Storm
British Sea Power - Man of Aran

Ewie
Mama Rosin - Brule Lentement

Ludo
Gomez - A New Tide

Gr.R.
Wreckless Eric & Amy Rigby - (I've got) The Whole Wild World (Live @ Naked Song)

DubbelMono
Fire on Fire - The Orchard

ForestSounds
Klaus Schulze featuring Lisa Gerrard - Dziekuje Bardzo

Wereldmuziek is nooit zo mijn ding geweest. Alleen al omdat ik snel verveeld raak door het gebruik van exotisch klinkende instrumenten. En dat terwijl ik van een simpele elektrische gitaar eigenlijk nooit genoeg krijg. Dit gegeven maakt dat ik Sticks van de Franse multi-instrumentalist en producer Chris Joss bij vlagen een lastige zit vind. Joss maakt namelijk op deze cd vooral gebruik van de sitar voor de melodieën, en dat wordt na een paar nummers behoorlijk saai, ondanks de funky en swingende ritmes die overal op de cd te vinden zijn, en een enkele surfgitaar ("Danger Buds") of breakbeat ("Root Juice") ter broodnodige afwisseling. Hoewel het misschien bedoeld is als een soundtrack voor een reis door Azië (en dan met name de wijde omgeving van India en Pakistan), klinkt Sticks in mijn oren meer als een cd om op te loungen. Om te horen in een strandtent als het eindelijk eens mooi weer in Nederland is, en dan vooral op de achtergrond. Geen muziek dus om nu eens goed voor te gaan zitten, want daar voor is het te weinig avontuurlijk en te veel herhalend wat de plaat te bieden heeft.

De eerste woorden van The Glass Passenger zijn uitstekend gekozen, en niet alleen de woorden eigenlijk, de eerste klanken zijn net zo goed gekozen. Een cd beginnen met de woorden 'I want to hear some music', dat is de plank helemaal raak slaan toch? Want een andere reden om een cd op te zetten is er niet. Jack's Mannequin komt na vier jaar met het tweede studio-album na het vreemde debuut uit 2005. Niet dat de cd zo vreemd was, maar het verhaal van zanger Andrew McMahon is dat wel. Want direct nadat het debuutalbum klaar was, werd er bij Andrew acute lymfatische leukemie geconstateerd, een levensbedreigende kankervorm. In die tijd is de documentaire Dear Jack opgenomen en heeft
hij de Dear Jack Foundation opgericht. Pas eind 2007 konden ze weer beginnen met schrijven voor het vervolg op Everything in Transit. The Glass Passenger is dan ook een ode aan zijn wederopstanding geworden, met vreugde kijkt hij naar de toekomst en met respect naar zijn strijd voor zijn leven. De vreugde voor de toekomst hoor je er gelukkig het meest, want het is zeker geen neerslachtig album geworden. Mooie pianorock met een aantal verslavende nummers zoals het openingesnummer "Crashin" over het moment dat hij weer aan zijn muziek kon werken, het vrolijke "The Resolution" en het epische "Caves".

Ik hoor mensen wel eens mopperen in de trein over luidruchtige mp3-spelers en telefonerende mensen. Maar als er dan iemand katjelam in de trein zit en de hele boel bij elkaar bralt, dan is dat zogenaamd vermakelijk. Ik erger me er stierlijk aan. Toen ik vorige week zaterdag na het optreden van Bat For Lashes probeerde me terug te trekken in 'mijn muziek' zat er weer eens zo'n dronken brallende vrouw in de trein. Ver-schrik-ke-lijk. Hoe hard ik mijn iPod ook zette, ik bleef die troela horen. Nu moet ik wel bekennen dat ik nou niet bepaald de hardste muziek op had staan, maar dat zou natuurlijk niet uit moeten maken. Ik had juist behoefte aan stilte (ik zat volgens mij zelfs een stiltecoupé) om Two Way Mirror van Sand Snowman goed tot me door te laten dringen. De cd van deze Londense kluizenaar is namelijk niet een die gemakkelijk te bevatten is. Zijn verstilde mystieke songs met onder de oppervlakte enorm veel fraaie details willen zich maar lastig in mijn grijze massa nestelen. De songs waaraan Porcupine Tree's Steven Wilson (Snowman werkte ook mee aan zijn solo-cd) zijn stem leent zijn nog het eenvoudigst te omhelzen. Al vergt het akoestische gitaarspel aan het eind van het door hem gezongen "Faded Flowers" al weer opperste concentratie van de luisteraar. Het gitaarspel op Two Way Mirror is sowieso bijzonder verzorgd en van hoog niveau. Het improvisatieachtige karakter van een instrumentale track als "Matryoska, Muse of Misrule" is geen eenvoudige kost. Op andere tracks wordt er gezongen door singer/songwriter Jason Ninnis en de mysterieuze Moonswift en hun duet "Neurotic Zoo" maakt het je het leven ook niet gemakkelijker. Two Way Mirror is zo'n plaat die veel tijd van je vergt als luisteraar. En tijd, dat is nou precies wat ik eigenlijk voortdurend tekort kom. Daarom baal ik dan enorm dat ik zo gestoord word door zo'n zatlap die ik mij tijd afneemt terwijl ik die daarvoor heel bewust vrijgemaakt heb.

Elbow is helemaal zichzelf
Recht voor de ingang van Desmet in Amsterdam staat een grote rode nightliner met aanhanger. Op de stoep rookt een anonieme Guy Garvey in z'n eentje een sigaretje. Mannen halen kalm de aanhanger leeg. Elbow is net aangekomen uit Manchester. Ze hebben de hele nacht gereden, via de kanaaltunnel in één ruk door voor de semi-akoestische 3VOOR12-sessie van vanavond. De dag erna zullen ze voor een vergelijkbare sessie afreizen naar Studio Brussel, dan volgt een show in Berlijn om op zaterdag Pinkpop aan te doen.

Even later loop ik tussen drummer Richard Jupp, en de broers Mark en Craig Potter, respectievelijk gitarist en toetsenist van de band, richting kleedkamer.
We passeren de bescheiden zaal van Desmet. Ik vraag Mark of ze nog wel eens zo'n klein podium hebben gezien het afgelopen jaar. Het jaar waarin onder andere de Mercury Prize, Brit Award (beste band) en Ivor Novello Award werden gewonnen en de carrière van de mannen een grote vlucht nam. 'Nee, eerlijk gezegd niet ' zegt Mark, 'maar we hebben er erg veel zin in.'

Het was een van de meest obscure optredens die ik ooit zag. Voor het podium, in de Grote Zaal van Doornroosje stond een man of tien, op een rijtje. Op het podium zaten twee man. Een gitarist met een wrakke gitaar en zingend door een stofzuigerslang, en een drummer zonder conventioneel drumstel, maar een verzameling ijzerwerk en andere meuk die kabaal maakt als je er op slaat. De bassdrum was een bierkratje en in de vogelkooi kon je mooi je spullen vervoeren. Doo Rag was de band en ik geloof dat alle bezoekers met een cd naar huis gegaan zijn. Bob Log III, want dat was de gitarist van Doo Rag, heeft inmiddels zijn drummer geloosd en doet het nu in zijn eentje. Hij zingt met een helm op, waarin een telefoon gemonteerd zit, zodat hij zich op gitaar en percussie kan concentreren. De muziek is het hetzelfde gebleven, een soort van rammelende delta blues met een overdaad aan slide. Maar toch is het minder dan Doo Rag. Omdat Bob alles in zijn eentje wil doen komt vooral zijn gitaarspel minder goed uit de verf. Dat was bij Doo Rag toch vuiger. En dat, samen met de onverstaanbare zang, zorgt ervoor dat op My Shit Is Perfect de verveling snel toeslaat. Misschien moest hij toch maar weer een rammeldrummer gaan zoeken…

De mannen van Green Day zullen toch wel even klamme handjes gekregen hebben toen na de verkiezing van Barack Obama het land even op zijn kop leek te staan. Hadden ze net zo'n mooi idee voor een nieuw maatschappijkritisch rock-opera hoogstandje, maait die senator uit Chicago het gras onder hun voeten vandaan. Maar goed, we zijn een dikke honderd dagen CNN kijken verder, en het blijkt allemaal wel mee te vallen met de 'change' van die Obama, waardoor ook het album van Green Day nog net zo nodig is als toen het schrijven aan dit album begon, vroeg in 2006. Dit is het achtste studio-album van Green Day, wat er op duidt dat deze mannen er niet in slagen om nummers uit te poepen in het tempo dat sommige andere artiesten ontsproten uit de punkscene gewend zijn. Dat is waarschijnlijk echter ook de reden dat Billy Joe Armstrong, Mike Dirnt en Tré Cool nog steeds een rotsvast trio vormen, en meer nog dan louter de tand des tijds doorstaan eigenlijk zelfs aan momentum hebben gewonnen in de jaren sinds American Idiot. Waar het opera-element in American Idiot wat mij betreft nog iets te letterlijk genomen werd, met hele lange nummers en ballade-achtig gedoe, is het op 21st Century Breakdown een stuk puntiger, vinniger. Het enige dat volwassen is aan dit album zijn waarschijnlijk de verkoopcijfers, en toch worden er verdomd serieuze thema's aangesneden. Aan de hand van de fictieve romance tussen de fictieve Christian en Gloria temidden van de post-Bush chaos wordt een situatieschets van Amerika gegeven. Zonder het geheven vingertje, maar met een aantal vertrouwde stijlelementen, zoals het rustige zangintro gevolgd door een hevige gitaarexplosie ("¡Viva La Gloria!") en het gitaarriffje als intro ("Horseshoes and Handgrenades"). Als prettigste verrassing moet zeker niet de eerste single "Know Your Enemy" genoemd worden, want dat is gewoon het zoveelste bewijs dat de mannen van Green Day geweldige vakmannen zijn, maar hun muziek geen verrassing. Het zigeuner-aroma dat heel vernuftig door "Peacemaker" geroerd is deed mijn wenkbrauwen wel op een zeer plezierige manier fronsen.

Misschien is het de geïsoleerde ligging van het eiland die eraan ten grondslag ligt: muziek uit IJsland is vaak heerlijk eigenzinnig en origineel. Denk aan Björk, Sigur Rós of Múm. Van die laatste band zitten ook nog eens vier leden, waaronder de zanger, in het al minstens zo originele maar met een wel heel ingewikkelde naam behepte Storsveit Nix Noltes. Dit collectief speelt heuse instrumentale Balkan, gemixt met elementen van post-rock en noise. En, dat mag gezegd worden, op een volkomen geloofwaardige wijze ook nog. De twee nummers die ik er voor mezelf uitpikte als opvallend, blijken bij nadere beluistering precies elkaars tegengestelde te zijn, maar allebei even fraai. "Elenska Rachenitsa", een van de prijsnummers, begint heerlijk post-rockachtig IJslands met een zeer fraaie gitaar, maar zodra de accordeon invalt, verplaatsen we ons al snel van de Ijslandse kilte naar de warmte van de Balkan. Een ander prijsnummer, "Pajdusko", begint juist weer als een prima Balkannummer en ontaardt dan ineens in een vette bak noise. Deze twee nummers zijn exemplarisch voor wat Storsveit Nix Noltes te bieden heeft: een onstuimige, onberekenbare en breed uitwaaierende mix van drie stijlen die niet snel verveelt. Zelfs het gebrek aan vocalen is eigenlijk niet storend, eerder een verademing.

Je album waar je zo hard aan gesleuteld hebt door de mangel laten halen door anderen, ik zou er zelf niet aan moeten denken. Je hebt een plaat niet voor niets zo uitgebracht zoals het in de schappen (of bij optredens) ligt. Leon Caren en Bas Morsch van The Moi Non Plus zitten hier blijkbaar minder over in. Zij gaven de tracks van hun alom geprezen vorig jaar verschenen debuutplaat met liefde in handen van Notendo, Aux Raus, Machinefabriek, Brenmar, About, Blokgolf, Kania Tieffer, The No en 3-1. Zij gingen aan de haal met acht van de twaalf nummers van het debuut en kregen hierbij alle vrijheid van de wereld. "I Lie" wordt zelfs twee keer geremixed en laat goed horen hoe je een liedje anders kunt laten klinken. Aux Raus maakt er een stampende gabberpunkversie van en The No een robotachtige hoekige machine. Beide jasjes staat het nummer (uiteraard zou ik bijna zeggen) prima. Dat de oorspronkelijke behoorlijke bak fijne herrie van hun debuut soms in geen velden of wegen te bekennen is in de remixen, dat maakt het er eigenlijk alleen maar leuker op. De remixen hebben namelijk wel dezelfde intensiteit en onstuimigheid als de originelen. Het toffe aan dit remixproject is dat de remix niet beperkt is gebleven tot cd, maar dat ook het artwork door twintig kunstenaars bewerkt is. Net als bij de muziek is de basis hiervan het originele artwork met zijn fraaie minimalistische hoes. Dat heeft geresulteerd in een fraai zestig pagina's tellend boekwerk dat zo op de koffietafel kan. Al is de muziek zelf volkomen ongeschikt om gezellig bij te koffieleuten die moet je trommelvliezen geselen. Alhoewel de Machinefabriek-remix van "Where Is Everything" en de Brenmar-remix van "Suddan Impact" onder het genot van een pittige espresso ook geen straf is.

File Under geeft ism Subbacultcha! enkele exemplaren weg van The Moi Non Plus Remixed. Het enige wat je hiervoor moet doen is deze kneuterige prijsvraag goed invullen

Over het algemeen vind ik het reviewen van post-rockplaten bepaald geen straf, aangezien er in feite bijzonder weinig fout kan gaan bij het opnemen van een post-rock-LP: je neemt minimaal twee gitaristen, een goede drummer en bassist en spelen maar. Echt slechte releases in het genre zijn er dan ook niet. Dat geldt ook voor dit tweede album van het uit het Duitse Münster afkomstige Long Distance Calling. Maar daar staat tegenover dat Avoid The Light, om het maar eens eufemistisch te stellen, nogal een mixed bag is. In tegenstelling tot wat je zou denken, bestaat er geen Verdrag van Münster in post-rockland dat bands opdraagt nummers van minimaal zeven minuten op te nemen. De meeste post-rockjongens zijn echter lang van stof en hechten aan een zorgvuldige opbouw en apotheose, dus dan weet je het wel. Dat Long Distance Calling ook tot die categorie behoort is prima, maar op openingstrack "Apparitions" gaan de heren redelijk de mist in. De opbouw is ver te zoeken en het nummer bestaat eerder uit drie afzonderlijke songs van vier minuten die aan elkaar geplakt zijn. Zonde, omdat Long Distance Calling in "I Know You, Stanley Milgram!" en "Sundown Highway" laat horen wel degelijk te weten hoe het moet. Te vaak blijkt echter dat Long Distance Calling moeite heeft met het vasthouden van de spanningsopbouw. Schijnbaar is het nogal een opgave om vanuit het hardcoregenre, waar de Duitsers overduidelijk hun roots hebben liggen c.q. hun inspiratie vandaan halen, de overstap naar post-rock te maken. Dat komt op "Black Paper Planes" en vooral "359" pijnlijk naar voren; laatstgenoemde track is ronduit monotoon en dus saai. Wat Long Distance Calling nodig lijkt te hebben is vocalen. Jonas Renkse van Katatonia voorziet in die behoefte op "The Nearing Grave", waarmee ook meteen de beste track van het album is genoemd. Long Distance Calling zal moeten kiezen: of meer gebruik maken van vocalen, of langer werken aan de instrumentale songs.

