Wolves In The Throne Room, je zoon zal maar zingen in een band die naar die naam luistert. Nu ja, zingen kun je het eigenlijk niet noemen wat Nathan Weaver doet. Mijn hemel wat heeft deze man een strot die klinkt alsof hij net tien meter hot mf radijsjes weg gegeten heeft en deze nu uit alle gaten die zijn lichaam telt wil verlaten. Door merg en been gaat zijn gruwelijke intense zang. Maar oh, wat klinkt het geweldig wat hij en zijn twee bandmaten laten horen op Black Cascade. De black metal die Wolves maakt is nu vanzelfsprekend niet iets dat je gelijk bij binnenkomst aan je lieftallige schoonmoeder laat horen. In vier tracks doet Wolves zijn stinkende best om je het leven zo zuur mogelijk te maken met hun omgevingsbewuste black metal. Horendol werd ik de eerste keren dat ik naar Black Cascade luisterde van het continu maar doorhamerende 'valse' drumwerk van Nathans broer Aaron. Het zorgt ervoor dat je hart vanzelf als een gek mee gaat bonken met zijn even onrustige als absurde spel. Geen moment lukt het Nathon en Will Lindsay met hun veel meer ingetogen, bijna postrock-achtige gitaarspel je welverdiende rust te geven die Aaron zo bruut van je af pakte. Als een ongeleid projectiel met vier blikjes Red Bull op dendert het grootste deel van de vier tracks (elk dik over de tien minuten) over je heen. Spaarzaam zijn de momenten dat Aaron geboeid in een hoek zit. En nadat je klaar bent met luisteren denk je alleen maar: 'Huh, wat was dit nu weer!'

Eerlijk gezegd was ik ze een beetje vergeten, die Von Bondies. Het is dan ook alweer vijf jaar geleden sinds hun leuke laatste album Pawn Shoppe Heart uitkwam. Met de titel en hoes van de nieuwe plaat is alvast helemaal niks mis, maar toch bekruipt me het gevoel dat dit wel eens hun laatste release zou kunnen worden. Het is na alle personeelswisselingen en problemen van de afgelopen jaren sowieso een wonder dat ze nog iets uit hebben kunnen brengen. De vraag is of het verstandig was, want het nieuwe album is een beetje... gewoontjes. En gewoontjes is dodelijk voor een band die het altijd heeft moeten hebben van opwindende rocksongs. Love, Hate and Then There's You begint nog wel aardig met opener "This Is Our Perfect Crime", waar zanger Jason Stollsteimer me overigens sterk doet denken aan Muse's Matt Bellamy. De rest van het album combineert vooral de oude, ruige sound van The Von Bondies met een nieuw, poppier geluid dat eigenlijk stomvervelend is omdat er nauwelijks uitschieters zijn. Geen uitschieters in positieve zin en geen uitschieters in negatieve zin. Het rockt allemaal best lekker door en Stollsteimer klinkt weer lekker getormenteerd, maar ik vraag me ernstig af of The Von Bondies er zelf nog wel in geloven.

Ik kende Gazpacho, ook wel eens 'de beste band zonder platencontract' genoemd, eigenlijk alleen als support act van Marillion, maar met het noemen van laatstgenoemde band doe ik Gazpacho eigenlijk tekort. Want ja, dan heb je altijd meteen van die mensen die denken: 'Oh, symfo' en die dan deze recensie niet meer verder lezen. Helaas, want die lopen dan toch echt wat leuks mis. Gazpacho is namelijk veel meer dan een symfonische-rockband. De zes Noren klinken op hun nieuwe cd Tick Tock soms heus wel eens als Marillion in hun Brave-periode (zoals in "Tick Tock, Pt. I"), en de lengte en naamgeving van hun nummers is ook niet altijd even handig wat dat betreft, want erg 'symfonisch' aandoend. Maar evenzo vaak klinken ze bijvoorbeeld als Muse (in opener "Desert Flight") in hun betere dagen, of gewoon helemaal als zichzelf. Een band die zeer geslaagde atmosferische muziek maakt met elementen van folk, rock, pop en ja, ook progressieve rock zoals ook Porcupine Tree die maakt. Voor mij dus een zeer positieve verrassing, dit album. En een band die een album baseert op het leven (of liever de dood) van de schrijver van mijn favoriete kinderboek, Le Petit Prince, die kan toch al snel niet meer stuk!

De afgelopen tijd kennen we Peaches vooral als dj. Ook in Nederland heeft ze achter veel tafels plaatjes mogen draaien en hierdoor leek ze steeds verder van een album komen te staan. Gelukkig krijgen we dit jaar evengoed een nieuw schijfje in de winkels. Zoals we konden verwachten staat het erg dicht bij haar recente dj-carrière en zijn de rockende gitaren ver te zoeken. Verwacht dan ook geen samenwerking meer met Josh Homme of Iggy Pop, maar het zijn Digitalism, Soulwax en Simian Mobile Disco die de Canadese bijstaan op de nieuwe plaat. Het schijfje telt twaalf nummers en zullen allemaal worden uitgebracht als single met bijpassende videoclips. Blijkbaar is de 41-jarige zelfverzekerd genoeg over het resultaat, en geef haar eens ongelijk: stuk voor stuk zijn dit namelijk enorme knallers. Of het nu rappen is in "Mud" of een net nummers als "Lose You", dit plaat kent met elk nummer een nieuw hoogtepunt. Vooral "More" is, door de samenwerking met Soulwax, één van de beste nummers die ze ooit heeft gemaakt. We kunnen de rockchick op veel festivals verwachten de komende zomer en daar past ze perfect. Het album I Feel Cream is heerlijk zomers en enorm dansbaar, nu is het hopen dat het weer ook een beetje meewerkt…

Een van de leuke dingen aan katten vind ik hun gesnuffel aan objecten die ze nog niet kennen: alsof ze het zich eigen willen maken, om het een plaatsje te geven in hun universum. Ik mag ook graag snuffelen, en wel aan nieuwe cd's die binnenkomen. Uiteraard figuurlijk en vooral als de cd verpakt is in meer dan een promohoesje. Voor mij ligt Universal Malcontents van Outrageous Cherry waaraan ik voorzichtig begin te ruiken. Op de voorkant staan in psychedelisch aandoende kleuren vier bandleden waarvan er drie volledig met hun gelaat afgebeeld zijn en eentje nog niet eens voor de helft. Als ik het hoesje openvouw komt er een gefröbeld kunstwerk tevoorschijn waarvan ik alles dat ik zie niet thuis kan brengen, maar waar bandlid nummer vier nu wel zichtbaar wordt. De (drie) zonnebrillen en het lange haar vallen mij op. Aan andere kant van het hoesje staat het kwartet tussen hoog gras met op de achtergrond een planeet. Ik moet aan de sixties denken. Als ik dan de titels bekijk dan verwacht ik wat humor door een titel als "It's Not Rock n' Roll (And I Don't Like It)". Als ik de cd dan uiteindelijk draai dan heb ik het goed geroken. In bijvoorbeeld de opener "I Recognize Her" komt hij (songschrijver Matthew Smith) de zij in de toekomst tegen. Je moet er maar op komen.Over de cd hangt een psychedelische sfeer en er is een muzikale link met vooral de Amerikaanse westcoast in de sixties. Het riekt echter naar meer, zoals een dosis glamrock,. Daar was ik bij mijn eerste gesnuffel zelf nog niet opgekomen. Elk nummer heeft zijn eigen draai, maar echt spetterend wordt het nergens. Toch bevalt de cd me prima, misschien wel omdat het zonnige weer prima aansluit bij deze schijf. Het was fijn om eens aan een Outrageous Cherry-cd gesnuffeld te hebben, maar ik vrees dat ze niet bij mij in beeld blijven als er weer nieuw aanlokkelijk snuffelwaar is.

'Overdonderende cinema van een regisseur en acteur die maar blijven verbazen' aldus het oordeel van Rick de Gier over There Will Be Blood, zijn favoriete film in 2008. Naast filmrecensent is De Gier ook voorman van de Utrechtse band Ponoka. In 2007 verscheen hun debuut Hindsight, dat zeer positief werd ontvangen. De vraag is natuurlijk of ze met opvolger Built To Fly misschien ook kunnen overdonderen en verbazen. Het eerste nummer begint in ieder geval al goed, met een strakke gitaarriff en lekker schreeuwerige achtergrondzang van toetseniste Alice ten Brinke. De nummers die volgen worden knap gebracht, maar blijven vaak wel iets te netjes binnen de indielijntjes, waardoor het overdonderende effect vooralsnog uitblijft. Erg fraai zijn vooral de wat rustigere nummers zoals "Sentimental Songs Don't Last" en "4:15 to Amsterdam". Met name dit laatste nummer, inclusief een ode aan het reizen per trein ('I hope I never learn to drive'), is mooi ingetogen. Dit geldt ook voor het indrukwekkende "Come Outside" dat het album met sombere mondharmonicatonen afsluit. Built To Fly is een album dat niet echt overdondert en zeker niet verbaast, maar wel met veel liefde en vakmanschap is gemaakt. Een eervolle vermelding is op zijn plaats voor het artwork van Simon van Alphen, dat bij ieder nummer zorgt voor passende visuals in stripvorm. Schitterend gedaan.

Elle Bandita is terug op de Nederlandse podia. En ze heeft deze keer een band om zich heen verzameld die precies weet hoe je moet rocken.
"Zal ik ze houden?" vraagt Elle Bandita halverwege de set in het Paard van Troje.
Het is een retorische vraag. Toch klinkt er vanuit de zaal een antwoord.
"Nee! Oprotten met die band. Maar jij mag blijven!"
Elle Bandita duldt geen tegenspraak en zoekt met afkeurende blik naar de grappenmaker. Een dergelijke blik van Elle Bandita is blijkbaar reden om van mening te veranderen.
"Vooruit ze mogen blijven, maar dan moeten ze wel gaan spelen."
"Oké dan. Het volgende liedje gaat over neuken."
Vier tellen later dendert de genadeloze bulldozerpop van Elle Bandita en haar mannen weer uit de speakers.

Ik had ze al kunnen kennen omdat hun eerste ep ooit de soundtrack was van een aflevering van "Gossip girl", maar aangezien ik dat niet kijk, is dit mijn eerste kennismaking met het New Yorkse (maar bij vlagen toch echt Engels klinkende) The Virgins. En ik moet zeggen, dat is geen verkeerde. Met een ontzettend hitgevoelige sound, een mix van de jaren-tachtigpop van Duran Duran, lekker funky gitaren (zoals in het bijzonder aanstekelijke "Murder" of in de single "Teen Lovers", die bijna begint als een disconummer), de brutaliteit van The Strokes en prima gevonden meezingrefreinen neemt zanger Donald Cummings de luisteraar mee op een korte maar heftige trip door zijn liefdesleven. Hij klinkt met zijn nasale stem als het tikje aangeschoten jongere broertje van Elvis Costello, maar dat past wel bij het image dat The Virgins met deze cd al snel van zichzelf opwerpen: jonge honden die de wereld nog moeten gaan ontdekken. De reclames die ze voor Hilfiger gedaan hebben en hun teksten over hun luxe leven in downtown New York doen echter weer sterk vermoeden dat deze jongens het op hun manier al helemaal gemaakt hebben en het succes dus helemaal niet meer zo nodig hebben. Stom van ze dat ze dan zo'n lekkere plaat hebben gemaakt!

Hé met mij. --- Heb je hem al gehoord? --- Ah, gisteren geluisterd. En? Heftig, hè? --- Sneller kan het niet, nee. Hoeft ook niet, Yngwie is nu al stinkend jaloers. --- Tuurlijk was dat niet het uitgangspunt, maar… --- Wat zeg je? --- Ach, je weet toch hoe graag ik dat doe. --- 'Guitarra Masturbación' noem ik het zelf. --- Elf instrumentale nummers ja. --- Hoezo allemaal hetzelfde? --- Meen je dat nou? Heb je dat akoestische stuk niet gehoord dan? --- Neenee, dat nummer heb ik bewust zo kort gehouden. --- Het is en blijft een hardrockplaat, dan moet je niet teveel van het idioom afwijken. --- Het laatste nummer heeft toch een 'spanish vibe'? --- Nou, je hoort toch écht een Spaanse gitaar. --- Nee, in de achtergrond, wacht, ik zet het even op. --- Geeft toch net dat beetje afwisseling dat de nummers nodig hadden. --- Hmmm. --- Oké. --- Jammer dat je dat niet hoort. Maar je houdt wel van gitaarmuziek dan? --- Noem eens een voorbeeld. --- Serieus? Die trage slak? Die kan toch niet spelen. Niet shredden bedoel ik. --- Welnee, gitaarspel hoort snoeihard en supersnel te zijn. --- Nou, in Spanje anders wel… Maar hoe vind je het klinken dan? Qua sound bedoel ik? --- Ja goed hè? --- Nee, compressie heb je nou eenmaal nodig om dat extra beetje power over te laten komen. --- Alle gitaarpartijen zelf. Bas, toetsen en drums heb ik uitbesteed. Dat moet je helemaal niet zelf willen, joh. Concentreren op één ding en dat zo goed mogelijk doen. --- Begin je daar nou weer over? Dat zit er toch in, variatie? --- Wat nou geen melodie te bekennen. Luister nou nog eens naar… eh... wacht even, track 2, en dan van 0:49 to 1:25. En dat noem jij geen melodie? --- Nee, niet dat stuk erna, da's een solo. --- Nee, da's de break. --- Geen verschil? --- Wacht, ik kom langs, dan neem ik mijn gitaar mee, dan zal ik het voorspelen. Leer jij ook nog eens iets over gitaarmuziek. Volgende week? --- Week daarna dan? --- Wanneer kun je dat wel zeggen? --- Oké, dan hoor ik nog van je. --- Ja, dag.

