Achter Volcano Choir schuilen Bon Iver-frontman Justin Vernon en Chris Rosenau en Jon Mueller van de groep Collections of Colonies of Bees. Ik kan nu heel interessant gaan zitten doen over Bon Iver, maar om eerlijk te zijn is hun vorig jaar verschenen debuut For Emma, Forever Ago totaal langs me heen gegaan. Dat komt vooral - denk ik - omdat ik over het algemeen niet zo heel erg warm loop voor introverte singer-songwriters die fragiele liedjes zingen. En van de instrumentale experimentele rock van Collections of Colonies of Bees had ik eveneens nog nooit gehoord. Unmap is het eerste wapenfeit van de twee bands uit Wisconsin en wat als eerste opvalt is dat de negen tracks alle kanten uitwaaieren. Opener "Husks and Shells" is een grotendeels akoestisch nummer dat wordt ingekleurd door de hoge, typische stem van Vernon. Het bijna zeven minuten durende "Sleepymouth" begint eveneens met herhalende gitaarakkoorden en hoge zang, maar heel subtiel worden er elektronische elementen geïntroduceerd en werkt de track toe naar een opzwepend, bijkans psychedelisch crescendo. En zo wiegt Unmap heen en weer tussen lo-fi elektronica, folk-achtige schetsen en dromerige klanken. De teksten van Vernon zijn associatief en nogal abstract - als hij überhaupt wat zingt. Sommige nummers bestaan namelijk slechts uit herhaalde klanken en uitroepen, zoals bijvoorbeeld "And Gather".Unmap is fragmentarisch en bij vlagen nogal experimenteel, maar tegelijkertijd ook ongrijpbaar en sfeervol - een beetje misschien zoals de album van de IJslandse collega's van Sigur Rós. Typisch van die muziek die totaal niet tot zijn recht komt als je het overdag opzet tijdens een kopje koffie, maar die 's nachts opeens enorm aan zeggingskracht wint. En laat ik deze review nu net in het holst van de nacht aan het tikken zijn...

Nick Cave heeft een Januskop. Hij is natuurlijk een meer dan groots liedjesschrijver, een fantastische performer en hij schrijft niet onverdienstelijk. Maar of hij nu op een podium staat, in zijn werkkamer songs componeert of een roman of filmscript schrijft, altijd heeft hij twee kanten: die van de romanticus en die van de door de duivel bezetene. The Death of Bunny Munro, zijn zojuist verschenen tweede roman is een rollercoaster die het destructieve leven en de dood van Bunny Munro vertelt, maar tegelijk laat zien hoe een kind van zijn vader kan houden. Als voorman van The Birthday Party liet hij het podium ontploffen, maar evengoed zit hij solo in Carré achter een piano. In zijn band Grinderman speelt hij (met Warren Ellis) de ruige rocker, als duo met diezelfde Warren Ellis maakt hij donkere soundtracks. Voor wie de ruige kant het meest trok en nooit de soms al te kalme soundtracks aanschafte, is er nu White Lunar. Twee cd's waarop niet alleen stukken te horen zijn van de speelfilms The Proposition, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Road (cd1), maar ook nieuw werk en stukken voor documentaires (cd 2). En dan krijg je beide kanten van Nick Cave te horen: de prachtige verstilde kant ("Song for Jesse", "Halo") op zoek naar atmosfeer en de even prachtige gierende gekte ("The Ride"). En soms, zomaar een prachtig liedje als "Gun Thing".

Raar is dat toch dat albums soms jaren op de plank blijven liggen bij platenmaatschappijen. Neem bijvoorbeeld Break Up, het samenwerkingsverband tussen Pete Yorn en Scarlett Johansson. De twee namen al ruim drie jaar geleden de negen liedjes voor deze plaat op, maar nu ligt de cd pas in de winkel. De reden hiervoor? Ik heb werkelijk waar geen flauw benul. Alhoewel, ik kan me wel voorstellen dat een platenmaatschappij niet gelijk wist wat ze aan moesten met deze cd. Het is namelijk een merkwaardige plaat. Johansson stond toen natuurlijk alles behalve bekend als zangeres en Yorn vergaarde vooral roem met zijn debuutplaat Musicformorningafter die gevolgd werd door platen die stuk voor stuk minder waren. Bovendien voelt Break Up niet echt als een duettenplaat zoals bijvoorbeeld She & Him of Matthew Sweet & Susanna Hoffs de afgelopen jaren maakten. Om het een soloplaat van Pete Yorn te noemen is ook bezijden de waarheid. Daarvoor is de rol van de stem van actrice Scarlett Johansson ook te groot. Break Up begint overigens wel met een echt duet in de vorm van het uptempo "Relator". Dat is meteen ook een van de leukere nummers van de plaat die me maar niet definitief voor zich weet te winnen. Ik twijfel met name over de kracht van de stem van Johansson, die geen nachtegaaltje is, maar wel een duidelijke sfeermaker. Het guy-and-girl concept à la Gainsbourg en Bardot waarmee Yorn op een morgen wakker werd, komt dan ook maar half uit de verf. Ook omdat de liedjes niet echt overtuigen. Ik hoop van harte dat Yorn zijn carrière snel weer de goede kant op gaat en dat hij op de proppen komt met een cd die Musicformorningafter eindelijk doet vergeten, maar met deze plaat is dat hem niet gelukt.

Het is een warme lenteavond in april. De locatie was een naar mijn mening te grote bioscoopzaal, in een hoog gebouw naast de bouwput die eens voor het Centraal Station moest doorgaan. We kennen elkaar al jaren, jij op het podium, ik daar altijd vlak voor. Al twee jaar geleden belde je me voor een foto en je vertelde me het idee, wat ik niet verder mocht vertellen. "Want anders gaat Trijntje Oosterhuis er zometeen nog mee vandoor", zei je lachend. Je had besloten om een ode te brengen aan jouw grote idool en ging daarmee het land door. Eerst op de Parade, toen wat intieme zalen, maar het hoofddoel was de theaters. 'Joni Mitchell, dat is toch die hippie met die veel te hoge stem?', vroeg ik mij zelf nog af. Het moge duidelijk zijn, ik had niets met haar en al helemaal niet met haar muziek. Oké, "River" vond ik mooi maar dan eigenlijk vooral in de versie van mijn idool, Sarah McLachlan. Maar, gelukkig, die avond in Kriterion, speelde je geen covers, maar maakte je de liedjes eigen. Vanaf het moment dat Martijn die eerste snaar aansloeg voor "Woman Of Heart And Mind", werd de te grote zaal opeens een klein en intiem zaaltje. Zelfs het afgaan van het brandalarm kon daar niets meer aan veranderen, het brak zelfs het ijs een beetje. Je sprak met passie tussen de nummers door over Joni en haar liedjes en jij en je geweldige band presteerden het die avond die passie op mij en de rest van het publiek over te brengen. Je liet ons zelf een nummer zingen, jij op de rand van het podium zittend tussen bloemen en kaarsjes. Het was de juiste beslissing deze avond, die gedeeld werd met familie, vrienden en kennissen, te registeren voor het nageslacht, want er hing iets in de lucht. Het was het officieuze startschot van die theatertour waar ik niks over mocht zeggen. Ik hoop dat de cd en de dvd zo zijn geworden zo als je je ze had voorgesteld. Ik vind het in ieder geval prachtig. En zo kan ik nog eens nagenieten van die avond en die liedjes van Joni. Hoewel, vanaf nu zijn het vooral ook liedjes van Charlie Dée.

Je weet het antwoord al. Iedereen kent Mika nu wel en hij is muzikaal geen spat veranderd. Helaas en godzijdank. Laat ik het over de helft van dit album niet hebben: "Rain", "Blame It On The Girls" en eigenlijk alle tragere liedjes van Mika worden op de lange termijn echt oervervelend, en een deel ervan had ik hier al besproken. Nee, de leuke briljante popparels verdienen de aandacht. "Dr. John" is bijvoorbeeld zo'n geniale guilty pleasure. Niet alleen vanwege de cryptische tekst, die als ik zijn interview met de OOR zo lees eigenlijk voor Mika's "Vulture" kan doorgaan, maar vooral dankzij die tinkelende kroegpiano en het bijna te makkelijke verslavende refrein. "Good Gone Girl" is er nog zo een. Je wordt er vanzelf vrolijk van. Komt het weer door die piano, of zijn het de snel wisselende akkoorden met dat staccato ritme? Eigenlijk is dit je reinste powerpop, en zou het daarom nooit een hit kunnen worden op de radio. Honderden bands gingen Mika daarin voor, de meest recente is Datarock met "Give It Up" (vermoedelijk hebben er platenbazen schoenen zitten eten omdat dat geen zomerhit geworden is dit jaar). "Lover Boy", nog een keer kassa. Mika schijnt veel van zijn nummers al jaren in zijn hoofd te hebben zitten, inclusief arrangementen. Dat hoor je hier. Ik ben echt een totale sucker voor dit soort shownummers. De tekst past ook naadloos op de melodie. "Touches You" is zo'n dansding dat vanzelf ontstaat als je toch melig bent en een koor ter beschikking hebt. "One Foot Boy" is zowaar elektronisch, kan nooit zomaar meezingbaar in Mika's hoofd gezeten hebben (ah, inderdaad) maar vind ik wel een graadmeter voor Mika's talent. Ik durf wel te stellen dat we een nieuwe Robbie Williams gevonden hebben.

Enige weken geleden zag ik tot mijn vreugde dat Bert Heerink inmiddels de opnamen had afgerond van een nieuw album onder leiding van Michael Voss (Mad Max, Jaded Heart, Shortino). Toen de cd op de mat viel bleek er nog een verrassing te noteren: de songs zijn geschreven door songwriters van naam, zoals Bob Daisley (ex-Rainbow, ex-Ozzy), Russ Ballard en Carl Carlton. Met de voorgaande namen zal het genre duidelijk zijn: AOR, waarbij Heerink als vanouds aan het galmen is. En wel zo goed dat zelfs de wat mindere songs prima te verteren zijn. De betere songs zijn dan puur genieten: de up-tempo rockers "Panic Attack" en "All Fired Up", de gaandeweg onder je huid kruipende ballad "Falling Down" en het Mr. Mister-achtige "Significance". Verwacht echter geen Vandenberg-achtige rockplaat, de songs zijn vehikels om Heerink te laten schitteren. Hier en daar klinkt het een tikkie gedateerd, maar het is een genot om Heerink weer ouderwets aan het werk te horen. Dat alleen al rechtvaardigt de aanschaf van dit album. Dat er ook nog een stel puike songs opstaat, maakt het des te aangenamer.

Even een mededeling vooraf: The Incident is mijn eerste kennismaking met Porcupine Tree, een band die al heel wat jaren meegaat en waarover al behoorlijk wat geschreven is op File Under. Tijd voor een onderzoek van hun eerdere werk zou je zeggen, maar ik heb er bewust voor gekozen dit niet te doen. Dus niet gehinderd door enige vorm van voorkennis begon ik aan het beluisteren van de nieuwste dubbel-cd van de band rondom Steven Wilson. Een week en vele luistersessies verder moet ik zeggen dat het steeds moeilijker wordt een eenduidige mening over deze muziek te vormen. Dat heeft voornamelijk te maken met het feit dat het een dubbel-cd betreft. Het zit zo: de eerste cd bevat een conceptueel werk van 55 minuten, verdeeld in 14 stukken die op een zeer natuurlijke manier in elkaar overlopen. De sfeer van de muziek is vooral duister en dreigend, waarbij heftige passages worden afgewisseld met bloedstollend mooie verstilde momenten. Met name hier krijgt ook de akoestische gitaar de kans zich te laten horen. Je hoort de voorliefde van Wilson om met geluid te knutselen door heel het werk heen, zonder dat het ook maar een moment geforceerd overkomt. Hij heeft een ietwat vlak stemgeluid, maar dit maakt zijn zangpartijen ook ontspannen, zodat ze de muziek nooit in de weg zitten. Het prachtige, melodieuze "I Drive The Hearse" sluit de eerste cd perfect af, en laat de luisteraar verbijsterd achter. Maar Porcupine Tree vond dat blijkbaar niet genoeg, dus worden we op de tweede cd nog getrakteerd op vier losse stukken met een totale speelduur van (slechts) 20 minuten. Mosterd na de maaltijd helaas, want hier gebeurt naar mijn smaak niets meer dat het niveau van de eerste cd kan halen. En hierdoor werpt deze toegift toch ook wel een beetje zijn smet over de prachtige suite die eraan vooraf ging. Vandaar mijn twijfel. Maar toch, mijn tot voor kort nog wanhopig lege jaarlijstje voor 2009 heeft er met de eerste cd van deze dubbelaar waarschijnlijk een kandidaat bij, en ik beloof hierbij plechtig dat ik ook het oudere werk van Porcupine Tree ga beluisteren. Precies zoals Storm het al voorspelde toen hij mij vroeg deze cd te recenseren: 'nieuwe band voor je, maar wel je ding'.