Fans van de Amerikaanse singer-songwriter John Prine (geboren in 1946) hoeven niet te schrikken: Prine leeft nog! Jeffrey Foucault is ook Amerikaan en singer-songwriter, alleen van een latere generatie. Naar verluid heeft hij gitaar leren spelen op zijn vaders gitaar met behulp van de songs van Prine. Kennelijk was er een reden, waarschijnlijk liefde voor de liedjes, om zoveel jaren later toch maar weer eens naar die liedjes terug te grijpen. Dertien stuks zijn er op Shoot The Moon Right Between The Eyes beland. Foucault blijft redelijk dicht bij de originelen. Het is een eerbetoon en hij heeft kennelijk geen enkele drang om eens gek te gaan doen met de songs. Hierbij zal ook niet helpen dat het belangrijkste wapen in de strijd van Foucault een akoestische gitaar is. Alhoewel hij op de meeste uitvoeringen wel muzikale ondersteuning krijgt. Toch wil ik hier helemaal niet negatief overkomen, want ik vind het een prima cd. Ik kan me voorstellen dat Prine hier best trots op is.

Fans van Utah Phillips hebben het slechte bericht vast al wel meegekregen. Hij is 23 mei 2008 overleden. De reden dat de cd Singing Through The Hard Times (A Tribute To Utah Phillips) is ontstaan, was dat er geld nodig was om de zieke Phillips er weer bovenop te helpen. Helaas haalde de tijd de uitvoering van het idee in. Bruce 'Utah' Duncan Phillips (1935) was een bijzondere man: vakbondsleider, poëet, presidentskandidaat, vredesactivist, verhalenverteller en singer-songwriter. Het werk van de Amerikaan werd bij leve al door vele grootheden gecovered, zoals Tom Waits en Emmylou Harris. Het uitbrengen van een Tribute-album was dan ook een goed idee. Gelukkig hebben de samenstellers niet elke scheet de kans gegeven om op de release te verschijnen, maar kwaliteit als criterium genomen. Over de doden niets dan goeds, maar ik moet zeggen dat ik de songschrijver Phillips meer waardeer dan de zanger Phillips. Deze verzameling is dan ook een gouden greep. Twee cd's vol met vooral uitvoeringen van werk van hem, aangevuld met wat songs die om een andere reden de cd's gehaald hebben. Er staat werk op van mij bekende namen als Emmylou Harris, Mary Black, Pete Seeger en Ani DiFranco, maar ook de vele mij onbekende artiesten weten het materiaal in de alt.country -en folkhoek waarde te geven. Een deel van de opbrengst gaat overigens ter ondersteuning naar de familie van 'Utah'.

Het zijn drie grootheden. Maar: indie-grootheden. En afkomstig uit Canada. Wat de claim van supergroep een beetje belachelijk maakt. Hoeveel mensen hebben platen van Destroyer, The New Pornographers, Wolf Parade of Frog Eyes (wie?) in de kast staan? Daniel Bejar, Spencer Krug en Carey Mercer, om die drie gaat het hier, werken samen onder de naam Swan Lake. Met Enemy Mine hebben ze het tweede product van hun samenwerking afgeleverd. Negen liedjes bevat deze plaat en elk heeft keurig drie liedjes mogen aanleveren. De gemeenschappelijke noemers zijn David Bowie, hun vocale kwaliteiten en een gevoel van vrijheid als het gaat om liedjesschrijven. En in dat laatste zit 'm nou net het probleem. De drie leggen zich nauwelijks beperkingen op en dat zorgt er voor dat de nummers nogal stuurloos zijn. Niet dat Enemy Mine daarmee een slechte plaat is geworden, want bijvoorbeeld "Paper Lace", het door een mooie toetsenpartij gestuurde "Heartswarm" en het droevige "A Hand at Dusk" zijn geen liedje om je voor te schamen. Hun fascinatie voor David Bowie (maar ook John Cale's solowerk klinkt door) komt niet alleen door de liedjes van Daniel Bejar, die klinkt als Bowie. "Spanish Gold, 2044" en "Warlock Psychologist" hadden uit diens oeuvre kunnen komen. We hebben het dan wel over de David Bowie uit de jaren zeventig, die van Low, Heroes en ook Ziggy Stardust. En ach, je kunt beroerdere voorbeelden hebben.

Eigenlijk hoeven we alleen de tekst op de website maar aan te halen:

Een hele middag en avond lang niets anders dan de beste nationale en internationale singer-songwriters van dit moment op vijf podia. Puur, rauw en ontdaan van alle overbodigheden. Op het Naked Song Festival gaan de muzikanten terug naar het begin: solo. Grote namen maar ook nieuwe ontdekkingen, van Americana tot indie acts, het beste uit Nederland en zelfs Franse chansons. Van solo artiesten, maar ook duo's, trio's en full bands.

Kijk, daar staat geen onvertogen woord tussen en het maakt meteen duidelijk wat de bedoeling is van NakedSong, in Eindhoven. We gaan terug naar de pure essentie en we kunnen de oordopjes thuis laten. En dat is ook wel eens prettig op zijn tijd.

The Ian Fays bestaat uit de zusjes Sara Fay, Lizz Fay, Lena Fay en… ene Bradley op drums. Er waren waarschijnlijk even geen drummers voorradig in de familie Fay. De band is al enige jaren actief en hun muziek past naar eigen zeggen ergens tussen Paula Abdul en The Misfits. In 2006 verscheen hun debuut The Damon Lessons en Dylan's Lost Days is de opvolger. De zusjes zijn ongetwijfeld voortgekomen uit ouders die enkele decennia geleden met een bloem in het haar richting San Francisco vertrokken, want de sfeer op dit nieuwe album is prettig loom en bijzonder vriendelijk. Mijlenver verwijderd van zowel Paula Abdul als The Misfits in ieder geval. De lo-fi liedjes met fluisterzang van de zusjes Fay neigt wel naar eentonigheid, vooral binnen de wat langere nummers. En 'lang' op dit album staat gelijk aan meer dan twee minuten. Afsluiter "River Phoenix" heeft een schattig en mooi gezongen refrein: 'So I'm gonna dream of River Phoenix, and I hope that you will dream of me'. Dylan's Lost Days is een prima plaat om op een snikhete dag lekker in een hangmat bij in slaap te sukkelen en over de zusjes Fay te dromen.

Artiesten roepen vaak maar wat in interviews, vooral als ze daarmee de indruk kunnen wekken dat hun komende cd ditmaal écht de beste uit hun carrière gaat worden. Dus toen ik Tori Amos laatst hoorde zeggen dat de productie van haar tiende telg Abnormally Attracted to Sin (dat zijn alvast 10 punten voor een geweldige titel) de grootste uitdaging uit haar gehele carrière was, gingen de alarmbellen meteen af. We zijn nu een paar weken verder, ik heb de cd bijna dag en nacht beluisterd, en het moet gezegd: ik snap nu precies wat ze bedoelde. Haar muziek heeft namelijk qua arrangementen en productie nog nooit zo verzorgd geklonken. Elk nummer is tot in de puntjes uitgewerkt en zit vol met subtiele geluiden en instrumentale partijen die aanvankelijk nauwelijks opvallen, maar die elk nummer wel een geheel eigen smaak meegeven. De nadruk ligt hierbij iets minder op de piano dan voorheen: gitaren, keyboards, elektronica en drumloops worden allemaal niet geschuwd. Nou heeft ze dat op bijvoorbeeld The Beekeeper ook al in zekere mate laten horen, maar voor veel fans resulteerde dat in een te vlak klinkende verzameling liftmuziek. Haar wraak leek aanvankelijk zoet met het verschijnen van American Doll Posse, maar zelf vond ik dat een iets te geforceerd ik-ben-weer-terug-gehalte hebben. Abnormally Attracted to Sin omzeilt meesterlijk beide valkuilen. De muziek klinkt warm zonder gezapig te zijn, en is energiek zonder een agressieve ondertoon. En laten we niet vergeten dat Amos nog steeds prachtige liedjes kan schrijven. Nummers als "That Guy" en "Mary Jane" laten haar in absolute topvorm horen. En eigenlijk vind ik dat van al deze nieuwe nummers. Ik wil ze allemaal keer op keer terughoren, en het was lang geleden dat Tori me dat gevoel heeft gegeven.

Wij Nederlanders denken dan wel dat we op de wereld meetellen, maar als het om muziek gaat dan stellen we niets voor. Niet dat er geen leuke Nederlandse bandjes zijn, integendeel, maar noem eens een stroming in positieve zin die typisch Nederlands is. Ik kom niet verder dan de Volendamse palingsound of gabber, met alle respect voor de liefhebbers. Nee, neem dan onze oosterburen de Duitsers. Uit hun land komt een stroming die wel wereldwijd waardering vindt: de krautrock met bands als Faust en Can. Een muzikale stroming die aan het eind van de jaren zestig en begin jaren zeventig ontstond. Misschien komt het daar wel door dat er tot op de dag van vandaag interessante psychedelische acts uit Duitsland komen en dat daar ook een label als Trip In Time / World in Sound bestaansrecht opbouwde, al is het voornamelijk met rereleases. Ook The Living Room is zo'n band die door dit label aan de vergetelheid wordt ontrukt. Deze trip zou prima in de tijd van het ontstaan van de krautrock hebben gepast, maar Times Like Lakes is opgenomen in 1997. Als elpee bereikte het een beperkt publiek, maar via deze cd is hier wat aan gedaan en er zijn bovendien drie bonustracks aan toegevoegd. Bij mijn weten is dit ook alles wat de band ooit opgenomen heeft. Het zestal Bremenaren heeft alle clichés gebruikt: een orgeltje, een gitaar die af en toe kleine stukjes solo mag doen, vrouwelijke zangpartijen inclusief echo, er is een fluit en - jawel - een sitar (gelukkig in beperkte mate). De wereld had er zonder deze band niet anders uitgezien, toch is het een album dat als je in de juiste stemming (trip) bent prima te genieten is.

Storm
Anekdoten - Chapters

Ewie
Tom Allalone & The 78s - Major Sins Pt. 1

Ludo
Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were An Eagle

Gr.R.
Against Me! - Americans Abroad

Joice
Golden Silvers - True Romance

Prikkie
The Parlor Mob - And You Were A Crow

Stonehead
Ed Cox - Clowncore

DubbelMono
Swan Lake - Enemy Mine

ForestSounds
Tori Amos - Abnormally Attracted to Sin

Uit onderzoek zou gebleken zijn dat er tal van kinderen rondhuppelen waarbij de vader niet de echtgenoot van de moeder is. Kortom, ma heeft een slippertje gehad en een kind was het resultaat, maar alleen zij weet of vermoedt dat. Ik wil mevrouw Melicia uit New Jersey niet in een kwaad daglicht stellen, maar haar zoon Mark klinkt wel akelig veel als Robert Plant. Luister maar eens naar "Angry Young Girl". Ik had zondermeer geloofd dat het Robert Plant was. En dat doet Melicia nog op een manier dat het hem geen enkele moeite lijkt te kosten. Zijn bandleden spelen bluesgeoriënteerde hardrock met een fikse knipoog naar de zeventiger jaren, dus het zal u niet verbazen dat dit hele plaatje Zeppelin ademt. Normaal gesproken word ik daar niet zo enthousiast van. Ik kijk en luister liefst zo min mogelijk naar Idols en aanverwante identiteitslozenjachten. Dit bandje heeft echter dezelfde losheid en overtuiging als Wolfmother, waardoor ik na iets meer dan drie kwartier volstrekt overtuigd ben: dit is lekkurrrr! Het klinkt bijna als blasfemie, maar ik moet nog zien of de Zeppelin-reünie iets gaat opleveren dat zo lekker klinkt als dit. Luister maar eens naar het prijsnummer "Tide Of Tears". Led Zeppelin 2009, amper gemoderniseerd. Maar o wat lekker! Rest alleen nog de vraag waarom we dit album pas na een jaar ook in Europa kregen...

Echtscheidingsplaten.Elke platte emotie en elk oppervlakkig gepsychologiseer mag ingezet worden wanneer een muzikant zijn verdriet uit wil venten. (Of stomweg te gelde wil maken - de alimentatie moet tenslotte ook betaald worden.) De beroemdste zal wellicht Bob Dylan's Blood On The Tracks zijn, of misschien Here My Dear van Marvin Gaye. Meer recent hadden we het diep-droevige Sea Change van Beck en Jaap Boots' Afkuil. Ook de toch al niet van levenslust en -vreugde overstromende Bill Callahan en zijn lief Joanna Newson gingen recent elk hun eigen weg. Deze treurnis leverde Sometimes I Wish We Were An Eagle op, het inmiddels dertiende album van de man die zich voorheen met de namen Smog en (Smog) tooide. Van knutselaar met tapes, via zwaar gearrangeerde albums tot een basale folkie, dat is grofweg zijn carrièrepad. Sometimes... volgt keurig die weg: het is in de kern een basale, folkgerichte plaat, maar de viool- en toetsenpartijen, geven het een bijna Leonard Cohen-achtige atmosfeer. Het is jammer dat zijn grote makke, het in bijna één tempo afwerken van alle liedjes, ook hier weer terugkeert. Waardoor de dynamiek die een scheiding kenmerkt, vrijwel afwezig is. Geen grote drama's, maar een onderkoelde treurigheid. Eigenlijk zoals we die al een paar platen lang van Bill Callahan kennen.

Painstained kan gerangschikt worden onder de categorie muziek die je meteen vanaf de eerste tonen bij de keel grijpt en je vervolgens gedurende de gehele luisterzit niet meer loslaat. Het Finse gezelschap begon ooit met het spelen van death metal, maar ontworstelde zich via de gothicscene geleidelijk van de beperkingen die een specifiek genre nu eenmaal met zich meebrengt. Door de jaren heen heeft Entwine zich ontwikkeld tot een gedegen rockband met een modern geluid die de invloeden van weleer volledig naar de achtergrond verdreven heeft ten faveure van pakkende melodielijnen. Nog slechts sporadisch, steels verscholen in de mix, duiken de death metal klanken op als verstilde herinneringen aan een bruut verleden. Storend is dit allerminst. Het verleent het door Hiile Hiilesmaa geproduceerde album juist de nodige diepgang. De tien nummers zijn fris van klank en staan bol van de dynamiek. Breekbare momenten zoals die bekend zijn van de latere Anathema gaan hand in hand met ruige rockescapades waarbij piano-interludes scherp contrasteren met laaggestemde gitaren. Maar of de band nu vol gas geeft zoals in opener 'Soul Sacrifice', voorzien van een frivool Oosters melodietje, of zich verliest in balladesque vrijages met een tranentrekker als "Lost In My Denial", het oog blijft altijd gericht op het beklijvende karakter van de muziek die tijdens de meest toegankelijke passages zo nu en dan refereert aan die van radiovriendelijke collega's als Staind en Nickelback. Ondanks deze referenties heeft het geluid van deze Finnen een eigen gezicht dat in vocaal opzicht gevisualiseerd wordt door de prettig in het gehoor liggende stem van Mika Tauriainen die, hoewel krachtiger en gevarieerder, in de verte wel iets weg heeft van die van landgenoot Ville Valo (Him). Een echte aanrader dit Painstained.

