Ik ben altijd wel te porren voor een lekker potje spacerock en de Engelse groep Litmus biedt alles wat je als fan van het genre verwacht: bliepende analoge synthesizers, lang uitgesponnen nummers met een over elkaar duikelende gitaarsolo's en songteksten die helemaal nergens overgaan. In het Litmus-universum is er weinig veranderd: na het in 2004 in eigen beheer verschenen You Are Hereen het in 2007 uitgebrachte Planetfall stapt Litmus wederom in een krakende en piepende ruimtecapsule met Aurora. De acht tracks op de cd zijn hoofdzakelijk opgebouwd rond stuwende gitaarriffs en pompende drums, die je nauwelijks rust gunnen. Na de twee hyperactief groovende tracks "Beyond the Sun" en "In the Burning Light", zorgt "Eos" voor een broodnodig rustpuntje (mede dankzij de ambient soundscapes), waarna het interstellaire gaspedaal weer ongenadig wordt ingetrapt, met als uitschieters de twee laatste tracks "Ma:55oN Rift' en "Red Skies", die respectievelijk ruim tien en twaalf minuten duren. Hoewel het allemaal retestrak in elkaar zit, is Aurora tegelijkertijd behoorlijk eenvormig en moet je wel heel goed luisteren om verschil tussen de nummers te ontdekken - zelfs de Ozric Tentacles zijn gevarieerder. Het lijkt wel alsof Litmus het handboek voor space-rockers grondig heeft bestudeerd, maar vergeten is ook gelijk het handboek voor liedjesschrijvers mee te pakken. Want hoe leuk de uitvoerige, jamsessie-achtige nummers van Litmus ook zijn, er is meer voor nodig om illustere helden als bijvoorbeeld Hawkwind en Neu! naar de kroon te steken.

Het is pijnlijk. Eigenlijk doet de muziek van Michael de Jong mij veel, maar het is nou ook weer niet de vrolijkste muziek. Hij was onlangs in Arnhem, niet ver van mijn huis. Ik trok het echter niet meer na een werkweek waarin ik totaal gaar was en waar de verleiding van een reeds gekocht kaartje ontbrak: geen concert van Michael de Jong dus voor mij. Het is alsof de duvel ermee speelt, want de File Under-opperhoofd stuurt mij zijn nieuwe cd For Madmen Only toe. En jawel, het gaat mij bij het eerste nummer alweer door merg en been: prachtig en intens. Niemand heeft in ons land meer de blues dan Michael de Jong. Eigenlijk had ik gezien de verhalen over zijn gezondheid al verwacht dat hij niet meer onder ons zou zijn. En nadat hij bij de tour n.a.v. zijn vorige album in 2006 aankondigde ermee te stoppen had ik gedacht dat het boek voor mij dicht kon. Niet dus, Michael de Jong begeleidt zichzelf op het podium en ook op dit album slechts met zijn gitaar. Puurder kan het niet, toch vind ik het wel wat gewaagd. Ik bedoel, Dylan doet het ook al jaren niet meer alleen. Als je in de sfeer van For Madmen Only wil komen dan moet je er echt even voor gaan zitten, en concreet betekent dit dat ik me moet afsluiten van de rest van de wereld. Wat zich dan openbaart laat zich beschrijven als diepe emotie met teksten waarin De Jong zich bezorgd maakt over de wereld. Dat ik een concert van hem liet schieten voor een rotsmoes blijft pijnlijk. Al zou het geen gemakkelijke avond zijn geworden. Het is net als bij deze cd van meer dan vijftig minuten: je gaat ervoor of het wordt niets.

'This totally fucking destroys' waren de woorden van een American Analog Set-bandlid ooit op een cdr van Explosions in the Sky zette voor hij deze doorstuurde naar zijn platenmaatschappij. Ik wil nog net niet zover gaan om ditzelfde label te hangen aan Geneva, de derde cd van Russian Circles, maar ze komen wel verdomd dicht in de buurt. Met hun tweede cd Station blies Russian Circles mijn liefde voor post-rock nieuw leven in. Met deze nieuwe zorgen ze wat mij betreft voor de beste post-rock-plaat in tijden. Al zou je misschien beter over post-metal kunnen spreken. De drie spelen geraffineerd met gelaagdheid, variatie in tempi en dynamiek van hun instrumentale songs, maar zoeken het hierbij niet in eindeloos uitgesponnen tracks. Kort en bondig is het devies en dat lukt ze bijzonder goed. Bovendien vinden ze een beetje hulp van buitenaf in de vorm van strijkers of synthesizers niet vies. Gelijk bij de aanzwellende strijkers en gitaren in het openingsnummer voel je als luisteraar dat er wat bijzonders gaat gebeuren - en al helemaal als de bonkende drums van Dave Turncrantz bijvallen. Die drums zijn sowieso vrij essentieel bij Russian Circles. Ze geven de songs vaak precies de juiste drive en richting. Het geeft een rustig startende track als "Melee" de onderhuidse broeierigheid die intrigeert en euforisch maakt als de band naar het einde toe langzaam explodeert. Erg cool is ook de up-tempo rocker "Malko", een beetje de postrock-variant op "Ambulance Chasing" van Porcupine Tree. Daardoor krijgt het volgende, rustige "When The Mountain Comes To Mohammed" iets euforisch over zich tot de band aan het einde genadeloos uitpakt met Turncrantz als heldhaftig middelpunt. Magistraal.

The Soul Movers bestaat uit een stel Australische veteranen uit de jazz- en soulscene, aangevuld met zangeres Lizzie Mack. Op On The IN Side laten ze een aangename mix van rock, soul en rhythm and blues horen. Geen overdreven tierelantijntjes, maar lekker basic klinkende drum-, gitaar- en orgelpartijen, met Mack als stoere vocaliste. Je moet dus eerder denken aan de rock en soul uit de zestiger jaren dan aan de opsmuk en gladde glibberigheid van de hedendaagse arrenbie. The Soul Movers is typisch zo'n band die in het kroegje op de hoek al bij het eerste nummer de sfeer te pakken heeft, met muzikanten die , gezeten op barkrukken, breed grijnzen naar elkaar en naar kennissen in het publiek en met kroegtijgers die met een drankje in de hand zachtjes mee staan te swingen. Alleen sta ik nu niet in de kroeg maar zit ik achter mijn pc. En dan moet ik eerlijk gezegd concluderen dat het ook nergens boven het kroegjesniveau uitstijgt. Het staat me nergens tegen, maar ik zit ook nergens nerdy-net-niet-uit-de-maat mee te bewegen. Hoewel de duidelijke link naar de sixties - ook in de vorm van de Aretha Franklin-cover "Baby I Love You" - goed bij de band past, blijft het klinken als het bandje dat zoveel lol beleeft aan het spelen van covers - ook al is er maar een écht een cover. Leuk voor een lokaal bandje, maar het nut van een wereldwijde release ontgaat me.

‘Gorgoroth is without doubt the truest Norwegian black metal band which ever existet' (sic), zo meldt het bij deze schijf aangeleverde informatievelletje vol trots als ‘selling point'. Mooi, weten we dat ook weer… In combinatie met de onbegrijpelijke Latijnse titel Quantos Possunt Ad Satanitatem Trahunt, die natuurlijk direct herinnert aan het klassieke De Mysteriis Dom Sathanas album van Mayhem - een band die het dus blijkbaar qua waarachtigheid moet afleggen tegen Gorgoroth, maar dat terzijde - zijn de verwachtingen vanzelfsprekend hooggespannen. Of deze ook worden waargemaakt? De monotoon militaristisch voortmarcherende opener "Aneuthanasia" doet wat dat betreft niet veel goeds vermoeden, maar gelukkig blijkt de rest van het album gevuld met oergezellige, veelal op een gematigd tempo gebrachte black metal hymnen, op "Satan-Prometheus" zelfs verrijkt met die epische hohoho-zang die je ook vaak op viking metal platen tegenkomt. Hemelbestormend of verrassend is het echter allemaal niet te noemen en als mij gevraagd zou worden aan de hand van dit album het typische Gorgoroth geluid te beschrijven, zou ik (op wat opmerkingen over het redelijk afwisselende karakter van het materiaal en de hoge kwaliteit van de liederen na) met mijn mond vol tanden staan. Al met al een fijne, zij het niet buitengewone schijf, die bewijst dat een Gorgoroth zonder Gaahl maar met stamvader Infernus zeker nog wel bestaansrecht heeft.

Ze kwamen op in het kielzog van The Pogues en aangezien ik na een Pogues-concert ineens alles vrat dat ook maar enigszins naar The Pogues rook, heb ik dus ook werk van The Men They Couldn't Hang in huis. Al was het maar om de naam, want een veel betere bandnaam is er niet. Eigenlijk vond ik ze altijd het softere, Engelse, broertje van The Pogues en toen de folkgolf bij mij ging liggen, kwam The Men They Couldn't Hang eigenlijk niet meer uit de kast. Onterecht eigenlijk, want vooral een plaat als Alive, Alive O is toch best goed, achteraf gezien. Maar daar staan dan ook alle kneiters op. En die worden een beetje gemist op Devil In The Wind, de nieuwe cd van The Men They Couldn't Hang. Het is geen slechte plaat en het typische geluid dat hun eerdere werk kenmerkt is aanwezig, maar het heilige vuur is eruit. De plaat opent nog wel sterk met het titelnummer en "The Ragged Shoreline", maar daarna zwalkt het van obligate country tot halfzachte pop, met zo af en toe een opleving. Het doet me er vooral aan denken dat ik de band nog nooit live zag en dat ik dat toch eens moet veranderen. Maar dan wel voor "Iron Masters", "Going Back to Coventry" en "The Colours". En wellicht het titelnummer van deze plaat. Misschien dat de duivel dan iets meer los komt…

Optie 1: Morrissey, houd er toch mee op! Niemand zit nog te wachten op je klaagzangen en je bent tegenwoordig meer lachwekkend dan leuk. Je was best OK in The Smiths, maar je solowerk is met de jaren alleen maar slechter en slechter geworden. Je optredens zijn in steeds kleinere zalen en het publiek komt eigenlijk alleen nog maar voor de Smiths-nummers. Je laatste albums waren al niet om aan te horen, maar deze verzameling b-kantjes slaat echt helemaal nergens op. Wie wil daar in godsnaam nog naar luisteren? Face it, je hebt het gewoon niet meer!

Optie 2: Morrissey, je blijft ons verbazen! Je laatste album Years Of Refusal was weer van ongekend hoge kwaliteit en nu verras je ons met een compilatie met achttien ijzersterke b-kantjes! Het is juist op deze b-kantjes dat je meer durft te experimenteren en dat maakt Swords tot zo'n unieke release. Nummers als "Don't Make Fun of Daddy's Voice" en "My Life Is an Endless Succession of People Saying Goodbye" zijn al jaren live-favorieten en verdienen het door iedereen gehoord te worden. Je bent voor de muziek wat Oscar Wilde was voor de literatuur: onnavolgbaar en uniek.

* Doorhalen wat niet van toepassing is. Geen mening is geen optie.

Wie op internet gaat zoeken op The Alexandria Quartet, komt voornamelijk sites tegen over de gelijknamige boeken van Lawrence Durrell. Toch heeft de Noorse band waar ik eigenlijk naar op zoek was zelf ook al een aardige reputatie opgebouwd, onder andere als voorprogramma van Travis. Mede dankzij het feit dat de leden van de band inmiddels al een poos in Londen wonen, klinkt deze cd lekker Engels. Mij doet het vooral denken aan Starsailor, maar dan minder klagerig en ook beter, en zelfs aan Rufus Wainwright (de zanglijn van "Somewhere" had zo van een nummer op zijn Release the Stars kunnen zijn). Opener "The Dark Side Of The Blues" is overigens veel harder dan de muziek die Starsailor ooit zal maken en meteen ook het nummer dat de meeste indruk achterlaat. Wat opvalt is dat de Noren een neusje hebben voor melodie, en dan vooral voor melodie die de rest van de dag in je hoofd blijft hangen. Daarnaast heeft The Alexandria Quartet ook muzikaal meer te bieden dan de reguliere gitaarrock, zoals in "You Could Be My Mirror", waarin een heerlijke slidegitaar en een honkeytonkpiano de show stelen. Ondanks de vele gelijkenissen dus toch een dikke plus voor deze Noren.

Billy Talent III is het derde album van Billy Talent, hoewel, wanneer je ook Watoosh! meetelt uit de tijd dat ze nog onder de naam Pezz opereerden, dan is dit het vierde. Na gewerkt te hebben bij diverse radiostations en cd-winkels, besloot zanger Benjamin Kowalewicz zelf de studio's en podia te gaan betreden. Dit leverde hem bijvoorbeeld Rock Am Ring, Pinkpop, Groezrock en heel veel concertzalen op. Het is dan ook vooral Kowalewicz die met zijn aparte stem centraal staat op alle albums. De Canadese jongens zijn ooit begonnen als punkrockers, maar zijn per plaat toegankelijker aan het worden. Om toch vertrouwd te blijven voor de oudere fans, is er nog het nummer "Turn Your Back". Het is geschreven samen met de Amerikaanse punkband Anti-Flag, en in het nummer passeren zelfs de verplichte politieke thema's de revue. En dat terwijl ze door echte punkers vaak worden omschreven als Billy Talentloos. Niet getreurd, de band kan vooral de laatste jaren rekenen op een enorme fanbase. Toch zijn helaas ook de elf nieuwe nummers erg catchy en radiovriendelijk, wat natuurlijk niet erg punk is. In de veertig minuten komen opvallend veel rustige nummers voorbij, wat ze ongetwijfeld heel wat airplay zal opleveren. De oude fans zijn ze echter totaal kwijt.

Moeilijk kunnen kiezen, kent u dat ook? De angst de verkeerde te kiezen? En dat dit vaak leidt tot het maken van géén keuze, of juist de keuze voor alle opties? Kijkend naar de inmiddels 15-jarige loopbaan van het Schotse Idlewild zie ik hetzelfde gebeuren: kiezen voor alles of niets. Na hun start als boze punkband adapteerde Idlewild de Amerikaanse collegerock. Daarna wonnen Britse folkinvloeden steeds meer terrein. Idlewild kon boos zijn, maar ook lieflijk. Brits en Amerikaans. Commercieel en alternatief. Groot geluid, kleine liedjes. En andersom. En het liefst allemaal tegelijk. Snapt u ‘m? Op het succesalbum The Remote Part uit 2002 lukte het wonderwel om al die elementen samen te brengen. Een mooi album, prachtig in balans, het ultieme bewijs dat ‘alles' kan. Maar daarna ging het mis. De band raakte verstrikt in zijn eigen veelzijdigheid, werd gedropt door de platenbaas en zwalkte zoekend verder tussen middelmatige folkpop en anonieme radiorock. Na het geforceerde Make Another World (2007) was de koek eigenlijk wel op. Of toch niet? Ineens is daar Post Electric Blues, met een trefzekere in-je-kop-single "Readers & Writers". Ook de rest mag er zijn. Zeker op de eerste helft van het album wordt de luisteraar opgetild door het ene verrassend sterke nummer na het andere. Soms lichtvoetig en folky ("Bring You Back To Life"), dan weer zwaar rockend ("Post-Electric"). Idlewild heeft de keuze gemaakt. Niet voor vernieuwing en vooruitgang, maar voor een sterke terugblik op hun gehele veelzijdige oeuvre. Voor alles dus.

