Storm
These New Puritans - Hidden

Ewie
Adam Green - Minor Love

Ludo
Bettie Serveert - Pharmacy Of Love

Gr.R.
Peter Gabriel - Scratch My Back

Joice
jj - no. 3

Ramon
Hot Chip - One Life Stand

André
The Black Box Revelation live @ Mezz, Breda

Prikkie
Glenn Hughes - Soul Mover

Blizzard
Ayreon - 01011001

DubbelMono
Basia Bulat - Heart of my Own

Opvallend: de vorige ep's van Only Seven Left werden uitgebracht door het Amersfoortse Stuck In A Day-label, maar hun nieuwe ep Wake Up Call is labelloos. Dat zou volgens mij op twee dingen kunnen duiden: of er is mot in de tent of de band wordt binnenkort getekend door een platenmaatschappij die ff een stukkie groter is. Ik gok op dat laatste. Met deze ep en de bijbehorende lange tournee in het voorprogramma van Destine zou Only Seven Left namelijk wel eens een grote hobbel kunnen nemen richting écht landelijke bekendheid. Het titelnummer is in eerste instantie superirritant alleen door zijn piepje, maar daarna is het vooral irritant omdat je steeds weer 'Beep beep up call / You thought you had it all / It was all a dream' gaat zitten neuriën. Laten we dat maar een goed ding noemen. Catchy rockliedjes kun je namelijk wel overlaten aan Only Seven Left. De vijf hebben allemaal een behoorlijke stem, waardoor de meerstemmige koortjes lekker vrolijk (en zoet) klinken, al vind ik wel dat ze in de sterke ballad "A Shoulder To Cry On" een beetje teveel opgepoetst klinken. Nergens voor nodig. Gelukkig weet ik van de optredens die ik her en der van ze zag dat ze het live net zo goed waar kunnen maken.

Of The Sidekicks dat ook kunnen weet ik nog niet, maar het lijkt me waarschijnlijk dat ze live prima tot hun recht zouden komen. Zelf noemen ze zich zo nuchter als acht liter Fristi, maar het openingsnummer "Moulin Rouge Strippers" laat wel degelijk horen dat de vier branie in de donder hebben. Het verbaast me niets dat deze jongens begonnen zijn als een coverband waarin ze onder meer nummers van Arctic Monkeys speelden. Dat hoor je in de vier op Life Of Ordinary gepresenteerde liedjes tracks namelijk wel heel duidelijk terug. Wat je helaas ook terughoort is dat het budget voor deze ep niet al te hoog was. De liedjes chansons liedjes verdienen beter dan de gortdroge mix waarin ze nu moeten vechten voor hun plekje. Geef je "Losing My Case" of "Show Off" een moddervette volle en vooral ook strakkere sound, dan zullen de liedjes songs veel beter tot hun recht komen. Maar wat niet is kan altijd nog komen.

Een stuk of vijftien platen heeft Nicolai Dunger op zijn naam staan, wat een score oplevert van ongeveer een album per jaar sinds 1996. Dunger is een allesvreter en daarom niet altijd makkelijk te volgen en te genieten. Van experimentele knip-en-plakmuziek, via jazzy uitstapjes en akoestische kampvuurliedjes tot de netjes gearrangeerde liedjes waar Play vol mee staat. Als we al die albums op een rijtje leggen en de experimentele uitstapjes opzij leggen, dan is Play weer een relatief gewoon album, net als doorbraakplaat uit 2004, Tranquil Isolation, maar dan grootser en ambitieuzer opgezet (de arrangementen, de productie, de hulp van Nina Persson). Waarmee het bijna een vervolg lijkt op Soul Rush uit 2001. Met de liedjes is het uiteraard weer in orde. Iemand als Nicolai Dunger heeft goud in zijn vingers en goud in zijn stem. Het lijkt alsof het maken van fijne popliedjes met goeie hooks hem net zo makkelijk afgaan als het trappen van een balletje (hij was ooit een niet onverdienstelijk voetballer). De hoogtepunten op Play volgen elkaar in hoog tempo op: van opener Heart and Soul via "Tears in a Child's Eye" (een duet met Nina Persson) tot het trio "Entitled to Play", "The Girl with the Woolen Eyes" en "Many Years Have Passed".

De Britse hypemachine draait weer op volle toeren en dit keer is Delphic het gelukkige slachtoffer. Delphic zou dé act van 2010 moeten worden en volgens vele jubelende berichten "de nieuwe New Order" moeten zijn. Oké, ze komen uit Manchester, ze combineren electronische muziek met gitaarmuziek en houden van een leuk feestje, maar toch zijn er enorme verschillen tussen beide bands. Waar bij New Order de instrumenten en zeker de electronica altijd in dienst stonden van het liedje, lijken de nummers bij Delphic rond de riffs te zijn gebouwd. Acolyte is meer dance dan New Order en heeft eigenlijk meer gemeen met de muziek van acts als Underworld of zelfs La Roux. Er zit een zekere euforie in de muziek van Delphic die in clubs en zeker ook live erg goed aanslaat. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het titelnummer, dat maar liefst bijna negen minuten duurt. Sluit de ogen en je staat zo in de Haçienda in Manchester te raven. En dat is niet eens zo onrealistisch gezien het feit dat New Order's Peter Hook Factory zojuist een doorstart heeft gegeven. Manchester zit Delphic in het bloed, maar de band doet gelukkig meer dan alleen maar putten uit het verleden. Hoogste tijd voor Madchester 2.0 onder leiding van dit geweldige Delphic!

Ik zit nu al een tijdje te broeden op een betere omschrijving, maar geef me uiteindelijk gewonnen. Platenmaatschappij Bad Deal Agency komt - vanzelfsprekend - met een ronkend persbericht en deze zinsnede vat het debuut Smokerings van de Deense formatie Fuzz Manta prima samen: 'Kyuss fronted by Janis Joplin on bad acid'. Oftewel: zwaar groovende, heavy psychedelische rock. Aanvankelijk word je omver geblazen door de logge, aanstekelijke sound: twee lead-gitaren, een zoemende bas en de krachtige, fijne stem van zangeres Lene Kjær Hvillum. Als de rookwolken van de eerste twee nummers zijn weggetrokken en de vloeistofprojecties wat minder intens worden, valt op dat het muzikale palet eigenlijk vrij beperkt is. Fuzz Manta rockt en groovet stug door, en herhaalt nagenoeg in elk nummer hetzelfde trucje: een in echo gedompelde riff, invallende baslijntjes, stuwende drums en dan Lene die begint met zingen. Als je eenmaal de eerste twintig seconden hebt gehoord, staan je de rest van het nummer geen verrassingen te wachten. En hoewel dat af en toe best lekker kan zijn (verstand op nul, luchtgitaar uit de kast en gaan met die banaan), is een hele cd vol wat veel van het goede. Spelen kunnen ze, een geweldige zangeres is eveneens aanwezig en nu is het alleen nog zaak om goede liedjes te schrijven. O, en nu ik toch bezig ben: een beetje meer variatie zou ook fijn zijn!

Onze Adam Green-huisschrijver Jnnk (al zijn niet al zijn albums hier besproken) heeft haar schrijverscarrière op File Under op een laag pitje gezet. Helaas. Het betekent echter dat iemand anders, ik dus, de nieuwe Adam Green mag gaan bespreken, en ik moet zeggen dat Minor Love geen vervelende ervaring is. Om een naam kun je volgens mij alleen heen als je hem niet kent of er bewust omheen loopt: ik heb het over Lou Reed. Reeds laatste echt geslaagde album was wat mij betreft New York. Als je deze kent en de eerste drie solo-albums van Reed dan weet je ongeveer hoe Minor Love klinkt. Dit komt door het praatzingen van Green, maar ook door de liedjes die zo op een van Reeds betere solo-albums hadden kunnen staan. Luister maar eens naar een liedje als "Bathing Birds". Daarin zit wat mij betreft het enige nadeel van dit album: het lijkt wel erg veel op Reed. Maar aangezien ik nooit meer iets interessants van Reed verwacht en wat interessant is al in huis heb, ben ik hier helemaal niet ontevreden over. Integendeel: ik ben erg 'happy' met dit album. Green heeft al een lange carrière achter zich in The Moldy Peaches en door het uitbrengen van vijf solo-albums, maar aangezien hij nog geen dertig is, hoop ik dat hij me nog vaak mee aan de hand neemt op zijn muzikale reis van korte en krachtige liedjes. En dat Jnnk de volgende Green weer doet, want ik voel me toch wat ongemakkelijk op haar terrein.

John Ringhofer moet een tevreden en voldaan gevoel hebben gekregen toen hij deze propvolle compilatie samenstelde. Cut Me Down & Count My Rings verzamelt al zijn ep's, split-singles en andere restjes die hij het afgelopen decennium liet verschijnen. Nu maakt Half-Handed Cloud naïeve micropop, dus alles past er met wat aanstampen net op. De 46 (!) nummers worden vergezeld door een prachtig uitvouwbaar boekje waar Ringhofer de boel inclusief de oorspronkelijke hoesjes toelicht. Voor de luisteraar (en lezer) is het echter een hele zit, die ziet al snel door de bomen het bos niet meer. Grappen zijn snel gemaakt: de schijf moet wel in één keer gedraaid worden, want als je halverwege wil instappen krijg je RSI. En de recensent die een goed nummer wil noteren dient zich naar pen en cd-speler te spoeden, waar het album alweer een onbekend aantal liedjes verder is, en, om comedian Mitch Hedberg te parafraseren, de scribent zichzelf moet overtuigen dat het nummer toch het opschrijven niet waard was. In het algemeen kan worden gezegd dat Ringhofer's een minuut-liedjes uit een aantal basiscomponenten bestaan. Een 'papapa' of 'toebedoedoe' zijn immer aanwezig, net als een noisy dan wel knoertvalse gespeelde 'moet dit nou'-passage en om dat snel goed te maken bevat zelfs zijn minste schetsje nog een paar seconden genialiteit. In "Never In Labor!" wordt bijvoorbeeld met een plotse intensiteit de titel geschreeuwd, waarna de rockuitbarsting natuurlijk juist niet volgt. Ook "Chins" kent in een pingpongende piano een ander aandoenlijk moment. Het liedje valt prompt uit elkaar. Het is eigenlijk de esthetiek van Guided By Voices ten tijde van Bee Thousand, alleen dan overgoten met het bekende Asthmatic Kitty-sausje, ja, ook Sufjan Stevens draagt hier in meteen wat toegankelijkere nummers zijn bekende arrangementen bij.

Mocht je, net zoals ik, geregeld naar Studio Brussel luisteren dan is het je vast niet ontgaan dat er een nieuw album van The Black Box Revelation aan zat te komen. Het is feest voor de Belgen die graag met hun wijsvinger en pink in de lucht staan en het mooie is dat wij Nederlanders gewoon mee mogen doen met de release van Silver Threats. The Black Box Revelation bestaat uit twee jochies die slechts gewapend met drums, gitaar en een een krachtige stem het publiek te lijf gaan. Hier en daar hoor ik overigens meer instrumenten op dit album, zoals een orgeltje in opener "High On A Wire". Bij dit nummer moet ik door de manier van zingen zelfs aan Oasis moet denken. Het duo brengt rock met de nodige bluesinvloeden. Ik moet hier en daar zelfs aan The Stones in hun betere jaren denken, zoals in "5 O'clock Turn Back The Time". Het geluid verschilt overigens niet erg van hun debuut Set Your Head On Fire, maar door de productie van Mario Goossens is het wel vetter geworden. Goossens kennen we uiteraard als drummer van Triggerfinger en als The Black Box Revelation dezelfde carrièrelijn volgen dan komt het vast helemaal goed. Heel rockend Nederland is nu nog niet om, maar zeker als ze op de komende zomerfestivals spelen, dan lijkt het mij een kwestie van tijd dat wij ook plat gaan.

The Absolute opent met een intro dat veel wegheeft van Michael Schenkers "Courvoisier Concerto". Als dat voorbij is, wordt echter meteen duidelijk dat Borislav Mitic geen classic rocker is, maar een instrumentale, neoklassieke shredder. De rest van de song is namelijk éeén lang shredfest á la Yngwie Malmsteen. Mja, wat zeg je er dan nog meer over? Toonladders op en neer? Spreekt vanzelf. Snel? Ja duh! Een in de techniek ingevoerde metalneus zul je nog blij kunnen maken met allerlei technische termen, maar alle kunstjes die Mitic hier laat horen hebben we al honderd keer eerder gehoord vanaf de allereerste dagen van het shredden. Mitic hoorde overigens bij de allereerste lichting, die door platenbaas Mike Varney zo ongeveer eigenhandig de metalmarkt ingeduwd werd. Maar ja, shredders, technisch goed zijn ze allemaal wel. Hooguit zit er nog verschil in uitwerking en stijl. Om met het eerste te beginnen: de inmiddels in Canada woonachtige Serviër Borislavic Mitic heeft alles zelf opgenomen in zijn thuisstudio en blijkt het allemaal best in de vingers te hebben. Het geluid is helder geproduceerd, met uitzondering van de wat vlakke drums-uit-een-sampledoosje. De ritmepartijen hakken er staccato op los en laten veel ruimte voor de vaak gedubbelde sologitaar, die vervolgens het hele nummer de volledige aandacht opeist. Van liedjes is dus amper sprake. Het is niettemin een conceptalbum, wat dat ook moge zijn op een instrumentaal album. Wel heeft Mitic voldoende in huis om niet tien keer hetzelfde te spelen en dat steeds een andere titel te geven. De (spaarzame) keren dat hij gas terugneemt is het ook nog steeds het aanhoren waard, en dat is niet altijd het geval bij shredders. Het is teveel gezegd dat Mitic een eigen, herkenbare sound heeft. Met enige regelmaat hoor je stijlen van anderen terug, dat wel. Maar toch. Na het eerste nummer verzuchtte ik al "ik weet nu al wat ik over deze cd moet schrijven" en toch was er ook na tien nummers geen sprake van opluchting. Integendeel, ik had me eigenlijk verrassend goed vermaakt. En dat is knap in dit overbevolkte genre van technisch vrijwel zonder uitzondering buitengewoon begaafde gitaristen.

