Jam ging namelijk met de originele opnames die toentertijd geproduceerd waren door Rick Parashar naar hun huidige producer Brendan O'Brien en gaven hem carte blanche voor een nieuwe mix. En dat heeft voor een verrassend resultaat gezorgd. Want ondanks deze wat cleane mix, blijft de intensiteit van het origineel behouden. O'Brien heeft met name het rauwe randje van het origineel gepoetst, maar geeft daar zoveel voor terug. Ik hoor nu gitaarpartijen op bijvoorbeeld "Porch" waarvan ik het bestaan nooit heb geweten. Vedder's stem klinkt warmer dan ooit en daardoor komen "Black" en "Jeremy" nog beter over. Deze deluxe edition bevat overigens nog een aantal interessante bonustracks die de originele versie van Ten nooit hebben gehaald. "State of love and trust" en "Breath (and a scream)" kenden we al van de Singles-soundtrack, maar ook deze zijn opnieuw onder handen genomen door O'Brien. De overige bonustracks sluiten naadloos aan en hadden ook op het originele album kunnen staan. De huidige single "Brother" bewijst overigens dat dit album ook nu uitgebracht had kunnen worden wat het tot een echt klassiek en tijdloos album maakt. Voor de verzamelaar heeft Pearl Jam deze re-issue in vier formaten uitgebracht. Daartussen zit bij een aantal formaten als extraatje het nooit officieel uitgebrachte maar legendarische MTV Unplugged optreden uit 1992 (waarin Vedder het woord 'fuck' zo vaak moest inslikken) op DVD in 5.1 surround mix. En dat was voor mij naast een officiële uitgave van het Pinkpop-optreden in 1992 een zeer gewild item. Wellicht dat Pinkpop dan bij de re-issue van Vs. zit?

Ik vind het altijd weer komisch om te zien hoe Amerikanen veelal reageren op een blote tepel of een welgeplaatste 'fuck!. Het schijnt een opperste daad van rebellie te zijn om daar'om te gaan juichen. De andere kant van het verstikkende puritanisme, zullen we maar zeggen. Dat zal ongetwijfeld bijgedragen hebben aan het succes van Nashville Pussy. De naam is vast al goed voor boycots in winkelketen, of discreet afgeplakte hoezen. De dames en heren Pussy hebben daar geen boodschap aan, getuige de vele krachttermen in en tussen de songs. Anders dan bij een quasi-bad boy als Kid Rock past de muziek daar naadloos bij. Rock 'n' roll, blues en boogie zijn de ingrediënten van dit album From Hell To Texas. 'Het Amerikaanse antwoord op Motörhead' volgens het citaat van een recensent op hun website. Mwah. Studio is het Alice Cooper op z'n rauwst, en dan nog een tandje erbij, dat zit meer in de richting. De songs zijn kort, met vaak herhaalde, goede refreinen en met korte, maar des de heftiger solo's van gitariste Ruyter Suys.
Kortom, rauwe hardrock op Amerikaanse leest geschoeid. Is dat erg? Nou nee, het rammelt lekker door en ze weten hoe ze een lekker potje boogie neer moeten zetten. Zeker live zal de energie er bij deze band vanaf spatten. Dat ze er ook in de studio in slagen die energie grotendeels vast te houden pleit voor ze. Niet te veel nadenken, volume op elf en genieten, dat is Nashville Pussy.

Dat blijkt eens te meer als je de dvd Live In Hollywood bekijkt. Het knalt vanaf de eerste seconde, waarbij de twee dames in kwaliteit en inzet niets onderdoen voor de twee heren. Er vallen veel krachttermen, al was het maar in de titels, maar dat kan niet verhelen dat er een verdomd goede en aanstekelijke show wordt neergezet, met de heftigste versie van Ike & Tina Turner's "Nutbush City Limits" die ik ooit gehoord heb. In de bonus features zit een grappig item waarin de band wordt geinterviewd door Lemmy.

Lang, heel lang geleden was er een Canadees indiebandje met de naam Eric's Trip. De band maakte in de jaren negentig enkele albums voor het Sub Pop label, maar brak nooit echt door en kon niet in de schaduw staan van labelgenoten Nirvana. In 1996 viel de band dan ook uit elkaar. De bandleden verloren elkaar echter niet uit het oog en er volgden zelfs diverse reünieconcerten. Bassiste en vocaliste Julie Doiron bracht vanaf 1996 een behoorlijk aantal soloplaten uit en werd op Woke Myself Up uit 2007 en ook dit nieuwe album bijgestaan door diverse leden van Eric's Trip. Op I Can Wonder What You Did With Your Day is de cirkel helemaal rond. Het oude, wat ruigere geluid van Eric's Trip keert terug en wordt afgewisseld met de breekbare, persoonlijke liedjes van zuchtmoeder Doiron. Vooral tussen het lieve heimweeliedje "Nice to Come Home", met de lekker knullige rijmelarij 'It's always nice to come home, after getting lots done', en het daaropvolgende "Consolation Prize" met vervormde gitaren is het contrast behoorlijk groot. Julie Doiron laat op dit album horen dat ze haar vroegere band nog niet vergeten is en verder simpelweg gelukkig is. Het album begint met het vrolijke gekwetter van vogeltjes en eindigt met het veelzeggende "Glad to Be Alive". Het is Julie oprecht gegund natuurlijk, maar toch is het allemaal net iets te vluchtig om enige indruk achter te laten.

Na het succes van hun in 2007 verschenen debuutalbum Hats Of The Buskers en de daarvan afkomstige singles bereikten mij geluiden dat The View hun verworven sterrendom aan het vieren waren met drank, drugs en vechtpartijen. Hun ontdekker Pete Doherty zou het niet anders doen. Ik was dus wel benieuwd of de jongens als groep tegen de druk opgewassen waren. Op basis van hun tweede release getiteld Which Bitch? zou ik denken van wel. Waar veel bands hun succes van de eerste, eventueel onder druk, nog eens dunnetjes over zouden doen, durft The View een volgende stap te zetten. Of eigenlijk kan ik beter zeggen stappen, zoals orkestrale begeleiding ("Unexpected"), een trompet ("Jimmy's Crazy Conspiracy"), een bijna achteloos niemendalletje ("Give back The Sun") of een gastzanger (Paolo Nutini op "Covers"). Misschien is niet alles even geslaagd (bijvoorbeeld de fluit in "Realisation"), maar de band durft in ieder geval risico's te nemen. Toch zijn er voor hen die toch wel wat van de oude The View willen horen ook wel typische The View-liedjes die zo op het debuut hadden gekund, zoals "5Rebbeccas" of hun eerste single "Shock Horror". Which Bitch? is met dezelfde producer opgenomen als hun debuut, Owen Morris. Morris weet het geluid dusdanig te maken dat je soms in de oefenkelder bij een sessie aanwezig lijkt te zijn ("Typical Time 2"), terwijl je op andere momenten qua bombast in een stadion lijkt te staan ("One Off Pretender"). Alle trucs worden van stal gehaald om mij veertien nummers in meer dan vijftig minuten bij de les te houden, hetgeen prima lukt. Naast de nieuwe schijf van het eveneens Schotse Franz Ferdinand doet ook The View mee om de Britpop-plaat van het jaar te worden. Ik ben benieuwd of Doherty met zijn solo-album hier overheen kan komen, of dat de Schotten de macht overgenomen hebben.

File Under gaf ism Tivoli kaarten weg voor het optreden daar 2 april. Daarvoor ben je nu dus mooi te laat.

Het is even schrikken als je de tweede cd van Elephants / Teeth Sinking Into Heart in je cd-speler stopt en deze afluistert. Die laat namelijk een heel andere kant horen van Rachael Yamagata. Ruw overvalt ze je als luisteraar in "Sidedish Friend", bijna op PJ-achtige wijze. Dat is heel anders dan je net op de andere cd van deze dubbel-cd heeft laten horen. Op beweegt ze zich namelijk allesbehalve als een olifant in de spreekwoordelijke porseleinkast. Eerder beweegt ze zich extreem voorzichtig op kousenvoeten. De liedjes op die cd zingt ze zo zacht fluisterend dat het bijna helemaal stil moet zijn in je omgeving om de cd überhaupt te kunnen horen. De stem van deze Amerikaanse van Japanse afkomst is een van de mooiste vrouwenstemmen die ik de afgelopen tijd gehoord heb. Tikkie schor, maar toch zo ruwzacht als de vacht van een schaap dat nodig geschoren dient te worden. Ze zingt zacht, maar wel intens en indringend. Eigenaardig dat deze eerste helft de naam Elephants draagt en de veel luidere cd (met vijf tracks eigenlijk meer een ep) Teeth Sinking Into Heart. Het zal wel zijn om verwarring te zaaien. Het geeft in ieder geval stof tot nadenken. Ik heb zelf meer een zwak voor haar zachtere kant dan haar hardere kant. Als ze in "Over and Over" 'I need to hide within a storm' zingt, krijg ik de neiging om me zo belangeloos ter beschikking te stellen. Maar ik denk dat ze haar heil eerder zal zoeken bij Ray Lamontagne met wie ze een bevreemdend duet opgenomen heeft dat luistert naar de treffende naam "Duet". Zelden twee mensen zo intens verstrengeld elkaar toe horen zingen terwijl het op een bepaalde manier toch afstandelijk voelt.