David Bazan kreeg een boel naar zijn hoofd toen mensen eens goed naar de teksten van zijn band Pedro the Lion gingen luisteren. Bazan bleek christen en daar nog voor uit te komen ook! Na vier albums die meer dan de moeite waard zijn (dankzij of ondanks hun christelijk-religieuze inslag) bestaat Pedro the Lion officieel niet meer. Curse Your Branches is de eerste full-length van David Bazan en eerlijk gezegd is er niet zo heel veel veranderd. Het kan dan zo zijn dat hij zijn geloof afgelegd heeft, zoals ik hier en daar lees, zijn obsessie met goed en kwaad blijft. En op het gevaar af dat ik hier een ernstige vorm van hineininterpretieren beoefen, Bazan heeft nog wel iets te zeggen over de manier waarop er naar zijn geloof gekeken wordt: 'Red and orange, or blue and yellow / In which of these do you believe? / If you're not sure right now, / Please take a moment / I need your signature before you leave.' Nou interesseert het mij niet in het minst waar een muzikant in gelooft, zolang zijn muziek maar in orde is. En daar is bij David Bazan nog steeds sprake van: hij heeft het braampje op zijn stem behouden, zijn liedjes zijn mooi, donker, rafelig en toch verzorgd (maar helaas niet altijd to the point). Hij een singer/songwriter uit de familie van Bill Callahan, Jason Molina en Will Oldham en ik ben het geloof in Bazan's talent nog niet kwijt.

'Is dit de nieuwe Shakira?'
'Ja.'
'Wat moet jij daar nou mee?'
'Die kreeg ik opgestuurd. Ik moet er dus weinig mee, maar mag er wel wat mee doen.'
'En dan draai jij het in de auto?'
'Ja. Je hebt het misschien nog niet opgemerkt maar op de achterbank zitten er twee driftig mee te neuriën met die single.'
'Hoe kennen ze dat nou weer?'
'Niet van mij. Ik vrees dat ze dat oppikken als jij langs TMF of MTV zapt. Moet je mee oppassen hoor. Voor je het weet hebben ze een beroerde smaak samengesteld.'
'Nou is er weinig fout aan Shakira, toch?'
'Mwah, ik vind dit een matige plaat. Die single gaat nog wel hoor, maar ik vind dat ze haar stem echt veel teveel ofwel behandeld hebben met een vocoder ofwel een tweede lijn ingemixt hebben die klinkt als cheap plastic. Die jongens van N.E.R.D. doen dat grapje net iets te vaak.'
'Wat ik bedoelde is dat Shakira onschuldige muziek is.'
'Oh ja, dat gaat wel. Het is me ook een beetje teveel een zooitje allegaar. latin pop, rock en zelfs cheezy electropop stort ze in de trechter. Maar ik word niet echt warm van deze ratjetoe. Bovendien staat er geen hit op à la "Hips Don't Lie" voor zover ik het kan overzien. Ik had verwacht dat hulp van Pharrell Williams, Wyclef Jean en Sam Endicott (The Bravery) meer opgeleverd zou hebben.'
'Je bent dus teleurgesteld in deze cd?'
'Ik had er van te voren al geen hoge verwachtingen van, dus het kon alleen maar meevallen. Van mij mag ze wel wat meer haar tanden laten zien.'

Steve Vai is op tournee geweest. Een tijdje geleden alweer hoor, maar toch. Dus in plaats van zich eindelijk eens op dat nieuwe studio-album te storten, besloot Vai eerst al zijn energie en marketingtechnisch denken op een live cd/dvd te richten. Inderdaad, na ontelbare Archives vol. x, een cd met piano-uitvoeringen van zijn klassiekers, de cd/dvd met het Metropole Orkest, de Vai-karaoke-set Naked Tracks en een tegen betaling (!) te bekijken homevideo waarin de band een moppie op straat speelt en daarbij compleet wordt genegeerd door het voorbijlopend publiek, heeft Vai wéér een nieuwe manier gevonden om zoveel mogelijk geld te verdienen aan oud materiaal. Dat de dvd een uitgebreidere setlist heeft dan de cd, en bovendien apart dient te worden aangeschaft, getuigt ook niet echt van vrijgevigheid. Tenslotte schijnt er nog iets te bestaan als een exclusieve pre-order digital download met nog wat meer tracks, heel toepasselijk Where The Other Wild Things Are geheten, maar eerlijk gezegd kan me dat niet zoveel meer schelen. Natuurlijk klinkt het allemaal weer fan-tas-tisch, maar ja, wat wil je, Vai staat er om bekend dat hij live-opnames achteraf in de studio tot in de kleinste details verknipt en oppoetst. Daar is hij dan wel eerlijk over, maar je kunt je afvragen in hoeverre je dan nog naar een echte live-registratie luistert. Weet u? Eerlijk gezegd heb ik het even helemaal gehad met die inhalige ijdeltuit. Eerst een cd met nieuw materiaal, dan praten we verder.

Storm
Drive-By Truckers - The Fine Print

Ewie
Wolfmother - Cosmic Egg

Ludo
Bad Lieutenant - Never Cry Another Tear

André
Clint Mansell - Moon O.S.T.

Prikkie
Gov't Mule - By A Thread

Blizzard
Epica - Design Your Universe

DubbelMono
David Bazan - Curse Your Branches

ForestSounds
Ralph Rousseau Meulenbroeks - Gambomania

Trouble is, met bijvoorbeeld Candlemass, een van de grondleggers van de doommetal. Trouble's spirituele teksten en hun verwijzingen naar psychedelische tijden maakten dat ze een opvallende verschijning waren in het wereldje dat destijds werd gedomineerd door snelle riffs en leer met studs. En toch is de band na de eerste twee albums in de versukkeling geraakt, als gevolg van problemen met de labels en veelvuldige personele wisselingen. Dat leidde tot een pauze van 1996 tot 2002, waarna de draad weer werd opgepakt. Tot in 2008 het verrassende bericht kwam dat zanger Eric Wagner de band verlaten had, en vervangen was door zo'n ander buitenbeentje, Kory Clarke (Warrior Soul, Dirty Rig). Omdat ook drummer Jeff Olson is vertrokken, bestaat de kern van Trouble nu nog uit de beide gitaristen, Rick Wartell en Bruce Franklin. Enkele weken na het aantreden van Kory Clarke werd een bootleg opgenomen, die nu wereldwijd is uitgebracht. Een bootleg, ja. Dat is ook moeilijk te missen, want de zang van Clarke klinkt meestal alsof ie door een buis staat te brullen. In de meeste andere genres zou dit album volstrekt ongeschikt zijn voor release, maar in doom kom je met veel weg. En eerlijk is eerlijk, met de twee gitaren in een goede stereomix ben je al een heel eind bij Trouble. Wel vermoed ik dat Troublefans moeite zullen hebben met het stemgeluid van Kory Clarke. Wagner was een zanger en dat kun je van Kory Clarke steeds minder zeggen. Het is natuurlijk niet verkeerd om recentere songs in live-uitvoering te horen, maar fans zullen dit album al in hun bezit hebben terwijl anderen misschien beter het geld even in hun zakken kunnen houden voor het nieuwe studio-album The Dark Riff.

Toen het nieuwe album van WHY? bij me op de mat viel, dacht ik alleen maar: ‘Dat is snel.' Ik merkte dat ik niet per se zin had in alweer een nieuw WHY?-album. De charismatische frontman Yoni Wolf vond echter dat hij na het in 2008 uitgebrachte Alopecia nog te veel mooie liedjes had en besloot die op een apart album uit te brengen. Eskimo Snow is het resultaat. Wolf heeft de scheidslijn duidelijk aangebracht: staat Alopecia nog vol met boze praatzang - wat we van WHY? gewend zijn -, Eskimo Snow brengt voor het eerst iets wat in de buurt komt van lieve liedjes. Liedjes, zeg je? Ja, ook al kan Wolf nog steeds niet zingen, hij doet op deze plaat het meest alsof. Deze liedjes zijn wat mij betreft niet de net-niet-liedjes die de plaat niet hebben gehaald, maar een wonderlijke verzameling WHY?-producten die je niet direct verwacht, maar blijkbaar ook bestaan. Niet zo bijtend, niet zo donker, maar lief en introvert. Wolf laat ook hier zien dat hij een begenadigd tekstschrijver is en net als een eskimo meer dan een woord voor sneeuw heeft - ook al schijnt dat een fabel -, heeft WHY? meer dan één manier om zich uit te drukken. Dat is niet alleen moedig, maar heeft ook voor een mooi resultaat gezorgd.

Speed Tribes
Het multimedia-festival Impakt in Utrecht staat al een aantal edities garant voor vernieuwing op het gebied van audiovisuele kunst. Tevens biedt het vierdaagse programma lezingen die de laatste ontwikkelingen op gebied van deze kunstvormen analyseert. Het muziekprogramma is traditiegetrouw op enige wijze gerelateerd aan de opzet van het festival. De avond in Tivoli de Helling (16 oktober) is geprogrammeerd rond Steve Goodman's (Kode9) concept 'Speed Tribes'. Kort samengevat probeert Goodman hiermee de fragmentatie en kruisbestuiving van muzikale collectieven in kaart te brengen op basis van de snelheid van het geluid dat ze produceren. De vijf acts die vanavond spelen laten zien hoe het dubstep-genre is samengebracht en aan het uitdijen is. Sonido del Principe brengt diverse etnische muziekstijlen samen met dubstep afgewisseld door een klassieke soul of jaren 80 hit. Het jonge Mount Kimbie uit Londen staat na een vertraging door technische problemen ietwat verloren op het podium. Het drietal speelt erg kort en is nog sterk zoekende naar een vorm op het podium voor hun frisse mix van dubstep met ambient en pop. Hun jongste EP Sketch on Glass laat in elk geval horen dat Mount Kimbie een frisse hybride vorm van elektronische muziek heeft gevonden.

Waar Mount Kimbie het tempo regelmatig omlaag gooit, voert Cooly G haar tempo sterk op. Helaas heeft ze te weinig tijd om het publiek mee te voeren. Verrassing van de avond is The Bug; hij heeft nog geen tien seconden nodig om het voltallige publiek uit haar dak te laten gaan. In Engeland wordt The Bug aangevallen om zijn fragmentarische stijl, in Nederland loopt men ermee weg. De overtuigende MC Flowdan weet de fragmentarische elementen van The Bug tot een geheel te breien met zijn vrije en dynamische flow. Kode9 mag vervolgens de avond afsluiten en geeft muzikale uitleg aan zijn concept Speed Tribes, door het beste werk te draaien van zijn toonaangevende Hyperdub label.

Godsamme. Echt alles weg! Gibsons, Telecasters, Washburns, pedalen. De nachtmerrie van iedere toerende band werd bewaarheid bij The Most Serene Republic. Ruim een week geleden werd een groot deel van de instrumenten van de Canadese band gejat in Vancouver. Toen ik dit treurige bericht las, realiseerde ik me dat er nog geen recensie van hun laatste album op File Under was verschenen, terwijl …And The Ever Expanding Universe al in juli verscheen. De drukte van voorganger Population is op dit album ook weer te vinden, al is de band wel duidelijk op zoek gegaan naar een iets poppier - en volgens eigen zeggen R&B - geluid. Er staan zelfs heuse rustpunten op het album, zoals het fraaie "All of One Is the Other", dat meteen wordt gevolgd door de bijna klassieke instrumental "Patternicity". Afgezien van deze nummers is het toch weer vooral een drukke gekte met bizarre en bijzonder cryptische teksten op het album. In "Four Humours" staat de opvallende regel: 'Could you do that thing that moved the artist to tears?' Volgens mij zijn er wat dieven in Vancouver die deze vraag inmiddels bevestigend kunnen beantwoorden. De rotzakken.

De alliteratie vind ik wat flauw, maar de associaties die Timber Timbre oproept zijn in elk geval volkomen juist. Taylor Kirk heeft een bijzondere stem met een fijnzinnig timbre. Eerder 'mahony' dan 'timber', dat wel. Tijdens de begintonen van opener "Demon Host" denk ik nog even aan Antony, maar die associatie slijt snel. Kirk's stem bibbert niet, het is een krachtig instrument zonder dat hij ook maar een moment uit z'n slof schiet. Hij zingt rechtdoor, zonder opsmuk. Ik heb 't gevoel alsof hij zich inhoudt om 't bijvoorbeeld niet op een croonen te zetten, waardoor een mooi spanningsveld ontstaat. De muzikale begeleiding is ondertussen zeer sober, soms alleen gitaar, elders wat toetsen en percussie. Net als de vertrouwde stem lijken de melodieën al minstens vijftig jaar te bestaan. Wat dat betreft heeft Kirk veel weg van M. Ward, eveneens een man die niet had misstaan in de tijd van Elvis en Roy. Ook Kirk's stem echoot vaak lichtjes. Het is net of er een jukebox met oude singletjes staat te spelen. Probeer bijvoorbeeld het bluesy "Trouble Comes Knocking" eens. Afsluiter "No Bold Villain" is hier favoriet, met wat folk-akkoorden, dwarrelende pianonoten en een hint van een gospelkoortje. In de context van deze minimalistische plaat zou je 't haast weelderig gaan noemen.

Ik ben iemand van uitersten. Ik kan diep in de put zitten, maar daar staat volgens mij tegenover dat ik van de hoogtepunten in mijn leven des te meer kan genieten. Mijn beeld van een akelig leven is voor velen waarschijnlijk niet alleen de realiteit, maar ze zijn er dik tevreden mee ook. De hele week hard werken, 's avonds tv kijken, op zaterdag de auto wassen, boodschappen en de kids naar sporten, op zondag op familiebezoek. En als je daar blij mee bent is daar niets mis mee. Mijn dieptepunten waren ook bepaald geen pretje, en toch zou ik niet willen ruilen. Voor muziek geldt hetzelfde: muziek als behang werkt bij mij niet, het moet me iets doen, anders vind ik het al snel ergerlijk. The New Shining lijkt geen middenweg te kiezen, getuige de recensent die ze op hun site citeren: 'The New Shining sound like the Foo Fighters’ and U2’s high-strung little brother.' Giel Beelen prijst ze aan, de plaat staat in de album top-100, kortom het gaat deze jongens voor de wind. En ja, individuele songs klinken heel lekker, niet in het minst door de productie van niemand minder dan Erwin Musper, die werkte met bijvoorbeeld Anouk en Van Halen. Maar als ik het hele album beluister, krijg ik meer en meer het gevoel dat dit een zaterdags-de-auto-wassen-bandje is. "How Does It Feel" klinkt als een klok, maar feitelijk is het gitaarwerk hier en elders een simpel riedeltje met bakken effect à la The Edge of een doedelzak-op-gitaar zoals Big Country dat ooit deed. Waar nummers afwijken, is het een Foo Fighters B-kantje. Ja, het geluid is fantastisch, zanger Nax kan zo in een Nickelback-achtig Amerikaans bandje instappen, maar na drie nummers is het truukje uitgewerkt en blijft er iets over waar 'hitgevoeligheid' bij elk nummer in hoofdletters bovenaan stond. En daarmee maak je singles, maar geen album dat beklijft.

