De laatste dag opende voor ons laatkomers (dank u, voetbalsupporters van FC Utrecht) met William Fitzsimmons, de eerste uit het rijtje droefsnoeten dat Tivoli/De Helling op deze herfstige zondag bevolkte. Drie platen op zak, een zware, zwarte baard en een sombere oogopslag. Wat wil je ook als je kind bent van twee blinde ouders die in jouw pubertijd gaan scheiden. Met een opleiding psychotherapie op zak mislukt ook zijn eigen huwelijk. Met zijn muzikale carrière lijkt het wel crescendo te gaan, afgaand op de volgepakte zaal. De zwartgallige grapjes tussendoor zorgen ervoor dat het geen sombermans kerkdienst wordt, maar een stijlvol, zondags optreden.

Zwarter dan de baard van Fitzsimmons zijn de liedjes van Micah P. Hinson. Afkomstig uit Abilene, Texas en in zijn jongere jaren een groot fan van het na hem optredende South San Gabriel. Hinson doet het alleen met zijn basale gitaarbegeleiding en zijn diepdoorrookte stem. Openend met "Are You Lonesome, Tonight?" bestaat de set verder uit bijna alleen maar mooie, donkere liedjes, vol zelfspot en humor gebracht. Na elk nummer draait hij zich om om in zijn notitieboekje te kijken wat hij nu zal spelen. Zo komt hij tot een niet geheel passende cover van Leonard Cohen's "Susanne". Niet dat Hinson de meester naar de kroon steekt, maar de naar het zweverige neigende teksten van Cohen passen niet bij zijn oh zo oprechte zieleroerselen.

Mimes of Wine is officieel een band, maar is toch voornamelijk een project van zangeres en pianiste Laura Loriga. De debuut-cd Apocalypse Sets In bevat tien door Loriga geschreven mijmeringen op piano, waarbij ze over de haast vormeloze pianopartijen heen mompelt, zucht, praat en zingt. In de achtergrond spelen hier en daar wat muzikanten mee, die op een prachtig verstilde manier de toch al erg ijle sfeer weten te benadrukken. Echt structuur kijgt het nergens, de muziek blijft dromerig voortkabbelen, maar dat is zeker geen nadeel te noemen: Loriga is in staat om de aandacht direct vanaf de eerste tonen op te eisen om deze vervolgens ruim 50 minuten vast te houden. Voor een cd waarop nauwelijks echte liedjes voorkomen, is dat een hele prestatie. Wat maakt het dan zo bijzonder? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. De piano klinkt een beetje vals, als een slecht gestemde honky-tonk uit een oude film, zelf zit ze er in de hoge noten ook nogal eens vol overtuiging naast, en toch zit ik ademloos te luisteren. Geen muziek voor elk moment van de dag, trouwens. Over het algemeen gold voor mij: hoe later op de dag, hoe beter. Maar ook hiervan weet ik niet goed wat dat nou precies betekent... U merkt het al, uw recensent heeft het moeilijk gehad met deze muziek, die boven alles de luisteraar in verwarring achterlaat. Ik heb er vaak naar geluisterd de afgelopen weken, kon daar ook moeilijk mee stoppen, maar toch verwacht ik de cd niet in mijn jaarlijstje terug te vinden. Deze muziek beter leren kennen was een vreemde ervaring, waarbij ik haast als een mot naar een vlam getrokken werd door de betoverende onzuiverheid... Vraag me over een paar maanden nog maar eens of het ook een prettige ervaring was.

Omdat het geluid van het Haarlemse Heist op het eerste gehoor sterk doet denken aan Queens of the Stone Age heb ik bij wijze van test het debuutalbum van Heist in een random playlist gezet samen met het debuutalbum van Them Crooked Vultures. En wat valt op? Ten eerste doen beide bands eigenlijk weinig voor elkaar onder, ondanks het feit dat de gemiddelde leeftijd van de TCV's meer dan het dubbele is van die van de Heisters. Ten tweede blijft de psychedelica van Them Crooked Vultures bij Heist godzijdank achterwege. Ook is Razorblade Lemonade over de gehele linie een stuk strakker en ruiger, met uitzondering van het meer ingetogen "Lies on Display". Tussen de power en impact van Heist maken de nummers van de TCV's soms bijna een uitgebluste indruk. Het Engels van de teksten van Heist doet wel wat houterig aan, maar dit is echt het enige minpuntje op dit indrukwekkende album. Van het geweldige geluid tot het fraaie artwork, alles ademt een enorme ambitie en inzet uit. Razorblade Lemonade is een album om heel veel, en vooral heel erg hard, te draaien. Een geweldig debuut!

Storm
FS Blumm @ Le Guess Who?

Bas
Karma To Burn @ Speedfest, Eindhoven

Ewie
Isbells - Isbells

Ludo
The Antlers - Hospice

Gr.R.
A place to bury strangers @ le guess who 09

Ramon
Fucked Up @ Le Guess Who? 2009

André
Ane Brun - Live At Stockholm Concert Hall

Prikkie
Tori Amos - Midwinter Graces

Stonehead
Todd Rundgren - A Wizard, A True Star

DubbelMono
Colin MacIntyre - Island

ForestSounds
Ralph Rousseau Meulenbroeks - Gambomania

Zo nu en dan krijg ik wel eens een linkje doorgestuurd van vrienden, die denken dat ze iets hebben gevonden wat mijn muzikale smaak kan waarderen. Helaas word ik daar niet altijd meteen warm van. Deze keer kreeg ik echter een link van een bandje dat opereert aan de andere kant van de grote plas, New York om precies te zijn. Deathalizer noemen ze zichzelf en in hun bio staat vermeld dat zij beginnen waar Metallica en Pantera afhaakten. En dat wekte toch enigszins mijn interesse. Op hun EP It Dwells Within maken ze die stelling in ieder geval waar. Want net als hun Bay Area-helden gaan ze op volle snelheid van start. Opener "The angels fall's" begint akoestisch maar slaat al snel om in een snelle thrash-klassieker. Als dan zanger Enmanuel Vanderlinder ook nog eens zijn bek open trekt zou je zweren dat je een jonge James Hetfield hoort. Dat is meteen het enige manco van de band, bijster origineel is het allemaal niet. Al zijn de zes nummers op deze zelf geproduceerde EP al van een betere kwaliteit dan bijvoorbeeld Metallica's laatste. Ook de productie is van een zeer hoge kwaliteit. Er is een goede verhouding gevonden tussen gitaren, drum, bas en vocalen zonder meteen in een muur van geluid te verzuipen. Tekstueel tappen ze ook uit hetzelfde vaatje als hun grote voorbeelden.'I hear the shadows crawling back again/Death breathe ain't coming from the cold' wordt in harmonie gezongen op "Crawling back in". De band zit nog zonder platendeal. Dit ze heeft doen besluiten om deze EP op zijn Radiohead's te releasen. Geef er voor wat je het waard vindt. Ik stel voor een prijs van rond de 12 euro, dat is ongeveer de helft van wat je voor Death Magnetic betaalt bij de landelijke cdwinkel-keten. Want als James, Lars, Kirk en Robert deze EP te horen krijgen zullen ze zich toch wel even achter hun oren krabben, waarom zij eigenlijk dit niet hebben kunnen maken. En die platendeal zal denk ik ook niet lang op zich laten wachten.

Twee jaar geleden maakte de Engelse folkzangeres Nancy Elizabeth Cunliffe indruk met Battle and Victory, een plaat die zich sluipenderwijs in de hersenpan nestelde en door collega-weblogger Caleidoscoop zelfs tot een van de tien beste platen van dit decennium wordt gerekend. Ikzelf sprak toen van een eerste stap richting victorie. In het geval van deze nieuwe cd zou ik 't echter op een gewaagde stap houden en misschien wel een klein stapje terug. Al blijf ik aarzelen over dat laatste statement: er is iets met de platen van Nancy Elizabeth dat je ze steeds wil opzetten, net zolang tot ze volledig tot je doordringen. Maar ze maakt het de luisteraar dit keer moeilijk. De minimalistische opener "Cairns" voorspelt het al, Cunliffe heeft de boel gestript van elke mogelijke ballast. Ik denk niet eens dat ze zoveel minder instrumenten heeft ingezet, maar alles vloeit in elkaar over tot een simpele basis van toetsen en daarover die prachtige stem. Als er in "Canopy" plots een trompet klinkt, springt die er meteen zo uit dat de melodie iets magisch krijgt. Het exacte moment laat zich lastig vastpinnen: misschien is 't meer een algemeen gevoel. Hoe dan ook, ergens treedt er hier echter een zekere saaiheid op die Nancy Elizabeth doet afdalen naar het niveau van iemand als Tiny Vipers. Daar staat niettemin nog altijd genoeg moois tegenover. "Canopy" is een verbeterde versie van Laura Veirs en een liedje als "Ruins" mag dan uit bijna niets bestaan, de vijf minuten fladderen toch op indrukwekkende wijze voorbij.

Jeff Scott Soto heeft een paar lastige jaren achter de rug. Hij werd bij Journey binnengehaald als opvolger van Steve Augeri, maar moest uit een interview met Neal Schon vernemen dat hij ontslagen was. Net toen er een afscheidstournee was aangekondigd van zijn band met bassist Marcel Jacob, Talisman. Na enige tijd waren Scott Soto en Jacob toch weer in gesprek over een nieuw album van Talisman, toen Marcel Jacob zich het leven benam. Toch is hij niet stil blijven zitten, want na het solo-album Beautiful Mess en het nieuwe Trans-Siberian Orchestra-album Night Castle is dit alweer het derde album in een jaar tijd. En een dezer dagen verschijnt er nog een dubbellive-album ook. W.E.T. is een typisch Frontiers-album: je kiept een paar bekende namen bij elkaar, verzint een naam en hupsakee, we hebben een nieuw project. De bekende namen zijn hier behalve Scott Soto Robert Säll, gitarist van Work Of Art en Erik Martensson (zanger van Eclipse). Work Of Art - Eclipse - Talisman = W.E.T., inderdaad. Säll is overigens amper te horen op het album, in tegenstelling tot Martensson, die hier het gros van de instrumenten voor zijn rekening neemt. Getweeën zijn ze echter wel verantwoordelijk voor de songs, die Scott Soto op het lijf geschreven zijn. Machtig Galmende Stadionrock, dat is het. Muzikaal heeft het precies de juiste mate van bombast, dat helpt, maar het had ook gewoon als solo-album van Scott Soto kunnen worden uitgebracht. Mid-tempo bombast, balladbombast en powerbombast hebben geleid tot een album dat volgens Scott Soto het album met Journey had kunnen zijn. Daar heb ik overigens mijn twijfels over, al heeft "Running From The Heartache" alles van een Journeysong. Voor de afwisseling is dit echter een project dat wèl geïnspireerd klinkt, ook al zijn de songs precies wat je verwacht. De zanglijnen passen Scott Soto als een handschoen, terwijl de muziek killerriffs kent en niet te braafjes is geproduceerd. W.E.T. als opvolger van Talisman? Van mij mag het.

Het is vroeger donker, de temperatuur is lager en de kans dat je nat wordt als je buiten loopt is wat groter dan een maand of wat geleden. Inderdaad het is herfst. En als het herfst wordt dan veranderd mijn muzieksmaak nogal drastisch. Dan luister ik minder naar hippe werkjes, maar grijp ik vaker terug naar ouder werk en andere genres. Zoals daar is de sympho. Voorheen lagen er dus vooral symphoplaten in de Dikke Seat (met Porschemotor) als ik door weer, wind en donkere nachten naar huis scheurde, tegenwoordig staat er sympho op de iPod als tegen de beukende wind in naar huis fiets. Want de Dikke Seat is niet meer. En à propos, het dreigde zelfs even een puike symphoherfst te worden. We zouden verrast worden met een nieuwe Transatlantic, een nieuwe Tangent en zelfs een nieuwe Parallel or 90 Degrees! Ik ken slechtere herfst.Transatlantic trapte af en die viel helaas tegen. Opgewarmde restjes van de heren Morse en Stolt en het wordt nu echt tijd dat ze een zanger(es) kopen. Dan The Tangent maar. The Tangent is met ingang van Down and Out in Paris and London een volledig Engelse band en dat hoor je. Alle knakkers uit Zweden hebben de band verlaten en dat hoor je. Er wordt iets minder virtuoos gemusiceerd, maar The Tangent klinkt hechter. De band klinkt nu voor het eerst als een echte band en niet als een project dat in diverse landen is opgenomen. De plaat klinkt ook Engelser dan voorheen en in ieder geval ligt de sound weer dicht bij de Canterbury-roots waar Andy Tillison dit project voor opgezet heeft. Down and out is dit keer eens geen conceptalbum, al refereert Tillison in het titelnummer wel naar karakters uit eerdere nummers en gaan ook de andere nummers niet over de liefde of andere banale feiten. Het geheel is echter minder pretentieus dan voorganger "Not as good as the book" en daardoor beter behapbaar. Zoals gezegd, minder virtuoos dan bijvoorbeeld Transatlantic, maar wel veel hechter. En ja, ook Andy giert zingend weer regelmatig uit de bocht. Dat lijkt niet te voorkomen in de sympho. Maar als u dan toch een progplaat wilt kopen dit jaar, dan zou ik voor Down and Out in Paris and London gaan, omdat daar nog echt ambachtelijk aan gewerkt is, in plaats van opwarmde ouwe prak. Perfecte muziek dus om tegen weer in wind te beuken. Ik geloof dat ik nog maar een stukje ga fietsen…

Op zijn vorig jaar verschenen tweede album AtmoSphere verkeerde Michel van Osenbruggen (beter bekend als Synth.nl) in hoger sferen - en dat mag je letterlijk nemen: de cd neemt je mee op een fascinerende reis door de verschillende atmosferische lagen. Met zijn nieuwe album gaat Van Osenbruggen de diepte in. OceanoGraphy is een conceptalbum over de diverse oceanen en de wezens die zich in de diepten ophouden. Net zoals zijn voorganger bevat OceanoGraphy vriendelijke, 'open' elektronische muziek, waar niemand zich een buil aan kan vallen. Voor de verandering eens een keer geen ellenlange excursies in een parallel kosmisch universum, maar nummers die gemiddeld zes minuten duren en op smaak worden gebracht met subtiel geïntegreerde natuurgeluiden en samples (walvissen in bijvoorbeeld ''Megaptera'' of geluiden van Michels duikboottrip in het titelnummer), relaxed voortkabbelende beats, sfeervolle ambient en af en toe een synthsolo. In vergelijking met AtmoSphere en vooral Synth.nl's debuut Aerodynamics (2007) is het tempo op OceanoGraphy wat rustiger en liggen de Jean-Michael Jarre-invloeden er minder dik bovenop (eigenlijk zijn alleen nog op ''Carcharodon'' en ''Pacifico'' overduidelijke Jarre-echo's te horen). Michel van Osenbruggen schurkt tegen de uitwaaierende, licht melancholische klanktapijten van Vangelis en Vlaming Frank Van Bogaert aan, maar klinkt bovenal steeds meer als... Synth.nl. En aangezien al die moderne elektronische muziek nogal op elkaar lijkt, is dat een prestatie van formaat. Kortom, mijn toch wel enigszins hooggespannen verwachtingen worden met OceanoGraphy moeiteloos ingelost, hoewel Michel de originaliteitsprijs nooit zal winnen. Voeg daarbij de uitstekende geluidskwaliteit en mastering van Groove.nl-labelbaas Ron Boots en het is duidelijk dat Synth.nl klaar is voor een wereldwijde doorbraak - voor zover je daar bij elektronische muziek tenminste over kunt spreken. Overigens gaat een gedeelte van de opbrengst van het album naar het Wereld Natuur Fonds.

Tot slot: in mei 2010 moet het vierde Synth.nl-album alweer verschijnen. Dat zal compleet gevuld zijn met lauwwarme synthesizercovers van uitgekauwde klassieke deuntjes als Pachelbells ''Canon in D'' en Vivaldi's ''Primavera (Lente)''. Niet zo'n heel goed idee, als je het mij vraagt...

Ze zijn van ver gekomen, die Rx Bandits. Jaren geleden begonnen als een ska-bandje, zijn ze nu alweer zes platen verder en inmiddels op toernee met Dredg. En, niet geheel onbelangrijk, inmiddels maken ze geen ska meer, maar spannende rock die zich prima laat vergelijken met At The Drive-In. Hun energieke rock, die ook live van het podium af spat, kent allerlei verrassende wendingen in de vorm van tempowisselingen, Spaanse teksten ter afwisseling van de Engelse, instrumentale intermezzo's die niet zouden misstaan op een symfonische-rock-cd en natuurlijk ook nog steeds hier en daar een uitstapje naar dubreggae of ska. Misschien dat het hier en daar wat al te bedacht klinkt, maar het wordt nergens vervelend, omdat het plezier van het maken van de cd er doorheen klinkt. Waar niet goed over nagedacht lijkt, en wat vooral ook heel jammer is, is dat de plaat opent met twee standaard rechttoe-rechtaan punkrocknummers, waardoor de drang om verder te luisteren al snel afneemt, terwijl zich juist pas daarna een prachtig dynamisch album ontspint dat van begin tot eind spannend blijft om naar te luisteren, met bovendien prima vocalen van Matt Embree. Nu At The Drive-In uit elkaar is en The Mars Volta die leemte net niet heeft opgevuld, is er gelukkig Rx Bandits nog.