In het openingsnummer "Flatland" is me nog niet helemaal duidelijk waar Sam Kills Two de luisteraar naar toe gaat leiden. Het is een twee minuten durend ingetogen akoestisch samenspel tussen Fred Bjorkval, Geoff Gamlen en Matt Bell, de drie mannen die samen Sam Kills Two vormen. Dat een cd lang interessant houden, da's geen sinecure. Gelukkig voor mij gaat bij het volgende nummer ("2020") het roer om. "2020" ligt meer in de lijn van wat Elliott Smith deed, maar Fred Bjorkvall heeft helaas niet de warme weemoed in zijn stem die Smith zo prettig kenmerkte. Daarna krijgt dit debuutalbum (eindelijk) wat meer pit in het uptempo "Passenger List", maar Bjorkvall laat zich hierdoor niet van de wijs brengen en blijft ietwat monotoon doorzingen. Het nummer gaat me na enkele draaibeurten toch een tikkie irriteren. Zijn stem komt veel beter tot zijn recht in "Lay Low" dat door zijn koele fingerpicking een oase van rust vormt tot de drums van Matt Bell bijvallen. En zijn drumspel gaat mij naar verloop van tijd behoorlijk tegen gestaan. Dat zich daar even later nog een serene cellolijn bijvoegt, verandert daar helaas weinig aan. Die voegt wel wat toe, maar compenseert die drum-misser niet. Gelukkig vindt Sam Kills Two vanaf dat moment steeds beter zijn draai. Vooral het dreigende "Your Whisper" is een erg fraai Sophia-achtig nummer, waarin de stem van Bjorkvall ook duidelijk de kant van Robin Proper-Sheppard op gaat. Helaas eindigt de cd ook een beetje in mineur doordat de band het nodig vond om na het slotakkoord van "Polar Winter" het nodig vond om nog een kampvuursong als hidden track te presenteren. He bah.

Volgens de biografie die ik met het promo exemplaar van Hush kreeg thuisgestuurd, zijn James Hanna (gitaar/zang) en Yuki Chikudate (zang/toetsen) niet vies van een trip op het een of het ander. Er wordt verteld over de "narcotic nature" van beiden en over hoe het nummer Blind Little Rain - dat op hun laatste cd is terug te vinden - zijn oorsprong heeft in een paddo trip. Maar als ik de band vlak voor hun optreden in de kleedkamer van Paradiso spreek, lijkt het allemaal wel mee te vallen, m'n gesprekspartners ogen wat vermoeid maar bovenal nuchter. En dat in Amsterdam. "Vroeger gebruikte ik wel paddo's en lsd en dat soort spul, maar daar ben ik al een tijd mee gestopt, op die ene keer na dan. M'n brein kan het niet meer aan", verklaart James lachend de nuchtere toestand waarin hij verkeert.

Delain is een echte band geworden, zo blijkt uit dit tweede album April Rain. Werd het debuut, het in 2006 uitgebrachte Lucidity, nog nagenoeg geheel gedragen door de vele gastvocalisten en -instrumentalisten, nu moet oprichter Martijn Westerholt het met zijn eigen band, met een vaste bezetting, doen. Je zult hier dus geen Liv Kristine en geen Sharon den Adel meer horen in een confrontatie met bijvoorbeeld de grunts van George Oosthoek. Zijn er dan helemaal geen gasten meer gebruikt? Jawel, alleen Marco Hietala (Nightwish) is wederom gevraagd. Op "Control The Storm" en "Nothing Left" zijn zijn bijdragen kenmerkend en niet onverdienstelijk aanwezig. De vocalen komen nu volledig op het conto van Charlotte Wessels, her en der aangevuld door de vocalen, zelfs met enige grunts, van gitarist Ronald Landa. Het album is op het gebied van zang duidelijk minder divers geworden dan de voorganger, logisch natuurlijk. Muzikaal daarentegen hebben ze er eigenlijk niets voor hoeven in te leveren. Het album moest in eerste instantie even bij mij groeien. Het kwam me allemaal wat te makkelijk over, het kon me nergens direct grijpen, ik miste de nodige spanning, de verrassing. Na meerdere luisterbeurten is niet al het negatieve weggeëbd, maar het geheel is toch gewoon een heel aangenaam album geworden dat gewoon erg lekker rockt en wegluistert.

Joe Bonamassa is buitengewoon blij met zijn samenwerking met producer Kevin Shirley. 'How can you quantify Kevin Shirley's impact on my life? Rescuing me from the miscellaneous B section and giving me the focus I needed", zo schrijft Bonamassa in de liner notes van zijn nieuwe cd The Ballad Of John Henry. Nou is dat wat overdreven, want hij had al zijn eigen vakje in goede platenzaken, maar dat de samenwerking hem goed doet is duidelijk. 'More focus' betekent in het geval van Bonamassa overigens dat hij zijn horizon verbreed heeft. Vanaf You & Me" is hij buiten het bluesrockidioom gaan kijken en juist dat heeft gezorgd voor variatie in zijn spel en een goede opbouw op zijn albums. Dat oudgediende Kevin Shirley ineens weer helemaal hip is, is niet meer dan terecht want tjonge, wat zet hij een geluid neer op dit album. In de eerste plaats uiteraard een stevig gitaargeluid, maar ook tal van mooie accenten daaromheen. Het songmateriaal is weer deels van Bonamassa, deels van anderen. Die anderen zijn dan onder andere Tom Waits ("Jockey Full Of Bourbon", met een fraaie saloonpiano en de kenmerkende hoekigheid van Waits ook in deze versie) en Tony Joe White ("As The Crow Flies"). Grootste verrassing is een heel fraaie cover van "Stop!", ooit een hit in ons land voor Sam Brown. Maar die fraaie covers betekenen niet dat Bonamassa's eigen nummers daarvoor onderdoen. Integendeel, zoals altijd gaan beiden gelijkop, zowel in kwaliteit als in experiment. Luister voor dat laatste maar eens naar de schetterende blazers op "Funkier Than A Mosquito's Tweeter". Goed beschouwd kun je over The Ballad Of John Henry niet veel meer zeggen dan over de vorige albums: Bonamassa blijft zich ontwikkelen en krijgt naarmate hij vaker nieuwe richtingen uitprobeert meer een eigen geluid. Raar maar waar.

Ondertussen ben ik er definitief achter waarom ik Trail of Dead in de loop van de jaren steeds een meer geniale band ben gaan vinden. Het kwartje viel bij de overgang tussen "Giant Causeway", het instrumentale intro van Trail's nieuwe cd The Century Of Self, en "Far Pavillion", het overdonderende vervolg. In die twee combineert de band zo schaamteloos en goed zijn voorliefde voor even ambitieuze als bombastische progrock met hun noise roots dat het water mij in de mond loopt. Daarom koester ik deze band dus, ondanks alle kritiek de ze van links en rechts krijgen voor deze wall of sound. Ik snap daarom eigenlijk ook wel waarom label Interscope niet echt wist wat ze met deze Texanen aan moesten. De band toont zich ongrijpbaar, gaat stronteigenwijs zijn eigen weg en schroomt niet om vijanden onder zijn eigen fans te maken. Dat zijn de grootste lastpakken voor platenmaatschappijen, helemaal als die grote verkoopaantallen van een band verwachten. Wat dat betreft is Trail of Dead bij het op een goede manier ambitieuze Duitse Superball misschien wel beter op zijn plek. Het heeft er voor gezorgd dat de band op The Century Of Self nog meer kan laten horen wat ze zelf goed vinden. Zo komen ze uit op een geluid dat de ideale mengsmering is van Source Tags & Codes en voorganger So Divided. Helemaal doorgestoten richting progrock is Trail dus niet en dat is ook niet erg. Nu kunnen ze in een track als "Inland Sea" met gemak post-rock gitaarwerk laten clashen in één song en die uit laten doven in het akoestisch startende "Luna Park", een gloedvolle akoestische ballade. Om vervolgens rustig door te meanderen richting "Pictures Of An Only Child" en "Insatiable One" en je daarna in de start van "Ascending" keihard om de oren te slaan. De op deze manier gepresenteerde mix is even grotesk als boeiend.

Waar Crossing Border al jaren lang muziek de degens laat kruisen met literatuur ontmoeten op het rondtrekkende Cross-Linx circus klassiek en pop elkaar. Dit geheel doet net als de voorgaande jaren drie steden aan: Enschede (19 maart), Eindhoven (20 maart) en Utrecht (21 maart)

De twee grote lokkers dit jaar zijn Michael Nyman en Zita Swoon. Nu treedt Zita natuurlijk wel vaker op in Nederland, maar Stef Kamil en de zijnen weten elke keer weer een zodanig originele insteek te kiezen dat je deze band eigenlijk niet vaak genoeg kunt zien. Op dit moment trekt de band met het nieuwe programma Dancing With The Sound Hobbyist van zaal tot zaal in stad en ommeland. Voor Cross-Linx laten ze deze productie even voor wat het is en spelen ze een pakkende set van vijfenzeventig minuten waarbij ze vanzelfsprekend hun best zullen doen om het publiek weer te verrassen.

Twee jaar geleden debuteerde Bishop Allen met het tintelfrisse The Broken String. Die plaat was het resultaat van het samenvoegen en selecteren uit een stapel songs die de band in de loop van een jaar uitgebracht had op een maandelijks verschenen 12". Dat gespreide schrijven en opnemen hoorde je er overigens niet aan af, The Broken String was een sterke coherente twee-plaat. Voor Grrr heeft de band dat DIY-gebeuren in de vorm van het uitbrengen van tussenstapjes gelaten voor wat het was en brengen ze gewoon, zoals een normale band dat doet, een cd uit die ze in een maand of twee opgenomen hebben. Het verandert gelukkig niet veel aan het resultaat. Voor deze cd heeft de band wel gekozen voor een meer sobere insteek, waarbij het openingsnummer "Dimmer" nog het meest dezelfde sound heeft als het totaal van The Broken String. Dat neemt overigens niet weg dat de liedjes op Grrr… toch minstens zo catchy zijn als die op zijn voorganger en ook weer voorzien zijn van fijne teksten. Het prettige aan de liedjes die Bishop Alleen schrijft is de immer positieve klank ervan. Cheesy samenzang en dito koortjes gaan ook nu weer hand in hand met xylofoons, marimba's en mandolines. De samenzang tussen Justin Rice en Christian Rudder is meesterlijk. Helemaal als Darbie Nowatka ze bijvalt, wordt het een groot feest. Op het eerste gehoor lijken Grrr daardoor misschien zelfs een tikkie te lichtvoetig en luchtig, maar schijn bedriegt absoluut in dit geval. Het komt vooral door de manier waarop de heren veelal de akoestische gitaren bespelen, de liedjes hebben absoluut genoeg bite om veelvuldig te herkauwen.

