Jemig, The Heights. Lang niets van gehoord van dit bandje, dacht ik nog. Hun debuut Beachyhead kwam eind 2005 uit en daarna werd het stil. Heel stil. Het blijkt allemaal een reden gehad te hebben: drummer Marc en zangeres en tekstschrijfster Naomi gingen uit elkaar. De nummers die op de plank lagen werden uiteindelijk toch afgemaakt met Marc erbij. Hij houdt het na dit album echter qua The Heights voor gezien. Ik las mijn stukje over hun debuut nog eens terug en concludeerde dat ik verliefd was op dit album. Dit was ingegeven door mijn eigen verliefdheid in een relatie die toen net begonnen was en nog steeds actueel is. E.e.a. is dus wel wat wrang: arme Naomi en Marc. DreamMaps is muzikaal echter net zo'n vrolijk poppy album als Beachyhead. Nummers waar ik voor val, maar qua tekst is er weinig vrolijks te horen. Er moet in twaalf liedjes een relatie verwerkt worden. Bij de productie door Jan Schenk (Hospital Bombers) is er geregeld voor gekozen om Naomi's stem er dubbel in te zetten. De gitaren krijgen nergens een opdringende rol, maar er is wel zo'n heerlijk orgeltje waar ik, zoals al heel vaak gezegd, een zwak voor heb. Rest mij niets anders dan beide sterkte en succes met hun toekomst te wensen, en ze toch even te zeggen dat ze trots mogen zijn op de twee geluidsnakomelingen.

Iedere band die een van hun liedjes "Elvis Golden Records" noemt, heeft bij deze onpartijdige recensent al een plusje verdiend. Ook zonder dat terechte plusje moet ik zeggen dat de puntige, uptempo indierockliedjes op dit tweede album No Area, No Criminal van deze Zweedse mannen helemaal niet verkeerd zijn. Soms neemt de band even gas terug, "I Lost My Shoes" is daar een mooi voorbeeld van, maar de muzikale weg die Affordable Hybrid bewandelt is geplaveid met het bekende indie- en punky geluid. Het enige probleem is dat de band zich eigenlijk nergens onderscheidt met spectaculaire riffs en melodietjes. Juist dat ene nummer dat de band een stap verder naar het sterrendom (of op zijn minst een paar grote festivalgigs) zou leiden ontbreekt. Toch scoort Affordable Hybrid met dit prettige gitaaralbum een ruime voldoende!

There ain't no grave
that can hold my body down
when I hear the trumpet sound
I'm gonna rise right out of the ground.

Natuurlijk, dit zijn de woorden van een getormenteerde ziel die, ondanks dat zijn dood nabij is en zijn lichaam zo breekbaar als maar zijn kan, trots en standvastig zijn laatste dagen doorbrengt. Maar zou het ook een knipoog kunnen zijn, een grapje van producer Rick Rubin of misschien wel van Johnny Cash zelf? Want ruim zes jaar na zijn dood in 2003 verschijnt nu toch nog het zesde deel van de American Recordings. Eigenlijk had ik het idee dat na de boxset Unearthed de koek wel zo'n beetje op was. Dit nieuwe deel, wederom vooral gevuld met covers, traditionals en slechts één originele track ("I Corinthians 15.55") is dan ook een relatief klein koekje, want de tien nummers klokken ongeveer een half uur. En wederom horen we een man aan het eind van zijn krachten. Maar ondanks dat zijn lichaam kapot is, zo zelfbewust en sterk als we hoorden op voorganger A Hundred Highways klinkt het ook hier weer. Het grootste deel van deze tracks stamt dan ook uit dezelfde sessies. Enige uitzondering is "Satisfied Mind" dat we kenden van de soundtrack van Kill Bill 2. Brak het gebrek aan tempo op deel vijf je een beetje op, dan ga je over hetzelfde klagen bij Ain't No Grave. Was het de gebroken, maar trotse stem van Johnny Cash aan het eind van zijn krachten die je diep in je ziel raakte, dan staat deze plaat in je jaarlijstje.

The Flying Eyes heeft sinds de oprichting in 2007 pas twee ep's uitgebracht die zijn samengebracht op dit titelloze debuut. Toch timmeren ze vanuit thuishonk Baltimore behoorlijk aan de weg in het live-circuit. Met hun psychedelische bluesrock vinden ze aansluiting bij doorgebroken bands van naam. Zo speelden ze in het voorprogramma van The Raveonettes, The Black Angels, Witch en Dan Auerbach en daar kan ik me van alles bij voorstellen. Hun met orgel doordrenkte, buizenversterkte psychedelica is behoorlijk opwindend en zal weinig rockliefhebbers koud laten. Ze zullen goedkeurende knikjes krijgen van al dan niet bebaarde gerontorockers, Black Sabbath- en Pink Floyd-adepten maar ook jonge alternatieve hipsters die bijvoorbeeld The Black Keys en Black Mountain in de kast hebben staan. En dat is niet in de laatste plaats te danken aan zanger-gitarist Will Kelly die beschikt over een veelkleurige strot die af en toe griezelig veel doet denken aan Jim Morrison. Maar ook het organische, gelaagde geluid van de band die zichzelf in de goed uitgewerkte composities (gelukkig) nooit verliest in gefreak houdt het album van begin tot einde spannend genoeg, hoewel de productie hier en daar iets beter had gekund. Of deze jonge band het zelf zal schoppen tot headliner zal de tijd moeten uitwijzen, maar het visitekaartje is bij deze afgeleverd.

Hij is een beetje ondergesneeuwd in het mediageweld rondom De Wissel 2.0, maar Bob de Jong haalde toch, met dank aan de coach van zijn concurrent, een bronzen medaille. Hij heeft het trio goud, zilver en brons nu compleet. Voorwaar een bijzondere prestatie voor een man die eigenlijk maar een kunstje kan: 25 rondjes achter elkaar heel hard schaatsen, en daar zijn beroep van gemaakt heeft. Ik mag 'm wel, die Bob. Heerlijk eigenwijs en niet te coachen, maar toch presteren. Hij kan zo in de recensentenpool van File Under. Zijn bronzen race schoot me in gedachten toen ik vanochtend op de fiets naar Kollaps Tradixionales van Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra luisterde, The Tralala Band doet deze keer niet mee, luisterde. Deze plaat is namelijk te vergelijken met de race van De Jong. Kollaps Tradixionales komt namelijk niet op gang. Vooral de Metal Bird-cyclus is hard werken de band. Het recept van de Canadezen is vertrouwd: post-rock gedragen door violen en de licht valse zang van Efrim. Ze raken echter nergens in hun slag. Dit komt pas bij de Kollaps-cyclus. De band vindt ineens weer de lange bochten en kan ook doortrekken op de rechte einden. Met Piphany Rambler maken ze het vervolgens geroutineerd af, waardoor de eindtijd acceptabel is, maar niet meer dan dat. Een medaille lijkt er niet in te zitten, al blijft er met name in de Kollaps-cyclus steeds meer hangen als je de plaat vaker hoort. Kortom, het was eigenlijk niet wat ik er me van voorgesteld had, net zoals bij de race van Bob de Jong. En bij de nieuwe plaat van Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra. Maar voor Thee Silver Mt. Zion geldt dat ze nog niet te oud zijn om nog een keer voor een medaille te racen. Laten we ons daar dan maar aan vasthouden…

Het viertal Zweden dat opereert onder de naam The Graviators heeft zich tot doel gesteld om in deze barre tijden waarin rock op sterven na dood is ("Oh ja, joh?", denk ik dan altijd maar) het waakvlammetje brandende te houden, aldus de promo-tekst op op de site van hun platenlabel. Op zich een nobel doel, want meer rock is wat mij betreft altijd welkom. The Graviators omschrijven zichzelf dan ook als zijnde een rock-band, maar door de behoorlijk zware gitaren en de logge riffs neigen ze mijns inziens meer naar metal. Metal van de oude school welteverstaan, met Black Sabbath als belangrijkste referentiepunt. De single van deze plaat is nota bene "Back To The Sabbath" genoemd, en dat kan toch bijna geen toeval meer zijn. Naast een overduidelijke voorliefde voor zware seventies-hardrock weten de mannen ook nog af en toe een prettige psychedelische sfeer aan de nummers mee te geven, en dat helpt, aangezien ze helaas nog niet zo ver zijn dat de hele plaat van voor tot achter blijft boeien. Wat dat betreft is er nog wel ruimte voor verdere ontwikkeling. Maar verder is dit een zeer behoorlijke en daarnaast geluidstechnisch verzorgd klinkende debuutplaat geworden.

Een kennis van me is helemaal thuis in Duitse alternatieve muziek. Ik had hem voor deze recensie graag eens gevraagd wat hij vindt van Fehlfarben, ook om wat context te krijgen, maar helaas zit hij aan het andere eind van de wereld. Dus moet ik het doen met wat internet me influistert. En dan moet ik concluderen dat ik dertig jaar lang heb zitten slapen. Fehlfarben, ontstaan uit punkband Mittagspauze, is namelijk al sinds 1979 actief. Op Glücksmaschinen hoor ik echter bepaald geen seventies punkband, maar eentje die met zijn tijd mee is gegaan. Dat wil zeggen, er zit door de synthesizers wel degelijk een flinke eighties feel aan dit album, maar aangezien dat tegenwoordig hip is en ook wel postpunk genoemd mag worden, zie ik dat door de vingers. Met hun moderne gitaargeluid, veelvuldig gebruik van elektronica en een mix van postpunk en kraut-rock klinkt Fehlfarben desondanks als elke willekeurige gitaarband, maar dan met Duitse teksten. Niet beter of slechter dus, maar vooral even wennen voor wie meestal Engelstalige muziek hoort. Gelukkig zijn de nummers zo pakkend dat dat al na het titelnummer, dat de cd opent, niet meer opvalt.

Zo kan het soms gaan: je hebt als producers een te gek plan in je hoofd voor muziek die gebaseerd is op campy bigband-jazz en hippe beats, maar je vindt niemand die erin geïnteresseerd is. Of het zelfs wil zingen. Dan loop je per ongeluk de juiste stem tegen het lijf, die net dat beetje magie meegeeft aan je eerste nummer. Dan staan er plotseling een hele hoop wegwijzers de goede kant op, zodat de juiste mensen worden bereikt die jouw concept naar grote hoogten opstuwen. Dus staat Caro Emerald nu aan de vooravond van een lange clubtour, met twee dikke hits in haar achterzak. Producers David Schreurs en Jan van Wieringen zullen inmiddels eelt op hun handen hebben van al die keren dat ze hebben ge-high-five't in de afgelopen maanden. Dat hun concept niet zo heel nieuw is, Hooverphonic en Dr Buzzard's Original Savannah Band dringen zich op als referenties, doet niets af aan de dik verdiende hits. Met uitzondering van "That Man" staat er verder eerlijk gezegd niet nog een geheide hit op dit album Deleted Scenes From The Cutting Room Floor. Nummers als "Dr Wanna Do" en de Bond-filmthemapastiche "The Lipstick on his Collar" drijven teveel op een leuk conceptje dan dat het sterke liedjes zijn. Veel reserve vervaagt echter dankzij Caro Emerald, die haar prachtige stem prima beheerst en zo mindere nummers toch kan laten glimmen.

