"Dit moet je eens luisteren!", riep ik enthousiast tegen een vriend van me die ooit een poging tot het conservatorium gedaan heeft, "het ritme van dit nummer is echt te bizar!" Samen luisterden we bedachtzaam naar "Family Galaxy" van Tim Exile's nieuwste plaat en inderdaad, we kwamen er niet uit. Geweldig! Het verhaal eindigde ermee dat die vriend geïntrigeerd mijn geripte mp3 maar bleef en bleef draaien en uiteindelijk de hele Listening Tree maar via iTunes aanschafte. Zijn eindoordeel: "Dat ritme is gewoon slim knip- en plakwerk, want op zich loopt het telkens maar even uit de maat. En verder is het album ook fijn, goeie tip!" Eerst was ik verbaasd dat Tim Exile (echte naam: Tim Shaw) zo bij hem aansloeg. Deze artiest stond toch echt bij het STRP-festival op de planken, tussen experimentele acts als Aphex Twin en Squarepusher. Maar goedbeschouwd staan er maar een handvol drill & bass-stukjes op het album. Veel liedjes zijn ronduit leuk en poppy, bevatten veel zang en alle elektronische gekkigheid dient vooral ter ondersteuning. Precies zoals je het van een klassiek geschoold musicus en Reaktor-held als Tim Exile verwacht. Deze luisterboom biedt veel nieuwe geluiden en houdt zijn blaadjes nog heel lang. En daarom is dit een van de beste Warp-albums dit jaar.

In 1990 vestigde Thunder in een keer haar naam met het briljante album Backstreet Symphony. In 2009, bijna twintig jaar later, houdt het weer op. Rond de eeuwwisseling waren er al een paar Thunderloze jaren, maar nu lijkt het definitief. Voor de Europese fans komt er nog een extraatje uit in de vorm van The EP Sessions 2007-2009. Het bevat het overgrote deel van een drietal EP's die eerder in Engeland uitkwamen met (studio en live-)bonusmateriaal en B-kantjes. Meestal is zo'n verzameling beduidend slechter dan het gewone materiaal - je laat je beste materiaal immers op het album staan - maar hier is dat niet het geval. Niet minder dan zestien songs sieren dit album en het is precies wat je van Thunder verwacht: hardrock met de voeten stevig in de zompige blues. Het wiel wordt nergens opnieuw uitgevonden, dat klopt. Maar songs als "Chain Reaction" (de Japanse bonustrack voor het laatste studio-album Bang!), "Midlife Crisis" of de fraaie ballad "So Sad Today" hadden op geen van hun albums misstaan. Rest de vraag waarom Thunder dan alsmaar net onder de eredivisie bleef hangen na dat fenomenale debuut? Misschien wel omdat hun albums na het debuut niet meer verrasten. Er veranderde vrijwel niets aan de sound of de songs, waardoor de albums min of meer uitwisselbaar werden. Dan is dit afscheidscadeautje een mooie gelegenheid om toch nog een keer te genieten van die typische Thundersound. Ook ik was min of meer afgehaakt, maar na dit album ga ik misschien toch nog even in de backcatalogue neuzen.

Het eerdere werk van Briskey had vooral een loungy latin karakter. Wat precies de oorzaak is geweest voor een omslag naar een andere kant, is me niet helemaal duidelijk, maar de titel van deze nieuwe cd suggereert toch wel enigszins dàt er wat gebeurd moet zijn. Feit is wel dat ik Briskey er een stuk boeiender op geworden vind nu Gert Keunen zijn band wat meer een jazzjasje aangetrokken heeft. Fraai voorbeeld is "Le Desir De l'Autre" dat opgetrokken wordt rond een trage breakbeat en cello nadat het opgestart is door gedempt spelende blazers die als een ouwe dieselloc de boel vlot proberen te trekken. Het is een vijf minuten durende reis met elke keer weer nieuwe wendingen als de Briskey-trein een bocht maakt. Tijdens het laatste tot het eindstation krijg je bovendien gezelschap van een scherpe vrouwenstem die almaar hetzelfde blijft zingen. Bij het beluisteren van Before-During-After moet ik regelmatig denken aan een mengelmoes van Twin Peaks en James Bond. Zo hoor ik bijvoorbeeld een duidelijke "Goldfinger"-knipoog in "Lost City". Slim van Keunen is dat hij het niet alleen instrumentaal houdt, maar juist geplaatst gebruik maakt van zang. Dorona Alberti praat zo vergezeld van prachtig blazerswerk "L'Amour Fou" naar een hoogtepunt en Lady Linn zingt jazzy in het afsluitende "Wait For The Ride" dat een beetje Portishead-achtige klank heeft. Het zijn vooral de geweldige koperklanken die Before-During-After zo mooi maken. Liedjes in de traditionele zin van de ABACAB-regeltjes zijn er op de afsluiter na niet te vinden. Maar in dit geval deert dat weinig.

Het probleem met het bespreken van cd's met wereldmuziek is dat mij daarbij altijd het akelige gevoel bekruipt dat ik verstand moet hebben van de muziek die ik hoor, of op zijn minst moet weten hoe ik deze muziek in topografisch of historisch verband moet plaatsen. Radiokijada maakt het me extra moeilijk door Peruaanse én Afrikaanse invloeden te gebruiken voor Nuevos Sonidos Afro Peruanos. Van beide muzikale invloeden weet ik weinig. En daar sta je dan als recensent. Ben je dan meteen gediskwalificeerd? Welnee, denk ik moedig. Want ik hoor zonder die kennis ook wel wat er mooi is aan deze muziek. Stuwende ritmes worden prachtig en lichtvoetig met gitaar ingekleurd, en hier en daar van zang voorzien. Hier en daar? Niet overal dan? Nee, helaas niet, ruim de helft van de muziek bestaat uit gesproken woord over eerdergenoemde ritmiek, en eerlijk gezegd kon ik daar niet zo van genieten. Maar die zangeres… prachtig! Helaas blijft er dan op zijn best een ep-tje over om van te genieten. Heeft u daar geen probleem mee, dan raad ik u deze vreemde verzamelbak van ritme, tekst en melodie van harte aan. Bent u op zoek naar een optimale verhouding tussen kwantiteit en prijs, dan kijkt u beter een andere kant op.

Als ik de combinatie van de woorden duo en muziek hoor dan krijg ik foute associaties en moet aan allerlei kleffe liedjes en dito duo's denken. Dit ligt aan mij, want voor hetzelfde geld zou ik aan iets positiefs denken. Want ik zou niet graag de duo's Johnny Cash en June Carter Cash of Gram Parsons en Emmylou Harris gemist hebben. Of recenter nog Robert Plant en Allison Kraus. Met deze namen geef ik al een beetje aan in welke richting het Amerikaanse duo Rod Picott en Amanda Shires het zoekt: Americana. En dan iets minder puur dan de eerder genoemde voorbeelden en wat meer richting de folk en singer-songwriter. Hij speelt gitaar, zij heeft de fiddles, ukelele en piano tot haar beschikking. Hij is geboren in 1964 en heeft reeds vijf solo-albums op zijn naam staan. Zij is de jonge blom en bracht twee solo-albums uit. Het laatste in 2008, en onder meer Picott hielp hieraan mee. In 2006 ontmoetten zij elkaar trouwens, sindsdien treden ze ook gezamenlijk op en nu is er dus hun debuutalbum Sew Your Heart With Wires waar ze gezamenlijk de nummers voor schreven. De nummers schijnen in een keer door het duo ingespeeld te zijn in de studio. Het album is dan ook sober van opzet, zonder overbodige opsmuk. De teksten gaan overigens verder dan 'ik hou van jou en ik blijf je trouw'. Hetgeen misschien wat versterkt had kunnen worden qua sfeer door wat gastmuzikanten in te huren, maar dat was niet hun keuze.

Als ik een prijs mocht uitreiken voor de meest consistente rockband, dan zou ik hem meteen geven aan Sonic Youth. Zeg nou zelf, al bijna 30 jaar bezig en geen enkele echt slechte plaat gemaakt. Tuurlijk was er wel eens een minder geïnspireerde plaat (NYC Ghosts And Flowers schiet me te binnen), maar met name het afgelopen decennium was Sonic Youth in een enorm goede vorm. De trits Murray Street, Sonic Nurse en Rather Ripped behoort mijns inziens tot het beste materiaal wat de band heeft opgenomen en kan wat mij betreft meteen aansluiten bij de eeuwige klassiekers EVOL, Sister en Daydream Nation. En nu is Sonic Youth bij hun zestiende plaat aanbeland, getiteld The Eternal. Hun eerste sinds 1987 die op een indie-label wordt uitgebracht (Matador), en tevens de eerste met ex-Pavement bassist Mark Ibold als vast lid. Wat meteen opvalt is dat de plaat iets meer klinkt als een echte rockplaat, getuige de knalopener "Sacred Trickster", die met zijn speelduur van iets meer dan twee minuten meteen de toon zet. De gitaren zijn weer wat meer in rock-modus, er wordt iets meer gescheurd met de distortions, maar net als op de vorige drie platen is de productie erg helder en opgeruimd, waardoor alle verrichtingen des te beter te volgen zijn. De grote verrassing is dat er voor het eerst songs zijn opgenomen waarin Thurston Moore en Kim Gordon afwisselend zingen, zoals in het speelse "Anti-Orgasm", "Poison Arrow" en "Leaky Lifeboat". Daarnaast wordt er ook voor het eerst gebruik gemaakt van akoestische gitaren als textuur-middel, zoals in de afsluiter "Massage The History", tevens een van de hoogtepunten van de plaat. Samenvattend kan ik gerust stellen dat ook deze Sonic Youth-plaat weer een topper in het genre is. Voer voor de indierock-liefhebber.

Ox? Een slechterik in het stripverhaal van Spiderman, een countrygroep in Canada, de artiestennaam van de Lordi-bassist, een zodiac teken uit de Chinese kalender? De band Coalesce, wat op zijn beurt weer 'verenigen' betekent, heeft hun vierde album deze opvallende naam gegeven. Na tien jaar afwezigheid zijn ze terug met nieuw voer voor de fans en laten we hopen dat dit doordachter is dan de titel doet denken. De leden hadden de leegte reeds ingevuld door te spelen met New Found Glory, My Chemical Romance, Dillinger Escape Plan en The Used, maar de vier koppen kwamen eindelijk weer bijeen. De Amerikanen hebben een dik half uur afgeleverd met veertien nummers. Hierin gaat de groep verder waar ze ooit de handdoek in de ring hadden gegooid. Wat met veel vreemde samensmeltingen zorgt voor een eigenzinnig resultaat; een grootse mengeling van metal, sludge en hardcore. Het schijfje staat vol valse tonen, zangstukken vol met woede en een ritmesectie die totaal onbegrijpelijk is. Het lijkt dat de nieuwe plaat van Coalesce voor slechts een klein select groepje is weggelegd, wat bands als Mastodon tevens graag pleziert. Toch vraag ik me bij het viertal af hoe echt het allemaal is, of is het gewoon allemaal puur om te bewijzen dat ze ook na hun comeback nog altijd gekker zijn dan bijvoorbeeld Mastodon? Dat Coalesce weer terug op de kaart staat is is duidelijk, zo gingen ze onlangs voor de eerste richting Europa. Dat alleen is al een feestje waard.

Dave Matthews is een van die artiesten die het zo is vergaan als de pick-up truck of de $500 barbecue grill. Zeker hier in het Zuiden van de Verenigde Staten heeft elke boerenlul allebei in huis. Vaak zelfs een combi van truck en grill waarmee ze gaan 'tailgaten' bij football games. Ook dat (American) football wil het maar niet doen in Europa, maar dat al helemaal terzijde. Feit is dat Dave Matthews in Amerika generatiekloven overbrugt, zo populair is de band van de man uit Virginia. En ook nu gaat het zoemend over campus, hij heeft zijn beste album ooit afgeleverd, en de kritieken zijn het volledig met het publiek eens (al zou dat evengoed een omgekeerde oorzaak-gevolg relatie kunnen zijn). Nu maakt Dave Matthews Band muziek die tot op het bot Amerikaans is, dat verklaart nog niet waarom de beste man geen vaste voet aan de grond krijgt in de Oude Wereld. Ook in dit nieuwe album hoor ik helemaal niets dat een bloeiend bestaan op Huisvrouw FM in de weg staat. Daarmee doe ik de beste man natuurlijk tekort, maar ik wil maar zeggen dat het vreselijk goedgeluimde, goed in het gehoor liggende en toegankelijke muziek is. Dat goedgeluimde, opvallend rockende karakter van het album is overigens opmerkelijk omdat het album vooral ook een eerbetoon is aan de vorig jaar bij een ongeluk met een off-road vehicle omgekomen saxofonist LeRoi Moore. Het resterende raadsel blijft dus toch waarom het in de Lage Landen niet werkt. Misschien is het de banjo, of het gebrek aan kaarsrechte wegen in Nederland. Als een liedje mij te pakken krijgt op de A-12 bij Woerden zit ik namelijk gelijk in een andere bumper, op de I-75 South volstaat minimale aandacht. Dave Matthews heeft in ieder geval een geluid gevonden dat erg succesvol is gebleken in Amerika en wat mij betreft best een plekje in de ether verdient.

Bai Bang laat er geen misverstand over bestaan in welke hoek je ze moet zoeken. Stoere mannen met lange haren maar tegelijkertijd een paar randjes make-up staan op een promotiefoto voor een motorembleem-achtig logo met een schedel als middelpunt. Inderdaad, Bai Bang brengt glamrock ten gehore, ergens tussen Mötley Crüe en Def Leppard, waarbij het image vooral richting Crüe gaat en de sound richting Def Leppard. De songs dragen namen als "Born To Rock", "Party Queen" en "Bad Boys", wat al aangeeft dat op dat vlak de diepte het poedelbadje niet overstijgt. Maar ja, dat is nu eenmaal synoniem aan glamrock. Dat neemt niet weg dat de muzikale en songschrijverskwaliteiten van deze Zweden ervoor zorgen dat het een uiterst aangenaam plaatje is geworden. Zo nu en dan wil je even geen moeilijke muziek en op dat moment is dit een perfect album. Het knalt lekker door, de gitaren zitten lekker ver naar voren, de koortjes zijn fraai en de refreinen zijn direct mee te zingen. Misschien moet je het bij deze jongens juist wel een kwaliteit noemen dat het luchtig en meezingbaar blijft. Ik heb in elk geval met volle teugen genoten van een lekkere bak pretrock. Bai Bang, voor al uw feesten!

Het verhaal dat iedereen die in 1966 een exemplaar van het debuut van The Velvet Underground kocht zelf een bandje startte, mag genoegzaam bekend zijn. En ook dat die wetmatigheid nog steeds lijkt op te gaan. Hier hebben we twee bands die niet bang zijn om te laten horen dat de elementaire rock 'n' roll, de voortdenderende drums en vooral de gitaarmuren blijven inspireren. Forest Fire komt uit het überhippe Brooklyn en is zo sympathiek om hun eerste full-length overal over het internet te verspreiden. Ze maken plezierig rammelende rock, die zwabbert van psychedelica naar Americana, maar vooral een aan de Velvets herinnerend elementair geluid heeft. Niet altijd even zuiver, wel pakkend. Hoogtepunt is het pakkende "Fortune Teller".

Het uit San Francisco afkomstige The Fresh & Only's klinkt meer lo-fi dan Forest Fire, maar heeft een even groot scala aan invloeden. "Peacock and Wing" bijvoorbeeld, heeft een intro dat zo gejat zo kunnen zijn van Joy Division, terwijl shoegaze herrie in vrijwel elk liedje de ruimte krijgt. Maar het merendeel van hun dna is bepaald door hun woonplaats San Francisco: de sixties-riffs vliegen je om de oren. En dan moet je niet denken aan de uiterst harmonieuze samenzang van The Mamas & The Papas, maar eerder aan de Roky Erickson's 13th Floor Elevators. Sowieso, de Nuggets-boxset maakt integraal deel uit van het geluid van The Fresh & Only's. Hoogtepunt: "Only One I Want". Meer sixties krijg je ze niet.

Weet je wat nou zo knap is van de The Aggrolites? Dat ze sinds hun oprichting helemaal niets hebben veranderd aan hun sound, dat hun vierde plaat maar liefst een uur en een kwartier duurt…maar dat het toch nergens vervelend wordt. Echt, ik ben helemaal geen grote reggaefan en ook het gemiddelde ska-orkest houdt mijn aandacht niet langer dan tien minuten vast, maar de unieke mix die deze mannen maken past perfect bij het huidige weer: lekker zomers! En dan de aller eerste klanken van IV: een snerpend Hammondorgel. Ik zou het bijna ‘briljant' willen noemen. Ja, ik heb de zomer in m'n bol. De Aggrolites zijn als een zomervakantie waar geen einde aan lijkt te komen. Eindeloze dagen vol korte broeken, stranden, cocktails en (natuurlijk) mooie vrouwen. Maar ik draaf door. Hun skinhead reggae (zelf noemen ze het dirty reggae) heeft overigens meer soul dan ooit te voren. Dat komt ook door de - op iedere plaat beter wordende - stem van Jesse Wagner. Een paar hoogtepunten? de gospel van "Brother Jacob" en het ingenieuze verhaal van "Countryman Fiddle" waarin een zoon zijn vader van countryliefhebber naar reggaeman omtovert. Bovenal is het toch de orgel van Roger Rivas die meer dan eens de show speelt op deze plaat waar je op kunt dansen én relaxen.