Storm
Anna Ternheim @ De Duif, A'dam

Bas
Suimasen - Stay

Ewie
The Asteroids Galaxy Tour - Fruit

Ludo
Sam Baker - Cotton

Gr.R.
The Orb @ De Melkweg

André
Anna Ternheim @ De Duif, A'dam

Prikkie
Europe - Last Look At Eden

Blizzard
Anathema feat. Anneke van Giersbergen @ Patronaat, Haarlem

Stonehead
Vitalic - Flashmob

DubbelMono
Ermilie Simon - The Big Machine

ForestSounds
Steve Vai - Where the Wild Things Are

Bijna twee jaar geleden bracht Sarah Phymm het ep-tje Memories of Things That Never Happened uit. Ik betitelde dat als een hoopvolle doorstart. Ik was dan ook wel benieuwd naar waar de band een volgende keer mee op de proppen zou komen. Helaas is het wederom maar een ep-tje, al worden de vier studionummers wel aangevuld met twee in LVC in Leiden opgenomen tracks. Ik vind dat altijd een beetje een teken van zwakte. Je zou verwachten dat een beetje band na twee jaar songs schrijven toch wel meer materiaal klaar zou hebben. Gelukkig zijn de vier studiotracks wel in orde. De Johan-invloeden die her en der op vorige ep te horen waren, lijkt de band vervangen te hebben door wat meer epische symfonische rock invloeden. Maar da's niet zo erg, want daar leent de wijd uitgestrekte stem van Michel Varkevisser zich prima voor. Helemaal als die diep het toetsenmoeras ingestuurd wordt dat Peter van Dijk en Ewan Cameron vol laten lopen. De twee live-nummers bevestigen dat ook. Toch is Sarah Phymm op zijn best in "Love's Gone Missing" dat net wat meer bite heeft.

Ik dacht dat Collect Call From Mars gelijk even flink uit zou pakken met én een dvd én een cd of zo. Hun cd komt namelijk in een aardig ontworpen dvd-hoesje vanwaar een pin-up mij verleidelijk aankijkt. Maar ik kom mooi bedrogen uit. Slechts drie tracks staan er op de ep van deze Amsterdamse band. Dit is hun tweede. De band heeft de afgelopen jaren al een redelijke prijzenkast opgebouwd in Amsterdam en omstreken. En al luisterend naar hun ep-tje snap ik dat wel. Met Jennifer Struikenkamp hebben ze een zangeres in de gelederen met een lekkere snedige stem die ik na drie nummers echt nog niet zat ben. Bovendien hoor ik het soort muziek dat Collect Call From Mars maakt niet vaak bij het beluisteren van de ladingen demo's die hier op de mat ploffen. Lekkere soulvolle powerpop met een flinke rocktic. Een beetje zoals Noisettes ook wel eens uit de hoek komt. Bandje om in de gaten de houden de komende tijd.

Nadat File Under me recent al liet kennismaken met de rumba en de samba, blijven we ook nu weer in Zuid-Amerikaanse sferen. Wel een stuk minder authentieke, want deze eenmansband van Roberto Carlos Lange resideert in het hippe Brooklyn en gooit zoals al zijn borough-genoten een hele zwik genres in de blender. Het wordt overigens ook wel tijd dat de hispanics in de States zich wat gaan roeren. Ze vormen, al dan niet legaal binnengekomen, toch een van de grootste bevolkingsgroepen. Helado Negro is een typische Asthatmic Kitty-artiest. Volkomen eigenzinnig, een beetje stoned of gewoon getikt, maar tegelijk zeer toegankelijk. De man serveert neuzelend gezongen teksten over wiegende Spaansige ritmes, die zodra ze richting folk gaan aan Devendra Banhart doen denken. "Espuna Negra" en "Time Aparts" bewijzen dat hij ook meer dan een liefhebber van Animal Collective is. Vooral eerstgenoemde, het beste nummer van de plaat, heeft die fabuleuze (en magische) onderwater-sfeer, met een dromerige gitaar dat wappert in een zeebriesje. "Espuna Negra" is ook een van de weinige nummers dat een refreintje kent, of liever, een vocaal die wat variatie kent en ergens heengaat. Let wel, dat is nauwelijks een kritiekpunt voor de andere stukken, want in een tripje als dit maken songstructuren niet veel uit. Wat dat betreft zou je Helado Negro de latino-versie van de net even wat interessantere Grampall Jookabox kunnen noemen, luister daarvoor bijvoorbeeld naar "Awe".

Mocht je iemand zien lopen met een Jay Reatard t-shirt dan zou je ondergetekende voor je kunnen hebben. Nadat ik vorig jaar aangenaam verrast werd door Singles 06-07 zag ik uit naar zijn opvolger Matador Singles 08. Ik - shame shame - had tot dan nog nooit van de 'brave' man gehoord. Na deze opvolger was het duidelijk: Ik werd langzaam verslaafd. Dus werd er een cd gekocht van zijn eerdere band The Lost Sound en een kaartje voor een optreden. Deze vielen niet tegen, maar wat ik wel ontdekte was dat hij, Jimmy Lee Lindsey zoals hij eigenlijk heet, er niet ruiger op werd. Een van de verdere problemen bij Reatard is dat hij ongelooflijk productief is. Zijn releases zijn qua aantal bijna niet bij te houden. Zo was er dit jaar al een single en een verzamelalbum, al telt dat laatst uiteraard niet echt. Het echte werk is een album getiteld Watch Me Fall dat volgens de aankondiging een echt album is en geen verzameling van singles. Qua sfeer zoekt onze post-punker het wat meer in de seventiesrock, zoals aan T-Rex. Uiteraard razen de nummers weer voorbij. Er blijft echter iets bij mij hangen: was dit het nou? Niet dat het slecht is, maar echt verrassend is het niet meer. En ook niet alle liedjes zijn even sterk in mijn beleving. Ik zou toch niet Jay Reatard-moe zijn?

Al een tijdje was het wachten op een nieuwe plaat van Richmond Fontaine. Dat het wat langer duurde is niet zo gek. Willy Vlautin heeft vanuit op zijn zachtst gezegd niet de beste jaren van zijn leven achter de rug. Eerste overleed zijn moeder. Hij besloot hierna zich terug te trekken in op een afgelegen plek en daar muziek te schrijven voor zijn band Richmond Fontaine. Helaas viel hij vervolgens van zijn paard en kon door zijn ellendig gebroken arm onmogelijk zijn gedachten via zijn gitaar en zang vastleggen op papier en tape. Een nieuwe roman schrijven zat er ook niet in. Alsof de goden hem wilden dwingen tot een rustperiode. Dat moet zwaar geweest zijn voor iemand als Vlautin die altijd bezig is. Het is ook niet zo gek dat toen Vlautin na maanden van oppotten van inspiratie eenmaal op gang gekomen was het uit alle hoeken en gaten kwam. Dus ligt er binnenkort een nieuwe roman in de winkels en ligt er met We Used To Think The Freeway Sounded Like A River gelukkig ook weer een nieuwe Richmond Fontaine-cd in de winkel ernaast. Dat het geen cd geworden is die bol staat van de vrolijke liedjes, dat zal niemand verbazen. Alleen al de mineure trompetten in "Boyfriend" en "The Pull" zijn geheide tranentrekkers. Maar ze zijn wel gebed in comfortabele Amerikaanse rootsmuziek in de breedste zin van het woord, zoals Richmond Fontaine die al jaren maakt en die liefhebbers van Wilco, Whiskeytown, Uncle Tupelo blind aan kunnen schaffen. Het is niet zo raar dat Vlautin een gewaardeerd boekschrijver is, zijn liedjes lezen ook als samenvattingen van boeken. Met dit verschil natuurlijk dat de achterflap van een roman niet alles weggeeft zoals Vlautin doet in zijn boekjes en zijn teksten bovendien op prachtige muziek staan. Die is in dit geval de jus op de aardappels en maakt We Used To Think The Freeway Sounded Like A River tot een indringend luisterboek.

Wat was Into The Great Wide Open toch een fijn festival. Gelukkig was zo'n beetje iedereen het er over eens: volgend jaar weer! Met als gevolg dat we, sinds we weer voet op het vasteland hadden gezet, regelmatig bij het horen van - om de een of andere reden voornamelijk Scandinavische - muziek roepen: 'dit zou ook mooi op Vlieland passen!' Zo ook bij het uit het Zweedse Gävle afkomstige Twiggy Frostbite. Heel erg vreemd is dat niet, aangezien de muziek van deze drie dames duidelijk verwantschap toont met het weidse noordelijke muzieklandschap waar namen als Múm en Efterklang ook rond dwarrelen. Beiden aanwezig op het eerdergenoemde festival. Twiggy Frostbite onderscheidt zich echter door geen gebruik te maken van glitch-elektronica en zichzelf zo nu en dan te verliezen in breed uitwaaierende gitaarerupties. Een ander unique selling point van de band is het typerende ijle stemgeluid van mijn nieuwe favoriete muzikale elfje Elin Lindfors. Je moet er van houden, maar voor ondergetekende is dit spekkie naar het bekkie. De een heeft zijn geronto-rock de ander haar jnnk-muziek, maar dit is dus helemaal mijn ding: André-muziek, zo u wilt. Degene die graag aan den lijve wil ondervinden of André-muziek ook iets voor hen is, adviseer ik om op 28 september naar Patrick Wolf in Paradiso te gaan. Niet om dandy Wolf zelf, maar in zijn voorprogramma staat The Deer Tracks. Dat is namelijk het andere bandje van Elin. En laten die live ook nog eens Twiggy Frostbite toetseniste Anna-Karin Berglund in de gelederen hebben.

Ze stonden als special guest op Fuji Rock en aangezien er op de andere podia niets meer te doen was besloten we om maar eens te gaan kijken. En tot mijn verbazing was het een prachtige show. Basement Jaxx stond er in vol ornaat, met alle toeters en bellen en had om de boel wat op te vrolijken ook nog maar een theatergroep uitgenodigd die op het terrein een performance deed. Maar wat het grappigste was: ik kende een groot deel van de nummers! En dat terwijl ik me nooit in Basement Jaxx verdiept heb. Ik heb er zelfs geen cd van! Behalve deze nieuwe, Scars geheten, dan. Op Lowlands zag ik ze weer. De verrassing was er wel af nu, maar het was nog steeds onderhoudend. En dat geldt ook een beetje voor Scars. Het is geen verrassende plaat. Alle Basement Jaxx-trucjes zijn er op losgelaten, ieder nummer heeft zijn eigen gasten, met een opvallende Eli "Paperboy" Reed op uitschieter "Raindrops", maar toch blijft het idee hangen dat het album op de automatische piloot gemaakt is. Een aantal nummers zullen we nog wel weer horen in de toekomstige Basement Jaxx-shows, voor de rest blijft er eigenlijk te weinig hangen. Hoofdzakelijk gemaakt om weer live te kunnen spelen. En dat kunnen ze dan weer alleraardigst...