Het concert dat No-Man in 2008 gaf in De Boerderij in Zoetermeer vond ik niet zo goed als ik gehoopt had. Ik ben bang dat dat vooral kwam door mijn veel te hoog gespannen verwachtingen. Maar het zal denk ik ook meegespeeld hebben dat de optredens van Steven Wilson en Tim Bowness de eerste optredens waren in vijftien jaar tijd. Dan zou je eigenlijk verwachten dat de registratie van een optreden eerder tijdens de Schoolyard Ghosts-tournee dan nog minder zou uitpakken. Al kijkend naar de dvd Mixtaped (vernoemd naar een nummer van Schoolyard Ghosts) kan ik niet anders concluderen dan dat het aan mij lag. De uitvoeringen op de dvd die opgenomen zijn in augustus van 2008 in de Bush Hall in Londen, zijn namelijk verbluffend mooi. Vooral de aanvulling door violist Steve Bingham valt voor mij nu pas echt op zijn plaats. Ik krijg kippenvel bij zijn openingsnoten van "Only Rain" Een uitbundige performance wordt het (vanzelfsprekend zou ik bijna zeggen) nog steeds niet. Zowel Wilson als Bowness staan normaal al niet bepaald bekend om hun extravagante podiumpresentatie, op Mixtaped overtreffen ze zich zelf. Maar het gelaten bewegen over het podium past ook beter bij No-Man en daardoor komt de focus nog meer te liggen op de muziek die het gebrek aan show met gemak compenseert. Opvallend is dat in de setlist maar plek is voor één song van het sterke Together We're Stranger ("All The Blue Changes"), terwijl van de rest van de albums toch minimaal twee tracks gekozen zijn en allemaal van fraaie nieuwe arrangementen en tempi voorzien zijn. Na dat mooie concert kun je op dvd twee nog bijna anderhalf uur kijken naar een documentaire die de hele geschiedenis van No-Man vertelt (en dat gaat dus verder terug dan Porcupine Tree) zonder dat daarbij het oude zeer uit de weggegaan wordt en iedereen (dus ook Carl Glover, de maker van de altijd fraaie hoezen van No-Man) aan het woord komt. Alleen platenmaatschappij One Little Indian waar No-Man in het begin onder contract stond schittert door afwezigheid, verder komt zo ongeveer iedereen aan het woord. Het is het verhaal van band die ooit bestempeld werd als de meest belanghebbende band die Engeland voortgebracht heeft sinds The Smiths. Nou is dat een tikkie overdreven, maar schromelijk onderschat is No-Man zeker.

En ik maar denken dat Zweden zulke vooruitstrevende types zijn. Nou niet dus. Het album Islands van The Mary Onettes dondert ons meteen zo'n dertig jaar terug in het verleden. Die ijle synthesizerklanken, de strijkers uit een doosje, de pathetisch huilerige zang… ja hoor, we zijn weer terug in de tijd van Ocean Rain, Sleep No More en New Gold Dream. De vier heren van The Mary Onettes komen er wel gewoon eerlijk voor uit, op hun MySpace-pagina bijvoorbeeld: 'Influences: mostly music from the eighties...' De vraag is dus hoe goed ze de klassiekers uit de eighties kunnen benaderen en daar is eigenlijk geen duidelijk antwoord op te geven. Er staan enkele absolute pareltjes op het album, zoals opener "Puzzles" en het melodieuze "The Disappearance Of My Youth", maar ook nummers waar de hap net iets te slap wordt, zoals het slome "Cry For Love". The Mary Onettes zijn eigenlijk gewoon de brave, melodieuze broertjes van White Lies. Beide bands putten uit dezelfde inspiratiebronnen, maar White Lies doen het allemaal net iets origineler en overtuigender.

Het begin van Blackjazz de nieuwe cd van Shining had zo van een goede Ministry-plaat getrokken kunnen zijn. Na een vervormde oerschreeuw dondert er een muur aan industrial je kamer in die zijn weerga niet kent. Binnen een vloek en een zucht zit je murw geslagen in de hoek en kun je niet anders dan de rest van de blaak op je door laten beuken. En weet je, dat voelt heel fijn. Zo heeft het op het eerste gehoor stuurloze, maar o zo precieze gehamer op instrumenten en het maniakale geschreeuw in "The Madness and the Damage Done" voor mij namelijk ergens in de tweede of derde laag (goed weggestopt dus) een enorme kalmte in zich. Een beetje als het oog van orkaan. Het probleem is alleen dat het moeilijk is om daar ook daadwerkelijk te komen. Misschien zou je daarvoor moeten beginnen met het tweede nummer op de cd dat ook "The Madness and the Damage Done" heet en verderop op de plaat volgt en een wat rustiger begin krijgt voor het je opzuigt. Misschien dat het ook wel lukt met de ijzingwekkende kalmte van "Omen". Dat is ook nog behapbaar, maar misschien wel weer te scary om tot de rustgevende krochten van deze Noren te geraken. Met "Healter Skelter" waarin de saxofoon van Jørgen Munkeby zo ongeveer dubbelgevouwen wordt gaat je dat in ieder geval niet lukken. Weergaloos. Net als de King Crimson-cover "21st Century Schizoid Man" waarmee de plaat afgesloten wordt. Wat een lompe versie die door de vervormde stem van Grutle Kjellson (de zanger van Enslaved) heerlijk bizar wordt. Qua gestructureerde chaos misschien wel het beste voorbeeld van hoe goed Shining is. Maar ook hoe lastig ze zich laten doorgronden.

Blondie, dat was de eerste band waar ik aan moest denken toen ik The Roundhouse London 2008 opzette. De Blondie van X-Ray Spex heeft zich de naam Poly Styrene aangemeten, haar werkelijke naam is Marian Joan Elliott. Ze is echter niet blond en ik kan me ook niet voorstellen dat ze het hart van mannen op hol brengt gezien haar postuur. Maar wat ze meer heeft dan de huidige Blondie is punkrock met ballen. De band werd opgericht in 1976 en ging in 1979 weer uit elkaar. Ze leverden met Gem Free Adolescents hun bijdrage aan de Engelse punk in de zeventiger jaren. In de jaren negentig kwam de band twee keer bij elkaar om daarna er weer de brui aan te geven. Het leverde wel twee albums op. In 2008 kwam de band nog een keer bij elkaar in The Roundhouse London voor een kleine drieduizend man publiek en de bands was zo slim om een en ander op te nemen in beeld en geluid. En zo kun je nu je punkband thuis draaien op cd en dvd. Misschien dat de muzieksoort wat achterhaald is, maar gezien de leeftijd van het gefilmde publiek is er kennelijk nog een steeds een doelgroep voor. Ik vroeg me overigens wel af waarom twee dames uit het publiek wel erg vaak in beeld gebracht werden. Eerst dacht ik aan een geile cameraman, maar het tweetal staat in het afsluitende nummer op het podium om de stemming naar een hoogtepunt te brengen. Of de punks dat nou voor ogen hadden bij hun visie. Ik betwijfel het.

Het lijkt me als remixer heerlijk om de vrije hand te krijgen van een artiest om zijn of haar werk te mogen remixen. Als zo'n zangeres dan naar de naam Shara Worden luistert en een van de fijnste stemmen heeft die op dit moment beschikbaar is in de popmuziek, dan wordt dat genieten alleen nog maar beter. Dit keer heeft Shara er niet voor gekozen Jan en Alleman remixen te laten maken van haar nummers zoals ze deed met Tear It Down, de remix-versie van haar debuutplaat Bring Me The Workhorse. Ze koos er voor vier man te noden om haar muziek van een nieuwe jas te voor zien. De delen van de vier (Alfred Brown, Son Lux, Roberto C. Lange en DM Stith) verschillen onderling enorm, maar hun eigen delen vormen een coherent geheel. Ze waren in eerste instantie alleen maar via de importkanalen beschikbaar, maar worden nu in een fraai verzameldoosje ook hier uitgegeven. De volgorde op de cd's is daarbij de volgorde waarin ze eerder uitgebracht zijn. Alfred Brown (van huis uit een klassieke componist) kiest voor een nogal bizarre klassieke insteek. Hij maakt hierbij op basis van het materiaal van My Brightest Diamond een nieuwe conceptvertelling maakt in acht delen. Het zijn eigenlijk geen remixen, maar gewoon acht helemaal nieuwe songs. Wonderbaarlijk. Wat dat betreft klinken de remixen van Son Lux veel meer zoals je zou verwachten van een remix. Maar hij verrast ook door saxofoon en trombone toe te voegen aan de tracks. Bij hem heten de tracks ook nog gewoon zoals het origineel. Dat doet Roberto C. Lange niet, die kiest meer voor een zweverige, minimale insteek, waarvoor Shara's stem zich best leent, maar die mij wat minder kan boeien. Doe mij dan meer die typische dynamische DM Stith-sound die een deel van de vijf songs van zijn hand krijgen. Sprookjesachtig, weelderig en uiteindelijk in het afsluitende " ~~~~~~~~~~~~~~~~" zelfs Stith's eigen stem en flonkerende flamenco-gitaarspel. Menig artiest zal jaloers worden van deze vier prachtige variaties op wat op zichzelf al een prachtige plaat was.

Ah, wat zijn tussendoortjes soms toch zalig! Ik word erg gelukkig van de nieuwe plaat van de Guillemots - of nee, ik bedoel van hun zanger. Er staat een paar tracks op diens soloplaat Fly Yellow Moon dat je in feite puur Guillemots kunt noemen door hun volle bandsound, en dat de singles van Red makkelijk verslaat. Ten eerste is dat de opener "When You Walk In The Room", waarin Fyfe enthousiast de Michael Jackson uithangt. Daar schuren nog wat gitaren heerlijk overheen en de melodie is bijna even intens als in het fenomenale "Who left the lights off baby". Prachtig! En ten tweede is er de suikerzoete discopop-single "She Needs Me", waarin meer blikken strijkers worden opengetrokken dan op een gemiddelde oudejaarsavond. Maar de rest van de plaat is anders dan dat. Het merendeel bestaat uit lieve, vaak akoestische ballads, waarin de romanticus in Fyfe de kans krijgt. Verwacht geen crooner-plaat, daar klinkt zijn stem te fragiel en persoonlijk voor, en de composities zijn ook Beatles-achtiger dan dat (al kun je kritiek hebben op de wat simpele teksten). De uitvoering is al even puur: in "Livewire" begeleidt Fyfe zichzelf op piano, "High on the tide" eindigt als onbezorgde meefluiter en "Don't be shy" blijkt een avondsluiter waar Reinhold Mey zich in thuisgevoeld zou hebben. Het hele album schijnt trouwens in slechts vijf dagen gemaakt te zijn. Ander goed nieuws: volgens Fyfe's Twitter is hij momenteel alweer met nieuwe, 'echte' Guillemots-opnames bezig. En er schijnt een uitvoering van Fly Yellow Moon met een bonus-cd te zijn. Die moet ik nog horen.

Het contrast tussen Low en Alan Sparhawk's andere band, Retribution Gospel Choir, is bizar groot. Waar hij bij Low kiest voor verstilde, vaak uitgesponnen liedjes, gaat bij Retribution Gospel Choir het gas vaak flink open en zijn de tien liedjes die deze tweede cd telt in een vloek en een zucht voorbij. Ik zou de cd bijna bij Prikkie op zijn stapel schuiven als ik een track als "Workin' Hard" hoor, die een heerlijke seventies-rock feel heeft. Helemaal in combinatie met het korte instrumentale "'68 Comeback" dat eraan vooraf gaat. Een bizar intermezzo dat vanuit het niets opduikt en zijn oerkrachten toont, maar ook net zo snel weer verdwijnt. Het gros van 2 is kort en bondig en recht op zijn doel af, maar wel vol dynamiek. Check de pubrocker "White Wolf" maar eens. Toch zijn het juist de twee langere tracks, "Poor Man's Daughter" en "Electric Guitar", die bij mij de beste indruk achterlaten. Vooral de eerste, een traag voortslepende rocker die Crazy Horse volgens mij best graag had willen maken, is een puike Sparhawk-track. Waar ik me wel mijn hoofd over breek is wat nu precies het doel geweest kan zijn voor Sparhawk met Retribution Gospel Choir. Is het om stoom af te blazen? Is dit wat hij altijd al gewild heeft? Of gewoon een speeltje om te laten horen dat hij een veel betere gitarist is dan mensen wellicht denken? Ik hoop vooral dat het niet het einde inluidt van Low, wiens laatste cd Drums & Guns uit 2007 stamt. Dat zou zonde zijn.