Wie kijkt naar de discografie van de Buzzcocks kan niet anders dan verbaasd zijn. Nadat de band in 1976 in Manchester opgericht werd door Peter Shelley en Howard Devoto, bracht de band na het succesvol uitbrengen van een demo (waarna Devoto de band verliet) en een meer dan geslaagde tournee als voorprogramma van de Sex Pistols in een absurd korte periode drie cd's. In een tijdsbestek van nog geen anderhalf jaar verschenen achtereenvolgens Another Music in a Different Kitchen, Love Bites en A Different Kind of Tension uit. Drie albums die van grote invloed geweest zijn op bijna elke fatsoenlijke punkpop band sindsdien.

Het bekendste nummer van de Britten is zonder twijfel het nummer " Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've) " van Love Bites dat origineel in september 1978 verscheen. Het gros van de mensen zal dat nummer echter vooral kennen van de hit die The Fine Young Cannibals ermee hadden in 1987. Hoe de band een buzz moest maken, hoefde je ze vanaf het begin niet te leren. Wie zijn debuutsingle "Orgasm Addict" noemt, weet wel hoe je Jan Modaal moet shockeren. Dat lukt de Buzzcocks dan ook met speels gemak. Nu doen we daar blijkbaar niet zo moeilijk meer over, want de band speelt komend weekend voor meer mensen dan ooit tevoren op Parkpop. Het zal me benieuwen of de heruitgaven van de eerste drie cd's die onlangs verschenen als zoete broodjes over de toonbank zullen gaan.

Maar ik ben bang dat de mensen die de cd's zullen kopen na dat optreden een beetje beteuterd zullen zijn bij beluistering thuis. De cd's zien er alle drie puntgaaf verzorgd uit, daar zal het niet aan liggen. Met de liedjes is dertig jaar na dato ook nog helemaal niets mis. Die hebben helemaal niets aan kracht verloren. Het probleem zit 'em vooral in het geluid van de originele opnames. Dat was toentertijd waarschijnlijk overrompelend was, maar zijn in de tijd van overpowerde strakgetrokken producties toch wel een beetje schraal en kil, al vind ik zelf dat droge wel koel. Dat geldt vooral voor de eerste twee cd's, op A Different Kind of Tension klinkt het net wat voller. In de singles (o.a. Why Can't I touch it?) die volgden een meer experimenteler pad in. Koel is ook dat alledrie de dubbel-cd's tot aan het randje gevuld zijn met bonusmateriaal, waarbij vooral de live-opnames (ook Peel-sessies vanzelfsprekend) indruk maken. Op de gortdroge demo-opnamen van "Orgasm Addict" zitten minder mensen te wachten, vrees ik.

Eels, ofwel Mark Oliver Everett, ofwel E, laat er geen gras over groeien, hij heeft honger, hij is de Hombre Lobo (weerwolf) en hij is op zoek naar vers bloed. Dat was het eerste dat ik hoorde van de nieuwe Eels, het nogal on-Eels klinkende "Fresh Blood", maar toch greep dat nummer mij. De duistere beat alsof het dier zijn prooi geruisloos nadert en daarna de dierlijke kreet van verlangen: Aaaoeeehhhh! Wat mij betreft nu al één van de topnummers van het jaar. Maar het is niet allemaal "Fresh Blood" op Hombre Lobo. Veel vertrouwde, soms diepzinnige Eels-nummers. Stuk voor stuk over het verlangen naar een vrouw, vandaar ook de ondertitel '12 songs of desire'. Ik, als eeuwige vrijgezel, kan me daar wel in herkennen, in dat verlangen. Dat het verlangen soms leuk is en je kracht geeft, maar ook de onmacht die er soms uit voortkomt, mooi geïllustreerd in de zin 'Every day I wake up and wonder why I'm alone, when I know I'm a lovely guy'. E's verlangen is niet getemperd, ook niet na deze twaalf nummers van verlangen. Misschien vinden we ooit nog eens het geluk, zowel E als ik. Maar tot die tijd gaan we op zoek naar Fresh Blood!

Nahemah is een uit het zonnige Alicante afkomstige band, die geheel tegen de verwachting in een duister, sferisch klankpatroon weeft dat meer past in het winterse landschap van Het Hoge Noorden dan in dat van het meest zuidelijke puntje van Spanje. Strikt genomen is dit het vierde werkstuk van deze formatie als tenminste het in 1999 in eigen beheer uitgebrachte Edens In Communion meegeteld wordt. De muziek kan door de atmosferische gelaagdheid en de in melancholie gedrenkte gitaarpartijen het best omschreven worden als een moderne kruisbestuiving van Katatonia en Opeth, vermengd met een flinke scheut Dark Tranquillity en Cult Of Luna. Met name op het vorige album The Second Philosophy kwam dit goed tot uiting, met toen met veel gevoel voor ritme en dramatiek, vaak lang uitgesponnen liedjes, die geserveerd werden op een schaal van subtiel gitaarwerk en dreigend klinkende keyboards met daarover heen gedrapeerd de afwisselend schreeuwerige grunt en cleane zang van Pablo Egido. Tezamen met de zweverige samples, akoestische gitaren en incidenteel gebruik van orgeltjes en blaasinstrumenten zorgden die voor een avontuurlijk meesterwerk dat in de verste verte niet benaderd wordt door opvolger A New Constellation. Het is weliswaar niet slecht wat hier ter berde wordt gebracht, maar het is net een tikkeltje minder als op The Second Philosophy en dat is voor het grootste deel te wijten aan de slappe melodieën die maar niet willen beklijven en het kleffe gejengel van piano en keyboard. Voorwaar een gemiste kans om in het kielzog van de grootste inspiratiebronnen mee te liften naar de top van het muzikale uitspansel.

Laten we vooropstellen, ik ben geen muzikant. Ik heb een aantal gitaren, ik piel er regelmatig op, maar muzikant zou ik mezelf niet durven noemen. Ik heb meerdere malen op een podium gestaan, maar dat was met pogingen tot humor. Misschien is het daarom dat ik het niet snap. Waarom bands uit de provincie -niet denigrerend bedoeld- ik kom er immers zelf vandaan, een fascinatie met Paradiso hebben. Ze vinden het een hoogtepunt in hun carrière, als ze daar eenmaal gestaan hebben. Ik heb niks met Paradiso. Ze pakken er teveel mensen in, de bar is doorgaans onbereikbaar, het bier veel te duur, het personeel chagerijnig en de doorsnee Paradisoganger komt niet voor de muziek en lult de hele avond door. Toch wilden de siepelrockers van Mooi Wark er eens optreden. Wellicht dat het vanuit artiestenperspectief toch wat anders is. Ze namen 1500 vriendjes en vriendinnetjes -diegenen die met de trekker kwamen mochten gratis naar binnen- mee en een zootje camera's en andere opnameapparatuur. Het resultaat, Mooi Wark, Live in Paradiso, draait nu zijn rondjes in mijn DVD-speler en ik moet zeggen, het is alleszins geslaagd. De sfeer is goed, het geluid is goed, de DVD is mooi opgenomen, alle "hits" komen langs en de jongens hebben er duidelijk zin in. Kortom, een concertregistratie uit het boekje. Maar toch, ik mis de natuurlijke habitat van Mooi Wark: de feesttent, de geur van zweet en lauw bier. Het is me allemaal net iets te gestileerd. Teveel Paradiso. Desalniettemin zal de DVD, bij gebrek aan optreden hier in de buurt, toch nog wel eens gedraaid zal worden. Mooi uitgevoerd ook, met twee DVD's, het concert en eentje met de documentaire "De weg naar Paradiso". De audiotrack wordt ook nog op een aparte cd meegeleverd en er zitten twee plectrums bij! Misschien moest ik daarmee maar eens gaan oefenen om te kijken of ik de magie van Paradiso ook nog eens kan achterhalen…

"Stoppen is geen optie" is de titel van eerste liedje op Er is maar 1 Supermannen : The Best of het langverwachte debuut van Supermannen. Tot mijn grote spijt, want om maar meteen mijn eindoordeel te verklappen: Stoppen a.u.b. Waarom? Nou eigenlijk om de stem van zanger en spin in het web Eelco van Zanten. Want muzikaal zit het best aardig in elkaar, maar de zeurderige stem van Eelco kan ik niet verdragen en doet me denken aan een kruising van Syb van der Ploeg met Rick de Leeuw. De muziek doet echter denken aan het vroegere werk van The Scene en Van Dik Hout en ergens hoor ik ook de invloed van Bløf. Wel knap is dat de nummers over een periode van zeven jaar zijn opgenomen maar dat dit niet terug te horen is. Dat Van Zanten dus in al die jaren telkens weer goede muzikanten om zich heen wist te verzamelen om op te nemen mag dan ook een grote verdienste genoemd worden, helaas kent hij zijn beperking niet in zijn stemgeluid. Hij had beter iemand anders zijn songs kunnen laten inzingen. Jammer want dit debuut lijkt toch een serieuze poging te zijn om de Nederlandstalige markt te veroveren. Maar dan is het misschien weer niet verstandig een tenenkrommende versie van Doe Maar´s "Is dit alles" op dit album te zetten.

Wie in ieder geval geen ambities hebben om een serieuze gooi te doen naar het sterrendom zijn Kouwe Makkers Met hun zelfbetitelde nedercore album Roest boren ze een nieuw genre aan, die het in bepaalde kringen best wel goed zal doen. Ik doel dan vooral op de boerenfeesten in de provincies waar je een treetje bier koopt voor de gooi. Pretentieloos gaat dit album van start en zo eindigt het. Ertussen hoor ik een strak geoliede rockmachine met een zanger die toch veel doet denken aan Johannes de Boom van The Shavers. En die hoor (en vooral zie) ik dan net iets liever. Ik kan me voorstellen dat dit album als het live gebracht wordt vele biertenten op zijn kop kan zetten, maar dat is ook meteen het manco. De muziek is niet iets voor op een cd, ik zet dit niet snel op in de huiskamer. Maar misschien is dit album dan ook niet zo serieus bedoeld, maar vooral om mensen naar de optredens te lokken. Want het maakt wel nieuwsgierig naar de live-presentatie.

Uit hetzelfde Essex als waar Damon Albarn vandaan komt, hebben we nu Esser. Ik vroeg me al af waar ik het accent van herkende. Op zich houdt daar de vergelijking ook wel op met Damon, al helemaal als je naar zijn kapsel kijkt. De enige overeenkomst is dat ze beide wel de poprichting inslaan. Maar waar Damon zich met de Gorillaz meer richtte op de beats en zang, daar richt Esser zich meer op de muziek als totaal. Veel 'geluidjes' uit de synthesizer die tesamen in het begin van het album een aantal relaxte nummers opleveren. Vanaf het vijfde nummer "Satisfied" lijkt Esser pas echt op dreef, want dan stampt hij er ineens vier singlewaardige dansnummers uit. Ik zie menigeen positief verrast opkijken als bijvoorbeeld "I Love You" uit mijn speakers op mijn werk klinkt. Bij de rest van de nummers krijg ik toch het idee dat hij zich niet helemaal geeft, voornamelijk qua zang. De nummers klinken daardoor wat soft en ingetogen. Toch een fijn dansbaar debuut en zeker een artiest om in de gaten te houden. Ik heb het vermoeden dat hij best het niveau van de vier toppers op dit debuut kan vasthouden. En dan zul je zien dat deze vetkuif de charts gaat bestormen!

Ik hoor wel eens over mensen die stad en land afreizen om een band maar zo vaak mogelijk live te kunnen zien als ze op doortocht zijn in Europa. Of die naar Amerika of Japan reizen omdat een band weigert naar Nederland (of Europa) te komen voor optredens. Ik heb nog nooit die neiging gehad en er zijn ook maar weinig bands waarvoor ik een bizarre trektocht ondernemen zou. Gekker dan voor Parallel or 90 Degrees naar Progfarm in Harm's Dobbe in Bakkeveen is het nog niet geworden. Een band waar ik heel misschien nog eens voor zou kunnen overwegen op reis te gaan is King Crimson. Het schijnt dat Robert Fripp 'klaar' is met het Europese publiek en daarom de concerten van King Crimson de laatste jaren vooral plaatshebben in Japan en de Verenigde Staten. Gelukkig leggen Fripp en zijn almaar wisselende bandleden bijna elk concert vast. De krenten uit de pap hiervan brengen ze voor een schappelijk bedrag uit op cd.

En met Eyes Wide Open kan ik er nu ook eindelijk beelden bij zien. Op deze dvd zijn beelden verzameld van een optreden in Tokio uit 2003 en een van een optreden in Shepherds Bush Empire in London in 2000. Ze vullen elkaar bijna naadloos aan qua materiaal en hebben weinig overlap. Beiden zijn om je vingers bij af te likken qua bezetting: Adrian Belew, Robert Fripp, Trey Gunn en Pat Mastelotto zijn stuk voor stuk keien. Het is bijna een eer om eindelijk eens beelden van King Crimson live te mogen aanschouwen. Vooral de Japanse dvd, met flink wat nummers van het dan net verschenen sterke album The Power To Believe vind ik geweldig om te zien. Zoveel functionele virtuositeit zie je niet vaak op het podium. Bij zo'n dvd zie je ook pas goed het contrast tussen de relatief rustig op zijn stoeltje zittende Robert Fripp en Adrian Belew die vol in de spotlights staat met zijn gitaar. Ondanks zijn plek in de schaduw is Fripp toch overduidelijk de leider van de vier. Vooral bij de meer geïmproviseerde passages kijken Belew en Gunn regelmatig zijn kant op.

Bijna tegelijkertijd met Eyes Wide Open verscheen ook deel vier van The Collectable King Crimson waarop veertien nummers verzameld zijn van een optreden dat de band deed in 2000 in Warschau. In totaal duren beide cd's bijna een uur per stuk. De band speelt in dezelfde bezetting als op de dvd. Het is me niet helemaal duidelijk of die twee uur nu de gehele gig is, maar als dat wel zo is, dan kregen de Polen met "Prozakc Blues" er gelijk flink van langs. Heerlijk venijnig nummer blijft dat zo live. Het contrast met het meer lichtvoetige "The ConstruKction of Light" dat er op volgt kan bijna niet groter. Alhoewel dat nummer mij ook doet duizelen als ik probeer de drums van Mastelotto en de bas van Gunn te volgen. Het moet bijna een nachtmerrie zijn voor een drummer of bassist om dit proberen te spelen. Hoogtepunt van TCKC Vol.4 is voor mij "The Deception Of The Thrush" waarin de vier het avontuur zoeken en veel vragen van hun aanschouwers. Ik was graag een van hen geweest. Hopelijk laat Fripp zich binnenkort weer eens verleiden voor wat gigs op het Europese vaste land. Het veertig(!) jarige bestaan van de band dit jaar zou een verdomd mooie aanleiding zijn om een en ander in gang te zetten.

Mike Oldfield heeft in zijn loopbaan muzikaal vaak teruggegrepen op zijn debuut Tubular Bells uit 1973. Zo verschenen er een orkestrale uitvoering, een live uitvoering, twee vervolgen, en in 2003 een compleet opnieuw ingespeelde versie. Ook heeft hij het beroemde openingsthema regelmatig in aangepaste vorm in andere composities hergebruikt. Van mij mag hij: dat thema is praktisch een muziekgenre op zich, en het album als geheel is één van de weinige écht grote mijlpalen uit de geschiedenis van de popmuziek. Nu, na 36 jaar, is er weer een zoveelste jubileumuitgave van het tijdloze werk verschenen. Deze is in vele formaten verkrijgbaar, zowel fysiek als digitaal, met elk hun eigen naam, en dat maakt de keuze van de juiste versie behoorlijk lastig. Meer nog omdat de prijzen van de verschillende versies schrikbarend ver uiteen lopen. Wat ze echter allemaal gemeen hebben is een nieuwe, door Oldfield zelf gemaakte, stereo mix. En het moet gezegd, die voegt echt wat moois toe. Als geheel klinkt de muziek wat 'droger', maar dat heeft tot gevolg dat de instrumenten veel beter van elkaar te onderscheiden zijn, en het geheel veel transparanter en duidelijker klinkt. Dit is uiteraard niet zonder gevolgen. Zo denk je op veel momenten 'hé, dat instrument heb ik nog nooit zo gehoord', maar af en toe ook 'ehhh... waar is dat geluid nou gebleven?'. Hier en daar neemt Oldfield een loopje met zijn eigen muziek, en voegt stukken toe die er voorheen simpelweg niet inzaten. Daar heb ik zo mijn bedenkingen bij, maar over het algemeen ben ik zeer gelukkig met deze nieuwe versie. Iedereen zal zijn eigen voorkeur hebben, maar ikzelf verwacht dat ik deze opgepoetste versie nog vaak zal draaien ten koste van het origineel. De Digital Deluxe Edition bevat ook nog een grote hoeveelheid historisch materiaal. Zo is de eerste demo opgenomen waarmee Oldfield destijds alle platenmaatschappijen afliep. Het is ontroerend om te horen hoe deze ruwe vorm van Tubular Bells, hoe belabberd het allemaal ook klinkt, het eindresultaat al zó goed in zich heeft. Samengevat is deze nieuwe versie waarschijnlijk alleen interessant voor de spreekwoordelijke echte fan, maar die haalt hiermee dan wel een stuk muziekgeschiedenis in huis die zijn weerga niet kent.