Laat ik beginnen met een bekentenis: tot aan het moment dat ik We Are Square in handen kreeg had ik nog geen plaat van C-Mon & Kypski gehoord. Bij mij staan C-Mon & Kypski vooral op de radar vanwege hun weergaloze live-reputatie. Maar voor wie denkt dat een studioplaat van dit viertal dan per definitie tegenvalt: in het geheel niet. In een interview met de Volkskrant enkele weken vertelden de bandleden van C-Mon en Kypski dat ze voor dit album voor het eerst 'uit de computer' zijn gestapt en dat de plaat helemaal live is ingespeeld. Helemaal kloppen doet het niet (die samples moeten toch ergens vandaan komen), maar het is een prachtig, romantisch beeld: via krantenadvertenties, prikbordmeldingen en Marktplaats alle instrumenten op het westelijk halfrond verzamelen, ze opstellen in een flat op zes hoog achter en spelen maar. Des te verrassender is het daardoor dat We Are Square allerminst klinkt als een ingetogen huiskamerplaat. Integendeel: het resultaat van deze werkwijze is een rijk, veelzijdig mozaiek aan geluid van veelal instrumentale songs. Daar waar C-Mon & Kypski vocalen gebruiken (de samenzang in "China" en "High On A Wire" bijvoorbeeld) is het een welkome aanvulling. Wat meer is, de songs op We Are Square meanderen fijn alle kanten op, zonder dat de samenhang daarbij verloren gaat. Een sprekend voorbeeld hierbij is bijvoorbeeld "Travelling Birds", dat begint als een vergeten productie van Modern Talking en eindigt als een muziekstuk dat op de soundtrack van Amerikaanse soaps als Dynasty niet zou misstaan. Tel daarbij op de talloze samples (waarbij fragmenten uit Fargo en Captain Jack's Drill Instructor de leukste zijn) en je kunt niet anders concluderen dan dat We Are Square een geslaagd project is. Blijft natuurlijk de vraag hoe de band dit alles in een live-set gaat inpassen. Simon Akkermans, de C-mon van dienst, zei in het eerder genoemde Volkskrant-interview al dat het "godsonmogelijk" zou worden om de plaat live te spelen en dat de live-set "helemaal vanaf de grond" wordt opgebouwd. Kortom, grote kans dat u weer op een nieuwe muzikale reis wordt meegenomen wanneer C-Mon & Kypski uw plaatselijke poppodium aandoen.

De In A Cabin With-serie die ontsproten is aan het brein van Maarten Besseling blijft met zeker voor de snelheid waarmee de releases verschijnen verbluffend sterke albums afleveren. De laatste is het hut-project van het Groningse The Black Atlantic. Dit is een band geformeerd rond de ijle zang van Geert van der Velde. Hij ging in een hutje met onder andere Kim Janssen die naar het schijnt tegenwoordig permanent deel uitmaakt van de band. Meesterzet! Want de geweldige stem van deze singer/songwriter is een prachtige aanvulling op de ook al niet bepaald misselijke stem van Van der Velde. Door die samenzang van (vaak) hoge stemmen komt al snel de naam van Bon Iver om de hoek kijken. Zo goed als zijn vorig jaar verschenen plaat For Emma, Forever Ago vind ik Reverence For Fallen Trees niet, maar het komt best dicht in de buurt. En dat is een prestatie op zich. Naast Bon Iver ontkom je er niet aan om ook de IJslandse pracht van Sigur R�s aan te halen als referentie. Gelijk bij de verstilde klanken gevolgd door de pastorale samenzang in het openingsnummer "Baiulus" slokt de plaat me net zo zijn eigen wereld in waar het leven intens beleefd wordt en onthaasting en reflectie de spil van het bestaan. De natuur is er wonderschoon en altijd ontluikend is en wordt veelvuldig bezongen. Ze wekken bij mij een zelfde gevoel van weemoed op die dat woord een positieve lading geeft. Een plek om altijd naar terug te verlangen.

De line-up van Little Women bespeelt een alt-saxofoon, een tenor-saxofoon, een gitaar en een drumstel. Dat ruikt bij voorbaat al naar jazz denk je dan. Dat klopt ook volkomen. Maar Little Women maakt wel jazz die je liever niet voorschotelt aan kleine meisjes. Wat dit kwartet laat horen op hun debuut-cd Teeth is namelijk meer om je tanden op kapot te bijten dan om even gemoedelijk naar te gaan zitten luisteren. Daarvoor vergt Little Women veel te veel van je oren. Af en toe heeft de band dat hoekige dat De Kift ook in zich heeft, maar dat komt waarschijnlijk vooral ook door de klankkleur van de gitaar van Ben Greenberg die net zo krassend klinkt als bij die Noord-Hollandse trots. Maar waar de muziek van De Kift bol staat van de pakkende melodielijnen, staat het in vier delen gehakte Teeth vol met free-jazz die aanschuurt tegen kont-tegen-de-krib-kerende punk, noise en metal. De cd duurt dan misschien maar twintig minuten, maar na die tijd voel je je compleet uitgewoond. Of herboren, maar dan ben je wel een uitzondering vrees ik...

Zelfs voor een gerontorocker als ik zijn er bands die van voor mijn tijd zijn. Of je zo'n band alsnog ontdekt, is dan vooral afhankelijk van toevalsfactoren. Kom je iemand tegen die je de muziek laat horen? Wordt een band vaak genoemd in combinatie met een van je favorieten, zodat je toch eens gaat luisteren? In mijn geval is er ook nog de optie dat ik een cd ter recensie toegestuurd krijg. Ik prijs me gelukkig dat ik de nieuwe Alquin ter recensie toegestuurd kreeg. De naam kende ik uiteraard al jaren, maar de muziek was me altijd ontgaan. 37 Jaar na hun debuut was het dan zover, met het nieuwe album Sailors and Sinners. Na Blue Planet uit 2003 is dit het tweede studio-album van na de reünie, met op bassist Walter Latupeirissa na allemaal mannen van het eerste uur. Gek genoeg hoor je aan de muziek meteen dat het oude rotten zijn. Simpelweg omdat je nergens het gevoel krijgt dat ze iets te bewijzen hebben, zonder dat dat ook maar een moment leidt tot stukken die niet tot in de puntjes zijn afgewerkt. Nee, vuige rock is het niet, maar tam of bezadigd is het daarmee beslist ook niet. Fraaie prog/pop/rock, stevig geworteld in de blues, die met opvallend ontspannen vakmanschap gebracht wordt. Orgel, gitaar en sax bewegen zich moeiteloos van voorgrond naar achtergrond en terug, waardoor elk van tijd tot tijd in de schijnwerpers gezet wordt wanneer dat past. Tel daarbij op de fraaie harmonieën en je krijgt songs die zich bijna vanzelfsprekend in je achterhoofd nestelen om daar nog uren door te klinken. Mijn favorieten zijn "Not In A Million Years" en "Money In The Bank", maar zwakke broeders zitten er eenvoudigweg niet tussen. Sailors And Sinners ademt vanzelfsprekende klasse uit al zijn poriën, die je - alle leuke jonge retrorockbands ten spijt - alleen maar met vele jaren ervaring opdoet. Mij rest niet anders dan de heren mijn excuses aan te bieden dat het me 37 jaar gekost heeft om ze te ontdekken...

File Under geeft cd's weg van Alquin in alweer een nieuwe prijsvraag

Met de release van The Sparrow And The Crow zijn we in Nederland ook eindelijk bij qua releases van Fitzsimmons. Om dat te vieren komt hij de komende weken enkele optredens doen hier. Ik hoop dat ik de kans krijg er een mee te pikken, want van zowel Goodnight als The Sparrow And The Crow heb ik enorm genoten. Ik kan me echter wel voorstellen dat er voor Fitzsimmons prettiger dingen zijn om mee op tournee te gaan dan met deze cd. Gelijk in de openingszinnen van "After Afterall" (een reprise van "Afterall" van Goodnight) geeft Fitzsimmons bloot wat de thematiek van deze plaat is: luduvudu. 'I still love you / I still want you / I still need you / After All', zingt hij op zo'n manier dat je als vrouw 'em gelijk weer in je armen zou sluiten. Fitzsimmons vergelijkt zichzelf met The Crow, The Sparrow wordt gezongen door Priscilla Ahn en Caitlin Crosby. Je zou willen dat alle kraaien zo zouden klinken, want Fitzsimmons is de ideale combinatie van Elliott Smith, Sufjan Stevens en Samuel Beam die baardmans van Iron & Wine. Zalvende zang, zacht aangeslagen piano en gitaar en spaarzame drums, op het eerste gehoor zou je ze bijna afdoen als saai. Maar dan maak je een grote fout, want de manier waarop Fitzsimmons verhaalt over hoe hij niet meer met, maar ook niet meer zonder zijn ex-vrouw kan leven geeft de nummers keer op keer een fraaie treurige (maar helaas ook macabere wending. 'Until when we both are ghosts I'll miss you', zingt hij in "The Will Never Take The Good Years". Ai, pijnlijk.

"We hebben nog een album klaarliggen, hebben we eigenlijk al te lang niets mee gedaan" was zo'n beetje de boodschap in de comments bij deze recensie. Was getekend: Puin + Hoop, het Nederlandse drone/improv trio met de niet te googelen naam. En waarom dan, beste jongens van Puin + Hoop? Waarom nieuw materiaal zo lang achterhouden voor de steeds nieuwsgieriger wordende buitenwereld? Want erg nieuwsgierig was ik zeker na al die dronepracht die het drietal het afgelopen jaar heeft uitgebracht. Daarom doen we er nu direct maar twee tegelijk, moeten ze hebben gedacht. En dat was een buitengewoon goede gedachte, want opnieuw bewijst Puin + Hoop ze geweldig goed zijn in het maken van abstracte drones, wonderlijke soundscapes en geïmproviseerde ambient. P+H+Ph bestaat uit een zestal waanzinnig mooie geluidsexploraties die soms doen denken aan de geluidskunst van Supersilent (inclusief trompet!) en Dopplereffekt ten tijde van Linear Accelerator, en dan weer aan de meer ingehouden en ontroerende ambient van Machinefabriek. En het mooie is: Puin + Hoop doet dat op een minstens zo hoog niveau als de inspiratiebronnen. Wonderbaarlijk mooi, zeker in tracks als "Effect Me" en "Stervende Stofzuiger". En dat geldt ook voor de live-registratie van hun eerste live-optreden Live at Zaal 100; wat ruwer wellicht, ietwat abstracter, maar evenzeer boeiend en fascinerend tot de laatste geluidseruptie. Geïmproviseerd van de eerste tot de laatste minuut, schuurt het, weerkaatst het, zweeft het, dronet het op een ingehouden manier die veel zegt over de kunst van het weglaten die Puin + Hoop zeer goed beheerst. Bijzonder sterk allemaal, en dan druk ik me zacht uit; tijd voor labels als Rune Grammofon, Type of Touch? Dacht het wel.

Voordat we gaan beginnen met het verslag van Crossing Border 2009, allereerst een blijk van hulde aan de NS. Het NS-Nachtnet is dermate verbeterd ten opzichte van de voorgaande jaren dat je al binnen anderhalf uur van Den Haag naar Utrecht kunt komen. Dat is toch een uurtje sneller dan vorig jaar. Kortom, nog minder redenen voor de thuisblijvers om thuis te blijven. Al was het feit dat het weer uitverkocht was, dat natuurlijk wel.

Een cd met slechts één instrumentaal nummer van bijna veertig minuten, dat gedomineerd wordt door akoestische gitaar en piano: dan heb je aan mij geen kind meer. Amerikaanse jazz-improvisator Jim O'Rourke schotelt het me voor, en het is voor mij meteen de eerste kennismaking met zijn muziek. Nou ben ik niet 's werelds grootste liefhebber van jazz, vooral omdat ik al snel vind dat al dat geïmproviseer uiteindelijk helemaal nergens toe leidt, en dat geldt in zekere mate ook voor The Visitor. Want de compositie is weliswaar constant aan verandering onderhevig, alsof je door een caleidoscoop kijkt, maar een echte lijn of ontwikkeling kon ik er niet in herkennen. Moet dat dan? Nou, om muziek te laten beklijven is een beetje structuur toch wel aan te raden. Zoals de muziek nu is, is het heerlijk om naar te luisteren, maar valt het ook als water onder een warme douche langs je af. Maar eerlijk is eerlijk: het voelt zalig zolang je er onder staat. O'Rourke heeft het geheel zelf in de studio in elkaar geknutseld, en toont zich een bescheiden meester op veel instrumenten. Virtuoos wordt het nergens, smaakvol en creatief is het vanaf de eerste tot de laatste seconde. Stylistisch stuitert het geval alle kanten op, langs bluegrass banjo, Gershwin-melodieën en Oldfield-achtige gitaartokkels. Nou deed Lars Horntveth eerder dit jaar iets soortgelijks, maar die hield in eenzelfde tijdsbestek de boog toch wel beter gespannen. Ik hoorde in zijn compositie meer een samenhangend verhaal dan in deze pistache van ideeën. Maar de ruimte die O'Rourke aan de akoestische gitaar geeft, raakt mij op een zwakke plek, waardoor ik de cd stiekem veel beter vind dan dat dit verhaal misschien doet vermoeden. Kortom, ik heb echt wel mijn bedenkingen bij het gebrek aan samenhang en het speelse jongehonden-gevoel dat het werk uitstraalt, maar nogmaals: wat voelt het lekker zolang je erin ondergedompeld bent.

En zo brak alweer de tweede dag van London Calling 2009 aan. Een dag waarvan ik de kop en de staart zou gaan missen. De kop vanwege te laat, de staart vanwege te moe. Ik kan dus niks zinnigs zeggen over de optredens van opener Four Dead In Ohio en afsluiter MPHO

Na vier regels van de opener van Still Standing At Your Back Door ben ik al gesmolten. Ik heb een zwak voor vrouwelijke samenzang, zeker als het, zoals in dit geval, om tweelingzusjes gaat. Zweedse tweelingzusjes te verstaan, Miriam en Johanna, geboortejaar 1990. Ze zien er allesbehalve Zweeds uit, maken al sinds hun negende jaar samen muziek en op hun vijftiende hadden ze hun eerste nummers op MySpace staan. Gelukkig zijn de opnames op dit debuutalbum niet te veel opgeleukt en gladgestreken, zodat de intieme en soms spookachtige slaapkamersfeer goed bewaard is gebleven. Natuurlijk is er tekstueel veel aan tienerleed te beleven op het album, bijvoorbeeld in het prachtige "While I Hold On To The Cliff". Liefdesverdriet, onzekerheid, twijfels, de typische dagboekonderwerpen worden niet geschuwd. De begeleiding is voornamelijk akoestisch en lijkt vrijwel live op band te zijn gezet. Alle aandacht gaat toch voornamelijk uit naar de Tanya Donelly-achtige zang van Miram en Johanna. Goudeerlijk en smaakvol gebracht. Welke bruut zou deze meisjes nou voor zijn deur hebben laten staan wachten?

Zou het toeval zijn dat The Exploding Boy niet alleen de naam van een Zweedse band is, maar ook de titel van een B-kantje van een single van The Cure? Wie luistert naar hun nieuwe cd, Afterglow, zou die conclusie kunnen trekken. Duidelijkheid lijkt er echt niet over te zijn, hoewel The Cure inderdaad wel een inspiratie wordt genoemd door de Zweden. Een nummer als "Intervention" lijkt sterk door ze beïnvloed, zoals eigenlijk de hele cd beïnvloed is door de post punk, en door de new wave uit de jaren tachtig. Veel synthesizers dus, en hoekige ritmes. Een slimme zet, want My Bloody Valentine is weer helemaal terug en zelfs de Editors grijpen op hun nieuwe cd terug naar dat beruchte decennium. Hoewel die laatste band al in heel Europa bekend is, durf ik te stellen dat The Exploding Boy minstens zoveel mensen zou moeten kunnen aanspreken. Afterglow staat vol met potentiële singles en ijzersterke melodieën en daarmee wordt het gebrek aan kwaliteit van de zang ruimschoots gecompenseerd. Desondanks heeft Zweden na bijvoorbeeld The Hives en Mando Diao weer een prima band afgeleverd!

Moet je als muzikant altijd experimenteel en vernieuwend zijn? De vraag is of dat überhaupt nog mogelijk is, of je moet als rasneger opeens samen met Jan Smit een nummer gaan opnemen. Met de vraag of de vrienden in tha hood je dan sowieso nog serieus nemen. Zo ook voor All For Nothing. De heren en dame worden zeer gerespecteerd in de hardcore-scene en waarom zou je ruzie gaan zoeken met je fanbase? De Nederlanders maken een heerlijk ouderwetse versie en kent veel snelheid en singalongs. In Duitsland vallen ze als een blok voor onze Cindy van der Heijden en ook ik kan het zeker waarderen. Eindelijk eens een band die niet bij de nieuwe generatie wil horen.

Ik had ooit een Duitse vriendin. Wat misschien meer een scharrel was en eigenlijk een beetje tegenviel. Wat ik hier gewoon kan zeggen, want ze kan dit toch niet lezen. Vrienden maakten altijd de ‘Don't Mention The War'-grap en het begon uiteindelijk een beetje vervelend te worden. Een groep Hilversummers kan er echter nog altijd goed om lachen. In 2005 vormden ze de gelijknamige band en onlangs zag Whack A Mole het licht. Het schijfje bevat zes nummers die worden omschreven als experimetalpunk. En ook wanneer je jezelf omschrijft als experimetalpunk, kun je nog best leuke muziek maken. Dat bewijst Don't Mention The War.

Het is echt Engels weer als ik vrijdagavond de Paradiso instap voor de eerste avond London Calling. Hoe toepasselijk. Ik ben nog net op tijd om de laatste drie nummers van Kings of Spain te zien en dat zijn er net drie genoeg. Het viertal brengt standaard rock die net zo grauw en kleurloos is als Balham, de buurt in Zuid-Londen waar ze vandaan komen. De enorme bassist met lang zwaaihaar is nog wel leuk om naar te kijken, maar verder blijkt maar weer dat de hypemachine van de NME het niet altijd bij het rechte eind heeft.

Hoe origineel kun je nog zijn in de blueswereld? Weinig nog, denk ik. Toch zijn er gelukkig nog steeds muzikanten die het in de blues zoeken. Hier gaat het om de Australiër Gwyn Ashton. Hij speelt de gitaar en harmonica en hij zingt bovendien verdienstelijk, met zoals meer grote bluesmannen een rauwe stem die ervoor geboren lijkt. Aan de zijde van Ashton is er Dave Small die drums/percussie voor zijn rekening neemt. Gezamenlijk hebben ze zich Gwyn Ashton's Two-man Blues Army genoemd, want Ashton is toch wel de bekendste van de twee en bovendien de songschrijver. Samen hebben ze dus de blues en vooral de rockvariant hiervan. Erg lief vind ik het altijd als er mama's of papa's bedankt worden in de inlay. Hier is het de beurt aan Ashtons moeder. Zij is echter overleden. De song die aan haar opgedragen wordt is "One Way Ticket To The Blues". Ik weet het zeker: ze moet de handen vol hebben gehad aan haar stoere jongen, maar kijkt nu vanuit de hemel tevree naar benee. En gezien het feit dat op een van de twee covers Robert Johnson's "Cross Road Blues" gespeeld wordt, heb ik zo'n vermoeden dat naast haar Hendrix, Gallagher, Vaughan en Johnson zelf elkaar op hun beurt begrijpend toeknikken: 'die is er een van ons.'

