"Imitatie is de ultieme vorm van bewondering", zo wordt wel eens gezegd. In de muziekwereld is dat niet geheel vanzelfsprekend, met plagiaatzaken tot gevolg. Een andere vorm van imitatie is echter imitatie van de stijl van een andere artiest of band. Dat mag gelukkig, want iedere muzikant zal dingen oppikken van zijn eigen idolen. En wat te denken van parodieën, pastiches en tributebands? Waar ik minder mee op heb, is het soort bands dat zich erop toelegt zoveel mogelijk als het voorbeeld te klinken - met "eigen" nummers maar zonder er op welke manier dan ook een eigen draai aan te geven. Rhino Bucket is al de tweede AC/DC-kloon die ik voor m'n neus krijg in een jaar tijd. Airbourne was de eerste en daar werd ik al niet warm of koud van. Bij Rhino Bucket is het van hetzelfde laken een pak. Ex-AC/DC- en huidig Dio-drummer Simon Wright moet blijkbaar nog voor een flintertje authenticiteit zorgen, maar het blijft een een-op-een-kopie. Een goede kopie, net zoals Airbourne, maar nog steeds een kopie. Georg Dolivo, de Finse aanstichter ervan, houdt dat inmiddels al zeven albums lang vol, dus er is blijkbaar belangstelling. En het is waar, er zitten nummers bij die prima op een van de AC/DC-albums uit de Bon Scott-tijd hadden gekund, zoals "Take Me Down". Door de wat lijzige stijl van zingen krijg ik vooral associaties met Dirty Deeds Done Dirt Cheap. Maar het oordeel blijft niet heel positief: elf redelijke AC/DC-deunen.

Nooit van gehoord, van deze Hybrid Children. Vreemd, want deze plaat schijnt al de achtste release van deze Finnen te zijn, sinds 1993. Er zijn bands die voor minder de pijp aan Maarten geven... Het mooie aan Scandinavische rockbands is dat ze zo vaak zo verdomd goed zijn. Raadsel waarom, maar waar het bij de Amerikanen vaak stuk loopt op te veel poses en theater is het bij de vodkadrinkers uit het koude noorden veel vaker menens. Beste voorbeeld: natuurlijk de Hellacopters ten tijde van hun eerste twee platen. Ook: de Backyard Babies (ja, nu niet meer, maar toch. De plaat "Total 13", wauw!). Maar onlangs liep ik weer zo"n band tegen het lijf: Mind Of Doll. Bij de BYB komt Hybrid Children nog het meeste in de buurt. Smerige, sleazy rawk met een flinke dosis eighties glam. Natuurlijk kunnen ook deze Finnen het niet laten: een down tempo "emotionele" rocker op de plaat zetten. Twee zelfs: "Fire Always Burns In Us" en "Out In The Wasteland". En een titel als "Dancing On Roses" is natuurlijk ook om kippenvel op verkeerde plaatsen van te krijgen. Maar toch; toch is dit tof. Waarom? Omdat het ergens toch weer bewonderingswaardig is. En misschien omdat ze tegen elke goede raad in blijven doen waar ze zin in hebben: ze zijn immers al 16 jaar bezig. Ik moest even denken aan de fantastische film The Wrestler, met Mickey Rourke als afgeserveerde showworstelaar "The Ram" in de hoofdrol. Rourke beweert in de film: "It all was good, until that Cobain-dude ruined it all. Nineties sucked!" Hybrid Children moest na deze scene niet een beetje lachen, zoals jij en ik. Nee, ze knikten instemmend.

Een loodzware taak, zo voelde het. Het recenseren van de nieuwe cd van Current 93. Ten eerste, het is niet de gemakkelijkste muziek, David Tibet is niet de gemakkelijkste man en de Current 93-fans zijn niet de gemakkelijkste fans. Die fans, het zijn er niet zoveel, laten zich meestal lyrisch uit en zien in Tibet meer dan een muzikant. Er ligt dus nogal wat druk op me, al zal ik van Tibet niet zo snel last krijgen. Om mijn uitgangspositie wat zwakker te maken, ik ben ook niet zo bekend met het werk van Current 93. Of althans, ik was niet zo bekend met het werk van de band. Want om Aleph at Hallucinatory Mountains op waarde te kunnen schatten ben ik gaan grasduinen door het oeuvre van Current 93. Wat waarschijnlijk gaat resulteren in een levenslange fascinatie. En daarbij hielp Aleph at Hallucinatory Mountains. Deze laatste plaat, een product van drie jaar werk, wat ontzettend lang is voor een hyperactief man als Tibet, eigenlijk de enige man achter Current 93, is misschien wel zijn meest toegankelijke. Of zijn minst ontoegankelijke. Want makkelijk wordt het nooit met Tibet's apocalyptische folk. Aleph is een conceptplaat over een Adamachtige figuur en laat al de bekende Tibet thema's: occultisme, esoterisme, moord doodslag en natuurlijk de Apocalyps langskomen. Een plaat die zich laag voor laag ontvouwt en zoals al gezegd, net iets beter klinkt en net iets toegankelijker is dan zijn laatste platen. Je moet van de stem van Tibet houden, niet wars zijn van zweverigheid hier en daar, al wordt het hier stevig aan de grond gehouden door wat gitaarmuren, maar het geeft een puik inzichtje in Tibets wereld. En een opstapje voor een wereldreis door het universum Current93…

De spil van dit Griekse trio wordt gevormd door Thanasis Lightbridge die zijn andere band Dol Ammad nog niet kosmisch genoeg vond en zich in deze creatie daarom verliest in ambivalente vrijages met electronica, prog en avant-gardistische black metal erupties, resulterend in een flinterdun, breed uitwaaierend geluid, op smaak gebracht met een scherp gekruid psychedelisch sausje. Het geheel laat zich het best omschrijven als een kruisbestuiving tussen Pink Floyd, Ayreon en Ozric Tentacles, maar wel met een meer lichtvoetige inslag en Jean Michel Jarre achter de synthesizer om een spacy sfeer te creëren. Zelfs Porcupine Tree komt zo nu en dan om de hoek kijken. Heel erg metal is dit schijfje overigens niet. De melodielijn is zweverig, hetgeen zwaar onderstreept wordt door de engelachtige vocalen van Kortessa Tsifodimou die met haar ijle klanken veelal op de hoogste sporten van de toonladder vertoeft en daarmee de orchestrale escapades van haar muzikale evenknie Thanasis op bevallige wijze van ondersteuning voorziet. Hetzelfde geldt trouwens voor de partijen van snarenplukker Dimitris Makrantonakis. Zijn bijdrage is weliswaar te beperkt voor metalbegrippen, maar wanneer hij eenmaal de ruimte krijgt, ontvlieden wonderschone riedels aan zijn vingers. Al met al is The Universe Expands een aparte luisterervaring, het best genoten bij een romantisch getint kaarslicht soiree.

Mijn muzieksmaak is gaandeweg de jaren steeds softer geworden. Tekenden de grunge en de alternatieve gitaarrock vooral de jaren tussen mijn twintigste en dertigste, daarna werd het toch meer de melodieuzere gitaarrock en zelfs de folkrock die ik het meest beluisterde. The Skygreen Leopards is daarbij vreemd genoeg nooit voorbij gekomen, terwijl zij met Gorgeous Johnny inmiddels alweer hun zesde plaat hebben gemaakt. Het duo uit San Francisco flirt hier en daar wat met Jehovah, en kan dus evengoed onder relirock geplaatst worden, maar als je sec naar de muziek luistert, valt die helemaal niet tegen. De jaren zestig zijn alom vertegenwoordigd (luister naar het titelnummer!). Ik hoor bijvoorbeeld The Byrds voorbij komen en de jonge Simon & Garfunkel. Nee, er is niets te vinden dat verraadt dat deze plaat echt uit 2009 stamt. Met bloemen in je haar en een roséetje op een terrasje in het zonnetje is de meehum-jingle-jangle op deze cd prima verteerbaar. Meer heeft de plaat dan ook niet echt om het lijf. Neohippiemuziek die aan het eind van het jaar in geen jaarlijstje zal prijken, maar die wel blij maakt. Aan jou de keuze!

Zou de derde plaat van Madison Violet (eentje onder de naam Madviolet, twee onder de huidige naam) moeizaam tot stand zijn gekomen? Afgaand op de tekst van opener "The Ransom" valt het tegenwoordig niet mee om in een bandje te spelen: 'The money ain't coming in like I hoped/ And all this smoke / Is like a hammer in my throat/ It's only rock and roll/ With a sold-out show/ Darlin' please/ Can we go home?' Laten we het er in ieder geval op houden dat die sold-out show nog lang geen routine is voor de dames van Madison Violet. Want hoewel ze zo langzamerhand een aardig publiek hebben opgebouwd - waar ook de Canadese held Ron Sexmith deel van uitmaakt - zijn ze er nog lang niet. Wel is No Fool for Trying weer een stapje vooruit ten opzichte van hun al te brave vorige plaat, Caravan. De klassieke countryfolk is net iets puntiger, de teksten verrassender en ze weten nu vaker een goede hook te vinden. Dat laat niet verlet dat dat voor slechts ongeveer de helft van de songs op deze cd geldt. De andere helft gaat nog steeds gebukt onder het euvel van eenvormigheid. De belangrijkste usp's van Brenley MacEacharn en Lisa MacIsaac blijven ook hier hun wonderschoon bij elkaar passende stemmen. Nu nog wat meer lessen in liedjesschrijven van bijvoorbeeld Ron Sexsmith en ze gaan ooit een hele goede plaat maken en zalen uitverkopen.

Op basis van de hoes een stukje schrijven over de te bespreken cd. Het zou wel erg makkelijk zijn. Toch heb ik hier wel eens een discussie over gehad, want soms is het allemaal zo voorspelbaar. Het is dat we het ook wel eens mis zouden hebben, want anders was de verleiding bij het halen van deadlines misschien soms wel te groot. De voorkant van de hoes van Hola Ye-yeah! van Sheetah Et Les Weissmüller lijkt al duidelijk aan te geven waar we het in dit geval moeten zoeken, namelijk de sixties. Het is een rerelease of een bandje dat de mosterd uit dat decennium haalt. Het laatste blijkt het geval. De grap dat de hele band Weissmüller heet kennen we wel en Sheetah zal wel wat met Tarzan te maken hebben. Als ik door het instrumentarium ga dat de band gebruikt zie ik orgels staan. Die zullen dan wel vet terugkomen in de sound. De titels van de liedjes zijn allemaal in het Frans, op "My Little Red Book" na dat door Burt Bacharach en Hal David geschreven is. Als ik sixties van nu en Franstalige liedjes combineer dan moet ik aan de single "Je Suis Parti" van de Rotterdamse The Madd denken. En inderdaad, muzikaal is Sheetah Et Les Weissmüller de Franse evenknie van deze band. Het vijftal komt uit Lille en doet precies wat ik dacht. Een bandje dat door hun energie een glimlach op mijn gezicht tovert, maar dat krijg ik al snel bij muziek uit of geïnspireerd op de zestiger jaren. Tja, als ik het dan toch over voorspelbaar heb.

Laatst had oppersubjectivist Ariën Rasmijn deze stelling: 'al die producers, van Boys Noize naar MSTRKRFT naar Diplo, zijn toch meer bekend om hun remixes dan hun albums' (bron). Het tweede album van Tiga, Ciao!, is er ook weer een voorbeeld van. Dat de beste man humor heeft wisten we, dat-ie muzieksmaak heeft wisten we, dat zijn eigen platenlabel Turbo interessant is en dat-ie interessante vriendjes heeft wisten we (Soulwax, Jori Hulkkonen) en dat-ie live leuke shows neerzet mag ook een bekend feit zijn. Maar waarom vergeet ik zijn tweede plaat Ciao! dan zo snel? Ik heb het ding al een maand regelmatig aanstaan en er is weinig wat me bijblijft. Het enige wat ik tamelijk grandioos vind zijn de bijdragen van pianist Gonzales, op het mooie "Turn the night on" en de elf minuten lange afsluiter "Love Don't Dance Here Anymore". Die verandert na twee minuten van pianoballad in discobonker, wat een geniaal idee zou zijn als-ie net zo camp zou zijn als, zeg, "Relight My Fire". Maar ja, Tiga schrijft zijn clubtracks tegenwoordig in een uur (citaat LiveXS) en het heilige LCD Soundsystem-vuur wordt slechts deels bereikt, ondanks een leger koebellen en medewerking van James Murphy himself. Bovendien gaat de track als een slome kaars uit. Zonde. Als single is "Shoes" gekozen, dat wat repetitief en zeurderig overkomt. Dergelijke nummers waren op Sexor toch echt leuker. "What You Need", "Mind Dimension" of "Sex O'Clock" bevatten nog wat acid en zijn geschikt voor de clubs, maar die zet ik dan weer liever niet thuis op. Kortom, Ciao! is een allegaartje en daardoor eigenlijk net niks.

Ook een teleurstelling is de derde plaat van Fischerspooner, met name omdat op de vorige een paar geweldige persoonlijke favorieten stonden. Ik weet ook niet goed hoe het komt, het is een gevoel en het is hetzelfde als bij Tiga. De titel Entertainment vind ik fantasieloos en de plaat trapt al af met een paar van die conceptnummers, "We Are Electric" en "Money Can't Dance", waarvan je hoort dat ze fantastisch zijn uitgevoerd (die bruggetjes zijn ook echt goed zelfs), maar waar de euforie maar niet vanaf wil spatten. Is het dat Casey Spooner de tekst te vaak heeft moeten inzingen? Klinken de instrumenten misschien allemaal even hard en kunstmatig? In "Supply & Demand" duikt een Goldfrapp-achtige achtergrondstem op en meteen daarbij de associatie met haar ook al zo gecastreerde Supernature. Toch is er een duidelijk thema op de plaat: ruimtemissies. Er zit een stukje speech van Gene Kranz bij "Money Can't Dance" en een stukje PBS NOVA Apollo 8-radio in "Supply & Demand". De lijn van Odyssey van meer zang, minder electro is doorgezet, Fischerspooner wil niet makkelijk scoren. Toch gedijt deze band misschien beter bij shockerende stompers als "Emerge" destijds in 2002. Je hoort het een beetje af aan "Amuse & Bouche" en de beste track (die niet eens op de Europese versie van het album staat!), "Unrealistic", waarin dezelfde synths en subtiele geluidjes in stelling worden gebracht. Misschien komt het ook doordat de band live altijd al sensationeler wilde zijn dan op plaat. Het potentieel heeft het duo nog steeds, meer dan Tiga, maar de uitwerking moet de volgende keer echt beter.