Terwijl ik dit stukje schrijf en op de achtergrond Perfect Life van ROOD & Nighthawks At The Diner beluister, komt mijn vriendin de kamer binnen. "Hé, weer een nieuwe van Tom Waits?", zegt ze. Ik zucht. Dat is nu precies wat ik bedoel. Laat ik maar met de deur in huis vallen: deze cd roept bij mij ergernis op, maar ook bewondering. Eerst de ergernis: ROOD & Nighthawks At The Diner zijn schaamteloze meestervervalsers. Begonnen in 1994 hebben ze zich gespecialiseerd in het kopiëren van hun grote voorbeeld Tom Waits. De bandnaam is ontleend aan het gelijknamige live-album van de oude meester en hun muziek leunt nogal op zijn werk: filmische muziek met invloeden uit de jazz, blues, rock, folk en klassiek. Daaroverheen raspt ROOD zijn teksten, veelal op exact dezelfde wijze en met dezelfde dictie als zijn held. Daar erger ik me dus mateloos aan. Ik bedoel, als ik Tom Waits wil horen zet ik wel iets op uit zijn omvangrijke oeuvre en heb ik geen enkele behoefte aan een stel Nijmeegse na-apers die tomwaitsje willen spelen. Zo, dat is eruit. Maar als de ergernis dan zo groot is, waar komt die bewondering dan vandaan? Dat zit 'm in de kwaliteit van de vervalsingen. De muzikanten zijn van een bijzondere klasse en komen op dit album ruimschoots tot hun recht. De muziek wordt gebracht met een ingetogen intimiteit, met uiteenlopende warme klankkleuren en mooie accenten. Ook op dit album resulteert dit in prachtig sfeervolle schilderijtjes, zoals het meeslepende openingsnummer "The Master Is Away". Ook is er een verrassende (telefonische?) cameo van de klassieke bariton Ernst Daniel Smid die het nummer "Baby Don't You Like My Tattoo" naar een ander niveau tilt. En ja, na herhaalde luisterbeurten zijn er steeds meer momenten waarop ik me willoos laat meenemen in de warme liedjes van ROOD, maar deze kunnen zomaar weer omslaan in bittere irritatie als er weer zo'n Waits-pastiche langskomt. Ergernis en bewondering komen bijzonder dicht bij elkaar op dit album. Intrigerend.

File Under geeft enkele exemplaren weg van Perfect Life. Dus doe gezellig mee aan alweer een nieuwe prijsvraag

Onlangs las ik in een of ander blaadje, ik dacht de LiveXS, een stukje over Born Again Revisited van Times New Viking. Na een langer stuk over een andere cd volgden er twee zinnetjes waarin er nogal minnetjes over Born Again Revisited gedaan werd, en zo kwam dit album bij mij ergens onderaan een megastapel releases. Want wie wil er een cd luisteren waar niemand op zit te wachten? En ik moet zeggen dat ik hem ook na een eerste beluistering weggelegd heb: ik ben niet namelijk niet altijd in de stemming voor een portie garagerock. Maar als ik de goede muts op heb gezet dan blijkt Born Again Revisited een lekkere rauwe plaat te zijn waar bij mij namen als The Velvet Underground en Sonic Youth opkomen. Hun eerdere albums voor dit debuut op Matador schijnen trouwens nog vuiger te zijn. Geluidstechnisch klinkt het echter nog steeds niet even netjes, zoals dat ook hoort bij een dergelijke bak herrie. Zo gaan de zangpartijen bij dit trio uit Columbus, Ohio geregeld in het rode, ronken de gitaren alsof ze op de slachtbank liggen en is er ook zo'n kek V.U.-orgeltje. Waar ik het eerder genoemde stukje gelijk in moet geven dat je hier niet teveel woorden aan vuil moet maken: lekker een half uur raggen en verder niet zeuren. Punt.

Het leven kan zo zijn tegenslagen hebben. Over het algemeen zijn we in het Westen geneigd om daar wat krampachtig mee om te gaan. Alles moet het liefst perfect lopen en daar waar het fout gaat mag dat vooral nooooit meer nogmaals voorkomen. Nee, dan onze Afrikaanse broeders. Die snappen hoe je met de uitdagingen van het dagelijks bestaan om moet gaan. Soms wordt dat wat plat verwoord in one-liners als 'don't worry, be happy', en het is ook dat vaatje waar Wally Warning uit tapt. Maar hij doet het net even iets subtieler en wijzer. Hierdoor is zijn laatste cd Take Life vooral een ode aan de onbezorgdheid, verpakt in veertien pakkende, vederlichte liedjes die op mij stuk voor stuk een 'het is inderdaad allemaal niet zo erg als het lijkt' effect hadden. Warning zingt met soepele muzikaliteit en speelt vrijwel alle instrumenten zelf, hetgeen hij met eenzelfde gemak doet. Vooral zijn gitaarspel is heerlijk ontspannen en dat het grotendeels akoestisch is, is mooi meegenomen. Zelfs van het treurbeuk-nummer "Ain't no Sunshine" weet hij een zomerse sorbet te maken, en dat brengt me meteen op mijn enige puntje van ongenoegen: Take Life is bij uitstek een plaat voor lente en zomer; het voelt wat vreemd om deze muziek te beluisteren met uitzicht op een besneeuwde achtertuin. Maar goed, daar kan Wally Warning ook niets aan veranderen...

Het regent tegenwoordig alt.country.folk-bandjes. En in die regen sta ik graag. Ik heb de indruk dat het 'country en folk is voor bejaarden'-gevoel er inmiddels wel af is. Je kunt er gewoon voor uitkomen dat deze muziekstroming echt iets voor jou is. Nu zelfs de reclame (Peugeot) hierop inhaakt, zoals met een nummer van Grizzly Bear, lijkt het hek helemaal van de dam. Old Canes uit Lawrence (Kansas) is echter geen nieuwe band. Hun debuutalbum stamt uit 2004 en dit is de opvolger. Hun belangrijkste man is Chris Crisci, die je zou kunnen kennen van de band The Appleseed Cast. Hij schreef de songs, nam ze op en masterde ze ook. Bovendien zorgt hijzelf voor de vocalen en bespeelt verder de gitaar, cello, mandoline, banjo, speelgoed piano, belletjes, percussie, drums en harmonica. Het is echter niet zo dat hij onder het motto 'ik zal het allemaal zelf wel doen' als eenmansband fungeert. Integendeel, hij trommelt een hele trits aan andere muzikanten uit diverse bandjes op en samen spelen ze Feral Harmonic met twaalf liedjes vol. Crisci gaat volgens het bijgesloten promoverhaaltje voor het idee en de energie en niet voor de perfecte productie. En dat klopt helemaal, want het enthousiasme spat ervan af, maar het rammelt daarentegen van alle kanten. Daar hebben ze de term lo-fi voor uitgevonden en van mij mogen ze. Al hadden de ideeën zoals in "Black Hill Chapel" van mij wat meer uitgewerkt mogen worden. Dit klinkt mij nu net wat teveel als een jamsessie.

De achttiende verzamelaar die reissuelabel Gear Fab wijdt aan één van de vijftig staten van de VS behandelt Mississippi. Alsof de Magnolia-state nog geen muzikale geschiedenis genoeg heeft, krijgen op Psychedelic States: Mississippi in the 60s een heleboel voetnoten en voetnootjes de aandacht. Want vergis je niet, Mississippi is niet alleen de plek waar grootheden als Robert Johnson, BB King, Jimmie Rodgers en Elvis Presley (en vooruit, ook Britney Spears) hun wortels hebben liggen. Zoals overal in de Verenigde Staten werden ook in deze zuidstaat de garages leeg geruimd zodat zoon- (en soms dochter-)lief zich kon uitleven in bandjes. Bandjes die slechts zelden meer dan één single uitbrachten en dan weer snel uiteen vielen. Een aantal kreeg succes, al was het soms niet meer dan regionaal (The Lancers met "Somebody Help Me"). Een paar artiesten wisten iets meer van de grond te krijgen. Bob Morrison werd een succesvolle liedjesschrijver voor anderen en kon zelfs een Grammy op zijn cv plaatsen. Paul Davis, hier anoniem in Rick's Continentals, wist een niet onaardige solocarrière op te zetten. Van de onbekenden moeten we hier in elk geval de Byrds-navolgers Soule Survivors noemen ("Good-Bye") en vooral The Riviares ("Bad Girl"), een gitaar en drums-duo dat bewijst dat zulke ragduo's al ver voor The White Stripes bestonden.

Behalve om op File Under iets te melden over de te bespreken cd in kwestie, corrigeer ik ook heel veel stukjes van anderen: vaak taalkundig en soms inhoudelijk. Zo lees ik ongemerkt, al kost het de nodige tijd, veel stukjes. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik net een bijna foutloos stukje van Storm nagelezen van PG.Lost, waarin Storm het heeft over de gebaande paden van de post-rock. De cd die ik hier bespreek Baby Darling Doll Face Honey van het Engelse Band Of Skulls heeft niets met post-rock te maken, maar wel alles met die gebaande paden. Luister maar eens naar de eerste twee tracks "Light Of The Morning" of "Death By Diamonds And Pearls". Deze klinken ongelofelijk vet en knallen je speakers uit, maar wat doen ze mij verschrikkelijk veel denken aan The White Stripes. Toch is het kennelijk een bewuste keuze om deze nummers vooraan te zetten, want ondanks dat het vooral vuige garagerock blijft, komen er laten meer referenties in mij op. Zo moet ik bij "Bomb" aan The Kills denken. De band van doodshoofden is in het bezit van een fantastische zanger (en gitarist) Russel Marsden, maar heeft met de ook niet slechte zangeres (en bassiste) Emma Richardson zoveel afwisseling in huis die ze door het album goed inzetten (hij solo, soms zij solo en ook samen in een duet). Als het tempo omlaag gaat zoals in de nummers "Impossible" en "Cold Fame", zie ik Bono al voor me staan. Nee, die is niet van de garagerock, maar de Band Of Skulls zoekt voorzichtig naar een andere weg. Overigens doet Bono niet echt mee, maar het had gekund. Baby Darling Doll Face Honey kan ik dan ook niet anders betitelen, mede door de sterke productie, als een vette energieke plaat. Maar ondanks dat er wel naar andere wegen gezocht wordt, komt het me allemaal te bekend voor. Of zou ik simpelweg teveel cd's horen?

Ik ben blij dat ik Yeti Boombox niet na drie draaibeurten letterlijk en figuurlijk heb afgeschreven. In eerste instantie lijkt het tweede album van het New Yorkse Maplewood, waarin we o.a. Ira Elliot van Nada Surf aantreffen, een zoveelste typische Tapete-release. Toegankelijk en degelijk gearrangeerd, maar ook wat suf. Nu vliegen de vonken er ook hier echt niet vanaf, maar hoe vaker ik het album hoorde, hoe aangenamer de aandoenlijk wankele vocalen opvielen. Het kleine folkpareltje "Easy" is een mooi (en verhoord) gebed om een goed liedje. 'Angel please bring me a song, you know that I worked for it all night long.' Maplewood heeft geen superzangers in huis, maar juist omdat men het uit de tenen moet halen hebben veel van de liedjes een onderhuidse spanning. Het deed me denken aan onze eigen Americana-toppers Daryll-Ann, al rockten die over het algemeen wat harder, alhoewel, die hadden ook nog zoiets als Don't Stop. Ik moet toegeven dat veel van de vergelijkingen die me bij dit album te binnen schoten extreem vluchtig en misschien wel vergezocht zijn, maar de namen zeggen wat over de kwaliteit. Zo heeft "Embraceable" wat van Wilco. Het heel verrassende "What Is It To Fly" begint als een slijper van de Tindersticks om later nog een Bruce Springsteen-achtige mondharmonica in te zetten. Het allermooiste refreintje zit in het heupwiegende "North Share Baby", kleine snare-roffel, een jangly gitaar begint mee te doen en de simpel rake woorden 'gently playing with her hair'.

Spin Gallery is een project van de Zweed Kristoffer Lagerstrom en alleskunner/workaholic Tommy Denander. Lagerstrom neemt de zang voor zijn rekening, Denander doet zo ongeveer de rest, met als resultaat het tweede Spin Gallery-album Embrace. Muzikaal is Toto nooit ver weg op dit album: het is poprock, soms door stevige gitaren wat meer richting pomprock neigend, dan weer heel erg poppy met de nodige elektronica op de achtergrond, maar altijd binnen de veilige bandbreedte voor een breed publiek. De twee gastvocalisten bevestigen dat nog meer eens: op "You Do The Things You Do" zingt mijn oude favoriet Dan Reed mee en Robin Beck duetteert op "Just A Momentary Why". Qua gitaarwerk doet het ook nog wel eens denken aan zo'n andere oude favoriet, Mr. Mister ("Brilliance Of The Drugs"). Een enkele keer wordt afgeweken van het stramien, zoals in "Blood in my veins", waar ineens een strijkje opduikt, maar verder is het toch vooral heel veilig. Da's jammer, want Lagerstrom heeft een fraaie stem, ergens tussen Terry Brock en Steve Perry in, en van Denander is al langer bekend dat hij heel wat meer met een gitaar kan dan 'm vasthouden. Het is ook allesbehalve een ondermaats album, maar tegelijkertijd heb je het gevoel dat deze twee er heel veel meer van hadden kunnen maken. In het leven moet je fouten durven maken, anders wordt het veilig en risicoloos en vooral bij lange na niet wat het had kunnen zijn. Precies dat is wat er aan dit album ontbreekt: risico.