Achter Diane Birch staat ook een producersduo, met een wat imposanter cv dan dat achter Emerald. Steve Greenberg en Betty Wright (de laatste was geen onverdienstelijk soulzangeres) lieten eerder het ruwe diamantje Joss Stone schitteren op haar eerste (en beste) album. Birch is de dochter van dominee die het gezin de halve wereld liet overtrekken voordat ze wortel schoten in Portland, Oregon. In haar jeugd heeft ze nooit naar popmuziek mogen luisteren, schade die ze blijkens dit album Bible Belt behoorlijk heeft ingehaald. Met name soul, New-Orleansfunk en gospel moeten in het cd-spelertje van Birch hebben gezeten, en haar hartje is ondertussen ook wel een paar keer gebroken. Althans, daar zingt ze toch tamelijk overtuigend over in nummers als "Fools" en "Nothing Like a Miracle". Als u en ik met drumgodin Cindy Blackman (uit de band van Lenny Kravitz) en basheld George Porter (Meters) de studio in mochten, zou het resultaat waarschijnlijk ook stukken beter klinken dan wanneer het met de buurjongetjes moest. Maar hebben wij ook zo'n mooi braampje in onze stem, zoals Birch in "Fire Escape"? Kunnen wij ook zo'n mooi liedje schrijven over onze teenage goth-fase, zoals "Don't Wait Up"? En swingen onze nummers ook zoals "Valentino"? Joss Stone is mooier dan Birch, maar muzikaal een stuk saaier. Deze zangeres gaat nog meer mooie platen maken.

Surfmuziek: ik denk dan aan twee varianten. Of aan de ruige gitaarversie van Dick Dale of aan de prachtige harmonieën van The Beach Boys. Mocht je hier ook aan denken dan wordt het tijd om je beeld bij te stellen met het nummer "Let's Go Surfing" dat te vinden is op de ep Summertime! van The Drums. Dit nummer klinkt namelijk moderner zonder de 'andere' surfmuziek tekort te doen. Het viertal komt uit het hippe Brooklyn. En, ondanks dat ik als veertig-plusser (oef!) niet pretendeer hip te zijn, tip ik dit als een van de 'next big things'. The Drums heeft namelijk een originele kijk op de muzikale wereld. Als ik dan toch een vergelijking moet maken met een andere stadsgenoot dan zou ik voor MGMT gaan, al zijn de verschillen groot. Het is vooral de elektronische basis waarin ze elkaar vinden en de aanstekelijkheid van hun muziek. Hier en daar komt er new wave om de hoek kijken. Dan is het weer de post-punk, dan weer de sixties, maar nergens klinkt het belegen. Het is net een frisse zomersalade. Een salade die vele ingrediënten kent, en na een aantal happen blijft verrassen. De titel Summertime! lijkt mij voor deze ep prima gekozen. Deze week in Bitterzoet te Amsterdam te zien, en dan komende zomer op Lowlands? Ik tip ze alvast. En tegen de zomer ook meteen een volwaardige schijf met nog meer moois graag, want deze ep is toch wel wat snel voorbij.

Phil Spector is niet dood, hij zit alleen maar gevangen. Maar Gigi loopt vrij rond. Nick Krgovich (No Kids) en producer Colin Stewart maakten gebruik van de antieke studio-apparatuur die de laatste op de kop wist te tikken om een album te maken in vintage wall of sound-stijl. Ze namen daar ruim de tijd voor: drie jaar en verschillende sessies met een heleboel verschillende muzikanten om het geluid van de vroege jaren zestig zo goed mogelijk te benaderen. Of beter: om klassiek klinkende liedjes op een klassieke manier op te nemen. Opener "No, My Heart Will Go On" is uiteraard vintage Ronettes en "Dreams of Romance" is een poging om de brille van Dusty Springfield weer op plaat te zetten. Tegelijkertijd horen we een crooner in "Everyone Can Tell" en nee, zo heeft Gene Pitney onder Phil Spectors begeleiding nooit gezongen. Het is dan ook te kort door de bocht om alleen de legendarische producer te noemen. Daarvoor horen we - weliswaar steeds in stijl - teveel nieuws: "I'm Not Coming Out Tonight" klinkt ondanks z'n jaren zestig sound uiterst modern en het mannenkoor in "Some Second Best" (alleen op de cdversie van Maintenant) heb ik nooit zo in een Spector-productie gehoord. Colin Stewart munt de muziek van Gigi met enig recht als showtunes. Waarmee maar gezegd wil zijn waar de andere pijler onder Maintenant vandaan komt: filmscores uit de jaren zestig. Niet bij Spector alleen dus, hoe onvermijdelijk zijn naam hier ook opduikt.

Haar eerste wapenfeit High Above The City is helaas nergens meer te vinden. Ze had een twintigtal nummers zelf opgenomen en uitgebracht, dit om te gaan verkopen tijdens haar optredens. Niemand weet hoe het heeft geklonken, maar blijkbaar heel anders dan haar muziek op het nieuwe The Magicians Private Library. De 24-jarige Holly Miranda staat totaal niet meer achter haar debuut, ze vindt het klinken alsof iemand met zijn vingers over een schoolbord krast. Gelukkig heeft ze een nieuwe plaat gemaakt waar ze zeker trots op mag zijn. De ex-zangeres van The Jealous Girlfriends heeft namelijk al erg veel bereikt. De lesbienne heeft ondertussen heel wat bekende artiesten onder de sneltoetsen staan, er kwamen bijvoorbeeld tours met The XX, Scott Matthew en Tegan and Sara. Maar het hoogtepunt is de dikke TV On The Radio-stempel op de nieuwe plaat. De rakkers hebben namelijk haar nieuwste kindje geproduceerd, maar bespelen ook een aantal instrumenten op de plaat. Het tiental nummers is erg verschillend, waarbij vooral single "Waves" de verkeerde indruk van het album geeft: zo ontzettend poppy is het namelijk niet. Opvallend is dat The Magician's Private Library stiekem ook alweer achterhaald is, de zangeres heeft al veel nieuwe plannen. De nog komende plaat gaat namelijk vooral schoppen tegen de Amerikaanse regering en hun kijk op het homohuwelijk. Zo mag ik het horen Holly, niks relaxen, maar altijd aan het werk zijn.

Die Aeronauten komen uit Zwitserland, zingen voornamelijk in het Duits en bestaan twintig jaar. Tien jaar te laat begonnen als new wave-band hebben ze zich ontwikkeld tot een toppiedepoppie radiovriendelijk singlesbandje met een vrolijke potpourri van stijlen en invloeden van buiten de Zwitserse grens. En met succes, want hun landgenoten vinden het allemaal prachtig. Hallo Leidenschaft! is hun negende album, maar wat ben ik blij dat ik de andere acht niet ken. Niet alleen is de zang tenenkrommend vlak en zijn de teksten nietszeggend lichtvoetig, maar bovenal gaat hun behaagzieke formulepop enorm tegenstaan. U kent ze wel, die Casio-keyboards met voorgeprogrammeerde ritmes, instrumenten en muziekstijlen. Die Aeronauten drukken de knopjes gemakzuchtig één voor één in. Ze doen een rocknummertje met liefdesrefreintje, dan een souldeuntje met blazers, afgewisseld met een tropisch Gabriel Riosje en een heuse Braziliaanse bossa nova, om weer terug te keren naar een Motown-blauwdrukje en een Mando Diao-rip-off. Dat ze heel erg stoer zijn moeten we ook weten, want met "Schatten" gaan ze even he-le-maal los in de punk-modus. Zo zijn na dertien nummers alle knopjes uitgeprobeerd en kunnen ze tevreden door naar het volgende album.

Er zal een reden zijn dat op dit prachtige blog zo weinig jazzplaten worden besproken - veel van de recensenten ‘hebben er niks mee' of ‘weten er te weinig van', zoiets. Noem het gerust desinteresse. Terwijl vrijwel alle scribenten, en lezers van File Under for that matter, jazz zullen waarderen. Omdat ze houden van muzikanten die hun instrument beheersen. Omdat ze zichzelf kunnen en willen verliezen in de muziek, in de groove. Omdat lengte van nummers niet uit hoeft te maken. Wie nog nooit echt naar jazz heeft geluisterd, maar dat wel wil, hoeft niet met Kind of Blue van Miles Davis te beginnen. Tuurlijk, die plaat uit 1959 is een mijlpaal, maar godsammetering zeg, als je eens voorzichtig met metal wil beginnen hoef je toch ook niet eerst helemaal terug tot Black Sabbath? Pak gewoon eens een van deze drie recente worpen van het Finse Ricky-Tick label.

Timo Lassy speelt tenor en baritonsaxofoon, en houdt ervan om gelijk zijn oude jazzhelden alles in één keer op te nemen. Hele band in de studio, aftikken, ‘record' indrukken en gaan. Hij speelt vingerknipjazz waarbij je het liefst gelijk een sigaret op steekt. Het koper krijgt op Round Two lekker veel ruimte, maar giert nooit de bocht uit. De twee liedjes met José James zijn erg dansvloervriendelijk. Dit is jazz die iedereen begrijpt.

Lassy speelt in jazzband Five Corners Quintet, waarvan ook trompettist Jukka Eskola deel uitmaakt. Zijn tweede soloplaat ruikt meer naar de jaren zeventig, met omfloerst spel, Fender Rhodes-piano en dus een dromerige sfeer. Eskola is een tennisfan, stukken op zijn plaat Walkover zijn naar sporttermen genoemd. De solisten blijven ook hier binnen de lijntjes, terwijl de groove uitermate lekker blijft doorrollen. Uitbuikplaatje.

Dalindèo wordt geleid door Valteri Pöyhönen, die gitaar en toetsen speelt. ‘I call this music cinematic jazz', schrijft hij op de hoes van Soundtrack for the Sound-Eye . Een van de stukken heet Herrmann, en refereert inderdaad naar Hitchcock's favo filmmuziekman Bernard Herrmann. Twee nummers worden gezongen door Bajka, met zo'n rokerige triphopstem - een genre dat ook flink van soundtracks leende. Beste nummer is hier het ongelooflijk hard groovende "Two Down, One to Go", waarvan je een zware voet krijgt in je auto. Op al deze platen wordt jazz niet opnieuw uitgevonden, hier wordt eenvoudig uitstekend gemusiceerd en blijft de luisteraar altijd bij de les. Om eens een filmquote te gebruiken: 'this could be the beginning of a beautiful friendship'.