Soms is muziek zo bizar, en valt het zo ver buiten alle afgekaderde genres en ideeën, dat je niet goed weet hoe je het gaat omschrijven in je recensie. Neem nou Alamaailman Vasarat. Hun laatste cd Huuro Kolkko laat een energieke akoestische mix van saxofonen, cello's, toetsen en slagwerk horen, en waar kun je dat nou mee vergelijken? Willem Breuker misschien, een beetje dan… maar die vergelijking doet beiden te kort. Het Finse gezelschap gaat op deze negen instrumentale stukken nergens voor het zachte, het mooie of het subtiele. Nee, saxofonen bleren, cello's krassen en kreunen, en slagwerk zwoegt en stompt. Dat geeft aardig wat hectiek, en daar moet je als luisteraar wel open voor kunnen staan. Op hun website legt de band onder de titel 'Origins of a Masterpiece' (poeh poeh -red.) uit waar de muziek op gebaseerd is. En dan blijkt opeens dat het een heus conceptalbum is over het leven van ontdekkingsreiziger en insektenverzamelaar Huuro Kolkko. Hmmm… ik kan niet zeggen dat ik in de muziek iets van een verhalende lijn heb ontdekt, maar laat dat de pret niet drukken: Alamaailman Vasarat heeft een bonte verzameling adhd-juweeltjes afgeleverd die je niet snel ergens anders zult horen. Meesterwerk? Mwah… Mooi? Geen idee… Bijzonder? Dat zeker …

Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden op Motel Mozaïque een showcase van het Finse Fonal label zag in de Arminiuskerk in Rotterdam. Hetgeen toen gebracht werd, was charmant maar had ook een groot Kelly Family gehalte. Het kon me niet echt raken en ik vond het vrij pretentieus geneuzel. Toch heb ik de albums op het label in de gaten gehouden en wisten de platen van Islaja, Paavoharju, en Lau Nau me te overtuigen van de kwaliteiten van de artiesten op het label.
Twee recente platen op het Finse label zijn Kesämaan Lapset van Es en Tuota Tuota van Kiilla. Deze laatste groep muzikanten laat een vrij, maar niet onsamenhangend, folk geluid horen met genoeg ruimte voor psychedelica. De band heeft een zekere speelsheid en directheid op Tuota Tuota weten te vangen, die innemend kan klinken ("Viisi hirvasta") of stevig rockend ("Kevatlaulu"). Het is gemakkelijk om te vervallen in clichés als sprookjeachtig bij muziek gezongen in een taal die we niet machtig zijn, of waar we de expressiviteit moeilijk van kunnen duiden. De biografie biedt enige geruststelling daar deze stelt dat de teksten tijdloos en anachronistisch klinken, maar dat waarschijnlijk alleen de Finse luisteraars deze stelling op waarheid kunnen toetsen. Ondanks een taalbarrière weet Kiila te prikkelen en een zekere emotionele lading over te brengen.
Es doet dit op een totaal andere manier. De hoes van Kesämaan Lapset laat een overbelichte foto zien van twee jongetjes in retro kledij staand voor een donker bos. De albumtitel laat zich vertalen als ‘Kinderen van het zomerland'. De warme nostalgie die deze foto uitdraagt is ook terug te horen in de muziek. Waar Kiila klinkt als een psychedelische folk band, valt Es te categoriseren onder de noemer ambient. Door gebruik te maken van analoge synthesizers, akoestische instrumenten en speelgoed creëert Sami Sänpäkkilä, de man achter Es en tevens oprichter van Fonal, een geluid vol tegenstelling dat vervreemdend en innemend werkt. In de eerste nummers komen flarden met geluid voorbij die proberen een zekere samenhang te vinden. De nummers "Säteet sun sielusta" en "Kesämaan Lapset", samen goed voor 32 minuten aan muziek, laten meer structuur horen waarbinnen de verschillende elementen goed tot zijn recht komen. Hoogtepunt is de titeltrack; een prachtige vrije compositie waarin in galm gedrenkte zang ondersteund wordt door flarden geluid en een repetitieve orgelpartij.
Na zoveel boeiende platen op het Fonal label ben ik benieuwd hoe ik een showcase van het label nu zou ervaren. Misschien was het dat ik nog niet echt wakker was op Motel Mozaïque destijds, misschien wist ik niet wat ik kon verwachten. Zeker is wel dat deze twee platen een sterke indruk achter hebben gelaten.

Als je op de foto afgaat zou je bijna denken dat Paul Shortino en James Christian dezelfde stylist hebben. Lange, iets te duidelijke geverfde haren - als het geen pruik is - en zwarte kleding om de in de loop der jaren toegenomen tailleomvang te maskeren. Maar gelukkig heeft hij nog een overeenkomst met Christian: een stem die ook na heel wat jaren als zanger nog steeds klinkt als een klok. Enig verschil is er wel, want Christian's stem is een typische AOR-stem en die van Shortino (ooit redelijk succesvol met Rough Cutt en Quiet Riot) zit meer in de hoek van David Coverdale en Jorn. Voor het eerst in ruim een decennium is een album verschenen onder de bandnaam Shortino, Chasing My Dream. Stel je van die band niet teveel voor, want het is een clubje rond Michael Voss (Mad Max, Biss en binnenkort producer van een nieuw Bert Heerink-rockalbum). Nou, qua groepsverband dan. Want naast Voss als gitarist zijn met Roland Bergmann (Mad Max)en Ralf Heyne (Biss) doorgewinterde muzikanten aangetrokken. Het gezelschap is de studio ingedoken met hoorbaar de uitdrukkelijke intentie een rockalbum te maken. Een kamerbrede sound, elf songs die er mogen zijn en Shortino op zijn best maken van dit album namelijk een echte classic-rockplaat. Metal Heaven staat er om bekend veel spul uit te brengen dat redelijk van kwaliteit is, maar verder weinig om het lijf heeft. Van tijd tot tijd zit er een fijne uitzondering tussen en dit is er zo een. In een tijd dat classic rock het sowieso moeilijk heeft en een van de belangrijkste classic-rocklabels, SPV/Steamhammer, onderuit lijkt te gaan, zijn dit de platen die een extra zetje verdienen. Luister naar "SideFX" en "Chasing Your Dream" en je bent verkocht.

Moederziel alleen zit ze daar. Op een bankje voor wat de ingang van een park lijkt. Haar ogen zijn gesloten en het lijkt alsof ze ingespannen naar iets zit te luisteren. Opperste concentratie spreekt uit haar houding. Op de hoes van Heliotrope laat de Londense zangeres Helene Dineen zien hoe haar album het beste beluisterd kan worden: buiten, lekker alleen en geconcentreerd. Alleen op deze wijze is al het moois te vinden dat op deze plaat verstopt is. Helene's stem hangt ergens tussen Harriet Wheeler en Hope Sandoval in en de nummers variëren van vrolijke indiepop tot sfeervollere stukken die aan The Velvet Underground doen denken. Het titelnummer is een van de hoogtepunten, al begint het met twee van de somberste regels van de plaat: ‘this life no colour, just bleakest black'. Toch is het niet alleen doom en gloom, er klinkt continu een zekere hoop tussen de regels door. Het levendige spel en de productie van gitarist Graham Gargiulo zorgen er bovendien voor dat het niet een album van het zoveelste schattige folkmeisje met gitaar wordt. De band Mazzy Star schijnt binnenkort weer met nieuw werk te komen, maar ik betwijfel of ze dit prachtige album van Helene kunnen overtreffen.

Een akoestisch tussendoortje voor de vele fans, dat is deze EP Songs For Sorrow. Voor mensen die zich net zo onbegrepen voelen als Mika zelf. Met vier niet-zo-goede liedjes: eentje over kansloze verliefdheid, eentje over een bakvis met een trucje, eentje over een drankverslaafde moeder (met een vreemd couplet waarin Mika zich een matig, aandachtsziek schrijver noemt) en eentje over zichzelf als zielig homootje. Het lijkt een doelgroepanalyse, maar het is slim getimed cashen. Life In Cartoon Motion was een echte schoolplaat en het tweede album We Are Golden dat in september gaat uitkomen weerspiegelt de zanger op 17 à 18-jarige leeftijd (lees maar). We gaan dus nog genoeg van Mika horen. En vast ook beter dan dit.

Blur is inclusief gitarist Graham Coxon weer bij elkaar. Dit is goed nieuws, want Blur was in mijn ogen in de negentiger jaren toch een van de beste Britpop-bands. Uit het werk dat Damon Albarn in vergelijking met Coxon de afgelopen jaren uitbracht, bleek de eerste toch duidelijk de meest creatieve in de band te zijn. Maar Coxon sloeg dit jaar terug met zijn verdienstelijke hulp aan het album van Peter Doherty. Ik had dan ook hoge verwachtingen van Coxon's solo-album The Spinning Top. De vijftien(!) liedjes houden het midden tussen die van Nick Drake (opener "Look Into The Light"), The Beatles (denk aan hun "Blackbird"), Cat Stevens en uiteraard Blur. Coxon laat horen dat hij weet wat liedjes schrijven is. Voor het gitaarwerk gebruikt hij nauwelijks de elektrische gitaar en - helaas, helaas - dat wreekt zich. The Spinning Top duurt namelijk veel te lang (bijna zeventig minuten!). Na een liedjes of zes weet ik het eigenlijk wel en de hier en daar toegevoegde psychedelische (gitaar)geluiden redden de plaat niet meer. Ik word meegezogen in de verveling die op de loer ligt. Hier redden bekende namen als Danny Thompson, Robyn Hitchcock en producer Stephen Street niets meer aan. Coxon heeft een goede sparringpartner nodig om het maximale eruit te halen. Misschien iets voor Albarn. En hij moet schrappen in het aantal nummers, want het White Album-niveau is nou net weer wat te hoog gegrepen.

Ik doe ongeveer vijf avonden per week een poging om de zolder waar het kloppend hart van File Under zich bevindt een beetje op orde te houden. Het lukt me eigenlijk nooit om, wanneer ik voor de laatste keer de trap af ga en mijn bed duik, ervoor te zorgen dat de zolder écht netjes oogt. Ik denk dat het komt doordat ik stiekem gewoon het beste gedij bij chaos en wanorde. Dan kan ik alles vinden wat ik nodig heb. En kan dan veel beter het overzicht bewaren. Dus bij mij liggen alle uit te sturen cd's maar half/half netjes op stapeltjes. Is het plastic van de bubbeltjesenveloppen van alle toegezonden cd's niet keurig gescheiden van het papier en liggen de nietjes die er doorheen gehamerd niet bij het oud ijzer. De cd's in de volgestouwde Billy's liggen allemaal maar half/half op alfabet en vooral op stapels per letter. De inbox van mijn Outlook is gevuld met meer dan 3000 ongelezen mailtjes en een veelvoud van niet netjes in folders weg gestopte mailtjes. De helft van mijn acties is maar afgevinkt en zelfs van de afgevinkte weet ik niet meer zeker of ik ze wel allemaal uitgevoerd heb. De vloer is ongedweild, de kapotte lampen zijn niet vervangen, de servicepacks van Windows willen maar niet smooth geïnstalleerd worden en mijn bureaublad lijkt meer op een post-modern wanordelijk schilderij dan op een van een schilder die denkt: ' Ordnung muß sein'. En uit mijn speakers knalt Enter Shikari's nieuwe cd Common Dreads. Het is prima zo.

Ik ben een groot fan van de Franse electroheld Danger. Hij maakt van die nostalgische eighties-tracks, net zoals overigens Kavinsky en Fred Falke. Woensdagavond speelde hij op het festival De Affaire in Nijmegen, vlak na het dj-duo Scrambled dat met een harde set vele honderden liefhebbers flink liet dansen ondanks de regen. Op 'vreemde eend in de bijt' Danger werd dan ook wisselend gereageerd. Voor 3VOOR12 mocht ik hem gelukkig interviewen. Je kunt hier lezen waarom hij alleen gemaskerd optredens geeft. Maar het interview ging verder dan dat.

Dat Don Henley van alle zingende drummers misschien wel de beste zanger was, dat bewees hij al bij The Eagles. Samen met Glenn Frey richtte hij die band begin jaren zeventig op, aanvankelijk als begeleidingsband van Linda Rondstadt, maar al heel snel daarna was de band ook een van de meest succesvolle Amerikaanse rootsrock-bands. Toen Henley in 1982 echter solo ging was er van dat rootsrock-geluid weinig over. Henley bleek een voorliefde te hebben door synthesizers en liet dat horen ook op zijn debuutplaat I Can't Still. Toen was dat misschien hip - "Dirty Laundry" was een behoorlijke hit - als je dat nummer nu terughoort op The Very Best Of Don Henley, dan klinkt het vooral gedateerd. Die synthesizers blijken in retrospectief ook op latere cd's een pain in the ass. Op zijn tweede cd Building The Perfect Beast had Henley bij tijd en wijle een beter synthesizergeluid gevonden, "The Boys Of Summer" is nog steeds een killer track, maar "All She Wants To Do Is Dance" klinkt weer hopeloos gedateerd, terwijl het an sich best een tof liedje is. Als de synths op de titeltrack van The End Of Innocence (zal Henley nou echt geen spijt hebben dat 'ie Bruce Hornsby zijn piano door de vervormer heeft gehaald?) nog steeds zo klinken word ik er narrig van. Dit vond ik vroeger toch heul goed? Zelfs in "New York Minute", dat door 9-11 een hele andere lading kreeg, erger ik me er nu stierlijk aan. Het maakt The Very Best Of Don Henley tot een verzamelaar met geweldige liedjes in vervelende uitvoeringen. En het bizarre is dat ik dat in 2000 bij het verschijnen van Inside Job nooit had durven beweren. Voortschrijdend inzicht noemen ze dat. Een heropname was meer op zijn plaats geweest dan deze verzamelaar.

Twee jaar terug had het synthpop-duo Matt and Kim een bescheiden hitje met het vrolijke "Yea Yeah", dat in 2007 niet van de internets af te slaan was. De rest van hun debuut heb ik niet gehoord maar afgaande op de recensies moet dat ook een prima plaat geweest zijn. Grand is hun tweede album, die verder gaat waar "Yea Yeah" ophield. Dat betekent dus opgewekte, redelijk uptempo synthpop zonder al te veel poespas. Zanger Matt heeft nog steeds hetzelfde tikje nasale stemgeluid, maar een aantal songs zijn iets meer naar de midtempo-gebieden verhuisd, zoals het pakkende "Daylight" en "Good Old Fashioned Nightmare". Toch is deze plaat niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. Dat komt omdat de concurentie in de synthpop-hoek vrij sterk is (zoals bijvoorbeeld Mates Of State) en er al eerder dit jaar een geweldige synthpop-plaat is uitgebracht door Fight Like Apes, die ik toch net wat beter, vetter, leuker en speelser vind. Geeft mij meteen de kans om dat ondergewaardeerde bandje nog even te pluggen, iets wat Matt and Kim niet nodig hebben aangezien zij al meer dan voldoende aandacht krijgen online. Wat verder niet wegneemt dat Grand een solide consolidatie is van hun positie in de voorhoede van de synthpop.

Vaak zijn soundtracks maar een beetje willekeurig bij elkaar geharkte tracks van (semi)bekende acts die, met een beetje geluk, nog net bij elkaar passen. Soms wordt er nog wel eens een nummer speciaal geschreven voor een film, maar het is eerder uitzondering dan regel. En dat de participerende acts in die muziek dan een eind afdwalen van hun normale repertoire is al helemaal ongewoon. British Sea Power en Minco Eggersman zijn twee voorbeelden van acts die wel dit aan durven en slagen in hun opzet: mooie muziek bij mooie beelden.