In het Deense muzieklandschap is The Asteroids Galaxy Tour een vreemde eend in de bijt. Dit is namelijk niet het zoveelste droeftoeterbandje uit dit Scandinavische land, maar een groovende hitmachine met stevige wortels in de soul.

De band uit Kopenhagen bracht vorig jaar al twee EP's uit en wist met het nummer "Around the Bend" een kleine buzz te creëren toen het nummer te horen was in een commercial voor iPod Touch. Het debuutalbum Fruit zal dit najaar verschijnen op hun eigen label Small Giants.

File Under sprak met zangeres Mette Lindberg en bassist Lars Iversen, de motor achter deze veelbelovende retro-band.

In 2007 riep ik op deze site dat Justice minstens even invloedrijk zou worden als Daft Punk. Uiteraard is het afwachten of de tweede plaat van Justice even heftig gaat worden als de eerste (eerlijk gezegd worden hun remixen recentelijk steeds kaziger), maar navolgers heeft Justice bij de vleet. Het moet gek lopen als datA niet opgepikt wordt, bijvoorbeeld. De 23-jarige Fransman David Guillon bracht anderhalf jaar terug de briljante Daft Punk-achtige single "Aerius Light" en het fraaie "Rapture" (met Sebastien Grainger) uit en deze worden nu opgevolgd door een heel album, getiteld Skywriter. Afgaande op de intro's van "Verdict" en "Renaissance Theme" (met gitaarsolo!) lijken het misschien simpele synthesizerdeuntjes met te weinig bass, maar wát een lekkere productie zit hierachter! Single "One In A Million" klinkt als de ultieme Justice-ripoff, "Nightmare" is de "Stress" van dit album en bij het catchy titelnummer scratcht net als D.A.N.C.E een achtergrondkoor in de rondte. Het is maar dat u het weet. Let trouwens ook op datA's fantastische labelgenoot Danger.

En ook in Japan hebben ze goed naar Justice geluisterd. Het trio 80Kidz was wellicht al bekend van wat remixen op mp3-weblogs (o.a. MGMT's "Kids"), maar heeft nu ook een album getiteld This Is My Shit. De 80Kidz brengen wat meer bass dan datA en houden à la Digitalism en de Bloody Beetroots iets meer van gitaarachtige riffs in plaats van keyboards. Maar nog steeds blijft alles prettig poppy met fijne liedjes als "Frankie", "She" en "Turn Baby Turn" (met vocalen van The Shoes, Autokratz en Ghostape). Beuken kan 80Kidz ook, getuige bangers als "Disdrive" en "Flying Buttress". Bij tijd en wijle wordt het zelfs schunnig simpel - maar evengoed erg effectief. Zeg Lowlands, is er in de X-Ray nog een plekje vrij?

Er zijn weinig gitaristen die me zo sympathiek voorkomen als Paul Gilbert. Naast dat hij een waanzinnig goede gitarist is heeft hij bakken met zelfspot en relativeringsvermogen, zoals op zijn site blijkt. Daarnaast duikt hij op bij allerlei leuke projecten en bands. Zo was naast zijn solowerk afgelopen jaar een heerlijke versie van The Osmonds' (!) "Crazy Horses" te vinden op de bonus-cd bij Neal Morse's Lifeline, werd onlangs bekend dat hij weer op tournee gaat met Mr. Big en intussen kwam ook dit album uit, een samenwerking met de mij tot nu toe onbekende Freddie Nelson. Ergens zag ik dit project omschreven worden als een kruising tussen Queen en Mr. Big. Als mijn interesse niet sowieso al gewekt was, dan nu toch zeker. Wat mij betreft gaat het vooral flink de kant van Mr. Big op. Niet alleen door de stem van Freddie Nelson, maar vooral omdat de songs vooral popsongs met rockfeel zijn. Gilbert soleert er zo nu en dan lustig op los, maar laat in de coupletten vaak het hogeschoolgitaarwerk achterwege. Soms wordt het daardoor net iets te gezapig, waardoor een song als "Bad Times Good" nogal flauw naar het einde sukkelt. De Queen-associatie is overigens ook bepaald niet vreemd, want "Paris Hilton Look-Alike" kent koortjes en frasering waarbij Freddie Mercury nooit ver weg is. De beste songs zijn die waarin Gilbert stiekem op de achtergrond nog fraaie loopjes laat horen, waarna hij ook nog de gelegenheid heeft om er een snelle solo tussendoor te gooien. "The Answer" is een voorbeeld van zo'n song. De liefhebber van het furieuze gitaarwerk komt aan zijn trekken met "Pulsar". En toch overtuigt dit album niet helemaal. Tussen de klassenummers zitten net iets teveel songs die het net niet hebben. Als Gilbert-liefhebber ben ik er blij mee, maar Mr. Big had toch echt meer klasse.

Ik heb een groot zwak voor new age-muziek. En dan niet die cd's gevuld met nerveuze walvisgeluiden of getingel op Tibetaanse klankschalen, maar van die ritmische, niets-aan-de-hand muziek, met af en toe een exotisch accentje. Een relatieve nieuwkomer in het new age-genre is de Limburger Guy Sweens (1971). Geïnspireerd door onder andere mixgoeroe Ben Liebrand hield Sweens zich tot eind jaren negentig bezig met het remixen en maken van dancemuziek. Toen hij de muziek van onder meer Karunesh ontdekte, ging het roer om: Sweens legde zich toe op het componeren van new age en wereldmuziek en richtte zijn eigen label Rivendel Records Limited op. In 2005 won hij de MG Music New Talent Competition, een wedstrijd georganiseerd door de bekende Engelse new age-muzikant Medwyn Goodall en diens platenmaatschappij MG Music, en later dat jaar verscheen zijn album Gaya of Wisdom, het eerste deel van zijn India-trilogie. In 2007 volgde Karmadeva en onlangs zag The Legend of Ganesha het licht, gebaseerd op het verhaal van Ganesha, de Hindoestaanse god met het olifantengezicht. Sweens maakt plezierige, vriendelijke new age, die vooral aanslaat in Amerika en Engeland. Tijdens het luisteren doemen onmiddellijk twee namen op: Karunesh en Medwyn Goodall. En terwijl vooral Goodall zichzelf de laatste jaren eigenlijk vooral aan het recyclen is (en Karunesh een klein beetje), klinkt Sweens nog lekker fris - zonder overigens al te verrassende wegen te bewandelen: veel op elkaar gestapelde synthesizers en talloze (al dan niet gesamplede) exotische instrumenten als de tempura, koto, belletjes, sitar en de tabla. Muzikale gasten zijn Medwyn Goodall en Sangit Om (oftewel de Duitser Stefan Petersilge). Hoewel de zeven tracks wel erg veel op elkaar lijken, hapt het allemaal heerlijk weg. De muziek van Guy Sweens is niet voor iedereen weggelegd: wie van authentieke wereldmuziek houdt, vindt zijn muziek ongetwijfeld maar slappe hap, terwijl liefhebbers van ambient en elektronica zich ongetwijfeld zullen storen aan de samples en het gladde Mike Oldfield-sfeertje. Ach, het is aangenaam dagdromen op de muziek van Guy - soms hoeft het allemaal niet zo moeilijk of ingewikkeld...

Storm
Oi Va Voi @ Tivoli

Ewie
Life On Earth! - A Space Water Loop

Ludo
Dinosaur Jr. - Farm

Gr.R.
Current 93 - Aleph at Hallucinatory Mountain

Joice
The Fatales - Great Surround

Prikkie
Project A - Kiss And Confiscate

Blizzard
Riverside - Anno Domini High Definition

DubbelMono
The Strange Boys - And Girls Club

ForestSounds
Mike Oldfield - Tubular Bells (Digital Deluxe Edition)

Ik heb een grote voorliefde voor cd's die geheel in eigen beheer worden opgenomen en uitgebracht. Uit ervaring weet ik ook hoeveel tijd en energie het kost om je muziek geheel naar eigen smaak en inzicht vast te leggen in een opname. Maar over het algemeen is het dat wel waard: het levert muziek op die volledig is ontstaan vanuit de overtuiging van de artiest om iets geheel eigens te maken, zonder dat daar een commercieel marketingplan van een platenmaatschappij achter steekt. Hulde dus aan de creatieve doe-het-zelver. Een bijzonder mooi voorbeeld hiervan ontdekte ik onlangs geheel bij toeval toen ik op Kasteel Rijnhuizen een expositie van beeldende kunst bezocht. De muzikale begeleiding werd verzorgd door Oliver Jaeger op Spaanse gitaar en bandoneon, en Jan Dijker op Portugese gitaar. Samen treden ze op onder de naam Duo Fado Instrumental, hetgeen grotendeels verklapt in welke hoek hun muziek zich bevindt. Ilha Maravilha is hun tweede cd, die een goed beeld geeft wat je live kan verwachten van het duo: eigen composities, hier en daar afgewisseld met bewerkingen van bestaande nummers (waaronder een werkelijk fantastische uitvoering van "Hijo de la Luna"). Er wordt virtuoos en gevoelig gespeeld, de geluidskwaliteit is prima, en het materiaal wordt op een integere manier gebracht, met veel respect voor het genre. Waar het duo op deze cd wel een beetje mee worstelt is het overheersende geluid van de Portugese gitaar. Hierdoor wordt het zachtere, rondere geluid van de Spaanse gitaar flink weggedrukt in de mix. Maar los van dat kleine nadeel heeft Duo Fado Instrumental een prachtige verzameling akoestische wereldmuziek afgeleverd waar menig 'professionele' productie nog heel wat van kan leren…

Wanneer je het opzoekt in de encyclopedie, kom je op het volgende: Heavy metal of metal is een muziekstroming die begin jaren '70 in de 20e eeuw is ontstaan en voortkwam uit de hardrockmuziek. Het wordt gekenmerkt door agressieve ritmes, zwaar versterkte elektrische gitaren en duistere tonen. Klopt helemaal. In Amerika kent het genre eigenlijk drie (actieve) grootheden: Ozzy Osbourne, Mötley Crüe en Metallica. Opvallend is dat twee hiervan al jaren met een eigen festival toeren, respectievelijk Ozzfest en Cruefest. Kassa, want waarom geld verdienen voor andere partijen wanneer je al het ook zelf kunt binnenslepen? Het werd tijd voor het andere lid van de grote drie om hetzelfde plan uit te gaan voeren. Nederland is het eerste land dat wordt aangedaan door het nieuwe feestje van Metallica, genaamd Sonisphere.

Wat is dat ook alweer, een jetpack? Die vraag schoot meteen door mijn hoofd toen ik de debuut-cd van We Were Promised Jetpacks opzette. En natuurlijk helpt Google weer: een jetpack is zo'n dubbele gasfles op je rug waarmee je lekker scifi-erig door de lucht kunt zweven. Briljante bandnaam eigenlijk, want inderdaad, waarom kunnen we nog steeds niet per jetpack naar kantoor? Gewoon over de files heen? Bij de eerste regel tekst in het openingsnummer wordt het overduidelijk dat we hier met een stel Schotten te doen hebben. Ik heb zelden zo'n zwaar Schots accent gehoord. Muzikaal zit het prima in elkaar, de meeste nummers beginnen rustig en dreigend, en worden gaandeweg ruiger om te eindigen met een hoop gitaargeweld en bijpassende Schotse frustraties. Als kleine broertjes van The Twilight Sad heeft We Were Promised Jetpacks een prima debuut gemaakt met een opvallende obsessie voor... huizen. Huizen? Met nummers als "A Half Built House", "This is My House, This is My Home", een tekst over 'When I lost my home' in de mooie afsluiter "An Almighty Thud", de albumtitel These Four Walls en natuurlijk het huisje op het hoesje kan ik niet meer van toeval spreken. Als dit geen hit wordt bij Schotse bouwvakkers dan weet ik het ook niet meer.

Als de muziek op A Guide to the Music of the 21st Century de belofte uit de titel waarmaakt, gaan we bizarre tijden tegemoet. Of misschien wel beter: we gaan terug in de tijd. Alles aan deze cd doet denken aan een pastiche op de extremere vormen van pop uit vooral de tweede helft van de jaren zestig. De jaren waarin bijvoorbeeld Frank Zappa aan het experimenteren sloeg met tape-loops en het knippen, plakken, versneld en achterstevoren afdraaien van tapes en het tussenvoegen van stukjes gesproken tekst en bizarre geluiden. Het concept achter dit album van Perfect Vacuum is volgens het persbericht een verhaal rond een aantal hippies die een dodelijk virus loslaten op de wereld zodat ze met rust gelaten worden in hun commune, zodat ze zich in vrede bezig kunnen houden met de Universele Eenheid. Of zoiets. De hoes is geinspireerd op Switched on Bach van Wendy Carlos, u weet wel, die plaat waarop met de Moog synthesizer klassieke stukken van J.S. Bach gespeeld worden. De muziek zelf lijkt vooral een gebaseerd op de eerste drie albums van Zappa's Mothers of Invention (Freak Out!, Absolutely Free en We're Only In It For The Money). Als grap is A Guide to the Music of the 21st Century maar gedeeltelijk geslaagd, muzikaal gezien worden alle experimentele stukken na één keer draaien behoorlijk vervelend. Daartussen vind je dan wel een aantal aardige tracks: "It's So Great To Be Me", "Gutter In The Sun" (zou een dEUS-outtake kunnen zijn) en Meaningful (geleend van Mano Negra).

Klaus Schulze moet wel heel erg tevreden zijn over zijn muzikale verbond met Lisa Gerrard, want Dziekuje Bardzo is na Farscape en Rheingold het derde project dat ze samen binnen één jaar met haar uitbrengen. Waren de vorige twee uitgaven dubbel-cd's, hier pakt Schulze het nog grootser aan door drie cd's met een totale speelduur van ruim tweeëneenhalf uur over ons uit te storten. Het zijn wederom live-opnamen, gemaakt tijdens concerten die hij vorig jaar in Warschau en Berlijn gaf. Van de zes stukken zijn er vier met Gerrard samen, de overige twee laten Schulze solo horen. Muzikaal is het vooral een herhaling van zetten: sterk geïmproviseerde elektronische klanken waar Gerrard op een haast abstracte manier overheen zingt. Daar waar de vorige twee cd's meer ritmische stukken bevatten, ligt de nadruk hier op lang uitgesponnen, verstilde klanken. Schulze maakt ditmaal extra veel gebruik van gesamplede koren en zangstemmen, hetgeen de muziek een haast sereen karakter geeft. Ook de sporadische sequencer-passages klinken rustgevend en doen nog het meest denken aan Kontinuum uit 2007. De muziek is ook op dvd uitgebracht, ditmaal afzonderlijk van de cd's te koop, maar die heb ik aan mij voorbij laten gaan. De dvd bij de Rheingold-set viel al tegen vanwege het statische karakter, en ik verwacht dat dit hier niet anders zal zijn. Vanwege het grote gevoel van herhaling is Dziekuje Bardzo voornamelijk interessant voor de liefhebber die alles van Schulze in huis moet hebben. Ach, laat het maar zo zijn, ik maak me daar graag schuldig aan.