Net als Johan is Doves zo'n band die al drie uitstekende en vergelijkbare albums heeft afgeleverd. De vorige keer, vier jaar terug alweer, heb ik het zelfs gewaagd de band met Coldplay te vergelijken; er stonden een paar potentiële mooi trage hits op het album en je moet toch iets zeggen om lezers warm te krijgen voor een van je favoriete bands. Met een paar vergelijkbare trucs is Elbow hetzelfde vorig jaar tenslotte ook gelukt. Voor de vierde Doves-plaat Kingdom of Rust kan ik die vorige recensie eigenlijk zo weer uit de kast trekken - op die Coldplay-vergelijking na, want daar lusten de honden tegenwoordig geen brood meer van. Nog altijd maken de Doves (of maakt Doves, schiet mij maar lek) hetzelfde soort melancholische gitaarliedjes met onovertroffen galm. Er zijn genoeg bands die je voor die prestatie als recensent kunt en moet afslachten (Starsailor, U2), maar wat mij betreft neemt de band uit het Engelse Wilmslow nog zes van dit soort platen op. Het mogen dan niet direct radioliedjes zijn, maar in de vorm van een album komt de band er met vlag en wimpel mee weg. Het enige 'nieuwe' is opener "Jetstream", die is gepimpt met een spannende electronische drum en zo de spanning tot op het eind rekt. Verder is het oud gitaarwerk troef: "Spellbound" had op de debuutplaat uit 2000 kunnen staan, "House of Mirrors" gaat ouderwets tekeer als in de jaren zeventig en de (eigenlijk best vervelende) intro van "The Outsiders" is volgens ASP-held Harm gejat van Pink Floyd. Persoonlijke hoogtepunten: de solo in het fantastische titelnummer rockt als een tiet, "10:03" bevat aan het slot wat Motorpsycho-achtig drama (wel irritant dat op 3:51 een telefoon in de studio afgaat) en ook "The Greatest Denier" is Doves ten voeten uit (maar waarom rijdt er op 0:05 en 2:57 een ziekenauto langs?). Misschien symbolisch dat de pootjes van het cd-hoesje het bij opening direct begaven. Toch weer erg knap.

De invloed van Rancids meesterwerk And Out Come The Wolves is nog altijd merkbaar. Die rauwe stem, die teksten vol emotie, de punk die flirt met ska en reggae, de meezingbare refreintjes en de fenomenale basgitaar die het geheel laat swingen. Heartbreak Stereo weet waar het de mosterd haalt en het eerste dat als vergelijking opvalt is de stem, net Tim Armstrong. Ik kan me er niet aan storen, aangezien de band niet enkel Rancid als inspiratiebron gebruikt. Ook een lekkere simpele en eenvoudige '77 punkstijl komt sterk naar voren. Het sluit aan bij de drie gasten: je ziet ze op de hoes staan met een kek petje op, maffe zonnebrillen, skinny jeans (toegeven: de punks verdienen de credits voor dit inmiddels gemeengoed geworden kledingstuk) en conversejes aan hun voeten. Het plaatje is compleet. De perfect uitgevoerde look versterkt het geheel ditmaal, aangezien de muziek prima voor elkaar is. Voor diegenen die een aangename afwisseling zoeken op hun favoriete zomerplaat (And Out Come The Wolves, that is!) of voor de lezer (op leeftijd) die The Clash hoog heeft zitten: Heartbreak Stereo zou weleens het leukste bandje van de zomer van 2009 kunnen worden.

Blood is het derde album van OSI (Office of Strategic Influence), een project rond Jim Matheos and Kevin Moore. Die laatste is wellicht het meest bekend als ex-toetsenist van Dream Theater, hetgeen waarschijnlijk ook verklaart waarom Mike Portnoy op de trommels sloeg op de eerste twee cd's van OSI. Op Blood doet-ie echter niet meer mee... Of deze cd bij mij meer in de smaak zou zijn gevallen als-ie dat wel had gedaan, zullen we nooit weten, maar ik mis wel de nodige peper in deze muziek. Bovendien kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Portnoy daarvoor zou hebben gezorgd. Blood bevat nu negen stukken die voornamelijk elektronisch pulserende rock laten horen, en met name het gebruik van de toetsen hierin vind ik erg mooi. Meer 'bliep-bliep-bliep' dan 'dichtsmeren met strings', en dat geeft een fraai contrast met de op zichzelf redelijk clichématige gitaarpartijen. Maar wat had ik graag gehad dat dit een instrumentaal project was geweest. Kevin Moore kan dan veel talent in huis hebben, zijn zangstem hoort daar wat mij betreft niet bij. Wat een bloedeloze saaiheid!  Met zijn grijzemuizengeluid laat hij slechts een soort van nihilistische sfeer achter en zuigt hij elk restje pit uit de muziek, die op zichzelf nog best wel energiek uit de hoek komt. Dat het ook anders kan bewijst het voorlaatste nummer "Stockholm" waar gastzanger Mikael Akerfeldt laat horen hoe je deze muziek wel van zang moet voorzien. Hopelijk zien de heren zelf in wat dit met hun muziek gedaan heeft, en nemen ze de volgende keer het dappere besluit om een goede zanger in te zetten om hun muziek levendig te houden. Nu zakt het geheel als een mislukte soufflé jammerlijk in elkaar. Dat zet je toch niet echt vol trots aan je hongerige gasten voor.

Storm
Anna Ternheim @ Paradiso

Ewie
Charlie Winston - Hobo

Ludo
Clem Snide - Hungry Bird

Gr.R.
Cloudmachine - Back on land

André
Anna Ternheim @ Doornroosje + Sia @ Melkweg

Prikkie
Y&T - Black Tiger

Blizzard
Epica - The Classical Conspiracy

Stonehead
Get Well Soon - Songs against the Glaciation EP / Tim Exile - Listening Tree / Patrick Wolf - The Bachelor

DubbelMono
Begushkin - King's Curse

ForestSounds
Tori Amos - Boys for Pele

De boys uit de bandnaam zijn Keith Emerson (van hemzelf, Lake & Palmer), Marc Bonilla en Glenn Hughes. In 1991 werkten deze heren voor het eerst samen en sindsdien hebben hun paden zich geregeld gekruist. Gitarist Bonilla is een typische musician's musician: bij het grote publiek is hij vrij onbekend, maar zijn collega's kennen zijn kwaliteiten. Zoals Keith Emerson een virtuoos is op de toetsen, zo is Bonilla dat op de gitaar. Bonilla schijnt een langgekoesterde wens in vervulling te zien gaan met de release van deze live-opname uit 1998, en ik kan me er iets bij voorstellen. Op een grotendeels instrumentaal album hoor je de fraaiste gitaar- en orgelpartijen langskomen. Niet in vaag over toonladders heen en weer drentelende solo's, maar in subtiel gitaar- en toetsenwerk in songs die allemaal een eigen smoel hebben. Luister maar eens naar "White Noise": instrumentaal is het van hoog niveau, maar de onderliggende boogie zorgt voor een vaart en sfeer om van te smullen. Als Glenn Hughes dan ook nog een paar keer zijn kunnen laat horen, zoals in het later ook door Hughes gecoverde "A Whiter Shade Of Pale" (Procol Harum) en in het fraaie "Cover Me", is het feestje helemaal compleet. Deze mannen mogen elk technisch aan de top van hun vakgebied staan, op deze plaat is die virtuositeit stevig ingebed in echte songs, met steeds een fijne bluesy ondertoon. O, en had ik de bijna twintig minuten durende versie van ELP's "Tarkus" al genoemd? Al luisterende vergeet je bijna dat dit een voor de helft instrumentale plaat is...

De eerste twee scheppen zagen er nog wel smakelijk uit, de volgende twee vond ik al behoorlijk pittig, maar toen Bob Mould echt een berg van de allerheetste Sambal op zijn broodje Falafel had geschept, moest ik toch wel even slikken. Het was een koude winteravond in 1989 en we waren met Mould op stap na zijn optreden in Paradiso. Een leuke, rustige, welbespraakte man die net zijn eerste solo-album (Workbook) had uitgebracht en het leuk vond om met wat fans Amsterdam te leren kennen. Twintig jaar later, twee Sugar-platen en acht soloplaten verder is er nu Life And Times. En zoals de titel al aangeeft, is Mould op dit nieuw album vooral aan het terugblikken. Er komen elementen van vrijwel alle voorgaande albums terug, zoals het nostalgische geluid van Workbook, de woede van Black Sheets of Rain, het verbitterde van Bob Mould en het vernieuwende van Modulate. Opvallend genoeg doet het resultaat nog het meeste denken aan Mould's laatste band Sugar, powerpop van de beste soort. Mould weet alle kanten van zijn muzikaliteit en persoonlijkheid op Life And Times eindelijk weer eens tot een consistent en overtuigend geheel te smeden. En die overdosis sambal? Volgens Mould dé manier om in hogere sferen te komen. Rare jongens die muzikanten.

Het is tof om cd's toegestuurd te krijgen van bands waar bij ons nog (bijna) geen kip van gehoord heeft. Wie wil er nou niet als eerste geroepen hebben dat je altijd al gezegd heb dat het een wereldband zou worden, en dat dit dan ook nog gebeurt? Uit de stapel nog te recenseren cd's vis ik een cd van Hatcham Social, en als ik het bijgesloten schrijven mag geloven dan heb ik een kandidaat doorbreekband te pakken. Alhoewel Britse bands weer wat terrein aan het verliezen waren op de Amerikanen, die samen toch nog steeds veel bepalen op popmuziekgebied, lijkt het me dat er nog steeds ruimte is voor nieuwkomers. Tenslotte is bij ons niet voor niets London Calling nog steeds zo'n succesvol concept. You Dig The Tunnel I'll Hide The Soil is het eerste album van dit viertal, eerder waren er al wel singles en ep's. Dit album werd verdienstelijk opgenomen door Tim Burgess (The Charlatans) en Jim Spencer. De cd klinkt zoals ik dat van een hip bandje wil horen: pakkend en swingend. Er is echter iets wat mij totaal niet bevalt. Er lijkt het een en ander, laat ik het voorzichtig zeggen, geleend. Zo begint mijn vriendin spontaan een liedje van Belinda Carlisle te zingen bij de opener "Crocodile" en zelf begin ik aan de Talking Heads in "Murder In The Dark", en het liedje erna, "Hypnotize Terrible Eyes", kom ik bij The Smiths uit. Als je hier wat scheutjes eighties met bijvoorbeeld Echo and the Bunnymen aan toevoegt dan heb je een beeld hoe Hatcham Social klinkt. Ik kan hier echter niet doorheen luisteren. In juni zijn ze in ons land. Ik ken iemand die geen enkele behoefte voelt om hier naartoe te gaan.

Anni Rossi is een violiste en zangeres uit Minnesota die met Rockwell op het respectabele 4AD-label debuteert. De openingstonen van "Machine" doen een vrouwelijke Andrew Bird verwachten. En inderdaad, ook Rossi weet alle mogelijkheden van haar instrument te benutten. Strijken, pizzicato tokkelen en met wat effectjes erover strummen, het komt allemaal langs. In tegenstelling tot Bird is Rossi echter een fundamentalist van het 'less is more'-principe. De producer is niet voor niets Steve Albini, die de eerder tikkende dan rockende drums weer gortdroog op plaat heeft gezet. Waarmee we, me uitzondering van een eenmalig opduikend keyboardje en een weinig prominente cello, alle instrumenten gehad hebben. Alles staat of valt dan met die paar melodielijnen die de liedjes moeten dragen. En die zijn gelukkig uitstekend. Rockwell heeft het ene moment iets ondefinieerbaar Russisch als Regina Spektor en wekt dan, misschien door de leegte die er heerst, een goudeerlijke indruk. Hoogtepunt "The West Coast" had bijvoorbeeld op het pijnlijke The Sunset Tree van de Mountain Goats kunnen staan. Het vermelden waard is verder "Living In Danger", een cover van, jawel, Ace of Base. Het moet gezegd worden, dat is wel meteen de meest catchy melodie van de plaat. "I see lies in the eyes of a stranger, woohooho". Het enige kritiekpuntje wat, voor een plaat van 26 minuten, wat te snel begint op te vallen, is hoe Rossi haar stem op langgerekte noten naar een andere toon laat overslaan. Ik begon me grinnikend af te vragen of het misschien constant hetzelfde interval was.

Storm is hier de baas en hij krijgt alle cd's binnen. Ze worden dan ook allemaal aan hem geadresseerd. Tot een week of wat geleden. Storm meldde onlangs echter, dat hij een cd binnen had gekregen, die specifiek aan mij geadresseerd was. Sterker nog, de begeleidende brief opent met "Beste mysterieuze Gr.R.". Geinig, zo mysterieus ben ik toch niet eigenlijk. Magoe. De brief was afkomstig van Ruud Houweling, de grote man achter Cloudmachine en hun tweede cd, Hum of Life, had ik buitengewoon positief gerecenseerd. Nu ligt er de derde cd, Back On land, en ik zal vast verklappen dat ik ga weer positief zijn. Deze derde is opgenomen met Oz Fritz, die o.a. met Tom Waits in de studio zat en is een stap voorwaarts na Hum of Life. Zei ik bij die plaat nog dat je er wat moeite voor doen maar dat zich de schoonheid dan uiteindelijk ontvouwt. Bij Back On Land is duurt dat wat minder lang. De pracht ontvouwt zich meteen, vooral door de toegenomen toegankelijkheid. "Things are going to change" blijft onmiddellijk in je kop hangen en verder op valt er voldoende te genieten. Cloudmachine schurkt met deze plaat tegen een Belgische tegenhanger als Novastar aan en doet op alle fronten mee. Net zoals die band maakt Cloudmachine het nergens gemakkelijk en blijft de kwaliteit over de hele linie hoog. Reden genoeg om Cloudmachine voor uw festival te boeken. Ruud zelf, beweert niet zo'n schreeuwerd te zijn als het om zijn muziek gaat. Dan doe ik het toch voor hem. BACK ON LAND IS DE BESTE NEDERLANDSE POPROCKRELEASE VAN DIT JAAR. KOPEN DUS!

Binnen enkele jaren na de oprichting in 2001 wist het Deense Hatesphere zich in ieder geval in het thuisland flink in de kijkerd te spelen. In het bijzonder met albums als Bloodred Hatred, waarvoor een Deense metal award werd verkregen, en het met loftuitingen overladen The Sickness Within (twee prijzen voor respectievelijk Beste album en Beste Productie) verleenden de, rondom gitarist Peter 'Pepe' Lyse Hansen opgetrokken, formatie een meer dan aardige cultstatus die ook buiten de landsgrenzen haar glans behield. Al vanaf het prille begin vestigde de band de aandacht op zich door de snoeiharde thrash te voorzien van melodieuze hooks en een rauw hardcore randje. Mede hierdoor ontstond een zeer herkenbaar geluid dat voor alle releases typerend zou zijn. Ook dus voor het laatste stukje huisvlijt getiteld To The Nines, en dat mag eigenlijk best opmerkelijk genoemd worden daar op bandleider Hansen na geen enkel oorspronkelijk lid meer aan boord is. Op voorhand werd derhalve gevreesd dat met name het wegvallen van brulboei Jacob Bredahl een forse aderlating zou zijn, gelijk staand aan muzikale zelfmoord. Maar niets is minder waar. De typische Hatesphere sound is gebleven en de nieuwe frontman Jonathan Albrechtsen komt over als een gemetamorfoseerde versie van zijn illustere voorganger. To The Nines klinkt vet en agressief en werd door Tue Madsen van een zwaar metalen productie voorzien en vormt het bewijs dat er in ieder geval in muzikaal opzicht leven na de dood mogelijk is. Freek de Jonge zou er bijna lyrisch van moeten worden.