British Sea Power dwaalt nog het verst af van hun redelijk populaire geluid. Verwacht bij het luisteren van hun Man of Aran geen logische opvolger van het vorig jaar verschenen Do You Like Rock Music? Verwacht alles behalve dat zou ik bijna zeggen. De band heeft een oude documentaire (uit de jaren dertig) van een groep in afzondering levende vissers op de eilandengroep Aran voorzien van bijna geheel instrumentale muziek, die eerder geclassificeerd dient te worden als klassieke postrock à la Rachel's dan als de indierock waar de band hiervoor vooral bekend om stond. Alleen de muziek zelf al is erg mooi en filmisch, maar het is vooral de combinatie met de zwart-wit beelden op de DVD die erbij geleverd wordt die erg bijzonder is. Het traditionele "Come Wander With Me", in zijn eentje niet de sterkste track op de cd, krijgt in combinatie met beeld een bijzondere lading. De grap is dat de beelden van de tegen de elementen vechtende vissers zo krachtig zijn dat als je eenmaal de dvd bekeken hebt, je bij herbeluisteren van alleen de cd de zwart-wit film als vanzelf weer aan je voorbij trekt. En dat heb ik met, pak 'em beet, "(Everything I Do) I Do It for You" nou nooit gehad.

Voor Ooit trekt Minco Eggersman ook een iets ander jasje aan dan we van hem gewend zijn van zijn At The Close Of Every Day- en ME-werk. Zo ontbreekt de karakteristieke fluisterzang van Eggersman volledig en op bepaalde momenten op Ooit is de muziek nog verstilder en abstracter dan hij eerder deed. Bij vlagen komt het in de buurt van de ingetogen remixen van Leaves You Puzzled van At The Close Of Every Day. Ooit is een korte film van Jaap van Heusden die twee dagen uit het leven van de verstandelijk beperkte Jos en zijn moeder vertelt en waarin plots veel verandert voor Jos. De melancholiek die de beelden van Van Heusden oproepen, heeft Eggersman precies weten te vangen in de vaak korte sfeertekeningen. In de kortheid van de nummers zit ook gelijk een beetje het probleem van de muziek. Ze beluisteren zonder de beelden kan wel, maar je krijgt door de korte duur niet echt kans om met een nummer te vergroeien. Misschien dat het een goed idee is voor Eggersman om ooit nog eens de schetsen (en dat bedoel ik niet lelijk) op te rekken tot langere nummers, want voor mijn gevoel moet er meer uit te halen zijn. Nu boeien korte tracks als "Metro Naar de Rest van De Wereld" wel degelijk, maar roepen ook het verlangen op naar meer lengte. De combinatie cd/dvd verschijnt overigens maar in een gelimiteerde oplage van 1000 stuks.

Mocht je nog nooit van God Help The Girl gehoord hebben dan zijn er diverse aanwijzingen in welke richting je het zou moeten zoeken. Allereerst is er opener "Act Of The Apostle" die je van een andere band zou kunnen kennen. Van diezelfde band komt later "Funny Little Frog" voorbij. Mocht je dat nummer ook niet kennen dan is er de zanger die plots opduikt in het derde liedje "Pretty Eve In The Tub". Het gaat om Stuart Murdoch en die is dus van die band waar de eerder genoemde liedjes vandaan komen: Belle And Sebastian. God Help The Girl is een project van hem waar hij in 2010 een musicalfilm voor wil gaan schieten. Als zangeres en boegbeeld fungeert Catherine Ireton, tot op heden onbekend, maar zij won de auditie. In totaal zijn er veertien liedjes die soms wel de sfeer van een Belle And Sebastian-liedje door laten schemeren. Hier en daar gaat het echter de jazz-kant op en op andere momenten wordt er een orkestrale muur gebouwd. Gastvocalen zijn er nog van Neil Hannon (The Divine Comedy) en Asya (Smoosh). Als je de stem van Ireton trekt en van luisterliedjes houdt dan heb je aan God Help The Girl een sterk album. Het album bouwt prima op en als ik de lp-versie had dan was de tweede kant mijn favoriet. Van het duet van Ireton met Hannon in "Perfection As Hipster" krijg ik kippenvel. En het aansluitende "The Music Room Window" houdt dit gevoel vast. Het album vertelt het verhaal van een kind dat de volwassenheid niet cadeau krijgt. Ontroerend.

Steadlür, met heavy metal umlaut. Waar heb ik dat eerder gezien? O ja, bij Mutlie Kruu. En jawel, deze jongens uit Atlanta brengen stadionsleaze ten gehore, geheel binnen de lijntjes, compleet met noisegates op de drumklappen. Zanger Philip Steadlur heeft een wat rauwere stem dan Vince Neil en ook muzikaal duikt het nog wel eens de Offspring-hoek in, maar songs als "It's Too Late" en "Whiskey And Women" laten horen dat de inspiratie vooral uit de Kruu-annalen komt. De uitstekende uitvoering en productie maakt dat het nog een genietbaar plaatje blijft, maar eerlijk gezegd komt het grootste deel van de composities niet boven de middelmaat uit. Een vier voor originaliteit, een acht voor de uitvoering.

Aan Amoral zit een opmerkelijk verhaal vast. De nieuwe zanger Ari Koivunen was namelijk de winnaar van... de Finse Idols van 2007! Dat is des te opmerkelijker als je bedenkt dat het gezelschap bij de voorgaande drie albums als deathmetalband door het leven ging. De koersverandering was de oorzaak van de zangerswissel, niet andersom. De roots zijn hier en daar nog wel te horen. "A Shade Of Grey" is razendsnel, technisch en Koivunen klinkt er bepaald niet als het braafste jongetje van de klas. Ook niet op de rest van het album, waar metal nog altijd het belangrijkste ingrediënt is. Het tempo is een stukkie gezakt, er komen catchy refreinen in voor, maar er kan over het genre geen misverstand zijn, ook niet bij Koivunen, die naar believen rauw of juist heel zuiver blijkt te kunnen zingen. Zoals bij de meeste Finse metal is het niet bar origineel, maar het klopt wel allemaal, ook in de composities en daardoor steekt het duidelijk boven andere Finse metal uit. Wereldberoemd in Finland dus, en dat is terecht.

Er zijn veel cd's die sterk beginnen, maar ergens halverwege volledig doodbloeden en dan nog een nummer of vijf doelloos rondstrompelen, wachtend op het genadeschot van de cd-wisselaar als deze naar de volgende cd overstapt. Maar dat het ook andersom kan, bewijst Unreal, de derde cd van de Franse progressieve metalband Spheric Universe Experience. De stijl van de band laat zich nog het best vergelijken met Dream Theater: strak gespeelde, zware rock met een hoog gehalte aan snelle tempowisselingen en tweegevechten tussen gitaar en toetsen. Maar S.U.E. wil meer dan dat, en voegt daarom een extra portie peper aan hun muziek toe. Dit heeft als gevolg dat de eerste helft van de cd erg hard en zelfs wat lawaaierig klinkt. Op mij maakte het in ieder geval een behoorlijk topzware indruk. Ja jongens, jullie zijn stoer en kwaad op de hele wereld, ik snap het wel. Maar dan, halverwege de cd, zorgt het ongekend mooie maar erg korte "Near Death Experience" (wat hebben die Fransen toch met de term 'ervaring'?) voor een enorme omslag. Vanaf dat moment speelt de band soepeler, zingt de zanger met een meer ontspannen stem, krijgen de toetsen meer ruimte om te ademen in rustige passages, en blijkt de gitarist opeens ook met gevoel te kunnen spelen. En ik zit met verbazing en vol aandacht te luisteren naar een geheel nieuwe band, die heftig en sfeervol tegelijk klinkt. Met name nummers als "Dragged" en "Tomorrow" laten dit prima horen. Mocht er een volgende cd komen, dan hoop ik van harte dat ze het pad dat ze op de tweede helft van deze cd inslaan verder gaan verkennen. Want dan ben ik om!

Voor de reggae op File Under hebben we Gr.R. ingehuurd. Bovendien heeft hij een behoorlijk zwak voor Duitstalige muziek. Omdat 1 + 1 hier ook nog steeds twee is, was het niet meer dan ook logisch geweest dat Stadtaffe, de solo-cd van Seeed-frontman (of beter een van de drie frontmannen) Peter Fox op zijn stapeltje beland was. Maar mijnheer moet zo nodig vanaf vandaag bijna vier weken in Japan vertoeven om daar naar muziek te kijken en dus ben ikzelf het bokje. Maar zo erg is dat nu ook weer niet, want ik was de eerste keer dat ik "Haus Am See" hoorde op de radio er gelijk door gefascineerd. Fox bleek op deze gemoedelijke track zijn reggae/dancehall-jas uitgetrokken te hebben en een dik georkestreerde hiphop-jas aangetrokken te hebben. Dat blijkt dan verdomd goed samen te gaan met zijn Duitstalige teksten die doorspekt zijn met bijna on-Duitse humor ('Ich seh besser aus als Bono und bin ein Mann des Volkes, bereit die Welt zu retten, auch wenn das vielleicht zu viel gewollt ist...!'. Ook neemt hij de traditionele hiphop-cliché regelmatig op de hak ("Sucker") en zingt liefdevol over Berlijn, de stad waar hij de aap van is, in "Schwarz zu Blau". Wat ook zeker een handje helpt bij de acceptatie van Stadtaffe is de geweldige dynamische productie van Peter Fox zelf. Het maakt Stadtaffe commercieel, maar niet goedkoop. Dat was het vast ook niet gezien het feit dat Fox gebruik heeft gemaakt van een compleet symfonisch orkest en een drumband om het echt te laten klinken. Dat zou zijn Engelse evenknie Mike Skinner van The Streets ook eens moeten proberen. Ik durf Stadtaffe zonder blikken of blozen Duitslands St. Elsewhere te noemen. Lowlands zocht toch nog aansprekende namen?

Ik heb nog wat goed te maken met de band uit Wasila (Alaska). Bij het concert dat ze onlangs gaven op Metropolis ben ik weggelopen. Dat lag niet aan de band, maar wel aan de opstelling van het podium, waar ik meer Winne hoorde dan Portugal. The Man. Ik vond het de band niet waardig. En ook zette ik voorganger Censored Colours niet in mijn jaarlijst 2009. Ik maakte andere keuzes waardoor ze er net buiten vielen, terwijl het wel een erg geslaagd album was. Maar goed, de tijd en het leven gaat verder. Ik heb de kans om recht te zetten bij dit stukje over The Satanic Satanist en bij een komend concert, zoals bijvoorbeeld woensdag a.s. op De Affaire. Het programmaboekje van De Affaire maakt nog geen melding van het nieuwe album. John Bladwin Gourley is echter een bezige bij die tussendoor even een album uit zijn mouw lijkt te schudden. Waar eerdere albums al snel samengevat een 'vreemd, maar lekker'-sticker krijgen is The Satanic Satanist toegankelijker. T.o.v. de voorganger is er meer ruimte voor elektronica. Zo worden er samples en loops gebruikt, en hierdoor wordt het minder hoekig. Toegankelijker wil echter niet zeggen dat ik het minder geslaagd vind, want ik ben echter weer helemaal into Portugal. The Man. De stem van Gourley raakt mij nog steeds diep, de liedjes bevatten wederom sterke melodielijnen en de psychedelische laag blijft mij boeien. Dit maakt Portugal. The Man nog steeds tot een van de betere en onvoorspelbare bands in de indie-scene. Al kan ik mij voorstellen dat die toegankelijkheid ook kritisch opgepakt kan worden.

Slough Feg wist me met het vorige album Hardworlder te verrassen door de opmerkelijke mengeling van stijlen. Die mengeling is op opvolger Ape Uprising! minder nadrukkelijk aanwezig. Het is nu vooral Iron Maiden goes doom wat je hoort. Veel twinsolo's, veel ritmewisselingen, maar dan wel met een loodzwaar geluid. Het folky gedeelte uit hun sound is voornamelijk nog in wat zanglijnen te horen. Nou ja, zang... Mike Scalzi brult vooral, hard en macho. Ik zou u graag vertellen waar het me aan doet denken, maar na dagen gepeins heb ik de naam nog niet gevonden. Het heeft wel eens iets weg van Shane McGowan (Pogues), maar dat is niet de naam die ik zoek. Pronkstuk op deze cd is de tien minuten durende titelsong, waarin goed te horen is wat de heren in huis hebben. En dan vooral in de vorm van Mike Scalzi's echte songschrijverstalent. Bij standaard-doom zit je al snel aan de tien minuten door de traagheid van de songs, maar Slough Feg is juist aanzienlijk sneller en slaagt er desondanks in het tien minuten lang interessant te houden. Wie de New Wave Of British Heavy Metal een warm hart toedraagt, maar daarnaast ook het een en ander aan doom in de kast heeft staan, moet Slough Feg echt eens beluisteren. Slough Feg is de rauwheid van de NWOBHM, de zware en quasi-simpele productie van doom, in songs die moeiteloos overeind blijven.

Alweer twee maanden geleden is het album Follow Yourself van Nova Art uitgebracht en al meer dan een jaar geleden werd het opgenomen en gemixt. Het heeft dus even geduurd om vanuit het verre Rusland, want daar komt deze vijfkoppige jonge band vandaan, mijn cd-speler te vinden. De band rondom zanger en componist Andrew Nova levert op dit tweede album een puik resultaat af. Andrew en zijn kompanen worden dan ook bijgestaan door een aantal gastvocalisten en -muzikanten. En daar zit een persoon bij die niet de minste is. Devon Graves (Deadsoul Tribe) heeft met zijn kennis en kunde een bijdrage op meerdere gebieden geleverd. Zo zingt hij mee op een tweetal tracks, en heeft hij samen met Andrew zowel de lyrics waar nodig geëdit als de vocalen geproduceerd. De muziek van Nova Art is te omschrijven als een stevig potje progressive metal, waarbij ze invloeden uit aanverwante genres niet schuwen. Ook de invloed van Devon is onmiskenbaar terug te horen op een aantal nummers. Zanger Andrew Nova zingt over het algemeen met cleane vocalen, maar gaat een aantal rauwe, agressieve grunts niet uit de weg. Naast de bijdrage van Devon verzorgen ook nog twee zangeressen, Olga Winter en Lidia "Lyttah" Emelyanova, gastvocalen. Laatstgenoemde zelfs op drie tracks, waaronder "Deceptive World" waar ook Devon meezingt. Al met al een aangenaam verrassende en diverse progplaat uit het verre Rusland en daarmee een band om in de gaten te blijven houden.

Stel: je lijkt qua uiterlijk wel wat op Iggy Pop, je stem heeft nog meer van die van Pop, je bent fan van zijn werk (en niet zo'n klein beetje ook), je speelt aardig gitaar, je kunt alle Pop-nummers van voren en naar achter spelen (en zingen) en je bent zo into Iggy dat je zelfs nummers kunt schrijven die zo van de man zelf hadden kunnen zijn. De vraag is dan wat je ermee moet doen. Lou Paris (aka Mr. Popular) en zijn band Sour Jazz zetten deze kwaliteiten om in een album genaamd American Seizure. Een leuke grap richting Pop's album American Caesar. Als producer kozen zij voor Daniel Rey, bekend van de Ramones. Vreemd genoeg heeft hij bij mijn weten nooit iets van Pop geproduceerd, dat had me namelijk logisch geleken. Al heeft hij wel meegewerkt aan een Iggy Pop-tribute. American Seizure is een album dat best van Pop zelf had kunnen zijn. Hij had zich hier niet voor hoeven te schamen. Het ruikt door en door naar hem (teksten, gitaarriffs, manier van zingen) en dus niet op een vervelende manier. De vraag is nu alleen: is dit nu jatwerk, een eerbetoon of gewoon een fijn album. Tja, het is maar welke muts je opzet.