Opgefokt. Wie zou het niet zijn na zo'n dag? Mensen die aan je hoofd zeuren, anderen die ondertussen met alles en iedereen lopen te ouwehoeren en dan zelf nog allerlei deadlines moeten halen. 'Opsodemieteren allemaal, aan je werk', maar dat zeg ik dan weer niet. Om me dan af te reageren op de autorit terug naar huis heb ik iets stevigs nodig. En dat is zeker niet het vervolg van het eerste deel van de cd van de singer-songwriter die mijn heenweg begeleidde. In mijn tas zit al wekenlang Now We Can See van The Thermals. Muziek waar ik nog niet voor in de stemming was, tot nu. Muziek waar ik eigenlijk ook niet zo benieuwd naar was. Na drie album had ik het gevoel dat ik genoeg gehoord had van deze band. Niet dat hier veel verkeerd aan was, want vooral hun debuut More Parts Per Million koester ik nog steeds. De band heeft qua opnametechniek een hele grote stap voorwaarts gezet, met Now We Can See. Niet zo verwonderlijk als je weet dat hun debuut qua opnemen tien dollar kostte. Now We Can See stelt mij niet teleur. Wat een energie, wat een opgefoktheid en hier en daar nog steeds lekker lo-fi. Ik word er rustig van. Zeker als de band na vier rockende nummers in het wonderschone "At The Bottom Of The See" een tandje terugschakelt en ze The Velvet Underground als begeleidingsband ingehuurd lijken te hebben. Als ik thuis ben, dan gaat het weer prima met me. Het eerste wat ik zo ongeveer doe is een cd opzetten. Die van The Thermals, ik ben namelijk nieuwsgierig hoe de laatste nummers van dit album zijn. Hiervoor was de rit net te kort.

Ik heb vier jaar zitten pitten. Dat is echt de enige conclusie die ik kan trekken nadat ik pas deze maand de band Silversun Pickups ontdekte. In 2005 verscheen hun eerste EP, in 2006 hun debuutalbum en in april van dit jaar de opvolger Swoon. De band lijkt in het gat te zijn gesprongen dat een dwalende Billy Corgan en zijn Smashing Pumpkins heeft achtergelaten. Sterker nog, de Silversun Pickups lijkt op een herboren Pumpkins, met niet Billy maar James Iha op zang. Zanger Brian Aubert heeft een vrouwelijke, al snel vertrouwd aandoende stem en wordt perfect ondersteund door de vocals van bassiste Nikki Monninger, die duidelijk niet alleen is aangenomen omdat ze zulke leuke jurkjes draagt. Swoon is een stuk afwisselender dan het debuut en biedt een indrukwekkende balans tussen melancholische berusting ("Draining") en panische gekte ("Panic Switch"). Ook is er ruimte voor eenvoudige en catchy nummers als "Substitution" en een bijna-ballad als "Catch And Release" met schitterende strijkers. Swoon is afwisselend, intelligent, sfeervol, energiek, tekstueel sterk en het artwork is dik in orde. Als er nog ergens een band als de Silversun Pickups rondloopt die dit soort geweldige platen uitbrengt, maak me dan even wakker!

De albumtitel is al een indicatie, voormalig drummer Andy Morten, die in zijn eentje schuilgaat achter deze bandnaam, is een lolbroek. Het eerste nummer heet "Track One", en de eerste zin luidt 'I am too sloppy for powerpop, 'cause I never know when to stop!' En dan te bedenken dat juist dat nummer de pittigste rocker op het hele album is. Humor! Een nummer lang mag ik zulk Art Brut-achtig tongue in cheek-gedoe wel, maar Morten blijft bezig als hij even later trots roept dat hij de eerste plaats van de charts zal bereiken. Ik betwijfel 't, maar de knullige teksten vanaf nu achter ons latend is dit wel een geslaagde, vrolijkstemmende popplaat. "She Looks Good In The Sun" had er eentje van The Thrills kunnen zijn en ook The Beach Boys hebben 's mans dna duidelijk gevormd. Meefluitbare melodieën pennen gaat 'm uiterst makkelijk af, zo makkelijk dat ie er in "Tony Hazzard" een nasaal fluitje bijhaalt, dat eerder past op een carnavalsliedje van André van Duin. "Everybody Loves The Good Times" is een stuk serieuzer, het bibberige effectje op de vocalen geeft 't een Pernice Bros-gevoel. Zo vist Morten uit zowel de Amerikaanse als de Britse traditie, continu neigend naar plagiaat, zonder dat ie nu letterlijk jat. Alhoewel, een dalende wending in "You Make Me Smile" doet wel heel sterk denken aan "Flowers in the Window" van Travis. Het beste nummer heet "Feel the Sunshine", met een simpel jengelende, ook al bekend klinkende gitaar-riff. Een ding verbaast me: de eerste paar luisterbeurten was ik ervan overtuigd dat Morten ietwat zeikerige stem niet goed genoeg om dit soort "papapa"-meerstemmige pop te maken, maar met elke luisterbeurt sleet dat.

Het programma Rock Nation werd eind 2008 uitgezonden door RTL 5. Edwin Jansen, de man achter Kane, Di-Rect en Anouk, ging in het programma op zoek naar de meest geschikte mensen voor een succesvolle rockband. 'Het programma volgt acht weken lang het rauwe, realistische proces dat getalenteerde rockmuzikanten moeten doorlopen op weg naar een carrière in de muziek' aldus de makers. Na diverse selectie- en eliminatierondes en onderlinge muzikale battles bleven er zes muzikanten over, die samen de band Stereo vormden en een platencontract bij EMI wonnen. Op 19 juni 2009 verscheen hun debuutalbum Monogamy.

Op een speciaal door EMI Music ingelaste persdag spreek ik in de vreselijk oubollige ambiance van het Amsterdamse Hard Rock Café twee van de zes "jonge honden" van Stereo: zangeres Astrid Kunst en gitarist Jean-Baptiste Zablone. Astrid kletst voluit en geniet duidelijk van de persdag en alle aandacht voor de band. Jean-Baptiste is een stille jongen die het allemaal van een afstandje lijkt gade te slaan.

De altijd lastige tweede plaat of de moeilijke derde plaat. Bestaan ze eigenlijk wel? Of zijn het recensentenclichés die ook maar aan het minimaal aantal woorden moeten komen dat in hun recensie verwacht wordt. Geen idee eigenlijk, maar het spookte even door mijn hoofd toen ik aan deze recensie van een altijd lastige tweede plaat begon. Death and Entrances, van My Latest Novel dit keer. Hun debuut heeft mijn jaarlijstje gehaald in 2006 en de band heeft er dus drie jaar voor uitgetrokken om Death and Entrances, genoemd naar een gedicht van Dylan Thomas, te maken. En heel eerlijk gezegd, Glaswegians My Latest Novel waren in die drie jaar wat weggezakt in mijn geheugen. En ik weet niet of de release van het nieuwe album er voor gaat zorgen dat ze hoog blijven. Niet dat Death and Entrances slecht is, integendeel zelfs, het is erg goed, maar ik heb soms het idee dat ik naar outtakes van de Wolves-sessies zit te luisteren. Het album is een blauwdruk van hun debuut. Dat betekent nog steeds mooie gedragen liedjes afgewisseld met epische uitbarstingen. Nog steeds The Arcade Fire, Tindersticks of The Decemberists. Maar geen verdieping, nieuwe inzichten of andere tekenen van ontwikkeling. En dat vind ik best jammer. Het is wel goed genoeg om ze nog een nieuwe kans te geven, maar Death and Entrances gaat mijn jaarlijstje van 2009 niet halen. Toch de lastige tweede plaat dus…

Tjonge, da's best knap: een bandnaam verzinnen die in geen enkele taal goed bekt. Het is deze heren gelukt. Tlön mag dan voorkomen in een verhaal van de Argentijnse schrijver José Luis Borges, als bandnaam kan het niet veel onuitspreekbaarder. Het is het bandje van Christian Van Lacke, zoon van een van de Argentijnse muzikanten die ooit, lang, lang geleden, de Argentijnse band Tarkus vormden. Nou en, zou je zeggen. Nou, zoonlief heeft delen van teksten van Tarkus gebruikt, er staat een Tarkus-livetrack op dit album en als klap op de vuurpijl is de drummer op dit album dezelfde als destijds bij Tarkus. Bent u nog verbaasd dat dit een plaat is geworden die ook in het begin van de jaren zeventig gemaakt had kunnen worden? Tlön maakt precies de hippie-space-folk-jamrock die destijds in was. Veelal trage songs, met tegen elkaar in lopende gitaarlijnen, ijle, hoge zang, afgewisseld met steviger riffy stukken. Seventiesrock uit het boekje dus. Nou ja, in het Spaans, dat is iets minder uit het boekje. Zoals vaker bij Clearspot is dit een niche-release, maar wel een met kwaliteit. Alleen is het niet helemaal mijn niche - ik wil er liefst ook nog een vet Hammondorgel bij. Ik kan dus niet zeggen dat ik enorm mee zat te swingen, maar evenmin hoefde ik moeite te doen om geinteresseerd te blijven. Alle oude hippies en wannabe-hippies worden hier vast blij van. Wie geen hippie is of wil zijn, maar wel spacerock, Wishbone Ash en andere enorm onhippe rock kan waarderen, moet ook eens luisteren.

Dirty Projectors was lange tijd vooral David Longstreth's soloproject. Mans vorige albums kenmerkte zich door uiteenlopende avant-gardistische opnametechnieken en structuren allemaal samengebracht door een sterk conceptuele aanpak. The Getty Address vertelde het alternatieve levensverhaal van Don Henley, de drummer van The Eagles; een onsamenhangend narratief vol referenties aan 9/11, de dood, en olie. Rise Above ging conceptueel nog een stapje verder. Longstreth nam delen van Black Flag's Damaged opnieuw op zonder het origineel terug te luisteren met zijn herinneringen als enige leidraad. Opvallend was dat Black Flag's wantrouwen jegens de overheid in het post-9/11 tijdperk nog altijd actueel bleek te zijn. Het is duidelijk dat de uitgebreide Rise Above-toer Dirty Projectors een duidelijk bandgeluid heeft gegeven. Met deze ontwikkeling lijkt er ook meer samenhang in het geluid te zijn gekomen. Er hoeft niet meer naar een concept gegrepen te worden om het nerveuze en uiteenlopende gitaarspel en de fragmentarische begeleiding in goede banen te leiden. De samenbrengende muzikale factor op Bitte Orca is de unieke polyfone manier van zingen die Longstreth, gitariste Amber Coffman en bassiste Angel Deradoorian hebben ontwikkeld. "Remade Horizon" laat knap wringende vocalen horen die elkaar op complex ritmische wijze worden afgewisseld en aangevuld. Knap is dat het nergens teveel aandacht opslokt en de kracht van het nummer aantast. Een andere duidelijk ontwikkeling is de kalere ritmesectie die zich dienstbaar opstelt. Al deze factoren komen goed tot uiting in "Stillness is the move". Een Prince-achtige groove en repetitieve gitaarriedel vormen de basis voor Deradoorian en Coffman's vocale acrobatiek. Ook in het daaropvolgende nummer "Two Doves" neemt Longstreth afstand van de microfoon, met als resultaat een prachtige ballade in de oude folktraditie. De zompige basdrum in "Useful Chamber" zuigt de luisteraar langzaam naar binnen, om vervolgens over te gaan in het luchtige "No Intention" dat doet denken aan het betere werk van Paul Simon. Bitte Orca is coherent en tegelijkertijd divers en bovenal typisch Dirty Projectors. Hiermee is ook meteen duidelijk dat Bitte Orca een album van balans is. Het avantgardistische heeft een stap terug gedaan en dit pakt wonderwel uit. Dit betekent nog niet dat dit een makkelijke plaat is, zeer zeker niet, maar toch gaat Dirty Projectors met Bitte Orca waarschijnlijk meer zieltjes gaat winnen dan ooit tevoren.

Zo zeg, wat hebben we hier ineens? Volkomen uit het niets verschijnt er een gitaarplaat van jewelste van een mij tot voor kort onbekende band. Believo! is de naam van het Belgische trio die deze debuutplaat op de mensheid loslaat via het bescheiden Zeal-label. In iets minder dan drie kwartier laat deze band horen waar ze goed in zijn, namelijk gitaarrock met een flinke dosis posthardcore erin, wat zich vooral uit in de heerlijk hoge, schreeuwerige zang (die mij overigens qua stemgeluid meermaals doet herinneren aan Flaming Lips-zanger Wayne Coyne). Bij de eerste beluistering schoten mij allerlei vergelijkingen door het hoofd. Noisy gitaren in de beste Sonic Youth-traditie? Check. Appleseed Cast-achtige sfeerstukken? Check. Striemende gitaarpartijen vol creatieve akkoordjes in de geest van Built To Spill? Check. Stuwende posthardcore drumroffels à la The Dismemberment Plan? Check. De hectische doch vrolijke sfeer van het betere Q And Not U-materiaal? Driedubbel check. En dan zit er ook nog eens geen enkele misser tussen de negen songs. Dit bandje heeft iets wat een heleboel bands missen, noem het urgentie, 'Sturm und Drang', gedrevenheid; Believo! knalt van begin tot eind op deze debuutplaat en mag zich wat mij betreft meteen rekenen tot het beste wat onze Zuiderburen op gitaarrock-gebied te bieden heeft.

Susan Boyle, de meest besproken deelnemer aan Britain's Got Talent 2009, deed me een beetje aan Beth Ditto denken. Naast de zangeres van The Gossip zou ik namelijk ook nooit wakker willen worden, maar ze is wel iemand met een geweldige stem. Met hun derde album Standing in the Way of Control sloeg de rage ook in Nederland aan en veel podia werden verschrompeld, maar lukt het de band om dat succes te herhalen? Na lang, lang wachten komt er met Music for Men eindelijk een antwoord op die vraag. Het nummer "Heavy Cross" speelt The Gossip eigenlijk al een paar jaar in hun liveset en dat dat de eerste single werd, was dan ook geen verrassing. Bewijs dat we het nieuwe album serieus moeten nemen, zien we al aan de platenmaatschappij. Megalabel Columbia Records heeft het trio namelijk onlangs getekend. Ook de productie is niet mis. De Amerikaanse producer Rick Rubin (Metallica, Slipknot, Shakira...) heeft dit namelijk op zijn bord gekregen. Gossip weet met hun twaalf nieuwe nummers duidelijk te maken dat hun succes geen eenmalige gimmick was, maar dat de band gewoon erg lekkere electrorock maakt. Na vier jaar wachten is er Music for Men en ik verwacht dat hij niet snel gaat vervelen, maar graag iéts meer tempo met de vijfde plaat...

'Kick, snare, hat, ride!' Even denk ik naar de oude Moloko te luisteren als ik de single "Don't Upset The Rhythm" luister, want die band heeft dezelfde vrolijke en aanstekelijke vibe als Noisettes in dit nummer tentoonspreiden. Zoals ook de stem van zangeres en bassiste Shingai Shoniwa wel wat wegheeft van die van Roisin Murphy. De single is overigens niet helemaal representatief voor de cd. Die trapt af met een lief akoestisch nummer, om er dan in te knallen met "Don't Upset The Rhythm", maar vervolgens volgt er een aantal minder dansbare nummers, waarin vooral soul de boventoon voert. En dan komt ineens de vergelijking met Duffy om de hoek kijken. "Every Now And Then" had bijvoorbeeld zo van haar kunnen zijn. Voor de fans van Noisettes' vorige cd, What's The Time Mr. Wolf?, zal deze cd een kleine schok zijn: de gitaren zijn nagenoeg afgezworen en er is plaatsgemaakt voor retecommerciële popmuziek. Die overigens zeker niet slecht is, maar niet geheel in de lijn der verwachtingen ligt, en ook wel een beetje twijfel oproept over de achterliggende motieven. Voor wie dat geen probleem is, is Wild Young Hearts echter een prima, soulvolle cd voor een rustig avondje op de bank.

Hear, hear: we hebben er weer een genreversmelting bij: hedendaagse Britse hardcore (genre-aanvoerders: Gallows) meets Britse seventies pop (genre-aanvoerders: natuurlijk deze jongens). Toegeven: deze sharply dressed lads doen het verdienstelijk. De hardcore schuinestreep rock is hard, de dub is scherp en swingend. Ik zei trouwens niet zomaar 'sharply dressed'. Deze boys zijn klip en klaar voor de tijdschriftencovers van deze wereld. Hip hoedje, kek kapseltje, strak colbertje, gedurfd tattootje in de nek en een beetje make-up hier en daar. En met de overslaande stem van een van beide zangers doet de band op de hardere momenten zelfs een tikje screamo-achtig aan. Grote kans dat ze daardoor ook nog wel een wanhopige tienerfan van -ach, noem er eens een- Bring Me The Horizon wegsnoepen. En waarom ook niet? Als rockmuziek dan toch verpaupert, dan het liefst grondig! En als er geen heilige huisjes meer bestaan, maak ze dan ook maar met de grond gelijk en verbrand de resten!