Dat de leden van Epica nooit stil zitten blijkt wel uit het feit dat ze in zes jaar tijd vijf albums (The Score meegerekend) uitbrachten, en daarbij brachten ze dit jaar ook nog eens het zeer speciale live-album The Classical Conspiracy uit. Design Your Universe, de opvolger van het uit uit de zomer van 2007 stammende The Divine Conspiracy gaat 'rustig' verder waar ze gebleven was. Zij het wel met de nodige progressie en veranderingen. De grootste verandering kwam door het aantrekken van ex-God Dethroned gitarist Isaac Delahaye, nadat Ad Sluijter had besloten de band te verlaten. Met de twee ex-God Dethroned death metallers (drummer Ariën van Weesenbeek zit alweer een tijdje achter de kit) in de gelederen kan het niet anders dan dat daar enige invloed van terug te horen is. Tel daarbij op dat toetsenist Coen Janssen ook steeds meer koor- en orkestarrangementen schrijft en je krijgt een symfonischer, harder en bombastischer geheel. Gelukkig zonder dat het echt te vol, te erg en over de top gaat. Simone Simons zingt gevarieerder en beter dan ooit, en Mark Jansen wordt in z'n grunts bijgestaan door die van Ariën, een welkome aanvulling. Een nummer waar al deze puzzelstukjes goed op hun plaats vallen is het dertien en een halve minuut durende epische meesterwerk "Kingdom Of Heaven (A New Age Dawns - Part V)", krachtig, energiek, progressief (invloeden van Dream Theater zijn hier waar te nemen) en symfonisch. Dat het niet alleen maar bombast is wat de klok slaat, bewijst o.a. de ballad "White Water", een duet van Simone met Tony Kakko (Sonata Arctica).

Als ik er nu, een maandje later, op terug kijk, dan vond ik op Vlieland Efterklang het fijnste concert dat ik dat weekend zag. Het was best wonderbaarlijk dat ze zo goed speelden, want de band vertelde dat ze een tijd lang niet live gespeeld hadden. Meestal is een band dan nog wat roestig, maar Efterklang dus niet. Ze waren ook veel zelfverzekerder, extroverter en op het publiek gericht dan de vorige keer dat ik ze zag. Dat maakte het zo aangenaam. De muziek was natuurlijk altijd al geweldig. Dat bewees hun laatste plaat Parades wederom. Dat dat album nog mooier kan worden blijkt wel uit Performing Parades. Op deze cd+dvd slaat Efterklang de handen ineen met het Deense Nationale Kamer Orkest. Prachtig wat voor extra swung zo'n toevoeging, van veertig man begeleiding, aan de muziek kan geven. Aangedreven door een orkest wint Efterklang nog meer aan kracht en krijgen de nummers meer dynamiek en power. Grappig is dat alle orkestleden allemaal getooid zijn met papieren kabouterhoedjes, wat het geheel een beetje een sprookjesuitstraling geeft. Helemaal omdat er maar schaars belicht wordt in de studio waar de opnames plaatsvonden. Dat sluit natuurlijk perfect aan op de toch al feeërieke muziek van deze Deense helden. En het mooie is, wat al een geweldige indruk maakte bij de originele cd-opnamen, wint aan kracht bij de live-opnames op cd en wordt verbluffend in combinatie met de beelden van regisseur Benjamin Hesselholdt. Jammer dat ze die hele meute niet bij zich hadden op Vlieland, dan was het misschien zelfs wel geëindigd in mijn live top-10 aller tijden.

Dubbel rondje Meteor City vandaag, het label dat zichzelf roemt als zijnde het in-house-label van de website stonerrock.com, het verzamelpunt voor stonerfans. Flood voldoet precies aan het signalement van de gemiddelde stoner-band: elementaire, stevige Sabbathiaanse riffs, stoffige drums, vintage sound en zwaar van begin tot eind. Het tempo ligt over de gehele linie niet al te hoog, en de band houdt ervan om grote spanningsbogen te bouwen, beginnend bij een rimpeltje om uiteindelijk bij een vloedgolf van geluid uit te komen. Met vier songs die toch ruim veertig minuten klokken is dit een behoorlijke kluif voor de doorzetters, want helaas weet Flood niet over de lengte van de plaat de aandacht even goed vast te houden.
Het verhaal van Snail is opmerkelijk: begin jaren negentig werden ze opgericht als trio en brachten vervolgens een plaat en wat singles uit. Vervolgens begon de band te werken aan de tweede plaat en in die tijd, zo halverwege de jaren negentig, ging de band ten onder aan "sex, drugs and rock and roll", zoals ze openlijk vermelden op hun site. Nu, ruim zeventien jaar later, is de band heropgericht in de oude bezetting, hebben ze een gitarist toegevoegd en hebben ze eindelijk die langverwachte tweede afgemaakt. In tegenstelling tot Flood is Snail het soort stonerrock-band die behoorlijk tegen alternatieve rock aanleunt. De sound is weliswaar zwaar en behoorlijk log met de gebruikelijke Black Sabbath-riffs, maar door de cleane zang en poppy structuren neigt het toch ook behoorlijk naar bands als QOTSA, Melvins en het reeds vergeten Open Hand. In de meest catchy momenten neigt het zelfs enigszins naar de oer-grunge van Mudhoney en het vroege Nirvana, waarmee Snail (toevallig ook uit Seattle afkomstig) op een effectieve manier een brug slaat tussen stoner en grunge. Pakkende songs, goede sound, kortom, Snail levert met Blood een prima plaat af.

Voor mij is The Scene altijd een van de beste Nederlandse bands geweest, en hoewel zanger Thé Lau solo wel een deel van het gat opvulde dat ontstond toen de band ermee ophield, bleef er ook altijd een leegte achter. Soms is het geheel nu eenmaal meer dan de som der delen. Zonder dr. Eus van Someren, maar met Emilie Blom van Assendelft, Otto Cooymans en Jeroen Booy is Thé nu officieel terug. En hoe! De eerste luisterbeurt van Liefde Op Doorreis bezorgde me direct al een warm gevoel van binnen, want daar waren ze weer: de warme sfeer, de liefde voor muziek en dat onmiskenbare Scene-geluid, tegenwoordig soms aangevuld met strijkers, zoals in "Nachttrein". En wat te denken van "Geluk", waarin het aanvankelijk lijkt of Thé je hoogstpersoonlijk in je oor staat te fluisteren, waarna hij vervolgens toewerkt naar een prachtige muzikale climax. Zijn teksten klinken bij vlagen cryptischer dan Bløf ze ooit geschreven heeft, maar ergeren gelukkig nooit. Nee, eerder nog klinken ze als pure poëzie, recht uit het hart. 'Dit is mijn land, hier ben ik geboren', zingt hij in "Mijn land". Zo is het maar net, en daar ben ik hartstikke blij mee, want op een band als The Scene kun je alleen maar heel erg trots zijn!

Onvoorstelbaar dat Hope Sandoval al 43 jaar is! Ik herinner me haar nog goed als mysterieuze schoonheid die met Mazzy Star's "Fade Into You" toch wel een belangrijke bijdrage aan mijn soundtrack van de jaren negentig leverde. Inmiddels is er zelfs weer een nieuw album van Mazzy Star op komst, maar heeft Sandoval ook nog even een album met haar Warm Inventions in elkaar geknutseld. Eigenlijk bestaan deze Inventions maar uit één persoon: Colm Ó Cíosóig, de drummer van My Bloody Valentine. Ó Cíosóig zorgt op Through the Devil Softly voor opvallend spaarzame en ingetogen begeleiding. Net als eerdere albums fluistert Sandoval over de stilte heen en creëert een spookachtige sfeer die door de een als compleet slaapverwekkend en door de ander als ultiem rustgevend zal worden ervaren. De nummers voelen aan als een warme, lome zomerdag waar eigenlijk alleen het getsjirp van krekels nog aan ontbreekt. Het is allemaal niet erg spannend, maar wel heerlijk ontspannend. Let op: dit album kan het reactievermogen en de rijvaardigheid sterk beïnvloeden, dus bij voorkeur liggend beluisteren. Welkom in de droomwereld van Hope Sandoval.

De eerste drie platen van The Black Heart Procession werden gewoon genummerd: 1, 2 en Three. De platen vier en vijf kregen 'echte' titels: Amore del Tropico en The Spell. Met deze verandering werd ook de stijl gewijzigd: van kale, tot op het bot uitgeklede donkerte, pogingen om de diepste duisternis te beschrijven met behulp van een minimaal instrumentarium - gitaar, drums, toetsen - werden de arrangementen voller en de liedjes bijna weelderig. Gothic, inderdaad. Een soort indie-noir waarin zowaar een soort wereldmuziek een plek vond. Door hun zesde album weer een nummer als titel te geven, laten Pall Jenkins en Tobias Nathaniel zien dat ze weer teruggrijpen op het geluid van hun eerste trio platen. Iets meer instrumenten worden wel toegelaten en ook de afwisseling tussen up-tempo (het aan Nick Cave ten tijde van Tender Prey refererende "Rats") en trage liedjes ("When You Finish Me") blijft bestaan. De kernwoorden op deze return to form zijn nog immer zwaarbeladen en donker: hell, devil, death, kill, suicide en - maar altijd in de minderheid - heaven. Toch is de duisternis niet verstikkend: daarvoor zijn de liedjes te mooi en te zeer een balsem voor je ziel. Herfstbladeren zijn een teken van het sterven van de natuur, maar er is geen jaargetijde waarin de kleuren zo mooi zijn.

Je hebt van die bands die een beetje boven het maaiveld lijken te zweven. Hun muziek is zo vederlicht dat musiceren ze bijna geen moeite lijkt te kosten. Althans, dat gevoel krijg ik erbij. Een voorbeeld hiervan is een band als Kings Of Convenience. Fijne open muziek, bijna zoet melodieus en ogenschijnlijk simpel door het repetitieve karakter van hun liedjes. Own Records heeft hier met Firekites een eigen variant op opgespoord. Net als bij Kings of Convenience bestaat de basis van de band uit twee bandleden: Rod Smith en Tim McPhee. Deze twee Aussies zijn, evenzeer als hun Scandinavische evenknieën, meesters in het combineren van beheerste samenzang met dito beats en flonkerende akoestische gitaren. Soms wijken ze daar een beetje vanaf en trekken een vilein scherpe elektrische gitaar uit de kast om je even te prikkelen. In "Same Suburb, Different Park" schuift er een met venijnige horzel het idyllische tafereeltje in het park in. Maar vanzelfsprekend jaagt die het boelkloedige tweetal niet van hun rustieke plek af. Tim en Rod zijn overigens wel zo wijs voldoende variatie aan te brengen in hun liedjes om je als luisteraar niet in te laten doezelen. Hiervoor krijgen ze ook hulp van derden uit Down Under, zoals leden van Pivot, Charge Group en The Herd. Hun bijdragen maakt een track als "Another State" broeierig loom en een prettige zijsprong. Maar ronddobberend met alleen Tim en Rod is het prima vertoeven.

Een van de stil bewaarde geheimen in singer-songwriterland is Damien Jurado. De uit Seattle afkomstige gitarist/zanger timmert al vanaf 1995 aan de weg, maar de echte doorbraak naar het grote publiek is er nog niet geweest. Heb je er nog nooit van gehoord dan kun je de recensies over zijn laatste twee albums bij ons nalezen: And Now That I'm in Your Shadow uit 2006 en Caught in the Trees uit 2008. Gedaan? Of je wist al van zijn bestaan? Nou, dan kun aansluitend meedoen aan onze prijsvraag. Wij mogen namelijk 2x2 kaarten aanbieden voor het komende optreden in W2 (Den Bosch) op 27 oktober en Ekko (Utrecht) op 28 oktober. Je hoeft hiervoor alleen maar je gegevens op dit formulier te mailen. En wie weet win jij! En zo niet, dan niet getreurd, want je kunt uiteraard ook gewoon een kaartje kopen...

Ik had deze week een date met een leuke meid, die overigens net als ikzelf tegen de dertig loopt. Omdat ze veel met kunst en ontwerpen bezig is, reist ze veel door heel Europa. Maar hoe was ze daar dan ooit zo bij gekomen? Blozend onthulde ze dat ze jaren geleden bij een fanclub van Tokio Hotel was gegaan, die de groep door allerlei landen heen volgde. (Mijn eerste reflex op die onthulling: dat heb ik weer - mijn eerste vriendin was gek op Hanson.) Zodoende had ze allerlei goede vriendinnen leren kennen in Duitsland, Spanje en Frankrijk, en van het een kwam het ander. Volgende vraag: maar wat vind je dan van Humanoid, het langverwachte derde album? Nou, dat het steeds meer een Bill- en Tom-album was geworden. Volgens haar waren die voortdurend op en neer naar de VS gevlogen om vanalles op te nemen, terwijl Georg en Gustav een beetje zaten te niksen in Duitsland. Ik kon aanvullen: en Humanoid is weer minder punk geworden dan Zimmer 483 al werd. Bill heeft zelfs de autotune gevonden. Ja, maar dat vond ze allemaal niet zo belangrijk. Nee, het ging haar veel meer om de teksten. En dat ik vooral gehoord moest hebben dat de tegelijk uitgebrachte Engelse versies nu eindelijk wel goed zijn, want dat was op Scream (een Engelse compilatie) nog niet zo. Waarschijnlijk gaat Tokio Hotel met deze wereldwijd tegelijk uitgebrachte plaat hier te lande nauwelijks nieuwe fans scoren. Humanoid is veel meer een cadeautje voor de huidige. Kunnen die tenminste weer lekker op reis.