Zelfs in Canada hebben ze middelmatige bandjes. Wat zeg ik, minder dan middelmatige, zoals Hot Panda ons bewijst. Het viertal uit Edmonton schreeuwt enthousiast 'yeah yeah yeah' in opener "Cold Hands/Chopped Lips", maar ze zijn echt de enige en dat is dan nog met afstand het beste nummer. Misschien dat ik daar mijn hele recensie maar aan moet wijden. Het begint prima met een fijne harmonica-solo. De drumbeat rinkelt en de zanger doet die benaming heel eventjes eer aan. 'Saw a girl I used to know, she's got a job, that's so adult!' De sirene die halverwege het nummer in een break afgaat is ook een van de meest geïnspireerde momenten. (Dat zegt ook wat) De rest van de plaat kirt de vocalist van op irritant gemaakte toon. Hij reciteert zijn lappen tekst op quasi-ongeïnteresseerde Mark. E Smith-wijze, afgewisseld met wat leipe koortjes, waarin de rest van de band (ook twee dames) 'm bijvalt. "Holes" is van dat recept het beste resultaat. In 't begin dan, daar klinkt zowaar 'n aardige gitaarlick, maar al snel verzandt ook dat nummer weer in een onwaarschijnlijke suffe boel. Of ze de melodieën nou op glockenspiel of op toetsen spelen, het blijft een drama. 'Ooh ooh!' roept de zanger zelf als ware hij een Teletubbie. Zo zappen wij verder en vinden niks, niemendal. Als achtergrondmuziek kan 't nog wel, maar luisterend terwijl ik de recensie typ roept het enkel frustratie op.

De klasse van Taking Back Sunday zat 'em vooral in de manier waarop Fred Mascherino en Adam Lazzara elkaar aanvulden in de zang. Op hun vorige cd Louder Now leverde dat ondanks de overstap naar major Warner een briljante knalplaat op. Toen ik hoorde dat Mascherino Taking Back Sunday ging verlaten had ik er dan ook een hard hoofd in of een volgende cd net zo goed zou zijn als die plaat uit 2006. Want ook qua gitaarspel drukte Mascherino een behoorlijke stempel op het geluid van Taking Back Sunday. Het verlies blijkt mee te vallen op New Again. Voor Mascherino's gitaarpartijen heeft de band een adequate vervanger gevonden in de persoon van Matthew Fazzi en Lazzara redt zich in zijn eentje ook best qua zang. Toch mis ik die aanvullende zang van de twee heren wel, al doet Fazzi stinkend goed zijn best in de tweede zanglijnen. Dat alles niet in goede harmonie verlopen is blijkt wel uit "Summer, Man" waar Mascherino nog even wat onvriendelijke woorden naar zijn hoofd geslingerd krijgt. Wat ook onmiskenbaar is, is dat de band weer wat verder naar rechts, richting 'ordinaire' rock opgeschoven is qua geluid. Natuurlijk zijn er nog wel degelijk tracks die onder emo te scharen vallen, maar dat Lazzara me bij vlagen doet denken aan een schreeuwende Eddie Vedder (en dat is lief bedoeld) geeft te denken. Of niet natuurlijk, als je vindt dat een band altijd zijn eigen weg moet zoeken en moet groeien met de jaren. Ik blijk hier in het geval van Taking Back Sunday wat behoudender in te zijn dan ik van mezelf gewend was. Aan de andere kant: de liedjes nestelen zich nog steeds bijna irritant snel in mijn grijze massa. Daar is duidelijk nog niets aan veranderd. Zo New Again is het dus niet. Goed wel.

Een goede coverband is bepaald geen straf om naar te luisteren. Maar ik kan me voorstellen dat je op enig moment toch de kriebels krijgt en eigen dingen wilt proberen te maken. Zo kon het gebeuren dat de coverband Rubber inmiddels cd's met eigen tracks uitbracht en dat hun toetsenist Geert Docter nu ook een solo-cd heeft gemaakt. Ik zal met de deur in huis vallen: hij kan componeren, daar kan geen twijfel over zijn. Op Westerpark is te horen dat Docter iets heeft met de over-the-top-vette productie van de tachtiger jaren. Opener "Love Life" heeft een sound waar die periode wel heel dik bovenop ligt. "Expert", een lekker funky nummer dat me hier en daar aan Dan Reed Network doet denken, heeft een wat modernere sound maar heeft nog steeds flarden uit dat decennium. Dat geldt voor wel meer nummers op dit album, met name door toetsen- en baspartijen en de stevige beats. Na een lekker zomers nummer, "Sunny Days" en een instrumental met een vette beat, "Fezem Belen", volgt er een instrumentaal pianointermezzo ("Question"). Aankondiging van een nieuwe stijl? Ja en nee. De beats beginnen weer, maar dan wel in het Nederlands. Jawel, Docter eindigt met een stel Nederlandstalige nummers. "Wat je d'r onder hebt" is een nummer dat aan Henny Vrienten en Gruppo Sportivo doet denken. De vocale beperkingen komen hier wel wat meer naar boven, maar Docter heeft zelfkennis en maakt van die beperkingen een eigen stijl. Hij lijkt beter uit de voeten te kunnen in het Nederlands - of zouden die Nederlandstalige nummers de meest recente zijn? Juist in de Nederlandstalige nummers weet hij het anachronistische geluid en zijn beperkte zangcapaciteiten samen te smelten tot nummers die zo lekker fout zijn dat het weer leuk wordt, zoals bijvoorbeeld in "Antiheld". Westerpark is allesbehalve hip, maar wel lekker. Al zullen vermoedelijk vooral zij die de dagen van de opkomst van de Nederpop hebben meegemaakt hier veel plezier aan beleven. Niets triggert immers meer dan de geur van de herinnering.

Weet u nog met de komst van het jaar 2000, dat men dacht dat computers zouden crashen als gevolg van de millenniumbug? Nisennenmondai, vrij vertaald 'Jaar 2000 probleem' refereert hieraan met geluid dat lijkt op een computer vol bugs die constant op het punt staat te crashen. Het trio bestaande uit Japanse vrouwen vertelt op MySpace dat Hella, Battles, en Prefuse 73 onder de indruk zijn van hun albums en live shows. De hoes van Destination Tokyo is ontworpen door Kim Hiorth�y, die ook de hoezen van Motorpsycho en het Noorse label Rune Grammofon voor zijn rekening neemt. Het verhaal voor de pers is klaar. Maar hoe is de muziek? Sayaka Himeno stuwt in "ijen urusuozuos" het geluid voort met constante zestiendee op de hi-hat en een pulserende basdrum. Takada's gitaarspel vult het geluid aan met minimalistische en grotendeels melodieloze partijen. Het trio heeft elementen uit de hectiek van Hella, de krachtige drumsound van Battles, en het psychedelische van Neu! gehaald en hieruit haar eigen repetitieve robotachtige geluid opgebouwd. De aandacht wordt vast gehouden omdat het hoogtepunt constant wordt uitgesteld en het krassen van de gitaren zo nu en dan flirt met het melodieuze. Door het beperkte instrumentarium lukt het de band niet om elk nummer een eigen identiteit mee te geven. Hierdoor verslapt mijn aandacht zo nu en dan. Videoclips op YouTube laten in ieder geval zien dat de band op het podium een intense show neer weet te zetten.

Welkom bij de File Under Academy*, met vandaag een exclusieve kijk in het (opper)hoofd van Storm bij het verdelen van de cd's afgelopen maand.

"Hmmm, eens kijken… The Crystal Caravan… leuke naam… bandje uit Zweden… eerste cd… effe Googlen… ziet er wel een beetje shabby uit. Wie gaan we daar eens mee lastig vallen. Goed, eerst maar eens luisteren. Zo, dat klinkt energiek… puntige, melodieuze liedjes. Schreeuwerige zanger, dat wel, maar ook inventieve gitaarpartijen… Prikkie misschien? Nee, te laag geronto-rock gehalte. Joice dit keer? Nee, tekstueel is het te veel van 'I love you, do you love me too?', vraag me af of ze die simpelheid waardeert. Toe maar. Het lijken wel The Doors on Speed… Maar jee, die gitaarpartijen zijn wel erg goed, beetje countrypicking in de achtergrond, goede wisselwerking tussen ritmepartijen en solo's, veel melodie, leuk Hammond orgeltje… klinkt toch wel lekker rauw en zolderkamertjesachtig. DubbelMono dan maar? Oké... Wacht eens, dat laatste nummer, negen minuten? Met een uitgesponnen instrumentaal middenstuk? Dat lijkt wel een soort van garage-symfo. Weet je wat? Ik stuur hem naar ForestSounds, vindt-ie vast leuk. Geen idee of hij die schreeuwende zanger kan waarderen, maar dat lezen we dan wel in de recensie…"

* Deze recensie is een werk van fictie. Iedere overeenkomst met bestaande personen berust op puur toeval.

Ik zat te peinzen of ik naar aanleiding van dit album nu Regina Spektor's grote doorbraak moest voorspellen. Het is tenslotte al een tijdje duidelijk dat de Russisch-Amerikaanse zangeres een enorme potentie heeft. De fraaie ballade "Samson" van vorige plaat Begin To Hope was al een radiohitje. Vervolgens werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Far is in Amerika binnengekomen op drie in de Billboard 200 en verkocht 50.000 exemplaren in een week! Niks twijfel, het moment is daar en er valt helemaal niets op af te dingen. De gekke kantjes (Regina stond ooit nog als een soort bezopen travo op de voorkant van Soviet Kitsch) zijn er inmiddels wel af. De productie is voller en de vocalen zijn wat minder droog opgenomen, waardoor ze etherisch schitteren. "The Calculation" opent de plaat op opvallend opgewekte wijze. Dichter bij een heupwiegend reggaedeuntje zal ze niet snel komen. Met de eerste semi-ballade "Eet" keert Regina terug naar haar unique selling point. Er zijn niet veel muzikanten die zulke mooie melodramatische pianoballades kunnen schrijven. Net als Randy Newman heeft deze dame werkelijk in elk nummer een paar geslaagde piano-akkoorden voor de luisteraar in petto. Haar vocalen mogen er ook wezen, af en toe is ze nog wat te expressief en slaat ze wat aan 't kwaken, maar vaker is ze een lief klein meisje of juist een stoere tante. De wat vreemde fragmentarische ballade "Human of the Year" is een showcase voor elk van die kanten met een larger than life-refrein en supersentimentele 'hallelujah'-bridge. Far is echt nog niet perfect, ik denk dat de arrangementen nog beter op de piano kunnen worden afgestemd en een echt orkest zou ook wel mooi zijn. Van mij mag ze best 'ns intellectueel bombastisch los gaan in vocale arrangementen, de grandeur van Rufus Wainwright, zeg maar. Het ultraklein beginnende "Wallet", dat eventjes als een musical lijkt uit te pakken, komt al in de buurt.

Nu Drive-By Truckers frontman Patterson Hood even druk is met zijn soloplaat Murdering Oscar (and other love songs) grijpt platenmaatschappij New West de kans om eens even wat dingen uit te brengen van de Truckers die op de plank zijn blijven liggen. Wat verder op in de tweede helft van dit jaar zal een verzamelaar verschijnen met daarop allerlei leukigheid die moeilijk te verkrijgen is, nu is er al de live-cd (en dvd!) van het optreden dat de Drive-By Truckers vorig jaar deden in Austin, Texas. Het zijn opnames van ongeveer een half jaar na het verschijnen van het vrij briljante Brighter than Creation's Dark. De band klinkt na een schier eindeloze reeks van optredens dan ook als een geoliede machine. Dat de nummers van de laatste studioplaat niet de overhand hebben in de setlist, verbaast me dan ook een beetje. Aan de andere kant hebben de Drive-By Truckers ondertussen al zoveel goede platen uitgebracht dat een dubbel-cd uitbrengen helemaal niet zo'n slecht idee was geweest. Da's eigenlijk de enige kanttekening die je mag plaatsen bij deze live-verzamelaar, hij had langer mogen duren dan de 82 minuten die hij nu in beslag neemt. Doordat op de dvd dezelfde tracks staan als op de cd is die toch vooral leuk voor d'r bij. Helemaal voor mensen die de DBT's nog nooit live aan het werk gezien hebben. Helaas behoor ik daar nog steeds toe…

Go Crazy! Throw Fireworks! het debuut van The Casting Out - met de zanger van wijlen Boysetsfire - zit momenteel non-stop in mijn cd-speler. Het is niet baanbrekend, maar de liedjes zijn verdomd catchy en hun zomerse variant van jaren '90 emo doet het nou eenmaal goed met dit weer. Arty Shepard heeft ook iets met de nineties. Het was immers in die tijd dat hij succes had met zijn band Mind Over Matter. Shepard is sowieso een druk baasje. Met zijn band Gay For Johnny Depp - een hardcoreband met een homosexuele fixatie voor de acteur - maakte hij in 2005 een succesvolle plaat en in datzelfde jaar bracht hij met het meer serieuze Instruction de plaat God Hates Us All uit. Die laatste band is inmiddels gestopt en dus had Shepard nog een gaatje in zijn agenda. Life Like heet het schijfje van God Fires Mandat volgens de tekst in het cd-boekje gemaakt is door ‘four like minded souls collectively knows as the musical experience'. Ondanks de donkere uitstraling toch nog ruimte voor ironie. Jammer genoeg blijft het bij ironie in het hoesje. God Fires Man gaat namelijk muzikaal voor het Grote Gebaar. Op de eerste twee nummers "Kill The Pundits" en "The Archetype" pakt het goed uit, de songs exploderen op het juiste moment en doen sterk denken aan het werk van At The Drive-In. Dan is het even schrikken als de plaat verder gaat met "It's Always Late". Hier slaat de band door en wordt het wel heel erg pathetisch, ik moest zelf even aan het verschrikkelijke Creed denken. En dan smaken de jaren '90 ineens niet meer zo lekker. God Fires Man weet die vieze smaak in de resterende nummers - er staan er in totaal slechts negen op dit schijfje - onvoldoende weg te spoelen. Gemiste kans.