Een verschrikkelijke late-pass van File Under. Masshysteri is op deze website alleen met een foto vertegenwoordigd: een vinnige rockchick met raggitaar, ramonesbroek en flannel blouseje. Daar moeten we het mee doen. Onterecht! Want Masshysteri serveert de garage net zo rammelend doch smakelijk als mijn favorieten The Black Lips, The Hex Dispensers, Ghetto Ways en natuurlijk (wijlen) Jay Reatard met z'n oneindige reeks bands en projecten. Echte liedjes vol melodie waarbij de urgentie is behouden door niet te lang prutsen in de studio. Rauw omdat het rauw ís, niet omdat het zo nodig moet of hoort. Waarom komt File Under pas nu aan komt kakken met de review van een plaat uit 2008. Dit ligt in de eerste plaats aan uw scribent, die de plaat in zijn jaarlijst van 2009 had staan. Te laat, dus. En dát had weer de volgende reden. Bij de naam Masshysteri dacht ik aan de volgende Scandinavische crustenpunkband. Zeker na een vlotte blik op de website, waar ik erachter kwam dat het gezelschap in de moerstaal hun liedjes ten gehore brengt - want dat willen die crusten ook nog wel geregeld doen. Begrijp me niet verkeerd: Tragedy, From Ashes Rise, His Hero Is Gone en andere crème de la curst is hier favoriet, maar ik had destijds even geen zin in brakke boze crustband #23454892. Toch geloof ik dat goede muziek altijd bij de goede luisteraar terecht komt, zo ook deze keer viel mij die speling van het lot ten deel. Waar en wanneer ik op de band getipt werd weet ik niet meer, maar ik nam de moeite en verrek: wát een goede liedjes, wát lekker rammelend, wát een goede zanger en zangeres en ach, ik versta er geen fluit van maar wat kan me dat nou schelen? Eerlijk is eerlijk, hoe vaak ben ik nou met de volle aandacht naar een Engelse songtekst van een punkband aan het luisteren? Toegeven: niet vaak. Nou dan! Note to self: laat in 2010 niet nog zo'n band aan je neus voorbij gaan, zodat je in 2012 weer door het stof moet.

Ik heb sinds een paar weken een nieuwe collega die saxofoon speelt in de Pallookas en dus ook de Bazzookas. Dan wordt er vanzelfsprekend een boel geluld over muziek. We hebben best wat overeenkomsten qua muzieksmaak, maar juist op het punt van jazz verschillen die. Ik luister niet veel jazz, minder dan hij in ieder geval, maar als ik dan jazz luister dan moet die jazz zoveel mogelijk buiten de lijnen kleuren. Des te meer het piept en knort, des te leuker ik het vaak vind. Hij houdt echter meer van jazz die zich houdt aan 'de regeltjes', maar vindt Jaga Jazzist ook helemaal geweldig. Daarom heb ik hem dus getipt om eens te luisteren naar het Engelse Polar Bear. Juist omdat deze band zo lekker heen en weer hopt tussen jazz en rock, en regeltjes en vrijheid, waarbij drummer Sebastian Rochford het het minst nauw neemt met de regeltjes. De variatie maakt Peepers tot een hele leuke frisse plaat waar je bovendien steeds wat nieuws in hoort. Zo gieren de twee korte tracks "Bump" en "Scream" die halverwege de plaat alle kanten op en gooien ze er ook nog een klets ploinkende elektronica tussen door in "Hope Every Day Is A Happy New Year". Maar de band beperkt zich dus niet tot extravagantie en huppelende vrolijkheid maar kan ook met een weemoedig makende track als het zeven minuten durende "The Love Didn't Go Anywhere" dat opgevolgd wordt door bijna net zo mooie "A New Morning Will Come". Wat dat betreft baal ik er een klein beetje van dat ik volgende week op mijn luie kont in Egypte lig vakantie te vieren, want ik had deze band best graag aan in Paradox in Tilburg aan het werk gezien. Gelukkig is er in mei nog een kans in Leiden. En bovendien hebben ze speciaal voor mij het nummer "Drunken Pharaoh" opgenomen. Dat klinkt zoals de titel doet vermoeden. Ik zal het volgende week dan maar draaien als surrogaat als ik aan een cocktail lurk.

Vorig jaar trokken Leo Blokhuis en zijn partner Ricky Koole langs de theaters met Harmonium, een theatervoorstelling over ‘verloren liedjes'. Ricky zong ze, Leo vertelde erover. De weerslag daarvan verscheen op een liveplaat van Ricky, en een compilatie van hen beiden die was samengesteld met input van bezoekers van de voorstelling. Inmiddels is het stel toe aan de tweede voorstelling, Laagland. Met weer een compilatie, en een coverplaat van Koole. Thema van de voorstelling is ‘liedjes waar je je bij thuisvoelt', maar dat mag u gerust vergeten. Leo vertelt mooie verhalen, Ricky ook en zingt daar nog veel mooier bij. To the Heartland is haar country-soulplaat, met verrassende covers van onder meer Peter Gabriel, Frankie Miller en, jawel, Lucifer. Was het "House for Sale" in de versie zoals gezongen door Margriet Eshuijs een Hollandse doorzonwoning, bij Koole en band is het van hout, staat er zo'n wit punthek in de tuin en geurt het naar cherry pie. De melancholie is opgevoerd, hier wil je echt nooit meer weg. Maar ja, je moet. Zou Koole bij het maken van de hoesfoto aan dat gevoel hebben gedacht, en kijkt ze daarom zo chagrijnig?

Geen van de originelen keert terug op Lost & Found, wel zijn artiesten geselecteerd waarvan Ricky ook nummers zingt (Frankie Miller, Barbara Keith, Nina Simone). "Exit Music for a Film" van Radiohead sluit de voorstelling af, en staat ook als laatste track op CD2. Het is, samen met "A Change is Gonna Come" (hier door Otis Redding) het bekendste nummer op deze dubbel-cd. Van sommige artiesten had ik wel gehoord, Dusty Springfield, Crowded House, Dr John, maar Blokhuis en Koole weten dan weer net de onbekende parels op te duiken. Ook van eigen bodem: "Day is Done" van Johan, en het prachtige "Leon" door de Arubaanse soulzanger Euson. Jammer dat de begeleidende tekstjes wat afstandelijk zijn, Ricky en Leo hadden ook hun persoonlijke ervaringen met deze bijzondere nummers best mogen delen.

Ik ga meteen maar eens wat verklappen: veel bands zijn leuk om over te schrijven, maar het leukste vind ik toch de cd's van bands die nog niemand kent. Uiteraard moet het geboden materiaal dan wel prettig zijn om naar te luisteren, maar dat valt meestal reuze mee.

Live is dat eigenlijk net zo. Nu kun je lukraak naar een bandje gaan kijken en dan maar zien wat er komt, maar iets veiliger, goedkoper en vooral méér is er te ontdekken op festivals. En dan bedoel ik niet festivals als Pinkpop die voor de grote namen gaan. Die festivals trekken weliswaar belachelijk veel mensen, maar in veel gevallen zijn gevierde bands op de echt grote festivals eigenlijk al over hun hoogtepunt heen.

In Den Bosch is er nu een initiatief om met relatief onbekende bands een festival te houden: fabrIQ. Dat is op zich al lovenswaardig en daar spits ik nou mijn oren bij. Dit festival vindt op zondagmiddag en -avond 7 maart plaats.

Van de line-up is er eigenlijk maar een muzikant die ik van zijn eigen muziek ken. Dat is de Nederlander Djurre de Haan, beter bekend onder zijn artiestennaam Awkward I. File Under was er al bij toen zijn eerste ep uitkwam, en zijn laatste album haalde mijn jaarlijst 2009. Reden genoeg om te gaan, om maar niet al te bescheiden te zijn over mijn smaak. Ik kan me niet voorstellen dat iemand een optreden van hem vervelend vindt.

Het zou verrassend zijn om te horen dat er werkelijk iemand in dit bandje Len Price heette, niet waar? Maar op die leugen na doet The Len Price 3 er alles aan om zo echt mogelijk te zijn. En in hun geval betekent echt: lijken op The Kinks (met als meest navrante voorbeelden "Mr. Grey" en "Under the Thumb") en The Who (waar titelnummer en opener "Pictures" wel heel brutaal naar verwijst). Niet alleen hun liedjes hebben dezelfde ingrediënten (aangevuld met koortjes en fijne orgeltjes), ook hun kleding is in true mod style. Hun derde album Pictures (die ik hier anachronistisch genoeg als cd opgestuurd heb gekregen) is in stijl opgenomen. Dat wil zeggen dat ze vol trots op het hoesje melden dat alle dertien liedjes analoog en dus nog op band zijn gezet. En jawel, het geheel klokt ietsje meer dan dertig minuten: een albumlengte die in het tijdperk van de lp doodgewoon was, maar dankzij de cd te vaak opgerekt wordt tot een vervelende zestig of zeventig minuten. (Overbodig te melden dat ook de camera op het hoesje een analoge is en geen hypermoderne digitale spiegelreflex.) The Len Price 3 heeft dertien zo echt mogelijke liedjes uitgebracht en dat moet dus ook niet langer dan een half uur duren: daarna wordt het vervelend anachronistisch gedoe en dat weten ze net te voorkomen. Het punky "You Tell Lies", "Man Who Used To Be" en "Mr. Grey" klinken echter dan echt en dan wil ik ze graag een mislukking als "Nothing Like You" vergeven.

Volgens de overlevering kon de echte King Midas alles in goud veranderen, maar eindigde hij met ezelsoren. Het kan verkeren in het leven van een koning nietwaar? Nou weet ik niet of ezels goede oren hebben en of dat ze gevoelig zijn voor muziek, maar alleen een ezel kan de kwaliteit van het gelegenheidsproject King Midas Sound ontkennen. Producer Kevin Martin (The Bug) verdiende zijn sporen in de Londense dubstep- en elektronische jazz-scene, maar Roger Robinson is de stem die het album maakt tot wat het is. Op een bedje van elektronische dub glijdt Robinson's bijzonder relaxte stem warm en zacht door de speakers. Voor de dance-adepten die Kevin Martins andere werk waarderen is Waiting for You waarschijnlijk even slikken, want met de ogen dicht waan je je in een hangmatje aan het Jamaicaanse strand met een zomerse cocktail aan de lippen. En hoewel het hele album doordrenkt is met deze sfeer vervelen de heren me nergens. De sfeer wordt soms even grimmig door de spookachtige, bijna ambiente sound op "Lost" en op "Earth Will Kill Ya" horen we zelfs echo's van de oude meester Linton Kwesi Johnson. De heren zetten de Japanse Hitomi met haar sporadische zangbijdragen als een soort joker in en het contrast met Robinson maakt dat buitengewoon boeiend. Waiting for You is zeker geen gemakkelijk, maar wel een bijzonder album.