Democratie is gevaarlijk in muziekland: hoe groter de band, hoe groter de kans is dat iedereen zijn stempel wil drukken op de band. Dit kan bijvoorbeeld resulteren in een onduidelijke koers of overbodige toevoegingen van instrumenten. Ik ben dan ook vaak wantrouwend tegenover bands die meer dan vier leden tellen. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Er zijn ook artiesten die het alleen 'doen', maar om van een band te spreken moet je toch minimaal met z'n tweeën zijn. Een punt is dat de gemaakte muziek altijd meer essentie heeft. Dit heeft de afgelopen jaren interessante, maar ook afwisselende resultaten opgeleverd. Ik noem een The White Stripes of The Ting Tings: een drummer, gitaar en een zanger/zangeres. That's it. Het uit Brooklyn afkomstige She Keeps Bees doet het ook met z'n tweeën en in dit geval is het de zij (Jessica Larrabee) die zingt, de gitaar beroert en ook de liedjes heeft geschreven. Hij (Andy LaPlant) mag zorgen voor het ritme en de productie. Het resultaat is een rauwe bluesplaat met een indie-, maar ook sixtieskant. Nests is hun tweede en duurt zoals dat hoort bij essentie geen seconde te lang. Misschien is nog geen half uur zelfs wat kort, maar er staat geen seconde overbodig materiaal op. Ik zet hier dan ook maar een punt.

Soms kom je een nummer tegen waarvan je zweert dat je het -of op zijn minst een fragment ervan- eerder hebt gehoord. Bij elke beluistering weer ligt de naam van de "originele" uitvoerder zwaarder op je lippen, zonder daar ooit overheen te komen. Na het overhoop halen van je platenkast geef je je tenslotte maar gewonnen. Speelt je geest hier een associatief spelletje met je muzikaal geheugen of is het bewuste nummer zo catchy dat het zich meteen als klassieker in je brein nestelt? John Coffey speelt dit spelletje regelmatig op hun bij Sally Forth Records te verschijnen debuutalbum Vanity. Geen singer-songwriter zoals de naam wellicht doet vermoeden, maar een 5-tal dat vooral grossiert in een degelijke en zeer sfeervolle mix van old-skool grunge, rock en hardcore. De paar rustigere liedjes doen denken aan de momenten dat labelgenoot TSTGU even een stapje terug doet. Iets te zalvend wellicht, of is dat alleen maar omdat je weet dat bandjes op Sally Forth een bepaald gedachtegoed aanhangen? Gelukkig gaan de meeste nummers keihard rechtdoor, stuk voor stuk vergezeld van een heerlijk meezing refrein waarbij de kwaliteit van zanger Van Triest zijn strot vooral in de hardste varianten opvallen. Lekker!

Storm
Thrice - Beggars

Bas
Jim O'Rourke - The Visitor

Ewie
A.A. Bondy - When The Devil's Loose

Ludo
Wild Beasts - Two Dancers

Gr.R.
The Veronicas - Hook me up

Joice
The Scene - Liefde op Doorreis

André
Trespassers William + Glissando @ Café Steinbruch, Duisburg (D)

Prikkie
Kingtonic - Cruisin' For A Thrill

Sikkema
The Boxer Rebellion - Union

DubbelMono
Nick Cave @ Carré, Amsterdam

ForestSounds
Rodrigo y Gabriela - 11:11

Moeilijk. Misschien was het gewoon gebrek aan inspiratie, maar ik vond het erg moeilijk om een stukje te schrijven over dit album. Laat ik maar beginnen met te melden dat Titiyo het halfzusje van Neneh Cherry is. Dat dit inmiddels haar vijfde album is en dat we daar blij mee mogen zijn. Deze Zweedse dame had een paar jaar geleden namelijk bijna het bijltje erbij neergegooid. Na het internationale succes van haar hit "Come Along" in 2001, lukte het Titiyo niet om daar een bevredigend vervolg aan te geven. Daarnaast was ze het label "Queen of Swedish Soul" dat ze ongevraagd altijd maar weer kreeg opgeplakt meer dan beu. Maar zoals dat vaker het geval is, bleek struikelen, vallen en weer opstaan juist de remedie. Daar ga je immers wonderschone songs als "Stumble to Fall" van schrijven. Titiyo zonderde zich af en ging, onder andere geïnspireerd door Thom Yorke's Eraser, wat stoeien met elektronica. Zo vond ze haar muzikale plezier en inspiratie weer terug. Ze haalde er wat vertrouwde muzikanten en producers bij en dat resulteerde in een aantal succesvolle samenwerkingen. "Longing for Lullabies" met Kleerup bijvoorbeeld, die je misschien al van zijn album kent, maar hier in een nog fraaiere, uitgeklede versie aanwezig is. Of wat te denken van "If Only Your Bed Could Cry" met Moto Boy? Misschien wel een beetje aan de mierzoete kant, maar stiekem is het een van de allermooiste duetten die je dit jaar gaat horen. Wat maakte het dan zo lastig om er een stukje erover te schrijven? Ik denk dat ik ongemerkt Titiyo in een hokje wilde plaatsen. Onbegonnen werk. Ik kwam niet veel verder dan Sarah McLachlan die haar piano het raam uit heeft geflikkerd om ruimte te maken voor een dansvloer. Daarmee zou ik Hidden enorm te kort doen. Durf ik het aan om het J-woord in de mond te nemen? Ach, ik doe het gewoon: Jaarlijstjes-materiaal.

Een aangenaam soort distantie, dat is wat Tom Russell uitstraalt. Niet dat zijn liedjes geen urgentie kennen, integendeel zou ik willen zeggen. Maar als je in de donkerste dagen van de Biafra-oorlog (1967-1970) in het door deze burgeroorlog verscheurde Nigeria zat, een tijdlang in Europa gewoond hebt, taxichauffeur in New York geweest bent en een opleiding tot criminoloog gevolgd hebt, dan raken de zaken je toch anders dan wanneer je je hele leven in een klein dorpje op het Amerikaanse platteland hebt doorgebracht. Hij legt het uit, in opener "East of Woodstock, West of Viet Nam", in "Criminology" en in "Guadalupe". De verhalen die hij vertelt zijn oprecht, soms hartverscheurend en met het volledige begrip voor alle idioten, low-lifes en anderen die de onderkant van de samenleving bevolken. Hij heeft geen tremolo of snik in zijn stem nodig om te laten merken dat hij het meent. Met hulp van onder mee leden van Calexico maakte hij zijn ongeveer vijfentwintigste album. De woestijnklanken van Joey Burns en consorten mixt hij makkelijk met Caraïbische geluiden en vormt ze om tot zijn hoogst eigen vorm van Americana. Het is vakmanschap die de urgentie laat klinken en de wijsheid van de man die de wereld kent die je aan je luidsprekers doet kluisteren.

Ik heb een tijdje lopen dubben over hoe deze recensie te starten. Dat Suimasen de beste band van Nederland en nog een heel stuk verder is? Dat het zo jammer is dat we acht jaar hebben moeten wachten op de opvolger van het fenomenale Flow? Dat, terwijl veel bands al moeite hebben met het het vinden van één redelijke zanger(es), Suimasen twee geweldige zangers heeft? Dat Stay alle pijn van acht jaar wachten direct uitwist? Dat al die aandacht die uit is gegaan naar bands De Staat en Drive Like Maria nu maar eens terecht moet komen bij deze verstilde geweldenaren uit Eindhoven? Uiteindelijk had het allemaal gekund, maar het allerbelangrijkste is toch gewoon dat Suimasen verschrikkelijk mooie melancholieke rockliedjes maakt. Liedjes die raakvlakken hebben met indiepop, stoner, gitaarnoise, motorik en postrock. Liedjes die af en toe flarden Motorpsycho, Queens of the Stoneage, Sugartooth, The White Birch en Blonde Redhead met zich meedragen; maar het blijven flarden want het eigen geluid staat als een huis. Te allen tijde melancholiek, geen noot teveel (de ruimte tussen de noten is minstens even belangrijk als de noten zelf), ingehouden, zelden tot een uitbarsting komend, vol spanning en droefenis. De mannen zijn meesters in het overbrengen van stemming en sfeer, en veel liedjes hebben dat einde-van-het-seizoen gevoel, een momentopname op het punt dat er dingen te gebeuren staan. Stay is een aangrijpend meesterwerk, en op zijn eigen ingehouden manier overweldigend mooi.

Niets vervelender voor een voorprogramma dan een zaal die weigert te luisteren. Helemaal lullig als het hoofdprogramma jou speciaal meegenomen heeft omdat 'ie jullie zo goed vindt. Het gebeurde Bowerbirds in (bijna vanzelfsprekend) Paradiso. Terwijl iedereen bij Bon Iver (het bevriende hoofdprogramma) muisstil was, was het bij Bowerbirds enorm rumoerig in de zaal. Doodzonde, want wie hun debuut-cd Hymns For A Dark Horse wel van te voren gehoord had, had geweten dat de band beter verdiende. Maar ja, zij waren niet hip hè, en Bon Iver wel. Dus dan ga je gewoon lekker praten over koetjes en kalfjes. En bier drinken. Dan kan Bowerbirds beter terugkomen en voor een halflege zaal spelen die wel aandacht voor ze heeft dan een volle zaal zonder. Hun tweede cd Upper Air laat horen dat ze dat écht verdienen. Wederom een plaat gevuld met prettige nu-folk waarin vooral de samenzang tussen de twee permanente bandleden Phil Moore en Beth Tacular de zon door de wolken heen doet breken. Alleen al om het simpele 'Oh Oh Oh Oh ooooooho'-koortje in "Ghost Life" zou je naar een optreden van ze willen gaan om het live te ervaren. Of het bijna Belle & Sebastian-achtige "Beneath Your Tree", waarin de accordeon van Beth heerlijk rondzwiert. Soms kruipen ze ook dicht naar het geluid van Bon Iver toe, zoals bijvoorbeeld in "Silver Clouds". De liedjes op Upper Air hebben grosso modo wel wat minder een ongrijpbaar karakter dan die van Hymns For A Dark Horse. Maar sinds wanneer is er wat mis met snel mee kunnen neuriën van liedjes?

Avant-garde musicus Tyondai Braxton kreeg van jongs af aan al een dieet van moeilijke noten. Vader Anthony is eveneens een veelzijdig componist op de snijvlakken van jazz en klassiek. Zoonlief voegt daar nog pop aan toe, althans, als we z'n groep Battles daaronder mogen scharen. Qua succes in elk geval wel. Hij opent Central Market in "Opening Bell" niet met een bel, maar met getingel op de piano en een dreunende bas. Iemand fluit een wijsje en wat strijkers trekken de compositie open in een cartoonesk Aziatisch vergezichtje. Vermakelijk en aandoenlijk, al is de rust van korte duur. Braxton is een wildebras, het album klinkt meestal als een tekenfilmfiguurtje dat iemand wakker probeert te krijgen door uit het luchtledige een grote trom en honderd andere instrumenten tevoorschijn te halen, om daar 'ns flink op te gaan meppen. De legendarische Warner-huiscomponist Carl Stalling zou tevreden zijn. Net als over "The Duck and the Butcher", waar de eend plagerig snatert en de slager, verbeeld door strijkers, zijn messen slijpt. Tot een confrontatie komt 't vreemd genoeg niet, al klinkt er nog wel een kookwekker. Zou de eend zelf in de pan gesprongen zijn? Hoofdmoot "Platinum Rows" verenigt alles wat goed én slecht is aan Braxton. Het met tien minuten te lange epos is extreem lawaaiig, vermoeiend en ergens toch verbluffend. Met vleugjes Reich en vocalen die een positieve agressie uitstralen - terwijl er toch niet meer dan 'One' wordt geroepen. In de laatste paar stukken keert Braxton de avant-garde even de rug toe, voor wat meer band (en dus Battles)-georiënteerde liedjes. "J. City" is 't interessantst met z'n wat gezwollen, bijna grungy vocalen. Central Market is geen gemakkelijke kost, het vereist wat doorzettingsvermogen van de luisteraar, maar wie de moeite neemt ontdekt een interessante muzikant. Nog volop in ontwikkeling, dat wel.

Het mooiste is als je van je passie financieel rond kunt komen, maar dat blijft voor veel Nederlandse artiesten vaak een droom. Dat er ooit nog eens een release van JB Meijers uit zou komen die ook nog live ondersteund zou worden, dat had ik al helemaal niet verwacht. Ooit zat Jan-Bart Meijers in Supersub. Hij verliet de band, omdat ze in naar zijn mening een te klein circuit bleven draaien. Iets dat veel bands volgens mij uiteindelijk de nek omdraait, vermoed ik. Het moet wel helemaal zuur zijn dat zijn oude Supersub-makker Felix Maginn nu met Moke wel het succes heeft dat met Supersub maar niet kwam. JB speelt inmiddels in De Dijk en ook bij Acda en de Munnik, en produceerde veel albums. Ook prima, lijkt me. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en nu is er zijn solo-debuut Catching Ophelia waarop hij bijgestaan wordt door o.a. Wouter Planteijdt (Sjako) en Ken Stringfellow (The Posies). Eigenlijk twijfelde ik er bij voorbaat al niet aan dat het een aardige plaat zou worden. Ik vroeg me alleen af welke richting het op zou gaan. Nou, JB Meijers zoekt het in de richting van de Britpop en de wat gladgestreken rocknummers. Het is of JB weet dat dit mij gaat storen en hij gooit het na vijf nummers over een andere boeg met het ruige "Mothertucker", dat meer ballen heeft dan Oasis ooit heeft gehad. Al is dit weer wat flauw van mij, want zonder deze band waren Supersub, Moke en nu ook de 'band' JB Meijers er nooit geweest. Na het ruigdoen gaat JB de slijmerd uithangen op "Beauty Fades" en wordt het album stuurloos. Het lijkt erop of hij in de loop der jaren teveel aan ideeën verzameld heeft en dit allemaal op dit meer dan 55 minuten durende album wil proppen. En dat is geen goed idee. Misschien de volgende keer hier eens goed over nadenken, want als het een album vol stond met tracks als "Chain Up The Dogs", dan was ik laaiend enthousiast.

Bij de eerste klanken van The Treatment lijkt het alsof ik naar nieuw werk van The Pixies zit te luisten. Duidelijk de luie bas van Kim Deal en de zang van Frank Black… of toch niet? Nee, volgens het hoesje gaat het toch echt om een album van Early Day Miners, een band uit Indiana in de VS. Er verschenen al vijf albums van het viertal, maar enige doorbraak bleef vooralsnog uit. Daarom misschien is The Treatment een stuk poppier geworden dan de voorgangers. De Pixies-associaties blijven beperkt tot het eerste nummer en daarna is het gewoon sterke en vrolijke indiepop die we voorgeschoteld krijgen. Opvallend is het mooi heldere geluid van het album en de hypnotiserende bas die in elk nummer op de voorgrond treedt. Het enige zwakke punt is de niet echt karakteristieke zang van Daniel Burton, maar op vrijwel ieder nummer wordt hij gelukkig bijgestaan door een achtergrondzangeres met een fenomenale stem. Hierdoor blijven ook de langere nummers toch boeien. De vraag is of het verstandig was om deze zangeres alles te laten zingen op "Silver Oath", de prachtige, folky afsluiter van het album. Het nummer duurt slechts twee minuten, maar smaakt naar veel meer. Lullig voor Burton, maar het is niet anders.