'Whatever happened to the Grievous Angel'. Ik zou bijna geloven dat The Stranglers Gram Parsons bezongen in "No More Heroes". Het is echter Inneke23 die wat heeft lopen sleutelen aan de tekst van het origineel en het liedje op het album Charcoal, dat ze opnam met The Lipstick Painters, uitbrengt alsof het altijd zo geweest is. Van mij mag ze, want het is met respect gedaan. Als je trouwens maar op het idee komt om Gram Parsons in een liedje te bezingen dan weet je al genoeg: hier hebben we met alt.country te maken. Ze laat het niet beperkt tot een liedje, want op "Star Car" bezingt ze dat ze met haar sterrenauto in de woestijn de soul van Parsons gevoeld heeft. Ik geloof haar op haar woord. De Antwerpse Ingrid Veerman, de echte naam van Inneke23 weet wat ze doet. Dat bewees ze trouwens al op haar vorige album Elephant Crossing. Ze zet zichzelf opnieuw neer in het rijtje Mary Gauthier, Lucinda Williams en Emmylou Harris. Ze maakt samen met haar sterke begeleidingsband de country toegankelijk voor een breder publiek door het niet al te puur te houden. Toch houdt ze het puurder dan bijvoorbeeld Ilse DeLange. Charcoal bevat elf fijne liedjes die geproduceerd zijn door Chris Eckam van The Walkabouts. De vraag is of het publiek haar gaat ontdekken. Als ik haar luistercijfers op LastFM dan heeft ze nog een lange weg te gaan, maar misschien kan een reclamejongen "No More Heroes" oppikken als reclametune. Haar landgenoot Milow brak tenslotte ook door met een cover, al is Inneke23 met haar Lipstick Painters anders koek.

Met ieder nieuw album na zijn glorieperiode met Soundgarden lijkt Chris Cornell een deel van die fans van het eerste uur te verliezen. Voor zijn laatste album heeft Cornell samengewerkt met hiphop- en R&B-producer Timbaland. Op het internet gonsde het al van de geruchten dat Cornell muzikaal toch wel erg diep gezonken was door deze vreemde combinatie. Ik moet eerlijk bekennen dat ik na een snelle eerste luisterbeurt iets had van: "Wat? Nee... dit kan niet waar zijn!". Vlak daarna presenteerde Cornell in Paradiso zijn nieuwste werk: Scream. Ik was erg benieuwd hoe dat live zou klinken. Na het zeer geslaagde concert gunde ik mezelf direct een tweede luisterbeurt; dat klonk meteen beter. Natuurlijk ligt de sound niet in het verlengde van het eerdere werk, maar waarom zou dat ook moeten? Cornell houdt blijkbaar niet van hokjes-denken en staat open voor muzikale diversiteit. Scream is een album dat je van begin tot eind moet luisteren, alle nummers vloeien via muzikale bruggetjes netjes in elkaar over. Het album barst van de aanstekelijke deuntjes en refreintjes, zoals in "Part of Me", "Sweet Revenge", "Enemy" en "Watch Out". Zie deze liefdesliedjes vol zelfreflectie ("Guilty, it's getting to me but she wasn't home / Keep trying to call but she won't pick up her phone / My conscience is speaking to me but I'm in the wrong / She don't wanna talk to me, she'd rather go, go") dus niet als het vervolg op Soundgarden of Audioslave, maar als een nieuwe fase in het leven van meneer Cornell.

Wat ben je toch gegroeid. Niet langer meer het onzekere kleine meisje dat voorzichtig stommelend, stapje voor stapje de wereld om haar heen ontdekte. Haar kleine windkoude knuistjes zoekend in de ijle berglucht naar de toegereikte, vertrouwde vaderhanden. Vriendelijke handen met eelt op de vingertoppen. Eelt van het spelen van zijn wiegeliedjes voor jou. Oude klanken. Vertrouwde klanken. Ze kringelen als de rookpluimen van het kampvuur richting hemel, maken hun dans met zacht wiegende boomtoppen en kaatsen op onverstoorde rotsige bergwanden. Ze galmen door lege mijnen waar ooit de goudkoorts haar geluk beproefde. Van tastende knuistjes naar zekere vrouwenhanden. Eelt op de vingertoppen. Ze klopten op onze deuren die welkom werden geopend. Je bent hier inmiddels geen vreemde meer. Je vertelt jouw verhalen. Jouw woorden zorgvuldiger, luider en helderder dan voorheen. Misschien is het jammer dat het laagje mystiek deels heeft plaatsgemaakt voor die helderheid. Ach, let maar niet op mij. Zeker nu er nog meer deuren voor jou open zullen staan. Kom binnen. Doe maar alsof je thuis bent. Want dat is waar jouw hart van gloeit. De veilige thuishaven. Baken van rust. De plek waar je tot jezelf komt. Zoveel is duidelijk. Neem dat gevoel waar je ook gaat met je mee en blijf het met ons delen. Dank.

De dubbellive-cd van Pain of Salvation heet The Second Death Of en is voorzien van het opschrift 'Original Motion Picture Soundtrack'. Typisch PoS-moeilijkdoenerij, want de 2cd/2dvd-versie heet On The Two Deaths Of, waarbij de eerste dvd tal van beelden bevat over de opkomst van de band en de tweede dvd (de 'second death', dus) de opnamen van een concert in ons eigen Paradiso in de Scarsick-toernee van 2007. Kortom, een live-dvd waarbij de bonusfeatures op de eerste dvd staan. Afijn, ik heb niets met live-dvd's, dus ik liet de cd komen. In datzelfde jaar was ik een van de - schandalig weinige - toeschouwers bij het fenomale optreden op Fields Of Rock, waar een zeldzaam strakke band te zien was, musicerend op heel hoog niveau, met een dynamiek en een experimenteerdrift zoals je die in de metal zelden tegenkomt. Bij het optreden op deze cd is dat niet anders. Met uiteraard veel songs van Scarsick, maar ook het nodige oudere materiaal (van vóór "Be") en een buitengewoon fraaie cover van "Hallelujah", vooral bekend van Jeff Buckley. Wel mis ik zelf "Mrs. Modern Mother Mary" in de setlist. Het is makkelijk om te concluderen dat deze cd precies is wat je kon verwachten, maar dat zou niet helemaal eerlijk zijn. Pain of Salvation laat al jaren een griezelig hoog niveau progmetal horen, en je zou bijna vergeten dat dat allesbehalve normaal is. Daniel Gildenlöw en zijn mannen hebben inmiddels een eigen, herkenbaar hoekje in de progmetal veroverd met niet alleen technisch hoogstaande, maar ook spannende en gevoelvolle muziek. The Second Death Of is het bewijs daarvan. Zoals gezegd is ook een 2cd/2dvd-versie te krijgen, en daarnaast een 2dvd-versie, beiden getiteld On The Two Deaths Of.

Twee keer van dik hout zaagt men planken:

We beginnen met Adam West. Adam West, een kwartet waar geen Adam West in te vinden is, zaagt naar eigen zeggen in hardrockbomen. En dat klopt. Ze hangen in de hoek uit waar Danko Jones ook rondhangt, maar hun riffrock komt niet zo goed uit de verf. Nergens een originele riff, een originele solo of een andere leuk invalshoek. Het gaat allemaal op een tempo door en de strot van Jake Starr, hij noemt zichzelf geen zanger, gaat op den duur vervelen. En dat doet de misplaatste seksuele snoeverij, zie ook de titel E.S.P.: Extra Sexual Perception, al helemaal. En dat op de laatste release van deze band, want ze blijken er inmiddels mee gestopt te zijn. Nee, deze band gaan niet veel mensen missen...

Hoe anders is het met American Speedway. American Speedway propt tien nummers in amper dertig minuten en dan weet u wel hoe laat het is. Gaan met die banaan. American Speedway klinkt op Ship of Fools als een voortrazende intercity. En wat is dat fijn! De band dendert voort in het schemergebied tussen punkrock en hardrock en combineert meezingrefreintjes met dubbele gitaarsolo's. En dat is fijn, heel fijn, vooral ook omdat er nergens gas terug genomen wordt. Ik ga nog een half uurtje bij het spoor staan…

'You are enjoying a promitional copy of Beware, the new album by Bonnie "Prince" Billy.' Dat genieten is betrekkelijk, als elke track op mijn promo twee keer doorsneden wordt door een stem die je dat vertelt. Het genieten van dit album zal sowieso betrekkelijk zijn. De tegenwoordig met een oudtestamentische baard getooide Will Oldham zorgde al in 2004 voor een waterscheiding tussen zijn fans. Hij maakte toen de in veel ogen volkomen overbodige en vooral ook veel te gladde plaat Bonnie Prince Billy Plays Greatest Palace Music. Met één enkele zwaai verving hij het tot dan toe relatief krakkemikkige, op lo-fi gebaseerde geluid voor een tot in de puntjes verzorgde studiosound en nam hij met een keur aan Nashville-studiomuzikanten zijn eigen werk nog eens onder handen. Om dit stukje in een juist perspectief te kunnen zetten zal ik het maar meteen toegeven: ik ben dol op die plaat. Dat ik Beware een prachtige cd vind, ligt dus volkomen aan mij en mijn gevoeligheid voor dat Nashville-geluid. Want Beware is wederom een erg verzorgde plaat geworden. De begeleiding bestaat uit muzikanten die voor een groot deel geschoold zijn in de jazz. (Godzijdank duikt ook de naam van Jon Langford op, voormalig voorman van chaotische punkers The Mekons en al jaren vanuit Chicago de folk- en country aan het exploreren.) De eerste helft bevat tracks die opgesierd zijn met - schrik niet - saxofoon, een voller-dan-vol klinkende pedal steel en een handvol exotischer instrumenten. De tweede helft van Beware laat een iets ander geluid horen. Kaler, basaler en primitiever en gevuld met kleinere liedjes. Alsof de Bonnie Prince beide zijden van de waterscheiding wil bedienen. Het Grote Album dat beloofd en verwacht werd is Beware niet geworden, wel een mooie toevoeging aan het grootse oeuvre van Will Oldham. Als je tenminste tegen Nashville kunt.