Er is meestal wel wat met Iggy Pop-albums: de productie is te geforceerd modern, de composities liggen wat teveel voor de hand of de liedjes zijn qua onderwerp voor een man op leeftijd toch wel twijfelachtig. Zijn laatste album met The Stooges vond ik persoonlijk nog wel te pruimen. Maar nadat ik las dat na de dood van Ron Asheton de man gewoon vervangen zou worden en het circus kennelijk verder zou gaan, geloofde ik niet dat er ooit nog iets fatsoenlijks op plaat uit zou komen van Pop. Hij leek mij voor eeuwig veroordeeld tot het podium waar hij altijd tot zijn recht komt. Ik was dan ook verrast dat er een album uitkwam met nota bene een Franstalige titel Préliminaires. Het album is gebaseerd op het boek La possibilité d'une île (De Mogelijkheid van een eiland) van Michel Houellebecq en Préliminaires verschilt van Pop's andere werk. Aanvankelijk verwacht ik na de opener "Les Feuilles Mortes" dat Pop zich toegelegd had op wat saaie chansons, maar de Franstalige nummers zijn beperkt in aantal en het latere "Je Sais Que To Sais" is inclusief zuchtmeisje een stuk prettiger dan de opener. Een song als "I Want To Go To The Beach" ligt op het niveau van de meeste songs van een van mijn lievelings Pop-albums: American Caesar. Opvallend is een lied als "King Of The Dogs" dat volgens mij best van Tom Waits had kunnen zijn en eigenlijk niet des Pop is, maar van mij mag hij. Gerockt wordt er uiteraard ook wel, zoals in "Nice To Be Dead". Fijn is ook het The Doors-achtige "A Machine For Loving". De productie van Hal Cragin is prima, de meeste liedjes liggen niet teveel voor de hand en de onderwerpen zijn volwassen, maar ik heb toch wat te zeuren. Ik vind dat Préliminaires wat teveel alle kanten opgaat, af en toe wat inzakt zonder dat Pop nu zijn punt maakt. Toch is het een alleraardigste plaat, die ik zeker nog eens zal opzetten en mij ieder geval weer de hoop dat er ooit nog een geweldig Pop-album uit zal komen, want de ingrediënten zijn aanwezig.

Zoals Gear Fab Records eerder al de complete recordings van The Monocles en The Higher Elevation uitbracht nadat deze bands figureerden op een van de deeltjes Psychedelic States, zo hebben ze dat nu ook gedaan met The Panicks. Treat Me Right en You're My Baby bleken slechts de twee singles te zijn die The Panicks midden jaren zestig uitbrachten. De rest van hun oeuvre lag ergens in een kelder vergeten te zijn. Nu moeten we ons niet teveel voorstellen van de grootte van dat oeuvre. Alles wat ze opgenomen hebben is op deze ene cd terug te vinden. We hebben het dan over zes instrumentale versies van een aantal van hun liedjes, een alternate version en de slechts acht liedjes die niet eerder de muziekstudio verlaten hadden. Althans niet in een opgenomen versie. The Panicks - de k kwam er toen een New Yorkse band met de naam The Panics (nee, niet deze) net iets eerder een plaat uitbrachten - waren een van die typische garagerock-acts waar het midden van de jaren zestig zo rijk aan was. Het amateurniveau zijn ze nauwelijks ontstegen, maar een aanstekelijk enthousiasme, een overdosis energie en een rauwheid die alleen maar in een kelder of garagebox kan ontstaan blijkt genoeg. I'm Gonna Leave, You Laughed, I Cried en Treat Me Right zijn te goed om op een plank weg te zetten als het product van de puberhype die garagerock ooit was.

Jack White samen met Alison Mosshart (The Kills) in een nieuwe band, of een tijdelijk project (nog onduidelijk), dat is wel een samenwerking waar je even voor gaat zitten. En heel even ben ik teleurgesteld, als ik openingensnummer "60 Feet Tall" hoor, een relaxt, met vlagen zweverig bluesnummer. Maar dat is maar tijdelijk, daarna gaat Horehound los en krijg je een de ruige rock-blues te horen die je bij de White Stripes wel eens miste, alsof Meg White een beperkende factor was. Of misschien is Alison wel een bevrijdende factor. Jack op de drums, Alison zingt, Dean Fertita (Queens of the Stone Age) op gitaar en Jack Lawrence (Raconteurs) op de bas: een mooi stel bij elkaar. Vier grootheden in een band, maar toch is Jack de baas. Zijn drum knalt overal doorheen, nergens deinst hij terug naar de achtergrond. Het lijkt wel of alles de drum van Jack ondersteunt, alsof de drum zingt en Alison een instrument is. Maar wel een lekker instrument, ze klinkt zo heerlijk arrogant, zo lekker bitchy, en de rake drumslagen benadrukken dat alleen maar. Ik hoop zo dat Lowlands ze nog weten te strikken, ze staan meteen op nummer één van mijn verlanglijstje. Maar dat zal wel niet gebeuren, ze zitten tot eind augustus in Canada en de USA. Zo jammer!

File Under gaf ism Sony enkele exemplaren weg van deze spetterende nieuwe cd. Daarvoor ben je nu te laat. Jammer hè?

Dag 2 van Bospop had in de dagen ervoor last van wat donkere wolken. Eentje in de vorm van de weersverwachting, eentje in de vorm van de eerder gecancelde optredens van Chickenfoot vanwege een blessure van drummer Chad Smith. Op de dag zelf bleek het allemaal reuze mee te vallen. Het weer was prima - afgezien van één net iets te lange regenbui, met een drassige ondergrond tot gevolg - en Chickenfoot was er gewoon.

Na de zaterdag was ik om half drie 's nachts thuis. Paar uurtjes slaap, stuk tikken en weer bijna twee uur onderweg naar het festivalterrein bleek teveel om bij aanvang al aanwezig te zijn. The Sheer en Pronghorn moest ik daarom aan me voorbij laten gaan. Vooral naar de cowpunk van Pronghorn was ik erg benieuwd. Over beide bands hoorde ik later op de dag alleen goede berichten.

Het echte festival begon voor mij met Fiction Plane, dat al bezig was toen ik het terrein betrad.

Het schijnt dat Peter Wilson, de man die schuilgaat achter de naam Duke Special, getrouwd is en kinderen heeft met wie hij gezellig samenwoont in Belfast. Ik hoop maar dat het beter gaat met hem dan hij zingt over zichzelf op zijn nieuwe cd I Never Thought This Day Would Come. Zinnen als 'I'm so unsure of myself, I doubt my very heartbeat. I'm like an immigrant knocking on a stranger's door.' zoals hij zingt in het eerste nummer "Mockingbird Wish Me Luck" zijn nou niet bepaald de meest opbeurende die een zanger kan zingen. Maar doemdenken is Wilson niet vreemd. Op zijn vorige twee cd's (echt waar) zong hij niet voor niets 'Last night I nearly died, But I woke up just in time.' Gelukkig verpakt hij zijn muziek niet ook nog eens in druilerige depri melodielijntjes. Anders werden liedjes als "Diggin An Early Grave" vast bijna macaber. De toon van I Never Thought This Day Would Come is qua muziek wél positief en is wat dat betreft een bevestiging van de kunde die Duke op zijn vorige cd's liet horen. Fijne melodieën in de lijn van de broertjes Finn, Rufus Wainwright, Billy Joel en Elliott Smith schudt hij met gemak uit zijn mouw, waarbij vooral het vaudeville, bijna burleske karakter opvalt, met rijkelijk - maar niet overdadig -gevulde arrangementen. Misschien op het eerste gehoor niet gemakkelijk te behappen, maar er is weinig mis met een luisterplaat die steeds meer geheimen onthult.

Dit is zo'n band die eeuwig in de marge zou blijven ploeteren wanneer-ie geen 'legendarisch' bandlid had gehad. In dit geval Todd Youth, voormalig gitarist van Danzig en D Generation. Deze band zal daarom altijd 'die band met Todd Youth, jeweetwel, van Danzig' blijven. Ik denk dat ze er zelf nog het minste om malen. Waarom ik dat denk? Omdat alles aan deze band zo pretentieloos is als rock maar zijn kan. En wanneer je dat niet afschrikt, maar juist tevreden stelt, is deze band er eentje naar jouw hart. De review in het tijdschrift Kerrang zegt het -vrij vertaald- nog het meest spitsvondig: "Zolang er sterren aan de hemel staan en zolang Lemmy niet van de Jack Daniels af kan blijven zullen er bands als de Chelsea Smiles blijven bestaan." De gitaarriffs, de bruggetjes in nummers, de teksten, de refreintjes, een orgeltje hier en daar... Het is als een flinke slok van Lemmy's Jack Daniels-fles: niet te zuipen, maar je wordt er zo lekker zat van.
Er staat eigenlijk geen slecht nummer op deze cd. Maar een buitengewoon goeie ook niet... Het leukste nummer "Ain't Got Nothing To Lose" staat trouwens ook op het vorige album uit 2006. Feit blijft wel dat Todds stem prima geschikt is voor de muziek: een beetje hees, een beetje snotty maar met net genoeg bereik. Dit is zo'n band die je toevallig op een festival ziet. Je bent blij verrast en gaat van plezier meer drinken dan goed voor je is. Maar twee dagen later ben je de Chelsea Smiles, net als de kater, gewoon weer vergeten.

Paddenstoelen, draken, heksenkringen, kasteelmuren. Allemaal referenties die door mijn hoofd schoten toen ik The Last Laugh van Joker's Daughter opzette. De plaat is het resultaat van de samenwerking tussen twee uitersten: de Grieks-Engelse folkie Helena Costas en überproducer Danger Mouse. Op de single en albumopener "Worm's Head" valt deze combinatie erg goed uit, maar op diverse andere nummers doet het soms wat gekunsteld aan. Waar Danger Mouse toch vooral in het heden leeft en naar de toekomst kijkt, richt Costas de blik vooral op het verleden. Zo noemt Costas de legende van Koning Arthur als grote invloed op het album en maakt ze gebruik van traditionele instrumenten uit de Griekse oudheid. In de folkscene kom je wel vreemdere dingen tegen, maar toch zullen veel mensen wel een beetje vreemd opkijken van de door Danger Mouse toegevoegde elektronica, zoals de bliepjes in "Lucid" en het reggae-deuntje onder "Jelly Belly". De strijkers liggen er regelmatig in vele lagen dik op, zoals in het indrukwekkende "Cake and July" en "Chasing Ticking Crocodile". Allebei prachtige nummers, al overstemt Danger Mouse met zijn productionele geweld de hoofdact regelmatig. Het einde van het album lijkt voornamelijk te bestaan uit geëxperimenteer met nieuwe stijlen en geluiden, waardoor een bijzondere, maar toch ook rommelige indruk achterblijft.

Dit album ligt al een tijdje. Digirelease in maart en de release om vast te pakken volgde in april… Ik had onmiddellijk een favoriet. Kan ook niet anders, met zo'n vrolijke beat. "Inaugural Trams", ook al versta ik de hele tijd "Inaugural Drums" en moet ik aan Obama denken. Misschien omdat ik hem net op tv zag. Doet er niet toe. De Super Furry Animals doen er wel degelijk toe. Al heel lang. En dat vinden meer mensen: Paul McCartney kauwde al eens op wortels en selderij voor Gruff Rhys en zijn kompanen. En nu, in "Inaugural Trams" dus, rapt Franz Ferdinands drummer Nick McCarthy - ik besef nu pas dat dat dicht bij McCartney ligt - in het Duits mee op dit nummer. Hij, ook Schot en geboren in Beieren (Duitsland), moet deze psychedelische rockband wel een warm hart toedragen als hij zonder enig hoorbaar lachen "nul, nul, nul, halt die Stelle, halt die Stelle! Eins, zehn, Ralf will was von ihm. Eins, zwei, drei, vergesst Sie Ihren Hut heut nicht. Drei, vier, fünf, und fahren Sie mit uns in Ihre Zukunft, jetzt! Sechs, sieben, acht, wer hätte das gedacht? Neun, zehn, oh Kurt hatte Uta aus der Revue. Da lauft ein kleiner Hund im Netz, nein Nerz. Nul, nul, nul, halt die Stelle! Hallo Bonbon" zingt. En nu denkt u natuurlijk: "Die komt gemakkelijk aan haar woorden, zeg." Maar ik meen het. Als je zo'n rap kunt verzinnen en bovendien al jaren een van de leukste en grappigste bands op aarde bent, kan ik niet anders dan zeggen en vinden dat iedereen die een of meer cd's van de SFA in huis heeft, ook deze weer moet kopen. Je weet wat je krijgt, maar het is altijd goed. Psychedelische, knallende, vrolijke poprock - meer pop dan rock dit keer -, met hier en daar een experimenteel randje en als klap op de vuurpijl een track met de welluidende naam "The Very Best of Neil Diamond". Nou, dan heb je me.

Het Amerikaanse Foreign Born gaat, zoals alle goede popbands, als 'n spons te werk. De liedjes op Person To Person klinken aangenaam bekend. Nog belangrijker is dat ze vrijwel alle tien prima zijn. Enkel tijdens de laatste twee nummers is de schwung er wat uit. Opener "Blood Oranges" heeft het geluid van Wild Beasts. De zanger klinkt een stuk minder bijzonder, maar hij sneert lekker. "That Old Sun" is mijn favoriete nummer, wellicht omdat ik 'r laatst al een heel weekend R.E.M. als huiswerk op had zitten. Het jangly mandoline-achtige riffje is het meest catchy moment van 't album, het enige wat er nog in de buurt komt zijn de uitgelaten marching band-ritmes van "Winter Games". "Early Warnings" is 't inkoppertje van de plaat. Wat is hip? Afrika. En inderdaad, ook een prima incarnatie van Vampire Weekend behoort hier tot de mogelijkheden. Het label van dienst, Secretly Canadian, geeft zelf hoog op van de anthem-kwaliteiten van de band. Dat hoor ik zelf alleen in het Killers-achtige "Can't Keep Time". Voor stadionrock zijn de vocalen echter toch wat te weird. Foreign Born is meer een radiovriendelijke versie van Canadezen als Arcade Fire en Sunset Rubdown. En om er nog eentje te doen om 't af te leren: ook The Veils zijn in de wat bluesy downer-momenten niet ver weg. Door al die namedrops verdwijnt 't zicht op de band zelf wat en dat is dan ook een van de problemen hier. Wellicht is 't allemaal net wat te anoniem om succes te oogsten, of de weg naar 't hart te vinden. Dat geldt wat mij betreft zelfs voor bandnaam, hoesje en teksten, die wel heel vaak over een dooddoener als 't weer lijken te gaan. Op een negatieve noot eindigen zou echter onterecht zijn, daarvoor heeft Foreign Born al teveel klasse in huis. Nu nog wachten tot ze écht los gaan.

Van James Taylor ken ik eigenlijk niet meer dan de nummers die de meeste mensen wel kennen, zoals "You've Got A Friend" en "Fire and Rain". Die laatste is ook echt van hem, maar het eerste nummer is origineel van Carole King. Zo heeft James Taylor de afgelopen decennia zeer regelmatig nummers van anderen vertolkt, maar nog nooit is daar een overzicht van verschenen. Tot nu dan. Sings Covers is een alleen in Nederland uitgebrachte heruitgave van zijn vorig jaar verschenen Covers, aangevuld met nieuwe nummers, die hij nog niet eerder op cd had gezet. De cd is een mix van heel bekende nummers (zoals "Suzanne" van Leonard Cohen, "Summertime Blues" van Eddie Cochran en "Knock On Wood" van Eddie Floyd) en wat onbekendere (zoals "Wichita Lineman" van Jimmy Webb/Glen Campbell). Taylor overgiet alle nummers met de van hem bekende saus van pop met country, folk en blues, en combineert die met zijn warme, gevoelige stem. Hier en daar doet het qua sfeer wat denken aan de akoestische Jackson Browne, en uit mijn mond is dat een groot compliment. Verrassend wordt het (uiteraard) nergens, aangezien hij de nummers al vaak live heeft gespeeld, maar een buil kun je je hier dan ook niet aan vallen. Mooi overzicht van mooie nummers.