Jan de Campenaere alias Venus In Flames zit al te wachten in het café van de Vooruit in Gent. Met op de achtergrond het espressoapparaat en rinkelende kopjes begin ik aan een gesprek met de man die inmiddels aan zijn derde album toe is: Intimacy. Het begon ooit echter allemaal met die ene belangrijke wedstrijd in Vlaanderen.

In 2000 deed je mee Humo's Rock Rally en was er de doorbraak in België.
'Ja, ik werd daar derde. Het schijnt een legendarische editie geweest te zijn dat jaar, want er was een enorme discussie binnen de jury over de top drie. Dat waren behalve ikzelf Admiral Freebee en Mintzkov (Luna). Één van de juryleden heeft gedreigd om uit het raam van de derde verdieping van de AB te springen als Mintzkov niet zou winnen (lacht). Oké, ik was derde maar wel de enige die solo met mijn gitaar op het podium stond, dus ik was daar enorm blij mee. Er zitten ook nogal wat preselecties aan die finale vast. De Rock Rally heeft echt deuren voor me geopend. Die wedstrijd is wel een enorme schifting, er zijn weinig bands die in Vlaanderen doorgebroken zijn zonder de Rock Rally. Vóór mijn deelname aan de wedstrijd speelde ik in jeugdhuizen en cafeetjes en kostte het wat moeite om optredens te regelen. Daarna zat meteen mijn agenda vol voor het hele jaar, managementbureaus en boekingsagenten stonden ook in de rij dus het heeft me veel gebracht. Een platenmaatschappij vinden was wat moeilijker, maar dat is uiteindelijk ook gelukt.'

Nederlandse talentenjachten als Idols en X-Factor hebben vooralsnog vooral musicalsterretjes en een gemankeerde funkateer opgeleverd. In Frankrijk pakt het al jaren veel beter uit. Daar worden finalisten van Nouvelle Star (zeg maar Idols) en Star Academy wel Echte Sterren. Al zullen namen als Elodie Fr�g� of Julien Dor� u (helaas) niks zeggen. Olivia Ruiz was in 2001 finaliste van Star Academy, een format dat in Nederland niet erg aansloeg - kent u Sita nog? Ruiz won niet, maar hield wel een platencontract over aan de tv-talentenjacht. Haar eerste album bevatte ondanks de negatieve titel J'aime pas l'amour toch vooral opgewekte folkpop, met zigeunertrekjes. Geen meesterwerk, wel een belofte. Olivia bleek een werkpaard - ze nam een flinke berg duetten op, en was te gast op het album van Dionysos, de band van vriendje Mathias Malzieu. De laatste schreef mee aan veel liedjes op Olivia's derde album, Miss Météores. Net als op de voorganger, het tamelijk geweldige La Femme Chocolat, stopt de bloedmooie Ruiz veel ukelele's en toeters in haar muziek, maar experimenteert ze ook met elektronica. Buck 65 schoot te hulp voor de fijne single "Elle Panique". Verder zijn Lonely Drifter Karen te gast, haar vader en broer, en is de theatrale inslag van Malzieu's Dionysos ook niet aan haar voorbijgegaan. En dan zijn er nog de Noisettes, die lekker op de gitaren komen harken. Dat er ook wat Engelstalige nummers op het album staan, helpt hopelijk mee aan een internationale doorbraak. Wie van Olivia's soulmate Beirut houdt, van Les Negresses Vertes of Rupa & the April Fishes, die gaat ook vallen voor Olivia.

Ik ben niet echt thuis in de Zuid-Afrikaanse muziekscene anno 2009. Waarom niet? Ja, dat vraag ik me ook ernstig af na mijn kennismaking met Dear Reader. Hun folky indiepop is namelijk van bijzonder grote klasse. Met name de stem van zangeres Cherilyn MacNeil is een genot om naar te luisteren. De combinatie met de soms sobere en soms flink uitgebreide instrumentatie is spannend en argeloos tegelijk. Misschien is dat wel deels de verdienste van producer Brent Knopf (van Menomena)? Naast een kleine akoestische setting onder MacNeil's mooie zang gebruikt men alles wat je maar kunt bedenken, van een Hammond-orgel in "Everything is Caving" tot de hoekige rock van "Out Out" en een volledig koor in het gedragen, stemmige "The Same". Na het lentesfeertje van de openingstrack "Way Of The World" volgt een reeks songs die voor een afwisselend en boeiend album zorgt. Dear Reader heeft veel in haar mars, dat moge duidelijk zijn.

Het is een vooravond aan het begin van de jaren zeventig. De woonkamer: schrootjes aan de muur, vurenhouten meubels in de zitkuil. Vader met pijp, moeder met een sherry, de kinderen frisgewassen voor de tv. Ad Vissers Toppop. 'Allemaal van de klets', bromt vader vanachter zijn krant. Moeder kijkt op van haar macramé-werkje. 'Ach, dat valt toch wel mee.' De kinderen kijken met grote ogen naar het beeldscherm dat de muzikanten in zwartwit tot hen brengt.
Slade, The Sweet, Marc Bolan's T-Rex of Gary Glitter zullen het geweest zijn. Maar misschien ook wel het oerhollandse Lemming dat "Father John" zingt, of Catapult dat "Let Your Hair Hang Down" in de hitlijsten ziet. Wellicht BZN (dat nog niet naar paling ruikt, getuige hun "Sweet Silver Anny"). Of Bonnie St. Claire die, geruggesteund door Unit Gloria, zich door "Clap Your Hands And Stamp Your Feet" werkt. Nederlandse glamrock. Een stevige handvol van de liedjes op de verzamelaar Clap Your Hands And Stamp Your Feet is een hit geworden, maar het merendeel heeft geen hit- of zelfs maar tipparade bevolkt (The Heavy Dwarfs met het vakkundig gejatte "Moeder Natuur", iemand?). Het imago van stupide kledij die vakkundig afleidt van de wel erg simpele liedjes zal hiermee niet worden gecorrigeerd. Wel is Clap Your Hands And Stamp Your Feet een erg fijne trip down memory lane of toch minimaal een aanvulling op de verzamelaars met foute meezingers die we hier en daar in de platenbakken aantreffen.

Better Things To Do? Inderdaad, buiten gaan zitten in de zon, na een werkdag bijvoorbeeld. Lekker genieten van het hier en nu, wat drinken erbij, de deuren naar de woonkamer open en vooral de cd van Mark Lotterman in de lade van de speler. Lotterman heeft mij deze week namelijk stap voor stap overtuigd van zijn kunnen. Zijn tweede album komt uit bij Tocado, een eigenzinnig Nederlands label waar ik verder moeilijk een stempel op kan drukken. Ik kan me in ieder geval niet bedenken wat de gemene deler is in bands als Suicidal Birds, Harry Merry, Lushus en Rats On Rafts. En al helemaal niet als je daar ook nog Mark Lotterman aan toevoegt. Als het hebben van een label in deze tijden al niet eigenwijs op zich is. Eigenwijsheid, dat is misschien wel de gemene deler, bedenk ik me net. Lotterman zingt ook zijn eigen wijs. Zelden een Nederlander gehoord die zich zo makkelijk in het rijtje van Tom Waits, Leonard Cohen, Nick Cave en Kevin Coyne weet te scharen zonder dat ik ergens bespeur ook maar iets geleend te hebben. Het zijn de baritonstem, de blues en de sterke liedjes die het hem doen. Liedjes over de dood, vrouwen, drank en waar een man zoal zich druk over kan maken. Begeleid door een orgel, een bluesgitaar of ritmisch geklop, het maakt niet uit, Lotterman boeit. Eerst had ik nog enige schroom, maar hoe vaker ik dit album draai, hoe meer ik zijn kunnen waardeer. En dan druk ik mij voorzichtig uit.

Als er één toetsenist bij de Megalomane Rocktoetsenisten hoort, dan is het Derek Sherinian wel. Als fusionliefhebber is hij nergens zo dol op als op Moeilijke Muziek Maken. Na zijn periode in Dream Theater ging hij daar - vrijwel geheel instrumentaal - vrolijk mee door, op solo-albums en met zijn band Planet X. Op de solo-escapades slaagde hij er echter steeds weer in die Moeilijke Muziek in verrassend compacte songs neer te zetten, zodat het toch steeds weer bleef aanvoelen als een verzameling songs. Een beetje als de John 5 op toetsen, zeg maar. Op zijn zesde album Molecular Heinosity slaagt hij daar voor mijn gevoel toch wat minder in. Waar dat precies in zit heb ik nog niet kunnen uitvogelen. De muzikanten die meedoen zijn oude bekenden als Zakk Wylde, Tony Franklin, Brian Tichy en Virgil Donati, dus dat zal het verschil niet zijn. Net als op de eerdere solo-albums zingt Zakk Wylde één track, hier "So Far Gone". Maar misschien is het wel tekenend dat ik een paar keer, en zeker bij "Frozen By Fire", even dacht naar een Yngwie Malmsteen-song te luisteren. Hoe dan ook, pas bij "So Far Gone" - de laatste track van het album - zit ik echt te genieten. Mijn conclusie is dan ook dat er weer heel knap en op buitengewoon hoog niveau gemusiceerd wordt, maar dat het me bij lange na niet zo bij de kladden grijpt als op voorgaande albums.

De mensen die nog muziekbladen lezen mogen dan een uitstervend ras zijn, er worden gelukkig nog altijd leuke bladen uit idealisme gemaakt door vrijwilligers. Uit België komt sinds 1991 de Gonzo, een naar eigen zeggen 'tweemaandelijks onafhankelijk toonafgevend tijdschrift over vernieuwende muziek en cultuur', waar inderdaad slechts zelden een bekende naam op de cover staat. Een Gonzo is echt totaal iets anders dan een OOR. En dat is een Goed Ding, maar daar ben ik pas sinds juli 2008 achter. Toen kocht ik mijn eerste. Toegegeven: voor de paar recensies van bekende bands achterin. Maar de Gonzo schrijft veel meer over avontuurlijke muziek, over experimentele klanken. Ik houd niet van het woord avant-garde, maar dat schijn je ervoor te mogen gebruiken. Ook breekt de redactie steevast een lans voor obscuurdere genres als drone of cumbia. Zo ook in de huidige Gonzo #91 van maart-april 2009, waarin de grootste blikvanger waarschijnlijk het interview is met Hrsta (het project van Mike Moya, ex-Godspeed You! Black Emperor). Op de bijgesloten editie van de compilatie-cd 'Mind the Gap' (nummertje 78 alweer) kun je de vaagste muziek van totaal onbekende artiesten horen - die helaas dan weer niet in het blad staan. Maar juist die obscure muziek is wel een uitdaging. Na gruwelijk saaie ambient-geluidscollages volgt opeens fraaie barokke zang met een klavecimbel (Murcof), niet aan te horen zo harde noise (A Place To Bury Strangers) en dan weer mooie trage neofolk-drone (Menace Ruine). En nog veel meer.

De huidige Gonzo-editie is bovendien speciaal omdat je er nog twee extra cd's bij krijgt (dat maakt dus drie cd's, en een blad, voor 8 euro!) Deze recensie is wat laat, want eind deze maand verschijnt de volgende Gonzo alweer, maar ook die extra dubbel-cd is de moeite. Dat project, genaamd 'Track 13 vol. 2', is samengesteld door Gonzo en Simuze en werd gesponsord door het Thuiskopiefonds en de Vlaamse overheid. Wat krijg je ervoor? Een hoop experimentele muziek in allerlei genres. De kwaliteit wisselt, net zoals overigens het geluidsniveau van de tracks. Iedereen zal "Zum Biederburg" van The Walt mooi vinden, de rustige delen lijken me zelfs iets voor op de vierde Johan-plaat. Tjeerd Folmer brengt onder de naam Transfolmer een spannend muziekstuk op een guzheng. Ook Marten de Paepe, de sympathieke Nijmeegse singer-songwriter van wie ik al tijden met tegenzin moet bekennen (ik ken hem namelijk) dat ik z'n debuutplaat eigenlijk net teveel vond kabbelen, is zowaar met een fijn liedje vertegenwoordigd. De bijna 10 minuten pure herrie zonder spanningsboog van Machinist's "Panopticum" zijn daarentegen niet aan me besteed. Nachtwezens, het Spinvis-achtige project rondom dichter Sander Terbreggen, is leuk geprobeerd maar als geheel te vaag en de letterlijk vage geluidsschilderijen van Labodelectre doen het vast goed op exposities. De tweede cd gaat vervolgens een trippy, steeds duisterdere en echt avontuurlijke kant uit (SinQ, Shabby inC) en voegt vervolgens met The Phlod-Nar en Nanko een nerveuzere component toe. Alsof er nog nog niet genoeg stijlen konden worden opgenomen komen er vervolgens nederhoprock langs van Z6s, folk van Moi Le Voisin (een rockvriendin van me noemt het 'zeur') en een enigszins Haags klinkend pianopop-nummer van de Utrechtse Jim Offerman. Niet alles vind ik even 'avontuurlijk', maar iedereen heeft daar nu eenmaal een eigen definitie van.

Nee, slaap maar rustig door. Dan geniet ik gewoon wel stilletjes verder. In eigen land staat het Ierse Bell X1 nog steeds garant voor instant nummer een posities in single- en albumcharts. In principe is er op Blue Lights On The Runway niet veel veranderd ten opzichte van voorganger Flock. Het verschil zit hem - waarschijnlijk door het vertrek van gitarist Brian Crosby - in het gebruik van eighties sounds en de grotere basisrol voor de piano. De voornaamste referenties zijn nog steeds Snow Patrol en Talking Heads. Net als "Flame" op Flock lijkt "The Great Defector" wederom op een single die de laatstgenoemde band vergat te schrijven. Met name hier valt de gelijkenis van Paul Noonan's stem met die van David Byrne opnieuw op. Hooguit is het jammer te noemen dat Bell X1 iets te vaak tussen de lijntjes kleurt. Als de heren namelijk een keertje een uitschieter maken, levert dat uiterst fraaie momenten op zoals het aan dEUS refererende, dynamische eindstuk van "A Better Band" of het wonderschone, afsluitende "The Curtains Are Twitching", dat is opgeleukt met kwetterende New Orleans-blazers. Al met al is er voor de liefhebber van mooi geconstrueerde pop met spitsvondige teksten op Blue Lights On The Runway genoeg te vinden om zich aan te laven. Zij die op zoek zijn naar iets meer spanning of uitdaging slapen rustig door.