Ik zat ooit eens een uurtje op het centraal station van Milaan op een trein te wachten. Nou is wachten op een trein nooit mijn favoriete bezigheid geweest, behalve dan in Milaan. Zelden binnen een uur zoveel mooie mensen langs zien komen. Allemaal volgens de laatste mode gekleed, bakkebaardjes keurig strak geschoren, stijlvolle zwarte wielkoffertjes… alle cliché's over de Milanese bevolking werden voor mijn ogen overtuigend bewezen. De drie heren van Hot Gossip hadden zo voorbij kunnen lopen, want ook zij zien er perfect gekleed en gekapt uit. Des te vreemder is dat het geluid van de band eerder uit een armoedige buitenwijk van Manchester afkomstig lijkt dan uit de Italiaanse modestad. In ieder geval heeft zanger Giulio Calvino heel goed opgelet tijdens de Engelse les, want zijn uitspraak is on-Italiaans goed. De snelle, hoekige powerpop van Hot Gossip doet denken aan Bloc Party en is zeker niet slecht, maar ook niet echt goed. Eigenlijk is het zelfs behoorlijk middelmatig en tegen het eind van de cd verlang ik stiekem naar het einde. Er is nog een kleine opleving in het Voicst-achtige "Cops with Telephones" maar verder blijft dit tweede album van Hot Gossip vooral een aaneenschakeling van overhaaste liedjes die bijzonder weinig indruk achterlaten. Vooral om naar te kijken dus, deze Hot Gossip.

Ik fiets in de ochtend en aan het einde van de middag van en naar mijn werk. Dan luister ik de cd's die de beste Storm me in al zijn goedheid heeft gestuurd. Deze week luister ik niets anders dan Fake Problems. Onbewust schrijf ik dan al delen van de recensie in mijn hoofd. Fake Problems maakte het me lastig: ik kon het niet direct duiden (of 'in een hokje duwen' maar aan die term heb ik nogal een hekel). Een blik op de MySpace van de heren leerde me dat de Alternative Press me voor was: 'a carnival of Southern-fried indie-rock' luidt de rake classificatie. Dit viertal uit Florida zag ik per toeval in Arnhem, een aantal maanden geleden, tijdens het fantastische Speak Out Fest. Aldaar wisten zij het publiek te bewegen tot een spontane polonaise. Dit verraste de band zelf nog het meest en de vrolijke verbazing was van de gezichten af te lezen. Je begrijpt: het was een mooie avond. Op het podium zag en hoorde ik kort door de bocht de Kaiser Chiefs maar dan met ballen. Dat is op de plaat in essentie onveranderd, al hebben die vier knapen alle mogelijkheden van een professionele studio vol benut: glockenspiel, blazers, cowbell, strijkers, marching drums en koortjes. Ook qua stijl gaat het alle kanten op: punk, pop, hoempa, klezmer, swing. Ja, alles wat je tijdens een Southern carnival zou kunnen horen. Tel daarbij de zang nog op, die van fluisterend via verhalend naar uit-volle-borst gaat. Hij eist je aandacht op als een enthousiaste circusdirecteur die onderwijl tekstueel niet uit de meest eenvoudig te verhapstukken vaatjes tapt: twijfel, teenage angst, godsdienst en (verloren) liefdes. Komt deze plaat dan niet om in ideeën? Nee, al gaat het maar nét goed. Maar nét goed is in dit geval heel goed. Deze vier wijsneuzen hebben punkrock (zoals die gemaakt wordt door Against Me! ) naar een hoger plan getild. Tot mijn jaarlijstje!

Ik heb de ska-blues, o'yeah. Ohh, de ska-blues yeah, yeah. Probeer je dit door velen gehate genre in een positief daglicht te stellen door een uiterst lovende recensie over de vorige (live) cd van Reel Big Fish te schrijven, komen ze nu met een cover-cd op de proppen. Jottem, daar zat de hele wereld op te wachten, een album vol met skandalig verbouwde nummers. Fame, Fortune and Fornication heet het vehikel en bij deze alvast een negatief download-advies. Ik heb zelden zo een ongeïnspireerd werkje in mijn handen gehad. Er is werkelijk niet één versie die kan tippen aan het origineel en dat is al knap, want ook de originelen zijn niet de allerbesten allertijden. Er wordt wat van Poison verskaspelt, The Eagles moeten er aan geloven en zelfs Van Morrison is niet veilig. Meestal ben ik er niet zo van gecharmeerd als de speeltijd nog geen halfuur bedraagt, maar in dit geval ben ik blij als de stilte mij verwelkomt. Als je nog vrienden hebt die je uitlachen omdat je van ska houdt, vertel ze dan nooit en te nimmer over dit gedrocht want je zult er je leven lang voor moeten boeten. Skaam jullie, skaam jullie hééél diep.

De besnorde multi-instrumentalist Charles Spearin moet wel een toffe kerel zijn. Zijn buren in Toronto houden in elk geval van hem. Spearin vroeg ze om bij hem thuis voor een nieuw project wat te komen babbelen. Het uitgangspunt van de gesprekken was "wat is geluk?", maar 't ging Spearin niet zozeer om de inhoud. Als muzikant was hij (vanzelfsprekend) voornamelijk op zoek naar de toevallige (gesproken) melodieën die in deze opnames te vinden waren. Weliswaar geen al te origineel idee, maar 't pakt bijzonder geslaagd uit op dit korte album, waar je inderdaad happy van wordt. Luister naar de oude dame "Mrs. Morris" die gedubbeld door een saxofoon vertelt over de geneugten van het simpelweg groeten van je buren. Of de enthousiaste "Anna" (een trompet) die met "challenged women" werkt. Ook de kinderen mogen meedoen, "Vittoria" raakt verstrikt in haar gemompelde gedachten, maar Spearin weet er een Woody Herman-achtig bigband-feestje van te bouwen, met stevige blazersaccenten in de gevallen stiltes. In de loop van de plaat wordt de sfeer melancholischer. Muzikaal gezien komen we meer op het postrock-terrein van Do Make Say Think en Broken Social Scene, collectieven waar Spearin deel van uitmaakt. "Marisa" (de harp) zorgt voor een magische Books-sfeer. Ze grapt: 'Ok, I blew that one, send me home!' Waarna die laatste kreet de opmaat vormt tot een delicaat ritme. De intimiteit van het album wordt versterkt doordat Spearin zelf meepraat, het zijn geen gekunstelde monologen. Zo kan zijn bevestigende 'hmhm' een baslijn worden in "Mr. Gowrie". Gowrie vertelt over zijn jeugd in een piepklein huis, waar moeder al snel opbrandde: "She had so many children in so short a time that she died while she was still a young person". The Happiness Project boeit van begin tot eind, Spearin weet in slechts een half uur het gevoel van zijn buurt én de sfeer van het leven an sich perfect te vast te leggen. Bepaald geen sinecure.

Als ik een paar cd's positief heb gewaardeerd dan begint het bij mij te kriebelen. Moet ik nu niet eens wat negatiefs gaan zeggen? Ontgaat mij iets? Ben ik nog wel geloofwaardig? Een dergelijk gevoel komt bij mij op als ik na een paar fijne cd's Ever The Silver Cord Be Loosed van Weird Owl draai. De band komt uit Brooklyn, New York. Brooklyn is momenteel hip, dankzij MGMT. De als ik het goed heb uit vijf man bestaande band Weird Owl tapt echter uit een totaal ander, helemaal niet zo hip, vaatje. Eigenlijk vind ik dat de band uit Canada had moeten komen. Dit omdat het geluid zwaar leunt op het werk van Neil Young & Crazy Horse, maar dan met een stoner onderlaag waarvoor bijvoorbeeld dan Black Mountain als inspiratiebron ingezet kan worden. Ever The Silver Cord Be Loosed, hun tweede release, bevat acht uitgesponnen liedjes met een minimale lengte van 4'55 minuten per liedje. Origineel is hun muziek niet te noemen, maar ik zeg daarmee niet dat het vervelend is om er naar te luisteren. Integendeel, ik vind dit best een lekkere plaat. En het is weer eens wat anders dan een cd van Neil Young, want ook Weird Owl laat de gitaar knarsen, brengt boeiende gitaarriffs en klinkt als totaal prettig eigenwijs.

Het is een running gag op de diverse fora waar ik over muziek discussieer. Ik heb het daar, als ik het als liefhebber van het genre over het genre heb, vooral over symphorock. De oude spelling. Want ik ga pas symfo- of progrock gebruiken als het genre zich eindelijk eens gaat vernieuwen en niet blijft navelstaren naar de groten uit de jaren zeventig. Want laten we eerlijk zijn, wie zit er, na Supper's Ready eigenlijk nog te wachten op een epic van meer dan 20 minuten. Die bij de meeste bands ook maar drie aan elkaar geplakte, veelal matige, nummers zijn. Heel eventjes, in de jaren tachtig, dacht ik dat It Bites de brug ging slaan, maar zij stortten na Calling all the Heroes ook in elkaar. Een glimp in het duister was de remixplaat van The Positive Light, maar als er toch één plaat door Marillionfans verketterd is…

Maar dames en heren symfo/progvriendjes en andere muziekliefhebbers, u leest het goed! U las zojuist de woorden symfo en prog! Want we denderen de moderne tijden in! De heren van Frost gaven al een voorzetje, de heren en dame van Pure Reason Revolution koppen de bal in. En hoe! Het is een wereldgoal! Amor Vincit Omnia, liefde overwint alles, is die combinatie van prog, pop, electronic, een vleugje industrial en wat grunge! En het is dansbaar! Wat heet, je kunt er niet stil bij blijven zitten. Geen moment! Ze noemen zelf als invloeden ELO, Smashing Pumpkins en Soulwax en ik gooi daar NIN, Frost* en wellicht zelfs een Chemical Brothers bij. PRR leunt daarbij nog steeds een beetje op de prog, want daar komen ze tenslotte vandaan. Maar ze houden het allemaal behapbaar, ze klokken maar een keer langer dan zes minuten. Wellicht zouden ze een volgende keer eens met Jem Godfrey de studio in moeten. Dan is de wereldheerschappij nabij, dunkt me. Tot nader order hebben we hier de aanvoerder van de jaarlijstjes en DE band voor iedere avontuurlijke festivalprogrammeur. Want dansen zullen ze, die rockfans...