James Taylor speelt morgen op North Sea Jazz

Je doet zo eens wat onderzoek als je een cd krijgt van een onbekende artiest. Althans, een voor mij onbekende artiest. Storm recenseerde 's mans band Fireside al eens en ik vond een optreden op Crossing Border. Dat betekent dat ik zijn pad al eens gekruist ben, want Crossing Border sla ik niet over. Daarnaast heeft Kristofer Aström, naast de al genoemde Fireside, nog een tweetal bands en doet hij solodingetjes. Ik had dus nog nooit van hem gehoord. Helaas moet ik erbij zeggen. Want Aström's laatste cd, Sinkadus, is goed. Heel erg goed. Mooie gedragen nummers in een singer/songwriterstijl. Soms ondersteund door een zangeres, maar altijd met prettig relaxt gitaarspel. Een beetje vergelijkbaar met het solowerk van Eddie Vedder, op wiens stem die van Aström lijkt. Hoogtepunt van de plaat is zeven en een half minuut durende Me & The Snakes, dat van een vergelijkbare klasse is als Death Cab for Cuties fenomenale "I Will Possess Your Heart". De hele plaat zal Death Cab for Cuties ook wel aanspreken. Sinkadus is in ieder geval jaarlijstjesvoer en ik heb mezelf weer opgezadeld om mij me door Aströms backcatalogue heen te akkeren, op zoek naar nog meer pareltjes. Wat een klotebaan is dit toch…

Het verbaasde mij best dat The Cure voor een lange tournee hun landgenoten 65DaysOfStatic (uit Sheffield) meenam als voorprogramma. Het is namelijk bepaald niet zo dat de sound van deze twee bands logisch op elkaar aansluit, laat staan overlapt. De verbazing moet dan ook groot geweest zijn bij The Cure-fans dat ze als voorafje een heftig energieke met elektronica doorspekte post-rock-band voorgeschoteld kregen. Maar aan het duidelijk waarneembare gejuich op live-document Escape From New York te horen, stond het publiek er toch wel open voor. Het is ook moeilijk niet enthousiast te worden van de energieke performance van 65DoS. Het opnemen van een optreden was sowieso wel een goed plan, na het naar mijn bescheiden mening wat mindere album Destruction of Small Idead, want live was 65DoS rond die tijd veel overtuigender dan ze hierop lieten horen. Het geeft de band ook mooi wat extra tijd om na te denken welke kant ze nu precies op willen. Dat daar binnen de gelederen over getwijfeld wordt blijkt wel uit het extraatje dat bij de live cd zit: 65Doc: A Road Movie. Aan de geregistreerde livebeelden, hoewel niet altijd van bijster beste kwaliteit, blijkt dat niet. Die versterken het beeld dat deze band live onverslaanbaar en alles verwoestend is. De twijfel blijk uit de interviews met de bandleden tussendoor. De band was verrast door de mindere ontvangst van Destruction en dat heeft hun zelfvertrouwen aangetast. Daarom zijn ze zoekende naar een juiste vorm en blij als ze die plaat achter zich kunnen laten. Tussen de regels door valt te behoren dat het meer dansbaar zou moeten worden, minder moeilijk misschien zelfs ook wel. Maar of dat ook gaat gebeuren, dat zullen we pas weten bij het verschijnen van een nieuwe release. Voor nu is dit in ieder geval een machtige puike live-cd/dvd-combinatie.

Even zoeken is het wel naar het huis van Barbie Bangkok-drummer Laurens Smagghe in Gent. Bij aankomst zijn de heren nog druk in overleg met de ontwerper over de typografie die op de merchandise gebruikt gaat worden. Maar nadat de eerste knopen daarover zijn doorgehakt kan het interview beginnen met de kern van de band: Laurens zelf en Tom Goethals, de zanger van Barbie Bangkok. Tom kijkt duidelijk vermoeid. Op de achtergrond klinkt een rustige plaat en ligt een kat te slapen. Het is weer eens iets anders dan een kleedkamer, hotelkamer of café, waar doorgaans de meeste interviews met muzikanten worden gehouden.

Tom verontschuldigt zich direct voor zijn moeheid, die te wijten is aan zijn dagelijkse bezigheid: hij is postbode in Gent waardoor hij voor dag en dauw op moet. Tja, tot zover de glamour van het rockbestaan in België. Ik val maar meteen met de deur in huis en vraag hoe ze toch aan die ietwat aparte bandnaam komen? Tom: 'Je kunt het natuurlijk op allerlei manieren interpreteren zoals de Barbie die staat voor het Westen (kapitalisme) en Bangkok uit het Oosten, maar dat is het allemaal niet. Het is gewoon een woordspeling op Herbie Hancock.' Laurens: 'Het klinkt gewoon wel oké en als je het één keer hoort dan blijft het wel hangen, al hebben we er wel sterk over gedacht om onze naam met deze plaat de naam te veranderen in Tom and Larry - een nummer op het album. (Lachend) Maar die mega fanbase in Gent kunnen we natuurlijk ook niet verloochenen, dus hebben we het maar bij Barbie Bangkok gehouden.'

Luister een paar seconden naar een plaat van de Young Dubliners en je weet waar de roots van deze mannen liggen. Oh nee, je hoeft niet eens te luisteren, hun naam verraadt gelijk al hoe de vlag erbij hangt en welke drie kleuren die vlag heeft: groen, wit en oranje. Ierland dus, maar de basis van de band bestaat wel uit twee Amerikaanse Ieren. De band bestaat al dik twintig jaar (sinds 1988 om precies te zijn) en aan de opsomming van hun beroemde fans (Jethro Tull's Ian Anderson, Robert Cray, John Hiatt, Kenny Wayne Shepherd en Shane McGowan) moest het bij voorbaat al wel snor zitten met ze. Tegelijkertijd worden in Nederland hun twee laatste albums uitgebracht.

De eerste is With All Due Respect, The Irish Sessions opgenomen ter gelegenheid van de St. Patrick's Day viering. Het was natuurlijk niet meer dan logisch om voor deze gelegenheid veertien Ierse traditionals op te nemen. En dan niet alleen echt oude meuk, maar bijvoorbeeld ook twee nummers die vooral bekend zijn van The Pogues ("Fall From The Grace Of God" en "Paid Of Brown Eyes"). Ik had dat laatste nooit gedurfd, want de uitvoeringen van The Pogues zijn toch bijna onmogelijk te evenaren. Ik hoop ook van harte dat deze mannen nooit zullen eindigen als Shane McGowan. Misschien was het ook beter om ze bijvoorbeeld alleen maar live te vertolken, maar dat wordt misschien teveel ingegeven door mijn zwak voor The Pogues. Op deze cd heeft de band overigens niet de zware rockballen zoals Flogging Molly en vooral Dropkick Murphys die hebben, ze betuigen vooral hun liefde voor de meer akoestische kant van de Ierse traditionals zoals (duh!) The Dubliners of The Chieftains. Al rocken ze in "Auld Triangle" en "Welia Waile" ook lekker, waarbij ze voor die laatste zo ongeveer half Ierland als achtergrondkoor gebruiken. Maar "Paddy's Green Shamrock Shore" had door de manier van gitaarspelen en zingen bijvoorbeeld ook zo van Luka Bloom kunnen zijn. Fijnste nummer is echter de pianoballade "Raglan Road" dat gezongen wordt met heerlijke halfvaste stem. Je hoeft niet veel moeite te doen hele groepen rossige Ieren in tranen te zien op St. Paddy's Day als de band dit uitvoert.

Ik had er eerlijk gezegd een hard hoofd in dat de Young Dubliners leuker zouden zijn als ze eigen materiaal zouden vertolken. Maar verdomd, dat is dus wel zo blijkt bij beluistering van Saints and Sinners. Hierop komen ze van tijd tot tijd dicht in de buurt van het beste van The Pogues. Neem bijvoorbeeld de geheide meebruller (en vast niet voor niets de single) Rosie. Heerlijk hoe de band hier de whistles van stal haalt en lekker ferm rockt. En dat komt goed uit, want The Pogues brengen al jaren niet meer van die lekkere liedjes af. Maar dit is het niet alleen dat Saints en Sinners tot zo'n vermakelijke plaat maakt. Wat er vooral fijn aan is, is dat de Ierse roots van de band verpakt zijn in lekkere rocksongs die een brug slaan van hun Amerikaanse naar de roots van hun voorvaderen. Zonder daarbij lomp en ruw te worden als bijvoorbeeld de Dropkicks. En dat bevalt mij heel goed. Neem het pittige en instrumentale "Saoirse", da's gewoon perfecte cross-over. Vreemde eend in de bijt is de afsluiter "Change" waarin de band ook nog eens een flinke beats en elektronica door de muziek gooit. Tot mijn verbazing past het best goed bij elkaar. Maat het verschil met het titel- en openingsnummer blijkt wel heel groot als je deze kleurrijke plaat vanaf het begin opnieuw draait.

Tja, zingen 'I Have No Faith In Politicians' en dan met de andere band waar je in speelt, Phil Lesh And Friends (van de bassist van Grateful Dead), spelen voor Barack Obama. Ik vind het vreemd. Degene die zich zo gedraagt is Jackie Greene en de tekst is te vinden in "I Don't Live In A Dream" op de cd Giving Up The Ghost. Als ik me verder verdiep in de cd dan snap ik waar deze tegenspraak vandaan komt: de cd is in Amerika al een jaar uit. En in een jaar kan er veel veranderen. Jackie Greene komt uit Californië en is nog steeds geen dertig jaar oud. Het knulletje brengt echter een heel volwassen plaat. Dat kan ook niet anders, want er is een indrukwekkend aantal artiesten dat hun medewerking verleent. De belangrijkste wat mij betreft is Steve Berlin van Los Lobos, die voor de de productie tekent, maar ook laat horen dat hij multi-instrumentalist is. En als we het toch over bekende namen hebben dan noem ik ook maar even Dave Hildago die op twee tracks meedoet, drummer Pete Thomas (Elvis Costello), Mic Gillette (Tower Of Power) en Larry Campbell (Bob Dylan). Greene zoekt het in de americana, maar dan wel in een dichtgesmeerde, wat brave sound die mij echt iets lijkt voor de Amerikaanse markt. Niet dat Greene er niet mag zijn. Integendeel, zijn stem is prachtig en de liedjes zijn oké. Ik vind de nummers alleen erg volwassen klinken, en dan wil ik in ieder geval niet horen van een knulletje van nog geen dertig. Alsof er niets meer te ontdekken valt.

Raar dat ik tot nu toe erin geslaagd was om White Denim te missen. Deze drie Texanen doen namelijk precies wat ik leuk vind: ongecompliceerde gecompliceerde rock maken. Wat nou grenzen, wat nou oubollige songstructuren, wat nou dit, wat nou dat, wat nou midden in een nummer een fade-out plaatsen om vervolgens nog lekker even door te jammen kan niet. DAT BEPALEN WIJ ZELF WEL! En dat heb ik dan al twee platen lang gemist. Hoe stom kan een mens zijn. Maar des te prettiger dat ik Fits alsnog onder ogen kreeg. Deze keer ze missen was ook bijna onmogelijk, want Jan en Alleman valt over elkaar heen om het drietal de hemel in te prijzen. Of het een band is met een lange levensduur, waag ik te betwijfelen. Daarvoor is het misschien wel een beetje teveel een zooitje allegaar. Maar voor nu zijn de Steve Terebecki, Joshua Block en James Petralli even de leukste band van het moment. Gelijk al bij het openingsnummer "Radio Milk How Can You Stand It" waan je je in een verblinde achtbaan vol onverwachte chaotische wendingen en dat gaat rustig een cd lang door. Aan de ene kant hoor je huilende Hendrix-achtige gitaarpartijen, aan de andere kant zit Animal, de drummer uit de Muppetshow, die een meer dan geslaagde poging doet je gevoel voor ritme aan een kruisverhoor te onderwerpen, terwijl de zanger de weg kwijt lijkt in de studio en op het toilet dan zijn zangpartijen in gezongen heeft. Heerlijk hoe die rondgalmen in "All Lovely", ook al zou mijn moeder er gek van worden. Net zo gemakkelijk rammen de drie in "Sex Prayer" een Doors-orgeltje met Santana-licks door elkaar. En dan krijg je ook nog symfo, gitaarrock, stoner, funk, jazz, psychedelica en ferme spierballenrock naar je hoofd gesmeten. Als het kan in dezelfde maat en rauw en ongepolijst gebracht. Het had een verrassend �n geslaagd zijproject kunnen zijn van Omar Rodriguez-Lopez, maar het zijn 'gewoon' drie opgeschoten bleekscheten uit Austin met schijt aan alles. Heerlijk.

Het kleinschalige Wâldrock (dit jaar 6.000 bezoekers) haalt het natuurlijk nooit bij Dynamo Open Air (trok jaarlijks 70.000 bezoekers) en dat wekt frustratie op bij veel liefhebbers. En terwijl iedereen onlangs naar Graspop in België was gevlucht voor hun jaarlijkse portie metal, komt er in Nijmegen een nieuw initiatief. De organisatoren van FortaRock brengen ons een nieuw festival voor metalminnend Nederland, in de buitenlucht van Nijmegen. Het festival vindt dit jaar voor het eerst plaats in het Park Brakkenstein, een landgoed waar zo'n 5.000 mensen plek kunnen vinden. Het festival kent een twaalftal klinkende namen en een verrassende afsluiter, waardoor het op voorhand al 1-0 is voor Nijmegen ter opzichte van Friesland.

Is het al enigszins verantwoord om toe te geven dat Rammstein z'n beste tijd gehad heeft? Wat mij betreft ging het stiekem al verkeerd (mooie Engelse uitdrukking: jumping the shark) met de wanstaltige ballad "Ohne Dich" uit 2004. Sindsdien ben ik naarstig op zoek naar leuke bands die even hard maar toch catchy zijn als Rammstein. Wie hints heeft is welkom! Ik heb er nu in elk geval weer eentje: de Zweedse band Deathstars. Helaas ontdek ik ze nu pas, veel te laat, want hun albums Synthetic Generation (2003) en Termination Bliss (2006) hadden ook al die fijne combinatie uit van strakke zware glamrock en galmende elektronische synths. Hier en daar doet het zelfs iets denken aan Type O Negative, al moet ook bij die vergelijking de frontman van Deathstars het direct tegen Peter Steele afleggen. Daar komt bij dat Deathstars wel poppy proberen te doen, maar eerder geen echte singles in huis hadden. Alleen heel veel witte make-up. En ze toerden rond met Cradle of Filth, een band waarvan ieder elfjarig neefje een T-shirt heeft en die zo gothic is als een hamster. Van zo'n band durf ik als underground-dj na pakweg Rammstein dus echt niet serieus iets te draaien. Maar het is tijd voor eerherstel. Want Deathstars' derde album Night Electric Night is errug prima. Niet dat "Mark of the Gun", "Venus In Arms" of "Babylon" ook maar enigszins in de Top 40 zullen belanden, maar ze zijn wél heel dansbaar. De band zelf heeft intussen genoeg zelfspot dat ik er zonder schaamte fan van ben geworden. En die foute make-up? Dat is intussen een handelsmerk. Wen er maar aan.