Wat mij betreft is de fijnste Erebus-release die ik tot op heden gehoord heb die van Speed Glue & Shinki. Verplichte kost als je iets met garagerock hebt. Nu ik de inlay van het album Powerhouse van de gelijknamige band, ook een Erebus-release, aan het doorlezen ben valt mij een naam op, namelijk Shinki Chen. Inderdaad de Shinki uit de eerder genoemde band. Powerhouse was de band van Shinki rond 1969 voordat er kort Speed Glue & Shinki was. Powerhouse bracht een album en een single uit. Of eigenlijk twee, maar hier werden de a- en de b-kant omgedraaid. Qua originaliteit haalt Powerhouse het niet bij hun opvolger. Dat kan ook niet anders, want Powerhouse schrijft geen eigen materiaal, ze doen uitsluitend covers. In opener "Back In The USSR" wordt meteen duidelijk in welke richting deze gaan, namelijk de kant van de blues. Hun uitvoering van het Beatles-nummer doet mij denken aan John Mayall's Bluesbreakers, waar het niet zover is qua link Eric Clapton met een andere cover die later voorbij komt "Good Morning Little School Girl" van The Yardbirds. Verder komen voorbij "Hootchie Kootchie Man" (inderdaad Kootchie met een K), "I Want To Know", "You're Better Man Than I", "Ob-la-di, Ob-la-da" (een draak blijft een draak), Foxy Lady (nee, Chen is geen Hendrix) en het volgens mij rond die tijd heel veel gecoverde "Spoonful". Deze laatste in een meer dan vijftien minuten durende versie, net als de eerder genoemde "Good Morning Little School Girl." Geen verplichte kost, maar voor blues- en coverliefhebbers een aanrader.

Mocht ik hier enkele weken terug al het bestekorkest van The Balky Mule signaleren, Yoshimi klinkt alsof ie in zijn schuur met staven op spaken heeft staan hameren. Fietsbellen en vuilnisbakken in jam-sessie, het lijkt wel een circusattractie. En dan vergeet ik nog te vermelden dat het schuurtje in Blijdorp staat, aan de vogeltjes en algehele exotische sfeer te merken. Duidelijk niet zomaar je dertien in een dozijn-plaatje. We hebben hier te maken met de pas negentienjarige Yoshimi, aka landgenoot Niek Hilkmann, die zo sympathiek op 3voor12 een poging tot knipogen waagt. Wijselijk opent ie Pizza & Shakes met het beste nummer "Glasses". Ogenschijnlijk een warboel van geluiden en kreetjes à la Hassle Hound, waaruit dan toch langzaam maar zeker een psychedelische groove ontstaat. Heel gewaagd tovert Niek pas in de allerlaatste minuut de meest catchy melodie van de plaat tevoorschijn. Daar nadert hij zowaar de nieuwe Animal Collective. De resterende acht nummers overheerst de ritmiek. Als er al adhd-melodietjes zijn worden ze vaak al piepend en knarsend overschaduwd door elk mogelijk trommeltje dat te vinden was. Na al die chaotische, uitgelaten samba wordt de Rotterdammer plots nog even weemoedig in "Season #4 song", een liedje dat dankzij de melodica en het algehele vrije gevoel aan de zij-projecten van Damon Albarn doet denken. Yoshimi hinkt nog wat op twee gedachten, wil ie een computerwizard zijn als About (ik hoop van niet) of toch een genre-hoppende songwriter als, pakweg, Beck? Met een beetje geluk wordt de zoektocht alleen al bijzonder interessant.

Hé! Alweer een nieuwe melodieuze metalband uit Italië die hun debuut over de argeloze luisteraar uitstort. De band heeft ditmaal de briljante naam Mastercastle (wie verzint dat soort namen?) meegekregen en ze hebben hun eerstgeborene The Phoenix gedoopt. Nou kan het met dit soort projecten alle kanten op, en meestal de verkeerde: clichés liggen per definitie op de loer in dit genre waarin iedereen stoer én toegankelijk probeert te klinken. Bovendien zorgt de angst om zich een (financiële) buil te vallen er voor dat geen al te grote risico's worden genomen. Gelukkig gooit Mastercastle (zucht) het over een andere boeg door te kiezen voor een leadzangeres in plaats van zanger. En de dame in kwestie, die qua uiterlijk griezelig veel op Sylvia Millecam lijkt, houdt zich prima staande tussen al het testosteron op gitaar, bas en drums. Verwacht echter niets origineels of schokkends, dan komt het allemaal wel goed tijdens het luisteren naar deze cd. Veel zangpartijen zijn in lagen opgenomen, wat mooi klinkt, maar je vraagt je toch af hoe Mastercastle (ja, ik weet het) dat live voor elkaar gaat krijgen. Wat ik tenslotte toch een beetje jammer vind, is dat The Phoenix behoorlijk poppy klinkt. Liever had ik een snoeiharde, agressieve maar toch melodieuze insteek gehoord. Juist dan zou de aanwezigheid van een zangeres meer indruk gemaakt hebben. Maar wellicht durft Mastercastle (de laatste keer, dat beloof ik) dit een volgende keer aan. Ik beloof hierbij plechtig dat ik het kasteel dan weer vol nieuwsgierigheid zal betreden, op zoek naar de meester van de Italiaanse metal. Die zit ditmaal nog ergens in een geheim kamertje verborgen. Oh ja, nog even dit: iedereen met kennis van het standaard-repertoire voor klassieke gitaar moet eens naar het instrumentale "Memories" luisteren. Foei, Mastercastle (vooruit, nog één keer dan), dat kan dus echt niet!

Ze durven wel, die jongens van The Broken Family Band. Niet alleen de positieve recensies krijgen een vermelding op hun site, ook de negatieve. Inclusief bijvoorbeeld die van NME, "a dickless Radiohead", en die van Artrocker, "an empty brown paper bag of an album". Je moet dan wel overtuigd zijn van de kwaliteit van je werk. Nou ben ik geen liefhebber van Radiohead, bedickt of niet, maar gelukkig ontgaat mij geheel hoe dit album op Radiohead zou lijken. Okee, zanger Steven Adams heeft geen overdreven vrolijke zangstem, maar ik vind het tien keer beter te pruimen dan (schenen intrekken, graag!) het larmoyante gekerm van Thom Yorke. Ook muzikaal tapt dit gezelschap uit een heel ander vaatje. Spaarzame instrumentatie, simpele gitaarpartijen die de ruggengraat van de songs vormen en een productie die bewust eenvoudig gehouden lijkt. Van oorsprong speelden ze iets wat je zou kunnen omschrijven als alt.country, nu zit het ergens tussen Americana en Britpop in, met vooral door de zang een randje psychedelica. Dat geeft een verrassend effect, want hoewel de Americana er nog duidelijk inzit, hoor je tegelijkertijd meteen dat het hier Britten betreft. De songs zijn eenvoudig, met een kop en een staart en veel repetitieve elementen. Hoewel ik niets heb met Britpop en dit album ook geen grote favoriet zal worden, heb ik het moeiteloos een paar keer beluisterd. "Oddly charming" zoals een van de andere recensies het omschreef. Afgaande op de uiteenlopende recensies blijkt zou dit een moeilijk te plaatsen plaatje zijn. Valt best mee hoor: ingetogen gitaarliedjes van Britse bodem met Amerikaanse roots, los van hypes en modes. Gaat dit potten breken? Dat denk ik eerlijk gezegd niet, daarvoor komt er teveel vergelijkbare indiepop uit. Aardige festival-gitaarpop, laten we het daarop houden.

Dit weekend was ik voor het eerst in Ruigoord, het al decennia gekraakte dorpje op zo'n tien kilometer van Amsterdam. Er vond daar namelijk een nieuw cybergothicfeest plaats, genaamd Twilight of Conscience. Het feest moet een opvolger worden van Gothoord, het succesvolle en volgens de verhalen legendarische ebm/darkwave/industrial/aggrotech/gothicfeest dat van 2002 tot 2008 werd gehouden in de kerk van Ruigoord, wat overigens een fantastische lokatie is. Zaterdag was het er niet superdruk, maar de organisatie had dan ook zowat verzuimd reclame te maken. Wel hoorde ik links en rechts bezorgde stemmen opgaan dat het genre tanende zou zijn, dat op feestjes veelal hetzelfde gedraaid wordt en dat je er steeds minder, telkens dezelfde mensen zou zien. Zou het? Zo ja: onterecht! We hebben duisterdere elektronische dansmuziek keihard nodig om weerstand te bieden tegen alle andere platte suiker. Leve dus pakweg VNV Nation, Das Ich, Wumpscut, Grendel, Blutengel, Covenant en Combichrist! Maar de vraag is of het genre zichzelf eigenlijk wel vernieuwt. Neem nou Combichrist. Niets mis mee; maar al sinds het tweede album brengt de band keer op keer dezelfde cd uit. Today We Are All Demons doet precies wat het moet doen en dat is zowel een compliment als een vloek. Je kunt erop wachten dat de groep exact dezelfde plaat nog een vierde keer uitpoept. "Can't change the beat" mag nog zo lekker zijn, veel voegt het niet toe. De remixen op de vooraf verschenen EP's klinken afwisselender dan het album zelf. Al maakt dat voor de nachtelijke feestvreugde natuurlijk allemaal geen barst uit.

Gelukkig hebben we in Nederland Schwarzblut. Dit nieuwe gezelschap heeft enkele gedichten van Goethe, Tieck en Rückert op muziek gezet. En dat pakt een stuk origineler uit, zoals in de vijf nummers op de ep Sehlenwolf te horen is. Niet de beat overheerst, maar de sfeer en de vocalen, als dat nodig is. Soms zitten er zelfs opeens folky stukken tussen de synthklanken; zou het toeval zijn dat er op dat moment 'Omnia' gezongen wordt? Evengoed durft Schwarzblut te beuken en te grunten, zoals we horen in "Kontrast". De groep klinkt op deze ep veelzijdig en ambitieus, en de productie kan zich gerust meten met de bovengenoemde bands. Afgelopen Bevrijdingsdag heb ik de groep helaas net live gemist in Wageningen, maar ik hoorde dat het wel oké was. Mocht het Schwarzblut lukken om origineel te blijven en zijn stijl verder uit te dragen, dan is deze band precies wat het genre in Nederland nodig heeft.

Ineens stond het daar, in knalrode hoofdletters bij de twee Britse data in het tourschema op de site van Allison Crowe: 'CANCELLED'. Eerlijk gezegd had ik een week of twee geleden nog nooit van deze Canadese singer/songwriter gehoord. Voor het komende weekend staat een tripje naar Londen gepland (rondom een Girls Aloud show in The O2, maar dat terzijde) en als je daar toch bent, loont het zich altijd de moeite om de agenda van de Time Out te checken of er nog een leuk concert valt mee te pikken. Mijn oog was dus gevallen op een gig van Allison Crowe in de fraaie Halo Bar, gelegen in de wijk Battersea. Konden we dat meteen mooi koppelen aan een bezoekje aan het van de hoes van Pink Floyd's Animals bekende Battersea Power Station. Op YouTube stuitte ik, al zoekende naar Allison Crowe, als eerste hit op de zoveelste, desalniettemin erg sterke cover van Leonard Cohen's muzikaal uitgewoonde "Hallelujah". Fijne krachtige stem. Mooi pianospel.

Een paar clipjes verder waren mijn lief en ik definitief overtuigd. Gelukkig bleek de zeventwintigjarige Allison zelf ook best mooie liedjes te kunnen schrijven die me deden denken aan het werk van de ook uit Canada afkomstige zangeres Sarah McLachlan. We besloten voor maandag 25 mei haar optreden in gedachten te houden. Afgelopen dinsdag keek ik voor de zekerheid nog even op de site om te checken of er nog genoeg kaartjes beschikbaar waren. En toen stond het er dus. Wat zou er aan de hand zijn? Was ze ziek? Nieuwsgierig geworden, besloot ik haar management te mailen om uit te vissen wat er gaande was.

Van je vrienden moet je het hebben! Terwijl opperhoofd Storm op dit moment lekker ergens ver weg in de brandende zon ligt, heeft hij mij in de tussentijd in een regenachtig Nederland opgezadeld met alweer een Erebus-release. En niet zomaar eentje, nee, Childhood Dream van Paul Hibbets is een heuse Christian rockplaat. Best wel een bezoeking voor een agnost als ik dus. Vandaar dat ik besluit om te proberen niet te luisteren naar de teksten. Ook al een bezoeking, maar dan voor iemand die ooit letteren studeerde en zodoende nogal een fascinatie voor taal heeft. Helaas is er muzikaal ook al niet heel veel te beleven. Stammend uit 1974 en dus al 35 jaar oud inmiddels, maakt Hibbets op deze cd samen met de band Ascension makkelijk in het gehoor liggende westcoastpop in de stijl van Doobie Brothers en Steely Dan, met hier en daar een Hammond-orgel à la Focus. Dat past prima in het tijdsbeeld van toen dus, maar het klinkt heden ten dage hopeloos achterhaald. En echt, je ontkomt er niet aan: 'heavenly father loves his children', 'God is still on his throne, Jesus at his right hand'. Je moet er van houden, en slecht is het heus niet, maar wat mij betreft is dit een plaat die niet eens besproken had moeten worden op File Under.

Kort voor zijn te vroege dood in 2002 werkte country-outlaw Waylon Jennings samen met zijn zoon Shooter en diens band, The 357's. De resultaten van die opnames krijgen we nu pas te horen en - eerlijk is eerlijk - het zou ook niet fair zijn om ze eerder uit te brengen. Zo willen we ons Waylon Jennings niet herinneren. Het zijn slechts acht tracks geworden, merendeel bewerkingen van oudere nummers als "Jack of Diamonds" en "Waymore's Blues". Maar wat een flauwe en slappe hap is het geworden. (Enige uitzondering is wellicht "Outlaw Shit".) Maar The 357's klinkt merendeels een mediocre rockband met stadionpretenties waar ook de raspende stem van Waylon niets meer aan kan verbeteren. De bombast vindt een dieptepunt in de volkomen overbodige cover van Cream's "White Room".