Bij de vorige cd van Airless die ik besprak had ik nogal wat moeite om mijn aandacht erbij te houden. Muzikaal klopte het allemaal wel, maar compositorisch was het gru-we-lijk doorsnee. In de AOR - want dat is het genre dat deze Spanjaarden beoefenen - is dat sowieso meestal al het euvel, maar Airless was zelfs voor AOR eng voorspelbaar. Bijna vier jaar later mogen ze het nog een keer proberen. Dat de band niet ineens een wonder van originaliteit geworden is mag duidelijk zijn, maar Fight blijft aanzienlijk beter hangen dan zijn voorganger. De variatie is ook wat groter, zodat er ineens een heerlijke rocker als "Twist Of The Wrist" te beluisteren is. Dat is een van de songs waarop gitarist Robert Rodrigo zich onderscheidt. Hij heeft overigens ook de productie voor zijn rekening genomen en ook op dat gebied is er duidelijk vooruitgang geboekt. Rodrigo's gitaar is uiteraard lekker ver naar voren gemixt, maar hij heeft er zorg voor gedragen dat de andere instrumenten niet in de mix worden weggedrukt. Zanger Iñaki Lazakano is een prima zanger, maar hij weet zich niet te onderscheiden. Melodieuze-rockzangers van dit kaliber liggen per dozijn op het schap bij de MuzikantenGigant. Begrijp me niet verkeerd, zijn zang blijft een album lang plezierig, maar het blijft een samenraapsel van bekende trucjes. Zoals gezegd is Airless nog steeds niet overdreven origineel, maar met dit album positioneren ze zich in de top van de middenmoot, en dat is meer dan ik bij het vorige album voor mogelijk hield.

Het moet ongeveer zo'n tien jaar geleden zijn toen ik van een Haags vriendinnetje een demo-tape in mijn handen gedrukt kreeg. "Moet je naar luisteren, vind je leuk" zei ze er bij. Er stonden iets van zes liedjes op maar het deed me niet zo veel. Tot ik niet veel later het eerste singletje in mijn handen kreeg. "Just the way I do" was een verfrissend neo-punkliedje van vier jonge snotapen die ervan overtuigd waren dat ze Nederland gingen veroveren.

Die zelfde band bracht mij vandaag naar het Hard Rock Cafe in Amsterdam. Nederland is ruimschoots veroverd, alleen was mijn enthousiasme lang geleden al verdwenen. Di-Rect was toch vooral dat bandje gebleven voor tienermeisjes. Momenteel toert Di-Rect echter zeer succesvol met hun interpretatie van de rockmusical 'Tommy' van the Who door de theaters. Hierdoor begon ik ze als band net weer een beetje te waarderen (ze kennen dus toch hun klassiekers) en ik had stiekem de hoop dat de band dat eeuwige tienerfans-imago van zich af kon schudden en toch zou kunnen groeien. Maar toen kondigde de zanger vandaag op een persconferentie aan dat ook hij niet langer tegen het 'Doe Maar-effect' wilde opboksen en zich muzikaal op een hele andere koers wilde zetten.

Hot, dat zijn deze vier boefjes uit Atlanta - Georgia. Hot bij meisjes met strakke skinny jeans, oversized t-shirts, hoekige danspasjes en MySpace-poppenoogjes. Maar ook gekoesterd door ouwe rotten die The Gories en The Oblivians in de platenkast hebben staan. Gewaardeerd door de trendsetters en de kenners, dus. Maar verworven faam staat niet zelden synoniem aan het verliezen van de knusse magie die zo onmisbaar is voor sympathieke rammelbandjes als de Black Lips. Toch is de roem niet iets waar het viertal noch voor terugschrikt, noch nat op gaat: "We spelen al zo'n tien jaar samen. Het werd eens tijd, niet? En oh ja, het is ook fijn om op tour eens fatsoenlijk eten te krijgen."

Soms word je door een speling van het lot opeens op een plezierige manier gedwongen eens iets geheel anders te doen. Zo ook toen Hard to Look at, Easy to See per abuis tussen mijn recensie-cd's terecht kwam in plaats van in de brievenbus van DubbelMono, voor wie het eigenlijk bedoeld was. En hoewel ik absoluut niets heb met gruizige garagerock (zoals Storm het waarschuwend omschreef toen ik vroeg of ik de cd dan maar zou bespreken) heb ik me uitstekend vermaakt met de punkerige vrolijkheid van Submarine Races. Hard to Look at, Easy to See klinkt allemaal heerlijk ongecompliceerd en ongepolijst, zoals dat hoort bij het genre heb ik me laten vertellen. De obligate bezetting van zang, gitaar, bas, drums en verder vooral helemaal niets past goed bij het materiaal. Of andersom, daar ben ik nog niet helemaal uit. Wat me nog het meest verraste was hoe melodieus de muziek is. Hierdoor klinkt het, ondanks de recht-toe-recht-aan-eenvoud, heerlijk gevarieerd en hier en daar zelfs verrassend. Met hun gemiddelde lengte van twee minuten zijn de meeste nummers voorbij voor je er erg in hebt, maar ach… een volgend nummer begint en daarmee een nieuwe portie punkpret. Lezers die hiermee verwachten dat ik van mijn geloof (akoestisch symfonisme) ben gevallen kan ik geruststellen: volgende keer weer een recensie van muziek met langere nummers, meer instrumenten en pompeuzere teksten!

Op de lijst van vrouwen met wie ik wel een beschuitje had willen eten als ik niet in de echt verbonden was met mevrouw Storm staat Nina Persson behoorlijk hoog. Naast al die andere Scandinavische schonen waar ik een zwak voor heb is het dringen voor haar, maar d'r is plek en daar gaat het om. Naast The Cardigans heeft Nina samen met Niclas Frisk en (man ) Nathan Larson nog een ander bandje, dat luistert naar de naam A Camp. Ruim acht jaar geleden al maakte ze hiermee een plaat. Daarbij kreeg ze hulp van Mark Linkous (Sparklehorse). Die plaat deed het in Zweden erg goed, maar bleef hier helaas een beetje uit het zicht. Hopelijk is A Camp met Colonia een beter lot beschoren. Naast de drie bovengenoemde kernleden schuiven nog flink wat bekende namen aan zoals Joan Wasser (Joan as Police Woman), James Iha (Smashing Pumpkins), Anna Ternheim en, dit keer alleen op gitaar, Mark Linkous. De sound van Colonia is veel consistenter dan het grillige karakter van The Cardigans. Persson laat hierop meer haar ingetogen melancholische kant schitteren. Dat resulteert bijvoorbeeld in het jaloersmakend zoete duet met Nicolai Dunger "Golden Teeth & Silver Medals" waarvan ik steeds weer om de tekst moet grinniken ('Would you like to meet me in this song?' 'I've been hoping to'). Sowieso komt de melancholische kant van Persson op Colonia goed tot zijn recht. Waarbij ze met regelmaat een hang naar vroeger heeft, zoals in "Here Are Many Wild Animals" met zijn wooheehoo-koortjes en handclaps. Daar wordt een mens blij van.

M. Ward is een man wiens carrière langzaam maar gestaag vordert. Met Hold Time brengt hij zijn zevende solo-album uit sinds 1999. M. Ward doet het graag met vrouwen. Zo dook hij op bij Norah Jones op haar dvd Not Too Late, maar ook bij Jenny Lewis op de cd Rabbit Furcoat-p. Hijzelf viel echter het meest op in zijn muzikale samenwerking met actrice Zooey Deschanel in het duo She & Him waarvoor Ward zelf overigens geen enkele nummer schreef. Deze had hij kennelijk bewaard voor zijn volgende album Hold Time. Hiervoor schreef hij namelijk de meeste liedjes wel zelf. Ward kan uiteraard weer niet zonder vrouwen. Vocale bijdragen zijn er van Zooey Deschanel (uitbuiten dat succes) op de Buddy Holly-cover "Rave On" en "Never Had Nobody Like You" en van Lucinda Williams (als we dan toch gaan strooien met namen) op "Oh Lonesome Me" van Don Gibson. Toch lijken zij een onopvallende loot aan de boom die Ward heet, met songs die heel knap in elkaar zitten. Muzikaal lijken de invloeden te gaan van troubadour Leonard Cohen ("JailBird") tot het lome gitaarwerk van J.J. Cale ("Shangri-La"), van John Lennon-achtige liedjes ("Never Had Nobody Like You"), het pompeuze Jeff Lynne-geluid ("To Save Me") tot Phil Spector's Wall Of Sound op "Hold Time". Maar ongetwijfeld krijg je er zelf andere muzikale associaties bij. Dit maakt volgens mij ook niet uit, want de inspiratiebronnen krijgen nergens de overhand. Ze zijn er bijna anoniem, maar o zo knap verweven in de nummers. Net zoals daar een hele reeks aan bekendere bandleden zijn die M. Ward's Hold Time een indrukwekkend en boeiend album maken waarvan ik me niet kan voorstellen dat iemand er snel op uitgekeken raakt.

One-man-bands zijn er altijd geweest en zullen er ook altijd zijn. Solo-artiesten die het even niet kunnen vinden in een bandje en in hun uppie op ontdekkingstocht gaan. Fijn dat er dan even primaire en even onverwoestbare muzikale vormen als blues en rockabilly zijn om te exploreren. Ty Segall, voorman van garagerockers Epsilons, is zo iemand. Hij zingt zo fanatiek dat de meters regelmatig in het rood slaan en mishandelt zijn instrumenten met een energie die veel bands niet eens in een complete bezetting voor elkaar krijgen. De adrenaline vliegt de speakers uit als hij - absoluut hoogtepunt - "You Should Never Have Openend That Door" van de Ramones speelt. Je voelt dat het minimale drumstel op uit elkaar vallen staat, dat zijn gitaarsnaren de een na de ander willen springen en dat de microfoon z'n best doet om zo ver mogelijk uit de buurt van die snerende stem te komen. Twaalf tracks nam Ty Segall op die allemaal ferm in de smerigste garage die de rock te bieden heeft, geworteld zijn. Naast de Ramones-cover is het "Dating" dat me door de woonkamer doet springen, een heftige sixties-track die vakkundig door de mangel wordt gehaald.