Het is dat ik wist dat ik naar een cd ging luisteren van het Ierse The Brothers Movement (ja, inderdaad, er zitten twee broers in de band, aangevuld met wat vrienden), anders was ik er ongetwijfeld van overtuigd geweest dat ik per ongeluk de nieuwe cd van Black Rebel Motorcycle Club in de cd-lade had gestopt. Want als er een band is op wie deze Ieren lijken, dan zijn zij het wel. De slepende, lome ritmes, de lichtelijk zeurderige zang (die we overigens ook wel kennen van Richard Ashcroft van The Verve, een andere soortgenoot van wie we helaas te weinig horen) en de gigantisch pakkende nummers zijn een streling voor het oor. Een nummer als "Sister" kan met gemak het perfecte popliedje genoemd worden, zo makkelijk als het zich in je hoofd nestelt, om daar dan ook niet meer uit te komen. En ook de rest van de cd klinkt werkelijk prima, met afwisselende nummers, balancerend tussen rock en pop. Een plaat dus waarover met recht gezegd kan worden, dat sommige muziek beter goed gejat kan zijn dan slecht verzonnen. Origineel is het allemaal niet, maar een kniesoor die daar op let.

Wat een rare letters, bedenk ik me als ik de titels op het hoesje van een band die zich Babian noemt aan het bekijken ben. En wat een rare taal als ik de cd aansluitend aan het draaien ben. Als ik het hoesje van de promo dan nog eens op de kleine lettertjes onderzoek dan zie ik namen als Andersson, Karlsson, Björn en dan weet ik het: dit is Zweeds. En helemaal onderaan staat de naam van hun MySpace: Babiansweden. Ik had gelijk! Een ding weet ik echter ook zeker, Hälften Dör Av Fetma gaat het niet worden in ons land. Ik bedoel, ken je ook maar één nummer in het Zweeds? En dan hoeft het nog niet eens succesvol te zijn. Ik niet. Laat er echter geen misverstand over bestaan, het ligt niet aan de muziek. Het viertal brengt op dit tweede album beatmuziek met een sixties garagesound en die klinkt best geinig. Ik moet hier en daar wel wat denken aan die andere Zweden van Mando Diao. Al vind ik hun recentere werk niet te pruimen. Zij doen het alleen op zijn Engels, en Babian heeft kennelijk andere keuzes gemaakt. Helemaal niet erg overigens, want het zal (al kan ik slechts gissen) hier ook wel over meisjes gaan, zoals in negentig procent van de popliedjes. Als je titels hebt als "Jordens Dragningskraft" en "Vi Lär Oss Så Bra" dan moet je niet op een internationale doorbraak rekenen. Lekker in het gehoor ligt het wel. Mijn favoriet: "Öppna Ögonen".

Zouden John Davis en Lou Barlow hun Folk Implosion nog weer eens van stal halen? Nu Setting Sun's vierde plaat Fantasurreal (is dat geen neologisme?) z'n rondjes in mijn cd-speler draait, vraag ik me vooral af of er nog eens een vervolg op het prachtige Dare To Be Surprised gaat verschijnen. Want hoe aardig Fantasurreal ook is, de inventieve frisheid en de vrolijke charme van The Folk Implosion's doorbraakplaat hoor ik niet. (Eerlijk is eerlijk: ook de twee platen na Dare To Be Surprised kwamen daar niet in de buurt.) Maar genoeg gekat: Fantasurreal klinkt even lichtvoetig en staat evenzeer met één been in de elektronica (lees: goedkope synthesizers) en met het andere in de fijne Amerikaanse indietraditie van mooie liedjes met een rafelrandje als ooit het muzikaal zeer verwante The Folk Implosion. Voorman en voornaamste liedjesschrijver van Setting Sun Gary Levitt heeft zich hier omringd met violen en trompetten en dat zorgt voor een bij tijd en wijle pastoraal geluid, dat mooi afsteekt tegen het soms net iets te koude jaren tachtig gevoel dat sommige liedjes uitstralen ("Make You Feel", met als enige tekst: 'No One's Gonna Make You Feel As Good As You Do'. En dat dan een keer of vijftig herhaald). Een aardig album op een terrein dat John Davis en Lou Barlow al een tijdje braak hebben laten liggen. Van de hand van een sympathiek bandje: op de website van hun platenmaatschappij kun je gratis de EP Children of the remix downloaden.

Ergens begin 2003 brak ik hier een lans voor het Britse Archive. In mijn directe omgeving verspreidde het Archive-virus zich als een kleine olievlek. Maar waar de band in bijvoorbeeld Frankrijk en België behoorlijk groot geworden is, wil het hier in Nederland maar niet lukken met deze Engelsen. Ik ben bang dat, nu ik een lans ga breken voor het ongeveer in de gelijke categorie vallende (Italiaanse!) Mammooth, het kwartje weer niet zal vallen. Mammooth heeft dan wel niet zulke triphop-roots als Archive, de muziek die ze laten horen op het geweldige Back In Gum Palace roept bij mij hetzelfde euforische gevoel op. Na een onheilspellend intro gooit de band in het met heerlijk opzwepende drumpatroon doorspekte "What A Mess" al haar sterke troeven in de strijd. Riccardo Bertini laat hierin gelijk zijn volle stem gelden. Deze is een sterke mix van RPWL's Yogi Lang en Ray Wilson. Warm, maar met een klein kartelrandje en hij scoort bonuspunten door de zweem aan Italiaans accent die er over ligt. Toch gebruikt Mammooth deze sterke troef niet altijd. Alsof ze om gefocust te blijven zichzelf gedwongen hebben om ook sterke instrumentale tracks te schrijven. De manier waarop de ze dat doen met "The Day I Stood Still For The Last Calling" waarin ze een post-rock-gitaarpartij mixen met een strakke beat en daar de rest van de instrumenten in rond laten dolen, is op papier simpel en al vaker gedaan, maar op deze cd is het machtig. Of neem "Vincent" waarin ze hulp krijgen van trompettist Claudio Santamaria, die zichzelf terugvindt in een hal vol elektronisch gefröbel, maar door de solide basis van de band alle ruimte heeft om smaakvol te excelleren. Het is vooral het muurtjes slechtende karakter van de plaat dat mij zo aanspreekt. Zo laten ze horen dat symfo-invloeden in je muziek embedden helemaal niet vies is, als je ze maar juist inzet. En rocktracks opleuken met elektronica fratsen en beats kan ook best zonder geforceerd te klinken al gaan ze in het freaky "Key 6" wel op zoek naar het randje. Ze laten bovendien horen dat een vervorming op de zang zetten prima kan zonder dat je er kriegelig van wordt ("My Left Hand"). Erg toffe plaat.

Vooral in Groot-Brittannië was de hysterische new rave van het jonge Engelse kwintet Hadouken! een hit in 2008. Ook op Lowlands mocht de groep knallen, maar het publiek kende de groep nog niet en bleef wat gereserveerd staren naar het kleine Charlie-podium. Sowieso had de groep beter gepast in de wat exclusievere X-Ray-loods, die zich beter leent voor dit soort electrohypes. Inmiddels is hun tweede album uit. Nog meer dan Music For An Accelerated Culture is For The Masses een bonkende kermisplaat vol sirenes geworden, in de stijl van The Prodigy en de nieuwe Pendulum. Dat is mede te danken aan het Groningse Noisia, dat liet zich lenen voor de messcherpe productie. Helaas. Want Hadouken! verliest zich in de hypermoderne speeltuin die Noisia's studio is en vergeet echt te rellen. Dit album had beter For The Basses kunnen heten. De geüpdatete bijna gitaarloze sound klinkt vet, maar de agressie van nu nóg nihilistischere rapteksten als 'I'm gonna fuck your face off' en 'I don't care where we are, I don't care where we go' werkt er niet op. Het heeft vooral iets kinderachtigs. Nog erger is dat het dit keer aan goede liedjes ontbreekt. Op nummers als "M.A.D." en "Evil" is het fijn feesten, maar zijn het ook floorfillers? En net als ik denk dat "House is falling down" iets wordt, komt dat omdat ik na de tekst 'Do you know you are breaking on me' verwacht dat het refrein van Capella's "Move On Baby" invalt. Ouch. Net als bij Pendulum kan het gaan stormlopen rondom deze plaat, maar wie wat meer drum'n'bass gehoord heeft weet ook beter. De bijgevoegde remixen van Spor (dnb) en JFB (dubstep) zijn daarvan zelfs al een voorbeeld. Maar dat zal de notoire kermisganger toch worst wezen.

Tjonge jonge, wat kunnen die Amerikanen toch ook enorm liegen met het artwork op cd-hoesjes. Ik had hiervoor nog nooit gehoord van Allison Moorer en met een blik op de hoes dacht ik te maken te gaan krijgen met het debuut van een jonge (en knappe) roodharige singer-songwriter. Maar wat blijkt, Allison Moorer is al ouder dan ik, levert met Crows al haar zevende album af. Ze blijkt ook nog eens het jongere zusje te zijn van Shelby (die dus ook ouder is dan ik dacht) én tegenwoordig de vrouw te zijn van Steve Earle. Ik had duidelijk even niet op zitten te letten. Wat me overigens verbaast is dat Earle in het boekje alleen maar bij de thank you's en voor de rest part nog deel gehad heeft aan de opnames nog het schrijven van de songs. Maar luisterend naar Crows kun je niet anders concluderen dan dat Moorer zich prima in d'r eentje kan redden als het om songs schrijven gaat. Wat ik bovendien erg prettig vind aan Crows is dat ondanks dat het een duidelijk een plaat van iemand met een roots achtergrond, de karakteristieke country-snik bijna volkomen achterwege blijft. Misschien komt het ook wel doordat de liedjes bijna allemaal als basisinstrument de piano hebben. Dit instrument sluit ook beter dan de gitaar aan op de prachtige stem van Moorer en zorgt ervoor dat deze zo mooi mogelijk gepresenteerd wordt. Dat lukt uitsteken in de wiegende ballade "Should I Be Concerned" waarin Moorer al pianospelend meeslepend vertelt en qua stem op het toppunt van haar kunnen klinkt.

Fans van de op slimme wijze kaal gehouden rammelindie, waar Spoon furore mee maakte schrokken zich vast een hoedje van het dikke, swingende geluid van doorbreekplaat Ga Ga Ga Ga Ga. Ze sloegen de handen om de oren, knepen beide ogen dicht en hoopten dat het voorbij ging. Toegegeven, het geluid van de plaat was commerciëler dan al haar voorgangers. Toch waren de liedjes stuk voor stuk steengoed en was ook op Ga Ga Ga Ga het experiment nooit ver weg. Op zevende plaat Transference zet Spoon weer een stap richting het experiment. De soulvolle indiesex van Ga Ga Ga Ga wordt met een subtiele draai verwoven met het experiment van eerdere platen. Dat experiment zit hem deels in de songstructuren, maar nog het meest in de lol die Spoon tijdens de mixfase met hun platen lijkt te hebben. Het nummer "Mystery Love" eindigt middenin een zin, en verspreidt over de plaat vallen af en toe woorden weg. Dat is niet een simpel geval van draaien aan knoppen 'gewoon omdat het kan'. Spoon geeft Transference bewust een onaffe uitstraling, als extra munitie bij het bereiken van het gewenste effect. Het is alsof de plaat je tijdens het luisteren af en toe door de vingers glipt. En daardoor blijf je er maar achteraan lopen.