De snor, het sneue matje en de treurige manier waarop hij zich heeft laten fotograferen: ik denk niet dat Ricky Skaggs er wat aan kon doen. Gezichtsbegroeing en haardracht en ook de gortdroge jaren tachtig-productie, het hoorde er allemaal bij in die tijd. Sterker nog, Highways & Heartaches werd één van de best verkochte countryplaten van die tijd. Maar wat toen doorging als het beste dat country te bieden heeft, klinkt tegenwoordig meer gedateerd dan de bluegrass waar Ricky Skaggs ook naam mee heeft gemaakt.Rock - stadionrock - sloop in die tijd de country in en Country FM werd de norm. Daar moet je dit album van Ricky Skaggs ook plaatsen. Gelukkig is er sindsdien veel veranderd in de wereld en ook in wat we nu Americana noemen. Wel is het Ricky Skaggs' eigen keus geweest om zijn werk uit de jaren tachtig opnieuw uit te brengen. In de VS zal dit wellicht herkend worden als een hele grote plaat, ik vrees dat we aan deze kant van de oceaan hem rustig tegen dat muurtje aan laten leunen. Inclusief snor en matje.

Ik kreeg een tweetal gebrande cd's als voorbereiding op een interview met Robby Valentine, omdat de cd's nog niet geperst waren. Meteen ripte ik de cd voor mijn iPod. Op zoek naar de hoes kwam ik tot mijn verbijstering talloze torrents naar de nieuwe cd tegen. Nog niet eens geperst en de opnamen zijn al te downloaden. 'Tja, betalen voor muziek is achterhaald', hoor je dan wel zeggen. Maar het moet voor een muzikant wel mogelijk blijven om de opnamen te betalen, dus hij zal toch ergens aan moeten verdienen. Voor Robby Valentine is een deel van de oplossing het voortaan in eigen beheer uitbrengen van zijn cd's. Dat scheelt in elk geval groothandel, label en de nodige managementlagen. Hopelijk zal het voldoende blijken, want aan dit album is hoorbaar veel tijd besteed. Een verzamelaar, maar dan wel een bijzondere: de songs zijn grotendeels afkomstig van de in de afgelopen jaren alleen in Japan uitgebrachte albums, maar dan één cd Future? met nieuwe versies door de nieuwe band en 1 cd Past met de originele versies van andere songs. Valentine laat wederom horen dat hij een authentieke muzikant is. Hij heeft een eigen en herkenbare stijl waar hij aan blijft vasthouden, wat ook de mode van het moment is. De band op deze plaat is fantastisch en zorgt er voor dat dit een echte rockplaat is geworden. Geen wonder, want de band bestaat naast Valentine uit Liselotte Hegt (Dial, Ayreon) op bas, Cyril Whistler (WCW) op gitaar, André Borgman (After Forever) op drums en Johan Willems op toetsen en achtergrondzang. Robby Valentine's productie is als vanouds van hoog niveau. Ik beluister Androgenius bij voorkeur met een koptelefoon, omdat dan de details in de arrangementen en de waanzinnige productie echt tot hun recht komen. Het is een makkie om Valentine neer te sabelen op basis van zijn imago of zijn onmodieuze muzikale stijl. Maar net zo makkelijk - en wat mij betreft met meer recht - kun je beweren dat Valentine hoort bij Neerlands beste muzikanten/componisten/arrangeurs in de rock, die bovendien het lef heeft vast te houden aan zijn eigen stijl. Met Androgenius heb je de mogelijkheid om oud en nieuw werk tegelijk in huis te halen. Het is hoog tijd voor erkenning voor Valentine. En de bijbehorende inkomsten, dus koop gewoon die cd op de site in plaats van 'm te downloaden. Op Hemelvaartsdag vindt de presentatie plaats met niemand minder dan Jeff Scott Soto als special guest.

Grandaddy was een van de leukste indiepop-bands van eind jaren negentig/begin deze eeuw. Weliswaar ontweken ze niet het bekende verschijnsel dat elk nieuw album (na een fantastisch debuut) net even wat minder is, maar dat laat onverlet dat ik de eerste drie platen nog altijd met plezier draai. Grandaddy's laatste, Just Like A Fambly Cat, was al een verkapt soloproject van Jason Lytle en de band implodeerde dan ook tijdens het maken. Lytle verhuisde naar Montana en trok de natuur in om de boel eens goed te resetten. Heeft dat tot een verrassend nieuw geluid gezorgd? Vervelend antwoord: ja en nee. Wat het meest opvalt aan Yours Truly, The Commuter is de totale rust die eruit spreekt. Het is kalmte met hoofdletter K, een kabbelend, af en toe zelfs wat saai album van een mens in evenwicht. Dit past goed bij het geschetste achtergrondverhaal en leek ook vanaf het begin het plan van aanpak. In 't boekje zien we niet voor niets op een memo in de studio: 'no more weird arrangments, not on this album!' De bliepjes en de robotstemmetjes zijn verruild voor een typische singer/songwriter-sfeer, met zelfs een lichte Americana-feel. De hoge stem van Lytle lijkt tenslotte niet voor niets op die van Sparklehorse en Neil Young. De melodieën zijn gelukkig nog wel trademark-Grandaddy, met het refrein van "Brand New Sun" als een van de duidelijkste hoogtepunten. Het beste nieuwe idee zit in het curieus getitelde "Fürget It", dichter bij een perfect soundtrack-nummer was Lytle nog niet gekomen. Hij is met de jaren ook steeds fraaier piano gaan spelen, zoals o.a. daar en in 't slaapliedje "This Song Is The Mute Button" is te merken. Waar ik de eerste helft nog wat aarzelde ben ik met het haast schattige "Rolling Home Alone" alsnog om. 'Here we go again!'

'Ik hoop dat de vuilnisman deze portie muzikale aids zo snel mogelijk afvoert naar waar ie hoort', aldus een stoere collega van Punx. De betreffende oneliner gaat over Free Your Mind, een nieuw schijfje afkomstig van Anarbor. De heren zijn ergens rond de twintig en wonen in het land van de onbegrensde mogelijkheden: Amerika. In hun thuisland touren ze momenteel met de poprockers van Forgive Durden en ze hopen ook in Europa op wat bekendheid. Hiervoor moeten de zeven aanstekelijke nummers gaan zorgen die ze hebben uitgebracht op een schattig klein EP'tje. Twintig minuten aan poppy nummers, die bijna allen op hun MySpace te streamen zijn. Ik snap die recensent van Punx best: de website staat voor harde punkmuziek en dit is alles behalve hard en anarchistisch. Het viertal had wellicht voor een mooiere albumhoes kunnen zorgen, maar met de kwaliteit van de muziek is wat mij betreft verder niks mis. Het is makkelijk verteerbaar en gebracht door een paar knappe koppies. Met die formule verkoopt de Melkweg al jaren uit. Mocht dat het echter nog niet verkopen, dan is er altijd nog een speciale Facebook, Buzznet, iLike, YouTube, PureVolume, MySpace, Last.fm en Twitter-pagina van de groep. Het blijkt dat Anarbor er echt alles aandoet om in de spotlights te komen, en daar kan zelf de journalist van een punkwebsite niks aan veranderen.

Muziek is belangrijk voor me, en heeft op veel momenten mijn levenspad verlegd. Bovendien zijn er een paar artiesten waarvan ik vermoed dat ze daadwerkelijk mijn leven ingrijpend veranderd hebben. Steve Earle heeft wel de grootste schade aangericht denk ik, door me in een uiterst moeilijke periode pijnlijk duidelijk te maken wat belangrijk is in het leven en de liefde. Inderdaad: auw! Maar sindsdien volg ik de beste man in al zijn muzikale doen en laten, dus een nieuwe cd is altijd weer reden voor een feestje. Ook Earle zelf heeft artiesten die hem beïnvloed hebben en die altijd belangrijk voor hem zullen zijn. Zijn grootste inspiratiebron is Townes van Zandt, en hij heeft zelfs een zoon naar hem vernoemd. Ook voegt hij met enige regelmaat een nummer van de meester aan zijn eigen oeuvre toe. Kortom, het moest vroeg of laat een keer gebeuren: een cd met uitsluitend covers van zijn idool. Townes heet het project treffend, en ik kan niet anders zeggen dan dat ik het één van de beste Earle-platen ooit vind. Het materiaal van Townes van Zandt is uitzonderlijk sterk, en Earle heeft de verstandige beslissing genomen om deze songs te eren met een vrijwel geheel akoestische instrumentatie. Daarmee lijkt Townes nog het meest op Earle's eigen meesterwerken Train a Comin' en The Mountain. Echte fans wordt aangeraden de speciale editie van de cd te beluisteren, want die bevat een tweede cd met de oorspronkelijke opnames die Earle maakte als basis voor de arrangementen. Hier hoor je alleen Earle en een akoestische gitaar, en zelfs in deze kale vorm zijn materiaal en uitvoering zo sterk dat ik volledig tevreden zou zijn als dit de uitgebrachte cd was geweest. Wat ik nog het mooist vind aan dit project is dat je in elke noot het respect van Earle voor zijn muzikale goeroe hoort, zonder dat hij daarbij ook maar iets van zijn eigen identiteit verliest. Steve Earle wordt Townes van Zandt, en blijft daarbij meer dan ooit zichzelf...

Eigenlijk kan ik niet meer zeggen dat ik verrast ben door The Quest For Fire, de debuut-cd van Left. Ik eindigde mijn recensie over hun ep niet voor niets met de woorden 'Ik zou ze zo tekenen in ieder geval'. Ondertussen heeft de band onderdak gevonden bij het ambitieuze Dying Giraffe Recordings die al vele leuke Nederlandse bandjes in hun stal heeft. Het zou me niet verbazen als Left binnen nu en niet al te lange tijd uit zal groeien tot het boegbeeld van het label. The Quest For Fire is namelijk een bijzonder goede cd met lekkere dynamische en energieke rocksongs. Het geluid verschilt in de basis niet veel van de ep, maar Left heeft haar hun sound onder leiding van Remi Tjong Ajong (Green Lizard) wel verder geperfectioneerd en uitgediept door het uitbrengen van verrassende details. Ik moet bij beluistering ook regelmatig aan Face Tomorrow denken. Maar je kunt met slechtere Nederlandse bands vergeleken worden. De kleine opmerkingen die ik had over het drumgeluid zijn als sneeuw voor de zon verdwenen en de liedjes zijn alleen maar beter geworden. Het gebeurt menig band nog wel eens dat een cd naar het einde toe wat verslapt, op The Quest For Fire blijft het niveau hoog. Vooral als Left het gas wat verder openzet zijn ze ijzersterk. Het afsluitende "Like No Tomorrow" en de single "Better Off" zijn hier goede voorbeelden van. En dat mijn hart sneller gaat kloppen van een liedje als "Storm" zal niemand verbazen. Als icing on the cake pleaset Left mij nog met hun 'emo'-versie van jaren prachtig kraker "Promise You Made" van Cock Robin. Dat was al een mooi liedje, maar de uitvoering van Left overtroeft wat mij betreft het origineel.

Storm
Fratsen - Muts

Ewie
Bob Dylan - Together Through Life

Ludo
Dale Watson - The Truckin' Sessions Volume 2

Gr.R.
Danananananananananananananananananananananananananananananananaykroyd - Hey Everybody

André
Sia - TV Is My Parent (DVD)

DubbelMono
Forest Fire - Survival

ForestSounds
Steve Earle - Townes

Stonehead
Sia - Some people have REAL problems

Als je in de jaren zestig als soldaat gelegerd was in Fort Knox, dan kende je ongetwijfeld Leslie's Motel. Het was, laten we zeggen, de low-budget versie van The House of the Rising Sun. $6-no-questions-asked. Met ongetwijfeld niet al te schone lakens. In het nabijgelegen Louisville, Kentucky kwam begin jaren zeventig een groep jonge muzikanten bij elkaar die zich The Leslie's Motel Band noemen. Het uniform van die tijd bestond uit lang haar, spijkerbroek met wijde pijpen en wellicht een baard of snor. Het Engelse supertrio Cream was sinds twee jaar uit elkaar gevallen, Deep Purple was zeer succesvol in hun Mark II-formatie en de eerste versie van Mountain was nog net bij elkaar. Ook Blue Cheer liep op z'n achterste benen. Zie daar de hoek waar je Leslie's Motel moet zoeken. Zware boogie en blues, Hammond-jams, lange gitaarsolo's en een geluid dat de blauwdruk zou vormen voor hardrock en heavy metal. Maar de tijden veranderen en oprichter Bill Tullis is tegenwoordig een nette jurist die zijn lange haar en wijde pijpen ingeruild heeft voor een pak met stropdas. Wel speelt hij 's avonds nog steeds in een bandje. Leslie's Motel bestaat niet meer en heeft ongetwijfeld plaats gemaakt voor een Motel 6 of een soort Van der Valk, zo eentje als die aan de A4 bij Schiphol. Met schone lakens.

Het is een gewaagde stap, vind ik. Mij een cd toesturen van een Belgische band, terwijl je weet dat ik eigenlijk niet zoveel op heb met Belgenpop. Als een van de weinige Nederlanders volgens mij, want de meeste mensen die ik ken, zijn weg van dEUS, Dead Man Ray, Zita Swoon, Admiral Freebee en aanverwante artikelen. Eén van de weinige bands uit België die mij wel kon bekoren, waren de Dildo Warheads, maar die kent dan weer niemand. Enfin. Ik heb het dus over Star Club West, de band van singer-songwriter Nico Jacobs, met alweer hun vierde cd. En vanaf titel- en openingsnummer "We Are Open" is duidelijk dat deze cd prima past in de hierboven geschetste Belgische traditie van enigszins onverstaanbare, zachte mannenzang en muziek die niet een hele cd lang stoelt op de eeuwige vierkwartsmaat, maar die hier en daar ook het avontuur opzoekt, zowel in maatsoort als in instrumentatie, met een mix van akoestische en elektronische instrumenten. Indietronica lijkt me hier een term die goed op zijn plaats is. Hoewel in de laatste vier nummers het roer zomaar ineens omgegooid wordt richting de krautrock en vooral drone. Een mooie plaat voor de liefhebber van Belgische muziek, maar helaas niet voor mij.