Je kon er vergif op innemen. Zodra de kans zich voor zou doen, zou DJ Guuzbourg op de proppen komen met een hommage aan de Franse chansonnier en zijn held Serge Gainsbourg. Na drie erg fijne verzamelaars met vrouwen en mannen ligt sinds afgelopen week Gainsnord in de schappen. Maar liefst achttien acts heeft Guuzbourg hiervoor weten te ritselen om het werk van Gainsbourg onder handen te nemen. De geselecteerden hebben als overeenkomst dat ze allemaal afkomstig zijn uit Nederland of België. Slechts drie tracks zijn niet exclusief voor deze cd opgenomen. Het verbaast (en verheugt) me dat het blijkbaar relatief eenvoudig was om artiesten bereid te vinden Gainsbourg te interpreteren. Dat is namelijk het grote pré van deze verzamelaar. Niemand gaat eigenlijk proberen Gainsbourg na te doen, al doet Tom Barman samen met Guy van Nueten stiekem toch een geslaagde poging in "Le Poinconneur De Lilas". Misschien ook wel zo verstandig het daarbij te laten. Bizar is mijn ervaring bij het luisteren naar de schuifelklassieker "Je T'aime Moi Non Plus" door West Hell 5. Hierin wordt geen woord gezongen, maar ik hoor in mijn hoofd toch echt zang. Alhoewel, het is meer gehijg. Het zullen wel subliminal messages zijn. Rode koontjes krijg je toch wel. En anders gebeurt dat wel door "Sea, Sex and Sun" in de zwoelgeile uitvoering van het Eddy De Clerq Quartet. Ook instrumentaal is de bijdrage van meestersaxofonist Benjamin Herman, die zijn eigenwijze draai aan "Indian Hay" geeft. Prettig is ook om te zien dat een jonge(re) hond als Leine d'r vingers durft te branden aan "Ford Mustang". Ze slaagt met vlag en wimpel door een spannende draai te geven aan deze klassieker. De combinatie van de scherpe pen van Gainsbourg, de passie van Guuzbourg en de klasse en durf van de deelnemende artiesten uit de Lage Landen levert een klassieke win-win-situatie op. Met de luisteraar in het geel tot aan Parijs.

Te zeggen dat Adrian Shaw en Rod Goodway ouwe rotten zijn is een understatement. Net als een terloops geplaatste opmerking dat ze er al een reeks bandjes op hebben zitten. Rod Goodway heeft op zijn website voor het gemak maar een family tree gebouwd, want zijn eerste bandje startte hij in 1962. Tussen dat bandje en dit project met Adrian Shaw telde ik zo'n vijftig outfits. Slechts één daarvan kende ik: The Bevis Frond. Daarin figureerde ook Rustic Rod's huidige muzikale partner Adrian Shaw. Hij deed het iets rustiger aan in zijn carrière, al telt ook die een fikse lijst, waarin Hawkind als bekendste naam figureert. Met z'n tweeën keren ze nu terug naar de jaren zestig en zeventig. De tijd waarin underground synoniem was met psychedelica en tabla en sitar geen rare instrumenten waren om te gebruiken. Natuurlijk klinkt Oxygen Thieves anno 2009 gedateerd en eigenlijk exact zoals je zou verwachten van twee oude hippies. Maar de trips richting spacerock, psychedelica en Oosterse melodiën ers laten horen hoeveel lol die twee er nog steeds in hebben. Voor je het weet voel je jezelf wegglijden uit de bad vibes van 2009 en meevoeren naar 1969. En da's allesbehalve een bad trip.

Af en toe stuit ik wel eens op een cd die bij mij een 'writers block' veroorzaakt. Maar ik vind het zwak als ik ergens niets over zeg. Dan moet ik maar niet zo nodig de 'recensent' uit gaan hangen. Een oplossing is nog wel eens om de cd verderop in de stapel te stoppen en te kijken wat er op een ander moment bij mij opkomt. Tja, Soul-Junk heeft met zijn elfde release getiteld 1960 bij mij mijn fantasie doodgeslagen en het doorschuiven ging nog wel een paar cd's, maar toen was de stapel op. Soul-Junk's album komt uit bij Sounds Familyre. Dit label is van Daniel C. Smith, welbekend van Danielson (en familie). Zij zoeken het in het Christendom en daar zoekt Glen Galaxy, de man achter Soul-Junk, het ook. Dit stoort mij niet, maar veel positiefs heb ik er ook niet over te melden. 1960 bevat tweeëntwintig liedjes met een lengte van bijna vijfenzestig minuten, en daar zit misschien wel een beetje mijn eerste probleem met deze cd: hij duurt te lang. Ik hoor Soul-Junk zijn best doen met indie liedjes die hier en daar wat rocken, maar er naar neigen om te laten horen dat ze geen steek willen laten vallen. Af en toe moet ik wel wat aan good old-Zappa denken, maar dat dekt de lading niet. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Het klinkt mij te bedacht, dat zou het ook kunnen zijn. Maar............ ik heb ondertussen toch nog een stukje geschreven. Pfffffff.........

De afgelopen jaren ben ik heel wat Nederlandse prog van niveau tegengekomen. Een opvallende release was die van het Groningse Freestone, dat een zeer poppy soort prog ten gehore bracht. Het zal iets in het Groningse water zijn, want stadgenoten Intentions bewegen zich in hetzelfde gebied. Ook zij hebben er ruim de tijd voor genomen (drie jaar!) en ook bij hen betaalt zich dat uit. Intentions maakt echte liedjes, die in verschillende stijlen overeind zouden blijven. Ze hebben echter gekozen voor een proggy uitwerking, met doorgaans bescheiden en toch zeer aanwezige gitaarpartijen, fraaie toetsenpartijen en voor progbegrippen veel ruimte tussen de instrumenten. Zanger Roelof Beertink heeft een aangename stem en weet zijn partijen gevarieerd te houden. Wat het meest opvalt aan deze cd is dat er hoorbaar veel werk inzit, zowel in de songs en de arrangementen als in de productie. Verwacht echter geen over elkaar heen tuimelende breaks, minuten durende solo's of overgangen van zacht naar versterker-op-elf. Intentions bouwt de songs rustig op en is niet van de grote gebaren. Dat betekent niet dat het allemaal braafjes doorsukkelt, er zit voldoende variatie en dynamiek in, maar Dream Theaterstrapatsen zitten er niet in. Denk eerder aan Porcupine Tree of het eerder genoemde Freestone. Aardig weetje: Intentions heeft deze cd gefinancierd door aandelen uit te geven. Ze moeten er 2400 verkopen om de aandeelhouders quitte te laten spelen. Het mooie is dat u het niet voor de aandeelhouders hoeft te doen: u krijgt er een verdomd aardig schijfje voor terug. In Groningen kunt u naar de platenzaak, maar anders kan bestellen bij de band ook.

Tijdens afgelopen Lowlands lieten de heren van Moke alvast wat nieuwe nummers los op het toegestroomde publiek. Een echte muziekcriticus zul je hier overigens niet gezien hebben. Alle Nederlandse artiesten die in het thuisland succes hebben en het goed doen in het buitenland, lijken automatisch zwart te worden gemaakt. Zo ook de band Moke. Wie ze wel onder hun vrienden kunnen schikken zijn bijvoorbeeld Matthijs van Nieuwkerk en Karl Lagerfeld, maar ook fotograaf Anton Corbijn. Hij schoot onlangs namelijk de hoesfoto voor hun tweede album, waardoor de Amsterdammers zich mogen scharen in het rijtje van U2, Depeche Mode en Joy Division (al schijnen er dan weer Corbijn-fans te zijn die zich ergeren aan de toegevoegde streep volgens een reactie hier). Het schijfje heet overigens The Long And Dangerous Sea, bevat tien nummers en duurt veertig minuten. Niet veel anders dan de voorganger en hetzelfde geldt helaas ook voor de muziek. Hoewel de heren flirten met een viool, cello, franse hoorn, trombone, saxofoon en trompet, is het resultaat niet erg spectaculair. Het nummer "Switch" springt er wel uit doordat het je goed weet te pakken, wat de overige nummers helaas niet voor elkaar krijgen. Het maken van een tegenvallend album is nog één ding, maar wedden dat we ze in 2010 weer op elk festival tegen zullen komen?

Ik wist eigenlijk niet van hun bestaan: Nederlandse McFly-meisjes. Toch zijn ze er. Rijen dik zelfs. Ze houden van McFly en eten vooral McDonald's. En ze bivakkeren al het hele Incubate-weekend voor 013 omdat ze natuurlijk zo dicht mogelijk bij hun helden Danny, Tom, Harry en Dougie willen staan. De sfeer is gespannen en opgewonden. Er is toch maar bijzonder weinig veranderd sinds de hysterische Beatles-taferelen in de jaren zestig.

Voordat we ons weer in de eerste concertzaal storten, doen we nog even de Muzetuin aan, waar het Orchestre Poly-Rythmo De Cotonou uit Benin voor een lui in de zon liggend publiek een aardig wereldwinkelsfeertje weet te crëeren. Afrikaanse muziek gemengd met funk en soul, ideaal als soundtrack bij een luie middag in een park op een autoloze zondag in Tilburg.

De wens die ik uitsprak bij de recensie van La Radiolina om Manu Chao en zijn band eindelijk weer eens live aan het werk te zien is nog niet in vervulling gegaan. Manu Chao heeft Nederland helemaal niet aangedaan na de release van die cd. De laatste keer dat Chao een Nederlandse zaal tot een kolkende feestbende maakte dateert dan ook helaas alweer van 2006. We worden wat dat betreft maar karig bedeeld. Dat dat uitblijven van een optreden een groot gemis is, dat wordt maar weer eens pijnlijk duidelijk bij het bekijken van de dvd Baionarena en het beluisteren van de dubbel-cd die erbij zit. Wat een overheerlijke doldrieste en chaotische party maken Chao en zijn band er toch elke keer weer van. De band is live echt VEEL en VEEL beter dan op hun albums. Wie hier stil bij kan blijven zitten is een knappe vent (of vrouw natuurlijk). Ondanks die feestbende op het podium blijft de muzikale prestatie van de band ook nog knap overeind staan. In razendsnelle nummers als "Mala Vida" en "Sidi H'bibi" stuitert iedereen het podium over, maar blijft de muziek retestrak. Manu's stem lijkt wel iets minder dan vroeger, maar dat kan ook komen door de lange tournee door Frankrijk en Zuid-Amerika waar Baioarena het toetje van is. In die contreien vult Chao met gemak grote stadions (de dvd is opgenomen in een uitverkochte Arena van Bayonne) en dat zal 'em in Nederland niet lukken, maar het dak van Paradiso weer een keer een stukje proberen op te tillen binnenkort, dat zou toch wel de moeite van het proberen waard zijn?

Elke keer als er een nieuw album van Pearl Jam aangekondigd wordt dan vraag ik mezelf af waarom ik daar dan zo benieuwd naar ben. Misschien heeft het te maken dat ik nog steeds op zoek ben naar bevestiging of ze 'het' nog hebben. Sinds het uitbrengen van Binaural is die zoektocht heel zwaar geworden. Begrijp me goed, in hun live optredens ben ik wel eens liedjes tegengekomen die het dan wel goed doen, maar op plaat kon de voormalige koning van de grunge me niet meer overtuigen. Een sporadisch pareltje buiten beschouwing gelaten. Met hun nieuwe albumBackspacer is het dus net zo. Het album opent met achtereenvolgens vier semi-rockers die vooral een dertien-in-een-dozijn gevoel bij me achterlaten. Oké, de single "The Fixer", is best een aardig radiovriendelijk nummer, maar het heeft pas impact als je de livebeelden in de videoclip ervan ziet. En dat kan niet de bedoeling zijn geweest. Pas bij het vijfde liedje, "Just Breathe", hoor ik wat bezieling, mede door de akoestische aanpak, waardoor het eigenlijk veel beter had gepast op Eddie Vedder's Into the wild. "Amongst the waves" is dan een welkome afwisseling die niet had misstaan op Vitalogy.Het hoogtepunt is echter "Unthought Known", dat door zijn spannende opbouw uitgroeit tot het pareltje waar naar ik op zoek was. Helaas moet ik daarna weer drie matige liedjes aanhoren tot ik bij het afsluitende "The end" weer Eddie Vedder op zijn best hoor. Simpel, op akoestische gitaar, alleen had de mierzoete orkestratie erachter weggelaten mogen worden. Met een score van vier uit elf is ook dit album dus weer een teleurstelling geworden en zal het waarschijnlijk weer snel in de kast verdwijnen. Pearl Jam heeft 'het' nog wel maar het is zo jammer dat ze dit blijkbaar niet meer een heel album vol kunnen houden tegenwoordig. Voor mij is het dus weer uitkijken naar een volgend album waarop ze me het tegendeel kunnen gaan bewijzen.