De Tour de France is weer begonnen. Dat betekent dat ik de komende weken vanaf een uur of twee verlost ben van het me steeds meer de strot uit gaan hangende 3FM. Dan schakelen we over op Radio1 en luisteren we de Tour de France. Altijd weer fijn om te horen dat ze daar naast de Engels- en Nederlandstalige liedjes ook Franse liedjes draaien. Ik hoop voor Guuzbourg dat ze zijn nieuwste verzamelaar Gentils Garcons ook oppikken bij Radio Tour De France. Het zou wel een succesje zijn dat 'em gegund zou zijn en meer dan terecht zou zijn. Voor deze nieuwe verzamelaar - de titel verraadt het natuurlijk al - heeft hij zijn geliefde zuchtmeisjes achter zich gelaten en focust zich hij zich op hun mannelijke evenknieën. Ehm nee, dat zijn het niet natuurlijk. Zuchten is voorbehouden aan de meisjes. Mooi mijmerend en verhalend zingen, dat kunnen mannen natuurlijk wel. Met Serge Gainsbourg natuurlijk als aanvoerder van het hele swikkie. Zijn nummer uit 1964 is ook gelijk het oudste nummer van deze verzamelaar. Tot mijn verbazing is de rest van de nummers bijna allemaal van ver na de eeuwwisseling. Alleen het prachtige "Plus de Liaisons" van Tindersticks dateert verder nog uit de vorige eeuw. Blijkbaar is er in het Frankrijk van nu nog steeds genoeg kwaliteit voor handen om een plaat mee te vullen. Toch een klein minpuntje wat mij betreft, want ik had heul graag wat meer nummers gehoord die ik tijdens mijn vakanties in de jaren tachtig en negentig in Frankrijk veelvuldig gehoord heb. Overigens ontbreken de zuchtmeisjes niet helemaal. Zo doet Feist het met Arthur H en Barbara Carlotti het met Pierre Fa. Op mijn verlanglijstje staan nu dus een verzamelaar met wat oudere mannenliedjes en een duettenplaat. Komen die er snel, Guuzbourg?

The Delgados zijn nooit uitgestapt bij de halte Sikkema. Daarom had ik dus ook geen idee wat ik moest verwachten van Lord Cut-Glass, een solo-werk van ex-Delgados zanger en gitarist Alun Woodward. Een project waar Alun meer dan vier jaar heeft gewerkt. Dat het zo lang duurde was voornamelijk door drukte met andere projecten voor Chemikal Underground (platenmaatschappij opgericht door The Delgados), maar ook omdat hij tussendoor de ziekte roodvonk kreeg dat diverse malen opspeelde. Waarom The Delgados nooit bij mij zijn uitgestapt, dat begrijp ik nu ook, het is niet mijn ding. Het is me veel te soft, veel te folk, te veel klassieke invloeden, veel te slaapverwekkend. Dat had ik bij de eerste draaibeurt al direct door en bij de tweede keer sprak mijn collega me er zelfs op aan: "Kun je misschien wat anders opzetten, ik val bijna in slaap. En ja, zet dat maar in je recensie!" Daar moest ik het mee doen en eerlijk gezegd heb ik daar weinig aan toe te voegen. Behalve dan nog een speciale vermelding voor sommige songtitels, want een titel als "I'm A Great Example To The Dogs" tovert toch wel een glimlach op mijn gezicht.

Het is een zonnige dag in Tilburg en ik zit voor een hotel, op een steenworp afstand van de popzaal 013. Vanavond geeft de Amerikaanse metalband Disturbed daar een voor hun doen intiem optreden en voor dat optreden heb ik een gesprek met Dan Donegan, gitarist van de band. Dan, gekleed in typische zwarte kledij met stoere vliegeniersspiegelzonnebril, is goed gemutst en geniet van het weer. Daarnaast blijkt hij ook nog eens op zijn praatstoel te zitten als ik hem vraag naar het afronden van de laatste Amerikaanse 'Music As A Weapon'-tour. "Ja, dat was heel leuk om te doen. We hadden een tweede podium deze keer, buiten de zalen waar we optraden. Daarbij hadden we ook motorshows met stuntacts en dergelijke. Het was een grote productie voor ons doen. We hopen dan ook op een gegeven moment dit te kunnen doen in Europa: ons eigen rondtrekkende festival. Als we de bands ervoor kunnen krijgen en iedereen gaat ervoor hopen we dit binnen een paar jaar ook hier te kunnen brengen.

Storm
Projekt67 - Dat ik niets heb

Ewie
God Help The Girl  - God Help The Girl

Ludo
The Horse Company - Olympus

Gr.R.
Taking Back Sunday - New Again

Joice
Florence and the Machine - Lungs

Blizzard
The War Of The Worlds @ HMH & Nemesea in 7.0 @ P3

DubbelMono
Magnolia Electric Co. - Josephine

ForestSounds
Spinal Tap - Back From The Dead

Stonehead
Martyn - Great Lengths

Vinnie Moore (bekend van o.a. UFO) is een gitarist van het type 'snel-sneller-snelst'. En als een dergelijke gitarist een instrumentale solo-cd uitbrengt, ontaardt dat vaak in irritant kijk-eens-mama-zonder-handjes gedoe. Gelukkig valt dat in dit geval erg mee. To the Core bevat elf stukken die elk een geheel eigen sfeer en opzet kennen, en zich nog het best laten omschrijven als 'instrumentale liedjes'. Geen oneindig lange solo's die nergens naar toe gaan, maar zorgvuldig opgezette arrangementen waarbij de grootste aandacht is besteed aan zowel de begeleidende partijen als aan het solowerk. De band om Moore heen (met o.a. Van Romaine in topvorm op drums) speelt strak en legt zo een stevige basis voor de kunsten van de échte ster van de plaat: de elektrische gitaar. Toegegeven, het is nog steeds 'snel-sneller', maar 'snelst' wordt slechts met mate ingezet, en da's een hele opluchting. Moore gaat uiterst creatief om met zijn gitaarsound waardoor het allemaal heerlijk fris en afwisselend klinkt. Mijn enige punt van kritiek is dat hij zich iets te vaak bezondigt aan die gruwel der gruwelen: de fade-out, waardoor menig nummer in het niets verdwijnt. Stel nou dat je dat bij een recensie doet, d.n zo. ..t .r .l. vo... u..tz… d.. ..n ..c. ....

Waar heb ik dit eerder gehoord?' is de eerste gedachte als ik Defueld, het debuutalbum van de gelijknamige band heb opgezet. Eerste singe "Spawn" begint nog met een keyboardloopje en een niet al te origineel gitaarriffje, maar vanaf het tweede liedje is de invloed van Linkin Park toch wel heel erg aanwezig. En waar die band nog wegkomt met gedateerde Nu-metal, slaagt dit Zweedse vijftal daar minder in. Daarvoor is zanger Christoffer Wetterstr�ms net teveel dertien in een dozijn en valt zijn stemgeluid nauwelijks op. Daarnaast zal voor echte metal liefhebbers dit album te soft zijn en voor pop/rockliefhebbers te hard. De gulden middenweg van hun Amerikaanse voorbeelden wordt in het eerste deel van deze plaat helaas niet gevonden. Pas bij de ballad "Rather die standing" komen ze het dichtst in de buurt van een singlesuccesje. En op afsluiter "Blind" waarop geen elektrische gitaren te bespeuren zijn, komt dan eindelijk naar boven dat Defueld toch best mooie liedjes kan maken. Maar een hele plaat vol pianoballads van deze band, daar zit ook vast niemand op te wachten.
Het derde volledige album van Church Of Misery is net als hun voorgangers een conceptalbum. En dan wel weer met een wat morbide bijsmaak. Houses of the unholy vertelt namelijk weer de verhalen van de meest zieke massamoordenaars die de wereld heeft gekend. Zet dat tegen een achtergrond van bluesy- en stonerachtige doommetal en je kan je een beetje bedenken wat voor donkere sfeer er op dit album heerst. De audiofragmenten van de nieuwsberichten over de moorden die in de songs verwerkt zitten, versterken dit alleen maar. Ik kan me voorstellen dat dit voor heel veel mensen zware kost kan zijn. Zeker als je de schreeuwerige zang hoort van Hideki Fukasawa, die mij zelfs na een verloop van tijd gaat irriteren. Muzikaal is het overigens een perfecte mix waarin gitarist Tom Satan ('what's in a name') de kans krijgt om zijn soleerkunsten te tonen. Invloeden van vroege jaren zeventig grootheden als Black Sabbath en Led Zeppelin zijn hierin goed terug te horen. Maar daarmee neemt het niet weg dat dit album zwaar op de maag zal liggen. Zelfs voor massamoordenaars.

De holle drums, de ronkende bas, de feedback, de tamboerijn, de nonchalante zang… ja hoor, we zijn er weer! Opnieuw een bandje dat net de coolness van The Jesus & Mary Chain heeft ontdekt en dit denkt te kunnen evenaren? Het lijkt nog mee te vallen bij het openingsnummer "You Won" maar bij "Seconds Away" gaan alle stofzuigers aan en laten The Legends meteen horen dat ze de broertjes Reid heel hoog hebben zitten. De leadzangeres in het derde nummer zorgt voor een verrassende wending die wordt doorgezet in het bijna vrolijke "Monday to Saturday". Binnen tien minuten van oorverdovende noise tot een gezellig meezingdeuntje, dat is knap. Ook knap is dat The Legends van een negenkoppige band is teruggebracht tot een soloproject van de Zweed Johan Angergård. De zonderlinge Zweed heeft duidelijk volledig lak aan alle conventies en hij legt online ook even uit waarom er zoveel gitaargeweld te vinden is op Over and Over: 'I need noise now, so the first single will sound like someone is drilling a hole in your head.' Op geboor in mijn schedel zit ik niet echt te wachten, maar als het net zo goed klinkt als de meeste nummers op deze cd, dan kan het alleen maar meevallen!

'when you're a cowboy / on the plains / everyone you / meet on the way / you either kill or entertain.' En: 'this girl taught me a dance / called the I don't care / […] / stand alone over there / and watch everyone else around you care.'
Dat je maar weet dat The Strange Boys niet zomaar een garageband is met dito teksten. Uit de titel van hun derde plaat is al duidelijk dat ze lol hebben in taalspelletjes. Ook hun muziek zit net iets geraffineerder in elkaar dan dat van de gemiddelde navolgers van sixtiesbandjes. Natuurlijk zingt Ryan Sambol dan weer verveeld snotty, dan weer pathetisch jankerig ("Should have shot Paul': 'Should have shot Paul / popped the wrong mop top / should have shot Paul'), speelt hij rammelend gitaar en sneert soms als Bob Dylan toen die net elektrisch was gegaan. Hun sound past als een paar afgedragen, maar perfect zittende sneakers en klinkt rauw, direct en uiterst intens. Je stelt je haast voor hoe ze dat gedaan moeten hebben: met z'n vieren rond een microfoon die aan het plafond hangt. Uiteraard kan Ryan Sambol niet stil blijven staan, dus slaan de meters hier in het rood en pikt de tape daar veel te weinig op. Ze lenen een Bo Diddley-beat, ("Who Needs Who More") een Stones-riffje ("A Man You've Never Known"), geven er blijk van een trits bluesartiesten te kennen ("Probation Blues") en hebben de teksten van Chuck Berry uit en te na bestudeerd. Maar allemaal met hun eigen draai, allemaal alsof ze het zelf uitgevonden hebben. Zo fris, nieuw en opwindend kan garagerock klinken.

Altijd weer lastig om in te gaan tegen het beeld dat een band van zichzelf neerzet in een bio. Volgens de bio zou What About Amy bij mij keer op keer de gevoelige snaar weten te raden. Hmmm, ik heb hun demo The Hypocrite nu een keer of vijf beluisterd en die gevoelige snaar hebben ze bij mij nog steeds niet gevonden. De liedjes zijn niet eens zo heel slecht, maar wel van het kaliber dertien in een dozijn. Waar ik vooral last van heb is dat deze "frisse Nederlandse rockband" haar zangeres Claire in de mix ongeveer vier meter voor de rest van de band geplaatst heeft. En zo goed vind ik Claire niet. Ik vind dat ze een beetje een zeurstem heeft, zo'n stem waar ik er de laatste jaren al veel te veel van langs heb horen komen in programma's als Idols. Te vaak doet ze een geforceerde poging tot het aanbrengen van meer dynamiek haar zang, maar op elke manier mislukt dat. Misschien dat het met een betere producer en vocal coach beter wordt. Nu is het vier keer niets. Snel vergeten dus.

Qua productie is Oceans, de EP van Monophone gelukkig een stuk beter voor elkaar. Alleen opent deze EP met een cliché pianoballade ("Brother") zoals ik zelden hoorde. Wat dat betreft had ik me een beetje op het verkeerde been laten zetten door de foto's van de band in het begeleidende schrijven. Ik had een wat alternatiever singer-songwritergeluid verwacht. 'Gelukkig' trekt het na dit openingsnummer bij. In de volgende nummers laat de band bestaande uit zangeres Merel van Laake en Dennis Verkerk horen duidelijk meer in haar mars te hebben. Merel moet er alleen wel voor waken dat ze niet teveel wil laten horen dat ze heel goed kan zingen. Dat ze dat kan moge duidelijk zijn, ze zit niet voor niets op het conservatorium. Toch hoor ik haar het liefst, als ze zingt, zoals in het serene "Another Mile" klinkt. Dat is prettiger dan het wat geforceerder etaleren van al haar kunnen in bijvoorbeeld "To You". Terwijl die laatste en ook de drie andere liedjes prettige liedje zijn. In de gaten houden deze twee Utrechters.

Maar er is altijd baas boven baas natuurlijk. En die baas luistert in dit naar de naam Projekt67. Was hun vorige cd You Give Me Music al fraai, met deze nieuwe Dat Ik Niets Heb doen ze er nog een schepje bovenop. Het is een prachtige zinnenprikkelende cd geworden. Dat Ik Niets heb is dan misschien wel een ingetogen plaat geworden, het is absoluut geen kabbelende achtergrondmuziek. De liedjes van Erna Berendsen en Simon van Weelden zijn dan misschien niet opdringerig, je kunt er wel helemaal in wegzinken. Verrassend is de switch van Erna Berendsen naar Nederlandstalige teksten. In een paar nummers maakt ze nog gebruik van het Engels, dat had van mij helemaal niet meer gehoeven, want Erna voelt zich duidelijk op haar gemak in het zingen in het Nederlands. Bij "Zon op je gezicht" voel je als het ware langzaam de zonnestralen zacht je gezicht strelen. Ik had niet verwacht dat de Nederlandse taal zich zou lenen voor dit soort bijna ambientachtige muziek, maar het werkt bijzonder goed. Wie zijn hart ooit verloren heeft aan Cocteau Twins, Goldfrapp of de ingetogen kant van Portishead moet Projekt67 absoluut eens proberen. Ik kan me niet voorstellen dat ze je teleur gaan stellen.