Dit is even een opdracht voor de mannelijke lezers. Maak een platte rechterhand en sla met de zijkant van je wijsvinger zachtjes op je adamsappel. Doe dit nog een keer en verhoog langzaam het tempo tot je niet meer sneller kunt. Stel je vervolgens voor dat je heel veel, veel te hete aardappels hebt ingeslikt en dat je stembanden meer uit littekenweefsel bestaan dan uit zachte, soepele spieren. Je gaat nog steeds door met slaan. Schreeuw nu met je meest getergde en brallerige stem die er in je zit, het gruwelijkste wat er in je opkomt. Hoe klinkt dat? Aftands, vies, plakkerig, smerig? Proef je een beetje bloed? Dan kom je aardig in de buurt van het geluid dat Totalscorn produceert, de zanger van de blackmetal-band IXXI (9/11). Da's alvast één pluspunt. Maar er is meer op Elect Darkness. En dan bedoel ik niet supersonische snelheden. Deze Zweden moeten het meer hebben van de stuwende ritmes en de beestige riffs. Daarmee creëren ze een heel duistere en sinistere sfeer die je helemaal opslokt. Om niet helemaal weg te zakken in de eeuwige verdoemenis, wordt er moeiteloos overgeschakeld naar superaanstekelijke en rockende refreinen, waar je bijna niet op stil kunt zitten en waar spontaan een grote grijns van op je gezicht springt. En dat werkt heel verslavend. Daar moet je naar blijven luisteren en dat ga ik de komende weken nog vaak doen. Bij die gedachte alleen krullen mijn lippen al zowat tot mijn oren. Goed gedaan.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik 'm zag, maar het klopt toch dat Juno in de naar haar vernoemde film een liedje zingt? Speelt haar tictac-minnende Beck-look-a-like vriendje er niet gitaar bij? Zo schattig klinkt Now, Now Every Children ook in opener "Not One, But Two". Althans, het eerste gedeelte van het nummer, waar de belletjes klingelen, want na anderhalve minuut wordt de distortion-knop opengedraaid voor een stukkie shoegazen. Dan gaat de band richting de muziek van Asobi Seksu, ook niet verkeerd. De bandnaam is voorlopig toepasselijk. Youngsters Cacie (zang/gitaar) en drummer Brad begonnen in de laatste jaren van high school samen liedjes te schrijven, nadat ze elkaar in de lokale fanfareband waren tegengekomen. Hun eerste zelfgeknutselde release was niet meer dan een examenfeestcadeautje, maar al snel begonnen de fans op MySpace toe te stromen, nog voordat ze ook maar een concert hadden gegeven. Het fanfareband-verleden van de little drummer boy laat z'n sporen na. De ritmes marcheren het merendeel van de tijd verslavend rudimentair, dreinend als de imaginaire sixties van de Raveonettes. Orgels en andere toetsen vullen de gaatjes veroorzaakt door de mierzoete stem van Cacie. Een combinatie die dan weer aan Mates of State doet denken, waarmee haast automatisch de melodieën van Pinback niet ver weg meer zijn. "In My Chest" is daarvan een aardig voorbeeld, maar dit is niet echt een album waar je nummers uit hoeft te lichten. Cars (ik dacht eerst dat de band zo heette) is over de gehele linie zowel vederlicht als geslaagd.

Het begon als een geintje. Sir John Johns (aka Andy Partridge) zou een productieklus doen voor Mary Margaret O'Hara, samen met Swami Anand Nagara (John Leckie). Mary vond de vibe van Partridge niet helemaal goed en koos een andere producer. De heren hadden ineens de tijd, en Partridge had een idee. Virgin wilde er zowaar 5000 pond schokken voor studiotijd en snel werden The Red Curtain (Colin Moulding) en Lord Cornelis Plum (Dave Gregory) erbij gevraagd. Het resultaat was 25 o'Clock, van The Dukes Of Stratosphear, waarop de leden van XTC hun liefde voor de psychedelica van 1968 toonden. Al had Dave Gregory niet zoveel met psychedelica, maar hij vond het leuk om zoveel mogelijk rare geluiden uit zijn gitaar te halen.

Het rare alleen was: het was de best verkochte plaat van XTC, destijds! Dat vond Virgin dan weer prettig, XTC is nooit een band geweest waar veel aan verdiend is, dus mochten de heren ook nog een vervolg opnemen: Psonic Psunspot. Daar waar op 25 o'Clock nog wat samengeraapte ideeën staan, zijn veel van de nummers op Psonic Psunspot speciaal voor het project geschreven. Dat hoor je. Nummers als Vanishing Girl (puike Byrds pastische), Have you seen Jackie (Arnold Layne revisted) en You're a good man Albert Brown (pubrock avant le lettre) buitengewoon genietbaar. Ook al omdat alle nummers toch een spoortje XTC hebben. Nergens wordt het epigonisme te groot. Jammer alleen voor de fans en liefhebbers was dat de platen na de initiële release niet meer verkrijgbaar waren. Aan deze omissie komt nu een eind. De platen zijn nu weer opnieuw uitgebracht, met extra demo's en video's en zijn een aanrader voor alle XTC fans en alle fans van de betere psychedelica. Dit zijn tenminste re-releases waar je blij van wordt!

Van Hemelvaart weet men meestal wel wat het nu eigenlijk inhoudt. Het woord zegt het al, de dag dat het lichaam van Jezus naar de hemel gaat. Tien dagen voor de uitstorting van de Heilige Geest (dat vieren we dan weer met Pinkpop). Maar met Hemelvaart hebben we Dauwpop, de dag van het traditionele dauwtrappen, iets wat ik nog NOOIT heb gedaan! Welke gek gaat nu op z'n vrije dag vroeg opstaan om te wandelen of te fietsen? Nee, ik blijf lekker liggen, sta rond tien uur op en rond half twaalf pak ik mijn eerste biertje op het terrein van Hellendoorn.

De nieuwe cd van Akron/Family heet Set 'Em Wild, Set 'Em Free, maar had analoog aan Genesis ook …And Then There Were Three kunnen zijn. Vorig jaar verliet Ryan Vanderhoof namelijk de band om zijn leven voort te zetten in een Boeddhistische gemeenschap. Het is de drie overgebleven heren duidelijk niet in de koude kleren gaan zitten. Ik wil het niet per se de rode draad noemen van de plaat, maar het vertrek heeft zeker wel zijn sporen nagelaten in de nummers. Zo bestaat het afsluitende nummer "Last Year" bijvoorbeeld slechts uit de repeterende zinnen 'Last year was a hard year / For such a long time / This year's gonna be ours'. Dat komt echt niet zo maar uit de lucht vallen. Akron/Family leek me de keren dat ik ze live aan het werk zag ook een erg hechte, intense band. Aan intensiteit heeft de band op deze nieuwe cd absoluut niets ingeboet. Met zijn drieën redden Dana Janssen, Seth Olinsky en Miles Seaton zich ook prima. Het is bij vlagen me zelfs bijna te intens wat ze laten horen. Vooral de kakofonische uitspatting "MBF" klinkt als muziek van een verafgelegen planeet in plaats van als een liedje gespeeld door drie bebaarde jongemannen uit voorheen New York en nu Williamsport, Pennsylvania. Maar ook als de drie harmonieus samenzingen in een lieflijk liedje dan is het altijd bijna bezeten wat ze laten horen. Luistertrips als "River" (met halverwege een rustpunt dat klinkt als een lucky snapshot van een meanderende rivier bij nacht met een rustiek omringende bos vol actieve nachtdieren) en "Many Ghosts" (met magnifieke orkestratie) zijn pijnlijk mooi. Zo schuilt er in elk nummer van Set 'Em Wild, Set 'Em Free wel een verrassend, ontroerend of verwonderend moment. De diversiteit maakt Akron/Family misschien nog wel moeilijk te categoriseren dan voorheen. Het door jnnk ooit op hun eerste plaat geplakte label Wonderschone Hermetiek dekt wat dat betreft nog steeds het beste de lading.

Zijn grootste bekendheid geniet Dan Auerbach als zanger/gitarist van de The Black Keys. Dit jaar verscheen er echter het solo-album Keep It Hid van hem, dat wat mij betreft tot de beste van het eerste kwartaal van dit jaar behoort. Daarnaast is hij ook nog producer en nam hij bijvoorbeeld Jessica Lea Mayfield onder zijn vleugels. Gelukkig vond hij deze maand tijd om ons land aan te doen om zijn album te promoten. Op zondag 24 mei brengt hij een bezoek aan de Amsterdamse Melkweg. Wij mogen 2x2 kaarten weggeven. Het enige dat je moet doen is dit formulier invullen en wie weet ben jij de gelukkige!

Ik hou wel van woordgrapjes. Dus als een band zich "Van Binnen" noemt en zijn debuut-cd de titel "Naar buiten" geeft, dan vind ik dat wel grappig en prikkelt het me in elk geval om het cd-boekje met teksten af te speuren naar nog meer leuke vondsten. Helaas kom ik dan wel bedrogen uit. Die teksten doen me namelijk erg veel denken aan de quasi-intelligente en soms onbegrijpelijke woordenbrij die Bløf telkens weer uitbraakt, en in tegenstelling tot de meeste andere Nederlanders vind ik daar dus echt niks aan. Tot zover de overeenkomsten. Want waar Bløf eigenlijk vaak lekker in het gehoor liggende en pakkende muziek maakt, kabbelt het bij Van Binnen iets te veel gewoon door om op te vallen. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk, want het is niet alleen maar kommer en kwel. Een uitschieter zoals Abel's "Onderweg" staat er helaas voor Van Binnen niet op, maar "Mee" zou heel goed een single kunnen zijn vanwege het zeer meezingbare refrein en de gitaarriff van "Niemand zichzelf" is ook prima gevonden. Maar of dit nu daadwerkelijk voor een doorbraak naar een groter publiek gaat zorgen, dat waag ik te betwijfelen, want ook het grote publiek houdt wel van enige originaliteit.

Met een bandnaam als deze verbaast het me niet dat The Jonah een nogal mystieke plaat is van een veertienkoppig (!) collectief. In werkelijkheid zal de helft een braaf kantoorbaantje hebben, maar puur muzikaal gezien voelt het sektarisch aan. Duivelsuitdrijvingen en poëzielezingen in een hippie-commune, dat werk. De variatie is hier uitbundig, er zijn knoertvalse violen in al dan niet zelfverzonnen traditionals en er zijn synthesizers die science-fiction soundtracks in herinnering roepen. Kijk ook even naar de brandende ufo boven Stonehenge-achtige sculpturen op het hoesje. De titeltrack is het langst en het bizarst, hierin reist men van rinkelende kettingen, noise-soundscapes, een onvast gezongen volksdeuntje ('we live in the shadows of waterfalls') naar Peste Noire-achtige black metal grunts. Een heel mooi liedje later is 't dan weer gewoon beschaafde folk. Van al die afwisseling kreeg ik 'n sik, ik kon er maar niet inkomen, was ik fan van Current 93 dán ging dit er vast in als gesneden koek. "The Lowlands of Holland" is in elk geval erg mooi, en nee niet om die titel. Let op de schone zangeres, een waar zusje van Vashti Bunyan. Extra melodrama bieden de kerkklokken, die halverwege een melodie beginnen te klingelen. "Skelly's Fireplace" is even gezellig als de titel belooft. Een dansje met accordeon, solo's en vrolijke geram op mandoline, jammer dat 't maar een minuutje duurt.

Onbekend maakt onbemind. Daar kun je zielig over gaan doen, maar je kunt ook tegengas geven. Mailman John bracht sinds 2005 twee ep's in eigen beheer uit die in de media, ook bij ons, goed gewaardeerd werden. Maar of ze dit veel bekendheid heeft opgeleverd dat durf ik te betwijfelen. De band lijkt zich er niets van aan te trekken, want ondanks een verhuizing (van Doetinchem naar Utrecht) gaan ze gewoon door waar ze gebleven waren, namelijk met ep's uitbrengen. Slim genoeg hebben ze hun nieuwe ep Soundcheck For Birds gratis ter download aangeboden. Van je nood een deugd maken heet zoiets en proberen een nieuw publiek te bereiken. Alhoewel een fysiek exemplaar ook te krijgen is. Soundcheck For Birds bevat zes liedjes en voor hen die iets hebben met (lo-fi) gitaarpop, zoals het Amerikaanse Death Cab For Cutie of het Nederlandse Johan, een vette aanrader. Ook Mailman John gaat op zoek naar het perfecte popliedje. Ze laat horen hoe je door een prettige sfeer te creëren met fijne liedjes een ep maakt, waar ik als ik in Mailman John zat trots op zou zijn. Vooral als er harmonieën om de hoek komen kijken dat zijn ze op hun sterkst. Of dit succes oplevert zal blijken, maar ik hoop dat ze nog lang doorgaan met waar ze mee bezig zijn. Goed gedaan jongens!

Pilatus Pas, vreselijke bandnaam overigens, uit Friesland/Groningen is minder bescheiden. Waarom zou je een ep uitbrengen als je een volledige cd tot je beschikking hebt? De cd heeft de titel meegekregen A Night With. Ideeën zijn er genoeg: alleen al in de taal waarin er gezongen wordt. Zo zijn er twee liedjes in het Nederlands, twee in het Fries (ze wonnen vorig jaar het Friese Songfestival Liet), de rest in het Engels en nog een stukje in een nummer in het Indonesisch. Op zich is de tekstuele afwisseling geen bezwaar, maar dat zijn de verschillende ingangen waarvoor gekozen wordt bij de nummers wel. Zo hoort bijvoorbeeld opener "Toss Another Dime" en de tweede track "Please Don't Cast Me" thuis in een bluescafé vol met kakkers, zijn tracks als "Ik beloofde haar liefde" en "It Galmjen Fan De Kroech" prima achterover-in-de-leunstoel-Radio2-luistermuziek (waar verder niets mis mee is trouwens), maar kun je bij nummers als "Moving Down South" en "The Town Will Be Good To You" in de muzikale Tom Waits-hoek zetten. En dan is er nog de vreselijke bonustrack "Willemijn", die te flauw is voor woorden. Zo bevat in mijn oren deze cd best positieve punten, maar maakt het gezwabber in stijlen op mij geen goede indruk. Ik zou als ik Pilatus Pas eens een bandvergadering houden welke richting het op moet en aansluitend op gekozen inrichting inzetten. Kansen genoeg, ik heb mijn voorkeur voor de Waits-richting, maar of dit commercieel de verstandigste is, dat is de vraag. Nog wel even noemen de mooie inlay met een mini-filmposters van de twaalf songs.

Het meest gelauwerde album en concert van dit jaar staan beide op naam van Anthony & The Johnsons. Ik was helaas te laat om kaartjes te bestellen, dus moest het concert knarsetandend aan me voorbij laten gaan en ook voor de concerten in juni heb ik helaas geen kaarten. Gelukkig zijn er altijd alternatieven voor handen. Zo is er, sneller dan ik verwacht had, een nieuwe Scott Matthew-cd verschenen. Zijn vorige debuut-cd was een van de aangenaamste verrassingen van 2008. Zijn nieuwe cd heeft een bizar lange titel: There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death. Een mysterieuze titel voor een mysterieuze man. Tijdens zijn optreden vorig jaar mei in Tivoli de Helling bleef hij bijna roerloos zitten op zijn barkruk en liet zijn stem het werk doen. Alleen om zijn ukelele te bespelen (na een ongeluk in New York kan hij geen gitaar meer spelen) ging hij even anders zitten. Matthew's nieuwe cd zorgt nog meer dan zijn voorganger voor een flinke brok in de keel. Vanaf het eerste moment lijkt There Is an Ocean de tijd even stil te doen staan. "Every Traveled Road" begint dan ook bijna volkomen stil en zet met zijn openingszin 'With every sweet hello, there's a bitter goodbye' gelijk de toon voor wat gaat volgen in de rest van de elf nummers. Bitterzoete melancholische teksten gedragen gezongen over bijna klassieke muziek, waarin altijd een trieste ondertoon huist. Zelfs het meer frivole "Thistle" roept dat gevoel op. Dat in het bijzondere "German" het achtergrondkoor keer op keer 'Make it beautiful now' zingt is helemaal niet nodig, wat Matthew op There Is An Ocean laat horen is al hartverscheurend mooi.