Het lijkt een traditie te worden. Ieder najaar komt Sufjan Stevens met een aardigheidje voor de fans. Is het geen kerstbox, dan is 't wel een album onder pseudoniem. Ondertussen worden we stilaan ongeduldig wanneer hij nu eindelijk met een opvolger voor Illinois komt. De beste man lijkt behoorlijk vast te zitten, wellicht gevangen in het web van zijn eigen talent. In dit interview moppert hij wat over downloaden en het einde van het album-tijdperk. Een gotspe voor iemand die met zijn eigen Asthmatic Kitty-label keer op keer (en nog voordelig geprijsd ook!) het tegendeel bewijst. Met Run Rabbit Run heeft Stevens zelf niet veel van doen gehad. Het strijkkwartet Osso, dat al meespeelde op Illinois, vertolkt Sufjan's dierenriemcylus Enjoy Your Rabbit. In zijn originele vorm zijn meest obscure, elektronische album, waarop niet gezongen wordt. Ik las er ooit een prachtige recensie over waarin de schrijver opmerkte dat het lastig doordringbare werk 'open ging als een bloem'. Sindsdien probeer ik het jaarlijks wel een keer, maar vooralsnog vergeefs. Kan Run Rabbit Run een handje helpen? Het korte antwoord is nee, al is het best leuk om de bekende melodieën nu in een klassieke setting te horen. Ik ben eigenlijk vooral benieuwd wat een klassieke muziek-recensent hier nu zou vinden, zo tussen het bespreken door van weer een nieuwe uitgave van Mahler of Mozart. De strijkkwartet-opzet maakt het de popluisteraar in elk geval verre van makkelijk. Een smeuïg orkest is dan toch heel wat makkelijker te behappen. Dit is hardcore klassiek, waarin de glitches van de originele uitgave zijn vervangen door flink wat gekras, met als dieptepunt "Year Of The Boar" waar een viool keer op keer een krakende deur imiteert. Er zijn echter ook geslaagde momenten, het fraaie "Year Of The Tiger" klinkt als The Books gestript van samples en vocalen. Hoe meer (ritmisch) getokkel op de snaren hoe blijer ik word, bewijst ook het door Nico Muhly gearrangeerde "Year Of The Dragon". Het toepasselijk in een kerk opgenomen "Year Of Our Lord" eindigt de cyclus op serene Arvo Pärt-achtige wijze.

In een ander interview geeft Stevens zijn nieuwste project The BQE de schuld van zijn huidige impasse. Na het schrijven van deze symfonie over de autoweg tussen Brooklyn en Queens was (of is!) hij het hele concept van 'popliedje' kwijt. En dat is het project toch niet waard, valt snel te merken. Al is deze release wel degene die je moet hebben, als je één van deze twee koopt. Volledig onbekend terrein is klassiek natuurlijk niet voor Stevens. Op Illinois stond al een symfo-passage als "The Black Hawk War" en het uitstekende minimalism-achtige slotstuk "Out Of Egypt". Beide kanten komen ook hier terug. The BQE is verdeeld in dertien stukken, waarvan zeven zogenaamde 'movements'. De werkelijke inspiratie lijkt vooral in de eerste twee aanwezig. Na een ambient-intro en wat van de alom vertegenwoordigde extatische fluit-'swoops' begint "Movement 1: In The Countenance of Kings" met een paar eenvoudige piano-akkoorden. Wat strijkers en blazers suggereren spanning die wordt opgelost als de piano zich ineens als harp ontpopt en het fraaiste motiefje van de hele symfonie klinkt. Ook de tweede movement ("Sleeping Invader") voelt nog fris en emotioneel. Er fladdert een trompet doorheen die schijnbaar willekeurig kort en driftig kwettert als een vogeltje. Maar dan dient zich een eerste kritiekpunt aan. Nadat de trompet is geïntroduceerd gebeurt er eigenlijk niet veel meer mee. Dit geldt voor veel van de passages, ze beginnen vaak met een aardig idee en de intensiteit neemt toe, maar het leidt uiteindelijk allemaal nergens toe, dus dan maar weer van nul begonnen. Een grote lijn ontbreekt, het blijven blokken die geen doorgecomponeerd bouwwerk worden, of liever, muzikale stenen die geen weg vormen. Waar in de eerste helft van de symfonie het tempo rustig is, wordt er in de tweede helft met de spierballen gerold. Minder interessant, maar het past wel beter bij de door Stevens zelfgeschreven liner notes die de Brooklyn-Queens Expressway afschilderen als een poel der chaos. Meest verrassend is "Movement IV: Traffic Shock" waar volkomen uit het niets Venetian Snares naar de kroon wordt gestoken. Goed voor een brede glimlach. Niet om aan te horen is dan weer de kriegelige finale "The Empreror Of Centrifuge". Daartussen maakt de blazerssectie in "Self-Organizing Emergent Patterns" zelfs een nogal houterige indruk. Zo overheerst na het vrij sterke begin toch de teleurstelling, die bepaald niet wordt weggenomen door het bijgevoegde dvd'tje. Daarop, wat dacht je, beelden van de weg. Het scherm is driekwart van de tijd in drieën verdeeld, wat al snel ergerlijk wordt. En wat er te zien is zal voor iedere kijker van Koyaanisqatsi gesneden koek zijn. Eindeloze reeksen van fast forward voortrazende auto's die lichtbundels vormen. Gelukkig zijn er ook nog drie sexy hoepelmeisjes die met de heupen draaien.

Ik vind het onbegrijpelijk dat Erik Vandenberge nog steeds niet keihard doorgebroken is in Nederland. Sterker nog, ik had eigenlijk wel verwacht dat hij ondertussen van wereldfaam zou zijn. En nee, dat is geen gemakkelijke prietpraat. Ik had verwacht dat de zelfbenoemde hippe fijnproevers zijn muziek allang opgepikt zouden hebben en hem tot een underground ster gemaakt zouden hebben. Dat zou niet meer dan verdiend zijn gezien het originele geluid (en min of meer uit nood geboren concept) dat Vandenberge liet horen op zijn drie platen Tent & Oilysmoke, Sleeping In The Closet en Iwan. Zijn vierde cd is in tegenstelling tot de eerste drie uitgebracht onder een bandnaam: Crappydog. Dat was de titel van een track van zijn bootplaat Iwan. Het album van Crappydog Sure Ain't Getting Any Younger is dan ook veel meer dan zijn drie voorgangers een bandplaat. Ik vreesde even dat het toevoegen van meer instrumenten zijn eigen 'garagefolkbluessound' zou schaden, maar dit is gelukkig maar deels het geval en pakt bovendien positief uit. Het toevoegen van een behoorlijk krakkemikkig drumstel, droevig diepe baritonsaxofoon, contrabas en zaag blijkt een verrijking te zijn. De weemoedige sax maakt dat je af en toe aan Morphine moet denken. Het is dan wel de vuilnisbakkenversie, want de raspende stem van Vandenberge klinkt eerder als een al jaren op straat ronddolende muzikant dan als de warme croon van de in het harnas gestorven Mark Sandman. Het maakt Sure Ain't Getting Any Younger tot een van de meest bijzondere (en zeker eigenste) platen die dit jaar van vaderlandse bodem is verschenen.

Piano Magic is nooit een band geweest waarbij je bang hoeft te zijn voor meer van hetzelfde. Het Britse kwartet blinkt uit in het ontlopen van verwachtingen en recalcitrante live-optredens. Van het kwartet is Glen Johnson de enige overgebleven oprichter van de band, en hij omschreef zijn doel met Piano Magic ooit als het ‘soundtracken van herinneringen.' Piano Magic grijpt nooit naar de kortste weg om die herinneringen te voorzien van een soundtrack. Debuut Popular Mechanic kenmerkte zich door doodsimpele bliepjes-ambient en een wrange tegenstelling tussen kille elektronica en warme klankkleuren. Alsof Sneeuwwitje met een Casio om haar nek door de wereld van Ridley Scott's Blade Runner dartelt. En nu is er Ovations, studioplaat nummer 10. Sinds, pak ‘m beet, Low Birth Weight uit 1999 zijn er steeds meer conventionele popstructuren op Piano Magic-platen te ontwaren. De experimenteerdrang bleef, maar soms maakte Piano Magic zowaar nummers met kop en staart. Dat is hier niet anders. De fascinatie voor donkere jaren '80 pop wordt verder uitgewerkt, vooral in de sterke opener. Het hele album luistert als een ode aan eighties-helden als The Cure, Joy Division, en consorten. Johnson krijgt het voor elkaar om die referenties dienend te laten werken, zodat duidelijk blijft dat we hier met Piano Magic van doen hebben en niet met een vergeten parel uit de eighties. Ovations is een sterke aanvulling op hun oeuvre. Een oeuvre waarin de enige constante de aandacht voor klankkleur en instrumentatie is, en de platen kriskras tegen elkaar in druisen. En dat is, ondanks het toch wat conventionele karakter van Ovations, hier niet anders.

Helaas heb ik de live-optredens van Kings Of Leon moeten missen afgelopen jaar. Vorig jaar zomer heb ik ze nog op Werchter gezien, maar dat was nog voor Only By The Night, nog voor "Sex On Fire" dus. Ik was daarom wel blij met deze dvd, kon ik toch nog meegenieten, ook al is het voor de buis. En wat een verschil met Werchter! Toen was het nog geen stadion-band, al gaven ze al wel een klein voorproefje op wat komen zou gaan met bijvoorbeeld "On Call" en "Charmer". In de O2 bouwen ze het slim op, ze starten met twee nummers van het laatste album, om zo het grote publiek op te warmen. Maar daarna duiken ze flink het verleden met nummers van hun albums Youth and Young Manhood en Aha Shake Heartbreak, pas vanaf het tiende nummer begint de stadionrock met "Closer", mijn favoriete nummer van Only By The Night. Het publiek achter de eerste rijen lijkt dan ook weer wakker te worden en er komt meer interactie, zeker als Caleb alle credits van hun bestaan bij het publiek legt met 'If it wasn't for you, we would be a band'. En uiteraard ontploft de hele tent bij de eerste tonen van "Sex On Fire", het nummer dat hun dit stadion heeft gebracht mogen we wel zeggen. In de O2 hebben ze het waar mogen maken dat ze meer zijn dan alleen "Sex On Fire" en ze zijn met verve geslaagd!

Stream of Passion debuteerde in 2005 sterk met Embrace the Storm. Anno 2009 moet Stream of Passion het stellen zonder z'n bedenker/gitarist Arjen Lucassen, zonder gitariste Lori Linstruth en zonder toetsenist Alejandro Milan. Is deze band dan nog steeds dezelfde als destijds? Of klinkt het als een compleet nieuwe band? Op het eerste gehoor klinkt The Flame Within allemaal wat gezapiger, zoeter, liever dan het debuut. Met de komst van de twee nieuwe gitaristen Stephan Schulz en Eric Hazebroek en toetsenist Jeffrey Revet zijn in de productie de gitaren wat meer naar de achtergrond verdwenen terwijl de toetsen meer aandacht krijgen. Wat ik een beetje jammer vind is dat veel nummers beginnen met een lekkere stevig intro, lekker hard, maar dat het nummer daarna meteen inkakt. Echter zorgt mevrouw Bovio er vervolgens toch maar weer voor dat je gegrepen wordt door haar stem. Een goed voorbeeld hiervan is "My Leader". Toch geloof ik dat ik het genre 'Female Fronted Metal' zoals het jaren geleden benoemd werd een beetje ben ontgroeid. Ik heb inmiddels mijn muzikale horizon verbreed en verdiept. Maar voor wie Embrace The Storm goed vond en diegene die andere bands binnen het genre apprecieert kan zo deze nieuwe Stream of Passion aanschaffen. Wat mij betreft een aardige plaat voor de zondagochtend, als je even bent uitgekeken op de singer/songwriters en muziek met wat meer ballen wilt horen. Ben dan ook vooral benieuwd hoe het live klinkt. Vaak klinkt het dan wat rauwer, harder en minder geproduceerd. En daar hou ik dan wel weer van. Oh ja vergeet ik nog te noemen dat de Radiohead-cover "Street Spirit" wel mooi is uitgevoerd. Minder breekbaar dan het origineel, maar met een lekker SoP-sausje.

Mijn betere helft heeft ondertussen een neusje gekregen voor het in een vloek en een zucht kunnen herkennen van Scandinavische zangeressen. Da's ook niet zo raar misschien met een wederhelft die stiekem niets liever doet dan daar naar luisteren. Ze zijn namelijk van zo'n diverse pluimage dat er altijd wel een in een hok te vinden is qua muziek die mij aanstaat. Neem nu bijvoorbeeld Thus:Owls. Frontvrouw Erika Alexandersson heeft zo'n typisch accent dat je al na luttele seconden in "Yellow Desert" terugleidt richting Scandinavië. Zeker op dat moment doet ze je ontegenzeggelijk denken aan Anna Ternheim, maar verderop op Cardiac Malformations trekt ze het niet alleen qua zang, maar ook muzikaal gezien, breder dan onze favoriete Zweedse. In het verleden schijnt Erika wat bijgeklust te hebben bij Loney, Dear en als het duo Josef Och Erika, ik heb er nooit wat van vernomen. Maar deze geweldige debuutplaat Cardiac Malformations bereikte me een aantal maanden na de release dus gelukkig wel. Alexandersson en haar begeleiders fladderen van bijna sierlijke folk, langs avant-garde via bonkige Waits-achtige songs richting de euforie van Efterklang-koortjes met de ritmiek van Wildbirds and Peacedrums om na het aandoen van een (ooit) rokerige jazzkroeg waar te veel whisky geconsumeerd is te eindigen in "The Atlantic" waar een ijzige golfstroom de overhand heeft. 'You must love or leave' zingt Erika daar. Als ze het niet erg vindt, dan blijf ik mooi nog even rondhangen.

Girls Come Too. Meisjes komen ook. Tsja, wat moet je nou denken van zo'n titel? De vijf Canadese jochies van Still Life Still hebben het in ieder geval dit jaar voor het eerst gedaan. Ze hebben voor het eerst een album uitgebracht. Gelukkig hadden ze wel een grote broer die ze vertelde hoe het allemaal moest. Die grote broer heet Broken Social Scene en fluisterde ze in dat een album snel en vooral ook erg afwisselend moet zijn. De nummers vliegen alle kanten op, maar toch is dat absoluut niet storend. De vraag is of hun grote broer ze ook heeft ingefluisterd dat ieder nummer over seks moet gaan, want die tip hadden ze beter niet op kunnen volgen. Een puberale tekst als 'If you don't mind my cum on your tits, then I don't mind your blood on my dick' uit het nummer "T-Shirts" vormt nogal een bizar contrast met de doordachte indierock die de band maakt. Origineel is het wel, ik voel een nieuw genre aankomen: indieporn of iets dergelijks. Prima album van een band met een heel grote mond, maar waarschijnlijk hele kleine… ach, jullie snappen het wel.

Oei. Dit gaat een lastige recensie worden. Voor mij dan vooral. Want dat The Butterfly Effect, dat is een raar bandje. Afkomstig uit Australië, spelen deze mannen een mengelmoes van een aantal stijlen, waar (naast pop en rock) de symfonische rock een aanzienlijk deel van uitmaakt. Dat was ooit een muziekstijl die mij enorm aansprak, maar de liefde is een beetje over, omdat ik vond dat er nog maar weinig vernieuwende en leuke bands bijkwamen in het genre. Dankzij datzelfde muzikale verleden kan ik nu wel horen dat Final Conversation of Kings een prima plaat is, die in de wereld der symfonische rock zelfs best wel voor een vernieuwinkje zou kunnen zorgen, juist vanwege de mix met wat commerciëlere muziekstijlen. Daar staat echter tegenover dat het mij persoonlijk vrij weinig doet: ik word simpelweg niet geraakt door wat ik hoor. Het klinkt allemaal gepolijst en is gericht op een jonger publiek (en tja, daar behoor ik duidelijk niet meer toe). Ach ja. Het succes van de pathos van Muse lijkt ook geen grenzen te kennen, dus laat mijn bescheiden mening The Butterfly Effect vooral niet tegenhouden om dit soort platen te blijven maken. In mijn cd-speler zullen ze echter niet zo snel meer belanden.

Altijd weer fijn als je als recensent op je wenken bediend wordt. Deze azijnpisser vond het nodig om bij zijn recensie over de debuut-ep van DeWolff te mopperen over de ietwat iele stem van de frontman van deze piepjonge Limburgse snotapen. Nu is er met Strange Fruits And Undiscovered Plants een full length en vraag ik me af waarom ik me hier in godsnaam druk om gemaakt heb. Alsof het met een knip van de vingers weggebuzzt kon worden hebben de twee broers Van de Poel en organist Robin Piso én dat probleem opgelost (mij hoor je niet meer zeuren over de zang van Luka die veel aan kracht gewonnen heeft in een jaar tijd) én laten ze horen dat ze met speels gemak ook een hele cd lang kunnen boeien. En dat doen ze dan niet door zich alleen te richten op korte bondige vier minuten durende tracks, nee, de zweep gaat er gerust tien minuten lang over. Dan zou je verwachten dat drummer Luka van de Poel naar het einde toe moeite zou hebben om de boel bij elkaar te houden, maar ook in het wijd uitgesponnen "Silver Love Machine" spelen de drie hoog in de concentratie zoals Fred Rutten het zo mooi kan zeggen. Van de titelloze LP (ja zo'n zwart stuk plastic) van eind vorig jaar is alleen de live-versie van "Wicked Moon" voorzien van een studioversie, voor de rest zijn de tracks allemaal nieuw. Wie de magistrale orgels aan het begin van die track of van "Don't You Go Up The Sky" hoort zal wel even twee keer moeten luisteren en de line-up nalezen om er zeker van te zijn dat John Lord tegenwoordig niet vanuit Limburg opereert. Strange Fruits And Undiscovered Plants is absoluut geen plaat die hip klinkt, daarvoor snoept de band veels teveel uit de jaren zestig/zeventig ruif, maar wie ooit een zwak had voor Deep Purple, Led Zeppelin of Cream moet wel ongenadig voor de bijl gaan bij het horen van deze top-cd.