Storm
#Incu09

Ewie
Moss - Never Be Scared / Don't Be A Hero

Ludo
The Soundtrack Of Our Lives - Communion

Gr.R.
Dananananananananananananananaykrod - Live @ Klub Radar

Joice
Pearl Jam - Backspacer

Prikkie
Meat Loaf - 3 Bats Live

DubbelMono
Adrian Shaw & Rod Goodway - Oxygen Thieves

ForestSounds
Muse - The Resistance

E.Vil is behalve een woordspeling van dubieus niveau de naam waaronder Elias Viljanen (juist ja) zijn solo-albums uitbrengt. Normaal gesproken is hij de gitarist van dienst in Sonata Arctica. Aan de hoesfoto is al te zien dat het met het evilgehalte nogal meevalt en het schijfje zelf bevestigt dat. Geen snoeiharde of absurd snelle neo-klassieke solo's, Viljanen schrijft wel degelijk songs. Daarnaast zijn twee van de nummers niet instrumentaal, "The Last Breath Of Love" met Nightwish' Marco Hietala en "Kiss Of Rain" met Sonata Arctica-maatje Tony Kakko. Natuurlijk, het blijft een grotendeels instrumentale soloplaat van een gitarist, maar het is een stuk beter te verteren voor de niet-ingewijde. Qua stijl zit het dicht bij de stijl die Satriani in zijn begintijd hanteerde: een stevige basis van drums en bas, waarop ritmepartijen en solo's zorgvuldig worden opgebouwd. Een hypercreatieve gitaarheld is Viljanen overigens niet, dus Satrinai hoeft zich geen zorgen te maken. Een toch blijft het allemaal prima te verteren. Muzikaal wijkt het tot mijn opluchting in elk geval af van zijn vaste bandje, want voor mij is Sonata Arctica niet zozeer powermetal als wel opgefokte sprookjesmetal. Qua productie had het van mij iets minder gladjes gemogen en vooral de drums hadden iets gevarieerder gemixt mogen worden. Met name het geluid van de snaredrum gaat na verloop van tijd irriteren. Niettemin is Fire-Hearted een geslaagd solo-album, met volop variatie en vooral goed opgebouwde stukken.

Joepie, er is kinderdisco! Honderden versgegelde kids tussen de 12 en 15 jaar verzamelen zich voor 013 voor een avondje FRIS: The Partysquad. Het is een leuk contrast met de bezoekers die aantreden bij de Kleine Zaal van 013. Volgens de organisatie valt het grootste deel van de festivalbezoekers in de leeftijdscategorie 20-29 jaar. Misschien heeft het te maken met het optreden van punkveteranen The Damned op vrijdagavond, maar de gemiddelde leeftijd zou dit jaar wel eens een stuk hoger kunnen uitvallen. Sterker nog, het lijkt soms wel alsof de ouders van de kinderdisco-kids Incubate bezoeken.

Zeven albums hebben ze al op hun conto geschreven, tien als je de soloplaten van voorman Daniel Hutchens meerekent. Maar geen enkele daarvan heeft mijn oren of platenkast gehaald. Tot nu dan, nu - een stief half jaar na de Amerikaanse release - Baby, They Told Us We Would Rise Again het Europese vasteland bereikt. Curieus eigenlijk, want ik leef nog immer in de veronderstelling dat southern rock in Nederland een vrij grote fanschare heeft. Kijk maar eens naar het succes van bijvoorbeeld Drive-By Truckers. Een band waar het eveneens uit Athens, Georgia afkomstige Bloodkin mee tourde en waar ze ook het best mee kunnen worden vergeleken. Dezelfde stormachtige presentatie, doorleefde zang, eenzelfde three axe attack - driedubbelloops gitaarriffs - en een goed gevoel voor een grimlach op het juiste moment. Bovendien schreef Patterson Hood een lyrische inleiding voor deze plaat. Het meest negatieve dat over dit album te vertellen valt is dat het lijkt of ze hun kruit te snel verschieten. Absoluut hoogtepunt van dit album is namelijk opener "The Viper", een tekst die zowel over liefdes- als over junkieverdriet zou kunnen gaan, als over een verslaving aan de nieuwste gadgets. Voor de rest geen kwaad woord over dit album: hou je van de Drive-By Truckers, dan hou je van Bloodkin.

Een prachtig oer-Amerikaans verhaal vormde de inspiratie voor de titel van dit derde album van Dawn Landes. Haar overgrootmoeder werd tijdens de Grote Depressie in de jaren dertig verlaten door haar grote liefde omdat deze echte cowboy toch meer hield van de rodeo. Een thema waarover een gemiddeld country-artiest vast zonder problemen een flink aantal treurzangen zou kunnen pennen. Gelukkig is Dawn Landes geen gemiddeld country-artiest. Sterker nog, de country is ver te zoeken op Sweet Heart Rodeo. Eigenlijk is alleen het titelnummer saloonfähig. Verder experimenteert Landes er vrolijk op los, van pure electropop op "Clown" tot vrolijke psychedelica op "Love". Het meest natuurlijk klinken de rustigere, folky nummers zoals het prachtige "Little Miss Holiday", maar de afwisseling op het album zorgt ervoor dat het geen moment voortkabbelt. Dit album gaat tekeer als een dolle stier, grote sprongen worden gemaakt tussen genres en periodes, maar Landes blijft zonder problemen stevig in het zadel zitten. Nou maar hopen dat de kersverse echtgenoot van Landes, Josh Ritter, niet van rodeo's houdt. Zeker nu we opnieuw in een flinke recessie zitten.

Er zijn niet veel artiesten die zo productief zijn als Fleet Foxes-drummer Josh Tillman. Begin dit jaar nog bracht hij Vacilando Territory Blues uit, in april begon hij met de opnames voor een nieuwe cd, en twee weken later had hij deze nieuwe plaat, Year In The Kingdom, uitgepoept. Deze maand verschijnt de plaat ook daadwerkelijk, vergezeld van een tour die hem onder andere naar Bitterzoet in Amsterdam brengt. Vergeleken met zijn vorige cd is Year In The Kingdom nog wat verstilder: zeer subtiele drums en verder enkel zijn stem en wat snaar- en strijkinstrumenten. Het geluid is prima: met je ogen dicht is het net of Tillman speciaal voor jou naast je is komen zitten om een liedje te zingen. Hij vertelt je dan zijn persoonlijke verhalen over zijn eigen leven en liefdes, soms meer gedichten op muziek ("Crosswinds" bijvoorbeeld) dan alleen liedjes, en als luisteraar voel je je haast verplicht om die intieme ontboezemingen niet te verstoren door het getik van je toetsenbord of een slokje van je thee. Wie een of meer van zijn vijf vorige cd's al kent, hoeft van Year In The Kingdom niets nieuws te verwachten, maar weet ook dat hij kwaliteit voorgeschoteld krijgt.

Al sinds de tweede helft van de jaren negentig trakteert het Franse We Insist! haar luisteraars op kloeke tegendraadse avant-garde rock met uitstapjes naar math, noise, indie en zelfs free jazz. In het begeleidend schrijven bij hun nieuwe cd The Bable Inside Was Terrible staat het zelf heel treffend als volgt beschreven: 'To be completely honest, the new material makes it as easy as nailing a pudding to the wall to file and categorize their sonic power'. Daar is weinig van gelogen. Aan de hand van zingende drummer Etienne Gaillochet zoeken ze in elk nummer weer naar een mix van een kekke groove met verwacht onverwacht (juist ja!) technisch vernuft zonder daarbij de melodie te verwaarlozen. Dit maakt The Bable Inside Was Terrible boeiend, maar niet altijd even gemakkelijk te verhapstukken. Wat dat betreft laat openingsnummer "Deja Vu" gelijk duidelijk horen wat je voorgeschoteld gaat krijgen de rest van de cd. De doldrieste gitaargymnastiek gaat hand in hand met een knorrende saxofoon en getergde zang. De stem van Gaillochet heeft bij tijd en wijle hetzelfde snerpende geluid in zich dat doet denken aan Dismemberment Plan's Travis Morrison en kon wel eens niet door iedereen evenzeer op prijs gesteld worden. Maar zelfs dan kun je niet anders doen dan je petje afnemen voor de puike prestatie die hij levert door drums en zang te combineren. Want geloof mij dat is een hell of a job in een band als We Insist! Dat de band (om hem te sparen?) van tijd tot tijd wat gas terug neemt en kiest voor een wat meer minder complexe insteek, is voor een luisteraar dan ook een slimme zet. Al laten ze je met grote graagte je tanden stuk bijten in de tweede helft van het toch echt ingetogen gestarte "In A Maze".

Normaal doet een Nederlandse artiest die een cd uitbrengt braaf in de maanden na de release een rondje langs de vaderlandse zalen, pikt wat festivals mee en als het allemaal voorspoedig gaat dan doen ze nog een knalafsluiter bijvoorbeeld in de HMH. Ilse deLange dacht daar anders over en besloot om, na een paar 'geheime' try-outs maar gelijk met Ahoy te beginnen en daarna festivals te doen en dan pas clubgigs. En gehaaid als ze is combineert ze dat optreden in een uitverkocht Ahoy natuurlijk met de release van een fraaie dvd en cd. Die laat een vertederd beeld zien van Ilse die de eerste paar nummers duidelijk ook nog even moet wennen aan de grootte van Ahoy. Een beetje onwennig loopt ze over de catwalk die dwars door Ahoy geplaatst is. Maar er is altijd die sterke stem die in de rug gedekt wordt door een strakke band in die als vanzelf haar onwennigheid wegspelen. Als Ilse dan een keer goed op gang is (ongeveer vanaf "Livin' On Love"), dan blijft het ook lang feest in Ahoy. Alle geheide hits en meezingers komen langs en het geheel is bijzonder goed vastgelegd met vele camera's waarbij het mooi is om te zien hoeveel plezier drummer (en wederhelft) Bart Vergoossen heeft. De twee hebben dan ook veelvuldig oogcontact. Valt er dan niets te mopperen op deze dvd? Ehm toch wel een beetje. De covers zijn duidelijk de zwakke broeders in de set. "I Still Cry" is hierop de uitzondering. De uitvoering van "Have A Little Faith in Me" vind ik echter verschrikkelijk. Die had ze veel kleiner moeten houden en misschien zelfs wel helemaal niet moeten doen. Hetzelfde geldt min of meer voor "Sharp Dressed Man", al had die dan weer veel grootser gebracht mogen worden. Maar verder kent Ilse haar gelijk niet in Nederland. Met als driedubbele bonuspunten dat ze als een van de weinige Nederlandse zangeressen er in de loop van de jaren alleen maar appetijtelijker uit gaat zien. Alleen dat al rechtvaardigt deze dvd.

Het schema van Laura Groves kent vandaag niet erg veel speling en door wat miscommunicaties valt mijn interview tussen het optreden en het avondeten. Maar ze geeft graag een paar minuten van haar eettijd weg voor een interview. Vandaag treedt ze op onder de naam Blue Roses. Groves is jaren actief geweest als soloartiest, maar heeft tegenwoordig een aantal extra bandleden aangetrokken. Als singer-songwriter ben je namelijk erg beperkt. Vandaag zijn er een drummer en violist om haar te helpen. De twee staan ook regelmatig haar stem bij op de achtergrond, maar op elk moment blijft het Groves die uitblinkt. Haar stem doet denken aan bijvoorbeeld Annie Haslam (Renaissance) en ook Kate Bush - een groot compliment, want er zijn genoeg Britse zangeressen waarmee je minder graag vergeleken wilt worden. Hoewel je beter niet over Kate Bush kunt beginnen wanneer je haar aanspreekt.