Claire Denamur is een Frans zuchtmeisje. Met een hese stem. Drie kwartier met haar aan de telefoon is genoeg voor een stevige coup de foudre.

'Mijn vader zong al liedjes van Bob Dylan voor ons toen we nog in de buik van onze moeder zaten. En toen we nog in Amerika woonden, speelde hij jaarlijks met zijn rockband in ons huis, voor vier- tot vijfhonderd mensen.' Dat Claire Denamur (25) zelf is gaan zingen, verbaast niet. Dat ze dat in het Frans doet wel, en dat ze daarbij onder meer Leo Ferré en Georges Brassens als voorbeelden noemt, ook.

De zaterdagen zijn op dit moment veel te vol. Wassen, boodschappen, ballet- en zwemlessen, schoonmaken, voor ik er erg in heb valt de avond al weer in en ben ik weer niet even gewoon lekker buiten geweest. De koeienmest ligt al weken te wachten om de grond in gespit te worden, zodat we dra weer volop kunnen genieten van groenten uit eigen tuin. Maar het komt er maar niet van. Misschien is het daarom ook niet zo raar dat ik op dit moment meer behoefte heb aan rustige muziek dan aan veel herrie aan mijn kop. Wat dat betreft komt de nieuwe Pan•American-cd, White Bird Release, als een Godsgeschenk. Alsof Mark Nelson (van Labradford-faam) wist dat ik smachtend zat te wachten om eindelijk een opvolger van Quiet City te ontvangen. Die plaat stond niet voor niets prominent in mijn jaarlijst te pronken in 2004. Bijzonder is niet alleen de muziek op White Bird Release, de tracktitels zijn dat ook. Deze vormen samen een deel van een brief vormen die Dr. Robert Godard schreef aan H.G.Wells in 1932. Hij schreef: There Can Be No Thought Of Finishing For Aiming At The Stars Both Literally And Figuratively Is A Problem To Occupy Generations So That No Matter How Much Progress One Makes There Is Always The Thrill Of Just Beginning. Op deze cd gaat Nelson verder op het op Quiet City ingeslagen pad. Het is razend knap hoe hij muziek maakt die ondanks de vele lagen die hij in zijn tracks stopt altijd transparant en glashelder blijft. Het is zo'n plaat die je laag voor laag moet afpellen om 'em echt te gaan waarderen. De manier waarop Nelson zijn uitgesponnen gitaarwerk versmelt met drones, glitch en sobere beats geeft de plaat een sereen, onaantastbaar karakter.

Mijn ouders hadden het gehad met het geloof, met als gevolg dat ik bewust niet ben opgevoed met de tien geboden. Normen en waarden heb ik genoeg meegekregen, met een open en toch wel weer kritische houding t.o.v. religie. Ergens op een zaterdag in juni, er is dan de EO-jongerendag, wordt mijn woonplaats Arnhem bevolkt door blije jongeren. Ondanks dat ik niets met het geloof en al helemaal niets met de EO heb, vind ik het best oké om positiviteit op straat te zien. Op tv heb ik wel eens naar de bands gekeken die op zo'n festival optraden. Heel erg vervelend was het meestal niet, maar muzikaal was het een afspiegeling van wat er op dat moment in was en dit resulteerde in weinig originele muziek. Dit los dan nog van de boodschap die niet aan mij besteed is.

Als er in 1969 een EO-Festival geweest was, dan had het Californische The Search Party uitgenodigd kunnen worden op basis van hun debuut Montgomery Chapel. Het viertal heeft een heuse inspirator in Reverend Nicholas T Freund. The Search Party bracht destijds de blijde boodschap gedrapeerd in de muziek van toen. De stem van Joanie Goff komt dicht bij die van Jefferson Airplane's Grace Slick en qua sfeer heeft het er ook geregeld veel van weg. Als ze in de opener "Speak To Me" zingt 'Oh Lord speak to me', dan is ze tekstueel echter wel een heel brave Slick. Ook The Doors lijken voorbij te komen, luister maar eens naar de ritmesectie in "So Many Things Have Got Me Down", dat wel verdacht veel op "The End" lijkt. Al doen de mannelijke vocalen in The Search Party mij soms pijn. Vooral de falsetstem van -ik denk- Jim Carvalho vind ik vreselijk. Ook wil ik nog even het psychedelisch instrumentarium noemen met een orgel en gitaar met wowow-pedaal. Muzikaal is het allemaal best oké tot ik aan hun boodschap denk.

Als ik het Festival in 1971 had georganiseerd dan had ik een beroep kunnen doen op het vijftal Wilson McKinley. Zij woonden aan de Amerikaanse oostkust, maar hadden muzikaal aan de andere kant van hun land kunnen wonen. Ook zij hebben het nodige aan psychedelica in hun sound. Ik moet wel een beetje aan de Steve Miller Band of Crosby, Stills en Nash denken. Qua muziek schijnen ze volgens de 'liner notes' het nodige geleend te hebben van Moby Grape en The Moody Blues, maar hier schiet ikzelf qua kennis even tekort. Ook Wilson McKinley verkoopt de christelijke boodschap, hetgeen je aan de titel van hun tweede album Spirit Of Elijah uiteraard al had gezien: Elijah is een profeet. Of als je naar hun teksten luistert: 'We are one in the spirit, we are one in the Lord'. Het zij zo. Ook hier is muzikaal niets mis mee, behalve de teksten waar ik weinig mee heb. Ik ben tenslotte kritisch en niet met de bijbel opgevoed.

Doom metal lijkt een beperkte, nogal ingekapselde, isolationistische muzieksoort met zijn trage tempi en sombere sferen; meer is het niet volgens criticasters. Dat het echter ook de basis kan zijn voor waanzinnige zoektochten naar het experiment in alle soorten en maten begint steeds beter bekend te worden, gelukkig. Neem nu het Zwitsers-Canadese duo Monno; op de vorige albums nogal operend in de freejazz/noise hoek, maar nu op nieuweling Ghosts nadrukkelijk referend aan extreem zware doom metal. Noem maar op: traag voortdenderende drums als mokerslagen, ultralang aangehouden gitaarakkoorden die uitwaaieren in pure feedback, en als klap op de vuurpijl ook nog van die onmetelijk diepe grunts die rechtstreeks uit de hel lijken te komen. Niks geen melodie of lichtstraaltjes, maar puur nihilisme, inktzwarte depressies en een troosteloosheid die alle hoop vernietigt alsof er nooit meer een morgen zal bestaan. Als dan ook scheurende saxofoons voor nog meer dissonanten zorgen is het geluk compleet.

Wie Kubus zegt, zegt normaal ook BangBang. De heren hebben dit keer echter ieder hun eigen pad gekozen en brengen allebei een soloplaat uit op het label van de Britse rapper. De Zwollenaar maakte furore als beatmaker van (voorlopig wijlen) Opgezwolle en werkte twee albums samen met John Reilly, BangBang dus. De 22 geproduceerde instrumentale tracks zijn samengevoegd op Kubus-Biets Instrumentals Vol. 1. Op drie nummers na is het allemaal bekend materiaal van Learning Curve en Pie & Mash wat we horen. Niks nieuws onder de zon dus, gewoon Kubus, maar dan zonder vocalen. De drie nieuwe namen die we tegenkomen tussen gevestigde floorfillers als "Camera" en "Ey" zijn "Youtube", "Lawness" en "Stroopwafel". Eerstgenoemde circuleerde al een tijdje op internet, maar werd nog nooit uitgebracht. De monotone beat van "Lawness" (niet te verwarren met die van DuvelDuvel) wordt gelukkig gecompenseerd met het ambient-achtige "Stroopwafel". Hoewel de cd erg goed functioneert als achtergrondmuziek en een relaxte uitwerking heeft, is de toegevoegde waarde voor de naam Kubus nihil. Ik denk dat hij dit album beter links had kunnen laten liggen. Bijna geen nieuw werk, maar voor de nieuwe luisteraar misschien een leuke instapper. Meer dan dat is het niet. Tot die tijd is het wachten op een nieuwe samenwerking met BangBang, als vervolg op Pie & Mash.

Zelden zo'n mooi cd-hoesje in handen gehad. De hoes van Glass van het Zwitserse Black Cargoes heeft een bijzondere vorm met ronde hoeken en fraai artwork. Vanaf de eerste klanken van "Darkened Floor" lijkt ook de muziek prima in orde, maar gaandeweg het album nestelt zich een vergelijking in mijn hoofd die er niet meer uitkomt. Black Cargoes speelt stevige rock, beetje stoner, beetje industrial, beetje electronica. Iets dat je zou kunnen verwachten als Nine Inch Nails het podium zou delen met Depeche Mode voor een Young Gods-tribute. Tekstueel blijft de band dichter tegen Nine Inch Nails aan hangen, zoals in het ijzersterke "Three, Four" met daarin de onheilspellende oproep 'Destroy Yourself, Come On!'. Pas bij het vierde nummer "Streets" valt het kwartje… verdomd, die man zingt als, die man intoneert als, die man irriteert als… niemand minder dan onze eigen Dinand! Ja hoor, Zwitserland wordt gestraft met een eigen Kane! Toegegeven, de Zwitsers durven wat meer risico te nemen en klinken hier en daar zelfs oprecht, maar de Dinand-trekjes van de zanger leiden af van wat verder echt een prima album is. Doodzonde.