De ideale rerelease moet volgens mij aan de volgende voorwaarden voldoen: de songs moeten kundig geremastered zijn, de originele release dient indien mogelijk voorzien te zijn van bonustracks, het geheel moet qua presentatie er gelikt uitzien en het moet extra info over de release bevatten. Deze uitgave van Genuine Bull van de Bintangs door Corazong scoort op alle punten goed: de opnames klinken goed, er is een extra sterk gevulde cd vol met bonustracks, de cd zit in een kartonnen sleeve en bevat een boekje met een verhaal van Jip Golsteijn (1945-2002). De Bintangs werden omschreven als de Nederlandse Stones. Hun eerste release kwam in 1966 uit, maar de band werd al in 1961 opgericht. Na successen, ik noem de hits "Travellin' In The USA" en "Ridin' On The L&N", trokken ze in 1975 naar Wales waar ze onder leiding van Steve Verocca het album Genuine Bull opnamen. Verocca, bekend van zijn werk met Link Wray en Kevin Coyne, misbruikte de apparatuur voor een zo goed mogelijk geluid: 'Als dat speakers kost, dan moet dat maar.' Niet alleen aan de apparatuur (tijdens deze opnames overleden twee boxen) werden hoge eisen gesteld, maar ook aan de band en zo gebeurde het dat bij vijf van de elf liedjes de naam Verocca als (mede)songschrijver staat en er maar drie van de band zelf afkomstig zijn. Maar wie maalt hierom als het resultaat zo energiek en vitaal klinkt. Zelfs nog na zoveel jaar.

Het is misschien lullig voor Big John Bates, maar twee namen zullen in vrijwel elke recensie van zijn nieuwste cd Bangtown vallen: Tom Waits en The Cramps. Big John zelf begint steeds meer op een uit de kluiten gewassen versie van Tom Waits te lijken (inclusief de voorovergebogen houding richting zijn microfoon) en de toevoeging van vrouwelijk schoon in een psychobilly band zal hem immer de vergelijking opleveren met de ons helaas ontvallen Lux Interior en co. Bates' Poison Ivy heet overigens sCare. Laat mij daar dan nog de naam van Dita Von Teese aan toevoegen. Want muzikaal mag Big John Bates het dan blijven zoeken in rockabilly, in de aankleding zoekt hij het sinds een tijdje in Dita's vorm van burlesque: humoristisch vrouwelijk schoon dat al dansend theaterstukjes opvoert. Een pin-up revue, zeg maar. Hoogtepunt op de inmiddels al vierde plaat (er is ook een live-dvd) van deze Canadese voodoo punkabillyheld is de cover van Judas Priest's "Breaking The Law". Verder krijgen we het gewone recept: psychobilly, opgeleukt met blues, country, surf en strakke rock. De uitgebreide aandacht voor aankleding valt hem te prijzen, maar zorgt er wel voor dat Big John Bates vooral live aan het werk moet worden gezien. (Maar: als je zoveel aandacht aan vormgeving besteedt, waarom is het hoesje dan zo godallemachtig lelijk?)

Toen ik eind 2006 The Beatific Visions van Brakes besprak, schreef ik dat muzikanten die zingen over Scarlett Johansson altijd mogen blijven. Inmiddels zijn we al zover dat mevrouw Johansson zelf in de studio heeft gestaan, terwijl IJsland onlangs zelfs een look-a-like van Woody Allen's nieuwe muze naar het Eurovisie Songfestival stuurde. Kortom: Eamonn Hamilton en zijn mannen dienen nieuw bewijsmateriaal aan te dragen voor hun bestaansrecht. Dat is er dan ook, in de vorm van Touchdown, de derde langspeler van Brakes. Of het bewijsmateriaal voldoende is, dat is weer een ander verhaal. Dat ik destijds iets met Scarlett Johansson uit mijn toetsenbord zoog, had alles te maken met het feit dat wij bij File Under nu eenmaal geacht worden een mening te hebben over een plaat. Maar eigenlijk wist ik niet zo goed wat ik met Brakes aan moest. Ik was niet onder de indruk, maar echt stevige kritiek was ook niet op zijn plaats. Nu, bij de derde langspeler, moet het er misschien maar eens van komen. Want hoe langer ik naar Touchdown luister, hoe meer de conclusie gerechtvaardigd is dat Brakes gewoon een erg middle-of-the-road gitaarbandje is. Er zitten wel wat aardige songs tussen ("Eternal Return", "Don't Take Me To Space, Man"), en soms zelfs een uitschieter ("Leaving England"). Maar het gros van de songs op Touchdown zijn gezapige riedeltjes die maar een beetje voortkabbelen en geen moment beklijven. Het is niet slecht, het is niet goed: het doet me niks. Ik bedoel, ik heb twee weken lang vrijwel niks anders dan Touchdown gehoord op mijn Zen. Toch heb ik mijzelf er nog niet op kunnen betrappen dat ik in die periode onbewust een nummer van deze plaat zat te fluiten. In plaats daarvan zit ik al een week in mijn hoofd met Ik Ben Verliefd Op John Travolta van Sandy, omdat een collega één keer het YouTube-videootje afspeelde. En dat kan toch niet de bedoeling zijn, heren Brakes.

Voor mijn werk krijg ik regelmaat met projectorganisaties te maken. Die functioneren soms goed, vaak redelijk en akelig vaak ook voor geen meter. Datzelfde zie je in de muziek. Projecten zijn soms leuk, vaak behoorlijk doorsnee en erg vaak lamlendige aanfluitingen. Project A is echter geen project, maar een echte band, van oorsprong uit het Limburgse. Noem het gitaarpop, noem het radiorock met funkinvloeden, met Kiss and Confiscate hebben ze in elk geval bepaald geen lamlendige aanfluiting neergezet. Hun instrumenten beheersen ze, zeker, maar het zijn vooral de liedjes die opvallen. Het zijn liedjes die radiovriendelijk zijn, die ook meteen blijven hangen, zonder dat ze ergens vervallen in confectiepop. En dat mag in deze tijd van de Henkjan Smitsen en vergelijkbare sjacheraars een bijzonderheid heten. Vooral als de heren er een lik funk ingooien komen de nummers echt tot leven. Daar komt bij dat de productie niet doet vermoeden dat er hier sprake is van een eigen beheer-cd. Of het zou moeten zijn dat de band ingespeeld klinkt en je geen aaneenschakeling van overdubs lijkt te horen. Dat maakt dat het allemaal ook lekker fris blijft klinken, of het nu wat poppier is of dat de band wat steviger uit de hoek komt zoals in "Pretty On The Rocks". Bovendien zit de muziek boordevol mooie details zonder dat je daarmee ostentatief om de oren wordt geslagen. In mijn collectie past dit album perfect tussen Burma Shave, La Lupa en - van recenter datum - Yukka. Frisse poprock, rimpelloos maar niet gladgestreken.

Ik ben vast niet de enige die geïntrigeerd is door Marilyn Manson. Ik vind het wel grappig hoe hij als veertigplusser nog steeds als androgyne antichrist superstar door het leven wenst te gaan. Het heeft zelfs eerder wat vertederends dan afstotends. De laatste jaren heeft hij niet bepaald zijn sterkste werk afgeleverd, de break-up-plaat Eat Me, Drink Me vond ik bijvoorbeeld maar zozo en dan zeg ik het lief. Op zijn nieuwe cd The High End Of Low laat 'ie zich tenminste van tijd tot tijd weer van zijn beste kant zien. Het slechte van deze nieuwe cd zit 'em vooral in de lengte. Eenenzeventig minuten Manson en nog een bonus-cd met allerlei zes alternate takes, dat is mij persoonlijk teveel van het goede. De terugkeer van bassist en medeschrijver Twiggy Ramirez heeft het niveau van de songs van Manson ook weer naar een hoger niveau weten te trekken. Dat was ook wel nodig. Provoceren is Manson vanzelfsprekend nog niet afgeleerd zoals wel blijkt in single "Arma-goddamn-motherfuckin-geddon", "Pretty As A Swastika" en vooral het bijtende "We're from America" met de tegen de haren instrijkende zinnen 'We don't like to kill our unborn. We need them to grow up and fight our wars'. Zullen ze blij mee zijn aan de andere kant van de plas. Ook het rustiger materiaal is weer beter voor elkaar. Zoals het slepende, maar net te lang (negen minuten!) durende "I Want To Kill You Like They Do In The Movies", maar vooral de bijna classicrock achtige ballades "Running To The Edge Of The World" en "Unkillable Monster". Je zou 'em bijna knuffelen bij beluistering.

Na een avond werken rijden fotograaf Awarnach en ik in de - voor ons - vroege ochtend richting Burgum. Het is op dit tijdstip nog wat moeilijk om in het juiste humeur te geraken. Maar eenmaal in Friesland, wanneer we de 'parkeerplaats' (een hobbelig weiland waarvan ik bijna zeker weet dat er van de week nog koeien stonden) oprijden, is het daar opeens: Wâldrock. Fijn om weer terug te zijn!

Na een kopje koffie in de backstage area, samen met fotografen Tim en Frans, gaan we het terrein op om het eerste optreden te zien. Zoals ieder jaar opent Wâldrock met de winnaar van de 'Slach om Wâldrock' en dit jaar was dat Disintegrate. Zij werden vooraf geroemd om uitgewerkte arrangementen en ruwe, energieke zanglijnen. Nu zit het muzikaal inderdaad strak in elkaar, maar de zanglijnen kan ik helaas niet ontdekken. Langzaam begint het wat drukker te worden op het terrein. Maar we kunnen nog makkelijk en zonder slalommen de tent bereiken om de tweede band te gaan bekijken, het Deense Pilgrimz. Na een wat stroef begin wordt het vanaf het derde nummer wat soepeler. Helaas blijft het publiek tam. Waarschijnlijk hebben de meesten op de camping geslapen en zijn ze nog duf van de avond ervoor. Dat het publiek niet al te enthousiast is viel ons eigenlijk de hele dag op. Ook Floor Jansen, presentatrice van dit jaar, doet haar best om de menigte wakker te schudden. Met beperkt resultaat.

Ik ben in een gulle bui vandaag, vandaar dat u drie versies van deze recensie krijgt.

Versie 1, voor de fanatieke fanboys die geen kritisch woord over hun troetelbandje dulden:
Dream Theater laat op deze cd een zwaarder geluid dan ooit horen. De solo's en riffs zijn über-vet. Petrucci is God! Portnoy rulez! File Under "gaaaaaaf!!!".

Versie 2, voor kortzichtige lieden die vinden dat alleen de eerste indruk telt:
Deze cd is als de eerste keer seks. Je kijkt er lang naar uit, hebt er hoge verwachtingen van, maar als het moment daar is lukt het je maar niet om er van te genieten, en laat het vooral een gevoel van teleurstelling achter. File Under "wat een waardeloze tegenvaller!!!".

Versie 3, voor mensen die daadwerkelijk geïnteresseerd zijn in wat er in het hoofd van een recensent omgaat:
Ik weet echt niet wat ik van deze cd moet vinden. Mijn hoofd zit vol vragen. Waarom krijg ik constant het gevoel dat dit Dream Theater op de automatische piloot is? Waarom moesten er in hemelsnaam grunt-vocalen en gothic elementen in de muziek verwerkt worden? Is Jordan Rudess nog in staat om een niet-irritante solo te spelen? Hoor ik het nou goed dat de gitaar te snel invalt op "A Rite of Passage"? Hoe is een nummer als "Wither" door de kwaliteitscontrole heengekomen? Had de cd niet alleen nummers als "The Count of Tuscany" kunnen bevatten? Had ik de cd dan beter gevonden? Zou de bonus-cd met covers niet stiekem beter zijn dan dit opgeblazen, routinematige hoofdgerecht? Ik weet de antwoorden waarschijnlijk pas over een jaar of twee. Tot die tijd zult u het hier mee moeten doen. File Under "volgende keer beter???".

'Swift lijkt me een moeilijk te volgen man om een relatie mee te hebben, maar volgens mij wordt het met hem nooit saai.' Met deze zin sloot ik mijn stukje over zijn vorige album As Onasis af. Ik durfde dan vooraf ook niet in te zetten op de muzikale richting die Richard Swift op The Atlantic Ocean op zou gaan. De grauwe voorkant waarbij het water tot boven zijn enkels staat belooft niet veel vrolijkheid. Als ik echter de cd opzet dan moet ik even diep ademhalen, want Swift zal toch niet MGMT'tje aan het spelen zijn? Dat lijkt de eerste twee nummers het geval, maar als het keyboard en de swing verdwijnt en er een piano verschijnt dan doen de wat minder opdringerige liedjes hun intrede en wordt het steeds meer Beatlesque. Dit komt door de piano (met hier en daar echo), de lijzige stem van Swift en ook wel door de achtergrondorkestjes. Al duiken de keyboarddeuntjes later weer op. Er zijn nummers die zo op een nooit verschenen album van John Lennon (of The Beatles) hadden kunnen staan. Als ik dan lees dat naast Pat Sansone (Wilco) en Ryan Adams ook Sean Lennon meewerkt aan dit album dan heb ik dit goed gehoord. Op zijn website staat nog te lezen over dit album 'Prince sitting in on John Lennon's Plastic Ono sessions'. Bij Prince mis ik de boot echter zelfs na diverse extra draaibeurten. Blijft dat ik dit een aanstekelijk album vind waar ik me voorlopig prima mee vermaak.

Alsof zijn oude band Fratsen niet voor slechts ��n keer weer op gaat treden. Met een nummer dat zelfs het hoesje van zijn nieuwe cd Tjuup mag tooien, "Een Goeie Tukker Is Geen Motherfucker", heeft Andr� Manuel de slappe lach naar De Ketterse Fanfare gebracht. Een kinderkoor valt hem bij als Manuel zingt: 'ze houen allemaal van hun vrouwen / en hun vrouwen houwen terug'. Dit studentikoze lied (een variant op "Oost" van Krang) is niet het enige dat De Ketterse Fanfare zo anders maakt dan zijn vorige band. Ook op deze tweede plaat met zijn nieuwe combo vliegt de muziek van Manuel zelden meer zo vrolijk uit de bocht als in de tijd van Krang. Met "Ramkoers" laat Manuel zelfs horen dat hij behoorlijk mis kan tasten: meer dan een al te degelijke rocker leverde het niet op. Gelukkig staan daar de liedjes tegenover die de man die geen heilige huisjes wenst te kennen zo briljant kan schrijven: "Val Toch Allemaal Dood" ('Gij Belgen, gij Duitser, gij hindoe, gij jood: val toch allemaal dood!'). In "Op z'n Kop" gaan Manuel en zijn band wel los, bijna alsof dEUS deze keer de begeleidingsband was. En als we toch andere namen aan gaan halen: "Dat Doet Maar" klinkt erg nadrukkelijk naar Calexico. Maar is dan wel weer zo goed dat we daar niet over gaan klagen.

Hieperdepiep! File Under geeft cd's weg van Andre Manuel en de Ketterse Fanfare in alweer een nieuwe prijsvraag

Het Nederlandse Portall is in 2003 opgericht en Code Black is hun eerste langspeler. Enig ander wapenfeit is de in 2005 verschenen mcd In The Absence Of Light. Ik vermoed dat de bandleden vrienden zijn van elkaar. Anders kun je niet zes jaar lang oefenen, optreden en aan je debuut werken. Dan moet je wel lol hebben met elkaar. Beetje dollen, beetje jammen, samen bieren en de bloemetjes buitenzetten. En muzikaal is alles goed verzorgd. Pakkende thrash, met lekker zwaar gitaarwerk en genoeg ruimte voor wat melodie. Erg netjes allemaal, keurig binnen de lijnen. Degelijk, vakkundig en met liefde gemaakt. Is er dan iets mis? Niet echt, maar ik mis de echte uitschieters. Daardoor wordt het album wat saai naarmate het vordert. En ik ben niet zo'n fan van de zanger/gitarist. Nee, dat zeg ik verkeerd. Ik ben geen fan van zijn stemgeluid. Veels te ééntonig allemaal en te geforceerd. Elk nummer zit ik te hopen dat hij zo min mogelijk meebrult. Niet dat hij de band moet verlaten, dat niet. Hij is tenslotte een vriend en gitaarspelen kun je wel aan hem overlaten. Het wordt gewoon tijd voor een nieuwe vriend. Eéntje die zich lekker op de vocalen kan storten om het geheel naar een hoger niveau te brengen. En geloof me. Ik zou best die vriend willen zijn, want Portall komt er wel. En het lijken me aardige gasten. Die gewoon doorgaan. Ook zonder mij, want ik kan toch niet zingen.