Ik heb ook al jarenlang de stille hoop dat Maximilian Hecker ooit ook met zo'n prachtvol album op de proppen komt als Matthew. Ik hoor nu al enkele albums lang dat dit er gewoon in moet zitten, maar tot nu toe kwam het er nog steeds niet uit. Helaas moet ik na het beluisteren van Hecker's nieuwe album One Day weer constateren dat het niet de hartverscheurend goede plaat is waar ik op gehoopt had. Maar tegelijkertijd geldt ook dat het misschien niet eerlijk is om hem langs de maatlat van de Matthew's van deze wereld te leggen. Hecker maakt ook net wat meer breed georkestreerde pop dan Matthews. Toch is One Day zeker wel weer een stap vooruit ten opzichte van I'll Be A Virgin, I'll Be A Mountain en zijn voorgangers die bijna stuk voor stuk als mierzoet te betitelen waren. One Day is duidelijk Hecker's 'rock'-album geworden en roept meer dan eens herinneringen op aan Alan Parsons Project. De liedjes hebben af en toe zelf flink wat pit, zoals bijvoorbeeld in de meer uptempo liedjes "Summerwaste" en het zelfs met (helemaal voor Hecker's doen) venijnige gitaren doorspekte "Misery". Toch zijn vooral de liedjes waarin de lijzige stem van Hecker innig danst met zijn pianospel de liedjes die het meest blijven hangen. Misschien moet Hecker eens proberen om de zalvende synthesizerklanken eens los te laten en een geheel solo- en akoestisch album op te nemen. Wellicht levert dat de juweel op die Hecker volgens mij absoluut in zich heeft.

Sinds ik voor een paar centen de eerste twee cd's van Meindert Talma kocht, volg ik de releases van Talma trouw. Toch had ik gemist dat hij in 2006 tijdens het Noorderzon-festival in Groningen een voor mij verrassende andere kant van hem had laten zien. Ten eerste was Tamango een Engelstalig programma en ten tweede nam Talma zelf geen plaats achter de microfoon. Het evenement was een samenwerking met de Jan Klug, een Duitser die na zijn studie jazz/saxofoon aan het conservatorium van Groningen in deze stad was blijven hangen en na wat omzwervingen deels omgetoverd was tot knutselaar met computerbeelden. Talma vroeg hem zijn tragische liefdesgeschiedenis rond The Tourist en Jackie Hall van beelden te voorzien. Het geheel was een groot succes tijdens Noorderzon en nu, bijna drie jaar later, verschijnt het programma als cd én dvd. Ik moest er zelf behoorlijk aan wennen dat de karakteristieke stem van Talma en het kneuterige geluid van zijn eerdere albums niet terug te vinden is op Tamango. Maar een keer meegezogen in de zorgvuldig gearrangeerde muziek die Talma schreef in combinatie met de overtuigende zang van Jurgen Veenstra (Moonlizards) als The Tourist en Klaske Oenema als Jackie Hall, vergeet je dat gemis al snel. Talma heeft een set bijzonder fraaie liedjes neergezet in de trend van grote vertellers als Nick Cave en Lou Reed. De vertelling krijgt nog meer kracht als je de beelden erbij bekijkt. Die zijn voor de dvd gefilmd zijn door de Groningse filmmaker René Duursma. Hij heeft gebruikt hiervoor een combinatie van eigen materiaal (met Krause als Jackie Hall) en beeldmateriaal van Michael Hall wiens oorspronkelijke Super-8-films de inspiratie voor Talma vormden voor dit boeiende project.

Meindert Talma treedt maar beperkt op met deze show. Je kunt Tamango hier live zien:
14 mei, Paradiso, Amsterdam
15 mei, Theater Kikker, Utrecht
4 juni, Vera, Groningen
5 juni, Openbare Bibliotheek, Groningen
13 juni, Oerol Festival, Terschelling

Voor het optreden in Theater Kikker gaf File Under in samenwerking met Tivoli enkele duo-tickets weg. Daarvoor ben je nu te laat.

'Ik weet echt serieus niet hoe het moet, een liedje schrijven.'
'Die nominatie betekent gewoon heel veel. Ik verwacht helemaal niet dat ik zoiets ga winnen, maar dat geeft niet. Ik vind het echt een grote erkenning.' Inmiddels weten we dat Marike Jager zoals ze zelf al voorspelde inderdaad geen Edison in ontvangst heeft mogen nemen. De nominatie zelf was voor haar al een aangename verrassing. 'Ik heb het hele juryrapport nog niet gelezen maar ik las wel iets over een eigen sound. Nou dat vind ik echt supergaaf om te horen. Dat streef je wel na. Dan sta je ineens in het rijtje met Ilse DeLange en Trijntje Oosterhuis. Hele gevestigde namen.'

Het gaat goed met Marike. Ik spreek haar op een van de eerste mooie lentedagen van dit jaar waarop de de zon haar uiterste best doet om net zo hard te stralen als de dertigjarige singer/songwriter zelf. Het werd dan ook de hoogste tijd voor een interview op File Under. Op onze site staan immers niet voor niks al aardig wat foto's van de dame met het warrige haar dat desondanks altijd goed lijkt te zitten en volgens Storm niet alleen de leukste maar ook de beste singer/songwriter van Nederland is. Met de release van haar zowel door critici als publiek positief ontvangen tweede album Celia Trigger lijkt de stap naar het grote publiek te kunnen worden gemaakt. 'Eindelijk. Mensen snappen het ook, zeg maar. Je zit jarenlang in een soort van underground-circuit. Dat is wel bereikbaar voor heel veel bandjes, maar die stap naar het grote publiek is een hele moeilijke opgave. Daar heb je tv voor nodig en grote kranten en media. Dat is wel een lange weg. Zo'n Edison-nominatie doet een hoop. Dat is heel belangrijk. Het is echt zo'n klassieke prijs. Hij is er al negenenveertig jaar. Dat voel je wel. Het is niet zo'n nieuw wedstrijdje met sms-jes of zo.'

Oude tijd herleven als ik met een voormalig fietskameraad er een weekend op uit trek. We maakten door diverse Europese landen prachtige tochten, maar sinds hij een vrouw en kinderen heeft is dit verleden tijd. En ook aan mijn eigen leefsituatie is inmiddels het nodige gewijzigd. Waarover ik overigens niet klaag. Dit weekend hebben we besloten het dichtbij huis te houden en fietsen we door de Achterhoek. Ondanks dat dat misschien wat minder spectaculair is komt het helemaal goed: het weer is heerlijk, de natuur staat in bloei en het ontspant prima. Zo is het ook bij Dan Hicks & The Hot Licks. Hun mix van blues, country, folk, jazz en gypsy vindt prima zijn weg. Het had de soundtrack van onze tocht kunnen zijn. Erg ruig wordt het nergens, maar Tangled Tales gaat heerlijk voort, alsof deze release er altijd geweest is. Dit geldt zeker voor Hicks zelf, want hij is al achter in de zestig. Zijn eerste release was er al in 1969, toen uw Ewie nog een Ewietje was. Het album bevat twaalf liedjes waaronder zijn versie van "Subterranen Homesick Blues". Assistentie krijgt hij andere van andere oudgedienden zoals Charlie Musselwhite (gitaar), David Grisman (mandoline) en Roy Rogers die op uiterst relaxte wijze de slide-gitaar beroert. Qua sfeer moet ik bij Hicks wel wat aan J.J. Cale denken. Als je vrienden van dat kaliber zoekt dan moet je zeker Tangled Tales eens opsnorren.

Ohoh, woorden van een trotse maker: 'The goal of this record was to make a historic album that will rival Van Halen 1, Ozzy's Blizzard of Oz, Pantera's Cowboys from Hell, Yngwie's Rising Force, Metallica's Master of Puppets, and even new artists like Children Of Bodom and Avenged Sevenfold.' Kan iemand Chris Impellitteri even inseinen dat dat niet gaat lukken? Oei, is dit album zo slecht dan? Integendeel, in Impellitteri's omvangrijke oeuvre is het een van de betere, maar ook op zijn beste momenten kan Impellitteri die klassieker vergeten. Om de simpele reden dat Impellitteri nul-komma-nul hip en vernieuwend is. Dat is helemaal niet erg, maar een beetje realiteitszin is dan best handig. Al jaren grossiert hij in metal die zich ergens in de driehoek van stadionmetal, NWOBHM en neo-klassieke gitaarhalsracerij bevindt. Dat genre is inmiddels een decennium of drie over zijn hoogtepunt heen. Bovendien is Impellitteri een technisch waanzinnig vaardige gitarist, maar heeft hij nooit een zeer herkenbaar eigen stijl ontwikkeld. Wat rest is een album waarop heel degelijke metal staat, waarbij ik door de stem van Rob Rock en door de composities een soort neo-klassieke versie van de Michael Schenker Group hoor. De ritmesectie is strak, de productie redelijk, de gedubbelde solo's vliegen je om de oren. Origineel is het nergens, maar de kwaliteit is onmiskenbaar. Geen klassieker, wel heerlijk nostalgisch-foute metal.

Het doel van The Color Of Violence was duidelijk; iets creëren wat kort is, recht door zee is, iets wat je in je gezicht slaat en hier doorheen alle muziekstijlen combineren die ze tot hun beschikking hebben. En verrek, dat is ze nog goed gelukt ook. Op Youthanize horen we Derek en Travis negen nummers van net anderhalve minuut er doorheen knallen. Grindcore op zijn best. Het panische geluid van The Dillinger Escape Plan, Norma Jean en The Chariot gecombineerd. Het langdradige effect van Bring Me The Horizon, alleen dan vast gelegd in één minuut en 24 seconden. Maar het is vooral snel. De drums knallen continu op snel tempo door. Het gekrijs van Derek en Travis is onverstaanbaar en bijna vermoeiend te noemen. Gelukkig zit er wel genoeg afwisseling in om het gehele album te blijven boeien. "Look! I Made It! I'am Dating An Actress" is het laatste nummer, wat opens vierenhalve minuut duurt. Met een gigantische lange misplaatste outro als je het mij vraagt. Had er liever nog enkele korte nummers bij gegooid. De panische sfeer ebt hier mee weg, het effect van de eerste negen nummers wordt ongedaan gemaakt. Als er dan ook nog eens een bonusnummer vol synthesizereffecten en gescratch opstaat ben ik blij dat de cd weer van voren af aan begint. Of was deze rustpauze gewoon nodig? De vermoeidheid in mijn hoofd begint namelijk na drie luisterbeurten toch wel toe te slaan. Vijftien minuten The Color Of Violence is te weinig.

Het is een man, speelt gitaar, werd het bekendst in de zestiger jaren, bracht werk op CBS uit en heeft als voornaam Bob. Nou? Flauw, dat je spiekte in de titel, want het is inderdaad niet Dylan. Het gaat hier om Bob Ponton. Ponton is Brit, zat in de jaren zestig in Pandomonium, en bracht enkele singles uit bij CBS. One Of Those Days is een solo-album en ik dacht in eerste instantie dat dit recent opgenomen was. Na enig speurwerk kom ik uit op een eerste release van deze geluidsdrager in 1984 en dat dit dus een heruitgave is. Aangezien ik de tracklist zelf in de database moest zetten om artiest en titel in beeld te krijgen op de speler is de cd kennelijk nog niet veel verkocht, ondanks dat ik zag dat deze cd al in 2008 te verkrijgen was. En dat is eigenlijk wel vreemd. Ponton heeft muzikaal namelijk wel overeenkomsten met die andere Bob en ik hoor muzikale vergelijkingen met Fred Neil en J.J. Cale. Heerlijk relaxte muziek, maar wel behoorlijk basic. Het schijfje schijnt thuis opgenomen te zijn en dat wist men bij de mix en de mastering in de fameuze Abbey Road -studio niet meer weg te poetsen. Als je hier doorheen kunt luisteren, en ook de soms wat suffe ritmes voor lief neemt dan heb je een prettig relaxte cd in huis die ik in de database maar aangeduid heb als alt.country en general folk, aangezien singer-songwriter ontbreekt.

Sufjan Stevens. U gaat geen recensie over deze plaat lezen waar deze naam niet valt. De IJslandse groep Hjaltalín heeft goed naar de meester uit Michigan geluisterd en lijkt in eerste instantie ook zijn hoge niveau te halen. De instrumentale opener "Sleepdrunk Seasons II" is diepzinnig en glijdt dan over in hoogtepunt "Traffic Music", waar de minimalistische blazers-accenten kwetteren en de drums op een dwarse manier swingen. Let ook op het zoete, hemelse koortje dat tegen 't eind meedoet. 'It's not a machine' kweelt de zanger. Zijn stem is een minpuntje. Hij mist de koorknaap-kwaliteiten van bijvoorbeeld Loney Dear. Het is niet dat hij echt lelijk zingt, maar toch krijgt het langzaam wat irritants. Ik ben er nog niet uit of ie nu net te scherp of juist te slaapdronken klinkt. "The Boy Next Door/Margt að ugga" begint als een leuke Phoenix-groove, maar heeft een vervelend refrein. "Goodbye July" gaat weer op de Sufjan-toer, wat dan al (na vier nummers) afgezaagd en gemaakt aanvoelt. Bovendien gaat het nummer veel te lang door, al is de IJslandse passage dan wel weer mooi fragiel. Na een nieuw stemmig klassiek aandoend tussennummer vormt "Debussy" (toch bepaald geen slechte componist) het dieptepunt. De zanger kermt eindeloos iets tussen 'voila' en 'vla', en het geheel heeft wat van Coparck in een diepe vormcrisis. Hjaltalín weet zich pas tegen 't eind van Sleepdrunk Seasons van dat zap-moment te herstellen. Ze moeten maar wat vaker in hun moerstaal zingen, want "Þú komst við hjartað í mér" is een leuke disco-cover van IJslands gay-icoon en Eurovisie-held Paul Oscar.

Bijna vier jaar geleden was er een (te) minuscule hype rond Bell Orchestre. Dat was niet zo heel raar. Drie van de leden van de band zijn namelijk lid van het toen (en volgens mij nog steeds) erg hippe Arcade Fire. Ik had niet zo heel veel op met deze Canadese band rond het echtpaar Win Butler en Régine Chassagne. Doe mij maar het soort uitdagende instrumentale muziek zoals Bell Orchestre die maakt. Hierin zoekt het zestal Canadezen nadrukkelijk de scheidslijn op tussen avant-garde kamerklassiek en intelligente popmuziek. Ze balanceren op hun nieuwe cd As Seen Through Windows wederom op een intrigerende manier tussen die twee. Zo combineren ze bijvoorbeeld halverwege de cd in het begin van de Aphex Twin-cover "Bucephalus Bouncing Ball" bijna Battles-achtige ritmiek met zwaar melancholisch makend hoorngeschal en vioolaanslagen die erg giftig klinken. Het geeft die track iets bevreemdends. Na het einde van het nummer toe krijgt de melancholie de overhand en gaat het over in de ontroerende titeltrack waarin de hoorn wederom een grote rol krijgt. Sowieso heeft de hoorn op As Seen Through Windows een bijzonder prominente rol. Een beetje Arcade Fire-achtige gekte komt terug in "The Gaze" dat me op een vage manier ook aan Hollands trots De Kift doet denken. Erg fraai is ook het afsluitende Air Lines / Land Lines dat maar liefst elf minuten duurt. Hierin neemt de viool van Sarah Neufeld je in eerste instantie mee op ontdekkingsreis door een meanderend hoornlandschap, maar des te dieper je het land intrekt des te onheilspellender wordt de omgeving en duisterder het bos. Maar uiteindelijk als je je angsten overwonnen hebt, dan komt vanzelf de beloning en kom je uit op een plek met een prachtig overzicht over de hele contreien van het Bell Orchestre-landschap.