Singer-songwriter Dennis Wels zou je met gemak de koning van het voorprogramma kunnen noemen. Als support act kon je hem bijvoorbeeld al tegenkomen bij Woven Hand, Gert Vlok Nel, Lohues and the Louisiana Blues Club, Jelle Paulusma en Jeff Martin. Met die laatste heeft hij qua stem het meest gemeen, en ook muzikaal is Wels erg geïnspireerd door de vroegere voorman van The Tea Party. Dat blijkt meteen al uit opener "Firestone": een donkere mannenstem met een rauw randje, begeleid door gitaren (bespeeld door zijn kompanen Rudy Bressers en Merlijn van Minderhout) en een licht-mystieke sfeer. De invloeden op de rest van de cd zijn divers, met een kleine voorsprong voor americana, een stijl die Wels ook in zijn laatste band, King Talula, al veelvuldig liet horen. De gehele cd is akoestisch, maar verveelt werkelijk geen moment en kent flink wat pakkende nummers (met als hoogtepunt "Take Me Back"). Morning Is Cruel klinkt als de plaat van een zelfbewuste singer-songwriter, voor wie het tijd wordt dat een grotere groep mensen hem gaat opmerken. Hij is er klaar voor. Ja, het wordt tijd dat Dennis Wels zelf eens de hoofdact wordt, en Morning Is Cruel is daarbij een prima stap in de goede richting.

Begin tegen Gr.R. over Dananananaykroyd en hij gaat helemaal los. Bij voorkeur noemt hij ze Dananananananananananananaykrod in drukt er het labeltje de nieuwe Pixies op. En als je 'em niet gelooft dan kijkt hij je streng aan en zegt: 'En dat vind jij goed!' Bijna om bang van te worden. Je kunt er dus gerust vergif op innemen dat hij zaterdag aanstaande in Tivoli met een grote grijns op zijn smoelwerk vooraan staat bij het optreden van deze Engelsen.

Klub Radar heeft hiermee dan ook weer een kloeke naam weten te boeken. Maar dat is niet vanzelfsprekend. Net als alle zes voorgaande edities heeft ook deze zevende editie van Klub Radar weer een bonte, boeiende line-up die voor elk wat wils brengt. Zo is er het zeven koppen tellende gezelschap Ohbijou met hun fijne indie-folk. Met speciale aandacht voor de liefogende Casey Mecija en haar meisjesachtige stem. Da's een heel verschil met Pulled Apart By Horses die precies doen wat hun naam al voorspelt, hard en rauw je aan stukken rijten. En dan zijn er ook nog de wat minder bekende acts Bodi Bill (Duitser in de IDM-hoek) en het Nederlandse Mightyfools die de avond compleet maken. Al met al een wederom een toffe avond in Tivoli! En het mooie is dat jij daar samen met een vriend(in) bij kunt zijn. Zo maar! Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is dit formuliertje invullen. Hop!

Hij start zijn oude gammele bak en draait de raampjes open. Hij wil de motor horen en de wind door zijn haren voelen. De versnelling gaat in zijn één en dan scheurt hij weg. Haast heeft hij, veel haast. Mensen ga toch eens aan de kant met die slome bakken. Stomme fietsers. Wandelaars die oversteken. Kan dat niet sneller? Snel moet het, niet van dat slome. Hij is toch geen bejaarde. Jong, wild. Nu zit er een auto voor hem die maar tachtig rijdt. Hier heeft hij zo de schurft aan: zondagsrijder! Hij gaat op de bumper hangen en geeft gas als het kan om in te halen. Dat ging net goed. Maar hij weet wat hij doet. Onderweg naar zijn vrienden, vrienden die er hetzelfde over denken. Zij zijn de toekomst, en dat het toch nooit wat wordt met die toekomst daar heeft hij geen zin om over na te denken. Zijn auto wil hij voelen, zijn ego strelen en de gevaren trotseren. Zijn ouders spreken er schande van, en de buurt ook. Maar het is toch zijn leven? Snel moet het, roekeloos, en vol herrie. Stilte is voor mietjes. En daar zijn er al genoeg van. Zijn auto sputtert. Wat is dat nou? Hij is iets van vijfentwintig minuten onderweg. De auto valt stil. Verdulleme, de benzine is toch niet op?

De titel van deze nieuwe cd van The Paper Chase is misleidend. Ik dacht althans in eerste instantie dat ik hier te maken had met een verzamelding dat het eerste uit een rij was. Dat laatste klopt, het eerste niet. Someday This Could All Be Yours Vol. 1 zal in 2010 een vervolg krijgen in de vorm van Vol. 2. En dat is wel iets om blij van te worden. Ten eerste omdat Vol. 1 daardoor niet te lang duurt, maar vooral ook omdat het een album wordt om naar uit te kijken. Aan het beluisteren van deze cd heb ik namelijk flink wat plezier beleefd. En dat ondanks het feit dat de band uit Dallas op deze vijfde de ene na de andere natuurramp over je heen stort. Tekstueel gezien dan. De tracks voorspellen al zoiets met niet echt opbeurend klinkende titels als "I'm Going To Heaven With Or Without You (The Forest Fire)" en "What Should We Do With Your Body ("The Lightning"). Tien rampen in tien songs krijg je als luisteraar voorgeschoteld. Gelukkig is de muziek wél iets om vrolijk van te worden. Althans als je houdt van snedige indierock waarin experiment hand in hand gaat met melodie. The Paper Chase doet wat dat betreft wel af en toe denken aan Modest Mouse, maar klinkt op Someday door de gekozen macabere thematiek een stuk fatalistischer. Laat dat maar aan John Congleton (overigens ook producer van de cd van Drive Like Maria) en zijn mannen over.

Mocht je denken: 'Waar ken ik die naam Ian Hunter ook alweer van?', dan help ik je even. Zijn grootste wapenfeit is namelijk dat hij het opperhoofd was van de Engelse band Mott The Hoople (1969-1974). En die moet je kennen van het nummer "All The Young Dudes", dat overigens geschreven werd door David Bowie. Verder moet ik eerlijk zeggen dat ik geen enkel liedje ken van deze glamrockband, maar als ik de bijgesloten bij zijn cd Man Overboard moet geloven zijn ze fantastisch. Dat ik die nummers niet ken lijkt me overigens geen nadeel, want met glamrock heeft Man Overboard niets te maken. Dit is namelijk een gedegen singer-songwriteralbum in de lijn van werk van Tom Petty en Bob Dylan. Het album is geproduceerd door Hunter zelf en Andy York, lid van de band van John Mellencamp. En dat was niet zo'n goede keus, want wat een flauwe productie. De stem is wat boven de muziek gezet en de muzikanten worden min of meer gedegradeerd tot een geluidsbrei waar zij juist wat extra punten hadden kunnen scoren voor Hunter. De liedjes vind ik namelijk nogal cliché en ook al is de stem van Hunter niet vervelend, deze is ook weer niet heel bijzonder. Het is jammer dat Hunter in zeventig levensjaren niet wat meer wijsheid heeft opgedaan. Het is niet anders: volgende keer beter.

Storm
Ilse deLange - Live in Ahoy

Ewie
Awkward I - I Really Should Whisper

Ludo
Mew - No More Stories

Gr.R.
Awkward I - I Really Should Whisper

Blizzard
Stream Of Passion @ P3

DubbelMono
Deadstring Brothers - Sao Paulo

ForestSounds
Muse - The Resistance

Ineens viel het kwartje. Na hun visueel behoorlijk saaie, want statische, optreden op Metropolis 2009 had ik The Xx (uit te spreken als The Exis en bestaande uit vier jonge Londenaren) al bijna in het verdomhoekje gezet. Maar ineens werd ik geraakt door de prachtige verstildheid van hun debuutalbum. De kracht ervan schuilt nu juist in dat statische, verstilde karakter van hun muziek. Zo verstild, dat je door je koptelefoon gedwongen wordt stil te gaan luisteren naar de prachtige melodieën, die het midden houden tussen triphop (vooral de heerlijke groovy opener, "Intro", of in "Islands") en new wave ("Fantasy"), maar toch typisch van deze tijd zijn. En natuurlijk net zo minimalistisch als de cover van hun cd doet vermoeden. Zanger Oliver en zangeres Romy hebben beiden geen grootse stemmen, maar weten te raken, door het gevoel waarmee ze hun duetten zingen. De sluimerende keyboards, de dubstep-achtige ritmes, de pingelende gitaren (soms zelfs met de typische gitaarklanken die bekend zijn geworden van Chris Isaak): ze zorgen voor een bijzondere en heerlijk ontspannende luisterervaring. Of The Xx live alsnog een aanrader is, zou ik niet durven zeggen, maar hun cd zou niet misstaan in de eindejaarslijstjes van dit jaar.

Al sinds Paul Simon's Afrikaanse uitstapjes heb ik besloten dat wereldmuziek niet mijn ding is. Leuk hoor, muziek uit exotische landen, maar dan wel het liefst gewoon ter plekke uitgevoerd. Niet door bleke westerlingen die geforceerd wat kleur aan hun muziek proberen te geven. Toen ik het verhaal las achter East of Eden, het tweede album van voormalig Concretes-zangeres Victoria Bergsman, vreesde ik het ergste. Een Zweedse zangeres die naar Pakistan vertrekt om aldaar met lokale musici een album op te nemen. Slik. Gelukkig valt dit honderd procent mee en helpen de Oosterse invloeden de nogal vlakke stem van Bergsman te verlevendigen. Vooral opener "To Lose Someone" is indrukwekkend. De broeierige hitte van Pakistan is voelbaar in vrijwel elk nummer, zelfs op het in het Zweeds gezongen nummer "Tidens Gång". Het nummer wordt gevolgd door het opvallende "Wapas Karna", volledig gezongen door een Pakistaanse. Nauwelijks herkenbaar maar wel net zo goed is de cover van Animal Collective's "My Girls", door Bergsman omgedoopt tot "My Boys". Het lijkt erop dat Bergsman met oprechte belangstelling en liefde voor de Pakistaanse cultuur dit album heeft opgenomen. Ik ben bang dat ik een van mijn diepgewortelde vooroordelen zal moeten laten vallen.

Een heel raar geval, dit tweede album van Wild Beasts. Vorig jaar verscheen het debuut Limbo, Panto, dat al opviel vanwege de opvallende falsetstem van zanger Hayden Thorphe. Zijn stem is op Two Dancers ook weer geluidsbepalend en ik ben er na vele luisterbeurten nog steeds niet achter of ik zijn stem gruwelijk mooi of gewoon gruwelijk moet vinden. De band houdt ervan luisteraars op het verkeerde been te zetten en dat is ze in mijn geval prima gelukt. Zelden zulke gemengde gevoelens gehad bij het beluisteren en beoordelen van een plaat. Je wilt het eigenlijk niet mooi vinden, het is bijna onnatuurlijk om te genieten van Thorpe's stem. De muziek van Wild Beasts is bovenal onnoemelijk knap en bijzonder origineel. Vooral de nummers waarop de falsetto van Thorpe tegengas krijgt van de warme, donkere stem van bassist Tom Fleming zijn uniek. Luister bijvoorbeeld eens naar de schitterende nieuwe single "All the King's Men". De begeleiding is swingend en ingetogen ritmisch en laat volop ruimte voor de vocale acrobatiek van Thorpe en Fleming, de twee dansers die op dit tweede album een uitvoering geven die onnavolgbaar is. Dit album zou wel eens het grote onbegrepen meesterwerk van Wild Beasts kunnen worden. Vreemder dan dit hoor ik ze niet vaak.