Eerlijk, dit zag ik niet aankomen. Ayaan Hirsi Ali besloot na haar gelijknamige bioscoophit een totaal andere hoek op te gaan zoeken. Opvallend is dat ze met haar band Submission niet de strijd aangaat tegen de radicale islam, maar ons keiharde melodieuze death metal serveert. De muziek is vooral in Scandinavië populair en Zweden en Denemarken domineren reeds de speellijst van het vijftal. Helaas kon de groep nog op weinig bekendheid rekenen in de rest van Europa, maar wellicht dat Code Of Conspiracy hiervoor gaat zorgen. Het tweede album is erg gelikt geproduceerd en kan daardoor prima de strijd aan met de Amerikaanse deathmetal-collega's.. Opvallend is overigens dat we de politica zelf niet op de bandfoto's zien staan, ze is vast weer bang voor bedreigingen. De 49-jarige is tevens de oudste in de groep, die verder gemiddeld slechts 26 jaar oud is.. Of de twaalf nieuwe nummers net zo'n impact zullen hebben als haar film betwijfel ik ten zeerste, maar het gaat zeker de goede kant op. Een klein tourtje met bijvoorbeeld Soilwork of Meshuggah zou zeker niet ongepast zijn. Hopelijk dan ook in Nederland, want muziek als deze hoor je waar te nemen in een klein zaaltje waar de lange haren je om de oren vliegen.

Met dreigende gitaren begint "Runaway", de opener van Anne Soldaat's eerste echte soloplaat. Het indrukwekkende nummer eindigt met het schitterend gezongen outro 'it was never like this'. En Anne heeft gelijk, zo goed heeft hij nog nooit geklonken. Niet tijdens Daryll-Ann en zeker niet tijdens het wat mij betreft toch minder geslaagde album van Do-the-Undo. Samen met bewonderaar en producer Jason Falkner nam Soldaat in Los Angeles In Another Life op en het lijkt een marriage made in heaven. Waar ik eerder niet echt kapot was van Anne's ietwat iele stem, is de zang op dit album juist de perfecte constante factor bij de enorme variatie in de muziek. Een van de hoogtepunten, het persoonlijke "Born to Perform", is mooi beheerst gespeeld en gezongen. Een wereld van verschil met het ruige en iets mindere "Rubitin", dat zo op Daryll-Ann's Renko had kunnen staan. Ronduit prachtig is "Pillow Talk", waar Anne vocaal wordt bijgestaan door Christy Hindenlang, een zangeres die al eerder met Jason Falkner werkte. Het was een waardige afsluiting van de plaat geweest, maar Anne heeft als een soort bonustrack een akoestisch nummer toegevoegd dat een spontane ode aan zijn dochter lijkt te zijn. Van een dreigend begin naar een liefelijk eind, In Another Life heeft het allerbeste in Anne Soldaat naar boven gebracht.

File Under gaf ism Tivoli kaarten weg voor het optreden daar 26 april. Daarvoor ben je nu te laat.

Poëzie en muziek kennen een lange gezamenlijke traditie. Poëzie en popmuziek een iets minder lange, maar wel buitengewoon interessante gezamenlijke geschiedenis. Van de beatschrijvers die hun werk lieten ondersteunen door jazz, via de proto-hiphop van de Last Poets en de punk- en podiumdichters (Anne Clark, John Cooper Clarke) tot bijvoorbeeld David Berman van The Silver Jews. Een jongere loot aan deze stam is Pete Simonelli die zich laat begeleiden door zijn eigen band, Enablers. Maar de samenwerking is zo hecht, dat als het persbericht het me niet verteld had, ik Enablers als reguliere band had besproken. Weliswaar een band met een sterke nadruk op de teksten en voordracht van de frontman, maar toch. Want op het eerste gehoor is Enablers een band die de postrock-traditie van bands als Slint, Karate en Mogwai doortrekt en daarbij en passant de jazzcore van No Means No aanhaalt. Ze switchen makkelijk en als vanzelf van sfeervolle tracks als "Februaries" naar furieuze en ontploffende songs als "Tundra". Uw recensent moet het doen met een eenvoudig schijfje in een nog eenvoudiger kartonnen hoesje, maar als je deze plaat in de winkel aanschaft, krijg je een genummerd exemplaar van de tot 1200 exemplaren gelimiteerde oplage, verpakt in een handgemaakt houten doosje.

Als ik haar in januari niet op een podium van Eurosonic had zien stralen, dan had ik deze cd misschien wel meteen op het stapeltje 'nog-slapper-dan-de-Corrs' gelegd. Maar Marit Larsen wist me te raken die avond. Ze is al wereldberoemd in thuisland Noorwegen en probeert nu de harten van de rest van de wereld te winnen. Het mijne heeft ze al. Een zangeres die op haar weblog terugkijkt op een concert met 'I sold 48 albums after the show' kan bij mij sowieso geen kwaad meer doen. Larsen is nog maar 25 jaar oud maar heeft al een behoorlijke muzikale carrière opgebouwd. Ze was ooit de helft van het popduo M2M, dat een megahit scoorde met een nummer van de soundtrack van de eerste Pokémon-film. The Chase is inmiddels haar tweede solo-album en is een bloedcommercieel en mierzoet werkje. Als je van vederlichte, zonnige, pretentieloze, melodieuze popliedjes houdt, dan is dit hét album voor jou. Afgezien van enkele rustigere nummers, waarop Larsen zichzelf op akoestische gitaar begeleidt, bestaat het merendeel van The Chase uit up-tempo en retecatchy popliedjes. Absoluut niet cool, maar wel gewoon even heel erg lekker luchtig.

File Under geeft samen met EMI enkele exemplaren weg van The Chase. Het enige dat je hoeft te doen is dit formuliertje correct invullen

Op de hoes van Warning prijkt een 3D-doolhof in de vorm van een kubus, waarop een aantal mensen aan het ronddolen zijn. Zo voelde ik mij ook een beetje toen ik het nieuwe album van Antigama voor het eerst opzette. Je hebt geen idee welk pad je moet nemen om uiteindelijk de plaats te bereiken waar de geheimen van deze cd opgeslagen liggen. Alles lijkt een wirwar van onbegaanbare en doodlopende paden, zonder enige structuur en functie. Toch komen er langzaam herkenningspunten in de ongebreidelde brij van riffs en ontelbare breaks. Tot aan het intermezzo "Sequenzia Dellamorte" worden we door onze Poolse vrienden vooral getrakteerd op keiharde hoekige grind met het genadeloze "Another" en "War" als persoonlijke hoogtepunten. Daarna wordt het allemaal weer wat experimenteler. Zo krijgen we in "You Have The Right To Remain Violent" een idee hoe Meshuggah on speed zou klinken en swingen de heren er op los in het groovende "Lost Skull". In "Paganini Meets Barbapapex" wordt er wat op een piano gefreaked, waarna in "Empty Room" en "Orange Pills" nog even lekker gas wordt gegeven. Tot zover het goede nieuws. De druilige afsluiter "Black Planet", een zeer irritant synth-niemendalletje, hadden ze gewoon weg moeten laten. Ik kan me niet voorstellen dat je daar voor je plezier naar gaat luisteren. Dan maar geen speelduur van boven het half uur. De eerste 27 minuten zijn immers al heftig genoeg.

Sjemig, wat is Arts & Crafts toch een goed label. Ik had net de vrij matige Italiaanse film Caos Calmo gezien, waar het toepassen van Stars' "Your Ex-Lover Is Dead" voor een van de beste momenten zorgt. En die zitten dus ook al op A & C, zo leert mij de hier bijgesloten labelcatalogus. En dan heb ik 't nog niet over Hidden Cameras, Charles Spearin en natuurlijk Broken Social Scene. Gentleman Reg's geluid zit duidelijk in de slipstream van het laatstgenoemde collectief. Grappig genoeg doen de eerste twee (meteen beste) nummers van Jet Black ook sterk denken aan het Nederlandse The Very Sexuals. Ze zullen wel wat invloeden delen. Mooie jongen-meisje samenzang ook: 'I'm gonna drink myself into a nursery rhyme'. Ik zou zweren dat het meisje Feist was, maar het blijkt de even fraai zingende Elizabeth Powell van Land of Talk. Vervolgens wordt Reg Vermue door zijn vocale back-up "in de steek" gelaten, waarna hij zich ook in z'n uppie alleszins bekwaam van zijn taak kwijt. Zijn stem wekt eerst een bescheiden indruk, maar hij kan er alle kanten mee op en dwingt je tot luisteren. Een ballade als "Oh My God" is mysterieus en "You Can't Get It Back" en "Falling Back" zijn twee fijne voorbeelden van pittige indiepop in Joseph Arthur-stijl. Alleen de zeikerige soulslijper-cover "Rewind" is een missertje. Het is mooi te horen hoe Vermue in een nummer als "Rudy" spanning kan suggereren zonder het gaspedaal echt diep in te drukken.

'Maedchenmusic'. Meisjesmuziek. Iemand vond het nodig om deze tag op LastFM bij Dirk Darmstaedter te zetten. Ik moest hier om glimlachen. Is hier soms iemand hevig gefrustreerd? Ik krijg zelf associaties met wegzwijmelende meisjes die bijna flauwvallen als hun sexy wanted-boy het podium betreedt. Of zou deze persoon wat anders in gedachten hebben gehad? Ik ben hier nog over aan het nadenken als ik bij een concert van The View ben. Hier zijn veel meisjes in de pre-puberleeftijd. Gelukkig geven de beukende en springende boys in het publiek deze meisjes geen kans om flauw te vallen. Maar bij meisjesmuziek zou ik me hier toch wel iets voor kunnen stellen. Bij Dirk Darmstaedter, Duitser (nee, dat hoor je niet) en ooit zanger van The Jeremy Days, ligt dit anders. Darmstaedter is geen boy meer en zover ik dat kan beoordelen is hij nou ook niet de knapste. Hij maakt degelijke, al is dit niet negatief bedoeld, liedjes: semi-akoestisch met gitaar, melodieus qua vorm, en liedjes die soms naar popmuziek neigen (The Beatles) en op andere momenten meer richting folk gaan (Bob Dylan). De afwisseling maakt dat het twaalf liedjes bevattende album Life Is No Movie (de titel past ook al niet in de ideale meisjesbeleving) een prima singer-songwriterplaat is, die niet meteen al zijn geheimen prijs geeft. En dat zijn bij mij op termijn vaak toch de albums die ik nog wel eens wil draaien. Maar wat hij nou met Meisjesmuziek te maken heeft, ik zou het echt niet weten.

Het is tijd om een stukkie te schrijven, maar op de een of andere manier ben ik niet in de stemming voor het merendeel van de plaatjes die ik heb liggen. Ho wacht, dat Stone Axe klonk wel relaxed, misschien is dat iets. En inderdaad, binnen de kortste keren zit ik ontspannen mee te bewegen met de bluesy classic rock van deze heren. Een tikkie Free, een beetje Deep Purple, een toefje Led Zeppelin, een randje Thin Lizzy ("There'd Be Days"), een keer iets meer dan een beetje AC/DC ("Diamonds And Fools"), maar nergens hinderlijke na-aperij. Als ik de gegevens nazoek, blijkt Stone Axe een tweemansproject van zanger Dru Brinckerhoff en gitarist/bassist/drummer Tony Reed. Meestal is een gitarist die gaat drummen niet zo'n gelukkige combinatie, maar Reed heeft de losheid en de swing van een fulltime drummer. Sterker nog, hij heeft alles ingespeeld, maar het klinkt alsof er drie mensen tegelijk staan te spelen en da's gewoon knap. De achtergrond van Reed maakt overigens wel duidelijk waarom het me zo bevalt: hij is ook gitarist van stonergezelschap Mos Generator, nog zo'n band die lekker ouderwets speelt en toch zichzelf blijft. Deze mannen zijn de studio ingedoken om ongegeneerd te gaan spelen met de muziek waarmee ze zijn opgegroeid. Degelijk songmateriaal, een simpel gehouden goede productie en hoorbaar plezier zorgen in dit geval voor een ouderwets fijne plaat. Seventiesrock is niet achterhaald, zo bewijzen deze heren nog maar eens.

Wereldmuziek. Verzamelnaam voor alle muziek dat niet in het westerse stramien valt. Of misschien wel alle muziek dat niet onder het Anglosaksische stramien valt, want in diverse databases valt Herbert Grönemeyer ook onder wereldmuziek. Daar schaar ik het zijn muziek dan weer niet onder. Ik vraag eigenlijk me af of reggae ook onder wereldmuziek valt. Of is reggae al zo bekend dat het als op zichzelf staand genre beschouwd mag worden, zoals rock of pop? Anyway, Smoke mag dan reggae maken, ik beschouw het als wereldmuziek. Maar wat wil je; Smoke is een Italiaanse band, met Zuid-Afrikaanse zanger, opgenomen onder andere op Jamaica en uitgebracht op een Duits label! Hoeveel wereld wilt u hebben? Routes klinkt als een soort van conceptalbum, met een heus intro, diverse interludes die inspelen op het komende nummer en teksten die varieren van (zeer) maatschappijkritisch tot pure liefdesliedjes. Vooral die laatste nummers zorgen ervoor dat de cd behapbaar blijft. Smoke maakt pure reggae en de Italianen blijven keurig overeind binnen het idioom, maar het is vooral zanger Sean Martin die de show steelt. Met dik een uur is de plaat eigenlijk twee nummers te lang, maar al met al is het goed vol te houden. Geen toppertje in het genre, maar degelijke middenmoot. En ook daar kun je mee voor de dag komen op het wereldtoneel.

Dubbel blokje gitaren vandaag. Stinking Lizaveta is een powertrio dat al een aardige tijd meeloopt en aan instrumentale, geïmproviseerde psychedelische rock doet. Ze noemen het zelf doom-jazz, en die stijlbenaming is eigenlijk helemaal niet zo gek gekozen. De thema's en de sound, inclusief de wah-wah, duwen de band sowieso al richting de stonerrock, maar daarvoor is het allemaal net wat te losjes. Ik kreeg geregeld het idee dat deze band maar weinig afspreekt voor ze de studio ingaan, want het gaat af en toe behoorlijk los, met als gevolg dat je als luisteraar behoorlijk de weg kunt kwijtraken in de barrage van riffs en eeuwigdurende solo's. Deze band moet je volgens mij gewoon live meemaken, de kans dat ik naar deze cd teruggrijp is vrij klein.