Storm
Peter Gabriel - Scratch My Back

Ewie
Blaudzun - Seadrift Soundmachine

Ludo
Owen Pallett - Heartland

Gr.R.
Tom Petty & The Heartbreakers - Live Anthology

Ramon
Various Artists - We Are Only Riders: The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project

Stonehead
Two Door Cinema Club - Tourist History

André
Ellie Goulding - Lights

Prikkie
Freddie Mercury - Solo

DubbelMono
Basia Bulat - Heart Of My Own

Voor beluistering lijkt deel 2 van Back to Peru een bak met restjes die overgebleven zijn na het uitbrengen van volume 1 van deze collectie Peruviaanse garagerock. Het grootste verschil is dat we nu de b-kantjes krijgen van de singles die op de eerste set verzameld zijn. Maar de lol die te beleven valt aan dit doosje met 34 tracks, verdeeld over twee cd's, is niet minder dan bij deel 1. Van simpele beat tot de meest woeste psychedelica en via zo authentiek mogelijk gecopieerde Amerikaanse hits tot Latijns-Amerikaanse ritmes, de periode 1964 tot 1974 was muzikaal gezien een spannende in Peru. De ontwikkelingen zijn niet veel anders verlopen dan in de Anglosaxische muziekscene waar de bandjes op deze verzamelaar zich aan spiegelden. Vanaf midden jaren zestig begon de British Invasion z'n sporen na te laten (Los Jaguars en de woeste Los Saicos), waarna het stokje overgenomen werd door psychedelische invloeden (Los Juniors). Eind jaren zestig, begin jaren zeventig kwam, met het opkomende zelfbewustzijn in Zuid- en Midden-Amerika, de nadruk op Latijns-Amerikaanse invloeden te liggen. Santana was de grote held, (Los Zheros' "Quarto Obscuro" doet hem niet onverdienstelijk na) maar de opeenvolgende rechtse dictaturen deden popmuziek in de ban, waardoor 1974 een logisch eindpunt van deze cd's is: er was nog maar weinig invloed van buitenaf en bijna geen mogelijkheden voor distributie of het maken van opnames. De tien jaar die op Back to Peru behandeld worden zijn vrolijk en bij tijd en wijle woest bij elkaar gejat: Tercera Phedra En El Sol van Los Juniors is uiteraard Jimi Hendrix' "Third Stone from the Sun" en "Filled With Fear" van Iron Butterfly werd door Beautiful Day niet helemaal goed verstaan en dus omgebouwd tot "Full With Fear".

Gerard van Maasakkers is zo'n Nederlandse muzikant die jarenlang mijn radartracks wist te ontwijken. Pas toen ik enkele jaren geleden met een Brabantse collega op een kamer kwam te zitten, die een grote voorliefde had voor deze provinciegenoot van hem, hoorde ik voor het eerst een liedje van Van Maasakkers. Hij maakt nu ook niet bepaald liedjes die je hoort op radiozenders als 3FM en Kink FM die ik meestal beluister. Al draaiden ze daar wel "Als je ooit nog eens terug kan" dat Anneke van Giersbergen en Racoon's Bart van de Weide. Het is wel een typisch voorbeeld voor het soort liedjes waar hij patent op heeft. Van Maasakkers maakt liedjes zoals mijn moeder ze graag hoort. Niet te hard, fijn gezongen met Brabants accent, mooie melodielijnen en vooral ook van elke wazigheid gespeende Nederlandstalige teksten. Ik heb wel eens moeite met dat accent van Brabantse zangers, maar als Gerard zich dit bezigt, dan heb ik daar totaal geen last van. Deze Jongen verschijnt aan de vooravond van de gelijknamige theatertournee waarin logischerwijs deze liedjes centraal zullen staan. Niet alle liedjes zijn overigens nieuw. "De Stilte" is een mooie herinterpretatie van een nummer dat al dateert uit de jaren tachtig en twee liedjes ("Zilveren Vogel" en "Van Hier Of Van Daar") zijn vertalingen die Van Maasakkers maakte van het Italiaans naar het Brabant, maar ze sluiten ook met hun zuidelijke karakter naadloos aan op zijn eigen liedjes. Ik vind zelf het stille, melancholische "Ik Mis Jou" dat achteraan de cd verstopt zit het mooist. Een eenvoudig liedje, met een duidelijke boodschap. Meer is ook niet nodig.

De geestelijke vader (of de Chairman, zoals hij zich noemt) van Jupiter Society is Carl Westholm, songschrijver, producer en toetsenist op Terraform. Hij is ook actief in de bands Carptree en Krux, maar Jupiter Society is zijn kindje. Voor dit progmetalproject, qua concept een vervolg op het debuut First Contact/Last Warning, heeft hij echter ruim gebruikgemaakt van de Zweedse scene en zijn andere bands in het bijzonder, wat resulteerde in de medewerking van bijvoorbeeld zanger Mats Levén (Yngwie Malmsteen, Krux en het meesterlijke Amaseffer) en Leif Edling (Candlemass en ook al Krux). Hoewel hij niet alles op dit album zingt, maakt Levén met zijn kenmerkende stem dat de associatie met Amaseffer nooit ver weg is, zij het dat Jupiter Society niet die soundtrack-achtige feel heeft en uiteraard niet de invloeden iuit het Midden-Oosten. De songs hebben echter de verhalende kwaliteit die je bij Amaseffer, Ayreon en ook Pain Of Salvation tegenkomt. Jupiter Society staat voor heftige stukken met metalgitaren, afgewisseld met tragere stukken met ijle toetsenpartijen, symfonisch, soms met een flink koor erachter, gedragen, in slechts zeven songs. Ach, dit is sowieso een album dat je in zijn geheel moet draaien om de kracht te voelen. Het is allemaal net niet onderscheidend genoeg om een enorme klapper te worden, maar liefhebbers van verhalende progmetal zullen er nog steeds veel plezier aan beleven.

Ik ben niet zo'n liedjesmens. Dat wil zeggen, ik ben natuurlijk dol op mooie liedjes, maar het liefst luister ik hele cd's, netjes van begin tot eind, zoals ik denk dat de artiest hem bedoeld heeft. Samplers zijn over het algemeen dus ook niet zo aan mij besteed. De sampler die platenmaatschappij Floating World onlangs uitbracht ter ere van hun eenjarig bestaan is echter helemaal niet zo verkeerd. Redelijk grote namen als Young Dubliners, Robin Trower, Umphrey's McGee, Toni Childs, Clem Snide en Ravi Coltrane brengen hier gebroederlijk zij aan zij hun liedjes. Die liedjes bevinden zich vaak op het snijvlak van pop, rock, blues en country en passen daarom uitstekend bij elkaar. Wat jammer is, is dat er geen onuitgebracht materiaal, demo's of iets dergelijks op staan, waardoor het voor de liefhebber misschien nog een leuk item zou zijn geweest. Nu is de sampler echt alleen maar een kennismaking met de artiesten op Floating World geworden, en de vraag is hoeveel behoefte er aan is, zeker omdat er ook nog voor betaald moet worden. Als gratis promotie-item had ik deze cd dan ook zeker aangeraden, maar nu twijfel ik. Als kennismaking met het label is er helemaal niks mis mee, maar deze ontdekkingen kun je tegenwoordig ook heel makkelijk gratis doen, op MySpace, last.fm en soortgelijke websites.

Shearwater is het project van Jonathan Meiburg, een man die meer heeft met vogels dan met mensen. Hij is behalve muzikant ook professioneel ornitholoog. Meiburg studeerde ooit af in de geografie, speelde in de band Okkervil River en heeft inmiddels zes albums gemaakt met Shearwater, waaronder een trilogie over de impact van de mens op de wereld. Na de prachtige voorganger Rook uit 2008 sluit The Golden Archipelago deze trilogie af en focust volgens Meiburg vooral op het menselijk leven op eilanden. Hoe duf dit ook allemaal klinkt, Meiburg heeft echt een prachtig album afgeleverd. In ieder geval weet hij waar hij het over heeft. The Golden Archipelago is eigenlijk een verslag van de tijd die hij voor zijn afstudeeropdracht doorbracht tussen geïsoleerde volkeren op afgelegen plekken in onder andere Argentinië, Canada en de Falklandeilanden. Opener "Meridian" begint met opnames van zang van de verbannen inwoners van Bikini Atol en gaat dan geleidelijk over in het fraaie gitaarspel en warme stemgeluid van Meiburg. Als iets opvalt aan The Golden Archipelago dan is het wel de subtiliteit. Afgezien van het agressieve en ophitsende "Corridors" weet ieder nummer een sfeer op te wekken van volstrekte rust en sereniteit. Raakvlakken zijn er vooral met Talk Talk's Spirit of Eden en Meiburg's stem komt vaak eng dicht bij die van Mark Hollis. The Golden Archipelago is een zeer smaakvol en sfeervol werk van deze bijzondere indievogelaar.

Sinds ik afgelopen zomer (weer) op vakantie ben geweest in Ierland, ben ik opnieuw een muzikale draai aan het maken richting de folk. Zoals dat altijd gaat als ik daar geweest ben. Krachtige en pure muziek zonder overbodige opsmuk en op instrumenten waar geen stekker aan zit. Ik zou bijna zeggen, zoals het bedoeld is. Al moet je in dit geval hier en daar wel wat smokkelen. Jackie Oates komt niet uit Ierland, maar uit Engeland. Twee landen die op sommige gebieden elkaars tegenpool zijn, maar de muziek van Oates zou ik ook wel in een land als Ierland kunnen plaatsen. Oates maakte deel uit van Rachel Unthank & The Winterset, later omgedoopt tot The Unthanks. Zij brachten onlangs de cd Here's The Tender Coming uit, dit was ook al zo'n cd die liet horen dat folk echt nog wel kan. Oates komt nu met haar derde solo-album Hyperboreans. Hierop brengt ze vooral bewerkingen van traditionele liedjes. Hulp krijgt ze o.a. van haar broer Jim Moray en de Schot Alasdair Roberts. Geen onbekenden in folkie muziekland. Muzikaal gaat het overigens wat verder dan een gitaar en een zangeresje. Zo wordt er gebruik gemaakt van viool, cello, piano, mandoline, bouzouki. En samples, die volgens mij vooral bij de zang ingezet worden als een echo in een wijds landschap. Opvallend is overigens dat "Birthday" van The Sugarcubes gecoverd wordt. Je weet nog wel die band van dat (allesbehalve folk)meisje Björk. En wat helemaal opvalt is dat het niet de meest vredelievende wereld is waarin Oates vertoeft, getuige de aanwezigheid van een heuse murderballad "The Butcher's Boy".