Natuurlijk zijn er wel bands waarvan bandleden verspreid over het land of zelfs over de hele wereld wonen, maar dat een band 'en group' verhuist naar een ander land, dat hoor je niet vaak. Helemaal niet een Engelse band die naar Duitsland verhuist, terwijl ze eigenlijk typisch Engelse muziek maken. Myriad Creatures deed het wel. In 2007 pakten de vier hun biezen en vertrokken naar Berlijn (wat natuurlijk wel degelijk een übercoole stad is) om daar hun geluk te beproeven. Een slechte keuze was het blijkbaar niet, want ze hebben een aardige reputatie opgebouwd in Berlijn en omstreken. En stonden op flink wat festivals. Na twee jaar schaven aan hun geluid is er nu met The Right Way To Do Wrong ook eindelijk de fysieke vrucht van twee jaar hard werken. Ze hebben de plaat laten produceren door Gordon Raphael, die eerder albums produceerde voor Regina Spektor en The Strokes. Het resultaat van de samenwerking mag gehoord worden. Myriad Creatures maken een zonnige mix van harmonieuze powerpop vol jengelende orgels met indiepop met een rauw randje. Het is een ijzersterke combinatie, luister alleen maar eens naar de opener "That's An Order!!!", met heerlijke samenzang in de coupletten en een lekker hanig refrein. Daar hebben ze sowieso een abonnement op getuige de andere nummers (check: "London Can You Hear Me?"). Dat de band ook nog eens grappig laten ze horen in de instant Britpop kraker "Indier Than You". Maar het coolste nummer is "Don't Cut Me Down" dat echt als wervelwind je speakers uit spat, maar toch ook weer hypermelodieus is. Als The Right Way To Do Wrong het resultaat is van de verhuizing naar Berlijn, dan kan ik het iedere band het aanbevelen daar eens een paar maanden een frisse neus te gaan halen. Of om er te blijven wonen.

"Wil je echt niks eten? Pizza? Iets anders?" De jongen van de platenmaatschappij probeert Jessica Lea Mayfield tevergeefs aan het eten te krijgen. De broodmagere en bleke zangeres houdt het bij een kopje thee.

Enkele uren eerder betreedt ze samen met haar gitarist en drummer het zonovergoten Lima-podium van Lowlands. Opvallend is dat de leeftijd van het publiek bij haar optreden aanzienlijk hoger ligt dan het gemiddelde op Lowlands. Wellicht was het publiek afgekomen op de (onbegrijpelijke) aankondiging van 'de vrouwelijke Nick Cave'? Ik spreek met Mayfield over deze vreemde vergelijking, over godslastering en vooral over haar familie.

Met The Resistance heeft Muse hét album afgeleverd waarvan ik al sinds Origin of Symmetry hoopte dat ze het ooit nog zouden maken. Zo, da's eruit! Net zoals de cd vanaf de eerste seconde vol vuur van start gaat met Doctor-Who-on-the-dancefloor-stamper "Uprising", zo gooi ik er ook maar meteen mijn conclusie tegenaan. Maar hoe kom ik tot dit besluit? Welnu, de cd is avontuurlijk, afwisselend, eclectisch, melodieus, energiek, intens, bombastisch, eh… ik bedoel BOMBASTISCH!!!, en vooral compleet muzikaal ontremd. Fans van het eerste uur die Muse waardeerden om hun compacte, energieke rocknummers met veel overstuurde gitaar en hysterische zang zouden het wel eens moeilijk kunnen krijgen: de nadruk ligt ditmaal meer dan ooit op toetsen, en dan vooral de piano. Hoewel er hier en daar nog wel een gitaar-riff te horen is, en als je goed luistert zelfs een heuse solo, zijn het toch de symfonische klanken die hoogtij vieren. Compleet met orkest, Arabische toonladders, Chopin én een klarinet. Hierdoor is het bandgevoel wel een beetje naar de achtergrond geschoven: dit is vooral knutselmuziek uit de studio. Ach het zal wel... Ik kan als luisteraar niets anders dan mezelf overgeven aan deze frontale aanval op je muzikale gestel. Zo resulteerde de eerste luisterbeurt 's avonds laat in een compleet slapeloze nacht waarin alles weer even op zijn plaats moest vallen. "Wat lag jij te spoken vannacht?", klaagde mijn echtgenoot 's ochtend nog bij het ontbijt. "Beetje gammel en een droge keel" stamelde ik ter verdediging. Maar de waarheid is dat mijn strijd in het verzet meer van me vergt dan ik wellicht wil toegeven...

Voor bakken serieuzigheid in hun teksten ben je ook na twee lp's bij Pissed Jeans nog steeds compleet aan het verkeerde adres. Het is wel iets veranderd/verbeterd op King Of Jeans, want vooral muzikaal gezien zijn de vier rap doorgegroeid. De basis blijft gelukkig tegendraadse smerige rock, maar die is net wat meer behapbaar geworden. Ik gok dat producer Alex Newport (o.a. At The Drive-In en Sepultura) hierbij vast ook een flinke vinger in de pap gehad heeft. De mix van smoezelige hardrock, grunge en noise klinkt nu in ieder geval meer gefocust. Zonder daarbij de bite verloren te hebben. Als Matt Korvette zijn muil opentrekt klinkt 'ie als een kruising tussen Henry Rollins (de verbetenheid), Kurt Corbain (de pijn) en Mark Arm (de rock). Het had zo hun bastaardzoon kunnen zijn. Ook het vuige gitaarwerk van Bradley Fry veroorzaakt een boel hoofdbrekens. Botte smerige scheermessen die hard op je huid gedrukt worden, voelen daarbij vergeleken als een lammetje zo zacht. Dan hoop je dat naast die twee de bassist (Huth) en drummer (McGuinness) misschien wat liever klinken, maar dat gebeurt dus mooi niet. De bas van Huth is zompig smerig en McGuinnes attaqueert zijn potten en pannen alsof ze door de consumentenbond getest worden op duurzaamheid. Zo kom je als vanzelf uit bij een geluid dat klinkt als The Jesus Lizard met een Black Flag-sausje. Krachtige en kordaat, maar oh zo smerig lekker. Of lekker smerig zo je wilt.

Ze had een rolletje in Natural Born Killers en What's Eating Gilbert Grape, maakt muziek met haar eigen rockgroep en hoe lang moeten we nog wachten op haar geschreven levensverhaal? Haar ouders zijn gescheiden toen ze twee jaar oud was, dus inspiratie genoeg zou je zeggen. Voor het nieuwe Terra Incognita zei Juliette Lewis haar oude band gedag en is ze herboren als Juliette and the New Romantiques. De albumtitel is overigens een term uit de cartografie die gebruikt wordt voor "onbekend gebied". En clichématig genoeg is dit precies wat ze betreedt op het nieuwe album. De twaalf nummers zijn een samenwerking met Omar Rodriguez-Lopez, het meesterbrein achter The Mars Volta. De twee kwamen elkaar tegen op het Fuji Rock Festival in Japan. Hierdoor kunnen we een chaotisch album verwachten, maar opvallend genoeg neemt ze ook regelmatig gas terug. In bijvoorbeeld het bluesy "Hard Lovin Woman" waar ze zingt over haar vader. De 36-jarige komt dit jaar met vier nieuwe films (Whip It!, Metropia, Betty Anne Waters, Sympathy for Delicious) en die kunnen we verdelen in de genres; comedy, drama, science fiction. Haar muzikale carrière blijkt net zo veelzijdig te zijn als haar acteercarrière. Of ze het allemaal kan? Helaas niet, het album begint erg energiek, maar door de rustige nummers aan het einde zakt het enorm in.

Sinds Megadeth's comeback-plaat The System Has Failed uit 2004 is de carrière van Dave Mustaine en consorten weer op het juiste spoor beland. Eind jaren 90 leek de band op sterven na dood na een aantal ronduit zwakke releases, vervolgens kwam die comeback-plaat en werd hun positie in de metalen eredivisie in 2007 nog eens extra versterkt met het al even sterke United Abominations. Nu zijn ze bij hun twaalfde studio-album aangekomen, en verdomd als het niet waar is, het is er weer eentje om in te lijsten. Sterker nog, dit is de meest thrashy en agressieve plaat die Megadeth sinds 1990 heeft gemaakt. De plaat opent met de knallende instrumental "Dialectic Chaos" waarin nieuwe gitarist Chris Broderick (onder meer ex-Nevermore) even laat horen wat hij allemaal kan. Nondeju zeg, de notenbalken, sweeps en taps vliegen je werkelijk om de oren in de ene na de andere gruwelijk snelle solo. Na deze knalopening komt de eerste officiële song "This Day We Fight" en de toon is gezet. Wat opvalt is dat de tempo's structureel behoorlijk hoog liggen, alleen de iets te kleffe excuus-ballad "The Hardest Part Of Letting Go" is mij wat te soft. Megadeth staat en valt bij de inspiratie van opperhoofd Dave Mustaine en hij had waarschijnlijk weer aardig wat op zijn lever, getuige "Bite The Hand", "44 Minutes" en de titelsong "Endgame", waarin hij weer van leer trekt tegen corrupte politici en de misstanden in de Amerikaanse samenleving. Allemaal stuk voor stuk klasse-songs. Liefhebbers van metal op het hoogste niveau hebben hiermee weer een potentiële jaarlijst-kandidaat te pakken en Dave Mustaine kan weer een paar jaar vooruit met deze topmetal-schijf.

The Apers behoren tot een uitstervend ras. Een ras van echte punkrockers, mannen die de herinnering aan de Ramones levend willen houden, gitaristen die aan drie akkoorden genoeg hebben. Toen gitarist en tekstschrijver Marien Nicotine de band twee jaar geleden de rug toekeerde waren we even bang dat het afgelopen zou zijn met hardwerkende punkers uit Rotterdam. Niets is minder waar. Op You Are Only As Strong As The Table You Dance On brengen de heren het plezier terug in hun muziek. Na dertien jaar vinden Keven Aper en zijn gezelschap het wel genoeg geweest met nummers over geweld en andere uitspattingen. En dus zingt Kevin - die voor het eerst ook de teksten schreef - over luchtigere onderwerpen. En over zijn liefdesverdriet. Muzikaal is er niet zoveel veranderd als de band ons doen wil laten geloven. Jazeker er zijn wat verdwaalde pianodeuntjes te horen ("Always Have Paris") en er wordt wat geëxperimenteerd met praatzang ("Every Day Is A Rock 'n Roll Day"), maar verder is het toch weer recht-toe-recht-aan punkrock dat You Are Only As Strong As The Table You Dance On domineert. Gelukkig maar. Dit nieuwe album verschijnt overigens bij het Amerikaanse label Asian Man. Een klein label dat ook Screeching Weasel en Riverdales onder contract heeft en in het verleden platen uitbracht van New Found Glory en Alkaline Trio. De Rotterdammers bevinden zich dus in goed gezelschap. Met dit schijfje kunnen The Apers met een gerust hart het podium weer op. Daar zien we ze toch het liefst.

Het platteland van de VS is de thuishaven van de country, zo luidt het cliché. En dat is net zo waar als het idee dat men in smalltown-USA mijlenver achterloopt als het gaat om kleding en haardracht. Maar even gelijk heb je, als je zegt dat achter elk cliché een kern van waarheid schuil gaat. David Serby ziet er uit als een hedendaagse versie van de rhinestone cowboy, inclusief gecoiffeerde sik en idioot sjaaltje. Zijn muziek zal dus ook wel even gelikt en gladjes zijn. En jawel, helaas is dat grotendeels ook zo. Vooral de eerste helft van Honkytonk and Vine laat het slechtste van Nashville horen, met teksten die zo stupide zijn dat je je afvraagt of Serby een streek probeert uit te halen. Wederom helaas: ik vrees dat hij het allemaal bloedserieus neemt, op een uitzondering als "I Only Smoke When I'm Drinking" na. Maar dat is dan ook de traditionele tearjerker waarin het over het randje moet.

