Half mei staan de Dum Dum Girls in de kleine zaal in Paradiso. Gezien de buzz die rond deze vier dames uit Los Angeles hangt, zou het zo maar eens kunnen zijn dat de zaal die avond tot de nok toe gevuld zal zijn. Dat is gezien het gebodene op hun debuut-cd I Will Be niet eens zo heel raar. De band begon oorspronkelijk als een-vrouws-project van frontvrouw Dee Dee (eigenlijk Kristin Gundred), maar in je eentje een kloeke mix maken van sixties-meisjesgroepen en Jesus and The Mary Chain is natuurlijk veel minder leuk dan met een groep stoere chicks. Dus lijfde ze drie extra bandleden in, waarvan Frankie Rose als enige al van enige faam was. Zij zat namelijk in het veel rommeliger (maar net zo leuke) Vivian Girls. Doordat het geheel bij de Dum Dum Girls allemaal net wat makkelijker in het gehoor ligt lijkt de kans op flink wat succes me net wat groter. Dat komt vooral door de productie van de plaat. Waar de Vivian Girls hun debuut-cd in een weekje opnamen, is door Dee Dee en medeproducer Richard Gottehrer duidelijk meer zorg besteed aan het vinden van de juiste balans tussen de fijne samenzang van de dames en de fuzzy lawaaiiger delen. Door hierin goed te variëren wordt het eenvormige karakter dat bij deze combi op de loer ligt vermeden. Zo ligt het zoete "Baby Don't Go" (van de hand van Sonny Bono) mijlenver af van de strakke shit van "It Only Takes The Night". Bovendien is er een gastbijdrage van Yeah Yeah Yeahs-gitarist Nick Zinner in, samenzang met Crocodiles-zanger Brandon Welchez in het coole "Blank Girl" en zingt Dee Dee in "In Mein Me" zelfs in het Duits. Leuker kunnen we het niet maken voor je.

'Bef je bitch, laat je bitch niet beffen. Heel de kamer ruikt naar kut. Rode plekken, witte lakens.' Klinkt er in een van de vele nummers op Du Gansta Tape van rapper Kempi. Dat hij niet de ideale schoonzoon is, heeft iedereen ondertussen door, maar het neemt niet weg dat het vaak geroepen en geuit dient te worden. Zo blijkt ook in nummer "Du Stick Up" waar er een bank wordt overvallen. 'Ok luister, dit is hoe het gaat zijn, we gaan naar binnen en als iemand beweegt; gelijk shooten. Niet veel praten, je weet zelf. Aight? We gaan naar binnen de bivak is on, vier man met een korte loop rennen door de gang. Waar is de buit? Noem me Eddy Zoëy, want ik heb honger. Fuck gastvrijheid ik nodig mezelf uit. Ik klap de bitch totdat ze zegt waar de wit ligt. Morgen zijn we rijk of in een TBS-stichting. Het maakt niet uit, ik moet money maken, anders ga ik niet naar huis. M'n vader is een alcoholist en m'n moeder aan de spuit.' In zijn debuutplaat Du Zoon werden er nog serieuze onderwerpen aangesneden zoals de slavenhandel van donkere mensen en het zware leven op de straat, maar dat is allemaal van tafel gegaan. Kempi vindt het nodig om in tweeëntwintig nummers te uiten hoe stoer en gangster hij is, jammer dat zijn realiteitsrap is verdwenen en hierdoor ook zijn grootste kwaliteit.