Kingtonic is het pseudoniem van de Utrechtse multi-instrumentalist en designer Frank Paats, die drie jaar heeft zitten knutselen aan zijn tweede album Cruisin' For A Thrill. Paats weet echter ook wat het is om live te spelen en dat is goed te horen aan de songs op dit album. Want waar drie jaar voornamelijk in je eentje knutselen heel makkelijk zou kunnen leiden tot een klinische kakofonie van fragmenten, valt hier vooral op dat het echte liedjes zijn gebleven, in een flink aantal gevallen ook nog met een buitengewoon funky ritme. Als iets volstrekt doodslaat bij een klinische benadering is het wel funk. Maar Kingtonic komt wat mij betreft zo nu en dan zelfs in de buurt van de betere Prince-funk. Denk nu niet dat het alleen funk is. Er zijn ook mooie popsongs te horen, jachtige akoestische pop ("Uptown, Cruisin' For A Thrill", "Damn, I Love You"), elektropop ("Duplo Frits"), een Beck-achtige rocker ("World Record") en ballads (met bijna Steve Vai-achtige zang in "Bottle Full Of Rain"). Dat had een moeizaam allegaartje kunnen worden, zeker als je bedenkt dat er naast elektronica juist ook veel akoestische instrumenten te horen zijn, maar de gemene deler van echte liedjes vol prachtige details en een heldere, warme productie zorgt ervoor dat dit album juist door de afwisseling perfect in balans is. Hier en daar is er een kleine onnauwkeurigheid in de uitspraak te bespeuren, maar dat wordt dan weer goedgemaakt door heerlijk absurde teksten over food fights, bouwsteentjes en verliefdheid op een bordkartonnen mevrouw. Kingtonic vraagt een brede smaak, maar levert in ruil een fantastisch album. Chapeau!

Zo, hier ben ik eens extra lekker voor gaan zitten. De promofolder belooft namelijk iets bijzonders: een 'concept album with a dark metaphysical twist' uit Nederland. Bovendien door een band waarover al eerder positief geschreven werd. Dan is ForestSounds uw man, zou je denken. Nou, toch niet helemaal… Realm of Shadows van symphonische rockers Knight Area (minpunten voor het foeilelijke logo, maar dat terzijde) blijkt in het echt toch wat minder fraai dan in de folder. Conceptalbum? Zeker! Dark metaphysical twist? Ehhh….. waar dan? Want waar de toch wel wat enge hoes een bepaalde heftige duisterheid doet vermoeden, laat de band voornamelijk lichte pop-georienteerde rock horen. Niets mis mee, maar ik had gewoon iets spannenders verwacht. De band speelt soepel en luchtig, de teksten zijn poëtisch en bespreken de gebruikelijke thema's als dood, het hiernamaals en vooral veel 'Dark Souls', maar echt creepy wordt het nergens. Gelukkig klinkt het geheel als een spreekwoordelijke klok. Daar mag toetsenist en producent Gerben Klazinga in ieder geval behoorlijk trots op zijn. Iets minder trots is gepast bij het constant inzetten van dezelfde synthesizerpreset-geluiden. Zeker bij deze muziek had ik meer variatie in klankkleur verwacht. Kortom, ik mis iets… het voldoet braaf aan alle regels van het genre, maar het heeft nergens de dramatische impact die ik graag hoor in symfonische muziek.

Mooi spul die interwebs. Het is een puike methode om je research te doen. Ik vraag me echt af hoe de Bert van der Kamps, Hans van der Heuvels en Swie Tio's dat vroeger deden. Momenteel luister ik naar Wild and Wonderful, van The Almighty, een band die op File Under nog niet langs gekomen is, maar bij doorkomst onmiddellijk richting Prikkie gezonden wordt. Ouderwetse metal, de heren hebben ooit nog in het voorprogramma van Maiden gespeeld. Vrij obligaat spul dus. Ik luister ernaar omdat ik al surfend naar meer info over Ricky Warwick erachter kwam dat Ricky in betreffende metal band zingt. Dat verbaasde me even want Warwick vierde soloplaat heeft niets, maar dan ook helemaal niet met metal te maken. Sterker nog, op Belfast Confetti probeert de man alles uit behalve metal! Ierse folk, Amerikaanse FM Rock, Britpop, wat knuffelrock zo af en toe, niks is te gek voor Warwick. En zo af en toe is alleraardigst. Maar je wordt horendol van de constante wisselingen in stijl. Zelfs een beetje alternatief radiostation maakt het niet zo bont. Kortom, met Belfast Confetti bewijst Warwick dat hij een veelzijdig man is, maar alsjeblieft Ricky, spreid dat uit over meerdere platen...

The Shy Volcanic Society At The Bear And Bird Parade kan ik het beste benaderen als een doosje vol met snoep, maar wel een doosje dat er onalledaags uitziet. Gevuld met snoepgoed dat vreemd, maar zeer prikkelend smaakt. Volcano The Bear zijn degenen die beginnen mij met snoepjes te voeren op hun gebruikelijke manier, door etnische folkinvloeden te vermengen met onlogische structuren en geluiden. Ik laat ze het eerste snoepje uitpakken en in mijn mond stoppen om mij mee te laten voeren in hun geniale gekte. Ze zijn nooit een band geweest die bekend stond om hun toegankelijke muziek, maar op deze split-cd gaan ze nog een stukje verder. De snoepjes veranderen al snel in een zoektocht naar zaken die zo bizar zijn dat ik de bomen waaraan ze groeien niet meer durf aan te raken. Ik luister naar de geluiden en weet dat ik terrein betreed dat nog bevolkt wordt door goden, monsters en andersoortige wezens. Bijna naadloos neemt La Societe des Timides a la Parade des Oiseaux het stokje over van Volcano the Bear. We struinen verder door het oerwoud waar Volcano the Bear ons heen geleid heeft. Al snel komen we in dieper struikgewas terecht, waar de dieren zich verschuilen achter boom en struik, maar ons aanstaren alsof wij de vreemde eend in de bijt zijn. De hele zoektocht is vergeten en we kunnen nog alleen ronddwalen tussen de bomen. Een kakafonie van drums, geschreeuw en andere geluiden ontvouwt zich voor ons, terwijl La Societe des Timides a la Parade des Oiseaux ons aan de hand meesleept door het oerwoud. Langzaam voel ik haren op mijn rug groeien, die zich als een volwassen vacht naar beneden verspreiden. Misschien moet ik hier maar ophouden: dat doet de cd ook.

The Very Best. Grappige en verwarrende bandnaam. Winamp's database schrijft de plaat toe aan diverse artiesten, maar het is toch echt een soort van groep: te weten een samenwerking tussen Esu Mwamwaya, een zanger uit Malawi en het Britse producersduo Radioclit. Deze combo zorgt voor een zeer gevarieerd geluid en (zodoende) een mixtape-sfeer, dus zo vreemd is de gedachte van een Afrikaanse hitparade-compilatie eigenlijk niet. Warm Heart Of Africa staat vol dansbare liedjes, maar waar het verwante Buraka Som Sistema zich duidelijk enkel richt op het opjutten van feestjes en het schudden van de billen is hier de invloed van indiepop duidelijk te ontwaren. Dat vertaalt zich ook in twee van de meest voorspelbare gastspots aller tijden. Ezra Koenig, inderdaad die van Vampire Weekend, zingt gezellig mee op de zeer geslaagde titeltrack en M.I.A. rapt wat ongeïnspireerd in "Rain Dance". Al eerder klinkt het bravourevolle "Chalo" trouwens als een liedje dat net als M.I.A.‘s "Paper Planes" prima op de soundtrack van Slumdog Millionaire had gepast. Het allerleukste aan dit album is echter dat ik voor ‘t eerst in jaren weer eens aan Wes dacht. Wie? Wes Madiko, een Kameroenese eendagsvlieg die in 1997 een megahit scoorde met "Alane". Diens goedkope eurodance-sfeer is hier o.a. in mijn favoriete track, het bezwerende "Mfunu" te vinden.

Drie jaar geleden debuteerde Amy Millan niet onverdienstelijk met Honey From The Tombs. Toch moet ik terugkijkend concluderen dat er eigenlijk maar één geweldig nummer op stond: "Skinny Boy". Ik was dan ook een beetje huiverig om aan Millan's tweede cd Masters Of The Burial te beginnen. Maar wat klaag ik nou? Luisteren naar de stem van Millan (wie riep daar Suzanne Vega?), dat is zowel in Stars, als in Broken Social Scene geen straf, en dat geldt eigenlijk ook als ze ze het solopad optrekt. Toch ontbreekt het wederom aan echt sterke eigen liedjes. Blijkbaar heeft ze het vangnet van haar bandleden toch nodig. Bovendien breekt vooral het missen van haar counterpart in Stars, Torquil Campbell, Amy op in de grotendeels weemoedige liedjes in pasteltinten. De covers mogen er overigens best zijn. Het is vast niet voor niets dat de opmerkelijke up-tempo cover van Death Cab For Cutie's "I Will Follow You Into The Dark" gelijk opvalt. Ook de covers van Weeping Tile (Sarah Harmers voormalige band, "Old Perfume"), Jenny Whiteley ("Day To Day") en Richard Hawley ('Run For Me") zijn verdienstelijk. Alhoewel een breekbaar, spookachtig eigen liedje als "Lost Compass" ten opzichte van die covers geen slecht figuur slaat. Millan is dan misschien geen Leslie Feist of Emily Haines, ik snap best dat ze graag haar eigen ei wil leggen om te kijken wat er uit de dop komt. Waarom zou ze ook niet? Het is nu geen lelijk eendje en voor hetzelfde geld wordt het de volgende keer wél een echt sierlijke zwaan.

Nadat ik de clip van "Open One Eye" op YouTube had gezien was ik fan. Wat een heerlijk nummer. Franz Ferdinand maar dan met meer pit, The Hives maar dan met goede liedjes. En toen moest het debuutalbum nog komen. Ook op "Battleships" - de tweede song die ik hoorde - kon ik niet stil blijven zitten: een groots refrein en een ongekend energiek ritme. En dan heeft Baddies - want oven hen gaat het - ook nog eens de eeneiige tweeling Michael en Jim Webster als uithangbord. Samen met de twee andere bandleden gaan ze gekleed in gladgestreken blauwe overhemden door het leven. Een band om vanaf de eerste seconde voor te vallen. Op debuut Do The Job helaas teveel van hetzelfde. Baddies kiest te vaak voor de makkelijke weg. En ‘the easy way' kent geen zijwegen, maar loopt gewoon rechtdoor. De youngsters willen twaalf nummers lang vol gas geven en vergeten zelfs binnen de nummers te variëren. Het maakt Do The Job bij vlagen een te vlakke plaat. Gelukkig blijven er nog een handjevol nummers over die wel barsten van de hitpotentie. Het Britse geluid - er zitten zelfs flarden Maxïmo Park in het materiaal - gecombineerd met Amerikaanse poppunk werkt op momenten aanstekelijker dan een vuurtje op een rieten dak. Britpop, maar dan zonder moeilijk kijkende mannetjes die het leed van een hele natie op hun schouders moeten dragen. Baddies moet - let op, jeukwoord - groeien. Een aardig debuut van een band die volgens mij live nog vele malen leuker is dan op plaat.

Je plaat openen met een nummer dat je "De musica mediocrita" noemt, is een voorzet waarmee je twee dingen kunt doen: of je kopt ‘m steenhard in, of je werkt ‘m keurig weg. Maar uiteraard is dat afhankelijk van de cd-van-dienst. En dan begin ik te twijfelen. Want de zwaar op The Kinks leunende sixtiesrock van The Dadds is niet slecht te noemen. Als bonus geldt dat de broertjes Davies hun invloed hebben laten gelden op de teksten van deze Fransozen. Ook het rammelende Farfisa-orgeltje is een pluspunt. Waar zit ‘m dan de twijfel in? Nou, vooral in het feit dat The Dadds hun ideeën ook op hun tweede plaat bij tijd en wijle wel erg netjes afwerken, met als gevolg dat de energie - waar dit soort beat het toch van moet hebben - naar de achtergrond verdwijnt. Nu heb ik niet de indruk dat het er aan de Parijse boulevards rustiger en netter toeging dan in het swinging London van Carnaby Street, maar de studentenrevolutie van '68 is duidelijk nog niet doorgedrongen tot The Dadds. Curieus overigens: wederom een paar liedjes in het Engels en het meerendeel in het Frans. Laten we zeggen dat we de bal toch maar naast schieten. Want The Dadds doen het onder aan de streep toch net iets beter dan gemiddeld.

Niet dat ik een liefdedeskundige ben, maar het kan verkeren: zo ben je helemaal hoteldebotel van iemand en zo zit je jezelf af te vragen waar die zotte verliefdheid vandaan kwam. Je bent dan van de roze wolk af en weer met beide voeten op de grond om een tijdje later weer in dezelfde val te stappen. Ook in de muziek kun je helemaal weg zijn van een album. Zo zijn er dankzij mijn enthousiasme over het debuut Birds, Happiness & Still Not Woried zeker vijf exemplaren in mijn vriendenkring verkocht. Maar aan de liefde kwam langzaam een eind. Op de opvolger Few Chances Come Once In A Lifetime werd het experimentele ingeruild voor een meer commercieel geluid, en The 3rd Album vond ik bijna niet om door te komen zo saai. Toch was ik wel benieuwd hoe het nu verder ging met mijn oude liefde Coparck. Het kwartet heeft een extra gitarist erbij in Gijs Coolen van Woost en maakt zelfs gebruik van een gastmuzikant namelijk niemand minder dan trompetist Eric Vloeimans. Coparck lijkt zelf ook te beseffen dat het zo niet langer zo door kon gaan en mij zou verliezen, maar A Dog And Pony Show is een prima poging om de liefde weer terug te winnen. Het experiment is terug, ik word weer geboeid. Ideeën worden niet eindeloos gerekt, maar komen meer tot hun kern in kortere liedjes. Zo goed als hun debuut is misschien wel wat teveel gevraagd: maar mijn vrienden (en u lezer) kan ik aanraden om dit album zeker eens te beluisteren.

Al weer tien jaar is ze los. Los van haar eerste band Crowsdell die op zo'n pijnlijke manier door de platenmaatschappij aan de kant was gezet dat Wright eigenlijk het liefst helemaal was gestopt met muziek maken. Gelukkig voegde ze de daad niet bij het woord en verschijnt dit jaar opnieuw een solo-album. Opener "Tall Countryside" is ingetogen en rustig en redelijk karakteristiek voor het vroege werk van Wright. Een groot verschil met "Trumpets On New Year's Eve", dat het indiegeluid van Crowsdell terugbrengt met een hoekig en stevig gitaargeluid. Al snel zakt het tempo echter weer terug en volgt er een aantal nummers dat eigenlijk geen tot weinig indruk maakt. Tot "Father", een creepy, meeslepend en daardoor interessant nummer. Een soortgelijke sfeer wordt opgeroepen in "Never Arrived", maar toch mis ik de kracht en overtuiging in haar stem die wel te vinden is bij iemand als Cat Power. Het heeft wel wat, maar net niet genoeg. Afsluiter van Honeybee Girls is een cover van "Asleep" van The Smiths die werkelijk tenenkrommend is. Alle emotie en tragiek uit Morrissey's origineel is door de vreemde intonatie van Wright compleet verloren gegaan. Alleen al om deze mislukte cover is Honeybee Girls een album geworden om heel snel te vergeten.