Luisterend naar Crawling Through The USA zal niet meteen in je opkomen dat Michael Weston King weliswaar klinkt als een klassieke singer-songwriter uit de outlaw-hoek, maar toch echt een Engels paspoort heeft. Deze plaat is een live-plaat, maar wel een bijzondere: opgebouwd uit optredens voor radioshows. De tracks worden dan ook afgewisseld met station calls en aankondigingen van presentatoren. Behalve deze vorm en zijn afkomst, heeft Michael Weston King een veel belangrijker unique selling point: zijn liedjes en voordracht. Ik ga niet meteen roepen dat hij zich kan meten met grootheden als Townes Van Zandt, maar Crawling Through The USA is in zijn genre wat mij betreft de beste plaat van dit jaar. Scherp, intelligent en een stem die niet anders kan dan menen wat hij zingt.

Big D & The Kids Table is een Amerikaans skagezelschap, dat met Fluent in Stroll zijn zesde album uitbrengt. Het is overigens geen old skool ska, het is meer een verpopte versie ervan. Opener "Doped Up Dollies On A One Way Ticket To Blood" doet bijvoorbeeld denken aan de B-52s, of - ach welja, laat ik doen alsof ik iets weet van recente stromingen - The Ting Tings. Een lekkere, simpele beat die dient als de rode draad waar repetitieve zang met een dameskoortje, blazers en wat gitaar omheen huppelen. Eenvoudig, maar o zo effectief, want het nummer hangt je de rest van de dag in je hoofd. Het is daarmee representatief voor de rest van de cd. Huppelpop pur sang dus. Wel begint de beperkte stem van David McWane me na een aantal nummers wat te vervelen. Live zal dat allemaal niet zo erg zijn, op de studio-opnamen zijn de beperkingen mij iets te evident. Eerlijk gezegd kan deze cd me ook tot het einde boeien, iets wat ik in eerste instantie niet had verwacht. Dat kan aan mij liggen, want alles in mijn collectie dat vergelijkbaar is met deze band heeft wel iets weirds, terwijl Big D weliswaar lekker springerig en vrolijk is, maar na een paar nummers geen echte verrassing meer in zich heeft. Alleen een kort stukje Sinatraanse jazz, "Known To Be Blue", wijkt af van het stramien. Niettemin is het een leuk plaatje, met geslaagde nummers met alle fijne ingrediënten uit het genre. Voor mij is het alleen beter in kleinere porties te nuttigen.

Nu ben ik bij File Under aangenomen voor de metal- en hardcore, maar of ik een interview met Bat For Lashes wil doen? Bedoel, heb je wel eens een Google Image-search gedaan op Bat For Lashes? Haar tourmanager doet de deur achter me dicht en zegt dat ik twintig minuten krijg. Alleen opgesloten in kamertje met zangeres Natasha Khan. Zo heet ze blijkbaar in het echt. Ze heeft een grote nepbontjas aan, maar die doet ze uit wanneer ik een stoel pak. Zo zie ik het graag. Blijkbaar heeft de dame goede mediatraining gehad - of ze is gewoon heel erg aardig. Geen gesprek onderuit vanuit een luie stoel, maar iemand die voorover naar me toe zit. Ik raak met mijn neus bijna de hare aan.

Vroeger zongen boybands nog dingen als "You are my fire, the one desire", of "You are my everything". Anno 2009 is dat wel anders. "You are my fetish", zo klinkt het in het toch al hilarisch slechte "My Obsession". Nou, bedankt? Maar dat Cinema Bizarre een tamelijk... bijzondere band was wisten we al. Op dit tweede album - dat overigens buiten Europa volgens Tokio Hotel-recept met wat eerder werk onder de naam Bang! verschijnt - zijn er een aantal dingen niet veranderd en een aantal dingen wel. Het concept niet. Het zijn vijf heren - 'Luminor' heeft plaatsgemaakt voor ene 'Romeo' - die er nog altijd even androgyn en cosplay-achtig bij lopen, maar die ook nog altijd de muzikale talenten hebben van een krop sla en geen flauw benul hebben welke stijl muziek ze eigenlijk willen maken. Dus hebben de songschrijvers van de platenmaatschappij ze maar wat liedjes kado gedaan. Bijgevolg is Toyz minder belabberd dan de eerste plaat Final Attraction, maar nog net zo stuurloos en bijna camp. Zo is voor drie nummers die Lady Gaga-achtige autotune-zang gejat (de band was in de V.S. haar voorprogramma). Jammer dat een best redelijk nummer als "Cage" daarmee verpest wordt, en "Toyz" wordt er nóg stuitend BrokeNCYDE-lelijker door. "Erase and Replace" klinkt als The Killers-gladde-stijl, in "Blasphemy" zit dan opeens wel weer een leuke vondst: een koor, en ook het door Brian Molko meegeschreven "Hypnotized by Jane" is nog wel serieus te nemen. Erger zijn de teksten. Nummers als "I don't wanna know if you got laid" of het eigenlijk volledig belachelijke "Je ne regrette rien", je zult ze maar mee moeten zingen. Of de single "I came to party", waarvan de tekst verder gaat met "you came to party, so let's party together". Diepgang? Je kunt ook wachten op de nieuwe Tokio Hotel, duurt nog maar een maand...

Ik heb het meerdere mensen horen zeggen afgelopen weekend: "We komen er eigenlijk te weinig, op de Eilanden". En ja, ik ben het er mee eens. De laatste keer was 22 jaar geleden en de laatste keer Vlieland was 23 jaar geleden. Maar het geruststellende is: op de Eilanden verandert niet zoveel. En zo kon ik dus meteen de weg naar Kampeerterrein Stortemelk terugvinden. Je pakt in Harlingen de boot, je loopt rechtdoor, vlak na het politiebureau naar links en het feest kan beginnen. Want een aantal snoodaards hadden het idee opgevat om, tegen de zin van de havenmeester in, een festival te organiseren op Vlieland, Into The Great Wide Open genaamd.

File Under zou File Under niet zijn als de van de gehele crew een flinke hap aanwezig was. Enkelen trotseerden op donderdagavond al een vroege najaarsstorm, de rest liet op vrijdagochtend zien dat men over zeebenen beschikte middels een roerige overtocht. De koffie waaide uit mijn kopje. De aanhoudende storm zorgde ervoor dat de organisatie al hun improvisatietalenten in kon zetten. Boten voeren niet, tenten waaiden weg, voor alles moest wat geregeld worden. Een taak waarvan men zich voorbeeldig kweet, want een onvertogen woord viel niet over de noodmaatregelen. Maar het festival ging natuurlijk niet over de storm, al gaf die wel mooi ruimte voor anekdotes.

Storm
#GWO09

Bas
Susanna and the Magical Orchestra - 3

Ewie
LPG @ ITGWO met Lykke Li als goede tweede.

Ludo
Lights - Rites

Gr.R.
The Wave Pictuews @ ITGWO09

Joice
The Xx - Xx

André
Lykke Li @ ITGWO

Prikkie
Chickenfoot - Chickenfoot

DubbelMono
Bloodkin - Baby, They Told Us We Would Rise Again

ForestSounds
Vangelis - Swiadectwo

Stel je voor, je bent twee succesvolle producers, en je werkt voor een platenmaatschappij die gespecialiseerd is in radiovriendelijke melodieuze hardrock. Je hebt net tien liedjes geschreven waarvan je niet goed weet wat je er mee aan moet. Je bent er op zich wel tevreden over, maar de nummers lijken allemaal wel erg veel op elkaar. Er zit natuurlijk een zoetige ballad tussen, hier en daar wat hips met keyboards, en het bevat vooral stoer maar toch toegankelijk gitaarwerk. Je speelt het geheel met behulp van wat extra muzikanten zelf in, en je gelikte productie garandeert een professioneel maar aalglad geluid. En toch… je mist iets, want waar het nog aan ontbreekt is een zanger. En dan besluit je terug te grijpen op een formule die een aantal jaren geleden ook al tot redelijk positieve reacties leidde. Dus een week later staat er een groepje 'stemmen van rock' in je studio, en elke stem zingt één van de liedjes in. De stemmen verschillen echt wel een beetje van elkaar, maar hun manier van zingen is volledig uitwisselbaar, met als gevolg dat de cd naast commercieel en radiovriendelijk ook opeens saai en voorspelbaar is geworden. In een poging er toch nog iets exclusiefs van te maken breng je een speciale 'limited first edition' uit met een extra track die je bij gebrek aan een elfde 'stem van rock' zelf inzingt. Eigenlijk weet je diep van binnen dat het allegaartje niet meer is dan een sample-cd die je doorgaans gratis bij een willekeurig hardrocktijdschrift krijgt. Maar je kent je publiek, en weet dat de cd wederom in goede aarde zal vallen bij fans van het genre. En daarmee is de missie weer geslaagd. En ach, die enkele negatieve recensie neem je dan maar op de koop toe.

The Bottle Rockets zijn als die goeie, ouwe kroeg op de hoek waar vrijwel nooit iets verandert. Je denkt er niet steeds aan, afgeleid als je bent door de nieuwste en hipste place-to-be, maar altijd kun je er terecht. De kleedjes op de tafeltjes zijn nog steeds dezelfde als toen. Het bier van de tap is eeuwig van dat ene merk, al staan er nu misschien ook flesjes met witbier en Corona achter de bar. Aan de tafeltjes zit soms eens een nieuw gezicht en in de cd-speler draait eens iets anders (maar meestal zijn het dezelfde krakers als altijd: Creedence Clearwater Revival, Townes Van Zandt, Stones, Lynnyrd Skynnyrd: eerlijke rock 'n' roll voor eerlijke mensen). De waan van de dag krijgt geen vat op de bezoekers, al ligt er altijd wel een krant op de stamtafel. Altijd gekreukt, ook al is 'ie vers en zojuist om de deur gegooid door de krantenjongen. De tijdschriften zijn verfomfaaid en ruiken een beetje naar verschraald bier. Nog steeds dezelfde: een autotijdschrift, de Nieuwe Revu, de Donald Duck, alles wat de leesmap ter beschikking heeft. De asbakken mogen dan van de tafels zijn gehaald, de geur van sigaretten gaat nooit meer weg, net als de barkeeper en de grijns van de man op de kruk die zojuist zijn eerste biertje van de dag drinkt.

De titel dekt de lading natuurlijk volledig, maar is meteen ook een erg afstandelijke, klinische benadering van het materiaal. En tijdens de eerste luisterbeurten bekroop me ook dat gevoel: het is muziek, het begint, het duurt ongeveer drie kwartier, en het is weer weg. Bijna had ik de cd afgeschreven als emotieloos en afstandelijk, een beetje zoals de titel van het werk, maar iets in me besloot de muziek nog een kans te geven. Ditmaal benaderde ik de cd met meer rust en met een koptelefoon en zie daar, de verdorde knop opende zich, en een prachtige bloem kwam tevoorschijn. Jolly, want daar hebben we het over, is een alternatieve rockband uit New York City, en dit is hun eerste volwassen cd (een demo met drie nummers verscheen in 2008). De band speelt avontuurlijke rock en weet daarin perfect de balans tussen gevoel en techniek te vinden. Hierdoor klinken de negen nummers opzwepend en ontroerend tegelijk. Het muzikale vakmanschap is duidelijk hoorbaar maar haalt nergens een écht verbazingwekkend niveau, dus daar moeten de heren het niet van hebben als ze in een jaarlijstje terecht willen komen. Maar de productie is prachtig: de cd klinkt helder en warm tegelijk, en de muziek is op een uiterst subtiele manier voorzien van vreemde achtergrondgeluiden en effecten, die altijd iets aan het materiaal toevoegen zonder de aandacht ervan af te leiden. Dit geeft de muziek een bijna visuele zeggingskracht. Volgens het promo-verhaal van de platenmaatschappij komt dat niet in de laatste plaats door het toevoegen van zogenaamde 'Binaural Tones' aan de muziek, want die zijn 'scientiffically proven to enrich feelings of happiness'. Lezers die hier meer over willen weten kunnen de omstreden binaurale theorette hier nalezen. Jolly bevindt zich hierbij in, eh, bijzonder gezelschap, want niemand minder dan onze eigen Ad Visser heeft zich ook met deze technieken beziggehouden. En kijk eens hoe die carriere is verlopen!