Wij hebben Wubbo Ockels, de Zweden hebben Arne Christer Fuglesang, die op 10 december 2006 geschiedenis schreef door als eerste Zweed een ruimtewandeling te maken. Eindelijk! Want het zag er jarenlang naar uit dat het er nooit van zou komen. Al vanaf 1992 stond Fuglesang in de startblokken. Hij werd opgeleid door de European Space Agency, was in Rusland reservebemanningslid voor de Russische Euromir 95-missie en werd eind jaren negentig ingelijfd door de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA. Door uiteenlopende redenen bleef Fuglesang echter aan de grond en kreeg hij de bijnaam 'de astronaut die nooit de ruimte ingaat'. Een bijnaam die hij veertien jaar later eindelijk achter zich kon laten. Het leven van deze Zweedse held staat centraal op het derde album For Sardines Space is No Problem van de spacerockers van The Movements. Het begint allemaal vrij rustig met "A birth under the northern sky", dat wordt gedomineerd door plechtige orgelklanken, waarna zo tegen het einde kirrende babygeluiden opduiken - Fuglesang is geboren! Op "Mother Someday I'm Going To Be An astronaut" wordt het gaspedaal flink ingedrukt, inclusief energiek gedrum, synthesizereffecten, exotische instrumenten en een scheurende gitaar. "In the Footsteps of Gagarin" (een verwijzing naar Jouri Gagarin, de eerste mens in de ruimte) neigt naar Pink Floyd-achtige geluidstapijten, terwijl "Trapped on Earth" rustig begint, maar zich halverwege ontpopt tot een kosmische jamsessie van ongekende proporties. En dan zijn we nog maar halverwege. "Go Now My Friend (Out into Space)" is een redelijk rustige, chant-achtige track, en met "That's the Wrong Bolt" zijn we beland in een baan rond de aarde: het nummer bevat NASA-dialoog over de ruimtewandelingen van Arne Christer Fuglesang. Het album sluit in stijl af met de ruim negen minuten durende epische instrumentale krautrocker "Ministers of Space" en het alle kanten op slingerende "The Grasp of the King's Hand is Not Enough". For Sardines Space is No Problem, verschenen op het Oostenrijkse Sulatron-label, is een origineel conceptalbum en 'gefundenes Fressen' voor liefhebbers van space- en krautrock die nog enigszins in de jaren zeventig zijn blijven hangen...

Jemig, ik heb me toch een behoefte om een cd af te gaan zeiken. Eigenlijk moest het er maar eens eentje van Excelsior Recordings worden, want ik heb ze dit jaar al zoveel veren in hun reet gestoken dat ik voorlopig niets positiefs over ze wil zeggen. Als slachtoffers, helaas, dienen zich El Pino And The Volunteers aan met hun tweede album The Long-lost Art Of Becoming Invisible. Over hun debuut Molten City was ik nog positief, al kan ik me een mail herinneren van iemand die iets met die release te maken had dat hij ons bedankte voor het schrijven, maar er weinig van begreep. Ik wilde in het stukje alleen maar aangeven dat het niet altijd moeilijkdoenerij hoeft te zijn, maar het geluk vaak in kleine momenten zit. Op The Long-lost Art Of Becoming Invisible hebben David Pino en zijn mannen een andere weg ingeslagen en ik ruik kansen voor mijn vernietigende oordeel. De roots in hun muziek is ingeruild voor een meer poppy sfeer zoals we die kennen van The Beatles, Jason Falkner, Crowded House en Johan. En laat ik nou een gloeiende hekel aan die artiesten hebben... Oh nee, toch niet, ik heb van drie van de vier cd's in de kast staan. Grmbl, en aangezien El Pino And The Volunteers weten wat ze doen met hun prachtige gelaagde popliedjes, is hun tweede album weer geslaagd te noemen. Hun label heeft de opvolgers van Johan in ieder geval in huis. Volgende keer graag een waardeloze cd, mensen van Excelsior. Een recensent moet toch af en toe wat te zeiken hebben.

De JC Brooks - zonder puntjes, dank u - die zijn naam gaf aan The Uptown Sound ziet er net zo gecoiffeerd uit als zijn muziek doet vermoeden. Stijlvolle retro-soul, met een band die zo live mogelijk probeert te klinken. Niks geen moderne arrenbie maar rauwe soul, het geluid van downtown Chicago. Op zijn MySpace-pagina wordt de muziek van deze band omschreven als soul / post punk en eigenlijk is dat helemaal niet zo gek bedacht. Want hier geen klagelijke Otis Redding of hitsige James Brown, maar eerder de grote stadsdynamiek van de no wave, eerder de saxofoon van James White die het beton van de straten kon doen splijten. De productie is soms wat vlak, iets dat deze deep funk -het andere etiketje dat JC Brooks wel eens opgeplakt krijgt - niet de kracht meegeeft die het wel verdiend heeft. Weer een andere kant van JC zijn de teksten: "How To Stop Loving Someone Who's Stopped Loving You" klinkt vertrouwd, maar doet een wenkbrauw omhoog trekken. Anders wordt het al met titels als "Baltimore is the New Brooklyn" en "75 Years of Art Sex". Niet van de straat en niet direct te herleiden tot hitsige clubs. JC Brooks & The Uptown Sound hebben iets te verleiden en te vertellen.

De naam Zoey van Goey is, volgens de band , afgeleid van een in een Amish-gemeenschap geboren (1969) meisje dat op haar zestiende richting New York vluchtte en onder de vleugels van Keith Haring een succesvol kunstenares werd. Maar, met zo'n mooie mythe en twee zwaargewicht-producenten alleen kom je er niet. Dat blijkt uit debuutplaat The Cage Was Unlocked All Along. Die dondert namelijk halverwege als een kaartenhuis in elkaar. De teksten zijn goed verzorgd: elk nummer vertelt een verhaaltje, waarin terugkerende thema's gevangenschap en bevrijding zijn. De eerste drie nummers zijn een mooi samengaan van tekst en muziek, en vooral opener "The Best Treasure Stays Buried" is een pracht. Iedereen die The XX inmiddels heeft afgeschreven wegens aanhoudende saaiheid kan hier poging twee wagen. Aangekomen bij "Foxtrot Vandals", de door Stuart Murdoch (Belle & Sebastian) geproduceerde debuutsingle, komt ook de eenheidsworst op tafel. Waar de eerste vier nummers ademden en ruim baan schiepen voor de mooie verhalen wordt hier te veel van stal gehaald. De instrumentatie doet de nummers dichtslibben. Doodzonde, want het openingsnummer beloofde écht heel veel. Met de plaat dondert ook de mythe in elkaar: een uitvoerige speurtocht naar Zoey van Goey via krantenarchieven en Google levert niets op. En dat terwijl ze naar verluidt toch een vrij prominente rol in Keith Harings New York, en later Wim Wenders' Berlijn speelde. Zoey van Goey zou er goed aan doen zich te ontdoen van mythes en grote producers en te vertrouwen op het eigen kunnen. Dan komt die goede plaat vanzelf.

Je moet er tegen kunnen, het superieure chagrijn en het stemgeluid van Gerrit Komrij. Componist/producer/ontwerper Louis Gauthier is een liefhebber. Hij heeft elf gedichten van Het Komrij Wezen op muziek gezet. Uiteraard blijft het kenmerkende knerpende stemgeluid uiterst herkenbaar, maar met een beetje handig knippen en plakken past het keurig in de composities. De link tussen wat we horen en wat er op papier gezet is - de muziek en de teksten - is niet direct te leggen. Het zou zomaar kunnen dat het andersom ging en dat Louis Gauthier een aantal muzieklandschappen gemaakt had die als basis dienen voor de gedichten. De ironische, vaak romantische gedichten, vaak leunend op niet bepaald verheven woorden (strot, flop, eczeem, abces, enzovoort) krijgen geen muzikaal evenbeeld, maar het is dan ook nadrukkelijk geen hoorspel. We horen een soort Spinvis, maar dan meer leunend op modern-klassieke muziek en dance. Inventief, maar niet zo verrassend als het werk van Erik de Jong en met bovenal minder zolderkamertjesgevoel. Wel is het duidelijk dat er hoog is ingezet: Dansen op Spijkers is een soort Gesamtkunstwerk waar de componist niet alleen voor de muziek, maar ook voor de vormgeving zorgde en voor de filmpjes die het project begeleiden. Wel gevaarlijk dat een positief gevoel afhankelijk is van de voor- of afkeuring van Komrijs stemgeluid: 'Verzen die martelen, regels die zeer doen'. Als je er tegen kunt is het prachtig.

Alcohol is fijn spul, althans tijdens het drinken ervan. Het doet wat met je, nietwaar. Al na enkele glazen ontstaat er een alert en vrolijk gevoel, vol ongeremde maar gefocuste energie. Maar een glas teveel kan ontaarden in gedeprimeerde hangerigheid en een toenemend lastige coördinatie van de spieren. Ik ga u niet vermoeien met mijn ervaringen hiermee, maar ik denk dat Eamon McGrath wel weet wat ik bedoel. Amper twintig is hij en hij klinkt als een schorre zwerver van zestig die zijn slaapplaats heeft gevonden in een bijna leeg whiskeyvat. Continu toerend heeft hij in eigen beheer inmiddels 18 albums opgenomen met in totaal meer dan 100 songs. 13 Songs Of Whiskey And Light is hier een compilatie van. Het zijn 13 grotere en kleinere blues- en folksongs, veelal krakkemikkig opgenomen op plekken waarbij de enige voorwaarde de aanwezigheid van een stopcontact en een drankkast leek te zijn. Soms solo, dan weer met band, maar steevast doordrenkt van een zware, doordringende alcoholnevel. En tsja, dat pakt soms niet goed uit. In het op zich niet slechte "Land Of Dogs" lijken de muzikanten allemaal een ander nummer te spelen en in "Last Standing Man" lijkt de met dubbele tong lispelende McGrath de weg totaal kwijt te zijn. Net als ik het album wil gaan veroordelen als een rommelige verzamelplaat van een laveloze beroepsalcoholist, is daar het onvoorstelbaar indringende nummer "Desperation, Albera", dat juist gaat over alcoholproblematiek in zijn woonplaats. En verhip, zo blijken de meeste tracks bij nadere beluistering ware diamanten te zijn. Van de ruwste soort, dat wel. Ook Eamon McGrath verliest zich wel eens in een glas teveel, maar bovenal maakt hij met deze compilatie indruk als een uitzonderlijk creatief talent.

Storm
Nirvana - Bleach / Alice in Chains - Black gives way to blue / Foo Fighters - Best Of…

Bas
Dakota Suite - The End of Trying

Ewie
Spiral Stairs - The Real Feel

Ludo
The Mountain Goats - The Life Of The World To Come

Gr.R.
Oceansize - Feed to Feed

Ramon
The Twilight Sad - Forget The Night Ahead

André
Marianne Dissard @ Mezz Café, Breda

Prikkie
Rammstein - Reise, Reise

DubbelMono
Brian Harnetty & Bonnie 'Prince' Billy - Silent City

Stonehead
Krause - No Guts, No Glory

Met Songs From Lonely Avenue is The Brian Setzer Orchestra, na het klassieke uitstapje op Wolfgang's Big Night Out, weer terug in de vertrouwde rockabilly-bigbandmelange. Voor het eerst zonder covers, dat wel. Bij het vorige album schreef TheLeonKing dat hij elk moment de Star Sisters bleef verwachten, en eerlijk gezegd kan ik me dat wel voorstellen. Setzer heeft wat mij betreft met "Stray Cat Strut" een van de allerlekkerste rockabillysongs ever op z'n naam staan, en het idee van een bigband met lekker gitaarwerk is heel aardig, maar het kan zomaar een Willem Duys-kneuterigheid krijgen en Setzer zit soms op het randje. Openers "Trouble Train" en "Dead Man Incorporated" blijven daar ver genoeg vandaan, maar bij songs nummer drie, "Kiss Me Deadly", blijft er weinig pop of rockabilly over en is het een uiterst traditionele crooner. In Amerikaanse oren is er niets vreemds aan een album als dit. Sowieso zijn ze er zeer gevoelig voor standards - ook al staan die er hier strikt gesproken niet op -, en de meest onwaarschijnlijke artiesten kunnen er gewoon kerstplaten uitbrengen zonder dat ze met pek en veren de stad uitgejaagd worden. Ik moet echter niets van de Sinatra's van deze wereld hebben. Ik snap best dat mensen dat prachtig kunnen vinden, maar mij doet het niets. Bij dit album heeft dat tot gevolg dat ik de helft alleen maar beluister vanwege de songs die ervoor en erna komen. Die zijn soms buitengewoon lekker, zoals de eerder genoemde openers, en de songs waar Setzer de gitaar eindelijk prominent opstelt zoals "Mr. Jazzer Goes Surfin'" en "Mr. Surfer Goes Jazzin'" en de akoestische afsluiter "Elena". Iets meer tempo en een stapje weg van die voorspelbare crooners en het wordt al een stuk genietbaarder voor popliefhebbers.

Speciaal voor hen die net zoals ik aangenaam verrast waren door de happy accident-ontdekking Lisa Mitchell. Dat verhaal kreeg namelijk nog een aangenaam staartje. Regelmatig babbel ik wat bij met een Argentijnse muziekliefhebber die ik heb leren kennen via het Goldfrapp-forum. Toen ik hem wees op meisje Mitchell, kwam hij met een andere Australische dame aanzetten: Lenka. Ze begon haar carrière ooit als actrice (ze blijkt ook een rolletje te hebben gespeeld in de uiterst charmante Aussie comedy-film The Dish) maar kwam vervolgens tot de conclusie dat zingen meer haar ding was. Dat gebeurt geloof ik wel vaker met Australische actrices. Niet dat de muziek van de eenendertig-jarige zangeres verwantschappen vertoont met die van showgirl Kylie, hoor. Eerst deed ze dat in de experimentele electrorock-band Decoder Ring. Dat bleek echter een tussenstop want inmiddels heeft ze die band verruild voor het lonkende solopad. Lenka verhuisde naar L.A. om daar een prettig poppy singersongplaatje op te nemen dat eind vorig jaar in Amerika werd uitgebracht. Dat het album onlangs pas in Engeland en Polen (of all places) werd uitgebracht, is voor mij een mooi excuus om het alsnog onder de aandacht te brengen. Lenka is een tikkie commerciëler en speelser dan Mitchell en dat maakt haar muziek op maat gesneden voor de muzikale aankleding van series zoals Grey's Anatomy (die daar dan ook gretig gebruik van maakten). De fijne, weelderige arrangementen doen de rest.

Toen ik enkele jaren geleden in Kopenhagen rondliep, viel me vooral op hoe verschrikkelijk schoon het er was. Geen papiertje op straat, geen graffiti te zien, op straat alleen maar nette en verzorgde mensen. Het verbaast me dan ook niks dat de jongens van The Elephants uit deze stad afkomstig zijn. Hun muziek klinkt namelijk ook netjes, schoon en verzorgd. Als ze dan ook nog op hun website zetten dat ze van 'funny instruments, trees and long walks' houden, dan begint het beeld van ideale schoonzonen zich toch aardig op te dringen. En inderdaad, hun ouders zijn vast zeer in hun nopjes met de geen-vuiltje-aan-de-lucht-deuntjes op Take It! Op zich is er helemaal niks aan te merken op het album. Er wordt goed gespeeld, de composities zijn zonder meer sterk en de zanger heeft een prachtige stem. Het is vrolijke indiepop van de braafste soort, maar weet toch te overtuigen. Een van de hoogtepunten is het godzijdank even iets minder vrolijke "Molehills", dat een Mazzy Star-achtige dromerigheid heeft. Maar toch, als dit album een mooie witte muur in het centrum van Kopenhagen was, dan zou ik er graag eens flink wat bussen verf tegenaan willen smijten. Zo keurig braaf is het.

Dat rock ‘n' roll ooit de wereld overspoelde als de zondvloed in Bijbelse tijden, mag bekend zijn. Toch sta ik elke keer weer verbaasd waar de meest opwindende muzieksoort ooit voet aan de grond kreeg. Met Los Yetis zijn we in Colombia aanbeland, in de tweede stad van het land, Medellín. Tegenwoordig kennen we die naam alleen nog maar van de drugskartels, maar ver voordat deze tweede stad van Colombia met cocaïne overspoeld werd, regeerde daar garagerock. We hebben het over het magische jaar 1966. En de koningen van de primitieve, amateuristische, puisterige pokkeherrie waren straatschoffies die zich Los Yetis noemden. Nu ja, straatschoffies? Rock ‘n' roll in een land als Colombia zal wel voornamelijk door rijkeluiszoontjes gespeeld worden. En Inadaismo verwijst naar de literaire stroming van het nadaisme. Die kennis maakt Inadaismo A Go-Go! gelukkig niet minder leuk om te horen. Los Yetis jatten uiteraard alles wat los en vast zit - en wat ze na kunnen spelen ("Twist and Shout" hernoemen ze tot "Llego el Desorden" en de credits gaan naar ene Ivan Darlo Lopez!). Er sluipt hier en daar zowaar iets in dat een eigen geluid mag heten. Dan gaat het niet alleen over het gebruik van het Spaans als lingua del rock, maar de Zuid-Amerikaanse klanken in bijvoorbeeld openingstrack "El Tito / Mi Primer Juguette" laten horen dat het niet alleen maar de Amerikaanse en Britse voorbeelden waren, die Los Yetis beluisterden.