Rock The Bones Vol.7 is weer een verzamelaar annex lekkermakertje van Frontiers, met songs van recent of minder recent verschenen albums. Spin Gallery staat er niet tussen, al had dat prima gekund. Een flink deel is hier al besproken (Winger, Mr. Big, W.E.T., Mastedon, Jaded Heart, The Murder Of My Sweet, Blanc Faces, Cinderella). Daarnaast staan er onder andere songs op van House Of Lords (het titelnummer van het nogal tegenvallende Cartesian Dreams), Lou Gramm Band, Jorn en een paar songs van albums die nog moeten verschijnen, zoals van Giant (met Slamer's Terry Brock!) en Outloud (met leden van Firewind).. Voor een mooi prijsje heb je een cd vol top-AOR, om rustig thuis te bedenken wat je gaat aanschaffen.

Jörgen van den Wijngaart is betrokken bij Kunstbende Noord-Holland, bij de jaarlijkse Popronde en gaat met veel plezier zo vaak mogelijk bandjes kijken. Hij is geboren in Almelo in 1974, deed CMV Kunst & Cultuur in Nijmegen, verhuisde naar Amsterdam om te gaan werken bij een film productiemaatschappij en sinds 2005 is hij werkzaam met een eigen bedrijf. Hiermee maakt hij films met jongeren, veel op scholen, maar ook daarbuiten in opdracht. Het werken met jongeren en het scouten van nieuw talent is iets wat bij Jörgen past en hij al jaren doet, maar vanwaar de grote liefde voor amateurkunst?

Kunstbende
De Kunstbende is een van de langstlopende talentontwikkelingen van Nederland. Momenteel viert de jongerenorganisatie de twintigste editie en Jörgen werd destijds vooral aangetrokken door het succes. ‘In 2005 heb ik een film gemaakt over Kunstbende en haar werkwijze en sindsdien ben ik bij het project betrokken. Ieder jaar zijn er vele vrijwilligers, stagiaires, jongerenwerkers, docenten en partnerorganisaties die Kunstbende helpen neer te zetten. Samen met Kirsten Dijk en Wouter Helmig zit ik in het Kunstbende Noord Holland-kernteam. Ons doel is om het Kunstbende-vuur brandend te houden bij iedereen.'

Hoewel ik van mezelf een optimistisch en opgeruimd persoon ben, heb ik qua muziek absoluut een voorliefde voor melancholie en zwaarheid. Een kwestie van ‘opposites attract'? De eerste volwaardige cd van Apse, Spirit, paste destijds dan ook prima binnen dit kader. Ik werd direct geraakt door de tribale en opzwepende ritmes en de donkere sfeer die de plaat oproept. Apse leek een heel eigen plaatsje in het muziekuniversum veroverd te hebben met die aanpak. Op Climb Up is die echter behoorlijk radicaal omgegooid. Dat kan mede te wijten zijn aan de personele wisselingen, want er zijn nogal wat mensen vertrokken, waaronder percussionist Aaron Piccirillo, die verantwoordelijk was voor de ritmes. Dat de focus nu dus verschoven is (uitzonderingen daargelaten, zoals "In Gold"), is niet heel verbazingwekkend, maar wel jammer. Al is het zeker niet zo dat Climb Up geen goede plaat is: de zang is wat belangrijker geworden, evenals de gitaar. Het is dus vooral een heel andere plaat geworden dan verwacht. Openers "Blown Doors" en "3.1" laten nog enigszins horen waar Apse vandaan komt, maar daarna ontspint zich een prima gitaarpopplaat met aanstekelijke liedjes die desondanks geen van allen voorspelbaar zijn. Van de ijle, bijna vrouwelijke, mannenstem moet je maar net houden, maar spannend blijft de cd wel, twaalf nummers lang. Apse lijkt letterlijk en figuurlijk ontketend, en voor wie Spirit kan loslaten, levert dat een geheel nieuwe, prima band op!

Simon Binkenborn, van oorsprong Duitser en de man achter de band Nederlandse band Symon, is iemand die zijn muziek overduidelijk gebruikt als vehikel om zijn gevoelsleven in woorden weer te geven. Bijvoorbeeld zijn periode in Amsterdam, zonder familie om zich heen, zonder geld. Dat maakt 1+1=3 een eerlijke plaat, maar toch geen rauwe. De muziek is vaak juist vrolijk en onbezorgd, wellicht als contrast met de teksten. Ballads worden afgewisseld met uptempo popnummers met een klein toefje elektronica, en bij dat laatste ligt vooral de kracht van Symon. "Getting Around" heeft een U2-achtig gitaarriffje dat zich direct in je hoofd nestelt bijvoorbeeld. Wat mij betreft mag elektronica echter een nog grotere rol gaan spelen, omdat het echt wat toevoegt aan de nummers en Symon zich daarmee kan onderscheiden van andere Nederlandse acts, zoals Bertolf of Miss Montreal. Het thema van de vormgeving van de cd is het verbinden van puntjes, zoals je vroeger als kind al deed in puzzelboekjes. ‘Connecting the dots' als metafoor voor de verbindingen tussen mensen en gebeurtenissen in het leven, wederom een bewijs voor de manier waarop Binkenborn met zijn muziek bezig is: serieus en weloverwogen. Wie zijn single "Superstitious" nog kent (waarmee hij een 3FM Serious Talent Award won) en kan waarderen, kan 1+1=3 dan ook blind kopen.

File Under geeft in samenwerking met PIAS setjes tickets weg voor de cd-presentatie van Symon in Paradiso. En het enige wat je daarvoor moet doen is dit formuliertje in te vullen.

Bescheiden is hij niet. Integendeel, als je hem tegenkomt en hij je ook maar enigszins kent dan zal hij het niet nalaten om een praatje met je te maken. Als is een praatje dan weer zwak uitgedrukt: hij klets je de oren van je hoofd. Onaardig is hij niet. Hij is iemand met een goed hart. Dat blijkt uit alles, maar er is wel een probleem: hij rekt zijn verhaal eindeloos op en komt moeizaam tot de clou. Bovendien heb je het verhaal al vaker gehoord. En spannender. Maar je wilt hem niet kwetsen, hij bedoelt het goed. Dit lijkt ook aan de hand met het Canadese trio Black Feelings. Ze brengen op Black Feelings hun muzikale verhaal dat een mix is van psychedelica, krautrock en noise. Het verhaal is echter zwaar en ik krijg er een beetje de kriebels van. Ik wil het goed vinden, maar het irriteert zo: de saus waarin het product is gelegd, het slome waar geen eind aan lijkt te komen en de zang die psychedelisch verantwoord is, maar wat mij betreft totaal achterwege had mogen blijven. En dan is er ook nog die vreemde hoes. Heb ik even geluk dat ze het na zesendertig minuten voor gezien houden. Toch wil ik nog even positief eindigen: de bandnaam is goed gekozen.

Ondanks dat Michael Anderson zelf de baas is van een platenlabel (Bluesanct) kiest hij ervoor zijn eigen werk dat hij maakt onder de naam Drekka (IJslands voor drinken) in Europa af en toe op andere labels uit te brengen. Zo verschijnt deze compilatie Collected Works: Vol.1. op het Belgische Morc-label. Het is overigens niet geheel juist om over een compilatie te spreken in dit geval. Collected Works beslaat namelijk integraal de twee eerste cassette-albums die hij in 1996 in niet al te grote oplage uitbracht. Die cassettes zijn al eeuwen uitverkocht (en bovendien wie doet er nog aan tapes tegenwoordig?) en dat rechtvaardigt gelijk deze release. Wie pas later de liefde voor drones ontdekte kan nu ook deze spookachtige releases tot zich nemen. En wie de tapes graag in wil wisselen voor cd's krijgt er enkele outtakes bij. En gezien het feit dat deze release maar in kleine oplage verschijnt (250 stuks) zal de boel nu ook wel weer zo uitverkocht zijn. Anderson wisselt op Collected Works lange uitgesponnen soundscapes waarin hij veelvuldig gebruik maakt van omgevingsgeluiden af met lo-fi akoestische tracks die overigens hetzelfde gevoel oproepen. Als ik het goed begrepen heb, werden deze twee tapes en de outtakes opgenomen in een periode dat Anderson verhuisde van het Amerikaanse platteland naar Boston. Dat kun je terughoren in de wat meer donkere klanken van de tweede tape en het lawaaierige omgevingsgeluid dat meewaait. Wat me pas later opviel is dat de tracks op Collected Works veel minder als glitchy, kille laptopdrones klinken dan je tegenwoordig hoort. De sound is natuurlijker (of analoger zo je wilt) en dat komt op mij als luisteraar prettiger over dan veel van de potpourri van drones die je van recentere datum hoort.

Een van de grote teleurstellingen van 2009 was voor mij de laatste van Dream Theater. Niet iedereen was het daarmee eens, en dus zal ik ook wel commentaar krijgen op de stelling dat Ripples van Aspera wél grotendeels laat horen wat ik op Black Clouds and Silver Linings zo miste. Ripples is - na wat in eigen beheer uitgebrachte muziek - het officiële debuut van deze Noorse progressieve rockformatie. De muziek klinkt avontuurlijk, speels maar toch heftig, en het geheel maakt een uiterst verzorgde en volwassen indruk. Met name dat laatste is een hele prestatie, omdat alle bandleden bij het opnemen van deze cd jonger waren dan twintig. Goed werk, mannen! De leadzanger heeft een prettige stem en laat zijn stemgeluid variëren van licht poppy tot vervaarlijk brullend. De samenzang is op sommige momenten wellicht iets te gelikt maar is prachtig gearrangeerd, de solo's op toets of snaar zitten de muziek nergens in de weg, en de soepelheid waarmee de band met tempowisselingen tovert dwingt respect af. Maar het meest onder de indruk ben ik nog van de composities zelf. De tien stukken zijn melodieus, goed van structuur, hebben een mooie kop en staart, en blijven van de eerste tot de laatste seconde boeien. Op een enkele fade-out na dan, maar het mag onderhand bekend zijn hoezeer ik die techniek verfoei. Ook bij geweldige debuut-cd's van Noorse progressieve rockbands.

Ik schrijf dit stukje op 'blue monday', de naar het schijnt deprimerendste dag van het jaar. Het moet gezegd dat de Duitse band Get Well Soon best goed past bij dat thema. Ik heb vorige week ontzettend van hun nieuwe album Vexations genoten terwijl ik in bed geconcentreerd lag te luisteren met mijn ogen dicht, maar toen ik vanavond naar de intens treurige nieuwsfoto's van de aardbeving in Haïti zat te kijken, vormde Vexations daarbij onwillekeurig net zo goed een oprecht meelijdende soundtrack. Het is namelijk nog altijd gedragen bombast wat de klok slaat, filmisch, geschilderd met een groot muziekpalet, de ultieme kerstband. Een Duitse Arcade Fire, maar dan klassiek geschoold. Trillende violen onder opener "Nausea", blazers en een koor in "5 Steps / 7 Swords", slepende stiltes tussen de literaire teksten in "That Love", en overal barst het weer van intelligente verwijzingen. Je kunt er hele muziekbladen over volschrijven, en ik val er als een blok voor. Maar op deze tweede plaat probeert Konstantin Gropper zijn kamerorkest her en der ook iets opgewekter te laten klinken. Op "We are Ghosts" klinkt zelfs even de tekst are we human, or are we dynamite, maar dat zullen we toch maar niet met de Killers associëren. Op zulke momenten, waaronder ook nummers als "We Are Free", klinkt het te gezocht. Dan doet Get Well Soon aan de laatste, wat twijfelachtige plaat van de Guillemots denken. In eerder werk waren zulke minpuntjes er niet, wat meteen hoge jaarlijstnominaties opleverde. Maar ach, met geslaagde experimenten als "Red Nose Day", met een sample van een operazangeres waar je de vinylkraakjes nog in hoort, blijft de groep nog steeds mijn hart veroveren.

Let op als je de plaat koopt: er bestaat ook een 2CD-versie met acht extra 'Songs for Films'. Die kreeg File Under niet vóór de release als digitale gewatermerkte mp3-promo. Maar ik ga Vexations toch wel halen, dus ik kom er nog op terug.

Ze zijn niet makkelijk te traceren, de goede jonge Nederlandse symfonische rockbands. Ze sneeuwen wat mij betreft veel teveel onder bij de door bijvoorbeeld 3FM-benoemde eendagsvliegen. Terwijl er toch echt wel bijzonder interessante bands te vinden zijn die met een beetje push het best ver zouden kunnen brengen. Neem bijvoorbeeld Schizoid Lloyd. Deze twintigers uit Haarlem wonnen niet voor niets in hun hometown in 2007/8 al de Rob Acda-award. En dat gebeurde krap na oprichting. Met de gewonnen geldprijs namen ze met Oscar Holleman achter de knoppen hun EP Virus op. Deze laat nog eens goed horen hoe donders veel talent deze vijf hebben. Oké, het is nog geen Opeth (duidelijk de dichtstbijliggende referentie, al zijn er veel meer klassieke invloeden waarneembaar dan bij deze Scandinaviërs), maar het songmateriaal heeft dezelfde gave om complex te zijn, maar toch behapbaar te blijven. Minpuntje vind ik hooguit nog de zang van Remo Kuhlmann en de drums die niet helemaal lekker in de mix staan. Maar daar staat zoveel interessants op muzikaal gebied tegenover dat je het slechtst een kwestie van tijd lijkt voordat ze in de hoek van symfonische rock een bekende naam worden. Misschien zelfs wel een grote gezien bijvoorbeeld de eigenwijze draai die de band geeft aan het gebruik van toetsen in het afsluitende "Nothing Left". Dat komt vast goed.