Holly Williams is dubbel erfelijk belast. Niet alleen is haar opa Hank Williams Sr. een master, ook haar vader Hank Williams Jr. kan er wat van. En dan is er ook nog eens haar vuige half-broertje Hank Williams III. Geen sinecure om daartegen op te boksen. Maar Holly is niet alleen de mooiste van het stel, ze maakt ook verreweg de liefste muziek van de familie. Dat liet ze al horen op haar debuut-cd The Ones We Never Knew en ze gaat hier op haar tweede plaat Here With Me stug mee verder. Een plaat die er voor iets minder geld niet geweest was, want in 2006 was ze betrokken bij een ernstig ongeluk dat maar net goed afliep. De invloed van dit ongeluk zijn overigens bijna niet terug te horen op Here With Me. Het staat vol met vakkundige, zij het tikkie brave po songs met een country-tic en countrysongs met een pop-tic. In dat brave zit 'em ook een beetje het manco van dit album. Je hoort dat Holly uit het goede hout gesneden is. Ze schrijft fijne liedjes (ondanks af en toe tenenkrommende thematiek) en heeft een soepel het oor in kruipende stem, maar van mij hadden er wat meer rafelrandjes aan gemogen. Ouwe rot Justin Niebank die achter de knoppen zat, is hier vrees ik voor een groot deel debet aan. Holly heeft helemaal geen volle band achter zich nodig om te overtuigen. Ze klinkt op d'r best in de alleen met piano opgenomen Neil Young-cover "Birds" en in "Three In Beds" waarin ze gewapend met alleen een gitaar prachtig uit de hoek komt. Wie fluistert haar eens in dat ze daar best een hele plaat mee mag vullen?

Eigenlijk zegt het feit dat er inmiddels zelfgemaakte 'best of'-torrents van Hot Chip de ronde doen, genoeg. One Life Stand is het vierde album van de vijf heren uit Leeds en Londen, en daarvoor geldt precies als voor de vorige plaat Made In The Dark: een handvol nummers is super (de lief-fanatieke leadsingle "Take It In", het zowaar geslaagde autotune-nummer "I Feel Better", "We Have Love") maar de rest blijft niet hangen. Het verschil is dat Hot Chip zichzelf op de vorige plaat net had heruitgevonden als veelzijdige popband en de dance wat naar de achtergrond werd verdrongen. Ook op One Life Stand zul je geen tweede "Over and Over" aantreffen. De bedoeling was zelfs om Alexis Taylor's Air-kant wat meer te tonen ("Alley Cats", "Keep Quiet"). Toch zijn het juist de poppy liedjes die toegankelijker dan ooit zijn geworden en ongewild de hoogtepunten van de plaat vormen, terwijl het softe gedeelte een zeperd als "Slush" oplevert. Taylor had zich een hoop negatieve indrukken bespaard als hij dat ene nummer van de plaat had gelaten. De groep trapt verder in dezelfde vertrouwde val als op de vorige drie studioplaten. Gelukkig weten we al jaren dat de optredens van Hot Chip wél consistent en lekker dansbaar zijn. En zo belanden de beste tracks van One Life Stand dus weer net zoals altijd in ons favorieten-verzamelmapje.

De positieve kant van het succes van de debuutplaat uit 2006 van Corinne Bailey Rae werd in een keer overschaduwd toen haar man twee jaar na release onder duistere omstandigheden dood aangetroffen werd. Het klinkt misschien een beetje cru, maar als luisteraar plukken we hier nog weer twee jaar later de zoete vruchten van. Want Bailey Rae klinkt op haar tweede album The Sea een stuk minder niets-aan-de-hand. Ik schrok bijna van de openingsscène van "Are You Here", waarin ze het verlies van haar man gelijk bezingt. Hierin klinkt ze als een puik Emiliana Torrini-achtig meisje. Voor de duidelijkheid: dat vind ik fijn. Het duurt na dat fijne openingsnummer niet lang voor er weer wat meer popsoul haar songs ingezogen wordt. Dat heeft Corinne dus niet allemaal achter zich gelaten. In een wat zwaardere setting komt haar immer frisse en heldere stem overigens ook prima tot zijn recht. Doordat ze die zwaarte afwisselt met luchtige tracks, wordt The Sea er alleen maar beter op. Maar ze combineert luchtig ook met bitter, zoals in het met soulvolle keyboards doorspekte "The Blackest Lily". Na verloop van tijd ben ik het ingetogen "I Would Like To Call It Beauty" de mooiste song van de cd gaan vinden. Het is een heel intiem liedje met waarin Rae op haar best is en heerlijk heen en weer deinst over het jazzy bedje van haar begeleiders.

Het kan gebeuren dat er in het overweldigende aanbod van muziek zomaar iets langs je heen gaat. Maar gelukkig hebben we de Vera-poll 2009 nog, waarvan de uitslagen uitgebreid (Lijstjes! Heel veel lijstjes!) opgenomen zijn in het tweede Vera-krantje van 2010 en natuurlijk ook op de Vera-website. Daar kwam ik Winchester Mystery House tegen van The Hex Dispensers, dat in de zomer van 2009 al uitkwam en in de andere jaaroverzichten verder onopgemerkt is gebleven. Zo niet in Groningen. In het langspeelplaten-jaarlijstje van de altijd eigenwijze noorderlingen prijkt dit album op een bijzonder mooie vierde plaats. Alleen A Place To Bury Strangers, de onvermijdelijke XX en Grizzly Bear hebben bij de Vera-achterban hoger gescoord. Alle reden dus om dit album alsnog te gaan beluisteren, want zoals een Italiaans zwijn feilloos de smakelijkste truffels naar boven haalt, zo blijken onze bovenburen ook hier weer een bijzondere neus te hebben voor prachtige juweeltjes uit de ondergrondse. Want wat een bijzonder fijn plaatje is dit tweede album van deze uit Austin, Texas afkomstige punkrockers. Twaalf vooroverdenderende tracks van gemiddeld twee en een halve minuut, in de beste traditie van The Misfits en The Ramones. En dat ze zich kunnen meten met deze grootheden, is te danken aan de catchy hooks, het spijker-op-de-kop stemgeluid van zanger Alex Cuervo en het strakste meezingende drummeisje allertijden, Alyse Mervosh. Op haar ben ik ongezien verliefd geworden. En als de plaat dan na 25 razende en uitzinnige minuten wordt afgesloten met een gemeen sterke cover van DEVO's "Gates Of Steel", ben ik totaal verkocht. De volgende release van deze helden ga ik dus niet meer missen. Ondertussen zou ik Vera vriendelijk willen verzoeken om de verwachte polluitslagen van 2010 alvast aan mij te mailen, zodat mij zo'n misser niet nog eens kan overkomen. Alvast bedankt hè!

Aan het eind van een jaar hebben 'wij' behoefte aan verzamelaars van 'het beste' van het afgelopen jaar. Over 2009 is dat niet anders. Er is wat mij betreft niets mis met deze verzamelaars: van sommige nummers krijg ik ook nooit genoeg. Rough Trade Shops heeft een eigen verzamelaar uitgebracht met de titel Rough Trade Shops Indiepop 09. Ik moet eerlijk zeggen dat ik meer een album dan een single-man ben, maar van de vijfentwintig nummers ken ik er welgeteld helemaal geen! Ik heb nog even de lijsten van de VPRO's 3voor12, KinkFM en Studio Brussel gecheckt, maar het ligt niet aan mij. Dit betekent dat dit album weinig zegt over de indie in 2009. Deze verwachting moet je dus loslaten. Er staan wel een aantal bands op die het dit jaar goed hebben gedaan, Girls, Los Campesinos! en The Pains Of Being Pure At Heart. Girls wordt vertegenwoordigd met het nummer "Morning Light" dat als single pas in 2010 verschijnt en als b-kantje al in 2008 te horen was. Los Campesinos! doet mee met "You! Me! Dancing!", dat al uit 2006 stampt. The Pains Of Being Pure At Heart mag "103" inzetten die op de dit jaar verschenen ep staat, maar niet op hun 2009-album. Al met al mag ik dus best wat twijfels hebben bij het representatieve en 2009-gehalte van dit album. Toch staan er best leuke indie-bandjes op. Mijn favorieten zijn Betty And The Werewolves met "David Cassidy" en The School met "And Suddenly". Al met al een cd waarop de mogelijke toekomst van de (Engelse) indie te ontdekken is.

Niet geheel toevallig dacht ik vorige week nog eens aan Del Amitri. Dat kwam doordat ik bij het inruimen van de cd-kasten de goede solo-cd van Justin Currie tegenkwam. Dat ik nu weer aan Del Amitri moet denken komt door Somewhere Man. Zij doen op de naar henzelf vernoemde EP iets dat qua sound in de buurt komt van bijvoorbeeld "Nothing Ever Happens". Alleen zijn de broers Arjan en Gertjan Crielaard niet met zo'n geweldige stem gezegend als Justin Currie. Maar wie is dat wel? Bovendien komen ze wel een eindje en eerlijk gezegd kun je het ze het ook niet kwalijk nemen. Toch had ik aan een liedje als "The Better Part" nog wat langer geknutseld. Het is me nu te cliché. Ik heb het gevoel dat hier meer uit te halen was. Ook de samenzang in "Who Is Who" is me net iets te ver gezocht. Ik had daar voor solozang gekozen, of in ieder geval voor verschillende lijnen zoals ze in andere gedeelten wel doen. Dat zijn namelijk de best in het gehoor liggende delen. De andere twee eigen liedjes bevallen een stuk beter, helemaal als Arjan de leadzang doet. Zelf in een akoestische versie van Kane's "Rain Down On Me" blijft hij redelijk overeind. Al snap ik eigenlijk niet waarom ze nu juist Kane uitzochten om een liedje van te coveren. Ik had liever nog een eigen liedje gehoord. Of een Del Amitri-cover.

Ook Channah kiest op haar ep No Way Back voor veelal akoestische muziek. Maar ik zou haar niet zo snel onder het kopje gitaarpop willen plaatsen. Want naast gitaar en zang gebruikt ze bijvoorbeeld ook veelvuldig piano en cello in haar nummers. En in een song als "Home" voegt ze daar opmerkelijke, bijna paukachtige ritmepartijen aan toe. Het is dan ook een bijzonder knap nummer, dat ze schreef samen met Tom Bokma. Het volgende nummer ("10.000 Lovers") valt daarbij een beetje in het niet, ook doordat het maar anderhalve minuut duurt en daardoor niet echt tot volle bloei kan komen. Opmerkelijk is verder nog het openings- en titelnummer van de EP. Dat schreef ze samen met Anouk. Het grappige is dat je dat er, ondanks dat het een vrolijk poppy huppelnummer is, ook daadwerkelijk in terughoort. Blijkbaar heeft Anouk toch een duidelijkere eigen signatuur dan ik altijd dacht. Channah heeft een prettige, heldere stem die een beetje in de hoek van Stevie Ann en Jacqueline Govaerts hangt, en die zich makkelijk laat gebruiken in zowel uptempo en vrolijke nummers als in zwaarder op de hand liggende, zoals het fraaie slotnummer "Queen Of Pain". Het zou tegenvallen als we van Channah niet nog meer gaan horen de komende jaren.