Ook al zijn ze er al een dikke 22 jaar geleden mee gestopt, ik krijg nog altijd een licht nerveus gevoel van opwinding als ik hoor dat een van de oud-leden van Hüsker Dü iets nieuws uitbrengt. Grant Hart was in dat legendarische trio (ooit the Beatles van de punk genoemd) zeg maar de McCartney van het stel. Puntige popsongs zonder flauwekul maar met een heerlijke drive. Met zijn solowerk en zijn bandje Nova Mob is Grant nooit ver van dat pad afgedwaald. Rechttoe-rechtaan en vooral recht uit het hart. Hot Wax heeft aardig lang op zich laten wachten, tien jaar om precies te zijn. Het nummer "Schoolbuses are for Children" circuleerde al een tijdje op het internet en is eigenlijk ook gelijk het hoogtepunt. Met zijn rollende melodie is dit een liedje dat zich zeker kan meten met hoogtepunten uit het verre verleden als "Pink Turns to Blue" en "Sorry Somehow". Ook "Barbara" is een opvallend mooi liedje waar Hart's rasperige stem zich vermengt met een muzikaal tapijtje uit de Pet Sounds-school. In de zeven overige songs wordt het eigenlijk nergens echt bijzonder. De drums roffelen lekker losjes, de gitaartjes en toetsen ratelen door, zo nu en dan vliegt Grant's stem bijna uit de bocht. Anders gezegd, het is allemaal wel lekker, maar het voegt helaas niks toe aan de reeds overbekende catalogus. Het is fijn om weer wat nieuws te horen van de sympathieke liedjessmid maar het woord 'jaarlijstje' komt zeker niet in me op.

"Hey guys, Tim Armstrong op je voicemail! Ik ben meerdere malen door verschillende mensen getipt, en verdomme, ik heb naar jullie tunes geluisterd en ik zou jullie graag laten tekenen op mijn label Hellcat Records. You know, jullie klinken precies zoals mijn bands Operation Ivy en Rancid en, nee, dat vind ik niet erg. Juist niet, want door jullie plaat uit te brengen laat ik ook een beetje zien hoe cruciaal ik zelf voor de punkscene ben, you know. Want er zijn eveneens legio bands die klinken als de Ramones. Kan geen toeval zijn, toch?! Nou, en als jullie nog een beetje ska, reggae en dub en een orgeltje hier en daar in jullie muziek integreren, dan zal onze samenwerking nog lang standhouden. Tot zover, bel me snel terug, groetjes!"

Supergroepen, ik ben er meestal geen fan van. De muzikanten hebben vaak teveel last van hun ego, en het is ook maar de vraag of ze hun beste materiaal ter beschikking willen stellen. Er is namelijk ook nog zoiets als die andere carrière. Qua marketing heeft Them Crooked Vultures het in Nederland in ieder geval prima gedaan. Elke rockliefhebber, en zeker die op Lowlands de 'geheime act' zagen, zal weten dat achter deze band Josh Homme (Queens of the Stone Age), Dave Grohl (Foo Fighters, Nirvana) en John Paul Jones (Led Zeppelin) zitten. De laatste marketingtruc was het lekken van het hele album Them Crooked Vultures via YouTube. Al is het bespelen van de media dat dit gebeurt, unieker dan het feit op zich. Aangezien ik de band al op Lowlands zag, wist ik al wel in welke hoek ik het moest gaan zoeken. Het is duidelijk de band van Josh Homme, al is het minder stoner dan zijn eigen band. Live was het goed om Grohl weer als een echte animal achter zijn drumstel te zien zitten, zoals ten tijde van Nirvana. Ook op dit debuut Them Crooked Vultures is te horen dat hij een geweldige drummer is zonder dat dit met vervelende drumsolo's gebeurt. En als je dan Jones in je gelederen hebt dan zit het met de ritmesectie wel snor. Ik was bang dat het album een lange jam zou worden, mede doordat het album ruim een uur duurt. Er is echter wel degelijk aandacht aan besteed doordat Jones geregeld andere instrumenten, zoals de piano, bespeelt en mij zo bij de les houdt. Naast een stevige rockplaat zijn er ook uitstapjes richting psychedelica. Ik zou bijna zweren dat "Scumbag" van Cream is. Ik moet ook sterk aan het werk van David Bowie denken dat hij opnam aan het begin van de jaren zeventig. En aangezien de liedjes meer dan oké zijn, mogen ze van mij de titel 'supergroep' vanaf heden voeren.

Zijn me dat even wat beroemde namen bij elkaar. Alleen een vertegenwoordiging van Tangerine Dream ontbreekt. Zou Eno ooit met Froese hebben gewerkt? In 1976 schoof hij in elk geval aan bij de kosmische musici van Harmonia, een trio met de avant-gardisten Moebius en Roedelius, alsmede de cruciale Neu!-gitarist Rother. Als viertal jamden ze een maandje, maar de resultaten bleven jarenlang op de plank liggen, tot ze in 1997 werden uitgebracht door Rykodisc. Weer ruim een decennium later verzorgt Grönland een nieuwe re-release, inclusief drie bonustracks, uit dezelfde sessies. De heruitgave bewijst meteen zijn waarde met de fantastische nieuwe opener "Welcome". Het is haast een blessing in disguise. Een perfect liedje met simpel pulserende synthesizers en Rother die daar een fenomenale gitaarpartij overheen legt. Het is Harmonia op zijn meest melodieus, want meteen daarna verkilt (of verduistert) de plaat met meer ritmisch georiënteerde soundscapes als "Atmosphere" en "Vamos Camponeros". Eno, de uitvinder van ambient, die naar men zegt juist door de pioniers van Harmonia in die richting werd gedreven, pakt de mic voor zijn bekende vlakke vocalen in "Luneburg Heath", wat overigens wel een mooi synthesizer-motiefje bevat. Tegen het eind van het album neemt het melodiegehalte weer toe, en stapt Rother weer in de spotlights. "Almost" is opnieuw prachtig en 't ook al op de originele uitgave aanwezige "Les Demoiselles" bevat een valse variant op de openingsmelodie. Het korte "When Shade Was Born" bewijst vervolgens hoe ver de groep hun tijd vooruit was. Het klinkt als een interlude die morgen nog door Boards of Canada op plaat kan worden gezet.

Ik moet altijd een beetje grinniken als ik lees dat een band ermee pronkt in het voorprogramma (en vaak zelfs eenmalig) van een grote naam gespeeld heeft. Vaak zijn dat natuurlijk door lokale mensen gegunde plekken en soms zelfs gekochte plekken. Als een band je mee op tournee neemt is dat natuurlijk wel koel. Zo werd Young Guns al speeltijd gegund door Taking Back Sunday en Funeral For A Friend en toeren ze nu met The Blackout door Europa. Dat duidt al wel op iets redelijk 'chronisch'. Die drie bands sluiten dan ook naadloos aan op wat te horen valt op Mirrors, de door Justin Hill en Dan Weller geproduceerde debuut-EP. Deze twee leverden eerder al puik werk af met Enter Shikari en Gallows en laten ook deze band uit High Wycombe klinken als een klok. Mirrors is geen moeilijke cd. De vier tracks liggen lekker in het oor waarbij de meerlagige koortjes in de refreinen de stroop om de mond zijn. Die trekken meer de aandacht dan de zang van Gustav Wood. Zijn stem is nog niet van het niveau van Taking Back Sunday's Adam Lazzara, maar laat weldegelijk potentie horen. Enige minpuntje aan Mirrors is dat de band een beetje teveel op dezelfde gemiddelde snelheid doorcruist, maar dat gebeurt dan wel weer zo opbeurend melodieus dat het minpunt eigenlijk gelijk ook een pluspunt is.

Exile Parade komt ook naar Nederland, voor enkele optredens, maar worden niet op sleeptouw genomen door een band. Ze hebben in de persoon van Owen Morris wel een bekende producer (o.a. Oasis en The View) die in hun gelooft en die de helft van de tracks van hun debuut-EP Brothel Ballet geproduceerd heeft. Deze EP laat van die typische branierock horen. Exile Parade heeft hun liedjes echter heel slim nog wat extra post-punk pepers in de bips gestopt. Vooral de single "Fire Walk With Me", die oorspronkelijk alleen maar op vinyl verscheen en door 3voor12 tot single van de week werd gebombardeerd, is een heerlijke meebruller. Erg cool is ook de eerste single "Heart Into Suicide" die me aan Mudhoney doet denken. Wat wel gelijk opvalt is dat de drie tracks die door Morris geproduceerd zijn echt wel meer je speakers uitknallen dan de tracks waar de band zelf een vinger in de pap had. Als ze dat niveau weten vast te houden (en de gelederen gesloten, dat wil nog wel eens fout gaan bij jong en veelbelovend) dan ligt een mooie toekomst in het verschiet.

Als ik Nick Oliveri zie dan bekruipt me altijd een beetje een onbehaaglijk gevoel. Niet dat ik 'em eng vind of zo, maar het is zo iemand waarvan je nooit weet wat 'ie je voor gaat schotelen. Niemand zal zijn talent ontkennen, maar niemand zal ook ontkennen dat hij een ongeleid projectiel is. Niet voor niets is 'ie door longtime friend Josh Homme uit Queens Of The Stone Age gemieterd. Een ding dat je Oliveri zekere ook niet kunt ontzeggen is dat 'ie wat 'ie doet gepassioneerd gebeurt. Mondo Generator's Cocaine Rodeo en zijn nieuwe solo-cd Death Acoustic zijn hier duidelijke voorbeelden van.

Cocaine Rodeo verscheen oorspronkelijk in 2000, maar lag toen al drie jaar op de plank bij de platenmaatschappij. Dat het in dat jaar alsnog verscheen is niet zo heel raar, want ongeveer tegelijkertijd topte Queens Of The Stone Age's Rated R ook voor het eerst de charts. Dat Oliveri hier een belangrijk aandeel in had blijkt wel uit de aan deze re-release toegevoegde bonustrack "Another Tension Head" dat op Rated R als "Tension Head" terug te horen was. Qua sound is Mondo Generator veel groezeliger dan QoTSA dat toch altijd wat swingends in zich heeft. Daar is op Cocaine Rodeo niets van terug te vinden. De cocktail van stoner, punk en post-hardcore maakt de cd rauw en smoezelig en bij tijd en wijle zelfs een tikkie onluisterbaar. Maar dat Oliveri ook geweldige liedjes kan schrijven blijkt wel uit furieuze punkrockers als "I Want You To Die" en "Unless I Can Kill". Ook de tegendraadse stoner van "Simple Exploding Man" is een dijk van een track. Dat geldt zowel voor de normale als de elf minuten lange versie die op deze cd staan. Naast de studio-cd is er als toetje een live-cd. Gelukkig is de kwaliteit hiervan redelijk goed. Gepassioneerd stort Oliveri de tracks over zijn publiek uit. Dat het hem er daarbij niet om gaat als de beste rockzanger aller tijden over te komen dat zal niemand verbazen. Opwindend wordt het hierdoor wel, want op de automatische piloot een optreden afwerken, dat zal Oliveri niet snel gebeuren.

Ongeveer tegelijkertijd met de reissue verschijnt Death Acoustic. Die plaat klinkt zoals de titel al doet vermoeden. Oliveri is met de jaren (lees: drank en drugs) zijn zangstem bijna geheel verloren. Wat rest is het gegrom waar een schorre hond jaloers op zou zijn. Het maakt dat de songs die Oliveri performt dodelijk raak en ondanks dat ze allemaal akoestisch zijn rauwer klinken dan menig metalband. Voor de cd nam hij eigen nummers op, een nummer van QoTSA ("Gonna Leave You") en nog enkele covers van onder andere The Misfits. Het voelt allemaal ontzettend ongemakkelijk aan bij beluistering. Daar zijn de stalen snaren van de gitaar van Oliveri die hij keihard, maar gepassioneerd aanslaat voor een groot deel ook de oorzaak van. Het maakt het allemaal nog rauwer. Dat Oliveri voor de gelegenheid als afsluiter "Outlaw Scumfuc" van aartsprovocateur G.G. Allin opgenomen heeft, is dan eigenlijk ook niet meer dan logisch. En dat hij de teksten van Allin een beetje aangepast heeft (lees: voorzien heeft van een overtreffende trap) tekent die levenshouding van Oliveri. Eigenlijk is het een wonder dat de man nog leeft en wat zou het prettig zijn als dit ongeleide projectiel het tegenwoordig behoorlijk brave Queens Of The Stone Age weer wat peper in zijn kont zou douwen.

De soundtrack voor vampierenfilm New Moon bevat een indrukwekkende reeks artiesten, die hiervoor bijna zonder uitzondering ook nog speciaal nieuwe nummers op zijn gaan nemen. Grote namen als Muse, Bon Iver, Death Cab For Cutie en Thom Yorke kropen speciaal voor de film achter hun piano's, namen hun gitaren ter hand en doken de studio's in. Televisieshows als Grey´s Anatomy en The O.C. trokken de afgelopen jaren handenvol indiebandjes uit de obscuriteit, door ze een plek te geven als achtergrondmuziek bij hun sleutelscenes. Toegegeven, over die obscuriteit valt te twisten bij bands als Muse, Editors en The Killers. Toch lijkt de soundtrack van New Moon eveneens te bewijzen dat wat voorheen doorging voor ´indie music´ nu salonfähiger is dan ooit. Is dat erg? Behoudens de gebruikelijke puristische bezwaren niet echt. Bezwaren als ‘nu ze groot zijn vind ik ze minder leuk', ‘toen ik ze vorige keer zag waren de kaartjes goedkoper' zul je altijd houden. Of een band nu meelift met een soundtrack of niet. De muziek dan. Meest in het gehoor springt de samenwerking tussen Bon Iver en St. Vincent. Die levert een mooi spokende samenzang op die ongetwijfeld goed aan zal sluiten bij de film. Beide stemmen huilen mooi om elkaar heen. Death Cab For Cuties "Meet Me On The Equinox", eerste single, is echter een weinig verheffend stuk muziek met een te voor de hand liggend refrein. En daarmee is DCFC geen uitzondering. Naast Bon Iver en St. Vincent weet enkel Lykke Li het middelmatige niveau te ontstijgen met een bijna koortsachtige hymne. Het lijkt me dat er op de eigen albums van de artiesten genoeg moois te vinden was. Volgende keer die maar gewoon gebruiken.

Er zit iets gewelddadigs in deze man. Het begint al bij zijn fantastische naam. En dan de naam van zijn vaste begeleidingsband: The Violators. Bovendien is hij ook nog gitarist van een band met nog zo'n vriendelijke naam: The War On Drugs. Zijn eerdere soloplaten, God Is Saying This To You en Constant Hitmaker, werden positief ontvangen, vandaar misschien ook dat dit nieuwe Childish Prodigy nu door een grotere maatschappij wordt uitgebracht. Opener "Hunchback" laat meteen horen dat Vile wel gewoon zichzelf is gebleven. Een smerige gitaarriff begeleidt de stem van Vile, die met flink wat reverb zijn teksten in de microfoon spuugt. Het is het soort ranzige rock dat eigenlijk alleen in donkere, doorrookte kelders gespeeld zou mogen worden. Even schrikken is het bij de volgende nummers, want Vile lijkt om de haverklap weer een andere muziekstijl te willen proberen, van het psychedelische "Overnite Religion" en de electropop van "Freak Train" tot prachtig gelaagd gitaarwerk op "Blackberry Song". Het mooie "Monkey" en ook "Inside Lookin Out" zijn toegankelijke tracks en hadden zo op een album van Bruce Springsteen kunnen staan. De enige constante factor bij dit alles is Vile's heerlijke rauwe stem. Prachtige plaat.

Nadat ik deze cd voor het eerst in de speler duwde moest ik even slikken. Klopt dit wel? Moet ik een arrenbie-cd bespreken? Na een paar minuten speurwerk op internet had ik het door. Flight Of The Conchords is een comedy- annex folkduo uit Nieuw Zeeland die buiten hun eigen landje vooral bekend zijn vanwege hun radio-programma op de BBC en de gelijknamige Amerikaanse tv-serie waarin het duo Bret McKenzie en Jemaine Clement allerlei bizarre avonturen beleven. Ik heb overigens helaas nog nooit een aflevering hiervan gezien, maar ben wel benieuwd geworden. Deze plaat is een gimmick-plaat waarin het duo het R&B-genre op geheel eigen wijze op de hak neemt. OVer-the-top hijgzang, idiote teksten en enorm gladde refreintjes, verpakt in stiekum toch wel erg catchy popdeunen. Qua tekst neigt het hier en daar naar melige onderbroekenlol, maar af en toe is het behoorlijk raak zoals in "Too Many Dicks (On The Dancefloor)", of gewoon ronduit grappig zoals in "We're Both in Love with a Sexy Lady" (zoek voor de gein die tekst maar eens op, helaas iets teveel woorden om in deze recensie te verwerken). Halverwege de plaat worden de arrenbie-deunen afgewisseld met een rasechte folksong en even later komt er nog een soort van Russisch thema voorbij in "Petrov, Yelyena and Me" (met een teskt vol moord en doodslag). Voor een gimmick-plaat is dit absoluut geen verkeerd product, alleen weet ik niet zeker of dit nu zo'n goede instapplaat is om kennis te maken met Flight Of The Conchords. Wel staan er zeker een aantal zeer vermakelijke songs op, die meer dan eens een dikke grijns veroorzaken.

Muziekvriend H. verzuchtte vandaag: 'Wat komt er toch een hoop moois uit Montreal de laatste jaren'. Hij nam me de woorden uit de mond, want noem ze allemaal maar op: The Arcade Fire, The Dears, The Stills, Islands, Stars... en natuurlijk Sunset Rubdown. Deze band, ooit een soloproject van Wolf Parade's Spencer Krug, heeft met Dragonslayer opnieuw een prima plaat gemaakt. Van Krug's huilerige stem moet je maar net houden overigens, maar muzikaal is er genoeg te genieten. Elk nummer is bijna een hymne te noemen, met een heel scala aan emoties en instrumenten dat voorbij komt. Opener "Silver Moons" begint bijvoorbeeld heel rustig met een piano-intro, om te culmineren in een grote climax van muziek en vocalen, zowel die van Krug als van percussioniste Camilla Wynne Ingr. En zo gaat dat eigenlijk met vrijwel alle nummers: allemaal hebben ze verrassingen in petto die zich in het begin niet laten aanzien, maar allemaal zijn ze ook heel herkenbaar, en dat maakt Dragonslayer tot een heerlijke luisterervaring. Die bovendien minder ingewikkeld is dan op de vorige Sunset Rubdown-platen. Ook de lengte van de nummers is korter, op sluitstuk "Dragon's Lair" na, dat ruim tien minuten klokt. Wel tien heerlijke minuten, die tot het einde toe spannend blijven, zoals alle nummers op deze plaat.