'Het voelt als thuiskomen'
'Wacht even, ik ga proberen een koptelefoontje aan te sluiten... *KRAK! PIEEEEEEEP!!* ...' Soms loopt het afnemen van een interview niet van een leien dakje. Het begon allemaal al met het feit dat ik, dankzij een auto die dienst weigerde, niet in staat was aanwezig te zijn bij de persdag van Bell X1 in Amsterdam. Toch besloot ik het interview met zanger Paul Noonan alsnog telefonisch af te nemen. Hoewel ik geen voorstander ben van zogenaamde phoners - je gaat toch die veelzeggende blikken missen - weet ik uit het verleden dat het soms toch een mooi resultaat kan opleveren. En ook al had ik Paul nog geen jaar geleden gesproken, toch vond ik dat zijn band nog steeds niet de aandacht had gekregen die deze in mijn ogen wel verdiende. Het beluisteren van de promo van het nieuwe album Blue Lights On The Runway bevestigde dit gevoel alleen maar.

Terwijl ik mijn huis binnenloop en mijn jas uittrek, gaat de telefoon. De manager van Bell X1 vanuit Amerika aan de lijn; of ik al klaar ben voor het interview met Paul? Hè, dat zou toch pas over een uur zijn? Daylight saving time blijkt roet in het eten te hebben gegooid. Halsoverkop zet ik de telefoon op speaker, pak mijn dictafoon en druk op record. Waar had ik die notitielijst neergelegd? Geen idee. Jammer dan. 'Hi André, is je auto alweer gerepareerd?' Mijn bevestigend antwoord ontgaat Paul; hij staat buiten het hotel en hoort niks door het voorbijrazend verkeer. Het aangesloten haperende koptelefoontje blijkt niet de ideale oplossing, maar is in ieder geval beter. Nog een geluk dat Paul van het spraakzame type is waar je vijf eurocent ingooit en voor twee euro terugkrijgt.

Op zoek naar de muzikale roots en geschiedenis van de Franse band Babylon Circus moest ik tot de conclusie komen dat de muziek die ik hoor op hun nieuwe cd, La Belle Etoile getiteld, niet meer klinkt zoals de band volgens de overlevering ooit begonnen is, namelijk als een alternatieve rockband met ska- en punkinvloeden. Ergens op de achtergrond zijn die muziekstijlen nu nog wel te horen, maar het zijn nu eerder zigeunermuziek en 'cabaretachtige' muziek die de boventoon voeren (luister alleen al naar opener "Des fois", met de sousafoon die het logge ritme aangeeft), en dat allemaal met voornamelijk Franse teksten er overheen, waardoor hun liedjes soms op heuse chansons gaan lijken. In "Marions-nous au soleil" is de Braziliaanse zangeres Karina Zeviani medeverantwoordelijk voor de vocalen. Haar kun je kennen van haar medewerking aan live-shows van Thievery Corporation, en haar heldere en enthousiaste zang is een welkome toevoeging aan La Belle Etoile. Na de rap op "L'Envol" gaat de cd verder in het stramien van poppy zigeunerfolkliedjes, zonder nog met een verrassing te komen. Op het podium staat Babylon Circus met tien man, en schijnt het elke keer weer een geweldig feest te zijn. De programmeur van Lowlands heeft een slimme zet gedaan.

Rockdiva Merrill Beth Nisker (beter bekend als Peaches) heeft net een weekendje Parijs achter de rug en stapte vanochtend al vroeg in de Thalys. "Ik heb normaal niet zo met Frankrijk, de wiet is daar namelijk heel erg slecht. Ze roken daar sowieso bijna alleen maar hasj, daar ben ik eigenlijk niet zo van ook. Dit weekend kreeg ik echter best goed spul aangeboden dus het was wel erg leuk." Vandaag is ze in Amsterdam en heeft twaalf interviews en een aantal fotoshoots op de planning, blij met al de aandacht? "Natuurlijk niet, zou jij dat zijn? Ik moet steeds hetzelfde vertellen keer op keer. Had veel liever de stad ingegaan, ik vind Amsterdam geweldig en wil wiet halen. Je kunt hier legaal stoned worden, prachtig land." Wellicht is dit de reden dat ze hier vaak is te vinden. In Amsterdam stond ze reeds met haar band en drie keer als dj. "Ik heb ook een aantal keer in Rotterdam (Bazar Curieux) gestaan, maar daar was ik helemaal niet blij mee. Ik wil hier in Amsterdam spelen. Gelukkig sta ik in de Melkweg binnenkort en doe ik de dag erna een latenightshow hier, waarvan ik de naam even vergeten ben."

De afslag Art Brut heb ik gemist! Al sinds hun debuutalbum Bang Bang Rock & Roll hoor ik de naam wel geregeld langs horen komen bij gelijkgestemden (qua muzieksmaak). Ik heb alleen nooit de moeite genomen om dan toch een cd van hun op te zetten. Nogal onbevooroordeeld zet ik dus hun laatste aanwinst Art Brut vs. Satan op en ik ben meteen vrolijk verrast. Wat een heerlijke brei aan vrolijke en aanstekelijke muziek maken deze opgewekte jongens. Nummers over het nooit volwassen willen en kunnen worden, iets waar ik ook nogal last van heb. En deze muziek past daar perfect bij, een beetje recalcitrant en lekker brutaal, een mix van punk en britpop. Want wie roept er nou 'The record buying public, we hate them'? Dat is op z'n minst vreemd te noemen, maar misschien ontgaat mij de diepere bedoeling van het nummer "Demons out!". Ik heb niet echt het idee dat ik op zoek moet naar diepere bedoelingen bij Art Brut: recht voor z'n raap, dat zijn ze. Toch blijft het wel muziek waar je zin in moet hebben. Ik kan soms heel erg verlangen naar een dosis melancholie en daarvoor moet je duidelijk niet bij deze jongens zijn. Een dosis energie krijg je ervan en ik durf te wedden dat een optreden één groot feest is!

Als je iets negatief wilt zeggen over blues, en zeker over blues die gespeeld wordt door muzikanten uit Drenthe, dan zou je de vergelijking kunnen trekken met hunebedden. Ooit waren het majestueuze symbolen van dood en verlies en een halfbegrepen erfenis van een verdwenen cultuur. Maar nu gelden ze als saai, als je één hunebed hebt gezien, ken je ze allemaal. Als je één keer een bluescafé bent binnengelopen, ken je al dit soort bands: vier man, eentje met een mondharmonica en allemaal blijven ze bezig binnen die twaalf maten.

Als je iets positiefs wilt zeggen over blues, en zeker over blues die gespeeld wordt door muzikanten uit Drenthe, dan zou je ook de vergelijking kunnen trekken met hunebedden. Trots staan ze nog steeds op hun plek, onverzettelijke symbolen van een al lang vergeten manier van leven, maar nog steeds vol kracht. Voor een oppervlakkige toerist lijken alle hunebedden op elkaar. The Blues Kings spelen hun versie van de aloude blues gedreven en hebben het lef om vooral voor eigen songs te kiezen. Origineel is het allemaal niet, maar als je al die oude stenen plots als een toren op zou stapelen, vormen ze geen hunebed meer. The Blues Kings borduren dus ook keurig voort op het pad dat ze uitgezet hadden op hun in eigen beheer uitgebrachte Big Road Blues. Bij het verschijnen van Money Lover heeft hun platenmaatschappij besloten om ook dit debuut opnieuw uit te brengen.

De ochtendzon probeert met zijn stralen het gordijn opzij te schuiven. Het kost 'em veel moeite, maar uiteindelijk schijnt er een straal door de minuscule spleet die er blijkbaar tussen de beide helften is. De stralen vallen precies op mijn gezicht. Ik word wakker van de warme gloed. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en draai me om. Daar lig jij. Ik bestudeer je nog eens goed. Het is wonderlijk dat jij hier nu ligt. Eigenlijk was ik wel even klaar met relaties. Dat is ook niet zo gek als je zolang bij dezelfde vrouw geweest bent en met haar vijftien intensieve jaren beleefd hebt. Maar als ik je zo tevreden naast me zie liggen, dan denk ik, wat maakt het uit. Je leeft maar een keer en de vonk die oversloeg toen onze blikken voor het eerst kruisten kon moeilijk genegeerd worden. Bovendien: Iedereen kent mijn zwak voor Scandinavische vrouwen, dus niemand was verbaasd dat ik met je thuis kwam. De periode van fladderende verliefdheden die elkaar aftasten was kort maar heftig. Je trok al snel bij me in, dat reizen, dat vonden we maar niets. En nu doen we dingen voor het eerst, die ik de afgelopen vijftien jaar al eens eerder deed met die ander. Niet omdat ik geforceerd dezelfde invulling wil geven aan deze nieuwe relatie, maar omdat dingen lopen zoals ze lopen. Bovendien doen we ook genoeg nieuwe dingen samen voor het eerst. Bij de eerste kennismaking met mijn vrienden en mijn ouders ontving iedereen je met open armen. Dat was prettig. Ik streel nog eens door je haar. Er verschijnt een glimlach op je gezicht. Ik voel me gelukkig. Wat mij betreft gaat deze relatie een langdurige worden. Hopelijk denk jij daar ook zo over.

Ik had al zo'n vermoeden na het verschijnen van hun vorige cd The Ladies' Second Song, maar nu weet ik het zeker: Laïs is volledig de weg kwijt. Verloren in hun zelfgebouwde labyrint van vernieuwingsdrang en experimenteerdrift. Ja, ik weet het, pretentieuze taal, maar dit is dan ook de meest pretentieuze plaat uit hun oeuvre. Laïs Lenski heet-ie, geschreven en uitgevoerd in samenwerking met cellist Simon Lenski, en op papier klinkt dat veelbelovend. Maar toen het album daadwerkelijk uit mijn boxen schalde, bleek het een kwelling om naar te luisteren. Het lijkt wel alsof de dames onderling hebben afgesproken dat het vooral niet mooi mocht klinken. Neem bijvoorbeeld nummers als "Désespéré" of "Liefdeskonkelarij" met hun elektronisch vervormde cellogeluiden en vormeloze zangpartijen: zelden heb ik zo'n arty-farty piep-kraak-muziek gehoord, zelfs niet op zondagochtend bij Vrije Geluiden! De twee stukken die nog enigszins acceptabel klinken zijn gecomponeerd door Dimitri Shostakovich. Dit staat garant voor prachtige melodieën, en ook het cellospel van Lenski komt hier goed tot zijn recht. Maar helaas, de kwaliteit van de zang laat juist hier te wensen over. Laat ik het maar hardop zeggen: Laïs is simpelweg niet goed genoeg om met dergelijk moeilijk materiaal om te gaan. Wat mij betreft ligt hun kracht in melodieuze samenzang, waarbij ze door inventieve arrangementen het meest truttige materiaal nog tot artistieke hoogte weten te tillen. Op Dorothea (2000) lukte dat prachtig, en daar luister ik nog regelmatig met veel plezier naar. Maar ergens tussen Douce Victime (2004) en The Ladies' Second Song (2007) is het fout gegaan en lijkt het alsof ze het experiment boven alles verkiezen. En die trend heeft zich op Laïs Lenski pijnlijk voortgezet. De zang klinkt kreunerig, ongeïnteresseerd en soms ronduit vals, en er wordt meer in ritmische patronen gezongen dan dat er melodie te horen is. Wat me het meest tegenvalt aan dit project is dat ik nog steeds van mening ben dat het heel mooi had kunnen zijn. Ik heb Laïs lange tijd met bewondering en enthousiasme gevolgd, zij het de laatste jaren een beetje tegen beter weten in. Maar helaas, dat lukt me niet langer. Meiden, het was gezellig, maar ik haak hier af.

'Ergens zit in mij een kind van rond de vijf jaar dat regelmatig om veel aandacht schreeuwt.'
Als we door de wandelgangen van het American Hotel in Amsterdam richting haar hotelkamer lopen, komen we geheel toevallig Sia's oude gitarist tegen. Hij moet die avond met Priscilla Ahn in Paradiso spelen en had er al op gehoopt dat hij zijn voormalige werkgeefster tegen het lijf zou lopen. Geheel begrijpelijk dat hij daarop gehoopt had. De drieëndertig-jarige Australische zangeres blijkt namelijk een van de leukste, meest sympathieke personen te zijn waarmee ik voor File Under een gesprekje heb mogen aangaan. In de wandelgangen vang ik alvast op dat het er door prutswerk van haar accountant momenteel financieel gezien niet zo rooskleurig voor staat. 'En iedereen maar denken dat ik degene ben met het grote geld, terwijl ik vrijwel zeker weet dat ik van ons allemaal het minste geld op mijn bankrekening heb staan. Ik hoop dat de samenwerking met Christina Aguilera daar verandering in gaat brengen.'

Oh ja, dat is waar ook. Ik was bijna vergeten dat Sia (volledige naam: Sia Kate Isobelle Furler) door Aguilera persoonlijk benaderd was om mee te werken aan haar nieuwe album. De geruchten gaan rond dat ook Goldfrapp en Ladytron hun medewerking hieraan hebben verleend. Nu we het er toch over hebben kan ik - als groot Goldfrapp liefhebber - mooi meteen even vragen of ze dat kan bevestigen. 'Inderdaad, die zijn er ook bij betrokken. Het is een erg tof album geworden. Ik heb aan vier nummers meegewerkt en nu maar hopen dat ik daar ook iets van ga merken,' zegt ze, waarop haar kenmerkende lach volgt.