Alles wat ik voor deze recensie kan bedenken lijkt overbodig. Het vullen om maar te vullen, terwijl dit toch kostbare zendtijd is. Ik zou een grapje kunnen proberen te bedenken over Mythomania, de naam voor een psychologische aandoening waar de patiënt constant liegt, of ik zou de recensie weer 'ns op kunnen hangen aan 't label. Ik bedoel, van Ashtmatic Kitty verwacht ik iets beters dan dit. Iets uitgesprokeners. Cryptacize, een Californisch jongen-meisje-duo doet in onbestemde middelmaat-muziek. Het heeft niet eens een genre. (Dat zal dan wel weer een goed ding zijn) Zelfs 't mespuntje shoegaze is bij lange na niet genoeg om over die revival te beginnen. Waar zat het eigenlijk? Grootste troef van Cryptacize is de stem van Nedelle Torrisi, glashelder, zoet en theatraal. Denk aan Clare & The Reasons en op de ietwat wildere momenten Martha Wainwright. Volgens mij is ook dit wel een album waar Van Dyke Parks voor gaat, met af en toe een weirde ouderwete showbiz-feel. Curieus genoeg kun je ook het omgekeerde beweren, even vaak is de begeleiding met psychedelisch rinkelende orgeltjes science-fiction-achtig. Het vergelijkbare Broadcast (bestaan ze nog?) deed dat ook wel aardig op Haha Sound. Mythomania is wél een zorgvuldig vormgegeven album. Het minimalistische geluidspalet is apart en bij momenten zeker bijzonder, maar uiteindelijk blijft er verdomd weinig hangen.

Ja ja, ik weet het, we bespreken hier zo veel mogelijk wat hip en actueel is, maar ook wij missen wel eens iets leuks. Dan is een optreden hier in den lande een mooi kutsmoesje om dat gemis nog even recht te zetten. Dus: komt u maar binnen uw cd Tuff Teef dame en heren van I Heart Hiroshima met Tuff Teef! Deze cd verscheen al in 2007 in thuisland Australië, maar tot nu toe weigerde Jan en alleman in Nederland er wat over te schrijven. Maar puh! Ze staan verdorie niet voor niets in Rotown morgen! Die hebben al veel eerder bewezen een goede neus te hebben voor leuke indiebandjes. En I Heart Hiroshima valt hier ab-so-luut onder. Hun spitse indierock (nee dat is het niet, al is het ook niet gelijk indiepunk, dat komt wel meer in de buurt qua juistheid) wordt extra puntig door de samenstelling van de band: twee gitaristen/zanger en een drumster/zangeres (en poeh wat voor een drumster!). Helemaal doordat die gitaristen bovendien uitgebreid hun liefde betuigen aan staccato aangeslagen noisy akkoorden gespeeld met een gortdroog geluid. Het maakt hun liedjes lekker fel. En dat werkt dan weer goed met de samenzang van de drie die dan misschien niet zo harmonisch is als bijvoorbeeld bij het echtpaar van Mates of State, maar wel strak van leer trekt. Ze opereren een beetje in de buurt van Sonic Youth en The Pixies, maar zijn niet zo arty als de New Yorkers en minder manisch, en wat killer en puntiger dan de Bostonaren. De schelle praat/schreeuwzang van het drietal doet de rest. Wat dat betreft zet het wat lager in tempo zijnde melancholische openingsnummer "Lungs", waarin Susie alleen begint met zingen, je in het begin een beetje op het verkeerde been. Als ze dan mannelijke bijval krijgt gaat de band los en ontnemen ze je elke kans om stil te blijven zitten. Hun venijnige liedjes zijn allemaal zo lekker fris en snedig. Wie hierbij niet de behoefte krijgt om lekker op los te gaan is gek. Test het zelf morgen maar eens in Rotown als je durft.

Na ruim tien jaar en bijna vijf albums zou je denken dat de mannen van Poison The Well, een post-hardcore band uit Florida, hun vlotte verkoopbabbel niet meer op kunnen brengen. Niets is minder waar: na een uur in de kou gewacht te hebben om een praatje te maken met één van de bandleden heb ik de hoop bijna opgegeven. De Amerikanen zijn op tour met 36 Crazyfists en Gwen Stacy, waarmee ze maar liefst twee keer Nederland aandoen. Alle drie de acts zijn alleen veel te laat bij de Tivoli in Utrecht aangekomen, waardoor er eigenlijk geen tijd meer is voor interviews. Toch zie ik daar in de verte een klein mannetje aan komen lopen: Ryan Primack, de gitarist van het stel. Na welgemeende excuses, en een wellicht iets minder oprecht maar vleiend complimentje nodigt hij mij uit om toch snel wat vragen te stellen. Ook belooft hij de rest via internet te beantwoorden. Iets waar hij zich, beter laat dan nooit, netjes aan gehouden heeft.

In januari snelde de single "Superman" de release van Mama Loo's derde cd, Orange Heart, vooruit. Met zijn bezwerende geluid is het een typisch Mama Loo-liedje, ook qua lengte trouwens. Want met acht liedjes in ruim tweeënveertig minuten kun je wel stellen dat Orange Heart niet direct heel radiovriendelijk is. Ach ja, voor de radio is Mama Loo misschien sowieso wel wat te 'moeilijke' muziek, en dan moet je niet denken aan de moeilijkheid van bijvoorbeeld symfonische rock, met al die tempowisselingen, of aan allerlei technische hoogstandjes. Nee, die moeilijkheid zit hem meer in de eigenzinnigheid van de muziek: geen makkelijk in het gehoor liggende deuntjes, zeer subtiele instrumentatie op de achtergrond (hoor bijvoorbeeld de fraaie trompet op "No One Speaks" of de viool in "November (for Riet)") en dat alles vaak in mineur. Nee, heel vrolijk klinkt het trio uit Hoorn niet, maar toevallig houd ik zelf erg van melancholie in muziek. Zo had Mama Loo's "Smell" een nummer kunnen zijn van XTC of Prefab Sprout, twee zwaar onderschatte Engelse bands die ook zo fraai treurig konden klinken.
Minpuntje: net als op de website van Mama Loo is ook het Engels op de cd niet om heel warm van te worden. Die uitspraak zou echt wel beter kunnen en moeten.

Een stoere hoes, een bandnaam die -letterlijk- naar metal ruikt en titels die ook niets verhullen. Het was niet gek dat ik metal verwachtte toen ik Three on the Tree van The United Steel Workers of Montreal in de cd-speler legde. En dat is het nu net niet. Folk, country, americana, bluegrass, etc. Alles dat in die hoek zit komt langs op Three on the tree. Afwisselend gezongen door Gern F en Felicity Hamer. Het sextet, uit -inderdaad- Montreal, speel op alle akoestische instrumenten met snaren en zo af en toe komt er een telecaster om de hoek, natuurlijk slide gespeeld. De drummer hebben ze bij de vrij vroeg in hun carrière al ontslagen. Naast genre varieert men in tempo en daardoor verveel je geen moment, al was het maar on uit te pluizen wie er nu weer overlijdt in het nummer. Want om dan toch weer een vergelijking te maken met het eerder genoemde metalgenre; er vallen op Three on the tree meer dooien dan en gemiddelde blackmetalplaat. Het mag de pret allemaal niet drukken. Puike plaat!

Sinds ik de promo in huis heb, blijkt niet alleen het hele artwork van de debuutplaat van The Cesarians veranderd te zijn, maar ook de titel ervan. Zelfs de hele tracklist hebben ze omgegooid. Of het een verbetering is, zou ik niet durven zeggen, maar ze hebben er vast hun redenen voor gehad. Enfin, The Cesarians dus. Een geval apart, mag ik wel zeggen. Dat ze geen gitarist hebben, is tegenwoordig niet eens zo bijzonder meer. En dat ze wat weg hebben van The Birthday Party en Tindersticks is ook niet speciaal. Dat hun instrumentarium wel een klarinet, een trombone, een tenorhoorn, bespeeld door drie vrouwelijke blazers, bevat, is daarentegen wel opvallend. Ja, Charlie Finke (ooit punker) en zijn vrouw Justin Armatage (ooit gothrocker) zijn nogal eigenzinnig aangelegd, evenals hun muziek. Voor het declameren van een gedicht draaien ze bijvoorbeeld hun hand niet om ("About She Goes"), net zo min als voor gedragen en betrokken zang à la Jacques Brel, prachtige pianomelodieën, pijnlijk eerlijke teksten (over hun doodgeboren kind) en een toefje barok hier en daar. Intelligente rock 'n' roll noemen ze het zelf, en ik sluit me daarbij aan. Het is nergens makkelijk, maar altijd fascinerend, en vooral een verademing in de vaak jachtige muziekwereld. Het wachten is op 'Cesarians 2', dat vast weer zo smakelijk zal zijn.

Het Engelse Front & Follow label, 'bekend' van de patches, bracht ons eerder de degelijke indiepoppers Yonokiero. Maar It's Only When You Get To The End That It All Makes Sense van Elite Barbarian is zowel qua geluid als niveau hele andere koek. Radicale elektronische klanktapijten van hoog niveau. Opener "Going Down" doet niet onder voor Autechre's laatste. Wat Ben Page (de man hierachter) bijzonder knap voor elkaar krijgt, is hoe hij uit slechts een handvol elementen (wat gebliep en gefrutsel) steeds maar weer een interessant dark ambient-nummer weet te bouwen. Soms met een beat, maar vaak genoeg ook zonder en dan is 't prettig je weg zoeken tussen schuivende blokken geluid. Hij bezweert de luisteraar, waarna elke hint van melodie des te harder aankomt. Het stotterende piano-nummer "Shore" wordt zo een emotionele ervaring, terwijl als je het rationeel bekijkt het niet meer voorstelt dan schijnbaar willekeurig over elkaar heen duikelende akkoorden. "Shore" vormt een drie minuten durend intro voor 't hoogtepunt van 't album. "Soft Remind" combineert iets vrolijkere en heldere piano-akkoorden met een melodieus ratelende beat. Het vinyl waarvan de akkoorden geript lijken begint steeds harder te ruizen en suizen. De hele boel valt uit elkaar, tot een spooky marimba echoënd op de achtergrond weer wat structuur geeft. Kapotte muziek ("Constant Interference" is een songtitel) zoals William Basinski eerder zo mooi in z'n Disintegration Loops liet horen. Het waanzinnige slotepos "Let's Go Back To The Morse Code" mag ook niet onvermeld blijven. Een fysieke ervaring (is dat nou een fax die binnenkomt?) voor hardcore-liefhebbers van Fennesz en Klangwart. Onmogelijk om te beluisteren als je de ruimte niet volledig voor jezelf hebt.

Een paar jaar terug ontdekte ik Cursive met dank aan een vriend, die me kennis liet maken met hun plaat The Ugly Organ uit 2003. Dit was emocore zoals ik dat graag wilde horen: stuurs, dwars, maar tevens enorm speels en toch stiekem ook wel behoorlijk catchy, ondanks de soms enorm stuiterende gitaarlijnen en onstuimige songs. Ook de opvolger Happy Hollow mocht er wezen en belandde hoog in mijn jaarlijst van 2006. De verwachtingen voor de nieuwe Cursive waren bij mij dan ook redelijk hooggespannen. Zouden ze het hoge niveau volhouden? Welnu, laat ik het meteen maar melden: de nieuwe Cursive valt mij toch enigszins tegen. Het lijkt erop dat de band rond zanger Tim Kasher zich in een wat rustiger vaarwater probeert te laveren, waardoor deze nieuwe Cursive meer neigt naar Kasher's meer introverte zijproject The Good Life. En dat is niet wat ik van Cursive wil horen. De songs zijn an sich niet slecht ("From The Hips" is zeker een sterke single) maar gaandeweg de plaat heb ik toch het gevoel alsof de band er meer uit had kunnen halen. Iets meer gas op de plank had de voor Cursive-begrippen rustige songs beter gedaan. Ook mis ik de dissonante gitaren die juist op de voorgaande platen zo centraal stonden. Daarnaast doet de wat geliktere productie mijns inziens enigszins afbreuk aan de normaal gesproken zo krachtige sound van Cursive, waardoor dit al met al de eerste Cursive-plaat in jaren wordt die het niet tot mijn jaarlijst zal schoppen. Jammer maar helaas.

Verliefdheid, het blijft een van de wonder hoe dat werkt. Je ziet iemand die je leuk vindt, soms om totaal niet te beredeneren redenen en hopla voor je het weet heb je een relatie. Na een tijdje is het wonder echter geworden tot een verschrikking en werkt het niet meer van een of beide kanten. Tja, dan komt de pijn en moet je weer de moed verzamelen om verder te gaan. Mijn vriendin hoeft echter helemaal niet te schrikken, want het wonder werkt hier nog steeds. Ook de Britse Raissa Khan-Panni hoeft niet te schrikken. Ik ben niet verliefd op haar. Haar verschijning in Later With Jools betoverde me echter wel. Ze fascineert me met haar Björk-achtige stem en haar sprookjesachtige walsen die zij met haar band The Mummers ten gehore bracht. De cd Tale To Tell was dan ook snel aangeschaft en bij de openers "March Of The Dawn", "Wake Me Up" en "Wonderland" is het bij elke draaibeurt weer raak: de liedjes raken me nog steeds. Durft er nog iemand te bewerken dat walsen niet van deze tijd zijn? Mocht dit je afschrikken: het zijn niet alleen walsen die ten gehore gebracht worden. Vreemd genoeg is er vorig jaar een cd verschenen met dezelfde titel plus de toevoeging part one. Met deze versie zijn er dan ook de nodige doublures, al zijn er wat liedjes vervallen en toegevoegd. Blijft dat dit originele zeskoppige gezelschap (en dan nog heel veel gastmuzikanten), of misschien moet ik wel zeggen orkest, mij meesleept in hun wereld. Het enige minpunt dat ik zou kunnen bedenken dat na het overweldigend begin de rest een beetje teveel in dezelfde lijn ligt en mij net iets minder prikkelt. Komend jaar staan ze in ieder geval op Glastonbury. De Britten hebben het begrepen. Lowlands-programmering, leest u mee?

Kasabian neemt wel een apart plekje bij mij in. En dat mag je letterlijk nemen. Ik heb namelijk een litteken overgehouden aan een optreden van Kasabian in Paradiso. Een ongelukkige stap eindigde namelijk in een face-plant. Nog altijd, als je goed kijkt, kun je de sporen zien van mijn tand door de lip. Een litteken heeft altijd wel wat stoers en Kasabian heb ik ook altijd met stoer geassocieerd, een mooie mix van rock, dance en een beetje drum and base. Soms opzwepend, maar altijd lekker. En zo beginnen ze ook weer met West Ryder Pauper Lunatic Asylum. Ze knallen er werkelijkwaar in met "Underdog". Dat nummer gaat alle handen omhoog krijgen tijdens Lowlands, dat gaat wel goed komen. Dit houden ze redelijk vol tot en met het vijfde nummer "Take Aim". Maar dan ineens lijkt het wel of ik in een slechte western terecht ben gekomen. WRPLA ontaardt in weinig opzwepende muziek met her en der een gitaarriedeltje, saaie nietszeggende nummers waar ik niet warm voor loop. Alleen "Vlad The Impaler" en "Fire" steken er nog bovenuit. Ik heb weinig zin om met m'n aansteker (of mobieltje) omhoog te gaan staan bij Kasabian, maar het ziet ernaar uit dat we hem nodig gaan hebben. Het stoere is er zo wel snel af.

Ik tetterde enthousiast in mijn chatvenster richting Ewie 'Zo, die nieuwe Horse Company is goed!' Tot mijn verbazing reageerde Ewie een beetje lauwtjes terug. Ik had verwacht dat hij net als ik hun debuutplaat een fijn album vond. Maar hij was in zijn oordeel niet verder gekomen dan 'Wel aardig!' 'Mooi, dan haal ik die nieuwe cd dus mooi weer van zijn stapeltje en tik ik er zelf een stukje over', bedacht ik me vervolgens. De broertjes Hilberdink doen er op hun tweede plaat Olympus namelijk nog wat schepjes bovenop qua kwaliteit. En bovendien ook aan diversiteit. Ze plukken duidelijk de vruchten van een tijd in een band met stabiele line-up spelen. In hun vorige bandjes 16-Down en Prodigal Sons was altijd wel wát aan de hand. En deze mannen spelen nu toch al een aantal jaren in dezelfde samenstelling. Dat dat goed werkte hoorde ik al op Noorderslag 2008, waar de band een sterke set afleverde en Olympus is het logische vervolg hierop. De basis blijft een sterke mix van indie- met rootsrock. Een mengelmoes waar de band gewoon wel mee móet gaan scoren dit jaar. De single "I Don't Wanna Wake Up" laat goed horen waar de band toe in staat is. Lekker pakkende track met donkere inslag. Ik ben zelf een sucker voor hun Buffalo Tom-touch zoals ze die laten horen in "Starting To Get Better". Heerlijk gewoon. Maar zoals gezegd kiest de band slim voor een divers geluid, dat houdt de Olympus blijvend interessant. Goede voorbeelden hiervan zijn de fijne blazers in "Cornershop" en het wat meer experimentele "Took Me Long To Remember". Dat nummer wordt gevolgd door een walsende "Interlude" die overgaat in het melancholieke, tikkie dEUS-achtige "Love Will Lead You Home". Wat een goed idee! Zoals eigenlijk elke liedje op Olympus een goed idee is. Gr.R. schreeuwde al eerder DE BESTE NEDERLANDSE POPROCKRELEASE VAN DIT JAAR. Dit komt ook verdomd dicht in de buurt van zoiets dergelijks...