Over de laatste plaat van Strung Out was FU duidelijk: een herhaling op hoog niveau. Maar Blackhawks Over Los Angeles is al weer een dikke twee jaar oud en dus mag je op nieuw werk wel wat nieuwe ideeën verwachten. Zeker van een band die al twintig jaar inventieve punkrock met technische metalriffs maakt. Eerst maar het goede nieuws: Agents Of The Underground kent geen enkel zwak moment. Elf nummers, een krap halfuurtje aan muziek en een rauw geluid. De overproductie die Blackhawks op momenten wel erg radiovriendelijk maakte is compleet verdwenen. Juist door het energieke geluid komt de stem van Jason Cruz beter uit de verf en wanen ze ons weer in de jaren negentig. En dat is nou juist het bezwaar tegen dit nieuwe album: Strung Out is terug bij af. Echt, leg Another Day In Paradise uit 1994 maar eens naast deze nieuwe en de verschillen zijn minimaal. Ja, nu zit succesproducer Cameron Webb achter de knoppen en die weet hoe je punkbands moet laten knallen. Nu zullen er heel wat fans blij zijn met dit warme bad dat de band voor ze vol heeft laten lopen, ik had na twintig jaar wel iets meer verwacht. Opener "Black Crosses" - direct het hoogtepunt van de plaat - is een regelrechte hit en ook de overige tien nummers zijn van een contant niveau. Uitschieters zijn verder "Vanity" en het gierende en tegelijkertijd swingende "Jack Knife". Strung Out verrast geen moment, maar geen enkele punkmetalfan zal zich dit half uurtje vervelen. Een herhaling van hoog niveau. Of hadden we dat al eens gezegd?

En hop! Alweer een prijsvraag waarin kekke cd-tjes gewonnen kunnen worden. Doe dus vooral mee!

En ja hoor, dit is weer zo'n typisch Yo La Tengo-album met de vaste formule zoals we die al zoveel jaren kennen. We kennen de blauwdruk: een toonzettende opener, gevolgd door een handvol uiteenlopende indiepopnummers, een motownsouldeuntje, een dwarse garagerocksong of een eigenwijzig funky orgeltje. In de tweede helft wordt vervolgens uitgebreid de tijd genomen voor een lange gitaareruptie of een mooi impressionistisch schilderij. Natuurlijk wordt afgesloten met een episch nummer dat zo lang duurt dat de laserstraal over de rand van de cd-schijf dreigt te gaan. Popular Songs, het twaalfde album in 25 jaar tijd, voldoet vrijwel geheel aan die verwachting. Niets nieuws onder de zon dus. Is daar alles mee gezegd? Eigenlijk wel. Kenners weten al genoeg: ook dit album kan blind worden aangeschaft. Zij die de band nog niet kennen zullen zich na beluistering van de plaat met open mond van verbazing afvragen wat ze zojuist allemaal gehoord hebben. Want wat heeft "Popular Songs" veel te bieden. Van de sferische, prachtig met piano en strijkers gegarneerde opener "Here To Fall" tot het piepknor-orgeltje in de soul-pastiche "Periodically Triple Or Double" of de briljante dik 9 minuten durende ongrijpbare schoonheid van "More Stars Than There Are In Heaven": het ademt allemaal dezelfde onmiskenbare Yo La Tengo-genialiteit. En als ze op bijna achteloze wijze met "If It's True" nog even een rinkelend perfect duet neerzetten waar Stuart "God Help The Girl" Murdoch een punt aan kan zuigen, dan krullen mijn mondhoeken tot ver boven mijn oren. Dit trio kan alles. Wat heerlijk dat ze zo voorspelbaar zijn. Gaat dat zien op Crossing Border!

Op YouTube staat een prachtig filmpje van Anna Ternheim's "Summer Rain". Naast Anna zelf zingen ook Nina Kinert, Ane Brun, de zusjes van First Aid Kit en Ellekari Larsson van The Tiny mee in de a capella versie van het nummer. Het is mooi om te zien hoe deze Scandinavische vrouwen samenwerken en dienstig kunnen zijn ten opzichte van elkaar. Op Larsson na (maar die wordt vervangen door Lisa Ekdahl) komen ze allemaal terug in het koor op de live-dvd van Ane Brun. Bij drie nummers ("Song No.6", "The Armour" en "Ten Seconds") vullen ze Ane prachtig aan. Het is geen doldriest avontuur, deze live-registratie van het concert dat Ane gaf op 3 oktober 2008 in de Stockholm Concert Hall. Maar daar vraagt de muziek van Brun ook niet om. Het gaat om haar liedjes. En die komen prachtig tot hun recht bij de rustige cameravoering waar Magnus Renfors voor gekozen heeft, precies zoals hij ook al deed met de video bij "Don't Leave" dat ook hier een van de prijsnummers is. Het rare is dat ik bij dvd's die wel heel druk en zogenaamd flitsend zijn lang niet zo aan het scherm gekluisterd gezeten heb als bij deze. Maar goed, de eeuwige dromerige blik van Ane intrigeert me al jaren. Helemaal in combinatie met de bijna norse afwezige blik van tweede stem Nina Kinert die rechts van haar op het podium staat. De nadruk ligt vanzelfsprekend op de (terechte) succes-cd Changing Of The Seasons waarvan de nummers stuk voor stuk grote indruk op me maken. Mooi is ook hoe Brun in de toegiften haar eigen draai geeft aan Alphaville's "Big in Japan" en me betovert in Cindy Lauper's "True Colors" dat het concert afsluit. Vijfentwintig liedjes staan er maar liefst op deze live-registratie die ook nog samengevat wordt op een cd met zestien nummers. Maar eigenlijk is snijden in de oorspronkelijke set een doodzonde.

In Maryland, in de buurt van Baltimore, is in 2002 de oudste eik van het land geveld door een storm. The Wye Oak was 460 jaar oud en heeft op een heuvel in het plaatsje Wye Mills de laatste honderden jaren mensen om zich heen verzameld. Mensen die onder zijn gigantische bladerdak hebben geschuild, gelegen of gezoend, er getrouwd zijn, onder zijn takken ruzie hebben gemaakt en uit elkaar zijn gegaan. Dit gegeven moet het uit deze regio afkomstige duo Jenn Wasner en Andy Stack geïnspireerd hebben. Hun liedjes gaan over liefde, eenzaamheid, verlangen en de verbondenheid tussen mensen. Het is een intrigerend en gelaagd geheel, dit album The Knot. Met z'n tweeën leggen ze een dik, maar bijzonder helder geluidstapijt neer dat doet denken aan Yo La Tengo op hun best. Luide fuzzy passages met veel feedback worden afgewisseld met spaarzaam maar doeltreffend gebruik van viool en steelgitaar. Op enkele verstilde momenten klinkt Wye Oak eenzaam en desolaat als Songs: Ohia. Hiermee bouwen ze een zuigende spanning op die ook na meerdere draaibeurten voelbaar blijft. Dat maakt The Knot echter nog geen meesterwerk. Daarvoor is het songmateriaal, met name in het middelste deel van het album, niet altijd sterk genoeg. Wel is het een sterke warme herfstplaat, met name geschikt voor die dagen dat de bladeren eenzaam door de lucht dwarrelen en elkaar opzoeken in natte goten en tochtige straathoeken. Precies zoals al die mensen die elkaar eeuwenlang onder de machtige Wye Oak opzochten.

De toekomst voor de popmuziek leek me duidelijk: de vrouwen nemen de macht over. Dit dacht ik althans na het optreden van de vier Noorse dames van Katzenjammer op het Bevrijdingsfestival te Zwolle. Ik was verwonderd over het gemak waarmee ze van instrument wisselen, de variatie en originaliteit hierin (welke bassist wil nou niet zo'n basgitaar), de energie die de liedjes kenmerkt, de diverse stijlen die in hun muziek terug te horen is (van dertiger jaren cabaret to folkmuziek) en is een stuk leuker om te zien dan al die lelijke popmuzikantmannenbands. Ons land moest een jaar wachten op de officiële release van Le Pop. Ik dacht mijn slag te kunnen slaan bij een optreden in Nijmeegse Merleyn. Helaas, uitverkocht, zodat ik na een reservering in de platenwinkel nu eindelijk de schijf kan draaien. Ik ben echter perplex als ik door het boekje blader: de nummers zijn meestal geschreven door een man (ene Mats Rybo). Ik vreesde dat Katzenjammer een conceptband zou zijn en dat ik erin getrapt was, maar volgens mij is dit niet het geval: een van de vier dames zit namelijk in een andere band (The Fabulous Lightbulb Society) met diezelfde Rybo. Drie van de vier dames kennen elkaar overigens van een Noorse rockacademie, iets waar ik normaal al snel de kriebels van krijg wegens te bedacht, maar dit is de uitzondering. Wat heet, ik vind het een van de origineelste albums van dit jaar. En dat daar dan toch een man voor nodig is. Tja, zo onmisbaar zijn we dus kennelijk dus nog niet.

Toen we elkaar leerden kennen had Wende net haar debuut-cd uitgebracht. Anderhalf jaar lang hebben we die muziek letterlijk elke dag beluisterd, vaak samen liggend op de bank. Ze ging mee op vakantie, tijdens autoritten, en als we konden zagen we haar concerten. Ik weet nog goed dat je bij een verpletterend mooi optreden in de pauze tegen me zei: 'we moeten straks wel even naar haar toe, haar waarschuwen dat ze dit nooit volhoudt. Meisje, pas toch op, dit gaat verkeerd, zeggen we dan'. Dat hebben we niet gedaan. Ze zou toch zelf wel het beste weten wat goed voor haar is? Bij de tweede cd ontstonden onze twijfels. We hebben wel een gesigneerd exemplaar in de kast staan, maar als die vijf keer gedraaid is, is het veel. Tijdens de pauze van een volgend concert ben je bijna weggelopen. 'Dit is gewoon slecht, ze schreeuwt elk nummer zonder enige nuance, dit gaat helemaal de verkeerde kant op'. Nu, een paar jaar later, liggen we weer samen op de bank en luisteren naar de nieuwe van Wende. We kijken vol ongeloof naar de Lady Gaga-achtige soft-sm pose die ze op de hoes aanneemt. We horen een vlakke en vermoeide stem, hees geworden door het jarenlang overschreeuwen van haar eigen talenten. Alles moest blijkbaar opeens anders. Rock, beats, folk, pop, experiment… we horen het aan en durven elkaar nauwelijks aan te kijken. 'Wat vind je?', vraag ik uiteindelijk aarzelend. 'Het is nog erger dan ik had gevreesd', stel je met overtuiging. 'Deze plaat is een ramp, een compleet ongeleid projectiel'. We besluiten de cd af te zetten… 'Ik ga hem morgen nog wel beter beluisteren', mompel ik nog ter verdediging van de vrouw die ons beiden ooit zo lief was. Maar diep van binnen weet ik al dat ik het met je eens ben, en dat de recensie eigenlijk al op dit moment geschreven is: 'ongeleid projectiel'. Ik kan daar niets meer aan toevoegen… Dus proficiat lieverd, je hebt hiermee je eerste File Under stukje geschreven.

'Dat meen je niet. Dit is een grap.' Er is gewoon geen andere eerste reactie mogelijk op de nieuwe Weezer. We hoefden al niet echt te verwachten dat zij het maatschappelijk onrecht in de wereld aan de kaak zouden stellen, of de wereldvrede actief zouden bepleiten. Maar dit? Raditude is een album zonder inhoud. Vergeleken met deze Weezer-liedjes maakt Jan Smit zwaarmoedige overpeinzingen over leven en liefde. Er is al bij het lekken van de eerste single ('If You're Wondering If I Want You To, (I Want You To)') schande van gesproken. Maar waarom eigenlijk? Door het gebrek aan inhoud is er namelijk wel heel veel ruimte voor verdraaid aanstekelijke deuntjes en niet geheel voor de hand liggende samenwerkingen (Lil' Wayne). Is het daarmee nu eigenlijk een commercieel album? Ja, Rivers Cuomo en kornuiten hebben hun ziel aan de duivel verkocht (in de gedaante van een groot telecomconcern). Andere bands mogen daar gerust schande van spreken. Toch krijg ik door liedjes als 'Run Over By A Truck' en 'I'm Your Daddy' het idee dat ook in een ideale socialistische heilstaat, waar artiesten staatsambtenaren zijn met een modaal salarisje, Weezer exact dezelfde liedjes zou maken. Zij vinden dit gewoon heel leuk en dat hoor je terug. Dat betekent zeker niet dat Weezer een feilloos album heeft afgeleverd. Op 'Turn Me Round' redt Rivers vocaal de hele tijd net niet de toon die hij zou moeten afleveren, en op 'Love Is The Answer' moeten ze naar Slumdog Millionaire gekeken hebben met de gedachte: 'Dat kunnen wij ook.' Maar dat Indiase gedoe is toch een vak apart. Laat Weezer maar lekker simpele vrolijke nummers maken. Ze zingen dat ze veel 'pretty girls' om ze heen nodig hebben, 'cars' en jewels' maar doen dat wel weer met zoveel zelfspot dat ik er wel om kan lachen. En dat lachen vergaat me bij de rapgoden al heel snel, als ze exact dezelfde teksten spuien. We gaan ons Raditude niet heel lang herinneren, maar Weezer opereert ondertussen toch al een jaar of vijftien op een behoorlijk constant niveau. Ze concurreren niet met echte bands, maar hebben hun eigen rolletje binnen het muziek-universum, en vervullen die rol met verve.

Auto's en muziek, op de een of andere manier zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden. En dan niet zozeer door achterstevoren bepette, onderuitgezakte bestuurders wier Golfje door dreunende housebassenzelfs voor het stoplicht loskomt van de weg, maar door echte muziek zoals ik dat als muzieksnob maar even zal noemen. Enerzijds door carsongs (die blijkens "Leader Of The Pack" en "Oerend Hard" ook over motoren kunnen gaan), anderzijds door driving songs, ofwel nummers die uitnodigen tot ontspannen cruisen. Dat zijn vrijwel altijd stevige bluesrocksongs. Midtempo, met een goede groove en met een functioneel zware ritmesectie. Brickyard is een bluesrockband uit de regio Utrecht die perfecte driving songs heeft. Hey You! heet het nieuwe album en er staan tien nummers op die stuk voor stuk geschikt zijn als driving songs. Ze zijn allemaal van de hand van gitarist Ruud Maalderink en je kunt alleen maar concluderen dat de man weet hoe je degelijk bluesrock schrijft. Het zijn songs die niet afwijken van het bluesrockstramien, maar tegelijkertijd kloppen ze wel van voor tot achter, te beginnen bij de riffs. Sinds een half jaar heeft de band in Monique Cillessen een zangeres, en ook dat is een schot in de roos. Ze heeft een goede, stoere stem die uitstekend bij het materiaal past. De ritmesectie, bestaande uit bassist Ad van der Rijt en drummer Hans Heijster, zorgt voor het strakke fundament, terwijl toetsenist Alfred van Sprong het geluid de nodige diepte meegeeft. Brickyard vindt nergens het wiel opnieuw uit, maar weet een pot lekkere, dampende bluesrock neer te zetten die de release van deze cd ruimschoots rechtvaardigt.

Slimme jongens, die van The Boxer Rebellion. In januari kwam hun album Union al uit, maar alleen als digitale download via iTunes. Toen de M4A's de Store uitvlogen en de plaat zelfs de eerste plaats in de Amerikaanse Alternative Charts behaalde, kwam de interesse van platenmaatschappijen automatisch en werd de plaat alsnog ook op een echt schijfje uitgebracht. Zeker gezien het lullige einde van het label dat hun debuutalbum Exits in 2005 uitbracht een handige zet. In de vier jaar sinds het debuut heeft de band duidelijk aan een nieuw geluid gewerkt. Alles op Union ruikt naar een grenzeloze ambitie. Het geluid is groots en de nummers lijken wel speciaal geschreven voor grote stadions. De heerlijk roffelende drum waarmee het album opent zou al snel de hele Arena of Gelredome aan het springen krijgen. Voorman Nathan Nicholson heeft een prettige en vertrouwde stem die in vrijwel ieder refrein behoorlijk de hoogte ingaat. Ondanks het effectbejag dat soms net iets te duidelijk uit de grote gebaren spat, staan er eigenlijk nauwelijks zwakke nummers op het album. Sterker nog, zet The Boxer Rebellion in een stadion op een podium tegenover een Coldplay of Snow Patrol en het zou zo eens gelijkspel kunnen worden. Erg spannend is het allemaal niet, gewoon erg goed is het wel.

Om in de stemming te komen voor het eerste solo-album van Julian Casablancas draaide ik nog eens Is This It, het eerste album van de band waar hij beroemd mee werd en ook de belangrijkste rol had, namelijk die van songschrijver en zanger. Het gaat uiteraard om The Strokes. Hun debuut debuut is een zeer sterke plaat, al is het inmiddels enkele jaren geleden dat deze verscheen (toen er nog geen File Under was), namelijk in 2001. De opvolger Room On Fire vond ik een stuk minder interessant en heb ik nooit aangeschaft. Mijn interesse voor de band was bij First Impressions Of Earth, het in 2006 verschenen album helemaal weg: ik heb deze zelfs nog nooit gehoord. Het verhaal van Casablancas is overigens triest. Reeds in zijn tienerjaren snoepte hij graag van de alcohol en nadat The Strokes de verwachting na hun geweldige debuut niet meer waar konden maken kwam koning alcohol weer terug in zijn leven. Inmiddels schijnt alles weer onder controle te zijn en mogen we met Phrazes For The Young het eerste solo-album van de Amerikaan begroeten. Wat bij de eerste klanken al meteen duidelijk is: het is geen The Strokes II. Casablancas heeft de synthesizer ontdekt inclusief de elektronische drums. Het lijkt wel of de tachtiger jaren herleven: ik moet aan New Order (en soms zelfs aan Kylie Minogue) denken. Probleem is vooral dat het gekozen instrumentarium mij na een paar nummers begint te irriteren en dat bijvoorbeeld de tweede track "Left And Right In The Dark" een rare fade-out kent. Alsof het briljante gevoel voor muziek weg is. Wat ook irriteert dat Casablancas de kern van wat hij te vertellen heeft teveel rekt: de songs duren te lang. Ik hoop dan ook dat zij die een kaartje kochten voor een concert dat hij eerdaags in ons land geeft de juiste verwachtingen hebben.