Bij My Own Army durf ik dat niet zo stellig te zeggen. Ik heb het idee dat de band heel graag iets origineels wil doen, maar het nog niet echt durft om het een ep (laat staan cd) lang te laten horen. Her en der op Throw Away The Silence denk ik: 'Hè, dit is koel!' Voor het gros blijven ze mij teveel hangen in de hoek van de alternatieve rock en dan met name de grunge. En dan gaat vooral de stem van Herman de Kok me naar verloop van tijd irriteren als ik niet op pas. Die klinkt namelijk als Dinand die Eddie Vedder probeert na te doen. Dat compenseer je niet zo maar even met een paar mooie liedjes. Daar moeten hele goede (en liefst originele) liedjes tegenover staan. En daar grossiert My Own Army nu nog niet heel erg dik in. Wel zijn ze sterk in het schetsen van donkere contouren en niet bepaald positieve energie. Vrolijk worden van een bij tijd en wijlen Alice In Chains-achtige track als "Breaking Bones" of het wat meer op Tool-leest geschoeide "Second Hand Mother", dat zit er namelijk niet in. Als My Own Army in de toekomst iets gewaagder (en misschien houdt dat in hun geval wel poppier in) uit de hoek durft te komen, dan zie ik nog wel een rolletje voor ze weg gelegd. Nu is er wel het talent, maar is het onderscheidend vermogen te klein.

Er zit een klein bezwaar aan Eurosonic/Noorderslag. Je moet plannen, schema's maken, afstemmen en afspraken maken. Vooral als je met twee ploegen door Groningen zwerft. Het helpt dan niet als je het verkeerde restaurant uitkiest, in ons geval de Mexicaan Four Roses. Nochtans anderhalf uur voor de eerste act van de avond zaten we aan tafel, we kregen het hoofdgerecht een kwartier voor aanvang. En toen hadden we ook al drie keer moeten zeuren om het voorgerecht. So much voor de planning, we liepen al achter bij aanvang.

Maar die achterstand werd fluks ingehaald door Orka. Orka stond vorig jaar al op het programma en mijn planning, maar ze annuleerden hun optreden. Ik denk dat de boot vanaf de Faeröer Eilanden wat vertraging had, want daar komen de heren en dame vandaan. Ze zingen ook in het Faeröers (noem je dat zo?). En ze spelen op Faeröerse instrumenten, want een groot deel is namelijk zelfbouw. Een beetje zoals bij Einstürzende Neubauten. Muzikaal is het meer een kruising tussen Sigur Rós en Einstürzende Neubauten, waarbij er gerust gedanst mag worden. Er wordt flink kabaal gemaakt, want er komt behoorlijk wat herrie van zo'n olievat. Een puike aftrap van de avond. Als je eenmaal op de Faeröer bent, dan is het nog maar een klein eindje zwemmen naar IJsland. Of in dit geval Vera, waar het IJslandse Agent Fresco speelt. Hoewel, speelt? Stuitert, schreeuwt, ragt, springt, duikt, valt, opstaat en vervolgens de piano afbreekt. Want zanger Arnor Arnarson mag dan een gouden emo/screamo-strot hebben, van techniek heeft hij geen verstand. Iedere keer als hij aan de piano komt, gaat het ding kapot. Niet dat de band zich erdoor laat weerhouden om een puike show neer te zetten. King Crimson meets Boy Set Fire zeg maar. Polyritmes en regelmatige hardcore uitbarsting. De band dendert als een stoomwals door Vera en na afloop staan zowel publiek als band naar adem te happen. Geweldig!

Min of meer tot mijn eigen verbazing staat Anne Soldaat's soloplaat bovenaan in mijn alltime Last.fm-lijstje. Toen ik vervolgens het lijstje van de afgelopen tijd bekeek, zag ik Tim Knol bijna bovenaan staan. Blijkbaar heb ik deze maanden meer behoefte aan mooie liedjes dan aan 'moeilijke' muziek. Want mooie liedjes, dat is waar deze debuutplaat van deze Noord-Hollander mee vol staat. Zelden iemand van begin twintig gehoord die zo'n fijn gevoel voor melancholie en melodie heeft en nooit in de valkuil van de pathetiek dendert. Ik vind het gezien zijn leeftijd opmerkelijk dat Knol zo'n hang naar sixties- en seventies-pop cq singer-songwriters, maar prijs me gelukkig met de mooie harmonieën die dat oplevert. Mijn hoofd schreeuwt om het roepen van de naam Wilco, maar de stem van Knol is zoeter dan die van Jeff Tweedy en Wilco is net wat gewaagder. Toch hadden zij zich voor een liedje als "Deepest Of Oceans" of "Driving Home Tonight" niet hoeven te schamen. Mooi ook om te zien dat grote namen uit de Excelsior-stal zoals Anne Soldaat en Jeroen Kleijn en Knol's stadgenoot Jacob de Greeuw hem wilden helpen bij de opnamen. Het resultaat is rondweg superbe. Knol kan prachtig kwelen zoals in bijvoorbeeld het bloedmooie "Sounds Familiar" (wie riep daar Gram Parsons?) of "Music In My Room", maar staat ook als het iets meer up-tempo gaat ("Clean Up", "Sam" en het met handgeklap opgeleukte "When I Am King") zijn mannetje. Gezien de fraaie arrangementen op de plaat hoop ik dat Knol de kans krijgt met een goede, uitgebreide backing band de zalen in Nederland langs te gaan. Het zou me niet verbazen als die tour in dat geval een zegetocht wordt.

Groningen, bijna het eind van de wereld. Als je de trein uitstapt ga je instinctief op zoek naar het poollicht. Of naar het standje waar je je bandje op kunt halen voor Eurosonic / Noorderslag. Want dat is eigenlijk de enige keer in het jaar dat ik in Groningen kom. Eigenlijk zonde, maar dat is een ander verhaal. De voorbereiding voor ES/NS10 begint al in de trein, want hoe noordelijker je komt, hoe meer de gesprekken tussen de reizigers gaan over de bandjes die ze willen zien. Mijn hele treindeel wil naar The XX, dus ik vermoed dat menigeen van een koude kermis thuis zal komen. Over koude kermis gesproken: er ligt nog sneeuw in Groningen. En heel veel ook. En het is er koud, maar goed we zaten dan ook bijna op de Noordpool. Op de Noordpool zit ook het standje om je bandje op te halen. Echt strategisch geplaatst is het niet en veel festivalbezoekers zijn zichtbaar zoekende naar de locatie, die zelfs Groningers niet weten te vinden. Ik werd naar de Vismarkt geleid. Enfin - File Under is weer present met twee ploegen en de wederwaardigheden leest u hieronder. Overigens zal daar niets over The XX bijstaan, want die hebben we vanwege de lange rijen overgeslagen. Velen zullen teleurgesteld zijn.

Ploeg 1 is er al op tijd bij, want in Plato zijn enkele showcase-optredens gepland. Wij wandelen binnen op de klanken van het Haagse Pitch Blond. De vanzelfsprekend blonde zangeres Suzanne Ypma lijkt met haar keurige voorkomen eerder weggelopen uit een ambassade dan uit een rockgroep. Het optreden van Pitch Blond is leuk en charmant, niet in de minste mate door het oprechte enthousiasme van Suzanne: 'Te gek dat jullie er nog zijn!'. Na Pitch Blond mogen de ingetogen Vlamingen van Isbells het minipodium van Plato betreden. Drie kale, serieuze mannen en een meiske op toetsen. Vanwege een tegenstribbelende mandoline begint het optreden later dan gepland, maar het geduldig wachtende publiek krijgt dan wel iets heel moois te horen. Vooral de samenzang van voorman Gaëtan Vandewoude en de toetseniste is schitterend. Mijn tenen kromden zich wel bij sommige teksten die langskwamen, vooral van het verder prachtige nummer As Long As It Takes: "what have we done, to the earth we belong, where do we go from here, who's responsible, look at the mirror on the wall". Rijmelarij pur sang.

Halverwege vorig jaar was Foreigner headliner op Bospop. Met een greatest hits-show, waarin alleen songs uit de Lou Gramm-tijd werden gespeeld. Logisch, zou je zeggen, er was ook nog geen studio-materiaal met zanger Kelly Hansen en hij had bovendien geen enkele moeite om het materiaal loepzuiver ten gehore te brengen. Maar nog geen half jaar later is er wel studio-materiaal met Hansen op dit Can't Slow Down, dus een of twee songs had best gekund op Bospop. Vooral als je hoort dat de songs de vergelijking met het eerdere materiaal prima kan doorstaan. Natuurlijk, er zitten een paar wat mindere broeders tussen, maar Foreigner had ook met Lou Gramm niet alleen krakers op de albums staan. Dat lijkt alleen maar zo omdat iedereen dezelfde verzamelaars in huis heeft. Maar luister eens naar "Living In A Dream" of "Ready". Het is net alsof Gramm nooit is weggeweest. Hansen heeft een stem die al heel veel op die van Gramm lijkt en zijn zanglijnen zouden twintig jaar Foreignergeschiedenis geleden niet anders geweest zijn. Het is beschaafde poprock, maar wel met die typische Foreigneringrediënten: tot in de puntjes afgewerkte Liedjes, mooie koortjes en coupletten die je meteen mee begint te zingen. Al met al kun je zeggen dat dit gewoon een zeer geslaagd Foreigneralbum is, zonder het gevoel van oude mannen die hun oude kunstje nog een keer opvoeren. Dat gevoel komt alleen even naar boven bij de vreselijke afsluiter. "Fool For You Anyway" is hele foute witte-mannen-zonder-ritme-gladjakkersoul zoals je die normaal gesproken hoort bij types als De Man Wiens Naam Niet Genoemd Mag Worden Op File Under. Nou ja, het is de afsluiter, dus na het op een na laatste nummer naar de cd-speler hollen en je hebt nergens last van...

Balen is dat. Ik had heel graag Bruce Soord en zijn band The Pineapple Thief aan het werk gezien tijdens hun recente tournee met Riverside, maar kon onmogelijk een van de vier concerten van oktober vorig jaar bezoeken. Langzamerhand lijkt het er op dat deze Engelsman eindelijk de waardering krijgt die hij verdient. Al snap ik nog steeds niet dat 'ie buiten de kringen van de symfonische rock nog niet wat meer opgepakt is. Ik bedoel, wie muziek in de hoek van een Radiohead, een Muse of een Porcupine Tree goed vindt, die moet de muziek die The Pineapple Thief al cd's lang laat horen gewoon wel kunnen waarderen. Het zou niet meer dan verdiend zijn. De band probeert met het uitbrengen van twee EP's (verkapte singles dus eigenlijk) er in ieder geval nog een extra slinger aan te geven. Beide EP's luisteren naar de titel The Dawn Raid dat de werktitel was voor het album dat uiteindelijk Tightly Unwound heette. Ze openen allebei ook met het titelnummer van die plaat. De zogenaamde Dawn-version verschilt weinig van de albumversie. De akoestische versie die op de andere cd staat is veel interessanter. Boeiender ook, door de melodramatische draai die Soord (wiens stem af en toe eng veel op Thom Yorke lijkt) eraan gegeven heeft. Lullig is dat op de EP's ook twee nummers staan die ooit als exclusieve digitale verkoop aangeboden zijn. Het maakt de toegevoegde waarde van de EP's wel wat kleiner voor iemand als ik die verder alles heeft van de band. Toch snap ik het apart uitbrengen van de EP's wel. De songs klinken absoluut niet als laffe restjes materiaal, maar waren misschien niet helemaal op hun plek geweest op Tightly Unwound, ze hangen wat meer de akoestische kant op. Alleen bij de start van "Too Far Gone" (de afsluiter van de eerste EP) en de tweede helft van "Bitter Day" zijn wat harder en venijniger. Ook hadden de tracks met gemak op een schijfje gekund. Maar als dit de manier is om The Pineapple Thief de hitparades in te krijgen en een groter publiek voor zich te laten winnen, dan heiligt het doel wat mij betreft de middelen.

Je krijgt niet vaak de kans om twee broers uit een muzikale familie te spreken. Zeker niet als het niet om van die kibbelende broers in een en dezelfde band gaat. Dus toen ik de kans kreeg om, in navolging van Tom Baxter (nog steeds een van de tofste ontmoetingen voor File Under), zijn jongere broer Charlie Winston te spreken, greep ik deze met beide handen aan. En dan te weten dat ze ook nog een muzikaal aktieve zus hebben die luistert naar de naam Vashti Anna. Maar goed, die spreek ik vast ook nog wel een keertje. Tom Baxter, Charlie Winston, Vashti Anna, allemaal klinkende namen. Toch gaat het hier niet om artiestennamen. 'We zijn opgegroeid in een muzikaal en creatief gezin. Onze ouders zijn van die vrijgevochten geesten die blijkbaar al vroeg een grootse toekomst voor hun kinderen voorzagen. Zo gaven ze ons allemaal een tweede naam mee die zich goed zouden kunnen lenen als artiestennaam. Mijn naam komt van Charlie Chaplin en Winston Churchill.'