Het was dus toch niet zo'n geslaagd testje. Nadat ik overdag deze ep ettelijke malen had gedraaid poogde ik me er 's avonds iets van te herinneren. Het eerste wat me te binnen zou schieten zou op een pop-cd toch het meest geslaagde nummer moeten zijn? Nee dus. Ik "hoorde" ogenblikkelijk het 'Hail America'-refrein van slotnummer "Easier To Leave". Met afstand het slechtste nummer, een grote gebaren synthrocker van The Killers op een slechte dag. Het valt nog mee dat ze er niet die afgezaagde hi-hat ritmes in hebben gestopt, zoals Mando Diao in hun irritante hitje "Dance With Somebody". Bij een nieuwe poging kwamen mijn hersencellen met de vrij bizarre wending in "Broken Glass" aanzetten. Dat nummer begint melancholisch met piano en belletjes, maar gaat daarna met zogenaamd funky gitaarlicks ineens richting Maroon 5. Een guilty pleasure. Pas daarna dacht ik aan "Earphones", in feite het beste (en meest introspectieve) liedje. Een rafelige vocaal, een electro-beat en de spacy sfeer van Mercury Rev of The Flaming Lips. Het merendeel van de tijd zijn de jongens van capital (zonder hoofdletter, hoe grappig) echter duidelijk vooral bezig met het scoren van een hit. Dat gaat ze vast lukken, een nummer als "Ruin" lijkt alle huidige hippe Engelse bands op een hoop te gooien. Het is mij allemaal wat te geforceerd en gelikt. Wat moet dat worden als ze van de huiskamer, waar ze nu nog opnamen, naar de studio verhuizen?

Albums waarop een band laat horen qua genre vlees noch vis zijn vind ik vaak de boeiendste releases. Alleen al omdat je er niet je tanden op stuk hoeft te bijten onder welk vakje de band wenst te schuiven. Neem nou bijvoorbeeld Sights & Sounds. Je kunt er wel een doctoraalscriptie aan wijden wat het nu wel of niet is wat deze Canadezen laten horen op hun debuut-cd Monolith. Het is onmogelijk deze cd zo maar even in hetzelfde vakje te gooien als waarin Comeback Kid, de andere band van frontman Andrew Neufeld, te gooien. Want de band trekt na een overdonderende start met geluidstsunami "Sorrows" veelvuldig het post-rock, post-metal, post-hardcore, prog-rock en ook het popdomein binnen zonder dat er een overduidelijke basis als vertrekpunt is. Hun combinatie van melodie en power zal op zeker verwarring scheppen bij de gemiddelde luisteraar. Mij zuigt het als een magneet, maar ik ben dan ook een liefhebber van al die bovenstaande genres. Wat de aantrekkingskracht van Sights & Sounds nog verder versterkt is de overweldigende productie van Devin Townsend. Hij geeft Monolith een gouden combinatie van gedrevenheid, drive en kracht. In Sights & Sounds klinkt Andrew Neufeld bovendien veel beter op zijn plek dan wanneer hij de longen uit zijn lijf schreeuwt bij Comeback Kid. Hij blijkt een krachtige zangstem te hebben die goed uit de verf komt in de uitgesponnen, maar gelukkig niet tergend lang durende tracks. Wie een band als dredg, Tool, maar ook de oude Jimmy Eat World kan waarderen, moet hier maar snel eens naar gaan luisteren.

Al sinds 2002 stuurt distributietoko Konkurrent met enige regelmaat bands een paar dagen een hok in om muzikaal met elkaar de degens te kruisen. Dit heeft al vele geslaagde samenwerkingsverbanden opgeleverd. Voor de vijftiende editie hebben ze weer twee kloeke namen opgetrommeld: wazige indiesnuiter Sparklehorse en laptop staarder Fennesz. Zo op het eerste gezicht leek me dat niet de meeste logische combinatie, maar toen ik er wat langer over nadacht, was het eigenlijk helemaal niet zo raar. Beiden blinken immers uit in minimale liedjes en de kleine kraakstem van Mark Linkous is natuurlijk uitermate geschikt om langs de elektronische denkpatronen van Fennesz te leggen. De liedjes waarin Linkous zingt zijn dan ook het meest gewone liedjes en daardoor waarschijnlijk ook de meest aansprekende tracks. Vooral de abstracte lullaby "Goodnight Sweetheart" prikkelt aangenaam. Toch is het openingsstuk "Music Box Of Snakes" waarin de twee instrumentaal elkaar aan de slag gaan en elkaar aftasten met cello's, gitaren, piano en een bak elektronica het boeiendste steekspel. Grappig is ook dat beide heren een naar henzelf vernoemd gitaarstuk afleveren. Ik had achter Fennesz nooit zo een gitarist gezocht, en wat hij laat horen in het akoestisch "Christian's Guitar Piece" is zeker niet beroerd. Al valt het wel in het niet bij "Mark's Guitar Piece" waarin zijn knisperende elektronica dienend is.

Het Amerikaanse Birds Of Prey is strikt genomen eigenlijk niet meer dan het hobbybandje van leden van Alabama Thunderpussy, Municipal Waste en Baroness. Niettemin wordt met The Hell Preacher alweer het derde werkstuk afgeleverd en hoewel de 13 nummers van elke originaliteit gespeend zijn, hapt het geheel even gemakkelijk weg als een smaakvol geserveerde quiche lorraine. Het uit duizenden herkenbare geluid van deathrollers Entombed wordt op onverholen wijze in de muzikale escapades geīntegreerd, maar Motörhead ligt eveneens op de loer in een stil hoekje, evenals invloeden vanuit de southern rock en hardcore sector. Birds Of Prey weet al deze invloeden tot een smeuīge brij van dampende rock, vuige death metal en gruizige sludge te verwerken. De muziek klinkt ongemeen groovy en de agressiviteit spat er aan alle kanten vanaf als rond vliegende spaanders van dor hout in een hoog oplaaiend vuur. Dit is bepaald geen voer voor tere zieltjes en zal menige buur de stuipen op het lijf jagen wanneer het volume naar een angstwekkende hoogte wordt gejaagd die bepaald geen goed zal doen aan de conussen van de er door geteisterde speakers. Of de woeste klanken zullen beklijven, valt evenwel zeer in twijfel te trekken vanwege het reeds aangehaalde gebrek aan originaliteit, maar goed, dat mag de pret geenszins drukken, want een hoog 'aha' gehalte kan, mits goed gebracht, zeker muzikaal genot verschaffen en dat is precies wat Birds Of Prey doet.

Steven Wilson is een open minded muzikant die niet schuwt om zich open te stellen voor invloeden van derden. Het verbaast me dan ook niets dat hij de tracks van zijn eerst echte solo-cd ter beschikking stelde aan door hem gewaardeerde muzikanten om ze eens goed door de mangel te halen. Daarvoor nodigde hij niet gelijk de meest voor de hand liggende mensen uit. Dat Fear Falls Burning een duit in het zakje mag doen, dat verbaast me niet, dat mannen als Pat Mastelotto (King Crimson) en David Andrew Sitek (TV On The Radio) en de hiphoppers van Dälek een bijdrage leveren wel. Bijzonder aan het hele project is ook dat Wilson de track "Abandoner" beschikbaar stelde via zijn website en iedereen die maar wilde een remix mocht leveren. Dat resulteerde in 200(!) puike inzendingen waarvan de Dance Macabre Mix uiteindelijk als winnende op deze cd beland is. Het geeft een heel andere blik op het nummer dan de Engineers-remix die ook op deze mini-cd (zo noemt Wilson het ondanks het feit dat NSRGNTS RMXS 38 minuten lang is) staat. Een terechte winnaar blijkt bij beluistering. Omdat het Wilson blijkbaar goed bevallen is, die inbreng van wildvreemden, heeft hij nu weer een prijsvraag uitgeschreven. Dit keer om videoclip op te nemen van bij de sterke David A. Sitek mix van "Harmony Korine" waarmee de cd opent. Ik zou zeggen: grijp je kans.

Sommige muzikanten hebben het nauwelijks in zich om een slechte plaat te maken. Zelfs in hun meest ongeïnspireerde momenten komt er iets uit dat aan een zekere kwaliteitsstandaard voldoet. Vakmanschap, heet dat dan. Gina Villalobos lijkt zo langzamerhand één van die zeldzame liedjesschrijvers te worden. Days On Their Side is inmiddels haar vierde plaat. De overdonderende pracht van Miles Away weet ze niet te evenaren, maar dat was dan ook de plaat waar haar op de rand van ruig bivakkerende stem en de juiste begeleiders samen met een warme productie haar liedjes de ideale bedding gaven. De plaat daar aan vooraf, Rock 'N Roll Pony was te poppy, ook al hield ze ook toen haar vakmanschap en dat fijne braampje op haar stem in ere. Maar alleen met stem en vakmanschap ben je er nog niet. "Crazy" is bijvoorbeeld één van die poppy pogingen die angstig dicht in de buurt van Sheryl Crow komen en die Days On Their Side van een topklassering weghoudt. Ik blijf bang dat ze iets uit wil proberen op de gladde weg naar hitparadesucces waar ze al eerder naar lonkte. Gelukkig haalt ze ook deze keer ruimschoots mijn kwaliteitsstandaard, al was het maar met de prachtige opener "Take A Beating" en zo mogelijk nog mooiere afsluiter "Die Here Tonight". Die paar uitglijders die we daar tussenin soms tegenkomen nemen we maar voor lief.

Grappig. Zo heb ik het over Brian Olive wiens debuutalbum in de lijn van het Stones-album Exile On Main St. ligt, zo heb ik een cd in handen van een band die zijn 'definitieve' vorm vond door het meedoen aan een coverwedstrijd waarbij datzelfde album gecoverd werd. Ik heb het over Chooglin', afkomstig uit Minneapolis. Chooglin' bracht tot op heden twee albums uit, maar Sweet Time is hun debuut op Fat Possum. En ik moet zeggen, het label heeft weet wat in huis gehaald. De achtkoppige band heeft naast het redelijk standaard riedeltje: zang, twee gitaren, drums, en bas, ook een geweldige vierkoppige blazerssectie in huis. Bovendien doet op de cd ook nog een pianist/organist mee. Chooglin' doet wat veel bands al eerder deden: ze brengen rock 'n' roll. Wat mij echter zeer bekoord is dat Jesse Tomlinson een krachtige stem heeft en de gitaar lekker laat ronken. De rest van de band volgt prima. Referenties lopen van MC5 tot The Dirtbombs, en van Stax tot Chuck Berry. Hier en daar lijkt er verstandig geleend te zijn van andere muzikanten, zoals de eerste gitaarriff in opener "Take Your Sweet Time" van "Gay Bar" van Electric Six. Het is echter geen kopie, want Chooglin' speelt de ballen uit hun broek. Prima liedjes en dito opnames die de vuige randjes laten zitten doen de rest. Hier wordt een mens als ik blij en vooral energiek van.

Drie jaar lang werkte Colin Benders, alias Kyteman, als een kluizenaar in de donkerste uren van de nacht aan zijn debuutplaat. Begin dit jaar was het zover en verscheen eindelijk The Hermit Sessions. Met de release van dit album sloot hij een duistere, maar ook leerzame periode af. En hoe. Met een twintig man tellend Hiphop Orkest trok Kyteman het land in en zorgde overal waar hij speelde voor een groot spektakel, wat niet onopgemerkt bleef bij televisie- en radiozenders. Toch wist het Orkest vooral dankzij grenzeloze fantasie en oneindig veel speelplezier het publiek voor zich te winnen.

Ook Kyteman zelf blijft trouw aan zijn eigen ideeën en principes, ondanks alle lovende kritieken en het succes. Artistieke vrijheid en doen waar hij zin in heeft, dat is waar het volgens hem allemaal om draait. Een interview in citaten.