De Amerikaanse stad Seattle speelt een belangrijke rol in mijn muzikale ontwikkeling. Dat wil zeggen, als 'moederstad' van de grunge, want dankzij die stroming is mijn liefde voor muziek pas echt tot bloei gekomen en is zij zich allerlei kanten op gaan ontwikkelen. Tja, en nu is daar The Intelligence. Ook uit Seattle, en opgericht door de drummer van A Frames, Lars Finberg. En in tegenstelling tot de meeste platen uit Seattle klinkt de lo-fi noise hier bij vlagen erg kil, industrieel bijna (zoals in "I Hear Depression") en vervreemdend. Dat wordt soms goedgemaakt door een vrolijk deuntje (inclusief fluitende meneer en valse gitaarfeedback) als "Warm Transfers", of een surfnummer als "Universal Babysitter", maar zelfs die hebben niet de warmte die ze hadden kunnen hebben. Meestal is het namelijk niet erg melodieus, soms zelfs vals, en voelt het 'hard' aan. Niet in de laatste plaats omdat de zang hier duidelijk een ondergeschoven kindje is: het gaat meer om de woorden, om de inhoud, en dan moet je denken aan het pessimisme dat kenmerkend is voor post-punk als deze. Een pessimisme dat zich ook vertaalt in de keuze van hun MySpace-adres: theworldisadrag.

Het gaat erg goed met de Noorse band Datarock. De afgelopen twee jaar speelden ze zo'n 500 shows verspreid over de hele wereld, en hun muziek werd voor allerlei computerspellen en reclames gebruikt. "Als een Argentijns biermerk het nummer 'princess, you're a princess, you got the ass of a prince' wil gebruiken voor hun reclame kan ik daar alleen maar om lachen", aldus zanger Fredrik Saroea. Als mensen zo de muziek te horen krijgen en naar de live shows komen is het allemaal prima. Mensen kopen immers toch bijna geen cd's meer. Al weet ik niet of hij dit nu grappig bedoelt want binnenkort komt wel het nieuwe album genaamd Red uit.

Met hun rode trainingspakken, zonnebrillen en teksten zou je Datarock in eerste instantie niet erg serieus nemen. Ze liegen er dan ook niet om dat ze wel degelijk spelen met het concept van een image. Ook het feit dat Datarock op de meeste foto's als duo is afgebeeld hoort hierbij. "Ik ben eigenlijk het enige lid wat er altijd is" zegt Saroea. Verder wisselt de band telkens van opstelling, en is het een groot collectief van vrienden. Iedereen die meewerkt, of dit nu op het podium is of achter de schermen, maakt allemaal deel uit van Datarock. Dit netwerk van vrienden blijkt redelijk indrukwekkend, en varieert van Noorse topmuzikanten tot een drummer van Robbie Williams met eigen studio.

Je hoort het wel eens zeggen: 'Een kunstenaar moet lijden, dan is deze op zijn best.' Of dit nou altijd zo is daar is een boom over op te zetten, maar als de helft van wat Jessica Lea Mayfield ons voorschotelt op haar debuutalbum With Blasphemy So Heartfelt waar is, dan heeft ze als negentienjarige al een moeilijk liefdesleven achter de rug. Arme Jessica. Het levert in ieder geval duistere liedjes op die ze op kwetsbare wijze zingt en waarbij ze zichzelf begeleidt op een akoestische gitaar. Jessica heeft echter een soort van papa die zich over haar ontfermt heeft, Dan Auerbach. Auerbach (The Black Keys en tegenwoordig ook van zichzelf) stelde zijn studio twee jaar aan haar ter beschikking en nam de liedjes op. En alsof dat nog niet genoeg is speelt hij ook mee op o.a. gitaar, orgel, piano en drums. Daarnaast doet nog haar broer David mee op bas en is er ook nog een drummert. En om het feest, of beter gezegd de begrafenis, compleet te maken doen nog twee leden van Dr. Dog mee. Oh nee, er doet ook nog een cellist mee. Kijk, dat heeft mejuffrouw goed geregeld. Het enige dat voor mij echter telt is of het een fijn debuutalbum oplevert, en dat is dus met With Blasphemy So Heartfelt het geval. Af en toe wil ik zelfs met haar meehuilen, zeker als dit gevoel versterkt wordt door Auerbachs elektrische gitaar op bijvoorbeeld "I Can't Lie To You, Love". Ik gebruik het woord niet vaak: kippenvel.

Met een nieuwe cd van David Lowery en de zijnen weet je altijd een ding zeker: dat je goede rock voorgeschoteld gaat krijgen. De frontman van Cracker heeft een diverse smaak: hij is ook nog zanger van Camper van Beethoven, was met Cracker al eens support act voor de Ramones, en maakte nog niet zo heel lang geleden met Leftover Salmon een cd met bluegrassversies van zijn eigen Crackerliedjes. Ooit scoorden ze nog wat culthitjes met de briljante popsongs "Low" en "I Hate My Generation". Bij Cracker krijg ik dan ook altijd het 'Buffalo Tom-gevoel': ijzersterk op cd en live, culthitjes gehad, maar nooit echt doorgebroken in Nederland. Waarom niet, dat is mij dus ook een raadsel, want, zoals gezegd, de rock van Cracker is aanstekelijk en veelzijdig, met een prima zanger, ook op deze nieuwe cd weer. Verborgen achter songtitels die enthousiast lang zijn, schuilen heerlijke gitaarpareltjes. Een van de nummers met de kortste titels is "Darling One", maar dat is dan ook geen geheel eigen nummer, want mede geschreven door o.a. Susanna Hoffs (ooit van The Bangles) en Mark Linkous (van Sparklehorse). Een prachtig liefdesliedje en een van de hoogtepunten op dit verder toch al zeer consistente album. Ander opvallend nummer is het duet met Drive By Trucker Patterson Hood, "Friends", een heus countrynummer met een grappige twist. Een twist die je trouwens ook terugvindt in de MySpace-naam van de band. Cracker ten voeten uit, zou ik zeggen!

Eerder stak ik hier al de loftrompet over Little Boots en haar twee EP's. Dat haar debuut eigenlijk heel snel volgt is dan ook een logisch gevolg. Victoria Hesketh is namelijk hot aan de andere kant van het kanaal, maar hier kan ze nog weinig potten breken met haar uitgebrachte singles. Wellicht heeft dat er ook toe geleid dat ze onlangs haar optreden op London Calling afzegde. Met de release van Hands moet daar dus verandering in komen. Het album staat in ieder geval weer vol met hitpotente electropopliedjes die de concurrentie moet aangaan met die andere hitmachine van dit moment, Lady GaGa. En op basis van liedjes als "Remedy", "Earthquake" en de huidige single "New in town" moet dat zeker gaan lukken. Ook de eerder uitgebrachte singles "Stuck on repeat" en "Meddle" zijn weer voorzien van een nieuw jasje maar ook in deze versies gaan die niet vervelen. Deze keer zat Geg Kurstin weer voor het grootste deel achter de knoppen, maar ook Joe Goddard van Hot Chip heeft een groot aandeel gehad in de productie. Het hele album heeft een fijne jaren 80-feel over zich en heeft tegelijk een toch eigentijds geluid, waar bijvoorbeeld Madonna jaloers op zou moeten worden. Dat jaren 80-gevoel wordt natuurlijk nog extra versterkt door "Symmetry", het duet met Philip Oakey, beter bekend van Human League. Daarnaast draagt de foeilelijke album cover hier ook een mooi steentje aan bij. Hands is gelukkig een sterk popalbum geworden, met een lekker luchtig en zomers geluid. Hiermee mag ze wat mij betreft ook hier in Nederland snel doorbreken. En dan alsnog op de volgende editie van London Calling spelen graag.

En jawel, weer een nieuwe loot aan de tweetallen-zonder-bas-rockduo-boom die ook ooit The Black Keys en The White Stripes voortbracht, maar hier gaat het om een band uit Groot-Brittannië. De Welshe broertjes Clifford (Alec op gitaar en vocalen en Brennig op drums) halen echter wel ergens anders hun mosterd. De muziek op Everything's For Sale lijkt veel meer geïnspireerd door de blues(rock) van bijvoorbeeld Johnny Winter of Peter Green, maar dan wat psychedelischer, en doet hier en daar zeker ook denken aan de heavy rock van bijvoorbeeld Led Zeppelin. Inclusief de vette gitaarriffs, zoals op "Stranger Dig", en met een zanger die een behoorlijk rauw randje aan zijn stem heeft, een beetje zoals John Fogerty. "Maria Maria" doet dan weer denken aan de hele vroege The Black Crowes of de vroege The Cult. Dat nummer zou dan ook wel eens een publiekslieveling kunnen worden. En anders is dat wel "Coming On Through", vette rock 'n' roll waarbij ik me zo een pit voorstel tijdens concerten. De broertjes rocken zo negen nummers lekker een eind weg, zonder ergens de luisteraar een kleine adempauze te bieden. Dat wil zeggen, tot aan het laatste nummer, want "Mary's Tune" is een beetje een buitenbeentje: een prima countryliedje met akoestische gitaar en de mondharmonica. Dat kunnen ze dus ook al.

Even heb ik nog met de gedachte gespeeld om naar de veertigste verjaardag van Pinkpop te gaan samen met mevrouw Storm. Om even de zinnen te verzetten. Wij zijn allebei meer dan een beetje gecharmeerd van Depeche Mode. Even een dagje open neer naar Pinkpop voor die band, dat was zeker een optie. Helemaal omdat "Wrong", de single die hun nieuwe cd Sounds of the Universe vooraf ging, weer een meer retrogeluid liet horen dan Depeche Mode in misschien wel twintig jaar in de studio vereeuwigde. Nu ja, dat wij niet naar Pinkpop gingen en waarom, dat mag ondertussen duidelijk zijn. Donders spijtig dat frontman Dave Gahan met die lichamelijke ongemakken zat, want Sounds of the Universe laat horen dat de band in de studio wel in goede doen was. Beter in ieder geval dan bijvoorbeeld op Exciter uit 2001. En ook beter dan op Playing The Angel (2005), al zouden de meningen ten over die laatste nog kunnen verschillen. Maar goed, ik ben een kind van de jaren tachtig en vind het absoluut niet erg dat Depeche Mode meer teruggrijpt naar hun geluid uit die periode. Martin Gore heeft zich helemaal uitgeleefd met zijn verzameling analoge synths. Het voordeel voor Depeche Mode is echter dat teruggrijpen in hun geval totaal niet resulteert in een gedateerd geluid. Naast de single "Wrong" is het voortslepende (en lange!) "In Chains", dat de plaat opent, hier ook een goed voorbeeld van. Het nummer wordt zorgvuldig laagje voor laagje opgebouwd en Gore toont aan als tekstschrijver veel gegroeid te zijn. Al zijn die teksten wel aardedonker. Hopelijk komt de band snel met wiedergutmachungsoptredens naar ons land. Ik ga dan in ieder geval kaarten scoren. Zoveel is wel zeker.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jarvis Cocker is niet meer de Jarvis Cocker die we kenden als stijlvolle, brildragende voorman van Pulp, grossierend in even stijlvolle popsongs met een twist. En nee, er staat dus geen "Common People" of "Disco 2000" op Further Complications. Sterker nog, deze tweede soloplaat van Cocker is een fikse stap verwijderd van zijn eerste eigen cd, Jarvis. Daarvan kon je nog zeggen dat het een min of meer logisch vervolg was op het werk met Pulp, maar dan meer aangekleed en meer beïnvloed door het werk van helden als Serge Gainsbourg en Lee Hazlewood. Voor Further Complications lijkt Jarvis Cocker niet voor niets de productionele hulp van Steve Albini te hebben ingeroepen. Want het toverwoord is hier: rock. Kale, degelijke, maar o zo slim in elkaar gezette rock, met een opvallende plek voor blazers. Het lijkt soms van-dik-hout-zaagt-men-planken ("Angela"), maar Albini en Cocker laten blijken dat ze niet van de straat zijn. De titeltrack klinkt verdacht veel als een track van David Bowie (dat koortje!) of Roxy Music. Jarvis Cocker heeft voor Further Complications meer adrenaline in zijn songs toegelaten dan ooit tevoren, maar is zijn zelfspot niet verloren, getuige het lekkere "I Never Said I Was Deep". Rock 'n' roll, maar voor alles: stijlvolle rock 'n' roll.

Als je zo jong bent dat je denkt dat er een reële kans is dat er Tsjernobyl-straling in de door jou verorberde moedermelk zat, is het niet moeilijk om enthousiast te worden als vooraanstaande muziekmedia een lang geanticipeerd album ook daadwerkelijk bejubelen. De naam Fleet Foxes valt, zelfs The Beach Boys worden niet gespaard, en ja, het eerste dat ik dan kan denken als ik eigenlijk helemaal niets bijzonders hoor is: 'Shitfuck, ik heb het bij het verkeerde eind...' Nog maar een extra keertje door de draagbare muziekspeler jassen, wie weet maakt dat verschil. Nee, echt niet, nog geen imitatie van een kriebel in de genitale streken. Tuurlijk, dat "Two Weeks" is geinig, maar de rest van het album is eigenlijk weeïg. De vergelijking met Fleet Foxes is dan ook zeker niet de mijne, want ondanks dat het ook daar vooral om sfeer gaat, zit daar toch meer pit in, om van The Beach Boys maar te zwijgen, want for heaven's sake, die hadden sex appeal. Bij Grizzly Bear is het toch echt nodig dat de mannen meerstemmig zingen, want als ik te lang sologezang hoor, vind ik het snel welletjes. Zeikerig is niet het goede woord, maar komt wel verdraaid dicht in de buurt. Ik wil dus helemaal niet de toorn van de recensiegoden over mij afroepen, maar euh, nee Pitchfork, u zit ernaast. Het is overigens zeker geen slecht album en het is goed dat bands succes kunnen hebben met een folky, niet overgeproduceerd album (al is er met de productie niets mis, mooi vol geluid). Ik weet niet of ik de schuld hiervoor in Grizzly Bear's schoot moet leggen, maar het had wat mij betreft geen kwaad gekund als ze de verwachtingen een klein beetje hadden getemperd, want vooral daardoor viel de luisterervaring mij niet helemaal mee. Ben je door de recessie overigens net je baan kwijt, zorg dan dat het eerste wat je met je WW-uitkering doet een ritje naar de muziekwinkel is. Grizzly Bear gaat je dan zo diep in je depressie trekken dat je nog minimaal drie maanden door kunt met zwelgen in zelfmedelijden. En dat is ook een uiterst bruikbare functie van muziek.

Er worden achter de schermen bij File Under nog wel wat grappen over gemaakt, de Erebus rereleases. Het is ook een beetje vreemde platenmaatschappij. Een website hebben ze niet, veel andere informatie is er niet te vinden en de platen zijn van dermate obscure acts dat je je soms afvraagt of het een en ander serieus is. Maar meestal even uniek en absurd. En leuk. Zo leuk, dat toen Storm achter de schermen meldde dat Lowlands om zijn Twitteraccount gevraagd had (hij bezit @lowlands), we meteen riepen: dan willen wij een Erebuspodium op Lowlands. Het zal er wel niet van komen, ook al omdat een groot deel van de bands amper terug te vinden is.

Greer bijvoorbeeld. Amerikaanse band uit North Carolina, wiens enige claim of fame is, dat Don Dixon er nog in meedeed. Ze spelen op Between Two Worlds een beetje mediocere seventies psychedelica met hier en daar een vleugje Zep, mede door de op Plant gelijkende zang. Aardig gedaan, maar opvallend is het niet.