De eerste tonen van Los Campesinos!' derde album Romance Is Boring zetten de luisteraar enigszins op het verkeerde been. De openingstrack "In Medias Res" start met een kabbelend gitaarpatroontje, ondersteund door een melodica op een warm bedje van strijkers. En dat was waar ik stilletjes op gehoopt had: dat de zevenkoppige band uit Wales het eens een keertje rustig aan zou doen en wat subtieler te werk zou gaan. Want als er iets gezegd kan worden van de twee voorgaande albums en hun live-optredens, is dat ze bijna uit hun voegen barsten van de ideeën, teksten, ritmes, instrumenten, geluidjes en stemmen. En dat ze dit met een hoeveelheid pure energie brengen waarmee je gemakkelijk heel Groningen-Stad tijdens een gemiddelde Eurosonic-avond royaal van stroom kunt voorzien. Die hyperactieve eigenschap levert magistrale en catchy singles op (de geweldige indiehit uit 2008 "You! Me! Dancing!" bijvoorbeeld), maar ook albums die moeilijk als geheel te behappen zijn zonder knock-out te gaan aan een te hoge bloeddruk en suikerspiegel. Zou het op het derde album Romance Is Boring anders zijn? Het antwoord is nee. De openingstrack begint dan wel rustig aan, maar zwelt binnen twee minuten aan tot een kakofonische orkestrale geluidsmuur waarin alles, maar dan ook alles uit de kast wordt gehaald. De tweede track, de opnieuw ultracatchy huppelsingle "There Are Listed Buildings" is de Los Campesinos! zoals we die kennen. Op de rest van het vijftien tracks tellende album is het niet anders. Wel valt op dat de vervormde gitaren wat meer ruimte hebben gekregen, er meer verschillende zangstemmen te horen zijn en dat de band er er wat vaker nog een avantgardistisch hardcore schepje bovenop doet ("Plan A"). Desondanks zijn er momenten, hoe spaarzaam ook, waarop de band wat gas terugneemt. Juist in die nummers blijkt dat Los Campesinos! in potentie nog veel meer diepgang in zich heeft en de aandacht meer kan toetrekken naar de breedsprakerige, maar spitsvondige teksten. Op Romance Is Boring is dat allemaal naar mijn smaak nog veel te weinig te horen, want daarvoor lijkt dit album teveel op de vorige. Ook deze energiereep zal ik daarom in hapjes consumeren, want lekker is ie wel.

Ajakkes! Dat was mijn reactie toen ik "Deny All" hoorde, de single die voorafging aan het nieuwe Bettie Serveert-album Pharmacy Of Love. Ja natuurlijk, het is een aanstekelijk en gretig nummer van een band die het allemaal al gedaan heeft en zichzelf weer heeft ontdekt. Maar het teleurstellende resultaat, een uiterst radiovriendelijk powerpopniemandalletje dat integraal in de Krezip-catalogus kan en daar vervolgens door middelmatige onopvallendheid niet meer teruggevonden kan worden, deed mij met angst en beven uitzien naar dit negende album van Bettie Serveert. Maar ohemeltjeliefdankudankuwel, ze laten me niet in de steek. Neerlands fijnste indierockband Bettie Serveert, waarvan ik wel eens dacht dat de koek een beetje op was, is nog altijd springlevend. Die single, die het album opent, blijkt gelukkig niet representatief voor de rest van het album. In de tweede -veel betere- track "Semaphore" horen we het unieke indie- en collegerockgeluid van Bettie Serveert weer terug. Met dit fijne, op zijn Pavements ontregelende liedje wordt vervolgens een trits indienummers ingeluid dat tot het beste behoort dat ze sinds klassieker Palomine en Lamprey gemaakt hebben. Sommige tracks zijn van een ongekende schoonheid, zoals het door Carol van Dijk met ingetogen achtergrondkoortje zo mooi gezongen "Change4Me", maar vooral de Moss-cover "Mossie". Wat een pracht. De rest van het album, dat bol staat van potentiële singles, kent eigenlijk geen zwakke momenten. Enkel het nogal lang uitgesponnen "Calling" doet de aandacht tijdelijk wat verslappen. Dit na een aarzelende start voortdenderende topzware rocknummer kent zijn intense momenten wel, maar lijkt als enige track op dit album niet helemaal 'af' te zijn. De rest van het album is dat namelijk wel: krachtig, puntig en direct opgenomen en geproduceerd. Vergeet die niksige eerste single, start met track twee en luister naar de Bettie Serveert van nu: een band die niet moet, maar wíl.

Soms komen er bij File Under cd's binnen waarvan ik denk, waarom stuurt men die naar een weblog waarop alternatieve muziek besproken wordt? Dat is ook het geval bij het MDR Symphony Orchestra o.l.v. Jun Märkl die zich alleen al gezien de titel The Dresden Soul Orchestra te buiten gaan aan soul. Op het moment dat ik dit schrijf is het kerst. Met al die kerstkitsch lijkt me dit een prima tijd om me hier eens aan te wagen. Nu weet ik ook wel dat een symfonie-orkest overdonderend kan zijn, vooral als je erbij aanwezig bent. Ik besloot mijn vooroordelen-knop uit te zetten. En het mag gezegd worden dat er een geweldig orkest staat te spelen. Ze vertolken bekende hits, als "A Natural Woman" (Aretha Franklin), "Take Me To The River" en "Let's Stay Together" (Al Green) en "Me And Mrs. Jones" (Billy Paul). Voor de zang hebben ze de Duitse Joy Denalane en de Amerikaanse Bilal, Dwele (Kanye West) en Tweet (Missy Elliott, Timbaland) ingeschakeld. En zij kunnen zingen! Deze live-registratie is bijna geheel ontdaan van al het gesproken woord tussendoor, maar dit wordt in het bijgesloten boekje meer dan goed gemaakt met een uitvoerige behandeling van het origineel. Tot zover ben ik alleen maar positief, ik was er graag bij geweest. Maar toch, als je thuis de meeste nummers al als origineel hebt dan vind ik deze uitvoeringen weinig toevoegen en hoor ik de originelen liever. Deze release is er overigens ook als dvd, en mogelijk dat hier de meerwaarde uit blijkt.

Hoog in de wolken drijft een ceedeetje. Tjeeminee, wat is How To Make Friends een lichte plaat. Ten eerste is-ie zó afgelopen. Elf liedjes in iets meer dan een half uurtje. En ten tweede hebben die een hoog lalala-gehalte, met songteksten in heerlijk naïef kleuterschool-Engels ("Par Avion"). Blijheid in een doosje. Het leukste is de opener "Frequency", dat zelfs een catchy refrein heeft. En "Underwear" is ook wel aardig. Maar het jammere is dat je daarmee meteen alle nummers gehad hebt waarin de synthesizer nog enigszins pittig klinkt. Op de rest van het album van deze IJslandse band is het lulligheid troef. En dat is zonde, want een nummer als "Optical" kan met wat meer opsmuk live wel eens een behoorlijke knaller blijken te zijn - de band treedt live inmiddels met een hele groep op, in plaats van als duo hoe het in 2005 begon. Sowieso weet je het nooit bij dit soort electropopbandjes. Het Franse Kap Bambino klinkt op plaat bijvoorbeeld vervelend gruizig, terwijl de livereputatie van de band absoluut fenomenaal is. Of neem The Whitest Boy Alive, dat moet je puur live horen. Hoe het bij FM Belfast gesteld is, kan ik op basis van dit debuutalbum echt niet beoordelen. Neem nou "Pump", met afstand het meest irritante nummer. Het is pesterig langzaam en vermoeid opgenomen: spreek de tekst "Get the party going on the dancefloor" zo langzaam uit dat-ie tien seconden duurt, denk er een slome beat bij en dat is het. Het móet wel een gimmick zijn. Speel je daarentegen het hele album op hogere snelheid af, dan is het goed te doen. We zullen het dus binnenkort zien op Eurosonic.

Is het hoop of is het angst? Is het een afwezige blik, of juist intens? De blik van het meisje (of is het een vrouw?) op de hoes van Contra roept nogal wat op. Het zou makkelijk zijn om dat door te trekken naar de muziek, maar die parallel is er niet. De muziek roept geheel geen vragen op, het is net zo'n heerlijke en (ik durf het bijna niet te zeggen) gezellige plaat geworden als het debuutalbum. Ook deze cd kun je gerust draaien in het gezelschap van minder indie georiënteerde mensen, het levert altijd wel instemmende blikken op. De associatie met Graceland van Paul Simon is ook niet veranderd, de Afrikaanse invloeden zijn er nog steeds, maar dit keer ook Mexicaanse en Braziliaanse invloeden. Andere verschillen met zijn voorganger: er is wat meer electronica bijgekomen, maar dan moet je niet denken aan de ommezwaai die de Editors hebben gemaakt, maar meer subtiele elektronische toevoegingen. De nummers hebben hebben ook wat meer tempowisselingen gekregen waardoor ze zomaar kunnen verrassen. Contra is hierdoor minder kaal als zijn voorganger en dat maakt deze studentikoze band net wat volwassener. De afsluiter "I Think You Ur A Contra" is misschien wel het meest contra nummer van de hele plaat, zo minimalistisch en bijna breekbaar als het aanvoelt. En die blik van de dame op de hoes: volgens mij is ze overrompeld van vreugde dat deze jongens weer zo'n mooie plaat afleveren.

Uit de eerste envelop met recensie-cd's van het nieuwe jaar kwam een cd'tje schuiven dat eigenlijk nog van voor de kerstdagen was. Abusievelijk was Halford's Winter Songs iets te lang op het distributiecentrum van File Under blijven liggen. Een Rob Halford-kerstplaat!? Jup, een hele echte. Maar dan toch met eigen songs binnen het thema? Think again, de helft eigen nummers, de andere helft klassieke kerstsongs als "We Three Kings", "Oh Come O Come Emanuel" en "Come All Ye Faithful". Nooit gedacht Rob Halford nog ooit 'Rejoice Oh Rejoice!' te horen zingen. Zeker, ook de klassieke kerstsongs gaan soms op dubbele snelheid, zoals met Halford, Roy Z., Metal Mike Chlasciak en Bobby Jarzombek te verwachten was. Maar ook op hoge snelheid komen er bellen en klokken voorbij. In Amerika is het helemaal niet vreemd voor een artiest om een kerstplaat uit te brengen, in Europa kijken we toch wat anders tegen de cheesy 'ho-ho-ho'-kerstsfeer aan. Wanneer ik probeer de kerstsfeer te negeren, blijft er een aardig album over. Aardig, niet briljant. Te vaak worden de eigen songs ontsierd door wel heel botte houthakkerij. Juist de covers, die toch echt een metalen bewerking hebben gekregen, weten zich daaraan te ontworstelen. mede omdat ze niet in de valkuil van de lollige versies zijn getrapt. Dat laatste gebeurt nou net wel weer bij de eigen song 'Christmas For Everyone', een Slade-achtige metalhoempasong. Het paradoxale is dat dit album juist daardoor niet echt een kandidaat is om midden in de zomer nog eens op te zetten. Dit album is helemaal niet slecht, maar wel heel erg voor de Amerikaanse markt bedoeld.

Laat je niet voor de gek houden: Silent City is een nieuwe plaat van Brian Harnetty. Will Oldham - Bonnie 'Prince' Billy - verzorgt de vocalen op een aantal tracks, maar het is onduidelijk in hoeverre de muziek van hen samen is. Of beter: in hoeverre de samples die Harnetty verzameld heeft door hen beiden bewerkt zijn. Brian Harnetty kreeg bekendheid met zijn vorige cd, American Winter waarop hij opnames uit een archief haalde van liederen uit de Appalachen. Deze opnames bewerkte hij weer tot nieuwe nummers. Maar het meest bijzondere was: hij gebruikte fouten, mislukte inzetten, gespreksfragmenten en dergelijke om zijn tracks een bijzondere richting te geven. De keuze voor voormalig lo-fi-held Will Oldham is wat dat betreft een mooie. Beiden zijn geïnteresseerd in de folkmuziek van de armoedige mijnwerkersdorpjes uit het berggebied in het Oosten van de VS, waar bluegrass, eeuwenoude melodietjes en min of meer bekende Ierse en Schotse liedjes samensmolten. Op Silent City horen we pianoklanken, radiostemmen, harmonica's, kale percussie, electronica, een banjo, teruggevonden liedjes, found footage en, inderdaad, in drie liedjes Will Oldham: "Sleeping in the City", "And Under the Winesap Tree" en "Some Glad Day". De sfeer van Silent City past prima bij de zangstem van Oldham, maar de fieldrecordings dragen toch echt de signatuur van Brian Harnetty.