Ik hou wel van een feestje! Wie niet? Toen ik dit eerste album van The Parties met zijn lekkere retro-hoesontwerp (mooie Vox Teardrop-gitaar!) in de stereo schoof verwachtte ik een lekker potje te kunnen twisten. Dat viel helaas een beetje tegen. De fuzzy feedbackklanken van opener "Love For Sale" beloven meer dan ze waarmaken en het matig gezongen "Breaking Hearts" maakte bijna dat de partystemming bij mij als een nachtkaars uitging. Gelukkig maken tracks als "Cold Life" en "Velvet Love Affair" wel weer wat goed. The Parties hebben een duidelijke voorkeur voor sixties' coryfeeën als The Byrds (luister maar naar hun gitaarmelodietjes) en The Beatles. Ook hoor ik sporen van de Paisley Underground, die begin jaren tachtig een paar jaar heel populair was. Keurig gespeeld allemaal, fijn gezongen meestal en prettige, melodieuze popliedjes. Nergens slaat de vlam eens in de pan, nergens verrast de band met een waanzinnig sterk refreintje of melodietje, nooit overstijgt dit album het predicaat `klinkt wel aardig`. Ik mag dit soort sixties-retrobandjes graag horen, zeker weten, maar voor The Parties loop ik niet warm. Ik fiets wel even naar een ander feestje.

Het is zaterdagavond. Het is ijselijk stil in de nauwe en donkere straatjes, ondanks de volle maan, die licht door de takken van de oude bomen heen schijnt en voor lange schaduwen zorgt. Het gevoel van gevolgd te worden brengt een rilling over je rug. En net als je langs de eeuwenoude begraafplaats loopt zie je in je ooghoeken enkele schimmen bewegen. Een scene die zo uit een klassiek gotisch en romantisch verhaal kan komen. Dit soort verhalen zijn een van de inspiratiebronnen van Deathlike Silence (geleend uit de film Dracula). Deze zeskoppige band uit Finland, met zangeres Ms. Maya als frontvrouw, brengt metalmuziek waarbij ze veelal thema's gebruiken als grafdelving, de doden, lijkwagensen alles wat daarbij komt kijken, oftewel gravedigger metal. Getuige ook titels als "Trapped In The Night" en "Who's Gonna Bury Me" op hun tweede album Saturday Night Evil. Female fronted metal dus, maar dan zonder operazang en dus niet te vergelijken met een band als Nightwish. Qua stemgeluid doet het me meer denken aan het werk dat ik van Sinergy heb gehoord. Ms. Maya zingt wel met een duidelijk aanwezig accent en dat is soms een tikkeltje irritant. En wat kun je verder verwachten gedurende de drie kwartier dat de elf nummers langskomen? In ieder geval een aantal aardige riffs, muziek die soms neigt naar powermetal, soms meer naar rock, maar verder niet al te bijzonder is. Een cover, een aardige uitvoering van Mike Oldfields "Moonlight Shadow", ontbreekt uiteraard ook niet.

Erg trots ben ik niet op mezelf. Bij de naam William Elliott Whitmore had er meteen een kwartje moeten vallen omdat ik zijn fijne vorige cd Songs Of The Blackbird mocht recenseren. Bij het horen van zijn herkenbare stem had ik mijn misser meteen goed moeten maken: zo alledaags is de rauwe doorleefde stem niet. Maar helaas kwam ik er pas achter toen ik op onze eigen File Under-site aan het kijken was of er al eerder werk van hem gerecenseerd was. In het stukje over Songs Of The Blackbird refereer ik aan Johnny Cash en Ierse folk, maar die hoor ik op Animals In The Dark niet terug. Als ik Songs Of The Blackbird uit mijn cd-kast wil pakken om mijn eigen bevindingen van toentertijd te checken dan kan ik de cd niet meer terugvinden. De vervelendste cd's duiken bij het zoeken op, maar eentje die ik destijds toch koesterde -al zou je dit nu misschien niet meer geloven- niet. Whitmore zou ik op basis van de cd Animals In The Dark in de hoek plaatsen van Bruce Springsteen, Tom Waits, maar ook in de hoek van de soul van Otis Redding en de gospels zoals die vooral in de Verenigde Staten gezongen worden. Whitmore duidt bij Animals In The Dark op de politici die hij als duivels afbeeldt. Gelukkig voor hem is er in zijn land net een politieke ommezwaai geweest. Laten we hopen dat het ook daar weer goed komt. Wij hebben er in ieder geval een sterk album aan overgehouden dat prima aansluit op het werk van de eerder genoemde Amerikaanse artiesten. En ja, ik ga nu weer verder met zoeken, want waar is die duivelse cd nou? Het zou toch niet zo zijn dat mijn vader stiekem...

Met geïmproviseerde psychedelica vind ik 't altijd lastig te verwoorden waarom iets nou goed is, of slecht. En dat terwijl de artiesten in interviews zelf vaak heel welbespraakt en intellectueel uit de hoek komen. Ai. Ik besprak nog niet zo lang geleden Clomeim van de No-Neck Blues Band, geen geniale plaat, maar wel uitdagender dan Mirror Eye. Psychic Ills maken reutelende achtergrondmuziek, te wringend voor de wereldwinkel, maar desalniettemin weinig uitdagend voor de oren. De plaat opent met een zoemende drone, die mijns inziens een sterk op India geïnspireerde indruk maakt. Ook de melodiepatronen die eroverheen worden gelegd hebben het geluid van sitar en de sfeer van raga. Zo zou je de lange openingstrack "Mantis" beter als "Mantra" kunnen lezen en opvatten. Er zit geen vooruitgang in, de volledige tien minuten ís het gewoon lekker Zen. "Meta" is vrij agressief van ritme en komt daarmee het dichtst bij het eerdergenoemde No-Neck Blues Band. In het voor dit soort releases irritant exemplarische "Syb Synth", wordt de oefenruimte van de band gestofzuigd. De gezapigheid slaat helemaal mij toe in "Eyes Closed" wat sterk in 't verlengde ligt van "Meta", als u me nog volgt. Het probleem met Mirror Eye laat zich vervolgens definitief vastnagelen in "Fingernail Tea". Op zichzelf gezien een prima track, maar werkelijk álle melodie-patronen lijken al eerder te zijn langsgekomen. Het wekt, na een half uurtje, toch een behoorlijk beperkte indruk. Let wel, deze opmerkingen gelden voor een geconcentreerde luisterbeurt, als ik 'm zomaar draai, is 't wegdoezelen tot en met "Go To The Radio" waar de drone uit het begin terugkeert.

De morrende achterban heeft er al jaren moeite mee dat Max Cavalera niet meer aan het roer staat van Sepultura. Nu ook drummer en broerlief Igor Cavalera zich heeft aangesloten bij het familiebedrijf Cavalera Conspiracy, lijkt Sepultura zijn twee belangrijkste steunpilaren verloren te hebben. Toch is het onlangs verschenen album A-lex goed ontvangen en mogen we zelfs spreken van een Sepultura-revival. Wellicht omdat het fundament van de band overeind gehouden wordt door Andreas Kisser, hij is al ruim twintig jaar de gitarist. Of ligt het toch aan de conceptalbums Dante XXI en A-lex? Zwaar materiaal als de dichter Dante en componist Beethoven spoken rond in het collectieve brein van Sepultura. Dan stel je natuurlijk de vraag: hoe doordacht zijn deze conceptalbums eigenlijk? Is het een gimmick om te verhullen dat deze mannen geen nummers kunnen maken met een kop en een staart? En misschien nog wel belangrijker: staan deze heren op Lowlands?

Zes jaar al trekken frontman Ox Accelator en zijn bandleden van zaal tot zaal en festivalweide tot festivalweide om hun snelle punkrockevangelie te verkondigen. Daarbij deden ze tien landen aan waaronder punkrockmekka Marokko. Na vijf ep's uitgebracht te hebben verschijnt er nu met hun titelloze debuut eindelijk een 'echte' cd. Dat die cd niet veel langer dan een half uurtje duurt, dat zal je met een bandnaam als The Accelerators vast niet verbazen. Ik denk ook dat ze hun eigen muziek wel zullen draaien als ze op Koninginnedag zowel in Venlo als in Den Helder op gaan treden, anders zijn ze nooit op tijd. Of ze maken een mixtapeje om mee te zingen met hun helden van de Ramones, Rancid of Screeching Weasel om de vaart er in te houden. Dat doen ze zelf namelijk ook een plaat lang: snel, puntig en retemelodieus en wel met zoveel variatie, dat deze Rotterdudes me niet gaan vervelen. Het enige waar ik soms een beetje moeite mee heb is het wat iele stemgeluid van Ox, over de verdere sound van deze punkrockers valt namelijk verder echt niet te zeuren. Da's ook niet zo raar als je weet dat de cd (of dubbele 12" vinyl, yummie!) met zorg geproduceerd is door Simon Speechless. Maar minstens zo belangrijk is dat de plaat afgemixed is door Justin Perkins (deed oa Screeching Weasel), die op de payroll staat van de studio van Butch Vig. Het maakt dat deze debuutplaat klinkt als een klok, gaat als de brandweer en een verdomd goed excuus is om de tourbus maar weer eens aan te trappen.

Op zondag 1 maart 2009 staan op de Lijnbaansgracht in hartje Amsterdam om drie uur al rijen met mensen. De Melkweg mag in zijn handjes knijpen vanavond: in de uitverkochte Max staat het frisse pop-icoon Katy Perry, terwijl de Oude Zaal de rockers van The Gaslight Anthem mag verwelkomen. Ook deze kant van het poppodium zal vanavond overvol zijn. De band brengt hierbij nog een verrassing met zich mee: twee sterke voorprogramma's, namelijk Frank Turner en Polar Bear Club. Beide relatief onbekend, maar ze staan er natuurlijk niet voor niets. Aan mij de eer om dat onbenoembare Polar Bear Club eens wat vragen te stellen.

Kort plaatje, korte recensie. Als opwarmertje voor een later dit jaar te verschijnen full-length laat het Belgische The Setup weer eens wat van zich horen. Enkele jaren terug debuteerde de band sterk met de plaat Minister Of Death. Het afgelopen jaar leek het echter sterk op dat het gebeurd was met The Setup aangezien zanger Dries de band verliet en gitarist Andries verkaste naar het Nederlandse Born From Pain. De band ging echter niet bij de pakken neerzitten en komt nu sterk terug met Crawl & Reign. Deze 5-track EP laat horen waarom The Setup nog steeds tot de top van de Belgische hardcore behoort. Zware hardcore in het straatje van Born From Pain en Terror, aangelengd met wat lichte metal-invloeden in de tragere gedeeltes en fijne grooves waarop het prima moshen is. In vergelijking met de oude zanger heeft de stem van nieuwe zanger Kris een iets wanhopiger klank, maar deze past verder uitstekend bij de nihilistisch aandoende teksten en de muziek. In een dikke dertien minuten komen er vijf songs voorbij, waaronder een cover van de verder bijna onbekende Belgische band Rain, en deze EP stookt de verwachtingen voor de komende plaat alleen maar verder op.