Dat het allemaal nog wel wat bonter kan bewijst Leeches Of Lore, een tweemans-project dat zich net als Stinking Lizaveta in de jaren zeventig waant, maar veel verder gaat dan dat. Elementaire maar o zo doelttreffende protometal-riffs, gortdroge springerige drumritmes, twinsolo's, heliumstemmetjes, metalfalsetten, akoestische intermezzi en veel psychedelische gekkigheid afgewisseld met spaarzame momentjes van genialiteit. Volgens mij noemden ze dit vroeger acid-rock en deze plaat sluit lekker bij die term aan, want deze cd vliegt als een behoorlijk geflipte trip aan je voorbij. De plaat is enorm afwisselend wat zowel in het voordeel als in het nadeel werkt (sommige momenten zijn echt behoorlijk out there), maar Leeches Of Lore heeft er hoorbaar lol in om allerlei stijlen door elkaar te spelen en is daarmee in het huidige rock- en metallandschap eigenlijk best verfrissend te noemen. Rare muziek maar op een vreemde manier toch best smakelijk, mits in kleine proporties genuttigd.

Het is niet gemakkelijk om er niet aan te denken tijdens het luisteren van deze cd: Charlie Cooper, de helft van het danceduo Telefon Tel Aviv, overleed net nadat de plaat het levenslicht zag. De overgebleven Josh Eustis cancelde de aangekondigde tour en kondigde onlangs aan toch op te gaan treden, en wel met bandvriend Fredo Nogueira. Coopers dood geeft de tracks onwillekeurig een vreemde lading. Onzin eigenlijk: Cooper leefde gewoon nog tijdens de productie en daarom kan de cd het best zo neutraal mogelijk tegemoet worden getreden. En dan valt vooral de intelligentie en de diversiteit van de tracks op. De liederen vallen niet onder één duidelijke dancewaaier, maar herbergen elementen van IDM, techno, shoegazer en minimal. Het mooie "Your Mouth" heeft een hypnotiserende melodie en bouwt die ook mooi uit, het titelnummer "Immolate Yourself" heeft iets hoopvols en tegelijkertijd iets kwetsbaars en treurigs, en "Helen Of Troy" draagt kenmerken van shoegazer in zich en is snel en duister. Dat is wellicht de enige gemeenschappelijke factor van de liederen: het wordt nergens een echt vrolijke boel, het blijft vaak wat donker en koud. Een heerlijke overeenkomst, maar niet elke track is even geweldig als de genoemde nummers, al wordt het ook nergens echt vreselijk. Vanwege het wisselende niveau is het lastig om "Immolate Yourself" een briljante mijlpaal in de dancegeschiedenis te noemen, maar blijkt het een cd te zijn die van mij toch een extra mooi stickertje wegens een ruim voldoende score in het schrift mag plakken.

Hoewel het vertrek van zangeres Tarja Turunen op z'n zachtst gezegd niet geheel rustig en vriendelijk verlopen is, is het momenteel rondom de band Nightwish vrij rustig. Het Tarja-tijdperk is een afgesloten periode, het nieuwe, met Anette Olzon, is, voor de band zelf in ieder geval, het enige dat momenteel telt. Na het uitbrengen van het reguliere studioalbum Dark Passion Play in 2007 komt Nightwish nu met een nagenoeg volledige live-registratie van dat album, Made In Hong Kong (And Various Other Places). De acht live nummers staan namelijk allen op Dark Passion Play. Deze zijn op dit album aangevuld met een tweetal songs, "Escapist" en "While Your Lips Are Still Red", die als bonustracks reeds bij enkele singles zaten, plus een demoversie van het nummer "Cadence Of Her Last Breath". Anette Olzon is prima op dreef en staat live zeker haar mannetje. Haar stem komt live af en toe weliswaar onder druk te staan, maar ze weet zich kranig overeind te houden te midden van het bombastische geweld van Nightwish. Ze wordt gelukkig niet overspeeld of overstemd door de bulderende kracht van de instrumenten van haar vier medebandleden, noch door de orkestrale symfonieën en noch door de eigenzinnige tegenzang van Marco Hietala. Ruim een uur worden de fans verwend met het, live ten gehore gebrachte, nieuwe materiaal.

Mijn gedachten zwemmen meteen bij het horen van de vreemde bandnaam The Whispertown 2000. Ik leg dan een link met Whiskeytown, de gewezen band van Ryan Adams. Adams heeft echter niets van doen met deze band, behalve een link naar de alt.country. Deze wordt al meteen duidelijk als je weet dat Swim het eerste album is dat op Acony Records wordt uitgebracht, het nieuwe label van de alt.country-sterren Gillian Welch en David Rawlings. Als je dan ook nog leest dat ze het voorprogramma mochten zijn van Rilo Kiley, She & Him , Jenny Lewis en Bright Eyes dan mag het bijna wel duidelijk zijn: dit kan niet anders zijn dan alt.country. Niet dus, dit is veel te kort door de bocht. Ik denk dat de pure twanger toch wel even achter zijn oren krabt, want The Whispertown 2000 heeft namelijk een indie semi-akoestische lo-fi noisesound gecombineerd met die van alt.country. The Velvet Underground en vooral een band als The Moldy Peaces zijn niet ver weg: korte liedjes, rammelend, niet al te zuiver, maar wel krachtig. Morgan Nagler is de belangrijkste man, ehhh.... ik bedoel vrouw in de band. Naast songschrijver is ze ook gitarist en neemt samen met Vanessa Corbala (ook percussie) de zangpartijen op zich. In "Atlantis" krijgen ze zelfs hulp van Welch en Lewis. Er zitten trouwens nog wel twee mannen in de band, de gebroeders Wisenbaker (gitaar, drums, bas), maar de vrouwen hebben duidelijk de macht in The Whispertown 2000. Een stad waar de tuintjes niet al te netjes aangeharkt zijn.

We hebben het hier al eens eerder opgemerkt: rock 'n' roll is geen exclusief Angelsaksische uiting. De Amerikanen mogen dan wel de uitvinders zijn en de Engelsen de grote navolgers (of, zo je wilt ontdekkers), ook aan de rest van deze aardkloot is de meest opwindende muziekvorm aller tijden niet onopgemerkt voorbij gegaan. Of we nu in Zwitserland, Italië of Frankrijk zijn, altijd en overal zijn er weer mensen die het wiel opnieuw uit denken te vinden. Een paar akkoorden, een denderend drumstel, een ronkende bas en een zanger die z'n teenage-angst verwoordt, meer is er eigenlijk niet nodig. Dat The Norvins uit Parijs komen en gezien de foto's op het hoesje al een tijdje geen tieners meer zijn (en ook geen twintigers of dertigers), maakt dan ook niets uit. Hun gitaren zijn gedrenkt in fuzz, het Farfisa-orgeltje klinkt zo smerig als maar kan en elke gedenkwaardige plaat uit 1965 kennen ze van binnen en van buiten. Met trots presenteren ze dan ook hun instrumentarium: tamboerijn, harmonica, Vox Sidewinder IV bas, Telecaster gitaren, Farfisa orgeltje en drums. Het kan allemaal zo simpel zijn als je het juiste gereedschap maar hebt. Dat er dan toch enige kritiek is te vinden - namelijk dat niet elk liedje even inventief in elkaar zit, of dat er uit Parijs wellicht iets meer o-la-la te verwachten valt - dat moeten we maar even vergeten. Tenslotte las ik pas in de biografie dat The Norvins Fransozen zijn en niet uit de VS of Groot-Brittanië komen.

Dit jaar nog verschijnt er (eindelijk!) een nieuwe cd van Placebo. Ooit waren zij toch wel de knuffelband van de Engelse muziekpers, maar de cd's na Without You I'm Nothing vielen steeds minder goed in de smaak, mede doordat ze meer elektronica in hun muziek begonnen te verweven en dus minder gitaren. Iedereen die dat wel kon waarderen, hoeft nu niet langer meer te wachten tot hun nieuwe cd uitkomt, want nu is er Monokino. Een deels Nederlandse, deels Chinese band met een zanger (George van Wetering) wiens stem werkelijk als twee druppels water lijkt op die van Brian Molko. Met hun prima mix van electrowave en zeer aanstekelijke pop is Monokino inmiddels groot in China en Duitsland, en ook Amerika en Nederland beginnen te vallen voor hun muzikale charmes. Geheel terecht overigens, want de (ondanks de elektronica) warme uitstraling van hun muziek, gecombineerd met hier en daar licht-ironische teksten en dus die aanstekelijke melodieën, zorgt voor een prima in het gehoor liggende cd. Het wordt dus tijd dat ook Nederland wakker wordt en gaat luisteren naar wat deze band van eigen bodem te bieden heeft. Monokino is een verrijking voor het Nederlandse muzieklandschap en verdient absoluut een plaatsje op de zomerfestivals.

Drieënhalf jaar heeft het geduurd voor er weer een nieuwe cd van BZB, voorheen de Band zonder Banaan, uitkwam. Heeft u ze gemist, die afgelopen drieënhalve jaar? Ik ook niet. Want cd of geen cd, BZB doet toch wel haar ding. Verveeld hebben de heren zich ook niet, want de band is een hobby, de heren hebben er allemaal een baan naast, en opgetreden wordt er toch wel. Daarvoor hebben ze de afgelopen vijftien jaar wel een stevige basis gelegd. Zit u verlegen om feestgedruis op uw festival? Bel BZB! En het dak gaat er bij Koning Pinteman geheid af. Bart, het laatste werkje van de band is sowieso al goed om menig feestje op te fleuren. De band heeft de koers iets verlegd en zoekt het nu meer in de (Ierse) folk. Een koerswijziging die niet slecht uitpakt. Hier en daar is nog wat zoeken binnen het vaste folkstramien waardoor niet alle nummers even goed uit de verf komen, maar dat zal zich live wel weer oplossen, want de tourkalender staat al weer vol. De fanclub, FC BZB, heeft, om het vijftienjarig bestaan van de band te vieren, uitgepakt met een heuse glossy, getiteld Bart, maar daar hoeft u het niet om te doen. Of u moet al tot de innercircle van de band behoren. Alleen de cd is ook al prettig…

De eerste vrije dagen van het jaar zitten er weer op en tjonge, wat ging dat hard. Het schijnt buiten mooi weer geweest te zijn, maar eerlijk gezegd heb ik ofwel binnen gezeten - dan wel gelegen - of zat ik in de auto. Terwijl ik toch een heerlijk niets-aan-de-hand-plaatje in huis had, Chris Laney's Pure. Laney is een van die vele Zweedse alleskunners. Hij speelde onder andere in Zan Clan en was als producer/engineer werkzaam voor Candlemass, Europe en Bruce Kulick. Momenteel zit hij in de band van ex-WASP-gitarist Randy Piper, Animal. Pure is echter zijn eerste solo-album.De opener "Situation" geeft al aan wat er op dit album te verwachten is. Stevige poprock, op Amerikaanse leest geschoeid. Def Leppard ("Get U Down") of Bon Jovi met ballen, zeg maar. Natuurlijk met ondersteuning van een aantal van de voornoemde namen uit het verleden, maar het mag duidelijk zijn dat Laney met zijn achtergrond niet heel veel hulp nodig gehad heeft. Laney heeft een voor de semi-yells in het genre uiterst geschikte stem met een rauw randje, hoewel het soms wat minder nasaal had gemogen. Compositorisch heeft het allemaal een wel heel hoog niets-aan-de-hand-gehalte. Soms denk je aan het intro te horen dat er iets heel spannends komt en vervalt het na drie maten in een volkomen voorspelbaar deuntje. Naja, dat is het genre eigen, zullen we maar zeggen. Een leuk zomerplaatje, maar wel met een beperkte houdbaarheid. Een dezer dagen ga ik eens op m'n balkon zitten en zet ik deze nog eens op.

Heel lang geleden, het zal in 2004 zijn geweest, werd ik betoverd door "Lavinia" (luister de albumversie, niet de clip). Hoe mooi kon een nummer zijn? De stem van Finn Andrews nam je mee naar de diepste gewrochten van een getergde ziel. Je voelde de wanhoop, de pijn van een man die niet kan kiezen. En uiteraard hielp het strijkorkest ook mee om de drama te accentueren. De cd The Runaway Found, waar "Lavinia" op stond, werd alleen al door dit nummer een klassieker. Hierna kwam in 2006 Nux Vomica uit, een minder toegankelijke cd dan zijn voorganger, vond ik. Die cd is dan dan ook niet echt bij mij ingedaald en is min of meer langs me heen gegaan. Met Sun Gangs gaat Finn weer terug naar het begin, tien tedere nummers met afwisseling. Hij start sterk met "Sit Down By The Fire", een fijn aanstekelijk nummer. Richting het einde wordt het alleen wel heel erg depressief allemaal en daar moet je van houden. Hierbij vergeleken is "Lavinia" bijna vrolijk. Met deze muziek ga je op zoek naar een balk en touw, zouden mijn vrienden zeggen. Men associeert mijn muzieksmaak hier wel vaker mee namelijk, maar op een of andere manier hou ik daar juist van. En zoals Finn in het interview met FileUnder al aangeeft, het overgrote deel van deze cd is doordrenkt van zijn relatie break-up. Het is blijkbaar een pijnlijk onderwerp.

Stoer kijkende ruige mannen met lang haar, badend in een zee van vuur. Dat kan maar één ding betekenen: Burning Point! Of willekeurig elke andere melodieuze metalband uit Scandinavië, maar dat geeft niet zo'n leuke openingszin. Hoe dan ook, met hun vierde cd Empyre levert Burning Point een hardrock-cd af zoals dat hoort in het genre: volledig volgens het boekje. Teksten van het kaliber 'we zijn echte mannen en dat zul je weten ook', een zware ritmesectie, een zanger die klinkt alsof hij je bloed wel kan drinken, en veel, heel veel gierende solo's. Maar helaas ook voorzien van een kitscherige glamrock-productie. De platenmaatschappij noemt dat een 'strong 80's vibe' en prijst het aan als een pluspunt. Zelf voel ik dat toch anders, en het irriteerde me behoorlijk. Om nog maar te zwijgen van de instrumentale opener. Hierin brengen de heren een hardrockversie van het tijdloze thema van The Godfather ten gehore, waarbij elke omgelegde Maffiabaas uit de Italiaanse geschiedenis zich in zijn graf omdraait. Maar goed, zij die op zoek zijn naar een soort ruige Bon Jovi uit Finland kunnen hun hart ophalen: Burning Point laat het Scandinavische hardrockvuur branden zoals het altijd al gebrand heeft!!!