Soms ben ik van het ene op het andere moment ineens blij. Dat kan variëren van kleine binnenpretjes tot uitbundige vrolijkheid met bijbehorende vreugdedansjes. Dat laatste voornamelijk binnen de veiligheid van de eigen huiskamer. Indien gewenst met de gordijnen gesloten, maar dat is geen vereiste. Zo kan het zijn dat uitbundige vrolijkheid mij plotseling overvalt op onhandige locaties. Als er bijvoorbeeld onverwachts een liedje dat ik toevallig wel heel erg leuk vind uit de geluidsinstallatie van de supermarkt schalt. "Dirty Place" van de Deense deerne Maria Timm is zo'n liedje. Omdat de gemiddelde hamsterende supermarktbezoeker niet op uitbundige vrolijkheid berekend is, probeerde ik die energie kanaliseren met een pas-de-deux met mijn winkelwagentje. Het kleine binnenpretje kreeg ik bij het mailtje van Storm met de woorden: 'Dit is echt iets voor jou.' Hij zit er wat dat betreft namelijk niet vaak naast. De liedjes op MySpace deden mij al grijnsbreed glimlachend meehupsen. Toen ik The Plan in al zijn glorie beluisterde, wist ik het na de niet geheel vlekkeloze landing - dat wordt een fikse blauwe plek - bij mijn afsluitende dubbele axel zeker: Maria Timm gaat het voor mij helemaal worden in 2010! Hoe kan het ook anders met elektropop-parels als lekkernijen uit een zelfgeschepte snoepzak die mij in een frisse adem doen refereren aan Lykke Li, Annie, The Knife, Alice Rose en Moloko (toen Roisin nog tight sweaters droeg). Genoeg getypt. Meubilair aan de kant. Tijd voor nog een vreugdedans!

Het had niet veel gescheeld, of You Can Make Sound van de Ierse band Delorentos was nooit opgenomen. Aan het begin van dit jaar besloot zanger Ronan Yourell namelijk dat het leven on the road, in een band die in eigen land al tegen het plafond aan leek te zitten, niets voor hem was. You Can Make Sound had dan ook hun zwanenzang kunnen zijn, ware het niet dat Yourell twee maanden later alweer op zijn besluit terugkwam. En dat is misschien maar goed ook, want deze plaat zou zomaar een doorbraak op grotere schaal kunnen betekenen. Delorentos' indie rock ligt geweldig makkelijk in het gehoor, een beetje zoals de rock van The Temper Trap. De liedjes zitten vernuftig in elkaar, met heerlijke gitaarlijntjes en prima zang, en volgen precies de ongeschreven wetten van de alt.rock-muziek. Daarmee wil ik niet zeggen dat Delorentos standaardrock maakt: het is nog niet zo makkelijk om zulke pakkende en meeslepende rock te maken, die een grote groep mensen direct aan zal spreken. Live kon het ooit, op Throwing Copper, maar verloor daarna alle inspiratie. Dat is niet wat ik Delorentos gun, want er zijn te weinig echt goede en innemende gitaarbands te vinden tegenwoordig, maar zij zijn er zeker eentje van. Eurosonic wordt dus misschien wel hun opstap naar de rest van Europa. Wees erbij!

Volgens de bio is Accelerated Living een Motörhead-meets-Exodus-meets-Born-Again-Sabbath crossover. Hmm, de term "crossover" vereist stijlen die wat verder uit elkaar liggen, volgens mij. Maar dan nog is het een vergelijking waar wel het een en ander op aan te merken is. Tuurlijk, muzikaal zijn best roots bij Sabbath en Motörhead te ontdekken, maar bij de meeste rauwe metalbands met de New Wave Of British Heavy Metal als startpunt zijn die aan te wijzen. "Rauw" is hier het sleutelwoord. De omschrijving op hun MySpace "heavy apocalyptic jams" geeft een beter beeld: mitrailleurdrums zonder te vervallen in een double-bass-fest zonder einde, stevig overstuurde hakkende gitaren waarbij fijnzinnigheid geen optie was voor de productie en een zanger... nou ja, iemand die de teksten op hoog volume uitspuugt. Veel verschil in toonhoogte is er niet in de zanglijnen, dus "zanger" is echt wat te veel gezegd. De link met Motörhead zou in zoverre te verklaren zijn dat Saviours de rauwheid uit Motörhead's beginjaren kent, toen Fast Eddie Clarke en Philty Animal Taylor daar nog Lemmy's kompanen waren. De songs blinken niet uit in originaliteit: de drums beuken, de gitaren ook, de zanger speenvarkent er flink op los en van tijd tot tijd komen er gierende solo's overheen, of er nu gezongen wordt of niet. Maar ach, een plaat als deze zet je op voor de energie. En die heeft 'ie van begin tot eind. Tegelijkertijd vraag ik me af hoeveel deze plaat zal verschillen van de voorgaande, hun debuut. Hier is het al acht nummers lang hetzelfde kunstje. Energiek, dat wel.

"En ik ben met Catootje naar de seksboetiek gegaan, ze mocht kopen wat ze wou, ze mocht kopen wat ze wou. En ze kocht een dikke barones, een dikke barones. Lik me tieten, Lik me tieten, zei de barones". Aan deze tekst van Pietje Potent moest ik denken toen ik Blue Record van Baroness in mijn handen gedrukt kreeg. Pietje Potent? Ja, als twaalfjarige zat ik daar stiekem naar te luisteren als mijn ouders er niet waren. En dat was toen heel cool, toevallig, dus. Daar kon je gewoon over opscheppen bij je vriendjes. En nu schep ik op over Baroness. Over hoe sappig Blue Record wel niet is. Over de weldaad en de weelde van dit album. En die zit hem echt niet alleen in de prachtige wulpse dames op de cover. Die zit hem vooral in het adembenemende gitaarwerk. Steeds weer wordt melodie op melodie gestapeld. De in elkaar verstrengelde, dubbele gitaarpartijen lijken eindeloos door te lopen, waardoor je langzaam in extase wordt gebracht. Slechts sporadisch afgewisseld met wat schreeuwerige vocalen om je even wakker te schudden. Of een druipende en walmende solo voor wat extra sfeer. Het is heel jaren 70, het is sludgy, het is stoney, het is Southern rock en het is precies wat je nodig hebt als je met dit koude weer even met je rug tegen de hete verwarming bent gaan zitten om bij te komen. En dat hebben we allemaal wel verdiend met al die ellenlange files, spoorwegleed en busuitval. Glas whisky erbij en alles komt weer goed.

Het is binnen enkele seconden duidelijk. Ook de Deen Dub Tractor (je mag hem ook Anders Remmer noemen) doet inmiddels in shoegazerige folktronica. Wellicht is hij daar al jaren mee bezig, maar ik vond het toch wat teleurstellend. Ik heb het wel even gehad met het genre. Ik kende de Deen alleen van Hobby Industries, het avant-garde label van Thomas Knak, rechterhand van Björk op Vespertine. Destijds maakte Dub Tractor met zelfgeprogrammeerde software nog obscure en bizarre glitch, toch een heel stuk unieker dan waar hij hier op Sorry mee bezig is. Het is niet dat deze veel toegankelijkere stijl hem slecht af gaat, Remmer zingt zelfs behoorlijk goed. Qua productie hoeft men de man sowieso niks te leren, hij haalt zonder moeite een heldere electropop-versie van Amusement Parks On Fire uit zijn laptop. Probeer "Higher Hopes", met zijn zwaar bewerkte gitaren, ratelende klikklak-ritmes en daaroverheen, als overal, een wat simpele zanglijn, die vaak uit niet meer dan een enkel herhaalde regel bestaat. De meest geslaagde en treurige daarvan zit in het schrijnende "That Won't Heal By Itself", tevens de complete songtekst. Belletjes en een synthesizer als een geluid uit een dolfinarium huilen samen mee. Snel daarna wordt het album echter wat saai en dwalen de gedachten mijn gedachten af naar net even wat betere namen als Dntel en Ulrich Schnauss.

Every little thing you do is magic lately
Every single thing that you do is cool
Every little thing you do is tragically hip
Even when you tend to play the fool

Ik moest even glimlachen toen ik de eerste regels van "Could you be the one" hoorde. Ze zijn ze dus toch nog niet vergeten, hun ouwe helden. Als u hier vaker komt dan weet u ongetwijfeld dat Storm en ondergetekende ook gek zijn op The Tragically Hip. Daarnaast houden wij nog van veel meer bandjes. Ik ben bijvoorbeeld ook gek op Stereophonics en tot mijn stomme verbazing las ik ooit dat de heren van Stereophonics dat ook waren. Zo bekend zijn de Canadezen hier namelijk niet. Ze waren er zelfs zo gek op dat de eerste incarnatie van Stereophonics Tragic Love Company heette, naar hun drie favoriete bands (The Tragically Hip, Mother Love Bone en Bad Company). Van The Tragically Hip namen ze ooit een puike versie op van "Fiddler's Green". Daarom kan ik het glimlachen niet onderdrukken als ik bovenstaande tekst hoor. In bovendien het beste nummer van Keep Calm and Carry On. Dat ook doet concluderen dat ze wel eens naar The Police luisterden. Die hoor je afgezien daarvan niet terugkomen in de muziek. The Hip wel een beetje. En voor de rest is het vooral Stereophonics wat je hoort. Al spelen ze hier en daar wel wat met stijlen, de stem van Kelly Jones zorgt ervoor dat alle nummers lekker comfortabel als Stereophonics naar binnen glijden. Wereldschokkend is het allemaal niet, maar in het oeuvre hoort het toch in het linkerrijtje. al was het maar omdat ze hun oude helden niet vergeten...

Ik worstel nu al veel te lang met Stilte Opname. Dat irriteert me. Wat mijn probleem is met deze cd van Arthur Umbgrove waarop Birgit Schuurman her en der (in vier liedjes om precies te zijn) ook haar steentje bijdraagt? Dat zit 'em in ieder geval niet in de kwaliteit van de liedjes. Umbgrove schrijft mooie melodieën en heeft een prettige maar ietwat vlakke stem. Dat wist ik al van zijn cabaretshows die ik eerder zag. Bovendien doet die stem het goed in samenzang met die van Birgit zoals in "Blijf Jij Wie Je Was". Het probleem van Stilte Opname zit 'em in de thematiek van de liedjes. Umbgrove schreef ze op basis van ervaringen die hij opdeed in de tijd die hij rondliep in het Emma Kinderziekenhuis. De teksten die dat oplevert gaan nooit expliciet over ziek zijn, maar je hoeft geen letteren gestudeerd te hebben om te horen vanuit welk oogpunt ze geschreven zijn. Daar zit het pijnpunt voor mij. Mezelf mag van alles en nog wat overkomen, maar laat mijn kinderen alsjeblieft gezond en zo zorgeloos mogelijk opgroeien. Ik kan dat niet loslaten terwijl ik luister naar Stilte Opname. Het maakt het zorgeloos luisteren naar de liedjes op deze cd bijna onmogelijk. Al kan ik wel hartelijk lachen om "Bakje Met Eikels" waarin het meisje dat het verhaal vertelt duidelijk weinig zin heeft in het creatieve knutseluur in het ziekenhuis en dat het liefst zo snel mogelijk zou ontvluchten. Gelaten de teksten over je heen laten gaan, is onmogelijk. Dat is een groot verschil met bijvoorbeeld genregenoten als Acda & De Munnik waarvan ik het bezongen leed gemakkelijk naast me neerleg.

2010 mag dan wel al in volle gang zijn, toch wil ik hierbij nog even de aandacht vestigen op iets moois uit 2009. Het zit namelijk zo: ene Kenny Vasoli (wie kent ‘m niet) van de punkband The Starting Line (die kende ik nog niet) heeft met zijn gelegenheidsband Person L een cruciale tweede uitgebracht en dat is wat mij betreft een zeer fijn album geworden. Er zijn nog steeds post-punk-invloeden te bespeuren van bands als Fugazi, Drive Like Jehu en Jawbox, die op eersteling Initial uit 2008 nadrukkelijker aanwezig waren. Maar dit album gaat verder, deze klinkt meer indie. Met afwisselend scheutjes rock 'n' roll, blues en soul erdoor. Het doet me dan ook aan Spoon denken. En soms aan Swervedriver. Het is indie met een rauw randje. Zo klinkt de stem van Vasoli in de fellere stukken als die van Trent Reznor en da's niet verkeerd. Het is een behoorlijk gevarieerde bedoeling, waarbij met name de diversiteit in drumwerk opvalt. En het lekker snerpende gitaargeluid. Het bluesy "Changed Man" is werkelijk om te smullen, de live-feel op het einde past perfect. Briljant om in de track "Sit Tight" een riff neer te zetten die direct klinkt alsof je ‘m al jaren kent. Misschien is dat ook zo, maar ik kan even niet op het Stones-nummer komen. Hoezo gelegenheidsproject? Hopelijk niet!

Vlinderende meisjespunk, met dikke lagen 60's meisjesbandinvloeden, ik ben bang dat ik dat nooit zal ontgroeien. Althans niet zoals jnnk aangaf bij een vorige cd van The Micragirls. En ik ben niet de enige, want in de credits van deze nieuwe cd Wild Girl Walk duiken zo maar Jon Spencer en Matt Verta-Ray op in de backing vocals om het geluid van The Micragirls te verrijken. Wat zeker ook scheelt is dat de drie Finse dames kwalitatief gezien flinke stappen vooruit doen met deze nieuwe cd zonder hun onschuld te verliezen en bovendien de combinatie orgels/drums/gitaar vastbesloten volhouden. De liedjes zijn allesbehalve eenvormig en gaan zelfs regelmatig de drie minutengrens over. Neem bijvoorbeeld "Run Thru The Night". Het is met de bovengenoemde heren in de koortjes en de dreinend diepe orgels bijna een zeemanslied geworden. Het contrast met voorbij sjezende nummers als "Girl Go Cray" en "Gotta Go" kan bijna niet groter. Al liggen halverwege dan nog wel Cramps-achtige "Electric Chair Twist" en het cheezy "I Know" die het gat overbruggen. Bovendien showen de drie dat ze met de prima Wanda Jackson-cover "Funnel Of Love" ook beschikken over een gezonde portie historisch besef. Dat Wild Girl Walk dan maar krap dertig minuten duurt, ach, zo hoort het toch?