Als ik heel eerlijk ben, werd ik altijd een beetje bang van Skin. Voornamelijk van die enorm grote mond van haar, die regelmatig tentoongespreid werd in de clips van Skunk Anansie. Maar ja, er kwam dan ook wel een flink volume uit en daar ging het om. Dat volume, daar is niks aan veranderd in de tijd. Eigenlijk is er bar weinig veranderd aan Skin sinds de jaren '90, volgens mij is ze niet eens ouder geworden. De rest van de band waarschijnlijk ook niet, want de drie nieuwe nummers op dit greatest-hits-album zijn typisch Skunk Anansie-nummers. Eerst "Tear The Place Up", een snel punkrocknummer met een hoog springgehalte. Ook een nieuwe ballad "Squander", waar ik verder geen fan van ben, maar het hoort erbij. Maar ik werd toch echt weer weggeblazen door "Because Of You", de tweede single van dit album. Een nummer dat zich zo kan meten met klassiekers als "Weak" en "Charlie Big Potato". Valt het jullie trouwens ook op dat dit soort songs prima mee kunnen met de huidige emo-rage? Of roep ik nu iets heel verschikkelijks? En zegt dat meer over de emo van nu, of meer over de Skin-rock van toen? Of misschien zegt het wel meer over mij...

Bij mij, hier in Nederland, doet alleen de naam Dungen een belletje rinkelen, in Zweden schijnen de bands van de leden van The Amazing (Anna Jarvinen, Sagor & Swing) ook best bekend te zijn. Dat verwacht ik althans, want anders haalt een platenlabel voor deze band vast niet de krachtterm supergroup van stal. De kenmerkende spil van de band is echter zanger Christoffer Gunrup. Ook totaal onbekend bij mij. Maar wat een stem heeft deze man! Hij klinkt als de ideale kruising van Damien Rice en Ray LaMontagne. Heerlijk! Muzikaal gezien komt The Amazing echter maar af en toe in singer/songwritervaarwateren. Het prachtige geheel akoestische "Beach House" en " The Strangest Thing" zijn hier een uitstekend voorbeeld van. Vaker echter trekt de band de wijde wereld van de psychedelische folkrock/pop in. Die ademt in een nummer als "The Kirwan Song" met de nadruk op het gitaarspel van Reine Fiske wat meer een poppy sixties karakter uit à la Fleetwood Mac. Da's niet raar want Danny Kirwan was immers de gitarist van die band. Maar in bijvoorbeeld "Code II" klinkt de band meer rock en avontuurlijker, waarbij alleen al de drums van Johan Holmegard goed zijn voor een trip. Al geven de aanhoudende toetsenpartijen van Erik Malmberg het geheel ook een beetje een Pink Floyd-achtige sfeer. Dan vind ik de band op zijn best. Het twaalf minuten durende "Had To Keep Walking" heeft dat ook sterk in zich, maar weet toch ondanks zijn lengte voortdurend te boeien. Vooral het ragfijne fladderende spel van de gitaarspel zet je hier zo op een wolkje en laat je wegdrijven richting Zweden. Amazing indeed.

Ik zat zo eens wat informatie op te zoeken over Frank Turner en toen viel me ineens op dat hij van 28 december 1981 is. Hij moet nog 28 worden dus. Ik verbaasde me daar over omdat, als ik naar de teksten van Turner luister, hij nogal ouwelijk overkomt. Hij schrijft een hoop "geniet van het leven, want we zijn er maar even"-teksten bij. Maar dan op een originelere manier dan hoe ik het nu omschrijf. Niet iets dat je bij een broekie van 28 verwacht. Op Turner nieuwste werkje, Poetry of the Deed, komt het zo af en toe weer de hoek om kijken. Tussendoor is Turner een onvervalst romanticus, al is hij niet even gelukkig in de liefde. De man is zoekende naar liefde en dus naar het leven en weet daar smakelijk over te vertellen. En dat doet hij, muzikaal in een stijl die op het onwaarschijnlijke kruisvlak van singer/songwriter en punkrock ligt. Met een toefje folk. Alsof de Dropkick Murphys ineens boeken zijn gaan lezen of iets dergelijks. Het klinkt echter allemaal erg origineel en vooral zeer aanstekelijk. En dat maakt dat Poetry of the Deed in ieder geval jaarlijstjesvoer. En dan heeft hij het nog niet eens live gebracht, want dat is de man's natuurlijke habitat. Gaat dat zien dus. En misschien moest ik, als onvervalst zoekend romanticus en niet altijd even gelukkig in de liefde, de volgende keer maar eens die leuke Dropkick Murphys-fan meenemen. Zij leest ook wel eens een boek�

File Under gaf samen met onze vriendjes van Epitaph enkele exemplaren weg van deze cd. Daarvoor ben je nu mooi te laat!

Ome Storm was blij met Octahedron, het laatste album van The Mars Volta. Ik niet. Te weinig onrust en gekte, en daardoor in mijn beleving geen echt The Mars Volta-album. Gelukkig is gitarist Omar Rodriguez Lopez een schoolvoorbeeld van een workaholic en is hij bovendien niet te beroerd om alles op cd uit te brengen. Het nieuwste album van Rodriguez Lopez en consorten heet Xenophanes. De consorten in kwestie zijn deze keer broer Marcel, Thomas Pridgen, Juan Alderete de la Pena en Ximena Sarinana Rivera. Ofwel: de liveband van The Mars Volta zonder de toetsenist en zonder zanger Cecil Bixler Zavala, maar met een zangeres. Het ontbreken van het kenmerkende geluid van Bixler Zavala scheelt wel een stuk - hoewel Sarinana Rivera juist weer de hoge stukken voor haar rekening neemt -, maar verder is het een album dat naast de rustiger aanpak van Octahedron ook volop gekte kent. "Asco Que Conmueve Los Puntos Erógenos" bijvoorbeeld, een fraai fusion-achtig stuk. Omdat de meeste nummers relatief kort zijn en van zang zijn voorzien, is het allemaal net iets minder experimenteel dan andere solo-albums van Rodriguez-Lopez en dat is de cohesie ten goede gekomen. In een flink deel van de songs worden de stemmen van Rodriguez Lopez en Sarinana Rivera samengebracht, niet in harmonieën maar veelal in exact dezelfde zanglijnen. Dat geeft het geheel een spacey trekje. Het tempo waarin Rodriguez Lopez platen uitbrengt kan bijna niet anders dan tot mindere albums leiden. Xenophanes is er daar echter niet een van. Integendeel, het maakt de indruk van een afgerond album, met een productie die recht doet aan het materiaal. Ik heb hier heel wat meer van genoten dan van Octahedron.

A universally acknowledged masterpiece, Another Green World represents a departure from song structure and toward a more ethereal, minimalistic approach to sound. Dat is de openingszin op Allmusic.com bij hun stukje over Brian Eno's cd Another Green World. Wie het waagt zijn vingers hieraan te branden door een track hiervan te coveren verklaar je bij voorbaat al voor gek. Laat staan dat je even de hele cd gaat doen. Bij het Nederlandse Narrominded denken ze daar anders over. Net zoals ze in 2005 Evol van Sonic Youth integraal opnieuw hebben laten opnemen, laten ze nu een hele trits Nederlandse artiesten de veertien tracks van Another Green World onder handen nemen. Alsof het niets is en bij voorbaat gedoemd te mislukken zou je zeggen. Mooi niet dus, de insteek van alle veertien deelnemers getuigd van diep respect voor het origineel uit 1975. Maar de namen FFF, Polycorn, Legowelt, Rude 66, Coen Oscar Polack, Spoelstra, This Is Total War, Garçon Taupe, Nanko, Baba Electronica & DJ Lonely, Hakki Takki, Puin + Hoop, Hunter Complex en Hydrus zijn volgens mij dan ook stuk voor stuk flink beïnvloed door Eno. Natuurlijk klinken de tracks anders, ze dragen duidelijk de signatuur van de deelnemende acts. Ze klinken vaak ook moderner. Dat is gezien de razende snelheid waarmee de elektronische hulpmiddelen zich ontwikkeld hebben ook niet zo heel raar, maar Eno was zijn tijd ver vooruit, en dat maakt het gapende gat van twee decennia een stuk minder groot dan verwacht. Toch is het goed om te horen dat zelfs het anders zo doldrieste This Is Total War zich in houdt bij het titelnummer. Meesterlijk is Coen Oscar Polack's draai aan "The Big Ship", dat het jasje van de typische warme en bijna natuurlijke klanken van Polack prima staat. Maar de nieuwe Nederlandse jasjes staan eigenlijk alle Eno-songs goed. Ik ben benieuwd wat Eno zelf van deze Nederlandse hommage vindt.

Op een druilerige maandagochtend als deze is het geen straf om The Ruminant Band, de vierde cd van Fruit Bats, te moeten beluisteren en recenseren. De band houdt van opgewekte majeurakkoorden en maakt ongecompliceerde gitaarpop die ook nog eens snel in je hoofd blijft hangen, dankzij een beetje jingle-jangle, hier en daar een tempowisseling, een stem die doet denken aan Neil Young, maar vooral veel goede nummers. Eerdergenoemde stem is overigens van Eric Johnson, die inmiddels ook onderdeel van The Shins uitmaakt, en dan weet je meteen in welke hoek je Fruit Bats moet zoeken. Hoewel ook bands als Wilco en Built To Spill nooit ver weg zijn. Naast fijne muziek schrijft Johnson ook prachtig verhalende teksten, die de moeite waard zijn om eens goed te beluisteren. Dan ontdek je sprookjesachtige verhalen over geliefden die zich voor altijd samen willen terugtrekken hoog in een boom, of over een man die altijd grijze sneeuwluchten met zich meedraagt. Fruit Bats wordt daarmee, waarschijnlijk ongewild, bijna een "totaalbeleving" die voor uren ontdekkingsplezier zorgt. En gelukkig heeft Johnson beloofd dat zijn toetreden tot The Shins niet het einde van Fruit Bats zal betekenen, want hij heeft vast nog veel meer moois in zijn mars.

In een vlaag van verstandsverbijstering besloten we dit weekend om 'even' de zolder om te gooien. Ouch, dat heb ik geweten. Ik zit tussen de stapels zooi en kan niets terugvinden. Waardeloos. De computer koppelde ik als laatste af. Nadat ik hem weer had aangesloten, besloot ik eens de simpele stereospeakers aan te sluiten in plaats van mijn 5.1-systeem. Al die kabels overal was ik zat. Maar wat een verschil in geluid! Die, toch niet goedkope, speakers klonken echt voor geen meter, bleek bij opstarten van Yello's nieuwste cd Touch Yello in iTunes. Hoe goed het wel kon klinken wist ik namelijk van even te voren, toen ik Yello draaide over die 5.1-speakers. Jemig, Boris Blank is nog steeds een koning van de details in de grote ruimte. En die details smeken om een paar goede speakers. Dan ervaar je bijvoorbeeld het laag overvliegende vliegtuig aan het einde van "Out Of Dawn" pas echt zoals het bedoeld moet zijn. Bovendien dringt de diepte van de donkere mompelstem van Dieter Meier veel beter tot je door. Weg met die sloppy 2.1's dus. De hulp van buitenaf is op Touch Yello ook uit de kunst. Vooral het spel van meesterblazer Till Brönner veroorzaakt plezante rillingen bij me. "Till Tomorrow" is ronduit meesterlijk. Charmant is de zang van Heidi Happy, die als een dartel Zwitsers schapenmeisje soepel de vocalen van Meier aanvult of in haar eentje zingt. Het roept herinneringen aan de gouden tijd van Air op. Enige minpuntje aan Touch Yello vind ik de absurde remake van "Bostich (Reflected)". Wat Meier en Blank hiermee wilden bewijzen is me volstrekt onduidelijk. Maar verder laten deze twee heren gelukkig horen hun touch nog lang niet verloren te hebben.

Zo ongeveer elke streek in Nederland heeft wel zijn muzikale dialecthelden onder het motto: Hou het zo dicht mogelijk bij de basis om jezelf zo goed mogelijk duidelijk te maken. En de bevolking zit hier echt op te wachten. Ook België heeft zijn dialecten en is meer dan de abstracte tweedeling Vlaams en Frans. Claude Perwez alias Dr. Kloot Per W, een oude Belgische rocker (geboren in 1955) met een lange staat van dienst, is zo iemand die zo'n dialectplaat uitbrengt. Voor het eerst in zijn carrière overigens. Hij heeft de gemeente Tervuren zover gekregen dat ze deze financieel mogelijk maken, en als ik het taaltje zo hoor is dit helemaal terecht: de cd Sloppel Terveure staat behoorlijk ver af van het Vlaams zoals wij 'Ollanders dat kennen. De teksten zijn moeilijk te volgen, zelfs voor iemand als ik die meestal geen problemen heeft met het verstaan van dialecten. Helaas biedt het bijgesloten boekje weinig uitkomst om de precieze betekenis te achterhalen, al kan ik het in hoofdlijnen volgen. De muziek is grotendeels door hemzelf ingespeeld met hier en daar wat hulp. De meeste nummers schreef hij ook zelf, al staan er ook bijzondere covers op. Sloppel Terveure is een typische luisterplaat met invloeden uit de blues-, folk-, pop-, punk- en singer-songwriterswereld. Dat is een hele handvol en om er namen aan te koppelen noem ik een Tom Waits, Bob Dylan, Ray Davies, maar ook een Laïs, Plastic Bertrand of een André Manuel. Een vreemd, maar bijzonder muzikaal dialectalbum.

Eerlijk is eerlijk: ik had Google nodig om er achter te komen wie Cy Coleman nou eigenlijk was. De titels van de liedjes op dit tribute album ("I've Got Your Number", "(I'm ) In Love Again", "You Fascinate Me So") deden het wel vermoeden. Cy Coleman (1929-2004) was een componist en arrangeur (eigenlijke naam: Seymour Kaufman) die voor de groten in de theater- en musicalwereld schreef. Volgens Wikipedia werkte hij zelfs samen met Seth Gaaikema. Gezien mijn hartgrondige afkeer van musicals, voelde ik me dus enigszins getroost met mijn gebrek aan kennis. Gelukkig liggen de smooth-jazz-bewerkingen die we op dit album te horen krijgen ver weg van het oppervlakkige effectbejag van de meeste musicals. Dat zou weleens vooral te danken kunnen zijn aan de uitvoerenden: countryzangeres Patty Griffin opent met het titelnummer (dat je zou kunnen kennen van Frank Sinatra), Fiona Apple zingt "Why Try To Change Me Now" en "I Walk A Little Faster" en Madeleine Peyroux doet een stijlvolle bewerking van "I Live My Love". Niks geen toeters en bellen, gewoon met een klein combo.

Het lijkt me een ongemakkelijke spagaat: aan de ene kant wil je je als artiest (althans, zo lijkt het me tenminste) vernieuwen en grenzen verleggen, aan de andere kant is het zaak om niet te vervallen in ‘experimenteren om het experimenteren' of halfslachtige pogingen om hip over te komen. Sommige muzikanten doen al jaren hetzelfde en dat is wel zo handig: je weet wat je kunt verwachten. Anderen slaan voortdurend onontgonnen wegen in en zorgen ervoor dat elk album een verrassing is. Het Franse duo Air valt een beetje tussen wal en schip. In 1998 debuteerden ze met het briljante Moon Safari, dat Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel sindsdien niet meer overtroffen hebben. Het lijkt wel alsof de twee Fransen na uitstapjes met The Virgin Suicides (2000), 10.000 Hz Legend (2001), Talkie Walkie (2004) en het in 2007 verschenen Pocket Symphony eindelijk weer thuis zijn gekomen. Love 2 sluit namelijk naadloos aan op Moon Safari: ladingen analoge synths en een soft-focus-sfeertje vol ontluikende seksualiteit. Af en toe gaat het tempo omhoog (''Bee A Bee'', ''Eat My Beat'') en duikt er een pompend gitaartje op, maar over het algemeen is de stemming totaal ontspannen (met zelfs een heus popliedje in de vorm van ''Sing Sang Sung''). Het is alsof er opeens een zitkuil in de woonkamer is verschenen, iemand lichtgevende sterretjes op het plafond heeft geplakt, de hippe designlamp opeens is vervangen door een ouderwets gezellige lava-variant en hé, kijk nou! Silvia Kristel schuift verleidelijk glimlachend aan - tjonge, als het nu niet gezellig wordt... En als Dunckel voor het volgende album niet zelf achter de microfoon kruipt om halfslachtig te fluisterzingen, maar enkele getalenteerde Franse zangeressen opscharrelt, kan het feest echt helemaal losbarsten.

Hoe veelzijdig is het doomgenre eigenlijk? Welke kanten kun je op als je Black Sabbath als startpunt neemt? Want met die mannen is het natuurlijk begonnen, of vooral: met de riffs van Tony Iommi. En als je het over riffs hebt kom je automatisch uit bij het beest Sunn o))), het olijke, in monnikspijen gehulde tweetal dat een voorliefde heeft voor dieper dan diepe en laaangzaaaame riffs die zo traag zijn dat ze uiteindelijk een voortdenderende, allesvermalende drone worden. Dat was op eerdere platen al zo, dat was en is live zeker zo, en zo begint nieuweling Monoliths & Dimensions dus ook: dikke, inktzwarte riffs, onheilspellend tot in het kwadraat. Geen drums, alleen overstuurde gitaar. Behoorlijk indrukwekkend, maar zo kennen we de band al een tijdje, dus verrassend is anders. Die verrassing komt er echter wel degelijk, want verderop komt Attila Csihar (Mayhem) langs om afwisselend in het Engels en Hongaars een angstwekkende voordracht te houden; en langzamerhand komen trombones, strijkers en allerhande andere instrumenten om de hoek waardoor eerste nummer "Agharta" eindigt op nogal vervreemdende, avantgardistische wijze. Minstens even bijzonder is tweede track "Big Church", die begint met dissonante vrouwenkoorzang a la John Zorn, als perfect tegenwicht voor de monolitische riffs. Niet bepaald je archetypische doomplaat, maar Sunn o))) is nooit de band geweest die aan de stereotypen heeft voldaan. Het lekkerst wordt bewaard voor het laatst: in "Alice" wordt de drone bijna ambientesk, zwellen de gitaren langzaam aan, maar worden ze uiteindelijk helemaal overgenomen door trombones, klarinetten, strijkers en wat dies meer zij, en wordt er voor het eerst in de Sunn o))) geschiedenis wat licht doorgelaten; muzikaal zijn Miles Davis (In A Silent Way) en Talk Talk (Laughing Stock) dan plots niet heel ver meer weg. Indrukwekkend.