Storm
The New Earth Group - Tam Boe Man (live)

Ewie
Mark Lotterman - Better Things To Do

Ludo
Tom Pintens - Winter Maakt Ons Vrolijk

Gr.R.
Bruce Cockburn - Slice o Life (Live Solo)

Prikkie
Les Claypool - Of Fungi And Foe

Stonehead
Filthy Dukes - Nonsense in the Dark

DubbelMono
Neil Young - Fork in the Road

ForestSounds
3MA - 3MA

André
Fever Ray @ Motel Mozaique

De support bij MxPx kan ik begrijpen, maar bij Emery en op het festival Groezrock? De heren van Kid Down maken heerlijke poppy punknummers en hebben een grote schattigheidsfactor. Zelf bestempelen ze het als hypermelodisch en vergelijken ze zich met Fall Out Boy, Taking Back Sunday en Panic at the Disco. De Zweedse band zorgde in 2007 met hun debuut And The Noble Art Of Irony voor weinig opspraak, maar wellicht dat I Want My Girlfriend Rich hier verandering in kan brengen. In een tijd waar gothic make-up, lange bandnamen, belachelijk poëtische nummers en rare kapsels in zijn, probeert Kid Down iets totaal anders. Met de dertien nummers hoeven ze niet te provoceren of vernieuwend te zijn, het is leuke muziek die veel herkenning meebrengt. Vernieuwend is het niet en dat hoeft ook helemaal niet, dit is lekkere feestmuziek. Het viertal zingt over de liefde en dan vooral over een eenzaam hart dat zoekt naar een speciaal meisje. Zanger Eric Höjdén blijkt ook in te zijn voor minder serieuze nummers, zo bewijst "Bottoms Up For Cutie". Een nummer waarin naast veel gelach zelfs blazers voorbij komen. Feestelijker dan Kid Down wordt het deze zomer niet.

Ze schijnen live volledig op improvisatie te leunen. Dus wanneer ze in 2006 in Duitsland spelen, op een festival dat het Burg Herzberg Festival heet, dan geven ze de teksten van hun nummers (in dit geval een betere term dan liedjes of nummers) Duitse titels: "Breitenbach am Herzberg", "Grebenau", "Schlitz", "Niederaula" of "Ottrau". Maar als ik opener "Breitenbach am Herzberg" beluister, krijg ik niet het idee dat het volledig live en onvoorbereid tot stand is gekomen, zo hecht klinken de muzikanten. Dat ook niet zo gek, want deze leden van de Antwerpse maffia zijn berucht om hun wisselende contacten. Als je de lijst bekijkt op de MySpace-pagina van iH8 Camera, zie je zo ongeveer elke band die je uit die contreien kent voorbij komen. Plus een aantal namen waar je nog nooit van gehoord hebt, maar die het ongetwijfeld ook meerdere malen met meerdere muzikanten gedaan hebben. Al dan niet in een groepsverband. iH8 Camera bestaat uit de harde kern van The Love Substitutes, waarbij in dit geval Mauro Pawlowski is thuisgelaten. Twee andere muzikanten met een dEUS-verleden doen wel mee, Rudy Trouvé en Craig Ward. De tracks leunen zwaar op de New Yorkse postpunk van begin jaren tachtig - inclusief dansbare beats en krassende gitaren - maar doen soms ook hun best om over te hellen naar de hedendaagse variant ervan. Gooi daarnaast het gevoel voor gekte in de groep dat we kennen van andere Rudy Trouvé-combo's als Kiss My Jazz en je hebt iH8 Camera te pakken.

Op Eurosonic gaf de achttienjarige Oostenrijkse Anja Franziska Plaschg een optreden dat ik niet snel zal vergeten. Anja, oftewel Soap&Skin, stond als een zwarte weduwe op het podium en overdonderde het publiek volledig met een intens zwaar en indrukwekkend optreden. Intens is ook haar debuutalbum Lovetune For Vacuum. Opener "Sleep" begint met stemmige pianoklanken die al snel verdrongen worden door de trillende stem van Anja. Na een Virgin Prunes-achtige kreet wordt duidelijk dat Soap&Skin geen lichte kost serveert. De bezwerende stem en het pianospel van Anja Plaschg domineren alle nummers en er hangt een beklemmende en onbehaaglijke sfeer over de plaat. Bij het kindergehuil aan het begin van "Turbine Womb" wordt snel duidelijk dat Anja niet het ideale oppasbuurmeisje is. Anja's ouders zullen zich ook wel achter de oren krabben bij het beluisteren van deze plaat. Waar is het in godsnaam misgegaan? Maar gelukkig voor ons is het flink misgegaan want Lovetune For Vacuum is een uniek werk geworden van een jonge zangeres die een mengeling van weerzin en medelijden opwekt. Het 'please help me!' in "Spiracle" klinkt als een oprechte noodkreet van een meisje dat de weg echt helemaal kwijt is en het allemaal niet meer weet. Huiveringwekkend mooi debuut.

Onder Slipknot-fans heeft deze 22 minuten durende EP al heel wat stof doen opwaaien. 'Hun' drummer die zich leent voor een, *ril*, 'alternatief' bandje? Zelf zegt Shawn Crahan echter niet zo'n metalhead te zijn, en dat bewijst hij met Dirty Little Rabits. Als opmaat voor een volledig album brachten zij onlangs Simon uit, waarop zes heel diverse, avontuurlijke en vaak melodieuze nummers staan. Onder andere met dank aan de fraaie stem (of moet ik zeggen 'performance'?) van Stella Katsoudas. Soms, zoals in het instrumentale openingsnummer "Poor Poor Woman With Her Head In The Oven", schurkt de band tegen de symfonische rock aan, maar vaker nog doen zij denken aan de avontuurlijke band Mr. Bungle. Simon laat een band horen die lak heeft aan conventies, en van wie de leden ontzettend veel plezier lijken te beleven aan het samen musiceren en tevoorschijn laten komen wat er op dat moment in hun hoofden leeft. Zoals bijvoorbeeld een prachtige tweestrijd tussen 'mitrailleurdrums' en lieflijke vocalen in de openingsseconden van het gemakkelijk in het gehoor liggende "Hello". Fraaie maar georganiseerde gekte, afgewisseld met echte indiepopliedjes, dat zou een goede omschrijving zijn van de muziek op Simon. Het doet mij in elk geval halsreikend uitkijken naar de volledige cd!

Als iemand mij had gezegd dat "Corkscrew Blues", een van de nummers op Get Famous! van Wheels On Fire, een cover zou zijn van een b-kant van een single van The Rolling Stones, die verder nergens op verschenen is, dan had ik het bijna geloofd. Het nummer lijkt namelijk heel erg op de Stones zoals ze aan het begin van hun carrière klonken, net nadat ze hun covers-tijd gehad hadden en voor hun eigen nummers gingen. Als je het dan over covers hebt dan kom je bij de Stones ook snel bij Chuck Berry uit. Als je hier dan nog een orgeltje bij optelt en hier en daar een snufje garagerock tegenaan gooit dan heb je wel zo ongeveer een beeld hoe het vijftal uit Athens (Ohia) op deze release klinkt. Elf nummers waarvan de langste geen vier minuten haalt, zoals dat hoort gezien de vorige referenties, kent uiteraard geen overbodig uitgerekte stukken, maar gaat recht op hun doel af. Vijftig jaar geleden was Wheels On Fire vast en zeker een sensatie en trendsetter geweest. Ik vrees echter voor ze dat ze anno 2009 nooit meer beroemd kunnen worden. Het is een bandje zoals er meer zijn, maar wel een die mijn goedkeuring kan wegdragen. En dat lijkt me ook wat waard!

Een beetje muziekliefhebber is altijd op zoek is naar nieuwe geluiden, nietwaar? The Balky Mule levert ze met een vreemd album, waarop een eigen(zinnig) geluidspalet te horen is. Sam Jones, een figuur uit de Bristolse postrockscene resideert tegenwoordig in Australië, maar al in zijn Britse tijd was ie druk bezig met het verzamelen van allerhande goedkope instrumenten. Van die keyboardjes die je voor een piek opduikelt uit de recyclewinkel, of nog leuker, bestickerde orgels die je via Marktplaats gratis mag afhalen. Vervolgens sloeg Jones aan 't herprogrammeren, deconstrueren en samplen en wist allerlei maffe bliep-, glitch- en ploink-geluiden uit zijn machines te toveren. Een hoop gedoe waarvoor ie ook het bestek ('ten thousand spoons'?) uit zijn keukenla had kunnen pakken. Zo klinkt het in elk geval. De melodieën zijn minimaaltjes, Jones zinkt wat jankerig, speelt er onopvallend gitaar bij en that's it. Al snel kreeg ik behoefte aan een onderlaag, wat diepte, het is allemaal wel erg schril. Dat hoeft niet erg te zijn, sterker nog het zou als een vreemde twist in zijn voordeel werken als het merendeel van de liedjes raak waren, wat nu te weinig het geval is. Heel voor de hand liggend heeft dat te maken met de (sterk fluctuerende) kwaliteit van zijn melodieën. "Jisaboke" is verdraaid catchy, mede door het simpel stompende ritme: 'there are two identical clocks by the bed, set two minutes apart'. Ik moest aan Ariel Pink denken, ook zo'n thuisknutselaar in zijn eigen psychedelische wereldje. Mijn andere 'pick' is "Range", een Pavement-deun met country-tic.

Een paar jaar terug waren The Riverboat Gamblers the Next Big Thing. Na hun optreden bij 3VOOR12 in 2004 kopte de VPRO-site 'Riverboat Gamblers maken buzz helemaal waar in Club 3VOOR12'. Tot een algehele doorbraak hier in Nederland is het voor deze punkrockers uit Austin daarna nooit gekomen. Raar eigenlijk, want zoveel anders dan bijvoorbeeld The Hives werkt deze band rond de charismatische zanger Mike Wiebe niet. Al liggen de Riverboat Gamblers wel net iets zwaarder op de maag. Misschien is dat wel de reden. Aan de energieke optredens van de band heeft het in ieder geval níet gelegen. Gelukkig is de band uit Texas niet bij de pakken neer gaan zitten en gewoon doorgegaan met het uitbrengen van albums en singles. Underneath The Owls is ondertussen hun vierde album. En dat is er, ondanks dat er maar elf tracks op staan, weer een in de categorie Alle 13 Goed. Dat houdt overigens niet in dat het ook Alle 13 Hard is. Want na aan een straffe aftrap varieert de band behoorlijk. En wordt er zelfs wat geëxperimenteerd. Zo vaak hoorde ik in ieder geval nog geen xylofoon op een punkrockplaat. Het werkt echter heel goed in "Robots May Break Your Heart" (dat overigens behoorlijk Hiverig klinkt). En dat de heren ook een kloeke ballade kunnen schrijven met puik Hawaii-gitaarwerk blijkt wel uit het nummer dat, geheel in de roos, "Tearjerker" heet. Maar natuurlijk zijn er ook de geoliede aan Rancid denkende rammers die niet te versmaden zijn. Het verbaast me ook niets dat ze met deze band op tournee gaan.

Een nadeel aan het ontvangen van promo's is dat de titels lang niet altijd al beschikbaar zijn in de CDDB wanneer je de cd aan het rippen bent voor de iPod. Meestal is dat nog niet zo'n drama, maar dan moet je geen cd binnenkrijgen van Warren Cuccurullo, pardon DoubleYousee (Warren Cuccurullo feat. Terry Bozzio). De titel Playing In Tongues is dan nog te doen, maar vervolgens krijg je er de ondertitel Holographic Jesus and the Cee Gee Alien Attack bij. De songs zijn van hetzelfde laken een pak. Wat dacht u van "Evreedaze Halloween Bash from Imaginon - Hello Spooky"? Ongebruikelijke, of eigenlijk gewoon rare titels. Cuccurullo's cv is overigens zeer indrukwekkend, want hij speelde bij Frank Zappa, Missing Persons (met voornoemde drummer Terry Bozzio) en opvallend genoeg ook bij Duran Duran. Daarnaast was hij bezig met het bouwen van een gitaar, de Missing Link-gitaar, en van 2000 tot 2004 had hij een nevencarrière als pornoster(!). Een muzikaal onderlegd maar merkwaardig heerschap, en dat hoor je ook op dit album. Het barst van de hoorspelachtige onderdelen, geintjes, rare stemmetjes, bliepjes en tal van geluiden die ongebruikelijk zijn voor het instrument waar ze vanaf komen. Maar u voelt 'm al aankomen: het is daarmee een werkje dat meer een uit de hand gelopen studiogeintje is, dan een album met muziek. Over songs zal ik het al helemaal niet hebben, want daar is maar een enkele keer sprake van. Bij "Raging Bullshit" bijvoorbeeld, een catchy en funky Zappa-achtig nummer, of de surfsong "Tapevreething". Zappa-fans treffen nog een niet eerder uitgebrachte Zappa-compositie aan in "Wreckelection". Ik kon de humor er nog wel van inzien, maar daarmee ben ik denk ik al een van de weinigen. En toch, ook ik verwacht dit album niet vaak meer te draaien...

Beetje laat? Oh, absoluut. Maar hun optreden dit weekend op Motel Mozaique rechtvaardigt dat ik anno 2009 nog snelsnel een stukje wegklad over het - dat moet je de band uit Los Angeles nageven - bijzondere debuut Health uit 2007, dat eind vorig jaar in Nederland verscheen. De plaat is even kort als compromisloos: vanaf track twee gaat het snoeihard los en vechten ritme, noise en punk om de boventoon. Ik heb het begrip postpunk nooit zo begrepen, maar dit is wat ik erbij zou verwachten: muziek wars van songstructuur, stijl en rede, die je als luisteraar op de tweede plaats zet (met de meest ironische bandnaam in tijden). Persoonlijk vind ik het overigens strontvervelend om naar dit soort half geïmproviseerde chaos in de vorm van muziek te luisteren, maar die weerzin koester ik ook jegens Battles en Animal Collective en daar zijn ook genoeg fans van. Bovendien is er goed nieuws: Health lijkt bezig melodie toe te voegen aan hun tegendraadsheid, en dan wordt het opeens genietbaar in plaats van slechts een muzikaal wapenfeit. Luister maar eens naar de nieuwe single "Die Slow" van het deze zomer komende album Get Color (hij is al te streamen), die veel belooft voor het optreden zaterdagmiddag, dat hopelijk lekker hard wegknalt tussen de overige bands.