Op In This Light And On This Evening is Editors een andere richting ingeslagen. Minder gitaar en meer elektronica. De band zelf noemt het een futuristische plaat, geïnspireerd door films als Blade Runner en Terminator. Maar je kunt je afvragen of futuristisch de juiste kwalificatie is voor een album dat eerder klinkt alsof het in 1982 is opgenomen dan, pak ‘m beet in 2019, het jaar waarin Blade Runner zich afspeelt.

Met deze koerswijziging is de band wel af van de eeuwige vergelijking met Joy Division en Interpol, maar een nieuwe vergelijking ligt alweer klaar. Met dit album treedt Editors in de voetsporen van bands als New Order, Depeche Mode en Human League.

Voor File Under sprak ik met drummer Ed Lay over de totstandkoming van In This Light And On This Evening.

For New Beginnings. Friska Viljor die nieuwe wegen inslaan, veel gekker moet het niet worden. Nee, de titel van het album van deze Zweden heeft mij op het verkeerde been gezet. Ze gaan gewoon door waar ze gebleven zijn, namelijk met het bouwen van muzikale feestjes. Mocht je een album kennen of concert van ze gezien hebben dan weet je ongeveer wat je kunt verwachten. Dit album is geen grote variatie hierop. Tot op heden leverde dit twee albums, Bravo (2007) en Tour De Hearts (2008), op die zeker in ons land aansloegen. En terecht. Ik ben namelijk ook omgegaan voor Friska Viljor en al helemaal als er aansluitend een tour volgt. Zei ik bij het stukje over het vorige album dat we bij een komend concert mee zouden zingen en neuriën, ook nu zal dit het geval zijn. Achter Friska Viljor zitten Daniel Johansson en Joakim Sveningsson die volgens de Wikipedia indie-rock maken, maar ik zou er minimaal de term folk aan toe willen voegen. Het leuke aan de band is dat ze aanstekelijke melodieën maken met teksten die eigenlijk helemaal niet zo vrolijk zijn. Het thema was oorspronkelijk de verbroken relaties, maar aangezien er volgens mij weer liefde gevonden is wordt het nu wat breder. Tussendoor komen er trouwens nog steeds geregeld 'lalala's' voorbij, die ik normaliter verafschuw, maar van Friska Viljor kan ik dit prima hebben. Gewoon, omdat ze zo aanstekelijk zijn. Qua instrumentarium valt op: de banjo, het orgeltje en zo'n speelgoed toetsenfluit waar mij even geen naam voor te binnen schiet. Je zou muzikaal kunnen zeggen dat ze zich niet echt vernieuwen, maar ik denk dat niemand daarom zal treuren. Ik niet tenminste, maar zo mooi als voor de eerste keer een album van ze horen of een optreden beleven zal het voor mij niet meer worden.

Opvallend is dat er veel te lezen is in de persbijlage van Be Human, maar dat er niks geschreven staat over de vorige band van frontman Charlie Simpson. De Fightstar-zanger mag dan momenteel heel wat platen volschreeuwen met zijn opzwepende band, hiervoor zat hij nog in de jongensband Busted. Een trio dat hits scoorde met "What I Go to School For" en "Year 3000" en zelfs het toen nog onbekende McFly op sleeptouw nam als voorprogramma. De eerste platen van Fightstar maakten al duidelijk dat hij er niet veel meer mee te maken heeft, maar op de derde plaat doet hij het weer iets rustiger aan. Hier experimenteert het viertal met een ‘rock opera'-sound, inclusief een volledig orkest en koor. Op de eerste single hiervan, "The English way", konden we alvast horen hoe dit klinkt. Het nieuwe geluid beviel, want het werd de grootste hit van Fightstar tot nu toe en kwam in hun thuisland binnen op nummer 1. Ook de tweede single van het album doet het niet slecht. Het nummer "Mercury summer" is geïnspireerd door Stephen King's The Shawshank Redemption, de favoriete film van de Fightstar-leden. Het album bevat twaalf nummers en de muziek is helaas iets te kolossaal en uitbundig geworden. Het gepolijste horen we vooral terug in de vocalen. Ik verlang weer terug naar de harde agressieve uithalen van Simpson. Blijkbaar is hij tegenwoordig geen opgefokte tiener meer en moeten we het doen met toegankelijke rocknummers. Jammer.

'Like to get high on a Saturday night / Like to get drunk on a Saturday night / Stay with me ‘till the morning light / allright!'. Als het alleen om de teksten ging, zou The Tumblin' Gogo's rap aan de kant kunnen worden geschoven, afgaande op opener "I Like to Get High". Maar de structuur van deze track is niet de standaard voor rockabilly. Het begint met een doordonderende beat die meer belooft dan alleen een aftikken-intro-couplet-refrein-schema. Net zoals het afsluitende "Our little Ghost", dat met z'n bijna tien minuten, z'n countrybegeleiding-met-surf-licks en verhalende tekst het hokje van rockabilly vakkundig afbreekt. En dat is nu net waarom The Tumblin' Gogo's uit Roden, Drenthe op hun vierde plaat zo'n aardig bandje blijkt. Countrygitaren, een surf-twang, gas terugnemend in een folky hillbillynummer als "Mothers new home in heaven": het is niet alleen een zingende drummer die ze als usp kunnen gebruiken. Toegegeven, niet alles is even sterk, soms gaat het wel erg lang van boem-tik-boem-tik (titelnummer "Fall From Grace"), maar het zijn ook zeker niet de drie covers die als hoogtepunten gelden. Enige echte minpunt: het instrumentale "Sunny Sunday afternoon", dat saai is als - inderdaad - een zondag.

Het heeft een aantal jaren geduurd voor de Zweedse heren van Skyfire met een nieuw album op de proppen komen. Maar onder andere met de nieuwe vocalist Joakim Karlsson in de gelederen is hier dan Esoteric, de vierde langspeler. Hoewel ze eerder dit jaar al wel de EP Fractal uitbrachten heeft de liefhebber toch veel geduld moeten opbrengen voor de opvolger van het uit 2004 stammende Spectral. Nieuwe bandleden en de tijd der jaren hebben uiteraard zo hun invloed, maar ik denk dat de meeste fans gerust kunnen zijn. Skyfire maakt nog steeds een lekker stevig potje metal, een mix van melodieuze, power-, black en death metal. Invloeden uit diverse stromingen zijn samengesmeed tot tien nieuwe nummers, aangevuld met "Within Reach", afkomstig van hun allereerste demo, als bonustrack. Met name "Darkness Descending" laat deze diversiteit goed horen en knalt zeer krachtig de speakers uit. Het stevige gebrul, de mid-range grunts, van nieuwbakken vocalist Joakim Karlsson grijpen je direct bij je strot. Snerpende gitaren, gotische pianopartijen en dubbele bassdrums, ze ontbreken geen van allen. Esoteric is afwisselender, pakkender en energieker dan zijn voorganger. Liefhebbers van bands als Dark Tranquillity, Children Of Bodom en Dimmu Borgir zullen ook met Skyfire prima uit de voeten kunnen.

Reggae uit IJsland, hardrock uit Zwitserland, stoner uit Nederland of soul uit Denemarken, alles kan tegenwoordig. Bij The Asteroids Galaxy Tour gaat het om soul uit Denemarken, al maken ze geen pure soul. Het schijnt dat de band al bij een van hun eerste optredens in het voorprogramma van Amy Winehouse stond en er ook al muziek ("Around The Bend") van ze gebruikt werd in een reclame voor zo'n moderne digitale walkman. Ook waren er al singles en ep's, maar een album was er nog niet. Gelukkig is daar met Fruit verandering in gekomen. Het zestal maakt dus soul in de ruime zin des woords. Ik hoor bijvoorbeeld ook dub, samples en indie voorbij komen. Soul (inclusief ruimte voor de blazers) is hier een middel en zeker geen doel. Ik moet wel aan Gorillaz denken, met name in het afsluitende nummer "Bad Fever". Fruit is in ieder geval een ongelooflijk energiek album waarbij je volgens mij geen soul in je ziel hebt als dit je niet raakt. Maar goed, dat is persoonlijk. Ik hoor een band die schreeuwt om aandacht met nummers die stuk voor stuk prima singles zouden zijn. Maar misschien dat dit geschreeuw om aandacht mensen wat kan tegenstaan. Erg subtiel is het aandringen niet, ook al omdat zangeres Mette Lindberg een aparte stem heeft. Ik vind het echter erg goed gedaan, want wat is dit een feest. De energie die ze vrijgeven tijdens live-optredens weten ze ook op plaat prima uit te stralen. Mijn Scandinavische ontdekking van dit jaar!

Ik raakte een beetje in paniek. Want ik was bang dat ik me weer moest voorbereiden op een nieuwe lange luistertrip bij het uitkomen van een nieuwe cd van Astrosoniq. Hun vorige cd paste immers net op een cd'tje en waarom zouden ze op een nieuwe dit anders doen? Less is more kan niet als je vorige cd, ondanks zijn lengte, een weergaloze plaat was. Gelukkig voor mij en mijn beperkte tijd duurt Quadrant, de vijfde cd van Astrosoniq slechts een kort uurtje. Maar het bevat weer alle geweldige ingrediënten die Speeder People tot een van de bete platen maakte van 2006. Vooral de eerste helft van de cd is weer van geweldig niveau. De tweede helft (met o.a. een heropname van "Bored", een nummer van Astrosoniq voorganger T-Nailed) zakt het een beetje in. Hoogtepunt van Quadrant is dan ook niet het geinige experiment "Zero" dat zich in dat deel bevindt. Hierin zingt in je linkeroor het bevriende Zeus dezelfde song als Astrosoniq in je rechteroor. De kroonjuweel van deze cd is het veertien minuten durende " As Soon As They Got Airborne..." waarin de band je meezuigt in een meeslepende trip into space met geweldige passende voice-overs van ruimtereizen uit vervlogen tijden. Ze koppelen hierin alles waarom ik hun vorige cd zo roemde: avontuur verpakt in fraaie uitgespannen muziek lijnen, venijnige solo's, krachtige meeslepende zang van Fred van Bergen en vele bezwerende details waarvan je er al maar meer ontdekt. Ook geweldig is het lomp openende "Cloud Of Decay". Dat nummer zou ik bijna stoner industrial zou willen noemen omdat het klinkt als een traag voortslepende machine wiens technische levensduur er al lang op zit wiens doel is jou te crushen. Tikje jammer dat dat ijzersterke begin in de tweede helft niet meer gehaald wordt, anders hadden deze Wizzards of Oss gewoon twee klassiekers op hun naam staan…

Meisjes met rooie haren, die kunnen kussen, dat is niet mis. Dat zong Arne Jansen in zijn gelijknamige en tevens enige hit in 1972. Nu heb ik volgens mij nog nooit gezoend met een roodharige en is het haar van Hayley Nichole Williams misschien ook meer oranje dan rood, maar mocht ze in Tilburg nog een gaatje hebben...? De zangeres van Paramore is eigenlijk geboren met een vrij saaie haarkleur, maar daarmee val je natuurlijk niet op. Daarom gaat de 20-jarige nu maandelijks langs het Kruidvat voor haarverf en heeft ze zichzelf hiermee een ‘rebels imago' aangemeten. Ze is een heus rolmodel voor de jeugd en is eigenlijk gewoon de Avril Lavigne van 2009. Punt. Muziek uitbrengen doet ze met een aantal vervangbare muzikanten en hun Brand New Eyes ligt momenteel in de winkels. Muzikaal gezien is het natuurlijk al nooit een hoogstaande band geweest: verwacht dit dus ook niet bij de nieuwe veertig minuten. Vooral single ‘Ignorance' is tenenkrommend, terwijl bonustrack en Twilight-hit "Decode" juist wel een lekkere meezinger is. Het concert in Tilburg is allang uitverkocht, de knuffels zijn al gekocht en de spandoeken zijn al geschreven. Wat maakt het ook eigenlijk uit wat voor muziek ze maken.

Ik had er een discussie over met Storm, recensent van de eerste twee Editors albums, waarom zovele gitaarbandjes na wat succesvolle platen in de elektronica duiken. Neem nou een Radiohead, een Muse, The Killers en U2 komt er niet voor uit, maar heeft een toetsenist onder het podium staan. Allen overigens met wisselend succes. Op Editors laatste werkje, In This Light And On This Evening, de derde in vier jaar, zijn de synthesizers ook prominent aanwezig. Veel prominenter in ieder geval dan op TheAn End Has A Start. Storm dacht dat het was omdat de bandjes in kwestie alleen gitaren maar saai gaan vinden. Ik vermoed toch dat de heren bang zijn dat ze de steeds grotere zalen en podia niet meer kunnen bespelen. En die grote podia, daar zijn we wel aan toe, met hun groeiende populariteit. Het vergt echter wel een hele andere benadering van de nummers. En dat hebben Editors in het begin van de In This Light And On This Evening goed in de gaten. Zoals alle Editors platen eigenlijk sterk openen. De eerste vier nummers staan als een huis en zijn geheide live klassiekers in wording. Ze klinken als Editors, maar dan met een prettig randje Orchestral Manoeuvres in the Dark. Een van mijn favorieten  uit de jaren tachtig. Of nog wat grover gezegd, ze klinken daar als een kruising tussen Joy Division en Kraftwerk. Alleen ligt daar hun kracht niet echt en houden ze dat niveau niet vol. De plaat zakt vervolgens erg snel in en dan trappen ze in de Muse-val dat meer niet altijd beter is. Met In This Light And On This Evening zijn de heren in ieder voorbereid op de grotere zalen. En daar zal het ongetwijfeld het groots klinken. Alleen horen we graag iets meer grootse nummers, van het niveau zoals we kennen van TheAn End Has A Start. Toch maar hopen dat ze die gitaar niet verkocht hebben...