Als je zoals ik al een kleine tien jaar in de stad Arnhem woont dan ken je wel wat de namen en personen die de plaatselijke indie-underground een gezicht geven. Een van die personen is Jacek Jan I. Shevski. Vanuit Polen verhuisde hij naar Arnhem en kwam bij mij muzikaal het eerst in beeld met zijn psychedelische rockband JAG. Als ik het goed heb waren er diverse samenstellingen, maar verder dan het kopje 'interessant' is het bij mij nooit gekomen. Hierna dook hij op als Jacek Koba, onder welke naam hij deelnam aan de Grote Prijs van Nederland, afdeling singer-songwriters. Hij bracht het tot de halve finale, speelde wat in het clubcircuit, maar heb al jaren niets meer van de singer-songwriter Jacek gehoord. Zijn laatste wapenfeit was afgelopen jaar het Yordan Orchestra, een nieuw en interessant over-the-top psychedelisch rockgezelschap van vijftien personen. Eigenlijk was ik dan ook verbaasd dat ik een cd toegestuurd kreeg van Jack Aleister, waarachter de singer-songwriter Jacek schuil gaat. Een nieuwe poging, vreemd genoeg onder een andere naam, in een genre waarin hij het eerder al probeerde. Zeven liedjes bevat Hyacinth Express, waaronder twee live opgenomen tracks op het conservatorium waar hij studeert. De liedjes doen mij sterk denken aan Cat Stevens, de vroege David Bowie en aan het solowerk van Brett Anderson. De cd kent een lengte van slechts twintig minuten en is dus zo voorbij. De liedjes zijn qua begeleiding minimaal gehouden De liedjes moeten het zonder al teveel opsmuk doen. Vooral als er een piano om de hoek komt als in "Only One Can Be The Best" dan krijg een brok in mijn keel. Ik hoop dat hij met deze cd weer speelplekken vindt en hopelijk iemand die hem eens uit de underground haalt.

Het Finse Crimfall werpt zich met ziel en zaligheid op het spelen van orkestrale folkmetal. Spil van het gezelschap is gitarist Jakke Viitala. Hoewel redelijk onbekend in metalland, heeft dit heerschap in de personen van de woest bassende Henri Sorvali (Finntroll) en de driftig trommelende Janne Jukarainen (ex-Naildown) een aantal klasbakken om zich heen verzameld dat van wanten weet. Voorts zijn daar Mikko Häkkinen (Draugnim) en Helena Haaparanta (ex-Tracere) die elkaar vocaal naar het leven staan met respectievelijk bruut gebrul, afkomstig naar het lijkt uit een voorportaal van Lucifer's paleis, en zinnenprikkelende, lieflijke klanken van een hemelse schoonheid. Om de composities kracht bij te zetten en een zweem van originaliteit mee te geven, is er een arsenaal aan strijkers en blazers uit de kast getrokken, gevat in een bombastisch arrangement. De ingrediënten voor een klassieker in spé zijn onmiskenbaar aanwezig. Desalniettemin komt het potentieel niet tot vol wasdom. De reden hiervoor is niet zo zeer gelegen in de muzikale tekortkomingen van het Finse orkest, maar dient meer gezocht te worden in het ontbreken van een eigen gezicht. De invloeden van bands als Nightwish, After Forever, Epica en Therion liggen namelijk duimendik op de muziek en de klassieke arrangementen lijken zo weg gelopen uit de soundtrack van Lord Of The Rings. Nu zijn dit niet de minste namen om mee vergeleken te worden, maar met iets meer durf had dit album in een begeerlijke parel omgetoverd kunnen worden.

Halverwege 1978 verscheen Live and Dangerous van Thin Lizzy, een van de meest memorabele live-albums ooit. De opnames van die lp stamden uit de tournee die volgde op de release van Johnny The Fox en Bad Reputation, twee lp's die binnen een jaar tijd verschenen. De band was live op dat moment in de vorm van haar leven en dat hoorde je terug op die dubbel-lp. Het verbaast me dan ook niet dat er nu, anno 2009, nog een live-registratie verschijnt uit dezelfde tijd. Met Still Dangerous is de titel meer dan een vette knipoog naar Live and Dangerous. De opnames die je te horen krijgt zijn om te likkebaarden. Het enige probleem dat ik heb met deze live-cd is dat de cd niet lang genoeg duurt. Je krijgt tien songs voorgeschoteld in niet meer dan zevenenveertig minuten en dat is allesbehalve gig-lengte. En ik vind het heel jammer dat er niet nog een fenomenale versie van "Still In Love With You" aan mijn collectie toegevoegd wordt. Maar goed, wat je verder te horen krijgt klinkt is o zo geweldig. Wederom blijkt Thin Lizzy een band te zijn die op het podium veel beter tot zijn recht kwam dan in de studio. De drive en de power die "Massacre" op het podium krijgt door het twin-gitaarwerk van Scott Gorham en Brian Robertson, is op Johnny The Fox veel minder. Ook de zwoele geilheid van "Dancing In The Moonlight" is groots. Dat zijn de momenten dat je weer beseft hoezeer het te betreuren is dat Lynott niet wat langer onder ons vertoefd heeft.

Afgelopen jaar werd de Nederlandse hiphopmarkt overspoeld met producties van TopNotch. In het nieuwe jaar wordt deze lijn doorgezet met Extravaganza, een mixtape van het beroemde platenlabel. Niemand minder dan Najib Amhali praat de boel aan elkaar en The Flexican is verantwoordelijk voor het lijmen van de tracks. Alsof er nog niet genoeg uitgemolken was vlammen De Jeugd Van Tegenwoordig en Dio weer met bekend materiaal. Een poging tot grappig doen gaat Najib Amhali gedurende de gehele plaat niet goed af en wekt op het laatst zelfs irritaties op. Toch hoor ik nog wat fijne dingen voorbij komen die wel opvallen tussen de saaie mengelmoes. Zwart Licht weet hoe je rauwe hiphop brengt. Lekkere beats, scherpe teksten en dat gemixt tot een ongepolijste brei laat zien dat het niet alleen commerciële prut is die TopNotch nog uitpoept. Terwijl de jongelingen zich waarschijnlijk prima vermaken met de vele tracks die voorbijkomen betreur ik het feit dat de eens zo unieke platenmaatschappij een verzameling van populaire troep is geworden. De artiesten lijken bijna allemaal op elkaar en van genot is geen sprake. The Flexican bakt er als mixer weinig van, iets waar we tijdens Op Volle Toeren al getuige van konden zijn. Als dit de richting is die we in 2009 op gaan kies ik een andere weg. Wil je zelf oordelen? Download de compilatie dan van de TopNotch-website.

Doordat ik wekelijks meerdere stukjes schrijf is het een automatisme dat er meteen een lijntje met associaties in mijn hoofd gaat lopen als ik een cd opzet. Zo kan het gebeuren dat ik in gedachten, over een cd die ik uit de opruimingsbakken viste, een stukje aan het schrijven ben. In dit geval over Icky Thump van The White Stripes. Maar dat zou nergens meer op slaan: te laat en al gedaan. Toch komt het wel handig van pas als ik hierna in de stemming moet komen om me te verdiepen in cd's met voornamelijk Japanse artiesten. Ik bedenk me trouwens dat ik volgens mij nog nooit iets over een Japanse release gezegd heb. Erebus Records maakt hier met twee re-releases meteen een eind aan.

De eerste is van Speed Glue & Shinki en draagt de titel Eve. Achter deze band zitten Joey Smith (vocalen, drums), Masayoshi Kabe (bas) en Shinki Chen (gitaar). De naam Joey Smith klinkt niet erg Japans. Dat is hij ook niet. Hij komt uit de Filippijnen, en heet eigenlijk Joseph William Feliciano Smith en werd later in zijn thuisland bekend onder de naam Pepe Smith. Het trio Speed Glue & Shinki maakte uiteindelijk twee albums. De laatste verscheen in 1972 en Eve verscheen een jaar eerder, in 1971. Muzikaal sluit het prima aan bij bands als Free, Cream en Led Zeppelin. Bands die dan hun opmars maakten. Deze cd heeft als hoofdthema het in hogere sferen raken. Iets wat kennelijk ook in Japan het goed deed. Ik moet echter eerlijk zeggen dat ik bij deze cd niet echt aan die eerder genoemde namen moet denken, maar vooral een band hoor die zeer goed op dreef is. Hier en daar mag de drummer zich wel wat inhouden, maar vooral het prachtige gitaarwerk van Chen maakt dat weer helemaal goed. De cd is overigens in het Engels gezongen.

Melting Glas Box komt uit dezelfde tijd als Speed Glue & Shinki. Het album Melting Glass Box, of op zijn Japans Tokedashita Garasu Bako, verscheen in 1970. Waar de andere release meer de kant van de blues en rock opgaat, is het hier meer een mix van folk en psychedelica. Achter de band zit Takashi Nishioka die zelf de vocalen, gitaar en percussie voor zijn rekening neemt. Het leuke aan Melting Glass Box is dat er soms vreemde geluiden doorheen klinken. Geluiden die ik vaak niet thuis kan brengen. Ook valt het gefluit van Kida Takasuke op. Verder zorgt hij ook voor de percussie, drums, tenor sax en arrangementen. Om compleet te zijn noem ik dan ook nog maar even Saito Tetsuo die vocaal en met percussie zijn steentje bijdraagt. En dan zijn er nog de gastbijdragen. Mijn probleem bij deze cd is echter dat ik niet tot de kern kan komen waarom ik dit mooi moet vinden. Het draalt wat teveel door en is af en toe wel wat braaf. Bovendien is e.e.a. in het Japans gezongen. Dit maakt het begrijpen er niet makkelijker op. Misschien moest ik maar eens met geestverruimende middelen proberen of een cursus Japans gaan volgen.