Natuurlijk zitten jullie niet te wachten op cijfertjes. De wetenschap dat 4 inderdaad het vierde album van Johan is, lijkt me overbodige informatie. Daarnaast ga ik er vanuit dat het feit dat het album precies op vier mei verschijnt op toeval berust. Dat Johan uit vier bandleden bestaat mag een bekend feit zijn. Voor het eerst in de geschiedenis van de band zijn het echter dezelfde personen die ook het voorgaande album bevolkten. En als ik Jacob de Greeuw was, dan zou ik proberen deze samenstelling ook voor de toekomst veilig te stellen. Want als een ding duidelijk wordt bij het beluisteren van het nieuwe album dan is het wel dat Johan in deze formatie op dreef is. De keuze om eens wat minder tijd te besteden aan het bijschaven en polijsten pakt goed uit. De muziek klinkt vertrouwd Johan, maar dan een tandje rauwer, onstuimiger. Luister bijvoorbeeld eens naar het stevig doorbeukende "The Receiving End" waarin drummer Jeroen Kleijn even heerlijk los mag gaan. Ook de nummers van de hand van bassist Diets Dijkstra en gitarist Maarten Kooijman, waarin zij zelf de vocalen voor hun rekening nemen, komen goed uit de verf. Voor de vierde keer op rij bewijst de band een vaste waarde te zijn in het Nederlandse muzieklandschap. Zelf vind ik het onzin om cijfers aan muziek te geven, maar als we daar hier wel aan zouden doen, zou ik nu vier uit vijf uitdelen. Waarom niet de volle vijf? Omdat het altijd beter kan. Dat stimuleert en houdt scherp. En wie weet verschijnt die volgende Johan dan nog sneller.

Er was een tijd dat er nog geen internet beschikbaar was. Mijn middel om de popmuziek te ontdekken was de Popencyclopedie. Aan de hand hiervan had ik een lijstje gemaakt met albums die mogelijk interessant waren. Tot de aanschaf van het debuutalbum (1965) The Pretty Things van The Pretty Things kwam het pas tot ik een cd ergens opscharrelde. Ik meen me te herinneren dat de aanbeveling was dat de band een ruige versie van The Stones was. Veel verder is het nooit gekomen tussen de band en mij. Het was wel in mijn beleving wel oké, maar niet bijzonder genoeg om me verder in de band te verdiepen. Had ik dat wel gedaan dan had ik geweten dat er in 1968 de eerste rockopera S.F. Sorrow was en dat in 1969 de opvolger Parachutes uitkwam. Maar ik had dan niet geweten dat het vijftal tussen beide albums in ook in de studio had gezeten met de Fransman Philippe DeBarge. De (inmiddels overleden) jongeman was een rijke stinkerd die de band als het ware inhuurde om er in te kunnen zingen. Niet onverdienstelijk trouwens. Het album dat nu de titel heeft gekregen Philippe DeBarge werd echter nooit uitgebracht. Dit gebeurt nu pas in een vinyl-oplage van duizend stuks plus een cd-versie met een bonustrack uit 2008 opgedragen aan DeBarge. Opvallend is hoe goed het album klinkt, en als ik de bijgevoegde tekst lees dan kwam dit door de kwalitatief sterke studio (met 8 sporen) die gebruikt werd. De leidende bandleden in The Pretty Things zijn hier Wally Waller en Phil May. Dick Taylor (ooit basgitarist van The Stones) was net vertrokken. Het is ondanks zijn afwezigheid een sterk album waarvan het me echt verbaast dat het zolang duurt voordat iemand de moeite neemt om het uit te brengen. Sixtiesliefhebbers meteen aanschaffen dit ding, en ondergetekende moet zich zeker nog eens verder verdiepen in deze Engelsen

Storm
Hanne Hukkelberg - Blood From The Stone

Ewie
Mascott - Art Project

Ludo
Great Lake Swimmers - Lost Channels

Gr.R.
Vak P - You'll never walk alone

Joice
St. Vincent - Actor

André
Green Pitch - La Jolla

Prikkie
Heaven & Hell - The Devil You Know

Stonehead
Depeche Mode - Sounds of the Universe / Datarock - Red

DubbelMono
The Handsome Family - Honey Moon

ForestSounds
Janis Ian - God and the FBI

Spookrijder
Royksopp - Junior

Zoals de (trouwe) File Under-lezer vast wel eens is opgevallen heeft de schrijver hier zo zijn muzikale voorkeuren en hebt u van mij dan ook nog nooit een enkele letter over een metal- of, erger nog, een hardcore-album zien schrijven. Ik dacht dan ook dat bij de verdeling van de cd's iets misgegaan was aangezien deze cd de titel Spirits Of The Dead van de gelijknamige band draagt. Niets bleek minder waar, want de dood is echt niet voorbehouden aan donkere muziekliefhebbers met hun morbide kanten. De dood hoort (helaas) bij het leven. Het viertal Zweden met hun prachtige namen (Ragnar Vikse (vocalen), Ole Øvstedal (gitaar), Deadly Nightshade (bas) en Geir Thorstensen (drums)) zoekt het muzikaal ergens tussen de eind jaren zestig en begin jaren zeventig (Led Zeppelin, King Crimson) en de jaren tachtig (Kyuss, Masters Of Reality). In slechts zeven songs met een totale lengte van rond de zevenendertig minuten laten ze op hun debuut (in Zweden vorig jaar al verschenen) horen dat er in hun wereld geen ruimte is voor tere zielen. Mocht je nu de zomer in aantocht is toch even wat tegengas willen geven aan dat blije gevoel om je heen, dan is dit een album dat hier prima voor kan zorgen en waar je je geen buil aan gaat vallen. En mocht dit toch gebeuren, bedenk dan dat het altijd erger kan zoals het vergaan van de wereld, zoals de heren bezingen in het afsluitende titelnummer.

London Calling dag 3 start ondertussen zoals verwacht zonder aankondiging, als Threatmantics het podium in de kleine zaal betreden. Het is een verrassende indie-/folky-, mmmm, mag ik het zeggen, stoner?-muziekmengeling. Ze klinken een beetje als wanneer Nick Cave de zanger van de Pogues zou zijn, en ze winnen zeker mijn respect door een nummer te vertolken in hun eigen Welsh, de taal van Wales. De humor zit wederom helemaal goed met deze band, en hoewel er bij de zanger sprake mag zijn van een beetje angst voor het publiek, daar hij het grootste gedeelte van de optreden met de rug naar ons toe staat, weet deze band absoluut af te sluiten met een klapper van een nummer.

Muziekliefhebber, softwaretrainer van beroep en semi-doof aan een oor, da's geen handige combinatie. Gelukkig is het wel semi, en zit mijn oor gewoon dicht, om tot op heden onopgehelderde redenen. Onhandig blijft het niettemin. Cursisten versta ik slecht, ik schijn zelf slecht verstaanbaar te zijn omdat ik mijn eigen stem ineens anders hoor en - ook niet fijn - ik heb permanent monogeluid. Gelukkig zijn de Nasty Idols na drie maten te classificeren: Zweedse sleaze-/glamrock. Vanaf opener "Rock Out" zijn de gitaren eenvoudig en doeltreffend, is de zang licht rauw en zijn de refreinen retecatchy. Ze hebben dan ook de nodige ervaring. Van 1989 tot 1993 brachten ze al een viertal albums uit en na een lange pauze kwamen ze in 2006 weer bij elkaar voor een reünieconcert op het Sweden Rock Festival. Het beviel blijkbaar, want de bestaande bands werden opgedoekt en er werd stevig getoerd en nu is er dit Boys Town. Kun je nog verrassen in de sleazerock? Hmnee, niet echt. Het loopt in het Scandinavische van de glampop van Hanoi Rocks tot de vuige recht-zo-die-gaat-rock van Backyard Babies. Nasty Idols zit daar ergens tussenin. De gitaren zijn stevig in de mix neergezet, de gitarist gooit er zo nu en dan fijne solo's en lekker gierende Zakk Wylde-uithalen tussendoor en al met al zit er een stevig tempo in. Meer hoeft sleazerock ook niet te zijn. Voorspelbaar? Zeker. De moeite waard? Ook. Dat kan ik ook met maar één functionerend oor horen.

Percussie en zang. Zo moet ooit, lang geleden, de eerste popmuziek van de oermensen geklonken hebben. De rauwe oerkreet en het rammen op dode boomstammen is toch echt de basis van alles waar wij nu naar luisteren. En hoewel we anno 2009 wel wat verder geëvolueerd zijn is het soms heel goed om naar die basis van lang geleden terug te keren. Siouxsie deed het al heel verdienstelijk met haar Creatures en toen John Lydon zijn PiL zag gereduceerd tot een duo met drummer Martin Atkins was het album Flowers of Romance het intrigerende resultaat. Het Zweedse duo (en echtpaar) Wildbirds & Peacedrums maakt op hun tweede album The Snake maar spaarzaam gebruik van een verdwaalde piano en vibrafoon. Denderende en roffelende drums en zang, dat is waar het hier om draait. Dat ze daar Scandinavië al mee veroverden als voorprogramma van Lykke Li is mooi meegenomen, maar of ze met dit album de rest van de wereld aan hun voeten krijgen is nog de vraag. Jazeker, Mariam Wallentin heeft een geweldige strot en de muziek is opzwepend en intrigerend maar het geheel komt op mij wat geforceerd over. Echt boeien doet het niet en de verveling komt bij mij al gauw om de hoek kijken. En dat is eigenlijk wel gek, want spannend is het zeker wat dit duo ons biedt op The Snake.

Na Verpand en Verwant is Wild Verband de derde Nederlandstalige cd van BJ Baartmans. Blijkbaar heeft hij definitief zijn plek gevonden in het schrijven van Nederlandse teksten. Zijn stem, hees met beschaaft Limburgs accent, leent zich ook bijzonder goed voor het zingen in zijn moerstaal. Ik hoop ook niet dat Wild Verband zijn laatste Nederlandstalige cd zal zijn. Het verschil ten opzichte van zijn twee voorgangers is niet groot. Hooguit heeft hij zijn stijl verder geperfectioneerd en creëert hij nog meer zijn eigen geluid. Aan de ene kant doet hij door zijn accent denken aan provinciegenoot Jack Poels, maar qua verteltrant zit hij meer in de richting van Henny Vrienten of Frank Boeijen. Maar wat zo fijn is aan Wild Verband is net als op zijn voorgangers het koele gitaarwerk van Baartmans, dat me vast niet voor niets af en toe aan Pink Floyd's David Gilmour doet denken. Check maar eens het begin van "Een Dag Om Nooit Te Vergeten". Gilmour had het zo zelf kunnen spelen. Zijn gitaarwerk is duidelijk Baartmans onderscheidende kenmerk geworden. Er zijn twee vreemde eenden in de bijt. Het eerste is het soulvolle "Is Dit Hoe Het Gaat", een duet met Beatrice van der Poel waarin het tempo net iets hoger ligt. Het andere is "Als Het Niet" waarin geen spoor is te vinden van Baartmans' anders zo fraaie gitaarspel. Dat nummer werd dan ook opgenomen in de tijd dat Baartmans door een nare blessure zelf geen gitaar kon spelen.

Een fantastisch beginnende dag in Amsterdam, superlekker weer en gezellige drukte, plotseling overschaduwd door een afschuwelijke gebeurtenis in Apeldoorn. Veel mensen naast mijzelf, Dennis en Maks speculeerden hardop, iets dat ik oppik door flarden van gesprekken die ik hoorde terwijl we gedrieën door de menigtes liepen. De stemming was niet per se bedrukt, en op de plekken waar ik ben geweest was het niet merkbaar rustiger dan wat bij mij doorgaat voor een normale Koninginnedag, maar toch was het het gesprek van de dag.

Volgens de Paradiso-website gaat London Calling nog wel door, dus ik ben aanwezig tegen de tijd dat de zaal open gaat. Wel ne enige vertraging, maar het is nog altijd mooi weer dus who cares, gaat de grote deur open en enige tijd later gaat zonder enige aankondiging of ander taalgebruik Two Door Cinema Club spelen. Initieel klinken ze voor mij als een jonge Bloc Party met een vleugje The Feeling. Het geheel mag wat minder braaf, misschien te helpen als de percussie niet uit een laptop zou komen? Het laatste nummer is wél een leuk feestje, en met deze toon loop ik de trap op naar de kleine zaal voor Jessie Rose Trip.

Een prachtig vormgegeven cd en booklet in je handen gedrukt krijgen is een stuk leuker dan een schamel kopietje met daarop een grote 'warning!' copyrightsticker. Het oog wil ook wat... De Damn Seagulls hebben wat dat betreft al een streepje voor. Het prachtige artwork kent een soort van Alaska-noir sfeertje, met tekeningen in het boekwerk die je opa voor z'n neus kreeg tijdens aardrijkskundeles toen hij hoorde over dappere ontdekkingsreizigers die met hun blote handen grizzlyberen vilden. Maar wat voor muziek moeten we daar nu bij verwachten? De blazers in het eerste nummer "Lord Of The Flies" doen direct denken aan Rocket From The Crypt, maar bij de wat melodieuzere of swingende nummers klinken hedendaagse popgoden als Razorlight en de Kooks door. Maar dan stevig en heel wat rauwer. Prettig in het gehoor liggende tracks, maar met inhoud. Geen dertien in een dozijn radiohitjes, al past elk van de tien tracks op Hunting Season prima in de programmering van een Kink FM (waar 'ie reeds gedraaid wordt) of Studio Brussel. Het zou goed kunnen dat we in de toekomst nog meer gaan horen van deze zes Finnen, dat zou mij in ieder geval niet verrassen.

Mijn Noors is ongeveer net zo goed als mijn Swahili. Dat betekent dat ik geen idee heb waar Skambankt (Schaambank?) over zingt. Mocht het inhoudelijk van welhaast literair niveau zijn, dan verontschuldig ik mij bij voorbaat. Maar ook al versta ik er geen sikkepit van, de zang klinken heel natuurlijk. Een beetje zoals je als zevenjarige met Engelse liedjes meezong zonder enig benul te hebben of je zelfs maar enigszins in de richting zat. In de praktijk heeft het Noors echter zoveel overeenkomsten met Engels dat het vaak lijkt alsof er iemand met een heel beroerde articulatie Engels zingt. Bovendien is dit een muziekwebsite en heb ik dus nog een criterium. En met die muziek zit het helemaal goed. Het is namelijk een lekker ontspannen mengsel van bluesrock, stoner en andere van-dik-hout-zaagt-men-plankenrock. Normaal goes stoner, zoiets. Binnen dat genre mag het dan niet heel origineel zijn, het klinkt wel als gewoon lekker. En hoewel je hoort dat dit vooral een live-band moet zijn, is de energie ook op dit album bewaard gebleven.

Tot mijn verrassing bleek ook een rerelease van Happy End onverstaanbaar maar aangenaam. Dat eerste was geen verrassing, want ze zingen in het Japans. Maar bij de enige eerdere gelegenheid had ik daar weinig plezier aan beleefd door de voor mijn Westerse oortjes ongemakkelijke klanken in de zang. Bij Happy End - een gezelschap dat opereerde in het begin van de jaren zeventig - blijkt Japans ook anders gezongen te kunnen worden en heb ik nergens last van. Ze zijn dan ook bedaarde rockers à la Wishbone Ash of Ten Years After en geen Visual Kei-stripfiguren. Evenmin is er sprake van uitbundige zang, gierende solo's of allesverwoestende drumklappen. Happy End grossiert in ontspannen songs met een randje rock. Op de kalmste momenten heeft het ook wel iets weg van Neil Young ten tijde van Harvest. Ontspannen van begin tot eind. Of er nog mensen zitten te wachten op een niche-release als deze is punt twee, maar ik werd er ontspannen van. Heel ontspannen...