Met zijn kenmerkende baard was Mat Brooke in het begin een van de boegbeelden van Band Of Horses. Nog voordat de band echt succesvol werd - maar wel vlak na het uit komen van hun tweede cd Cease To Begin - besloot Brook zijn eigen weg te gaan en richtte een nieuwe band op. Hij noemde die band oorspronkelijk Archives, maar doopte die al snel om tot Grand Archives. Ondanks alle wisselingen in de line-up van de mensen die achter 'em staan is de productie van Brooke niet stil gevallen. Keep In Mind Frankenstein is na de titelloze plaat van vorig jaar dan ook al de tweede plaat van Grand Archives. Vergeleken met Band of Horses klinkt Grand Archives een stuk meer in zichzelf gekeerd. Daar leent de zachte stem van Brook zich dan ook uitstekend voor. Op Keep In Mind Frankenstein schuurt Brook tegen country aan, maar weigert definitief de oversteek te maken. Dat maakt de cd boeiend. Bijvoorbeeld in "Lazy Bones" als er op de achtergrond een zachtmoedige post-rock gitaarpartij galmt terwijl de Brooke en zijn bandleden sereen meerstemmig samen zingen. Het maakt dat de track iets idyllisch over zich krijgt. Die tweede (of meerdere) stem zet Brooke vaker in en geeft de rustige muziek een fijne diepe klank. Overigens is dat misschien wel de enige kanttekening die je kunt maken bij Keep In Mind Frankenstein. Het kabbelt allemaal net iets te gemoedelijk door. Maar dat valt met gemak weg te strepen tegen de fijne weemoedige liedjes met de West Coast-klank waar Brooke een bescheiden meester in is.

Happy accidents, wie houdt daar nu niet van? Zo was ik onlangs aan het zoeken naar wat de Australische muziekpers en bloggers te melden hadden over de nieuwste Augie March. Eind vorig jaar reeds verschenen, maar ik had 'm helaas over het hoofd gezien. Tijdens die zoektocht stuitte ik op een aantal lovende recensies betreffende het negentienjarig singer/songwriter-talent Lisa Mitchell. Nu ben ik er nooit vies van om daar een luisterpoging aan te wagen. Een bezoekje aan haar MySpace-pagina was genoeg om mij ervan te overtuigen om haar album Wonder meteen maar te bestellen. Een hele jonge Lisa werd in 2006 nog zesde bij Australian Idol. Sindsdien heeft ze via het uitbrengen van een tweetal goed ontvangen EP's in haar thuisland al aardig wat muziekliefhebbers voor zich weten te winnen. Dat schiep hooggespannen verwachtingen. Met haar onweerstaanbare debuutalbum Wonder lost ze die echter moeiteloos in. Mitchell schrijft het type liedjes met spitsvondige teksten dat je in sympathieke indie-films hoort langskomen (en waarvan vervolgens de titel onleesbaar snel op de aftiteling voorbij komt). Gegarandeerd dat je het aanstekelijke "Neopolitan Dreams" voorlopig niet meer uit je hoofd krijgt, door de kamer danst bij "Oh! Hark!" en bij "Red Wine Lips" ook vindt dat ze daar wel heel erg dicht in de buurt van Feist komt. Kippenvel kan worden opgedaan bij "Pirouette", "Love Letter" en "Valium". Niet in de laatste plaats door Lisa's altijd oprecht klinkende stemgeluid, dat klinkt alsof we hier met het jongere zusje van niemand minder dan Fileunder-favoriet Emiliana Torrini te maken hebben.

Wie nog nooit van ze gehoord heeft zal zich vast afvragen welke band zich in hemelsnaam Fuck Buttons noemt. Andrew Hung geeft toe dat de naam wel een beetje een obstakel is, maar dat is niet anders. De twee hadden ook nooit verwacht zo veel met hun muziek bezig te kunnen zijn. Na hun veelbesproken debuut Street Horrrsing is er nu het tweede album Tarot Sport, geproduceerd door niemand minder dan Andrew Weatherall, die volgens Hung sinds zijn dagen als arbeider nooit meer zo uitgeput is geweest als bij het maken van dit album. Het opnemen was een intensieve maar ongelofelijke ervaring, met veel inbreng en samenwerking van alle drie. “Elke avond kwam ik thuis en viel ik meteen in slaap.” zegt Hung. “Het was erg intens, maar gaf zeker voldoening.”

De Jack Rose uit de bandnaam en de voorman van de band The Black Twig Pickers, Mike Gangloff, zou je kunnen kennen van de improv-droneband Pelt. De vrije vormen die de twee in deze band toepassen, vind je niet terug op deze titelloze plaat. Dit project zou je kunnen zien als een poging om de oorsprong van Amerikaanse muziek terug te halen: de roots van country en folk zoals die aan het begin van de twintigste eeuw geklonken moeten hebben. Verwacht geen brave volksmuziek, netjes opgeschreven door een dorpsleraar en even netjes uitgevoerd door suffe traditionalisten. Jack Rose and The Black Twig Pickers spelen alsof hun leven er vanaf hangt. Fel, intens, bij tijden agressief alsof een valse jachthond hen achterna zit in de bergen van Virginia. Bluegrass, niet gespeeld door rhinestone cowboys maar door ruige mountain men: houthakkers en mijnwerkers in afgelegen dorpen waar entertainment bestaat uit de vechtpartijen vrijdagavond in dat ene, vieze dranklokaal. Zo moet het ooit geklonken hebben. Jack Rose and The Black Twig Pickers geeft de golf aan Brooklynbands die de roots nieuw leven in proberen te blazen een schop onder hun kont in de goede richting.

Als het weer goed is en ik heb tijd dan mag ik er graag met de fiets op uit trekken. Soms zijn het korte tochten, maar als ik de tijd heb dan mag zo'n tocht ook best langer zijn. Een van de routes die ik elk jaar wel een keer afleg is vanuit Arnhem langs de Rijn en na wat gedoe met veerpontjes bij Millingen aan de Rijn door de Ooijpolder richting Nijmegen te gaan. Ergens in die prachtige polder woont Sebastiaan van Bijlevelt, gitarist, zanger en de man achter de liedjes van Okieson. Zo te horen is hij geen vrolijke man. De elf liedjes op hun tweede album Cupboard Full Of Things stralen in ieder geval weinig zonnigs uit. Wat ze wel uitstralen is sfeer. Een sfeer die ik ken van het landschap daar bij Ooij en waar als ik me niet vergis de diverse foto's in de inlay gemaakt zijn. Toch is het geen typisch Nederlandse muziek: de country noir is internationaal en zeker zoals Okieson die brengt. Speciale vermeldingen nog even voor BJ Baartmans, Paul Niehaus (Calexico) en Tony Craw (Lambchop). Misschien dat de laatste twee deuren openen voor een geweldige band in een genre waar je letterlijk niet vrolijk van wordt. En dat vind ik prima.

Op de fiets heb je keuzes: ga je naar links, rechts of rechtdoor. Ook in de muziek heb je keuzes, want waar Okieson naar links gaat en de zwaarmoedige alt.country-kant kiest, daar gaat Action Park naar rechts voor het wat poppier-pad. Action Park heeft de stad Utrecht als basis en op de een of andere manier hoor je dat. Als ik in Utrecht kom dan is dit vooral in het centrum bij de diverse podia. En zeker rond de grachten is het een prettige stad om te vertoeven, maar het is in mijn beleving geen stad die uitschreeuwt hoe goed en mooi ze is. Dat lijkt de band ook uit te stralen. Action Park is overigens een oude bekende, want het is de doorstart van Gloricz Jim. Een band die nooit doorbrak, maar prettige gitaarpop maakte. De cd When Everyone Else Is Gone lijkt een logisch vervolg, al vind ik de nieuwe bandnaam veel minder dan de voorganger. De kenmerken van de band zijn gebleven: relatieve brave gitaarpopliedjes, een vleugje alt.country en de samenzang. Dit album is er een dat weinigen voor de hoofd zal stoten. En dat vind ik nou jammer, want iets meer een eigen opstandige smoel als in "Count Me Out" (toetsen kunnen ook wonderen doen) en "Next Big Thing" (met trompetgeschal!) had van mij best gemogen. Nu blijft het toch het jongere veelbelovende broertje van Johan en Daryll-Ann.

Wanneer je bandje de hoogtijdagen lang voorbij is, ga je vanzelf de jubilea gebruiken om de publiciteit te halen. Uriah Heep is 40 jaar actief en jawel, daar volgen een album en tournee op. Het album heet Celebration en bevat veertien songs, waarvan twaalf krakers uit het verleden in nieuwe versies en twee nieuwe songs. Wie het gezelschap de afgelopen jaren aan het werk heeft gezien, weet dat de inzet en het muzikale vakmanschap er nog wel degelijk zijn en dat merk je op dit album. Natuurlijk is de compositorische kwaliteit hoger dan op gewone albums, maar ja, de twaalf klassieke songs stonden destijds ook niet op één enkel album. Er is niet teveel gesleuteld aan de songs, zodat het resultaat feitelijk een mooie verzamelaar met een eenduidig geluid is geworden. En met Bernie Shaw als zanger, wat na al die jaren als leadzanger ook wel eens mocht. Het is Heep op z'n best wat je hier hoort: swingende classic rock met soms adembenemend mooie koortjes en met fraai toetsenwerk dat niet achter een muur van gitaren wordt weggestopt. Zet het de oude versies in de schaduw? Natuurlijk niet. Maar de nieuwe versies van songs als "Stealin'", "July Morning" en "Free And Easy" mogen er ook zijn. De twee nieuwe songs, "Only Human" en "Corridors Of Madness" zijn aardig en passen er best tussen, maar daarvoor koop je het album niet. Het is in een prachtige kennismaking voor de newbie, een fijne trip down memory lane voor de fan en een lekkere "verzamelaar-plus" voor iedereen daartussenin.

Helaas, in mijn bescheiden soulplatencollectie zit zelfs niet één nummer van Little Charles & the Sidewinders of van L.C. Davis, de band waar Charles Walker eerder in zong. De Amerikaanse soulzanger zong o.a. als voorprogramma van Jackie Wilson, Wilson Picket en James Brown. Niet de geringsten, lijkt me. De albumreleases van Walker brachten echter geen succes. Ernstiger was dat hij van het podium verdween en bovendien naar Engeland vertrok. Ongeveer de hele soulwereld is inmiddels de pijp uit en het leek The Dynamites (uit Nashville) wel een goed idee om Charles Walker te vragen om zich bij hen aan te sluiten. Een prima songschrijver hadden ze al in hun midden met Bill Elder en met Walker erbij brachten ze in 2007 de eerste gezamenlijke release Kaboom uit. Dit album was pas begin dit jaar bij ons te krijgen en mocht je dit album onlangs aangeschaft hebben dan kan ik je zeggen dat je meteen weer naar de winkel kunt rennen om de opvolger te kopen. Burn It Down is een vette soul/funkplaat die dat doet wat eerder Wilson, Picket en Brown ook al deden, namelijk er een feestje van bouwen. Bovendien is Walker gezegend met een dijk van een stem. De plaat klinkt helder en op de instrumentale details is ook goed gelet (hoor ik daar zelfs een fluit?). Dit kun je prima thuis achteroverleunend in de stoel tot je nemen. Maar mocht je er eens schepje bovenop willen doen en het waarschijnlijk op zijn best willen horen en zien dan kun je donderdag a.s. in Paradiso terecht. Ik denk dat de 10-koppige band The Dynamites en dan met Charles Walker erbij menig zweetdruppel zal doen vallen en je een paar rake soul/funkklappen voor je kaak zal geven.

Toepasselijke titel dat Well, You're Not Invited. Ik zie het zangeres Kimberly, van Daily Bread, namelijk wel zeggen tegen een jongen die haar minder in de smaak valt. Op het podium komt ze over als het bijdehandje dat weet wat ze wil. 'Wat zullen die arme jongens, ik bedoel de twee bandleden, het moeilijk hebben. Het lijkt de Anouk van de indie wel', dacht ik nog. Al kan ik het best verkeerd hebben. Tot op heden mocht ik de band twee keer zien optreden. De eerste keer vond ik het een 'jonger met zangeres'-variant op het hoofdprogramma zZz. Niet zo verwonderlijk als je, in dit geval een Philcorda-orgeltje inzet om je boodschap over te brengen. Een half jaar en vele optredens later vond ik de band duidelijk gegroeid. Dit optreden vond inmiddels enkele weken geleden plaats en was vlak voor de release van dit debuutalbum. Ondanks de groei bij het optreden had ik nog steeds mijn twijfels of ik hier wel op zat te wachten. Ik ben echter zeer verrast, want onder leiding van producer Jan Schenk (zanger/gitarist bij de Hospital Bombers) zijn de nummers helder en sterk neergezet. Je hoort de gelaagdheid en de drive die in de nummers zit komt prima tot zijn recht komen. Als ik het Friese Daily Bread muzikaal moet omschrijven dan kom ik uit op dansbare indie-electro met een garagerock-randje, waarbij ik bij Kimberly wel wat aan PJ Harvey moet denken. En zij lijkt me ook iemand die precies weet wat ze wil. Of zou ik bij Daily Bread voor de gek gehouden zijn en hebben drummer Stefan en bassist Chris meer in de melk te brokkelen dan ik dacht?

Van Blues Explosion naar Folk Implosion en van Monsters of Rock naar Monsters of Folk: er wordt wat afgelachen wanneer muzikanten uit verschillende bandjes bij elkaar komen. Maar het project van Jim James, Conor Oberst, M. Ward en Mike Mogis (respectievelijk van My Morning Jacket, Bright Eyes en solo, zichzelf en Bright Eyes), klinkt behoorlijk serieus. Uiteraard zal het als grap bedoeld zijn toen ze een jaar of vijf geleden voor het eerst samen speelden. Een aantal jaren en opnamesessies later is het project uitgegroeid tot een serieuze superband, met een professionele marketingcampagne (u had toch ook al een tijdje geleden "Say Please" gedownload?) en een plaat die meer wil zijn dan een geintje. Het lijkt er tenminste op dat de leden geen tweederangs liedjes inbrachten. Sterker nog, opener "Dear God (sincerely M.O.F.)" past naadloos in de jaren tachtigsfeer die Jim James op de laatste My Morning Jacket-plaat toeliet. "Ahead of the Curve" zou zomaar een van de betere nummers van Bright Eyes kunnen zijn en zo kunnen we nog wel even doorgaan. En toch worden we niet omver geblazen. Vier muzikanten die bewezen hebben wat ze kunnen, zouden samen tot meer in staat moeten zijn dan deze degelijke, maar zeker niet spectaculaire staalkaart van hun kunnen.