Wat is de overeenkomst tussen Tricky en Britney Spears? Bijzonder weinig zou je denken, maar toch hebben beiden samengewerkt met het productieduo South Rakkas Crew uit Florida. Op Tricky Meets South Rakkas Crew zijn tien nummers van Tricky's laatste album Knowle West Boy voorzien van een dancehall-sausje, waardoor eigenlijk een compleet nieuwe plaat is ontstaan. De behandeling van de South Rakkas Crew gaat veel verder dan remixen. Waar van de nummers op het origineel een typisch sombere Tricky-dreiging uitgaat, is op Tricky Meets South Rakkas Crew vooral de lichtheid en luchtigheid die opvalt. Van de originele nummers is bijzonder weinig overgebleven en zelfs als je het origineel en de South Rakkas-versie van een track vlak na elkaar draait, is het lastig de overeenkomsten te vinden. Zo is Tricky's cover van Kylie Minogue's "Slow" omgetoverd in een instrumentaal nummer waar de oorspronkelijke melodie volstrekt verdwenen is. Eigenlijk is alleen afsluiter "Baligaga Dub" duidelijk herkenbaar. Voor degenen die van de duistere kant van Tricky houden, mijd dit album! Maar houd je van een swingend album vol ijzersterke dub en dancehall, dan zal dit absoluut bevallen. Dat er ooit ene Tricky betrokken was bij het ontstaan van de nummers is dan verder absoluut niet relevant.

Hoe zou deze cd geheten hebben als Will Hoge niet een bijna fataal ongeluk gehad had tijdens de opnamen ervan? Dan was het vast niet The Wreckage geworden. Alhoewel, misschien ook wel, want het liefdesverhaal dat hij vertelt in het titelnummer verwijst in niets naar het ongeluk. Muzikaal gezien is er ook weinig veranderd ten opzichte van zijn voorganger Draw The Curtains. Wie Tom Petty, Bob Seger en Bruce Springsteen een warm hart toedraagt heeft met The Wreckage een mooie aanvulling voorhanden. Maar Hoge heeft zeker een stem die bij mij beter in het gehoor ligt dan deze drie, hij zingt net wat soulvoller, de kant van Paul Carrack op. Ik vind Hoge op zijn best als 'ie het tempo er een beetje inhoudt. Zo'n pianoballade als "Too Late, Too Soon" dat vind ik niet zijn beste kant. Maar als hij een ballad combineert met samenzang, zoals hij dat doet in "Goodnight/Goodbye" met Ashley Monroe (die eerder met The Raconteurs samenwerkte in "Old Enough"), dan werkt het weer wel. Maar toch, doe mij maar een strakke rocker als "Long Gone" waarin sessiecats Devin Malon en Kenny Vaughan hun gitaren lekker laten ronken. Dat nummer schreef hij samen met Jim Lauderdale die blijkbaar hier meer peper in zijn reet heeft dan op zijn releases onder eigen naam. Hoge is sowieso een samenschrijver. Slechts drie liedjes op The Wreckage zijn alleen van zijn hand, maar in kwaliteit doen ze verder niet onder voor de andere negen. Al zou de goede productie van Charlie Brocco en Ken Coomer (o.a. Wilco) hier zeker ook een steentje aan bijgedragen kunnen hebben. Voor Will is het nu hopen dat eens een van zijn tracks opgepakt wordt door een radiostation of misschien zelfs wel gebruikt wordt in een commercial. Want er is absoluut ruimte op de markt voor iemand als hem.

Ondanks dat er sprake is van een alom heersende malaise in de platenwereld blijven er uit alle hoeken en gaten bands te voorschijn komen. Nu krijg ik het duitse Genepool in mijn maag gesplitst. Met een titel als Lauf! Lauf! verwachtte ik in eerste instantie iets industrieels à la Rammstein, maar bij nadere beluistering valt dat gelukkig mee en blijkt het hier om een vrij doordeweeks indie-bandje te gaan die strakke en stuwende nog-net-geen-punkrock-gitaren afwisselen met powerpop, new wave synths en opvallend Brits aandoende zang. Okee, dat was wellicht wat te neerbuigend geformuleerd, want Lauf! Lauf! is toch zeker geen hele slechte plaat. Er wordt strak en competent gespeeld, de productie is in orde en een aantal songs heeft toch voldoende hooks, hier en daar aangevuld met wat tactisch geplaatste blazers, om de aandacht erbij te houden. Maar ik mis iets, een brokje identiteit, wat meer eigen smoel, dat je ne sais quoi. Genepool is gewoon een van de velen in de middenmoot van de gitaarrock, en voegt met Lauf! Lauf! weinig toe aan wat er al ruim voorhanden is in de indie-hoek.

Wig Wam met Non Stop Rock And Roll. Originaliteit is duidelijk niet het sterkste punt van deze Noren. Opener "Do You Wanna Taste It" versterkt dat gevoel nog eens, met een stamper ergens tussen Mötley Crüe en Scorpions. Maar ik denk dat deze Noren zich ook niet zo bekommerd hebben om originaliteit en zich hebben geconcentreerd op de uitvoering. En daarin zijn ze verdomd goed geslaagd. Deze voormalige deelnemers aan het Eurovisie Songfestival (2005) hebben gezorgd voor negen akelig catchy deuntjes, die aan alle vereisten van de glamrock voldoen, maar een breder publiek kunnen trekken omdat de gitaren lekker vol zijn ingemixt. De songs zijn daardoor, met koortjes en al, heerlijk stevige rockers geworden. Dit is weer zo'n Scandinavische band die misschien niet de meest originele is, maar waar dat er werkelijk geen fluit toe doet omdat de composities en uitvoering simpelweg grote klasse zijn. Met "Man In The Moon" en "From Here" zijn er twee prima ballads, de andere zeven songs zijn recht-zo-die-gaat-stampers. Ze zijn zo verstandig geweest na negen nummers op te houden, waardoor je ook na die negen nummers eigenlijk nog meer zou willen horen. Na TNT, House Of Shakira en The Poodles hebben we hier weer een Scandinavisch pretpakket in de melodieuze rock: Wig Wam.

Moeilijk plaatje, zeer moeilijk plaatje, die nieuwe Midlake. Midlake's vorige werkje The Trials of Van Occupanter, kenmerkte het begin van mijn Kink-FM tijdperk. Ik had het ineens geschoten met 3FM en switchte naar Kink als mijn vaste keuze. Dientengevolge ontdekte ik meteen "Roscoe", een van de briljante singles van The Trials. Een nummer dat bleef hangen en dat gold voor de hele plaat. Maar ik heb een zwak voor het jaren zeventig werk van Fleetwood Mac, dus wellicht daarom. De nieuwe, The Courage of Others, kwam echter niet zo hard binnen. De eerste keren dat ik'm luisterde vond ik'm vooral saai. Maar switchend tussen The Trials en het nieuwe album en de shuffle van mijn iPod, �kwam de plaat tot leven. Want wat bleek: The Courage of Others bevat stuk voor stuk sterke nummers. Nummers die echter opvallen als ze op zichzelf staan. Meer gitaar georiënteerd en meer folky dan zijn voorgangers. Geen Fleetwood Mac-invloeden dit keer, maar ik hoor spoortjes Radiohead zo af en toe. Maar als hele plaat trek ik het gewoon niet. Dan is de afwisseling gewoon niet groot genoeg en slaat de verveling toe, helaas. En fnuikt het ontbreken van een echte single. Want ik hoor nog steeds "Roscoe" of "Head Home" op Kink-FM en geen "Rulers, Ruling All Things" bijvoorbeeld en dat lijkt erop dat de radiomakers dat ook vinden. De plaat blijft in ieder geval wel op de iPod. Want in de shuffle-stand kan ik niet wachten op weer Midlake-nummer, dat dan weer wel...

Na de tegenslagen bij grote talentenjachten en na een paar keer goed ademhalen, gaan Vivienne Wormsbecher en Seyma Baskurt opnieuw voor een jury staan. Gelukkig hebben ze veel geleerd bij bijvoorbeeld X-Factor en Popstars. ‘Het was balen, maar bij het terughoren van mijn Popstars-auditie hoorde ik inderdaad soms een wat valse toon. Ook was ik vooral erg zenuwachtig en ik danste en bewoog totaal niet! Dat zou ik nu gelukkig echt beter doen.' Ondertussen heeft Vivienne namelijk al opgetreden op een plein in Hoorn voor ongeveer driehonderd mensen, maar ook tijdens het Artquake Festival. Bij Seyma ging het anders: ‘Ik vond Popstars vooral echt heel vermoeiend! Mijn auditie vond ik niet al te best gaan, maar de theaterronde ging wel goed. Alleen bij de eerste theaterronde had ik wat ademhalingsprobleem. Hierdoor mocht ik als laatste gaan zingen, maar gelukkig toch door was. Bij de tweede ronde mochten we plots niet oefenen in het hotel. Dat was echt super stom. Helaas kreeg niemand van mijn groepje de teksten goed in het hoofd. Daarbij kwam ook nog eens al dat gestress van die mensen, je wordt echt helemaal gek. Toen we moesten optreden zong iedereen de tekst fout en ik moest als laatste gaan zingen, maar ook ik wist het even niet meer. Als ik het over mocht doen, dan zou ik echt veel minder zenuwachtig zijn en gewoon de jury volledig inpakken!'

Naasr Vivienne en Sayma, zullen er meer dan 120 acts te zien zijn tijden Kunstbende Voorrondes in Noord-Holland. Wat gehouden wordt in het Zaantheater én de Kade in Zaandam op zaterdag 20 februari. Per categorie gaat de eerste prijswinnaar door naar de landelijke finale in het Westergasfabriek te Amsterdam. Wij mogen 2x2 kaarten weggeven voor de ronde in Zaandam! Als je dit formuliertje in vult hoor je snel of je er naar toe kunt.