Opvallend is wel Gedo, het tweede album van Gedo, een Japanse band, die aldaar een cultstatus heeft. En terecht want dit is fenomenaal! Een combinatie van ouwe rock (Hendrix, Velvet Underground), ouwe punk (Ramones, MC5) en zelfs Sex Pistols en dat 3 jaar voor die opgericht werden! Ze blijven dicht bij hun favorieten, maar wat is het goed. Het is live, het rammelt als een gek, het is ergens live opgenomen, maar de energie spat ervan af. Dit is zo goed dat ik zelfs de drumsolo door de vingers zie. Puik is ook het artwork, volledig in het Japans! Gedo ging, helaas, in 1976 al uit elkaar, maar die mogen rustig een reünie plannen en dat hoeft niet voor het Erebus podium. Die krijgen de Grolsch ook wel vol…

In zijn uppie is 'ie nog over, trouwe loebas gitarist Michael Holmes. Zelfs Martin Orford met wie hij ooit IQ oprichtte heeft de band nu verlaten en hij is het enige échte oerlid van IQ dat nog present is op hun nieuwe album Frequency. Zanger Peter Nicholls maakte immers ook een jaar of vijf geen deel uit van de Engelse neo-prog-formatie in de jaren tachtig. Ik had er een hard hoofd in dat de band het wel zou redden zonder Martin Orford. Holmes blijkt met Mark Westworth (van het mij verder onbekende Darwin's Radio) een prima vervanger in huis gehaald te hebben. Westworth probeert gelukkig niet de stijl van Orford klakkeloos te kopiëren, maar ook niet zelf nadrukkelijk zijn stempel te zetten op Frequency. Zijn spel is wel net iets moderner dan dat van Orford. Wat me aan Frequency wel gelijk opviel was het precieze en veel dynamischer drumwerk van Andy Edwards die sinds een paar jaar in IQ zit. Ehh, zat moet ik zeggen, want hij blijkt (helaas) bij de optredens al weer plaats gemaakt te hebben voor oer-lid Paul Cook. Ondanks alle veranderingen in de line-up kan ik een IQ-track nog steeds uit duizenden herkennen. Na een fractie van een seconde zang van Nicholls weet je wie je voor je hebt. Maar ook zonder die zang is een IQ-liedje ogenblikkelijk herkenbaar. Wat dat betreft heeft de band door de jaren heen duidelijk een eigen signatuur ontwikkeld die ze met groot geduld (drie cd's in tien jaar tijd is niet echt heel erg productief) en de tong uit de mond verder aanscherpt. Het resulteert erin dat Frequency een beetje een voorspelbaar, maar absoluut ook een puik symfo-album is, al verrast het losse begin, het venijn en de power in het vervolg van een track als "Stonger Than Fiction" stiekem best en is de tegen progmetal aan hikkende power van "The Province" ook niet allerdaags voor IQ. Het maakt dat Frequency zich als vanzelfsprekend staande houdt naast zijn sterke voorgangers.

Mocht je ooit een band in het genre post-hardcore gaan beginnen, dan is Steve Evetts je man. Alle belangrijke bands in het genre heeft hij reeds geproduceerd en hier is het album Rattlesnake van A Static Lullaby geen uitzondering op. De groep weet al jaren op te vallen door de twee sterke zangers - en laten Joe Brown en Dan Arnold nu tevens de enige originele leden zijn. Naast de twee zijn er namelijk reeds vijf muzikanten versleten. Het vierde album is zelfs uitgebracht zonder een tweede gitarist. Is het hierdoor een minder hard en erg kalig album geworden? Totaal niet, de tien nummers knallen de speler uit. Hopelijk is door het besluit het vele geschuif in de formatie afgelopen en staat hier een viertal dat een gouden combinatie blijkt. De nummers staan voor een half uur plezier en de cd wordt afgesloten met "Toxic", een cover van Britney Spears in een wel erg opvallend jasje. De band bestaat acht jaar, maar is nog nooit in Nederland geweest. Hopelijk brengt de nieuwe plaat een leuke tour met zich mee, want daar zitten genoeg mensen om te springen. Misschien dat dan ook die kerel van Lords Of Metal even moet langskomen, want wedden dat ze dan zelfs deze zuurpruim kunnen overtuigen.

Als zanger van het Haagse Frezno Falls maakte Leo Gstrein al wel enige naam, maar desondanks zullen er ook nog veel muziekliefhebbers zijn die zijn naam niet kennen. Terwijl hij ook onder zijn eigen naam al een cd heeft uitgebracht. En nu is er dan Strange Ways To Save The World, Gstrein's tweede solo-cd. Al mag de plaat die naam eigenlijk niet hebben, omdat hij een heuse band om zich heen geformeerd heeft. De sound? Die ligt niet zo heel ver van die van Frezno Falls af: degelijke poprock met bij vlagen pakkende refreinen, dramatiek, en hier en daar een mooie dynamiek, zoals in "Slow Motion", dat van een soort ballad opgebouwd wordt naar een stevige climax. "What's Going On" is, ondanks de klassieke titel, dan weer een tikje saai, want rechttoe-rechtaan en weinig origineel, en dat wordt dan ineens afgewisseld met het heerlijk dramatische "This Evening". Gstrein noemt zelf Elbow als een favoriete band, en dat is terug te horen in zijn songmateriaal. Ik zou hem niet direct in diezelfde categorie plaatsen, maar Nederland heeft er wel een prima singer-songwriter bij, die meer erkenning verdient dan hij nu krijgt, zelfs al zijn niet alle tien nummers op deze cd even sterk. Misschien is het idee om toch weer een band te beginnen en die een pakkende naam mee te geven, in plaats van onder zijn eigen, wellicht moeilijk te onthouden, naam, te opereren?

Dat Sigur R�s hun landgenoten van For A Minor Reflection meesleepten op tournee was niet zo heel verwonderlijk. In For A Minor Reflection speelt namelijk de broer van Sigur R�s-bassist Georg Holm. Ik was er zelf niet bij daar in de Heineken Music Hall, maar ben een beetje bang dat de jonge IJslandse band daar helemaal verzopen moet zijn. Die kans bestaat natuurlijk sowieso al voor een voorprogramma, maar met instrumentale post-rock de hele HMH voor je winnen, dat is schier onmogelijk. Daarvoor moet je in een zaaltje als Ekko zijn, waar ik een paar jaar terug Explosions in the Sky ademloos bekeek tijdens een van de beste optredens die ik ooit zag. Met het noemen van Explosions in the Sky kan ik gelijk de vinger leggen op het pijnpunt bij de debuut-cd van For A Minor Reflection. Reistu �ig Vi�, S�lin Er Komin � Loft (fok wat een titel!) is absoluut prachtige post-rock, maar het is helaas ook weer post-rock zoals ik die de afgelopen jaren al heel veel gehoord heb. De opbouw naar apocalyptische crescendo's klinken me veel te bekend in de oren om me net zo diep te raken als Explosions in the Sky ooit deed bij hun overdonderende debuut. Bovendien vind ik de dosering en timing van de uitbarstingen ook niet altijd even gelukkig. Het titelnummer is hier misschien nog wel het beste voorbeeld van. Dat klinkt niet lief zeg je? Nou, sorry dan. Gelukkig revancheert de band zich in de tweede helft van Reistu �ig Vi�, S�lin Er Komin � Loft. "�kyrr�" is bijvoorbeeld een prachtnummer met een verrassende wending en bovendien zeer secuur gedoseerd. Toch is deze debuut-cd kroonstekerij pur sang, maar blijft de koning stevig in het zadel. Ondanks dit alles kan ik het niet laten ze dit weekend te checken in Ekko, want post-rock en Ekko, da's een gouden combinatie weet ik uit ervaring.

Dat het een paar albums kan duren tot je je eigen niche gecre�erd hebt in de post-rock, dat laat Tom�n horen op hun nieuwe, derde cd Where Wolves Wear Wolf Wear. Was de mix van post-rock met indietronica op hun eerste twee platen nog duidelijk ergens langs te leggen, op deze nieuwe cd verkennen ze duidelijk nieuwe paden. Zonder hierbij de banden met hun verleden hardhandig door te snijden. Wat gelijk opvalt aan Where Wolves Wear Wolf Wear is de fraaie vormgeving. Het in zeven tracks vertelde verhaal komt vergezeld van een strip getekend door de broertjes Wouter en Lode Vlaeminck waarin allerhande wild vanzelfsprekend weer een grote rol speelt. Maar dat zal niemand verbazen gezien de titels van de voorgaande cd's. Tot op de seconde nauwkeurig wordt hierin aangegeven waar je je in het vreemde verhaal bevindt. "Take On Me", maar dan een cd lang, zeg maar. Erg fraai gedaan. Het geeft de cd meerwaarde en geeft me nog meer het idee dat je die album als geheel moet benaderen, dan als zeven afzonderlijke tracks. Slimme zet. Nog slimmer (en belangrijker) is toch wel dat de band muzikaal nieuwe wegen verkent. Af en toe bijna Pixies-achtige furie ("Fisherman"), dat hoorde ik ze nog niet eerder doen. Net als de Battles-staccato in "Locksmith" en melodie�n die zo uit de pen van The Shins hadden kunnen komen. Door dit te doen in combinatie met de stabiele post-rock-basis wordt Where Wolves Wear Wolf Wear tot een ongemeen spannende plaat, die misschien wat meer van je vergt als luisteraar, maar dat langzaam prijsgeven van zijn geheimen is een krachttoer met uiteindelijk een gloedvolle beloning van het aanschouwen van het langzaam ontpoppen van een pracht-cd.

'Due to lack of interest, tomorrow is cancelled'

Het is niet voor het eerst dat The Spades er mee kappen, maar deze keer is het menens. Na tien jaar van sex, drugs, rock 'n' roll en nog veel meer andere ranzigheid is het wel genoeg geweest. Weinig andere bands hebben de rock'n'roll way of life zo hoog in het vaandel staan als Denvis en consorten. Daarom neemt de band ook in stijl afscheid met een Rock & Roll Revue langs de Nederlandse podia. Samen met Ottoboy, The Deaf en DJ Dikke Dennis maken de The Spades voor het laatst het land onveilig. En daar kun jij bij zijn, want File Under gaf enkele setjes van twee kaarten weg voor de show op zaterdag 6 juni in Tivoli de Helling. Daarvoor ben je nu te laat. Dus.

Di-Rect deed in hun afgelopen theatertournee een aardige Nederlandse versie van Tommy. Maar er gaat natuurlijk niets boven de echte versie van Townshend en consorten. Toch kreeg ik nu een versie opgestuurd die ik meer dan aardig vind. Het is overigens geen nieuwe versie, maar een uit 1972 en geen uitvoering van een band, maar van een heel orkest: The London Symphony Orchestra. Die begeleiden een all-star line-up die de zang voor hun rekening neemt. Die bezetting is om te likkebaarden. Want hoe zou je het anders moeten noemen, met achtereenvolgens Pete Townshend, Sandy Denny, Graham Bell, Steve Winwood, Roger Daltrey, Maggie Bell, Richie Havens, John Entwistle, Merry Clayton, Ringo Starr, Rod Stewart en Richard Harris achter de microfoon? Ik had eerst wel mijn twijfels. Zou het wel werken zoveel verschillende stemmen en een georkestreerde versie van Tommy. Nou, dat werkt dus allebei heel goed. De power en dynamiek die het honderdkoppige orkest geeft aan de muziek is behoorlijk overweldigend. Het schijnt dat het voor Townshend de uitvoering was zoals hij die altijd voor ogen had. Ook de verschillende stemmen werken erg goed. Als Sandy Denny "It's A Boy" zingt loopt bij mij het kippenvel over mijn rug en de power die Merry Clayton geeft aan "Acid Queen" is ongeëvenaard. Ook Rod Stewart doet het heel erg goed als "Pinball Wizard". Het is wel goed dat Daltrey zelf de cruciale partijen voor zijn rekening neemt. Als hij in "See Mee, Feel Me" begeleid wordt door het English Chamber Choir én orkest krijg ik echt de neiging om op te gaan staan en uit volle borst mee te gaan zingen. Het is een superbe einde van een overdonderende uitvoering.

Elfin Saddle is vernoemd naar de favoriete paddenstoel van Emi Honda en Jordan McKenzie. Het is een paddenstoel die lijkt op een kleffe oliebol. Zo eentje waar kabouter Spillebeen weigert op te zitten. Maar genoeg over paddenstoelen, want het samenzijn van Emi en Jordan is interessanter. Emi komt oorspronkelijk uit Japan en vloog helemaal naar Canada nadat ze Jordan via internet ontmoet had. In Canada verdeelden ze een stapel instrumenten. Emi kreeg de ukelele, de zingende zaag en drums. Jordan de accordeon, de banjo en de xylofoon. Ze begonnen in kleine zaaltjes te spelen, maar maakten daarnaast ook beeldende kunst. Indrukwekkende sculpturen die lijken op decors van jaren zeventig sci-fi films, gemaakt van plukken wol, stukken touw en printplaten. Leuk voor de tuinier met smetvrees. Hun muziek is echter minder vlekkeloos. Hoewel het regelmatig spannend, verontrustend en gedesoriënteerd klinkt, vraag ik mij af wat ze nu precies willen. Mijn vermoeden is dat het wellicht helemaal niet de bedoeling is dat Japanse en Canadese muzikanten zich in nabijheid van elkander begeven. Toegegeven, van "The Hammer Song" word ik direct vrolijk. En de combinatie van de zang van Emi en Jordan en een ogenschijnlijk groot orkest, dat klinkt als een stel schizofrenen met kapotte instrumenten die er plots wat Klezmerdeunen uit jagen, is prima geschikt als soundtrack bij de eerder genoemde sculpturen. Maar hoe vaak begeef je je tussen geknutselde miniatuurlandschappen van oud speelgoed?

Verandering van spijs doet eten, en ook in muziek is dat iets om rekening mee te houden. Ik heb hier dan ook al vaak verzucht dat ik variatie miste op een bepaalde cd. Maar dat het ook naar de andere kant kan doorslaan bewijst Visiones Paganas van het Peruaanse gezelschap Don Juan Matus. De cd begint met het prachtige instrumentale "Foresta Esmaralda". Akoestische gitaar, dwarsfluit, en heel veel liefelijkheid. Maar nog geen drie minuten later stort er een bak herrie over de luisteraar uit die zijn weerga niet kent, als er plotseling Jimi Hendrix-achtige gitaren afgewisseld worden met schreeuwerige zang. Het heeft allemaal een lompige ruwheid die in schril contrast staat met de voorafgaande verstilling. En hier blijft het niet bij: de band heeft bijvoorbeeld ook nog een singer-songwriter ballad, een minimalistisch pianostuk met parlando vocalen en een zweterige blues in petto. U begrijpt waar ik naar toe wil: de samenhang is voor de argeloze luisteraar ver te zoeken en dat is meteen het grootste probleem dat ik met deze cd had. Los hiervan hoor je een band die erg losjes (soms op het slordige af) speelt, zingt met een ehhh... laten we het een ongeschoold geluid noemen, en een productie laat horen die zwaar in de jaren 70 is blijven steken. Voor hen die dat waarderen valt er veel te smullen, maar kennis van de Spaanse taal is een wel pré, want de dramatiek in de vocalen doet vermoeden dat de Peruanen ons een spannend verhaal vertellen. Maar eerlijk gezegd betwijfel ik of die talenkennis voor de luisteraar veel zou uitmaken: door het gebrek aan samenhang in de muziek valt de eventueel aanwezige draad in het verhaal zowiezo grotendeels weg. Maar u mag uiteraard zelf proberen om het allemaal wél te volgen...

Cuby and the Blizzards, bestaan die nog? Ja hoor, ze zijn al sinds 1996 weer bij elkaar. Eigen materiaal is er sinds 2000 niet meer verschenen. Tot nu dus, Cats Lost met elf liedjes is hun nieuwe boreling. Oké, enkele muzikanten doen niet meer mee. Erwin Java vervangt nog steeds Eelco Gelling die zo nodig (even) naar The Golden Earring moest gaan en bijvoorbeeld (inmiddels wijlen) Herman Brood werd er in 1970 al uitgegooid (wegens drugsgebruik). Harry Muskee (1941) mag dan inmiddels op leeftijd zijn, de blues heeft hij nog steeds. Voor de productie tekende Daniël Lohues. Cats Lost is geen verrassend album geworden, maar wel een album waar Cuby-fans ongetwijfeld enthousiast over zullen zijn. Qua geluid past het prima in de rij van albums uit de hoogtijdagen van Cuby, eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Nergens klinkt het geforceerd en dat is een vette pre. Het enige dat ik me afvraag is of Muskee nou zo nodig over onderwerpen als Irak moet gaan zingen, maar ik vergeef het hem. Tenslotte is Cuby and the Blizzards wel zo'n beetje het beste dat de Nederblues heeft opgeleverd en nog steeds oplevert.

The Radio Kings bestonden nog niet in de jaren zestig en zeventig. De band uit Boston kwam in 1991 bij elkaar en brachten tussen 1994 en 2000 drie albums uit. De belangrijkste personen zijn Brian Templeton (vocalen en harmonica) en Michael Dinallo (gitaar) die nog steeds van de partij zijn. Na 2000 werd het stil, maar de laatste jaren traden ze weer op en nu zijn ze terug aan het albumfront met het album - met de briljante titel -The Radio Kings. Deze bevat elf liedjes, waarbij de blues de boventoon voert maar waar er invloeden zijn vanuit de soul en americana. Zeven liedjes schreven ze zelf, "She Belongs To Me" is een cover van Magic Sam, "You're Gonna Make Me Cry" is een cover van Deadric Malone en er staan nog twee bewerkingen op van traditionals. Ze passen prima tussen de eigen nummers. Het album wordt opgedragen aan de overleden ex-leden Dave Clarke en John Packer. Dit is een waardig besluit en nu ze een album bij een Europees label hebben uitgebracht een sollicitatie naar een plekje op de diverse Europese bluesfestivals van de komende zomer waar ze kunnen laten zien dat er nog steeds leven zit in de blues van The Radio Kings.