Bij Om gaat het er heel anders aan toe. Voortgekomen uit de legendarische stonermetalgroep Sleep (de gitarist startte High On Fire, de bassist en drummer gingen door met Om), klinkt het bas-en-drums duo eigenlijk als een kruising tussen vroege Black Sabbath en Pink Floyd anno 'Set Controls For the Heart Of The Sun'. Niet verkeerd, bij vlagen zelfs bijzonder geniaal en hypnotiserend - ga maar eens op zoek naar het nummer "At Giza" van Conference of the Birds. Helaas betekent het gitaarloze geluid ook dat het snel eenzijdig kan worden. Dat compenseerden ze met bijzonder goed samenspel zonder egotripperij; alles in dienst van de groove en psychedelische atmosfeer. Echter, drummer Chris Haikus is vorig jaar gestopt, en hij is op God is Good vervangen door Emil Amos (Grails). Zeer goede drummer, daar niet van, maar wel eentje die het niet kan laten om zijn technische kunnen te etaleren. En dus lardeert hij de (bedoeld) monotone bas- en zanglijnen van Al Cisneros met lekkere fills en heerlijke breaks. Maar ze slaan als een tang op een varken, want de sfeer wordt totaal verpest. Weg hypnose, weg bedwelming. Daar kunnen zelfs mooie sitar- en dwarsfluittoevoegingen niets meer aan veranderen. Heel jammer.

Paradise Lost is natuurlijk doom van een meer traditionele soort, hoewel de weg die de band de afgelopen 19 jaar heeft bewandeld nou niet bepaald voor de hand liggend is geweest. Ga maar na: debuteren met doom/deathmetal van het bruutste soort, daarna eigenhandig gothic metal uitvinden, om via synths en elektronica uit te komen bij nogal door Depeche Mode en Sisters of Mercy beïnvloede doompop. Hoewel ze nog nooit een slechte plaat hebben gemaakt (Host is een miskende klassieker) hebben ze veel kritiek gekregen op de metalloze koers, en de laatste paar platen is de doom metal steeds sterker teruggekomen. Nu, op album nummer twaalf Faith Divides us - Death Unites Us, is de cirkel rond en heeft Paradise Lost een geluid dat sterk doet denken aan Icon, Draconian Times en Shades of God; zware, gotisch getinte doom metal, maar dan wel met dat catchy poprandje dat ze in de loop van de tijd zo overtuigend hebben ontwikkeld. Met dank trouwens aan zanger Nick Holmes, ooit wellicht de beste grunter uit de scene, nu een overtuigende zanger die makkelijk kan wisselen tussen bijna-grunts en een clean en aangenaam Dave Gahan-meets-James Hetfield-stemgeluid. Tel daarbij de immer melancholiek wenende gitaarlijnen van Greg Macintosh op, en het kan niet anders gezegd worden dat ook album nummer twaalf weer erg geslaagd is. Dat doen maar weinig bands na.

Het meest naargeestige heb ik bewaard voor het laatst, en ik daag iedereen uit met iets naargeestigers aan te komen. Gaat niet lukken. Khanate staat dan wel te boek als doom metal, maar wat het inmiddels ontbonden viertal hier laat horen is zoveel meer: drones, ambient, vrije improvisatie, geluidssculpturen, noise, avantgarde. Vergeet songstructuur, vergeet riffs, vergeet ritme, vergeet zanglijnen; dat zul je allemaal bij Khanate niet vinden. Voor de volledigheid: de band is opgebouwd uit (ex)leden van Sunn o))), Blind Idiot God, OLD, Thorr's Hammer en Burning Witch, en dat waren ook al geen vrolijke mennekes. De titelloze eersteling was met enige fantasie nog wel als doom metal te betitelen, maar alles wat daarna kwam werd moeilijker, zwaarder, vrijer. De vier lange nummers op Clean Hands Go Foul zijn volledig opgebouwd uit improvisaties rondom de sessies van hun EP Capture and Release, improvisaties die nog veel verder gaan dan die EP of het monumentale Things Viral. Naargeestig tot de tiende macht, compleet nihilistisch, niets doet er meer toe. Een drummer die als een volleerd freejazz-drummer alleen voor texturen zorgt, een bassist en gitarist die elkaar naar de kroon steken in hun zoektocht naar feedback en dissonantie, en dan een zanger die zo getormenteerd klinkt dat je hem voor eeuwig in een gesloten inrichting wil laten opsluiten. Nee, aangenaam luisteren is er niet bij, maar dit gaat dan ook verder dan lekker een plaatje opzetten; Khanate is een loutering zonder gelijke, een bewijs dat als de creativiteit de vrije hand wordt gegeven genres geen enkele beperking meer opwerpen, ook al kun je dan uitkomen op plaatsen die je nooit bewust durfde te bezoeken.

Chuck Prophet heeft in de jaren '80 met het bandje Green On Red een onuitwisbare stempel gedrukt op de Amerikaanse alternatieve country rock. Het album Gas Food Lodging uit 1985 heeft zo langzamerhand de klassieke status bereikt. In de afgelopen vijftien jaar heeft Prophet als songsmid en producer talloze collega's bijgestaan. Onderwijl bracht hij in gestaag tempo een kleine dozijn solo-albums uit, telkens van hoge kwaliteit, maar nooit meer met de urgentie van toen. De nieuwe plaat moest iets anders gaan worden. De singer-songwriter wilde een politieke kick-ass rock-‘n'-roll-plaat maken en wilde dat buiten de VS doen. Prophet stopte zijn Fender Telecaster in de achterbak, verzamelde zijn beste muzikantenvrienden en reed naar Mexico-City met de bedoeling in een paar dagen tijd een rauw en puur album te maken. Dat viel niet mee. Mexicaanse griep, een aardbeving en constant uitvallende stroom: het zat allemaal flink tegen. Maar ondanks -of dankzij- de ellende is het grotendeels een geslaagd project geworden. Het gitaarwerk in uptempo songs als de openingstrack "Sonny Liston's Blues" en het titelnummer is adembenemend. Ook de langzamere nummers maken indruk, niet in de laatste plaats door de verhalende mild-geëngageerde teksten. Het album eindigt sterk met de mooie ballad "Leave The Windows Open", maar een aantal minder spannende nummers doet de aandacht wat verslappen. Het gewenste kick-ass-rock-‘n'-roll-album is ¡Let Freedom Ring! niet geworden, maar wel een warme, pure en geïnspireerde plaat waarmee Chuck Prophet opnieuw zijn uitzonderlijke kwaliteit bewijst. Nieuw en verrassend is dat allemaal niet. Stiekem hoop ik dat hij dat onstuimige rock-n-roll-album alsnog een keer zal maken. De volgende dan maar?

"Gratis muziek is niet om aan te horen", zo kopte een NU.nl-columnist afgelopen zaterdag. Ik kan me daar boos over maken. Ten eerste was die zin alleen de uitsmijter van een wazig betoog tegen opportunistische internetwetten, en ten tweede is het pertinent onwaar. Dat er een hoop rommel gratis wordt uitgebracht is duidelijk, maar gratis is zeker niet per definitie waardeloos. Een groot deel van de netlabels krijgt domweg nauwelijks aandacht, laat staan dat het op waarde geschat wordt. En het is ook echt niet allemaal 8bitcore, al gaat het natuurlijk vaak wel om de spannendere muziek. Zo bracht het Nijmeegse label Lomechanik (dat ik hier wel eens eerder heb bewierookt) onlangs vijf albums tegelijk uit die je voor niets kunt downloaden. Parels voor de zwijnen! Kwalitatief is het allemaal zonder meer goed, al zal niemand alles geweldig vinden want qua stijlen gaat het ook vijf kanten uit. Persoonlijk ben ik het meest blij met de debuutplaat van dB, alias Dirk Boersma en wat mij betreft de Nijmeegse Aphex Twin. Hij maakt intussen wat harder werk, maar op Een staan de dromerig-chaotische programmeersels waar hij lokaal bekend mee werd (o.a. "Wark"). Heerlijk om thuis te draaien, en precies raadselachtig maar toegankelijk genoeg. De naamloze track 9 is prachtig, als een douchekop die in een noodgang schroefjes in een halfgevulde wasbak laat plonzen.
Terugklap, zo ongeveer de Amsterdamse SebastiAn, is ook de moeite waard. Hij smeert een lekkere dikke knorbass onder zijn gevarieerde instrumentale tracks, die trouwens namen hebben als "Sukke2l", "Mosterdsaus" en "Godverdomme". Heel anders is weer het lieflijke kleine akoestisch werk van Julien Mier. Het is precies even gevoelig als vergankelijk, en ik kan er niet zoveel mee. Maar ISAN- en Hood-liefhebbers moeten het zeker checken. Net zoiets, maar dan nog gerekter en meer bluesy is Jellephant, die daarbij prachtig een vogeltje nadoet terwijl ijle stemmen meejoelen. Avantgarde-liefhebbers moeten juist weer bij de tweede plaat van Lomechanik-oprichter Jorg zijn, die erop los experimenteert in fraaie, trage tracks met oude samples. Als d�ze muziek 'niet om aan te horen' zou zijn, geldt dat ook voor nog veel meer muziek die w�l geld kost.

'Wat draai je daar?', vraagt mijn vriendin aan mij. 'Ehhh...., ik ben de bandnaam even kwijt. Iets Amerikaans of Canadees, geloof ik', is mijn antwoord. Het ging dus om The Rural Alberta Advantage, een bandnaam die erom vraagt spontaan weer vergeten te worden. The RAA, dat klinkt al beter, heeft als basis Toronto, en dat ligt inderdaad in Canada. Hometowns kwam eigenlijk in 2008 al uit, maar was slechts digitaal verkrijgbaar. Deze verkopen gingen zo goed, dat ze opgepikt zijn door Saddle Creek die het album nu als heuse cd uitbrengt. En ik moet zeggen dat dit helemaal niet vervelend is, want stel je voor dat ik dit gemist had. Dat zou eeuwig zonder zijn bij zo'n sterke plaat. The RAA maakt zogeheten indiefolk en is in zijn soort wel vergelijkbaar met Port O'Brien. Hometowns heeft sterke refreinen die zich stiekem in je hoofd nestelen en mij vrolijk maken -al komt dit niet overeen met de teksten-. Als ik naar de zanger, Nils Edenloff, luister dan heb ik een beeld van Billy Corgan (Smashing Pumpkins) die eens totaal iets anders gaat doen. Vermeldenswaardig is trouwens ook de roffelende en de sfeer opfokkende drummer die het geluid een lo-fi karakter geeft. En daar heb ik dus een zwak voor. Verder worden er naast het gitaarwerk nog sporadisch en subtiel nog allerlei andere instrumenten toegevoegd. De kern is echter dat The RAA mij in mijn ziel raakt en daar gaat het mij om bij muziek.

Neal Morse, Roine Stolt, Pete Trewavas en Mike Portnoy. Oei, dat zijn Grote Namen. Daar hoort een nog grotere bandnaam bij, en gelukkig hebben ze die: Transatlantic. The Whirlwind is hun met veel bombarie aangekondigde derde album na een pauze van zo'n zeven jaar. Bij zoveel grootsheid past natuurlijk geen enkele vorm van bescheidenheid, hetgeen Morse keurig laat zien door over dit project te praten in termen als 'I think this is truly the epic of all epics', of - nog leuker - deze: 'It is the War and Peace of prog'. Toe maar. Helemaal uit de lucht vallen komt die epische omschrijving natuurlijk niet, want  The Whirlwind bevat slechts één nummer van ruim 77 minuten. Wel voor de vorm onderverdeeld in twaalf 'chapters', maar die vloeien zo naadloos in elkaar over dat echt wel gesproken kan worden van één grote compositie. Bovendien blijft het vrijwel over de gehele linie spannend en avontuurlijk, en dat is een hele prestatie. Drums, keyboards, gitaar en bas wervelen wild om elkaar heen (sorry, ik kon het even niet laten) zonder dat ze elkaar ook meer ergens in de weg zitten, de meerstemmige zang klinkt ontspannen en opgewekt, en een geoliede productie zorgt voor een mooi samenhangend geheel. Tekstueel kon het me allemaal wat minder bekoren, daarvoor hoorde ik net iets te vaak woorden als 'wind', 'storm', 'blowing', en inderdaad 'whirlwind'. Bovendien kan Morse het toch niet laten om op het eind van de suite nog even de 'giver of life' aan te halen, en we weten allemaal wie hij daarmee bedoelt. Ach, het zij zo. Al met al heb ik - ondanks de voice-overs die mijn promo-cd volledig voor hergebruik verpesten - erg genoten van deze grootse en meeslepende muziek. Prog-junkies kunnen hem vrijwel blind aanschaffen, en de echte fanaten schaffen gewoon alle drie de versies aan die de marketingboys van InsideOut bedacht hebben. Daarmee zijn ook de inkomsten episch!

Storm
Yello - Touch

Bas
Slayer - World Painted Blood

Ewie
Katzenjammer - Le Pop

Ludo
Jochen Distelmeyer - Heavy

Gr.R.
Matthew Good - Vancouver

André
Annie - Don't Stop

Prikkie
Transatlantic - The Whirlwind

Blizzard
Riverside @ Patronaat

Stonehead
Muse - Soaked (ouwe demo)

DubbelMono
Bob Dylan - Christmas In The Heart

ForestSounds
John Dowland - Complete Lute Works

Als je zegt dat garagerock een overzichtelijk genre is, is dat nog steeds een understatement. Zwaar overstuurde versterkers, korte songs met feitelijk maar één riff en zang die eerder gebruld dan gezongen wordt, dan heb je het wel ongeveer gehad. Maar waarom is het dan vaak zo lekker? Volgens mij juist daarom. Er wordt niet geprobeerd ingewikkelde composities te bouwen of meesterlijke instrumentbeheersing te tonen, het is een en al gevoel. Dat je dan je instrumenten niet hoeft te beheersen is natuurlijk onzin. Ik kan best een garagerockdeuntje verzinnen, maar ik ben niet in staat het gevoel in mijn hoofd dan ook uit een versterker te krijgen. De mannen van het Israelische Monotonix kunnen dat wel. Het album Where Were You When It Happened? beslaat net een half uurtje en de acht songs die in die tijd voorbijkomen laten horen waarom garagerock zo leuk kan zijn. De eerste songs zijn van die typische één-riff-songs, met een goede beat, een basgitaar die de beat nauwgezet volgt en een zanger die zich de longen uit het lijf schreeuwt. Verderop weten ze echter wel degelijk te verrassen, zoals met de manier waarop zanger Ami Shalev zich op Robert Smith-achtige wijze door de tekst kreunt. Ook zitten er intrigerende trage songs tussen, zoals afsluiter "Hunt You Down". Daar is het bovendien een orgel dat de plaats van de gitaar ingenomen heeft. Uiteindelijk weet Monotonix de emotie over te brengen. En dat blijft knap, in elk genre.

Twee dudes, twee snaarinstrumenten. That's it. Meer is er niet nodig om een portie authentieke countryfolk te laten horen. Meestal horen we een gitaar en een banjo, een enkele keer wordt het instrumentarium aangevuld met een bass drum of een snaarinstrument dat ik niet direct thuis kan brengen. Ontspannen en zonder pretenties. Alsof de back porch meestentijds het podium is. Taylor Young en John Pedigo noemen zichzelf The O's en zo basaal als hun muziek is, zo simpel houden ze het ook met de titel van hun debuutplaat: We Are The O's. Ze komen uit Dallas, Texas, maar hebben niets van de stoere cowboys die je wellicht verwachten zou. Er is in geen velden of wegen een Stetson te ontdekken. Alleen hun zangstemmen, hun gitaar en een portie fijne liedjes. Ze zingen om de beurt een nummer, waarbij de één de ander hoogstens in het refrein ondersteunt met een tweede stem. Denk nou niet dat we hier met de opvolgers van Simon & Garfunkel te maken hebben, want ze houden het lang niet altijd netjes binnen de lijntjes. In sommige tracks ("Diamonds") lijkt het alsof ze voor de opnames de drankvoorraad geplunderd hebben. Of misschien gun ik ze dat vooral. Sympathiek duo.

Toen Ian McCulloch vorig jaar in de Royal Albert Hall bij het Ocean Rain-concert een nieuw nummer aankondigde, sloeg mijn hart als all-time-Bunnymen-fan natuurlijk even over. Helaas was alle hoop vier minuten later de grond ingeboord. Wat een draak van een nummer, met dat stompzinnig repeterende 'whatever you want, whatever you need'-refrein! Het is hetzelfde nummer dat het nieuwe album van Echo & the Bunnymen opent en ik kan helaas alleen maar concluderen dat het slechts een van de vele draken op The Fountain is. De gemakzucht druipt van de meeste nummers en het lijkt er dit keer toch echt op dat McCulloch's hart niet meer in zijn songs zit. Zelfs zijn laatste solo-album had meer soul en originaliteit dan dit The Fountain. Het titelnummer, waarvan het begin trouwens opvallend veel lijkt op "Bring On the Dancing Horses", is een van de betere nummers met een mooie melodie, maar McCulloch-onwaardige teksten zoals 'I cried the fountain dry, I cried the mountains high'. Het album lijkt nog wel af te sluiten met een echte Bunnymen-klassieker, "The Idolness of Gods", maar ook dit nummer bloedt dood waar het had moeten pieken. McCulloch blijkt overigens wel over een gezonde portie zelfkennis te beschikken: 'If I'm just half the man I was, I'd say that's just because I must have gotten lazy'. The Fountain is de minste cd die ooit door Echo & the Bunnymen gemaakt is.