De orchestrion is een bizar instrument. Dit negentiende-eeuwse vreemde bouwsel stelde een persoon in staat om in zijn eentje een heel orkest te vormen terwijl hij maar achter een soort van pijporgel zat. Een beetje als een draaiorgel dus, maar dan met de klank van een orkest. Pat Metheny vond het wel een goed plan om dit instrument te pimpen naar moderne maatstaven zodat hij met zijn gitaarspel een bizarre hoeveelheid instrumenten aan kan sturen. Het resultaat hiervan haalde zelfs het NOS-journaal. Het moet ook een nachtmerrie zijn voor Metheny-haters (en die zijn er zat), want je krijgt als luisteraar op Orchestrion dus een orkest vol Pat Metheny's voorgeschoteld. Dat is ook wel even hard werken om door te komen. Vooral als Metheny wat sneller en reuze vernuftig gaat pielen (klinkt oneerbiedig, maar zo bedoel ik het niet) op zijn gitaar dan ga ik verlangen naar een bak distortion. Vooral het titelnummer lijdt hieronder, juist doordat de Methenytjes op de andere instrumenten hem maar blijven volgen. Wat dat betreft bevalt het met Bossanova-invloeden doorspekte "Entry Pont" of het melancholische "Soul Search", waarin Metheny meer de tijd neemt en de noten laat lopen, me een stuk beter. Ik krijgt hierin ook meer het idee dat de andere instrumenten die door de nieuwerwetse orchestrion aangestuurd worden een waardevolle aanvulling zijn in plaats van een middel om een techniek te etaleren. Ook in het mid-tempo "Spirit Of The Air" lukt hem dit goed. Het zal me dan ook benieuwen hoe Metheny dit op het podium in zijn uppie gaat waarmaken.

Als je altijd hebt gedacht dat de Beatles uit Liverpool komen dan heb je het mis. Bij de band The Vals dacht ik nog dat ze uit Belfast kwamen, bij de band Lawrence Arabia dacht ik het in Nieuw-Zeeland te moeten zoeken en bij The June moet ik mijn mening bijstellen naar het Italiaanse Parma. Kortom het Beatles-virus is nog steeds bezig toe te slaan. Of dit vervelend is? Wat mij betreft niet, want ook dit trio doet dit waardig. Nou is The Beatles een breed begrip, om het preciezer te duiden zou ik Magic Circles ergens plaatsen rond de psychedelica van Revolver en The White Album. The June houdt het tempo in de tien liedjes erin. Eigenlijk heb ik een broertje dood aan de sitar, maar van The June kan ik het hebben. Zij mengen dit vreselijke geluid namelijk met zo'n lullige fluit dat ik het weer helemaal oké vind. Ook al doordat ik moet denken aan Steve Winwood's Traffic. Ook zo'n band die ik, met name op hun debuutalbum, hoog heb staan op mijn favorietenlijstje. Nu nog weer wat meer lange haren in het straatbeeld en de jaren zestig zijn weer terug. Als het publiek dit soort albums tenminste nog wil. Jawel, toch?

Blijft leuk, zo'n online zoektochtje naar gegevens over een band waar op de officiële sites bijzonder weinig over te vinden is. Ondanks een officiële site, Hyves, en MySpace blijft Jesus Jansen een band die bijzonder weinig in de (online) openbaarheid lijkt te verschijnen. En dat is erg jammer. Na Na Na is het tweede album van deze Limburgse band en werd in eigen beheer uitgebracht. Voorman Marcel Jansen is een ouwe rot in het vak en zat vroeger in Colourful People, een band die zelfs ooit op Pinkpop speelde. Die ervaring van Jansen komt overduidelijk tot uiting in de elf nummers van Na Na Na. Hij heeft een prettig doorleefde stem en de composities zijn sterk en afwisselend. Vooral het lieflijk meeslepende "Utopia", het aanstekelijke "Night in Amsterdam" met David Sylvian-achtige zang, en het onheilspellende "Heaven's Art" zijn zeer de moeite waard. Alleen het repetitief rockende "Private Paradise" past niet echt in de reeks met sfeervolle nummers. Na Na Na is een prachtplaat van een vakman die het verdient om veel meer gezien en gehoord te worden. In mij heeft deze Jesus met dit album in ieder geval een nieuwe discipel gevonden.

Liedjes waar ik extreem vrolijk van word: opener "Fruit Salad" op de debuutplaat van het Utrechtse Knobsticker is dusdanig maf dat er een tekenfilm voor geschreven zou moeten worden. Fantastisch lullig, aanstekelijk dansbaar én met diepe funky baslijn: dit is het type songs waar zowel Jamiroquai als Slagsmalsklubben een moord voor zouden doen. En zo staat er dus een handvol nummers op Forest Fruit, zoals het waanzinnige "So Amazing", "Hypothetical/Theoretical" met Benny Sings en "Jumbo". Het is bijna jammer dat de nummers in het midden gewoon echt minder zijn, want Knobsticker is op zijn best als halverwege een nummer opeens de versnelling erin gaat en totale gekte uitbreekt. Dat moet live een briljant feestje opleveren. Maar zodra de band dat trucje nalaat, klinkt het resultaat de ene keer erg 'fout' en jaren tachtig, terwijl nummers als "Temperature Is Rising" en "Where To Leave My Hands" vooral op Phoenix lijken. Het probleem met bands als Knobsticker is misschien juist wel dat ze nauwelijks kunnen evolueren naar iets wat even lekker is zonder in herhaling te vallen. Geniet er dus vooral nu van!

Het Belgische soloproject Hairglow heeft een nog onmiskenbaardere jaren tachtig-feel over zich hangen. Ik heb het even getest bij een collega. En ja hoor, al na de eerste vijf seconden van de intro van "We should've known better" vroeg-ie: 'Zijn dit de Pet Shop Boys?' Ping! Tien punten. De bio rept nog over Heaven 17, The Human League en Thomas Dolby vanwege de gebruikte synthesizers Fairlight CMI en Yamaha DX7, maar de lijzige stem van Alex Callier (Hooverphonic) maakt toch echt maar één vergelijking mogelijk. Met het verschil dat de Pet Shop Boys al jarenlang geen diepe baslijnen meer produceren. Hairglow doet dat wel, en is het hele album lang lekker consistent, waardoor je praktisch elk liedje met je schoenen kunt meetikken. In Nederland zal het vast wel niet scoren, maar ik dicht Hairglow grote kansen toe in België zelf, waar typische guilty-pleasure-popartiesten als Daan het toch al extreem goed doen. En niet te vergeten Duitsland, waar de Pet Shop Boys nog steeds stevig op hun conceptband-voetstuk staan. Het is jammer dat er geen enorme Rick Astley-achtige hit op Hairglow staat, maar het album is best leuk.

De punkbands die twee decennia blijven bestaan, die zijn zeldzaam. Bouncing Souls is zo'n zeldzaamheid. Om hun twintig jarig bestaan te vieren namen de Bouncing Souls vorig jaar elke maand een track op die ze dan aanboden op hun website. Nou was het leuk geweest voor de trouwe fans (en voor hun eigen bekendheid) als ze dit gratis gedaan hadden, maar dat kon waarschijnlijk niet uit en ze vroegen er negenennegentig dollarcent voor per stuk. Maar je kon ze ook op vinyl kopen. Nu het feestjaar erop zit hebben ze alle twaalf nummers verzameld op een cd. Die je dan weer kunt kopen, als je rap bent zelfs in een 20th Anniversary DIY box set. Het zal allemaal wel oprecht bedoeld zijn, maar het ruikt wel een beetje. Komt nog bij dat ik lang niet alle tracks op Ghosts On The Boardwalk een dollar waard vind. Zo is "Badass" een flauwe cliché uptempo nummer. Blijkbaar een wat minder geïnspireerd maandje. Gelukkig zijn er ook verdomd goede tracks op Ghosts On The Boardwalk. Het titelnummer mag er zijn en ook het openingsnummer "Gasoline" is een fijne track. Net als meebruller (doh!) "We All Sing Along". Al is de overgang naar het bijna U2-achtige "Like The Sun" dat daarna de plaat afsluit wel behoorlijk groot. Het maakt Ghosts On The Boardwalk, waarschijnlijk gevoed door de manier van samenstellen, tot een beetje een onevenwichtige plaat, maar over de hele linie bekeken wel een betere dan zijn voorganger, The Gold Record. Gelukkig.

Er viel weinig te vinden over PixelRace, ze hebben niet eens een Wiki en dat is wel erg uitzonderlijk voor een band tegenwoordig. Wel een MySpace, maar daar kan een beginnende band al helemaal niet zonder. Nogal kaal dook ik de cd in en kreeg bij het openingsnummer "Perfect Gender" al snel een 30 Seconds To Mars gevoel. Maar dat was met "Blown Away" wel weg, want daar beginnen ze lekker op gang te komen, de electrorock doet me soms denken aan Depeche Mode, maar ook aan de rocknummers van Soulwax. Door de jonge stem van zanger Kevin Raymakers wil het soms wat puberaal overkomen, maar op bijvoorbeeld "Blown Away" doet de samenzang met guitariste Jessica Giordano me ook wel denken aan The Blood Red Shoes, wat positief is. Het nummer "Another Part Of Stagnation" doet me sterk denken aan Mando Diao en zo kan ik nog wel een paar namen bedenken. Een mooie verzameling referenties en in dit geval erg plezierig om naar te luisteren. Het enige is dat Kevin nog een paar flessen wisky moet drinken om zijn stem wat volwassener te laten klinken. Maar wie ben ik om die jongen een drankprobleem aan te praten?

In september 2008 verscheen er hier een stukje van mijn hand over het album Aan De Arbeid van het Belgische Yevgueni. Dat was ruim een jaar na verschijnen, en ik gaf voor het gemak de distributeur maar even de schuld. Bovendien was het debuut Kannibaal al helemaal langs ons heengegaan. Anno 2010 is het anders gesteld: men mailt zelfs achter me aan wanneer er een stukje verschijnt over de nieuwste release We Zijn Hier Nu Toch. En men kan gerust zijn: hier is ie. Kennelijk zit er wat druk op de ketel of ziet men een gat in de markt. En dat laatste kon wel eens het geval zijn, want hoeveel enigszins leuke Nederlandstalige (of Vlaamstalige) groepen zijn er? Weinig, volgens mij. Het vijftal is muzikaal niet al te veel van koers veranderd. Ik moet, zeker door de stem van Klaas Delrue, nog steeds aan Gorki denken, en verder The Scene of een Boudewijn de Groot. Yevgueni's specialiteit zijn luisterliedjes die hier en daar misschien qua tekst door de rijm net wat te gekunsteld zijn: 'Nieuwe meisjes, waar komen ze vandaan. Nieuwe meisjes, zie ze staan. Nieuwe meisjes, breng maar aan.' Toch is een liedje als "Brand", over het eind dat iemand ziet naderen, prachtig qua tekst en origineel qua onderwerp. En geeft bijvoorbeeld de gastrol van Annelies Delrue in "Blijf" toch net de extra dimensie waar het lied om vraagt. Ik vrees dat de indeling naar muziekstromingen op de Nederlandse radiozenders te weinig ruimte geeft aan de Belgen om hier een vaste plek te veroveren. Aan de andere kant: met zo weinig concurrentie sta je snel aan de top. Wie weet profiteren ze hiervan.