'I'll be a shadow in the cedar room
And leave just a memory alone with you'

Lang, lang geleden, toen ik net de "serieuze" muziek aan 't ontdekken was, leende ik een paarse cd van Dinosaur Jr. uit de bieb. God, wat haatte ik die plaat. Achteraf gezien zal 't er wel eentje uit de midden-periode van de band zijn geweest. Lompe takkeherrie en dat terwijl de maffe, immer zwijgende J. Mascis toch zo geniaal moest wezen. De recente reünie van de oorspronkelijke dinosauriërs liet ik dus lachend aan me voorbijgaan. Voor deze nieuwe plaat zijn de recensies echter van dien aard dat zelfs ik maar weer 'ns een poging waag. En jawel, het klikt! Ik ben nog niet helemáál om, maar dat baggerband-riedeltje hoef ik nooit meer af te steken. Zou 't aan Barlow's terugkeer liggen? (Toch ook eens Sebadoh proberen dan zeker) Ik hoor nu ook eindelijk waar de vergelijkingen die mijn indierock-favoriet Merry Pierce om de oren kreeg vandaan komen. Mascis hoge stem kraakt even sympathiek en zijn teksten zijn even onzinnig. Luister maar naar de pracht-break in "Ocean In The Way". Farm is een album waar het spelplezier van afspat. Niet zo vreemd dat de mannen van geen ophouden weten, maar de plaat is daardoor wel net even te lang geworden. Er had een langer en een kort nummer af gemoeten, of gewoon de opener en de afsluiter die allebei tot de minderen behoren. Het geluid wordt wat eenzijdig na een tijdje en de solo's krijgen iets iels. Daar staan echter heel wat, correctie, zeer veel superieure gitaarmelodieën tegenover, met "Plans" en "See You" als uitschieters.

Het gaat goed met Patrick Wolf. Hij heeft de zelfmoord van een vriend verwerkt, gaat weer regelmatig naar zijn ouders, doet het met een leuke jongen en blondeert zijn haar weer. Mooi, dan kunnen we het nu over de muziek hebben op The Bachelor, zijn vierde album. De cover van het album doet vermoeden dat we te maken hebben met een mix tussen fantasy (kijk naar zijn outfit), goth (de letter!), gypsy (balalaika) en iets donkers (donker). Luisterend naar de muziek herken ik het gypsy-element en het donkere, vooral in stem en sfeer. Toch is de muziek niet pessimistisch. Het moet welhaast zo zijn dat de vele lagen, vreemde klanken en bezwerende de liedjes van Wolf donker laten klinken. De theatrale viool, het doordringende karakter en het bespelen van het gevoel - mijn gevoel althans - maken de boel weer vrolijk, al is vrolijk, net als optimistisch het woord niet. En als ik dan ga zoeken, komen er alleen maar woorden in me op die raken aan 'zin om te leven', maar dat is weer wat te zweverig. Laten we het houden op een typisch Patrick Wolf-album, dat een mix is tussen zijn eerste elektronische en zijn derde, meer popperige, album. Met "Kriegspiel", de openingstrack, weet ik in elk geval zeker dat het naast een bezwerende show, ook weer een feest kan worden op de zomerfestivals waar Wolf zal spelen. Goed dus dat het goed met hem gaat.

Ik mag dan een enorme prognerd wezen, ik heb een boon voor pophits. Van die heerlijke bloedcommerciële nummers die zo lekker weghappen. Niet alle deuntjes voldoen eraan. Sterker nog een echte sterke pophit die een prognerd kan overtuigen, daar zijn er niet veel van, maar als ik er een hoor, dan kan ik 'm ook uren achter elkaar horen. Eminem's Lose Yourself is er zo een. Eminem en Dr. Dre hebben daar wel meer van geschreven overigens. Daarom ben ik waarschijnlijk als hiphopscepticus toch gek op Eminem. En keek ik uit naar Eminems nieuwste werkje, Relapse, zijn eerste plaat in vijf jaar. Want Eminem moest zich even wat verslavingen ontdoen en daar doet hij verslag van op Relapse. Wat levert het op? In ieder geval een plaat die met 70 minuten veel en veel te lang is. Een ietwat kritische producer had vooral in het begin van de plaat veel geschrapt, want het duurt behoorlijk lang voor Relapse op gang komt. En diezelfde kritische producer had Eminem wellicht ook een goede schop onder zijn hol gegeven, want het begint wel een een beetje een trucje te worden, dat wat Eminem en Dr. Dre doen. Single "Crack a Bottle" overtuigt nog wel, potentiële single "Bagpipes from Bagdad" ook, maar de rest heb ik eigenlijk wel eens gehoord. En beter. Ik moet heel eerlijk zeggen, hier heb ik geen vijf jaar op zitten wachten. Wellicht wordt het tijd voor een kritischer producer dan Dr. Dre...

Tsja... wat moet je als so-called metalhead cq. rocker nu met het nieuwste album van The Black Eyed Peas. Kijk... mijn kinderen zetten zich graag af tegen mijn muzikale voorkeur en luisteren zo nu en dan ook naar rap/hiphop van o.a. The Black Eyed Peas. Laatst tijdens een ritje met één van hen heb ik "The E.N.D." in de cd-speler gestopt: het maakte niet direct indruk op ons beiden. Mijn eerste indruk was: "dit moet - gezien de titel - wel hun laatste album zijn"; echter leert nadere bestudering dat deze titel een afkorting is van The Energy Never Dies. Is dat de kapsones die bij een hiphop-band hoort? Of hebben ze gewoon gelijk? Gezien hun vorige albums mag je hopen dat de fans de stap van The Black Eyed Peas kunnen volgen. Op het album tref je geen hiphop meer aan, eerder dance(hall)-muziek, pop met eenvoudige beats, maar wel in een modern, vet geproduceerd jasje. Ik hoor invloeden van Kraftwerk, Daft Punk, Justin Timberlake en de negen(!) producers flirten met electro, disco en soul. Veel tracks lopen in elkaar over en er zullen vast vele remixen van de afzonderlijke tracks op de markt verschijnen. De singles "Boom Boom Pow" en "I Gotta Feeling" zijn een redelijke indicatie voor de rest van de songs. Eigenlijk is er voor de fan genoeg te ontdekken op dit album, al zijn de songs dus dansbaarder en ontbreekt de hiphop waar de Peas groot mee zijn geworden.

Als er iemand is te beschouwen als de ambassadeur en vaandeldrager van de elektronische muziek in Nederland, dan is het wel Ron Boots. De 46-jarige Brabander bracht in 1987 zijn eerste album uit (toen nog op cassette), was actief betrokken bij de stichting KLEM ter promotie van elektronische muziek, richtte in 1990 met Kees Aerts een eigen label op (nu bekend als het internationaal aan de weg timmerende Groove.nl), organiseert regelmatig concerten en is wekelijks te beluisteren met zijn Dreamscape-podcasts. En alsof dat allemaal niet genoeg is, brengt hij elk jaar één of twee albums uit. Beyond the Boundaries of Twilight is alweer zijn 23ste solo-cd (als ik me niet vertel). Maak je borst maar nat voor een ruim zeventig minuten durende kosmische reis door het universum - en dit mag je letterlijk nemen, want Boots componeerde de negen tracks speciaal voor een optreden in het planetarium van Bochum, Duitsland op 24 mei. In ''The Story'' doet hij met omfloerste stem en in aandoenlijk Engels uit de doeken wat je allemaal te wachten staat: 'From the birth of the galaxy with the Big Bang to the times to come, when humans will travel to the stars themselves.' Oftewel: aanzwellende synthpads, hemelse koren, gitaarsolo's van Frank Dorittke (beter bekend als F.D. Project), tempowisselingen - precies zoals het hoort en helemaal Ron Boots. Opvallend is het dance-achtige ''Sunrise on Farpoint station'', de meest uptempo track van het album, (dat laat horen dat Ron niet alleen maar in het analoge verleden leeft) en het bijna symfonische, acht minuten durende ''Giants in the Skies''. Als er ooit een goed moment is geweest om kennis te maken met de muziek van Ron, dan is het wel nu - mits je natuurlijk niet wordt afgeschrikt door nummers die met gemak tien minuten duren en bevolkt worden door pulserende sequencers en een af en toe opduikende gierende elektrische gitaar. Vernieuwend of origineel is Beyond the Boundaries of Twilight bezwaarlijk te noemen, maar het is wel een solide album van de beste elektronische muzikant van Nederland. Als extraatje kun je overigens voor vijf euro de cd Boundary Tales (gelimiteerd tot 400 exemplaren) in huis halen, met aanvullende 'spacy' muziek.

De muziek die de Aussies van Charge Group maakt wordt omschreven als Death Folk. Voor mijn gevoel passen die twee woorden helemaal niet echt bij elkaar, maar de combinatie van die twee fascineert me wel. Maar al luisterend naar hun debuut-cd Escaping Mankind begon ik wel langzaam te snappen waarom dat labeltje erop geplakt wordt. Escaping Mankind is niet bepaald een plaat voor een zonnige zomerdag. De toon van de liedjes is door de bank genomen somber en de stem van zanger/gitarist Matt Blackman grauw en gedragen. Voeg daarbij de sobere uitgesponnen passages met hier en daar een straaltje licht uit de viool van Jason Tampake (al gebruikt hij het instrument vooral voor treurige, soms bijna getormenteerd emotionele melodielijnen) en je komt al snel tot de conclusie dat het nergens vreugde en jolijt wordt. De band landt zo qua geluid ergens tussen Low, Dirty Three en My Latest Novel in. Heerlijk dus wat mij betreft! Naast de viool vallen bij beluistering van Escaping Mankind me ook steeds weer de drumpartijen van Matt Rossetti op. Die zijn onvoorspelbaar en inventief, en geven de Charge Group de juiste dynamiek. Vooral de uitgestrekte instrumentale passages zijn hierbij delicaat en fascinerend. Check het trio "Speakeasy Death Song", "The Contest" en "Lullaby For The Apocalypse" maar eens. Een voorbijtrekkende begrafenisstoet geheel in het gitzwart gekleed is er vrolijk bij. Dus eigenlijk is dat labeltje Death Folk helemaal zo slecht nog niet. 'Puike plaat©!', schijn je dan te moeten zeggen.

Een elpee uit 1970, uitgebracht op cd in 2009? Dat moet wel een uitgave van Erebus zijn! Japanse psychedelische rock dit keer, en eigenlijk lijkt daar alles al mee gezegd. Toch maar luisteren. En voor ik het weet zweef ik, als verdoofd door opiaten, boven surrealistische landschappen. Een stem zingt me keer op keer de mantra 'Da-ma-sie-jen' toe. Geen idee wat dat betekent, maar de trip bevalt me wel, dus wat maakt het uit? Zo nu en dan hoor ik een verdwaalde solo op akoestische gitaar, maar voordat ik die kan vastgrijpen zijn de klanken alweer weggezakt in de psychedelische oersoep waarin ik nu zo langzamerhand verdrink. En steeds weer hoor ik het… da-ma-sie-jen… da-ma-sie-jen… het moet toch iets betekenen? Nou is mijn radar voor overal aanwezige verborgen boodschappen onlangs al tot ongekende hoogte gestuwd door de uitzending van, kom, hoe heet die film over Da Vinci met al die cijfertjes, ehhh.. het is zo moeilijk je gedachten erbij te houden onder invloed van die verrekte Japanse drugs. Want dat is toch de enige manier om deze retro-pulp te kunnen waarderen. Welnu, het is me niet gelukt, teleurgesteld zweef ik terug naar de aarde, en wat me tenslotte als een baksteen weer de realiteit in laat vallen is het besef dat de kosmische boodschap die ik meende te ontwaren niets meer blijkt te zijn dan een Japanse zanger die wanhopig probeert Engels te zingen. Hmm, het is dus een tijdmachine… Ik geef toe, dat is het zeker, maar of ik er vaker in wil stappen…?

Een paar weken geleden waren mijn vriendin en ik in Pannerden. Ter hoogte van het Fort Pannerden splitst de Rijn zich in het Pannerdens Kanaal en de Waal. We liepen een stuk langs de Waal, hier nog kaal en puur, en ik bedacht me dat een kleine twintig kilometer plots de Waalstad Nijmegen ligt. Een andere wereld, die hier zover weg leek. Ik heb zo'n vermoeden dat Ted De Best tegenwoordig in Nijmegen woont, want hij bezingt deze stad ten tijde van de Vierdaagse in het prachtige door hem geschreven lied "Waalwals". Dit lied is de opener van het album Het Lijkt Nog Steeds Voor Niets Te Laat. Uit de titel blijkt al wel dat De Best niet voor al te gemakkelijke teksten kiest. In de jaren tachtig en negentig speelde hij in de bands Buster Smiles en The Chain Men. Hierna schreef hij nog liedjes voor o.a. Liesbeth List en toen werd het stil rond hem op muzikaal gebied. Op zijn nieuwe album kreeg hij hulp van Jan Hendriks (hier als bassist, o.a. ex-Doe Maar) en singer-songwriter BJ Baartmans (tegenwoordig lid van André Manuel en de Ketterse Fanfare). Baartmans speelt mee op zijn gitaar, maar tekent ook voor de productie. Die is kaal gehouden en de drums ontbreken, maar hierdoor komen de teksten van De Best des te beter naar voren. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik even aan zijn stem heb moeten wennen. Niet te snel opgeven is mijn devies, mocht je het niet meteen trekken. Als je er eenmaal doorheen bent dan blijkt maar weer dat er toch echt wel kwaliteit is aan Nederlandstalige singer-songwriters.

Het idee hoeven we niet meer uit te leggen: twee muzikanten is genoeg voor een flinke bak op blues en punk gebaseerde herrie. The Black Keys en The White Stripes zijn ongetwijfeld het meest succesvol met deze truc. De eerlijkheid gebiedt dan wel te zeggen dat deze bands intussen een flink end verwijderd zijn van de elementaire punkblues die hun Engelse soortgenoten van The Sea maken. Hoe lang het duo Peter en Alex Chisholm het vol zal houden om hun schreeuwvariant op plaat en podium zo elementair te houden, weet ik niet, maar met een liedje als "Love Love Love" hebben ze wel een fijne, naar primitieve hardrock smakende beuktrack te pakken.

Het tweetal achter Men Without Pants heeft er niet alleen al een carrière in andere bands opzitten, ook is hun duo-vorm van blues flink geëvolueerd ten opzichte van de broekies van The Sea. Russell Simins kennen we uiteraard van The Jon Spencer Blues Explosion en Dan the Automator liet eerder van zich horen via Gorillaz. De rolverdeling is zo dat Russell Simins zingt, drumt en gitaar speelt en Dan the Automator de boel opleukt met vreemde geluidjes en productiegrapjes. De basis is elementaire rock, maar de elektronica en de hulp van hip New York anno 2003 (Sean Lennon, Yeah Yeah Yeahs en The Mooney Suzuki) kleden het geheel aan. Met de kleren van de keizer, moet ik er dan meteen aan toevoegen. Want een ernstig gebrek aan goede liedjes is lastig te maskeren, hoezeer ze ook hun best gedaan hebben. Ene oor in, andere weer uit. Snel terug naar je eigen bandjes, jongens.