Laten we trouwens niet vergeten dat Health al twee kanten had: er bestaat een geweldige remixplaat van het debuut, waarvan de "Crimewave"-remix de doorbraak werd voor zowel Health als de remixers, Crystal Castles - waarschijnlijk vooral dankzij de video. Vrijwel alle tracks van deze remixplaat hebben hun tijd gehad op mijn mp3-speler, en aangezien de hele cd momenteel in de uitverkoopbakken te grabbel ligt, is het nog best een aanrader. Er staan namelijk een handvol frisse bangers op voor wie van vuige electro houdt. Allereerst is daar de snoeiharde opener "Triceratops", die nog dateert uit de tijd dat de Acid Girls een bekende en hippe mp3-weblog hadden, nu opgelost in de vergetelheid. Ook de fijne Röyksopp-achtige synths van NarcTrax op "Heaven" doen het nog steeds erg prima bijna een jaar na dato, evenals die van Thrust Lab en CFCF, die beide sindsdien helaas geen spat bekender geworden zijn. Dat is het overigens wel ongeveer. De rest van de cd kunt u gevoeglijk vergeten.

Je luisteraar uitdagen met nieuwe ideeën die anders zijn dan ze wat je van je verwacht hadden. Bandjes die dat doen hebben bij mij een streepje voor. These Are Powers is er zo een. De muziek van dit New Yorkse drietal is op hun tweede cd - de oorspronkelijk alleen in eigen beheer uitgegeven debuut-cd is nu ook in gewoon de winkel te koop - nog steeds in hoekige noise verzonken, maar het drietal zoekt verder haar grenzen op. Het grootste deel van de tijd neemt Anna Barie de plek achter de microfoon in. De zangeres kirt, zingt en praat de boel aan elkaar en doet me soms wel wat aan Karen O denken. Ze moet goed haar best doen om de elektronische experimenten van haarzelf en haar bandleden te overstemmen. De bas van gewezen Liars-lid Pat Noecker komt dan ook bijna alleen maar vervormd je speakers uitdenderen. Als hij zelf gaat zingen in "Parallel Shores" en "Light After Sound" dan doet de band me aan het meer experimentele werk van Sonic Youth denken. Maar referenties bij een spooknummer als "Light After Sound", dat is niet op zijn plaats. These Are Powers creëert in de eerste helft van dit nummer een eng beklemmende sound. Waarna je in de tweede helft van het nummer langzaam weer wat adem krijgt, maar de gitaar wel als het mes op de keel blijft staan. Je volgt zo band op All Aboard Future tijdens hun boeiende, maar bevreemdende zoektocht. Al laten ze me na elke beluistering wel weer achter met de twijfel of ik de cd nu heel erg goed vind, of vooral het experiment an sich.

Waarom Scandinaviërs niet alleen patent hebben op de meest zieke en toegewijde black metal is wel te verklaren: waar is het klimaat deprimerender en de natuur indrukwekkender dan daar? Maar waarom hetzelfde gebied patent heeft op de meest ruige en soulvolle punkrock (of 'rawk') is me een raadsel. Het intrigeert me daarom des te meer. Zit daar iets in het drinkwater? Of is het 't noorderlicht? Hoe dan ook: deze Denen stonden wat achteraan in de rij bij het uitdelen van de 'soul' en de 'rawk'. En ik vind het soms moeilijk om een ogenschijnlijk sympathieke band de waarheid te moeten vertellen. Zo ook bij deze Pranksters, die alle punkrockregeltjes netjes opvolgen om tot een eindresultaat te komen dat zo voorspelbaar is dat het 't ene oor in gaat, om onverrichter zake via het andere oor weer te vertrekken. Wat achterblijft is een lichte irritatie, veroorzaakt door de slechte uitspraak van de Engelse taal en het vlakke, jengelende gitaargeluid. En de drummer, die elke stop-'n-go denkt te moeten invullen met een 'ping' op de rightbekken, doet mijn gemoedsrust ook weinig goed. Ik wens deze drie jongens veel geluk toe en twijfel niet aan hun goede bedoelingen maar toch kan ik goed zonder deze dertien-in-een-dozijn-punk.

Toen ik twee jaar geleden een stukje schreef bij de debuutplaat van Krakow, As The Heart Is, was ik er slecht aan toe. Ik had op dat moment zoveel last van de pollen in de lucht, dat ik ruim een week er echt ziek van was. Na die ellende gezien te hebben pakte mijn huisarts resoluut door en zorgde dat er samen met een allergoloog geregeld werd dat ik aan een vijf jaar durende kuur startte die mijn pollenallergieën moest decimeren. Het werpt zijn vruchten af, want nu na een paar mooiere dagen voel ik me nog steeds kwiek. Het is fijn om in april en mei weer van het weer te kunnen genieten doordat ik weer de baas over mijn eigen lichaam ben. Nu kan ik gewoon lekker buiten op een bankje zitten, luisteren naar de vogels of muziek. De nieuwe Krakow bijvoorbeeld. Toen ik ze zag op Eurosonic vorig jaar januari, vermoedde ik al dat er wat moois aan het bloeien was. En de bloem die Far-away Look heet, is prachtig. Vind ik. De band rond Niné Cipolletti en Piet de Messemier is gegroeid. Bestempelde ik zijn voorganger al als het geluid van de totale onthaasting, Far-away Look doet er nog een schepje bovenop. Vier nummers zingt Cipoletti (waaronder het desolate, als een spookstad bij nacht klinkende "Put A Spell On Me"), de rest zingt De Messenier of zingen ze samen. Dat levert in bijvoorbeeld "What A Woman" prachtige momenten op. Overigens blijkt ook bassist Gert Cools in het Sophia-achtige "Song On Request" een adequate zanger te zijn. De referenties blijven wat dat betreft dezelfde als bij de debuutplaat, maar het geheel is meer gefinetuned en in balans. Net als ik in deze lentemaanden.

Kreeg het legendarische monster Dracula hulp van de Ierse schrijver Bram Stoker om de wereld te veroveren, de Belgische muzikant Aldo Stuyf heeft meesterproducer Chris Goss uitgenodigd om zijn monster een zetje te geven. Creature with the Atom Brain heet het monster - naar de zombie uit de gelijknamige pulpfilm en/of het liedje van Roky Erikson - en Transylvania is zijn vierde of vijfde full-length. Log en onverstoorbaar doordenderend, ongeveer zoals onze favoriete stonerbands uit de jaren zeventig dat deden, speelt The Creature. Waar inventiviteit en afwisseling bij dit soort bands nog weleens ondersneeuwen in een ondoordringbare laag fuzz en distortion, houdt Chris Goss het geluid open maar toch warm. (Bijna zoals hij dat deed met zijn briljante Masters of Reality.) Psychedelica is nooit ver weg, maar wordt altijd geflankeerd door een donkere gitaarriff. Was Aldo Stuyfs hobbymonster tot voor kort vooral ook dat, een hobby met alle (sympathieke) tekortkomingen van dien, met Transylvania kan Creature with the Atom Brain zomaar de wereld gaan veroveren. Naast Chris Goss helpt ook die andere koning van de aartsdonkere, romantische rock, Mark Lanegan weer een handje mee. Hij laat zijn goedkeuring blijken door mee te doen op de eerste single, "Lonely Night".

File Under gaf samen met Munich enkele exemplaren weg van Transylvania. Daarvoor bent u nu te laat. Jammer he?

Wolf Parade's At Mount Zoomer was een van mijn favoriete platen van het afgelopen jaar. Naast deze band heeft Dan Boeckner nog een band, Handsome Furs, samen met zijn betere helft Alexei Perry. Van deze band is nu met Face Control de tweede plaat verschenen is. Door het karakteristieke, bijna klaaglijke stemgeluid van Boeckner lijken de verschillen tussen de twee bands niet eens zo groot. Maar dat zijn ze wel. Een groot verschil is bijvoorbeeld dat bij Handsome Furs alle drums uit een doosje komen en de synths veel meer dreinend hun plek op de voorgrond opeisen dan bij Wolf Parade. De gitaren zijn in sommige nummers zelfs geheel niet terug te vinden, maar als ze dan langskomen, dan zijn de hooks gelijk messcherp. In "White City" gaan ze zelfs bijna door merg en been. Door de simpele, maar straffe beats is Face Control zelfs best dansbaar te noemen. "Legal Tender" is wat dat betreft gelijk een goede start. Het klinkt een beetje als een rioolrattenversie van Soft Cell's "Tainted Love". Die jaren tachtig klank krijg je natuurlijk sowieso al snel als je met gedateerde synthesizers gaat werken. Maar misschien zijn het mijn sentimenten wel die me parten spelen hierin. Hoe het ook zij, de ogenschijnlijk kale opzet werkt in het geval van Boeckner en Perry behoorlijk goed.

Het begin van de maand april kondigde meteen de lente aan. Zonnetje, temperaturen die rond de twintig graden lagen. Ik hou er van. De lente is begonnen en dus heb ik een afspraak met Bløf. Niet met de band maar met hun album April. Want de band had nog wat goed te maken met me. April is deel twee uit het tweeluik, waarvan Oktober het depressieve eerste deel was. En dit deel zou dus volgens de band het positieve lentegeluid laten horen. Qua teksten is dat in ieder geval wel gelukt. Liedjes als “Gelukkig”, “Omdat het anders wordt” en “Misschien tot morgen” bevatten weer thema’s als hoop en het streven naar geluk. Daarnaast is de liefde weer een belangrijke inspiratiebron, getuige liedjes als “Overgave” en het up-tempo “Midzomernacht”. Muzikaal gezien ligt April toch echter in het verlengde van Oktober. De akoestische gitaar, piano en het luchtige drumgeluid voeren ook hier vooral weer de boventoon. Iets steviger wordt het alleen in de single “Vandaag”, waarin het meest herkenbare Bløf-geluid huist. Er is overigens op dit album weer een rol weggelegd voor het Vlaamse stemgeluid van Sarah Bettens die op opener “Iedereen die wacht” een subtiele tweede stem neerlegt. Bløf-haters zullen de tekst in dit nummer toejuichen, want de houdbaarheid van de band wordt aardig in twijfel genomen. ‘Het is niet moeilijk om te zien, dat de voorraad langzaam op raakt. Maar misschien is dat wel goed’, zingt Paskal ons toe. En dat is voor mij een beetje het gevoel wat dit album bij me achterlaat. De vraag rijst bij mij of de mannen inderdaad door de voorraad heen waren, want dit is nog niet echt de beloofde lenteplaat. Daarvoor staan er te weinig up-tempo liedjes op dit album. En dat was toch wel waar ik naar had uitgekeken. Wellicht dat de lang beloofde rockplaat dit dan weer in de toekomst goed kan maken. Zo blijf ik in ieder geval weer uitkijken naar een nieuw album. Maar dat kan vast niet de bedoeling van April zijn geweest.

Ik verwacht dat er binnenkort bij liftenfabrikant Schindler (bekend van Schindler's Lift voor de grapjurken onder ons) een fikse claim op de deurmat belandt. Mocky zal zijn volgende pretentieuze project toch ergens mee moeten financieren. Hierbij ga ik er voor het gemak vanuit dat in het verleden behaalde resultaten een garantie voor de toekomst zijn. Wat is namelijk het geval: Mocky was "not amused" dat zijn muziek zonder zijn medeweten onder een reclamespotje van een Oostenrijkse supermarktketen was gezet. Na wat gerechtelijk handjeklap ging hij er vandoor met de hoofdprijs. Deze spendeerde hij aan het afhuren van de legendarische Ferber studios in Parijs, waar ooit o.a. Serge Gainsbourg en Nina Simone hun klanken aan de magnetische band toevertrouwden. In de twee weken dat de muzikale duizendpoot aldaar vertoefde, nodigde hij de gebruikelijke kliek Berliners (Gonzales, Feist, Jamie Lidell) uit om zich te storten op het produceren van jazzy, met 60s soul gekleurde muziek. Het eindresultaat, Saskamodie, laat zich beluisteren als een verloren gewaande soundtrack uit vervlogen, chique tijden. Ik heb zo'n vermoeden dat velen over hun eigen superlatieven zullen struikelen in hun poging te omschrijven hoe goed het Mocky en de zijnen gelukt is om dat specifieke geluid en sfeertje tot in perfectie te benaderen. Zal ik dan maar heel eerlijk bekennen dat ik het gewoon een ongelofelijk suffe verzameling liftmuzak vind?

Zij die geïnteresseerd zijn in jaren zestig en zeventig re-issues spitsen hun oren vast bij een stukje waarin een Erebus-release wordt besproken. Dit keer heeft het label gekozen voor een release van een album dat oorspronkelijk in 1975 verscheen in een oplage van tweehonderd stuks. Het gaat hier om het kwartet Kristyl uit Louisville, Kentucky met hun gelijknamige album Kristyl. Er zijn een aantal zaken die mij opvallen. Ten eerste dat het eigenlijk meer klinkt als een eind jaren zestig-release gezien de Westcoast-sound (The Byrds) die er te horen is en de bluesrock waar o.a. Cream destijds mee kwam. Ten tweede dat het album van hoge geluidskwaliteit is voor een release met zo'n oorspronkelijk kleine oplage. Ten derde dat er op een hoog niveau gemusiceerd wordt, mede door het prachtige gitaargeluid van Sonny De Vorre. En tenslotte dat het mij niet echt opvalt dat we hier met een zogenaamde Christian-band te maken hebben: God komt (tekstueel) voorbij, maar het valt pas echt op als je door de regels heen luistert. In "Deceptions Of The Mind" wordt bijvoorbeeld sterk afgezet tegen seks en drugs, maar verder past een liedje als "Together" eigenlijk prima in de sfeer van de zestiger jaren. Nog wel even noemen dat de muzikale psychedelica niet langs ze heen gegaan is en liefhebbers weten dat ze zonder te aarzelen hun portemonnee kunnen trekken.