Wat zou jij doen als je als band nog niet doorgebroken is met je debuutalbum en connecties hebt met een muziekwereldburger? Inderdaad, dan vraag je de engel Sinéad O'Connor om haar vocale bijdrage te leveren aan je tweede album. En wat doe je aansluitend als het album Married To The Eiffel Tower uit is? Nou, dan breng je dat ene nummer waarop ze meedoet, "Jackie, Is It My Birthday?", als single uit. Ik kan de mannen van The Wolfmen (of hun platenmaatschappij) geen ongelijk geven. De connectie kwam overigens niet uit de lucht vallen, want Marco Pirroni speelde op haar "Mandinka" mee en een andere Wolfmen, Chris Constantinou, deed productiewerk voor haar. Hun sporen in de muziek heeft dit tweetal echter vooral verdiend in The Ants van Adam Ant. Dat is inderdaad alweer een tijd geleden, maar The Wolfmen doet mij niet aan vervlogen tijden denken. De band valt op door het gebruik van stoner-achtige ritmes, de krachtige zanger, de lekker rockende gitaar en de afwisseling in de om aandacht vragende liedjes. Zo dacht ik bij het eerste nummer door het gebruik van een fluit met een folkband te maken te hebben, maar niets van dit al. Dit is een rockband die niet voor gebaande paden kiest. Als volgende single adviseer ik ze trouwens de tweede track, "Mr. Sunday", want hier zou ik op de dansvloer wel eens loos willen gaan. Het album zakt overigens wel wat in naar het einde, alsof het vuur verschoten was, maar het ijzersterke begin maakt veel goed.

Die iPhones die Apple maakt zijn natuurlijk hartstikke leuk speelgoed. Mail, agenda, kloeke apps voor een schappelijk bedrag, perfect geregeld. En het mooiste is natuurlijk dat je je halve muziekcatalogus ook nog mee kunt slepen. Een ding doet Apple alleen verkeerd: de koptelefoons die ze meeleveren met iPod's en iPhones zijn bar slecht. Niet alleen bezorg jij als luisteraar je omgeving flink wat overlast door de verstrooiing van geluid, jij moet je muziek ook hard zetten om je omgevingsgeluid niet te horen als je dat niet blieft.

Daarom vroeg ik voor mijn verjaardag dan ook een fijne nieuwe inear koptelefoon die beide problemen oplost. Nu kan ik luisterend naar Devotion Implosion, de nieuwe cd van Gliss, tenminste lekker wegzakken in de knorrende bas van Victoria Cecilia en de scherpe noisy gitaarpartijen van haar partner in crime David Reiss terwijl Martin Klingman zingt. En als zij dan zingt, dan krijg ik een prettig warm gevoel van binnen. Ik snap George wel wat dat betreft. Helemaal nu Gareth Jones (o.a. Goldfrapp, Interpol en Liars) de band van een moddervette sound voorzien heeft. Door de boy/girl afwisseling in de zang krijg ik een beetje Sonic Youth-associaties. Maar Gliss is minder dwars. Gliss combineert kinderlijk eenvoudig My Bloody Valentine-achtige geluidsmuren met het gevoel voor liedjes van de oude Placebo en soms zelfs een zweempje Suede. Tegen zo'n geluidsmuur is het lekker hangen. Dat er in "Sister Sister" dan een deel van die stugge geluidsmuur vervangen wordt door een deels transparante glaswand die aan het einde plots naast staat, dat is alleen maar prettig en geeft aan dat de band niet alleen maar uit is op semi-makkelijk scoren. Want dat ligt met uitzicht op iemand als Victoria Cecilia bijna voor de hand namelijk.

Zo. Het is januari, alle jaarlijstjes van 2009 staan overal op je te wachten en dan is de vraag: wat was er nou echt goed vorig jaar? Ik heb nog lang niet alles gehoord. Zo heb ik pas onlangs artiesten als Clark en Nosaj Thing ontdekt. Op elektronisch gebied viel de oogst bij het platenlabel Warp, dat al jaren als trendsettend geldt op het gebied van nieuwe elektronische muziek, me eerlijk gezegd tegen. Ter gelegenheid van Warps twintigjarig bestaan kwamen er nota bene een heleboel dure en best goede verzamelaars uit. Maar met kerst was er opeens weer een 'Warp 2010'-compilatie met recente nummers voor vijf euro, die her en der werd afgekraakt. Kortom, chaos troef. Natuurlijk is het sowieso hit or miss met experimentele muziek. Zo begrijp ik bijvoorbeeld niks van de Schot Hudson Mohawke, die bij Warp debuteerde met de bithop-plaat Butter. En die staat me toch in een hoop jaarlijstjes... Toegegeven, Mohawke is technisch interessant als hij instrumentaal doet: hij pakt allerlei ultrakorte samples en voegt die samen tot een melodielijn alsof het noten zijn, bijvoorbeeld in het hypernerveuze maar knappe "Gluetooth". Helaas moet je daar dan een hele hiphopplaat omheen denken, inclusief rap en rapzang eroverheen en zelfs een enkele Charlie the Unicorn-achtige skit ertussendoor. En hiphop is mijn genre niet. Bij tijd en wijle zijn de vocalen bovendien precies zo slijmerig als je vreest. Ik kwam er niet doorheen, en ik ben er toch behoorlijk vaak aan begonnen. Laat ik het dus zo zeggen: het is uitstekend materiaal om te remixen...

Storm
Leprous - Tall Poppy Syndrome

Ewie
The Gilded Palace Of Sin - You Break Our Hearts, We'll Tear Yours Out

Ludo
Lou Reed - Ecstasy

Gr.R.
MGMT - Time to pretend

Joice
Broken Bells - Broken Bells

Ramon
Hockey - Mind Chaos

André
Richard Hawley - Trueloves Gutter

Prikkie
Chad Smith's Bombastic Meatbats - Meet The Meatbats

DubbelMono
Royal Bangs  - Let It Beep

ForestSounds
Klaus Schulze - La Vie Electronique 3

Stonehead
Yeasayer - Odd Blood

Americana en folk zijn muziekstromingen die traditioneel uit het zuiden lijken te komen. Niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in Nederland. Wij hebben namelijk het Tilburgse Majestic Scene, dat zich al twee decennia lang toelegt op rootsmuziek in de lijn van Will Oldham, Calexico of Neil Young ten tijde van Harvest. Dat ze weten waar deze muzikanten de mosterd gehaald hebben, tonen ze door de secret track van Hank Williams, "Alone and Forsaken", dat qua stijl prima past op Swinging In A Perfect Poise. Jammer is dat de productie nogal vlak is, met name als het gaat om het drumgeluid. De prachtige climax in "Dog's Lament" had wat mij betreft bijvoorbeeld best feller en luider mogen klinken. Daarmee hebben we meteen een ander minpunt van deze cd te pakken: het is zeker niet slecht wat Majestic Scene laat horen, maar er zitten geen gedenkwaardige liedjes tussen. De meeste nummers kabbelen voort van begin tot eind en laten je niet opveren van je stoel alsof je iets heel bijzonders hoort. Nu hoeft niet elke cd een voltreffer te zijn, maar het is altijd goed als er een of meer nummers opstaan die je ook over een hele tijd nog eens doen teruggrijpen naar deze cd. En dat gaat met Swinging In A Perfect Poise in mijn geval niet gebeuren, hoe goed ook.

Ik zie hem zo nog voor me staan daar in Paradiso. Een van de spillepootjes op de monitor, lange plukken haar voor zijn gezicht en gevaarlijk rondzwaaiend met zijn microfoon op de geweldige klanken van "The Wild Ones". Er was opwinding, er was spanning, er was seks. Bij Suede had Brett Anderson zijn beste dagen, maar over Suede wil hij inmiddels niet meer praten. Na een uitstapje via The Tears is Slow Attack zijn derde solo-album in drie jaar tijd. Waar zijn eerste album nog wel aardige momenten had, was opvolger Wilderness uit 2008 eigenlijk al tenenkrommend slecht. Zelden een ex-indie-icoon gezien die zo wanhopig en opzichtig zijn best doet om serieusgenomen te worden. Helaas biedt Slow Attack meer van hetzelfde. Brett en een piano op elf herfstachtige nummers met zo nu en dan een strijker. Stemmig, doodserieus, traag en vooral ook dodelijk saai. De constante wanhoop en pathos in Brett's stem gaat zelfs zo op de zenuwen werken dat ik het album eigenlijk niet in één keer heb kunnen afluisteren. Een 'slow attack' is het inderdaad, vooral op het uithoudingsvermogen en geduld van mij als luisteraar. Misschien toch tijd voor een reünietourtje Brett?

'And someone is playing a game in the house that I grew up in'

Vraag niet hoe het kan, maar Jookabox, voorheen Grampall Jookabox, komt na het absurde en geslaagde Ropechain weer met een plaat die op de schaal van knotsgek tot volledig van de kaart een tien scoort. Waar het debuut nog opgenomen leek in een bedompte kelder hebben David "Moose" Adamson en zijn kompaan Patrick "Ostry" "Sweets" Okerson (ik verzin het niet) zich nu buiten gewaagd. Maar niet nadat ze zich eerst flink moed in hadden gedronken, waarna de dikke clowns zich vergaten zich aan te kleden en dansend in maagdelijk witte onderbroeken in een winkelcentrum belanden. Waar het trouwens verdacht stil is. Moose laat een boertje. Ineens barst een helse carnaval van gekrijs en evil laughs los. Duizenden zombies hebben de suburbia overgenomen terwijl de mannen van Jookabox dagenlang in zalige onwetendheid stoned voor pampus lagen. Wat nu te doen? Dansen voor je leven, Dead Zone Boys! Ooit geweten dat zombies smurfenstemmetjes hebben? 'Awooooeh, evil in the first degree!' krijst Moose in een van de vele melige hoogtepunten "You Cried Me". Er wordt getrommeld op alles wat voor handen is. De zombies weten niet wat ze meemaken en zetten een polonaise in. 'Down phantom I am in love with you, I do anything you want me to do!' Het duurt niet lang voordat mens en mutant beste maatjes zijn en in een gezamenlijke roes de lokale liquor store bestormen. Wat er dan gebeurd is niet geschikt om aan papier toe te vertrouwen, laat ik het bij een quoteje uit het slotnummer houden: 'Straight to the fucking again!' (Herhaal ad infinitum)

Het stinkt wanneer na twee keer kloppen de deur van de kleedkamer opengaat. Een aantal bandleden zitten op de bank, wat roadies zitten achter een laptop en binnen een paar seconden verandert heel de opzet. Omdat een journalist zo nodig een interview moet afnemen. Het voelt toch alsof je een spelbreker bent. De kamer ruikt naar warmte, dufheid en vlees. Ze hebben net gegeten en Dallas Green, bekend als zanger van Alexisonfire, stelt voor om de deur even open te zetten. Ik krijg twintig minuten van zijn avond en terwijl de tijd tikt, ruimt hij het eerst een beetje op. Uit schaamte wellicht, maar vooral omdat hij zegt een fanatieke opruimer te zijn. En terwijl de eetschalen, truien en lege flessen als na een orkaan in de ruimte liggen, zegt hij opgeruimd te hebben. Ik geef ‘m een schouderklopje en raad aan om te beginnen met het interview. Opgeruimd staat niet altijd netjes.

Het is dat ik niet zo op geblondeerd en leer val, maar anders hadden in mijn tienerjaren mijn hormonen overuren gedraaid van Lita Ford. Ze was weliswaar al bekend van The Runaways, maar ze dook pas daarna echt de hardrockhoek in, met als commercieel hoogtepunt het album Lita uit 1988, dat zelfs hits opleverde in de vorm van "Kiss Me Deadly" en "Close My Eyes Forever", een duet met Ozzy Osbourne. In de jaren daarna hoorde je vaker over Lita Ford als vriendin-van-een-rockster dan over Lita Ford als muzikante. Niet geheel ten onrechte, want Ford mag dan een uitstekende gitariste zijn, een groot zangeres of songschrijver is ze nooit geweest. Albums waren vaak, op details na, kopieën van eerder werk. Na een pauze van bijna tien jaar is er dan nieuw werk en je zou verwachten dat ze in die tijd aan materiaal en stijl zou hebben geschaafd. Nee dus. De sound is geüpdate, dat zeker. Maar het klinkt als de jaren-tachtig-Lita met een sausje van electronica, in plaats van een 21e-eeuwse Lita. Qua sound is een vergelijking met Marilyn Manson onvermijdelijk. Zwaar (over)geproduceerd, bakken echo op de zang en de heftigste gitaarrifs zijn te vaak platgewalst om nog indruk te maken. Het songmateriaal is helaas nog steeds tweederangs sjabloonrock. Het maakt dat de hernieuwde kennismaking me eigenlijk na twee nummers al de keel uithangt en ik de rest van het album met frisse tegenzin beluister, ondanks het doorgaans prima gitaarwerk. Het blijft hangen in weinig subtiele hitparaderock, duidelijk alleen gemaakt voor de Amerikaanse markt.