Het leek zo'n veelbelovende combinatie. De veelzijdige Finse electrieker Vladislav Delay met de Schotse (film)componist Craig Armstrong. Ik stelde me melancholische orkestpartijen voor vermengd met glitches en beats, wellicht zou 't richting Jon Hopkins gaan. Armstrong doet op vijf van de zeven lange tracks mee, maar hij heeft helaas enkel een piano en Fender Rhodes meegenomen. Hij weet er nauwelijks een geïnspireerde melodie mee aan te dragen. Opener "Melankolia" bijvoorbeeld dreutelt elf minuten lang met een avant-gardistische plink-ploink piano-melodie en al even vervelende ritmische accenten. Het lijkt er een heel album lang op alsof Vladislav Delay een totaal andere track in de computer heeft gegooid, daar met ingewikkelde algoritmische software flinterdunne fragmentjes van heeft geknipt die vervolgens willekeurig opklinken. Ontregelen, dat kan ie. Maar hoe ie ook z'n best doet, z'n industriële texturen hebben toch wat bindmiddel nodig, net iets wat Armstrong toch had moeten kunnen leveren. Het dichtst komt hij nog tijdens "Kuula", een stuk dat wel die aangekondigde melankolia heeft. Een paar desolaat echoënde Fender-akkoorden, die langzaam overschaduwd worden door hydraulische machines. Die laatste nemen het helemaal over in het radicale "Mustelmia", dat klinkt als een extreem uitgerekte tablabeat begeleid door een ranzige misthoorn. Zo is de plaat ritmisch eigenlijk nog op z'n interessantst. Iets later heeft het dubstep-achtige "Toive" bijvoorbeeld een monsterlijke bas. "Musta Planeetta" is het enige nummer dat je ook bij visite op zou kunnen zetten. Kalme space ambient, niet onaardig, maar ook niet van topniveau, iets wat voor heel Tummaa geldt. Het album is minder vervelend dan ik tijdens het eerste nummer dacht, maar er zijn weinig redenen om 'm vaak te draaien.

Bijna drie jaar geleden werd ik verliefd op een stem. Ik werd door mijn vriendin meegesleept naar een optreden van ene Signe Tollefsen in het kleine Utrechtse cafeetje Flitz. Ik had nog nooit van haar gehoord en haar naam deed me denken aan een hoogblonde Scandinavische zangeres, die weemoedige liedjes zingt over fjorden, zeehonden en lang vervlogen Viking-tijden. De Amerikaans-Nederlandse Signe woont echter gewoon in Utrecht en in haar liedjes is geen zeehond te bekennen. De 28-jarige zangeres studeerde kortstondig filosofie in Engeland, stapte vervolgens over naar klassieke zang om uiteindelijk een opleiding zang en gitaar aan het conservatorium in Amsterdam af te ronden. Tussendoor toerde ze in 2005 als support act van Stephen Malkmus door Europa en won ze in 2006 de publieksprijs en de prijs voor de beste artiest bij de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter. Maar in ieder geval: tijdens het concert in Café Flitz slaagde ze er moeiteloos in om iedereen stil te krijgen. En da's best knap: een warme, rokerige kroeg vol geroezemoes en mensen die een bordje nasi naar binnen proberen te werken, is niet echt de meest geschikte plek voor melancholieke, akoestische liedjes. Maar goed, wat wil je ook met zo'n stem: Signe klinkt als een lekker warm dekentje om dicht tegen aan te kruipen, als een warm kopje chocomel na een lange herfstwandeling. Ik bleef haar met een scheef oog volgen, geduldig wachtend op haar debuutalbum - dat eigenlijk bij toeval het licht heeft gezien. Toen Signe namelijk vorig jaar een gratis concert gaf in het Amsterdamse Vondelpark, stond er toevallig een Amerikaan in het publiek, die behoorlijk onder de indruk was van haar optreden - ook al hoorde hij slechts het laatste liedje. Thuisgekomen in Los Angeles liet hij de muziek van Signe aan enkele vrienden uit de muziekindustrie horen, die eveneens vol lof waren. De Amerikaan (zijn naam wordt nergens expliciet genoemd, maar ik vermoed dat het om Seth von Paulus gaat) nodigde Signe uit om naar Amerika te komen en enkele nummers op te nemen - met haar in september verschenen titelloze debuut als resultaat. Het album bevat dertien tracks, die laveren tussen ingetogen folk noir, sfeervolle luisterliedjes en misschien zelfs een mespuntje alt.country. Een handvol nummers, zoals ''It Smells Of You'' en ''King Of The Fire'', zijn al wat ouder en voor de gelegenheid wat aangekleed, met onder andere René van Barneveld (ex-Urban Dance Squad) op pedal-steelgitaar en Roel Spanjers op accordeon. De meeste tracks zijn echter nieuw en weten zonder uitzondering te overtuigen. Wat het album tot een indringende luisterervaring maakt is de dynamiek van Signe's stem. Lieflijk en rustig (''My Old Man''), wanhopig aanzwellend (''Hooked (You Spit In My Whiskey)''), uit het puntje van haar tenen (''History Class''), melancholisch en breekbaar (''This Is It''), tot bijna angstaanjagend hoog en ijl (''King Of The Fire''). Een beetje zoals Sarah McLachlan, Eva Cassidy en Anneke van Giersbergen - maar dan veel gevarieerder. De instrumentatie is Spartaans, maar precies goed en op het juiste moment verrassend (zoals de prachtige vioolpartij op ''Sweet Tears'', dat overigens vorig jaar ook door Mathilde Santing is opgenomen). En dat geldt eigenlijk ook voor de songteksten, die alle facetten van de liefde bestrijken en op een onopvallende manier alle nummers bij elkaar houden. Kortom, Signe lost alle hooggespannen verwachtingen in en verdient een plekje in de harten van iedereen die van mooie liedjes houdt - en wie doet dat niet?

Het is bij Lynyrd Skynyrd bijna onmogelijk om Het Ongeluk weg te denken. De band was al op weg naar een legendestatus toen in 1977 het vliegtuig met de band neerstortte en drie leden het leven lieten. Onder hen was zanger/songwriter Ronnie van Zant. Hoe cru ook, vanaf dat moment was Lynyrd Skynyrd zéker een legendarische band. Toen jongere broer Johnnie van Zant de band weer bij elkaar haalde, was een voorwaarde van de weduwen van Ronnie van Zant en Steve Gaines dat er minstens twee originele leden in de line-up zouden moeten zitten om de naam Lynyrd Skynyrd te mogen gebruiken. Na het overlijden van Billy Powell eerder dit jaar - nog wel te horen op dit album - zijn dat er nog maar twee: Gary Rossington en gitarist Rickey Medlocke (ex-Blackfoot, en destijds korte tijd drummer van de band). Het vorige album dateert uit 2003, dus het is niet uit te sluiten dat God & Guns het laatste studio-album zal zijn. Het begin van het album doet vermoeden dat dat geen gemis zou zijn. "Southern Ways" - geschreven door John 5 - bevat namelijk zoveel southern rock-cliché's dat ze het nummer zelf in hun slaap hadden kunnen schrijven. Gelukkig wordt het verderop beter. "Skynyrd Nation" is een heerlijk anthem, "Floyd" is een lekkere semi-akoestische ballad. "That Ain't My America" en het titelnummer zijn prima, maar zijn tekstueel de rednecksongs die je verwacht. Met de tekst 'You can take your change on down the road and leave me here with mine' is wel duidelijk dat ze niet voor Obama hebben gestemd. Natuurlijk, muzikale cliché's blijven in ruime mate aanwezig, maar dat is in dit genre onvermijdelijk. Feit blijft dat Lynyrd Skynyrd nog steeds een van de beste vertolkers ervan is, ook op God & Guns. De hele lange solo's zijn verdwenen, maar in een strakke en dynamische productie van Bob Marlette (Iommi) en met een goede afwisseling tussen ballads en mid-tempo songs is dit een degelijk album in een superbe uitvoering. Van mij mag er in elk geval nóg wel een studio-album komen.

Heel graag had ik Rufus Wainwright live aan het werk gezien tijdens de tournee die volgde op het uitbrengen van Release The Stars. Het zat er helaas niet in voor mij. Met de live-dvd en cd Milwaukee at Last!!! kan dit een beetje goed gemaakt worden. Het is geweldig om Rufus aan het werk te zien op het podium van het prachtige Pabst Theatre in Milwaukee. Flamboyant en gevat windt hij de zaal niet alleen zingend, maar ook pratend om zijn vinger. Van extravert tot ingetogen, showman Rufus neemt je een concert lang mee in zijn achtbaan. Vanaf de uitbundige aftrap "Release The Stars" met gelijk heerlijk tetterend koperwerk tot de vanzelfsprekende afsluiter "Gay Messiah" (afgesloten met een natte zoen voor het publiek) is het een groot theatraal festijn, met Wainwright als terechte, stralende middelpunt. God, wat heeft die man vooral live óók een dijk van een stem. Prachtig ook dat als hij "Leaving For Paris no.2" verstild brengt en je een speld in de zaal kunt horen vallen. Wat wel jammer is, is dat er steeds backstagebeelden tussen de nummers door gemixt zijn. Dat neemt zelfs Rufus af en toe een beetje de wind uit de zeilen. . Toch wordt dit foutje met gemak weggepoetst door de sprankelende show. Maar wat wil je ook met zo'n geweldige performer die gebackt wordt door een uitmuntende band? Het zal niemand verbazen dat zonder het feest op het podium Rufus op de cd, waarop overigens maar 10 nummers terug zijn te vinden, ook overtuigend klinkt. Van mij had het zelfs een dubbelaar mogen zijn - op de dvd staan 23 tracks die goed zijn voor tweeëneenhalf uur dikke pret. De volgende keer houdt geen enkel 'conflict of schedules' me meer uit de zaal als deze held in Nederland op komt treden. That's a promise.

Dat we in Nederland een bandje hebben dat The Gasoline Brothers heet, zal u niet ontgaan zijn. Tenzij u echt diep onder een steen gezeten heeft. De band heeft namelijk uitgedokterd hoe de hypemachine werkt en plotsklaps was er zelfs airplay voor de band. Dankzij een wielrenner die Nederlands Kampioen werd en The Gasoline Brothers die als belofte een nummertje moesten schrijven en dat bekwaam deden. Het nummer, "There it Goes (for Koos)" werd op het nippertje aan het nieuwe album Tsk! toegevoegd. Want een gevoel van timing valt de jongens niet te ontzeggen. Een spontaan hitje scoren net op het moment dat de nieuwe plaat uit komt. "There it Goes (for Koos)" misstaat overigens niet op de plaat en blijft keurig in het genre. Tsk! is van een constant niveau, maar kent geen echte uitschieters en duurt met een kleine drie kwartier net lang genoeg. Het lekkere lo-fi randje is een puike bonus. Echter, The Gasoline Brothers is wel een van de weinige Nederlandse bandjes die in de buurt van mijn helden Posies en Buffalo Tom komen dus ik ben er dik tevreden mee. En Koos ook. Die komt misschien wel meezingen bij de cd-presentatie. Dan zingen wij wel mee met "2-5 Tuesday". U kunt thuis vast oefenen want de plaat is reeds gratis te downloaden…

File Under gaf kaarten weg voor de cd-presentatie in Ekko icm het hele oeuvre van The Gasoline Brothers. Daarvoor ben je nu te laat.

Toen Steve Morse zo'n dertien jaar geleden ermee instemde om Deep Purple te versterken, was mijn eerste gedachte 'oh jee, dit gaat ten koste van zijn solo-albums'. En ja hoor, daar waar er eerst om het jaar een cd verscheen, moesten we sindsdien veel langer wachten op een nieuwe release. Ditmaal duurde het zelfs vier jaar. Maar goed, genoeg geklaagd, Out Standing in Their Field is eindelijk uit en het resultaat mag er wederom zijn. Biedt de cd iets dat we nog niet eerder van hem hebben gehoord? Welnee! Vinden we dat een probleem? Welnee! Morse is al sinds jaren één van mijn favoriete gitaristen en ook hier laat hij weer horen waarom. Bijgestaan door zijn trouwe virtuoze vriendjes Dave LaRue op bas en Van Romaine op drums trakteert hij de luisteraar op een bonte mix van snelle, compacte en griezelig strak gespeelde rock-instrumentals, afgewisseld met rustigere lyrische nummers, en zelfs een opzwepend country-uitstapje alsof zijn oude band Dixie Dregs nooit uit elkaar is gegaan. Tot slot laat Steve (is het u ook opgevallen dat zoveel goede gitaristen Steve heten?) nog even fijntjes horen waartoe hij in staat is op de akoestische gitaar. Het zwaar op barokmuziek leunende slotstuk is vooral een lesje in nederigheid voor akoestische amateurgitaristen zoals ikzelf. Een les waar ik de komende maanden nog regelmatig wanhopig aan zal terugdenken als ik 's avonds laat in mijn muziekkamer weer zit te zwoegen op de zoveelste onmogelijke passage in een luit-suite van Bach. En bedankt, Steve!

Thoughts Of A Secluded Mind is het debuutalbum van de Zweedse band One Without. De twaalf nummers op het net iets meer dan 53 minuten durende album vormen een solide geheel. Een zangeres, Catrin Feymark, met een goede cleane zangstem. Dat klinkt helemaal niet verkeerd denk ik bij mijzelf, erg aangenaam om naar te luisteren. Ze wordt regelmatig bijgestaan door de screams van gitarist Kenny Boufadene, maar deze zijn redelijk naar achteren in de mix geplaatst. De stevige, maar met name melodieuze female fronted rock/metal, met een beetje death metal inslag, blijft hierdoor toch behoorlijk toegankelijk. One Without is te vergelijken met bands als Lacuna Coil en Beseech, maar misschien nog wel het meest met Deadlock, zij het wat minder experimenteel. De muziek is verder meer dan prima te noemen, hooguit dat ze op een volgend album nog wat kunnen werken aan een eigen stijl, en er meer originaliteit in kunnen brengen. Deze plaat moet je gewoon lekker opzetten en genieten als geheel en niet van bepaalde nummers in het bijzonder.

New Order is dood. Lang leve Bad Lieutenant. Toen het in 2007 na jaren kibbelen dan toch eindelijk tot een smerige scheiding kwam tussen bassist Peter Hook en voorman Bernard Sumner was duidelijk dat er geen nieuw werk van New Order meer zou komen. Beide heren gingen meteen aan het werk met nieuwe projecten. Hook is druk met allerlei Factory-gerelateerde initiatieven en het debuut van zijn gelegenheidsband Freebass. Sumner ging met ex-Marion gitaristen Phil Cunningham en Jake Evans aan de slag, met als resultaat Never Cry Another Tear. ‘This album is very important to me' aldus Sumner in de bio. Zeker gezien deze opmerking is het onbegrijpelijk en eigenlijk onvergeeflijk dat zijn teksten opnieuw van een ongezien laag niveau zijn. De stuntelige rijmelarij van Sumner die in het recente werk van New Order ook al regelmatig de kop opstak, bereikt bij Bad Lieutenant een nieuw dieptepunt. Het is een smet op een verder uitstekende plaat. Veel ruimte wordt gegeven aan de zang van Jake Evans, die op de laatste twee nummers zelfs alle zang voor zijn rekening neemt. Het nummer "Shine Like the Sun" begint als een kruising tussen New Order's "Love Vigilantes" en een Echo & the Bunnymen-deuntje met de zang van Elbow's Guy Garvey en op de prachtige afsluiter "Head into Tomorrow" lijkt John Squire op gitaar mee te doen. Verder doen de nummers op Never Cry Another Tear toch vooral denken aan het geluid van het zwaar ondergewaardeerde Electronic, Sumner's eerdere project met Johnny Marr. Zonder Hook lukt het dus prima. Wie zal er nu nog een traan laten om New Order?