Alweer een concept-album? Queensrÿche was amper klaar met de Operation: Mindcrime II-tournee, of er werd een volgend project aangekondigd: American Soldier. De meeste songs zijn geschreven door Tate met een van de producers, Jason Slater en Kelly Gray, en ingespeeld door de vier bandleden. Vier? Ja, want Mike Stone verliet voor de opnamen de band en vrijwel alle gitaarpartijen zijn ingespeeld door Michael Wilton. Het concept is uiteraard de oorlog in Irak en het album is gebaseerd op verhalen van soldaten die door Tate zelf zijn geïnterviewd. Dat levert op zijn zachtst gezegd aangrijpende verhalen op, zoals in "Man Down!". Maar Queensrÿche zou Queensrÿche niet zijn als het patriottistisch pamflet was geworden. Het is geen verheerlijking van de oorlog, integendeel. Het is een eerbetoon aan de individuele soldaten, die zich amper scheren, nog geen alcohol mogen drinken in hun vaderland, maar wel geacht worden mensen neer te schieten. De geluiden in de songs en de stemmen van soldaten die erin zijn gebruikt maken dat het je nog sterker de teksten intrekt. De achtergrond van elke track is op de site te vinden. American Soldier is een thematisch en tekstueel indrukwekkend album. Gelukkig houdt het muzikale gedeelte gelijke tred. Sterker nog: ik had gedacht dat ze dit niveau nooit meer zouden halen zonder Chris DeGarmo, maar ook de songs zitten muzikaal barstensvol spanning en onrust. Natuurlijk zijn de songs volgens het typische Queensrÿche-recept, maar anders dan bij vorige albums krijg ik het gevoel dat het deze keer min of meer vanzelf kwam, in plaats van dat het werken en schaven is geweest. Blijkbaar heeft het succes van Operation: Mindcrime II Tate c.s. vleugels gegeven, want dit album kan zich meten met hun beste werk. Queensrÿche is niet langer een schim van zichzelf, Queensrÿche is helemaal terug!

Payam Bavafa heet de zanger van Sholi. En Sholi's debuutalbum heet Sholi. Als deze namen niet al genoeg tot de verbeelding spreken, luister dan maar eens naar dit eerste album van dit Californische drietal. Sholi is een band die nieuwsgierig maakt. Zo is Bavafa zelf al een heel boeiend figuur. In een interview met Wired.com vertelt de Iraans/Amerikaanse zanger dat Sholi's muziek is geïnspireerd door zijn werk als onderzoeker in de neurowetenschap. Het album begint met wat rommelig drumgeroffel en losse gitaarklanken. Pas na een minuut begint Bavafa wat regels tekst op te dreunen en na zo'n dertig seconden ontstaat er iets dat op een songstructuur lijkt, om vervolgens over te gaan in een hypnotiserend en werkelijk verpletterend nummer. En het wordt alleen maar beter. Hoogtepunt "Spy in the House of Memories" laat horen hoe mooi Bavafa's stem is en ook hier is weer een hoofdrol weggelegd voor de geweldige drummer. Zo hier en daar neigt Sholi naar prog-rock en er zijn ook sterke Radiohead-invloeden te bespeuren (vooral op afsluiter "Contortionist"), maar met behulp van Deerhoof's Greg Saunier hebben de drie van Sholi iets neergezet wat ongelooflijk uniek, spannend en vooral heel erg knap is. Wat een ontdekking, deze band!

Soms zijn wij hier een open boek. Er zijn echter discussies die niet voor de lezer bestemd zijn. Zo hebben DubbelMono en ik ons op onze interne mailinglist opgeworpen als beschermheren voor het Erebus-label waar anderen juist niets mee hebben. DubbelMono gaat zelfs zover dat hij op Lowlands komend jaar graag een aparte Erebus-tent wil hebben. Ik moest dan ook lachen toen ik de biografie van het Amerikaanse The Aggregation las bij hun Erebus-release Mind Odyssey. Want waar speelde The Aggregation rond 1967/1968? In Disneyland! En wat ligt er tegen het Lowlands-festivalterrein aan: Six Flags (of beter gezegd andersom). Eindelijk is mij duidelijk waarom je tegen een meerprijs bij je Lowlands-kaartje ook naar dat pretpark kunt: er staat ongetwijfeld een Erebus-tent. Mocht The Aggregation daar ook spelen dan hoor je ongetwijfeld allerlei covers uit de zestiger jaren stiekem aangevuld met eigen nummers. Deze eigen nummers kwamen voort uit de tijd die ze door mochten brengen in de studio van (inmiddels wijlen) Lee Hazzlewood. Of het originele album nu in 1968 of 1969 verscheen is me nog steeds niet duidelijk. De info hierover spreekt elkaar tegen. Wat ik wel hoor is een zevental muzikanten die duidelijk door veel bands uit die tijd beïnvloed zijn en hier een tiental nummers brengen. Doordat de band meerdere songschrijvers heeft hoor je diversiteit van stijlen, maar gemakshalve vat ik hun muziek samen onder het kopje psychedelische folk. Mind Odyssey is tot op heden een van de releases van Erebus die mij het meest aanspreekt. Je begrijpt het al: DubbelMono (na het lezen van dit stukje) en ik gaan nu ongetwijfeld voor een kaartje Lowlands met pretpark. Jullie weten nu wat we daar te zoeken hebben.

Dear John mag dan officieel Loney Dear's zesde album zijn, het voelt wel degelijk aan als een Moeilijke Tweede. Toch typisch: zit je jarenlang letterlijk in de marge muziek te maken vanuit een keldertje en dan kom je na je doorbraak met een depressieve plaat. Die melancholie zal er altijd wel in hebben gezeten, maar ik wilde het niet horen in het spectrum van jubelende lichtstralen waarmee Emil Svanängen in 2007 de eerste plaats van mijn jaarlijstje haalde, met het fantastische Loney, ahum inderdaad, Loney, noir. Dear John is net wat minder catchy al zijn er nog genoeg van die heerlijk oneindig doordenderende liedjes, waarin Emil, die toch al als een koorknaapje zingt, steeds harder moet knijpen om de intensiteit van zijn eenmansorkest bij te kunnen houden. Opener "Airport Surroundings" is een mooi voorbeeld. Opvallend is hier (en elders) de nieuwe prominente rol voor synthpop-achtige toetsen en strijkers, die het haast een glad eighties-hit effect geven. Het opvallendst aan Dear John is echter het duistere middenstuk, ietwat dissonant onderbroken door het hoopvolle "Summers", wat eigenlijk de grootste uptempo hit van de plaat is. Het begint allemaal met sleuteltrack "Under A Silent Sea", waar Emil zijn vocalen laat dubbelen door een sneue robot. 'But I don't have an easy touch, no I'm not strong at all, I turned to the worried kind.' IJskoude poolgolven van gruwelijke trance-synths rollen het nummer binnen. Tracks die volgen heten "I Got Lost", "Distant Light", "Harm/Slow" en "Violent", wat eigenlijk al genoeg zegt. "Harm/Slow" is zowel het mooist als het lelijkst. Eerst een waanzinnig fraai intro met hemelse vocalen: 'I must've slept for many years, I fell asleep in the lion's mouth, I didn't mind the danger at all.' Het wak van zelfhaat is diep. Maar dan overspeelt Emil zijn hand met een al te melodramatische wending. Als de klap geweest is, keren we terug naar trademark Loney Dear-werk en blijkt 't mooiste als laatste te komen. De titeltrack is simpelweg perfect. Vuurpijlen-melancholie in 't intro en de kwetterende falderie-sfeer aan 't eind, magisch als de pianoballade waarmee Sufjan Stevens Illinois opende.

Zo moeilijk is het allemaal niet. Je vraagt een drummende vriend om Black Keys-covertjes te spelen, je schrijft een dozijn nummers die de pan uit rocken, je wint alle bandwedstrijden waar je aan meedoet en voor je het weet heb je een debuutalbum in de winkel liggen en sta je met lovende recensies in alle belangrijke muziekbladen. Dat is, in het kort, het verhaal achter het succes van The Death Letters.

Het is zaterdagavond en over drie kwartier opent de band in een bomvolle EKKO voor De Staat. Toch hebben Victor Brand en Jordi "Duende" Ariza Lora wel tijd voor een interview en een fotosessie. Voor het interview van start gaat worden nog wel de laatste voorbereidingen getroffen. De setlist moet nog worden opgesteld en er worden nog wat laatste details doorgenomen: wel of geen rook op het podium. Of een beetje rook. Er wordt getwijfeld tussen geen rook of een beetje - de optie veel rook is dan al afgevallen - besluit de band geen rook op het podium te willen. Of toch maar wel, zolang het niet te veel is.

Elke avond lees ik afwisselend Junior of de Jongedame een verhaaltje voor. Dat doen we al heel lang zo. Maar Junior is, nadat de lamp uit is gegaan, vaak nog een tijdje wakker. Soms roept 'ie me dan nog een paar keer. Niet omdat 'ie bang is, maar om nog even te praten, omdat er dingen zijn die hem bezig houden. Als afsluiting van zo'n klein gesprekje dat vaak het 'zwaarste' gesprek van de dag is doe ik altijd een fluisterverhaaltje. Zes zinnetjes zachtjes in zijn oor gefluisterd die ik uit mijn duim zuig en die er voor zorgen dat hij in ieder geval met een glimlach op zijn gezicht in slaap valt. Dan trek ik aan zijn muziekmakende trekpop die hij ook al sinds voor zijn geboorte heeft en valt hij vredig in slaap. Die trekpop is bijna op. Misschien moet ik die maar eens vervangen door een cd-speler. Dan draai ik bij het de deur uitgaan gewoon een liedje van Jason Falkner's Bedtime With The Beatles. Da's ook hele vredige muziek namelijk. Held Falkner heeft namelijk voor de tweede keer liedjes van The Beatles verwerkt tot slaapliedjes. Die zijn absoluut slaapverwekkend, maar allerminst saai. Falkner heeft de songs van Lennon, McCartney en Harrison namelijk zeer smaakvol omgeturnd tot smoothe lullaby's. Dat houdt in veel waterige keyboards en zacht aangeraakte akoestische gitaren. D'r zullen genoeg fans van The Beatles zijn die zullen huiveren bij dit idee, maar wie de gloedvolle versie van bijvoorbeeld "Here Comes The Sun" of het zacht geneuriede "Hey Jude" gehoord heeft, kan niet anders dan heerlijk wegdromen. Ik hoop alleen dat Falkner binnenkort ook weer eens met echt eigen werk op de proppen komt.

Toeren met Drowning Pool in thuisland Amerika. Mocht je nog niet zijn afgehaakt met lezen, het gaat hier om de band Throw The Fight. De heren mogen veel podia met elkaar delen, maar gelukkig staan ze erg ver weg van de vergaande nu-metalhelden. Dit bewijzen ze met In Pursuit of Tomorrow, het debuut bevat tien nummers en is vooral opvallend door zanger James Clark. De beste man weet ons namelijk heerlijk melodieus door de nummers heen te brengen, maar soms ook juist uit te halen. Lekker gevarieerde rockmuziek is dan ook wat we terughoren op dit album, alles met behoorlijk dramatische teksten. De vijf jongens willen vooral graag provoceren met nummers als "Ready For War", "His Blood, My Hands" en "Into the Fire". Het plannetje lukt echter niet zoals gehoopt, het is vooral catchy hoe de groep overkomt. Het grootste nadeel blijft overigens dat je na een half uur alweer klaar met luisteren bent, wat voor een debuut erg aan de korte kant is. Vooral door de variatie in nummers, is het voor de luisteraar niet echt duidelijk wat nu het ware gezicht is van Throw The Fight. Hiernaast zit niet veel in de weg voor een doorbraak, het schijfje bevat gelikt artwork met even gelikte muziek.

Niet iedereen was heel erg te spreken over Patrick Mameli's terugkeer in de muziekindustrie met zijn project C-187, ik wel. Maar ondanks de tegenvallende verkoopresultaten besloot Mameli ook het machtige Pestilence weer nieuwe leven in te blazen. Blijkbaar had hij de smaak weer goed te pakken. Ik ben in ieder geval in mijn nopjes met de terugkeer van een van de beste metalbands die Nederland ooit gekend heeft. Al kan dat Nederland wel tussen aanhalingstekens, want Mameli is de enige Nederlander in de line-up die Resurrection Macabre ingespeeld heeft. De band bestaat namelijk verder uit de Amerikaanse bassist Tony Choy en de Zweedse drummer Peter Wildoer, die beiden al een verleden hadden in Pestilence. Bij de optredens de komende tijd komt Patrick Uterwijk de band nog versterken. Wie gehoopt had dat Resurrection Macabre een vervolg zou zijn die in het verlengde van het bizarre Speres ligt, komt bedrogen uit. Natuurlijk is de death metal van Pestilence nog steeds niet alledaags, de jazzy experimenten die Spheres zo bizar maakten heeft Mameli met chirurgische precisie weggesneden. Of ik dat jammer vind, daar ben ik eigenlijk nog niet over uit. Aan de ene kant houdt het de mythe rond Spheres in stand (die plaat overtreffen was bij voorbaat een verloren zaak), aan de andere kent levert het een minder uitdagende plaat op. Mameli grijpt meer terug naar eerdere platen, maar brengt het wel met een immense wall of sound die door Jacob Hansen vakkundig is opgemetseld. Het levert een brute death metal plaat op van hoog niveau, maar laat me deels ook een beetje onbevredigd achter. Ondanks de hoge kwaliteit van het gebodene.

'Love is a dress that you made long
To hide your knees'

Mocht je - zoals ondergetekende - het idee koesteren dat nieuwe alt.countrybandjes eerst in Nederland opgepikt worden, voor andere Europese landen ze ontdekken, dan haalt The Epstein dat idee grandioos onderuit. In 2007 stonden ze al op Glastonbury (als winnaars van de Emerging Talent Competition). Nu kan dat komen doordat hun thuishaven Oxford is, de thuisbasis van stiff-upperlip-Britain, roeiers en Engelse detectives. En dan toch een dwarse vorm van Americana maken - het is niet het enige anachronisme dat The Epstein koestert. (Ik heb het nog niet eens over hun naam, die meer aan de Britse pophistorie doet denken dan aan banjo, fiddle en de Amerikaanse muziekgeschiedenis.) Hun zwaar op country leunende liedjes zijn overigens bij lange na niet onder de noemer zuivere Americana te scharen, zo je zulke labels al wilt horen. Het gebied waar bijvoorbeeld Calexico veel inspiratie vandaan haalt, de aan Mexico grenzende staten, lijkt ook in Oxford op te duiken ("Dance the Night Away"). Een mooie folkballade als "The Dress She Wore" had ook prima in het oeuvre van Engelse folkies gepast. "I'll Be Gone", tenslotte, één van de prijsnummers van deze plaat, lijkt zowaar richting Southern Rock te gaan. Verrassende plaat van een verrassend bandje.

We gaven ism Sonic enkele exemplaren weg van deze fijne plaat in een prijsvraag. Maar die zijn al lang uitgedeeld.