Op het eerste gehoor heeft Krista Detor het zichzelf en haar luisteraars niet makkelijk gemaakt. En ook commercieel en marketing-technisch is het misschien niet het handigst om je nieuwe album te presenteren als een verzameling suites. De zangeres uit Indiana presenteert de vijftien liedjes op Chocolate Paper Suites in vijf delen, elk gewijd aan een thema, meestal een grootheid uit de kunst en wetenschappen: de dichter Federico Garcia Lorca, de wetenschapper Charles Darwin en de dichter Dylan Thomas. Bij de eerste en de laatste ligt de melancholie uiteraard dicht onder de oppervlakte en passen de nummers perfect bij de stem van Krista Detor. Bij de drie afsluitende en onder de noemer "Darwin Songhouse" gepresenteerde tracks ligt het plots anders: hier klinkt ze eerder als een jazzzangeres die uitstapjes naar een ander genre maakt. Wellicht komt dat door de oorsprong van deze suite: Krista Detor was uitgenodigd om in het Darwin-jaar 2009 samen met een aantal anderen liedjes te schrijven over de natuurwetenschapper. Ze richt zich op Darwins persoon en omgeving ("From Miss Emma Brawley" en "Emma's Lullaby") en niet zozeer op de revolutie die Charles Darwin bewerkstelligde. Ondanks alle verdenkingen van moeilijkdoenerij is Chocolate Paper Suites gelukkig ook prima te behapstukken als een verzameling mooie, ietwat droevig getoonzette liedjes die niet alleen met veel vakmanschap geschreven zijn, maar ook bijzonder goed gespeeld en warm geproduceerd zijn.

Voor beluistering van dit schijfje las ik al de nodige positieve woorden over House of Broken Promises. Dat mag, en het is ze gegund, maar ik kan toch echt niet tot een heel positief oordeel komen bij hun eerste full-length cd, Using The Useless. Dit Amerikaanse gezelschap kan dan wel een degelijk potje stonerrock neerzetten, het onderscheidt zich nergens, en dat is in zo'n beperkt en overbevolkt genre toch wel het minste. Zeker, met het volume een tandje hoger is het allemaal best genietbaar en wie naar het Roadburn Festival gaat hoeft ze zeker niet te mijden. De heren beheersen hun instrumenten - in dit genre vind ik de drummer vaak een goede graadmeter en dat zit hier wel goed - dus live komt het allemaal wel in orde. Maar de toch wat fantasieloze composities en vooral de Hetfield-zanglijnen en -trucjes van zanger/gitarist Arthur Seay vervelen me halverwege een tikkie. Wil je flink kunnen bangen dan is dit waarschijnlijk nog best aangenaam, zit je op iets nieuws te wachten dan zou ik even verder kijken.

Een eerste lentedag. Ik zit in de achtertuin. De bleke zon klimt hoger. De wind raakt me niet in mijn luwe hoekje. Naast me ligt de kat languit gestrekt op de donkere terrastegels, zijn ogen dichtgeknepen tot twee dunne strepen. De tuindeuren staan wijd open en het zonneterras wordt gevuld met de broeiende woestijnamericana van Guano Padano. Ik hoor flarden surfmuziek, een verstilde tremologitaar, een staande bas. Brushes aaien over de drumvellen. Ik sluit mijn ogen. Ik hoor een gefloten Morricone-melodie. Schetterende blazers, een hese klarinet. Spaghettiwestern. De gebronsde, gegroefde gelaten van Charles Bronson en Henri Fonda. "Once Upon A Time In The West", in mijn achtertuin. De zon prikt. Calexico is niet ver weg, heel dichtbij zelfs. Bij de release notes van dit eerste album van het Italiaanse trio Guano Padano schreef Calexico-voorman Joey Burns hoogstpersoonlijk een track-by-track review. Hij is complimenteus. Iets over dat de muziek goed past bij de cinema van Fellini, Leone, Jarmusch en Sofia Coppola. Kan ik me alles bij voorstellen. Dan hoor ik een bekende melodie. Een stem, voor het eerst op dit verder instrumentale album. Het is een cover van Hank Williams' Ramblin' Man. Onvast gezongen in onbeholpen mediterraan Engels door een croonende Bobby Solo, een Italiaanse schlagerzanger die zijn hoogtijdagen een halve eeuw geleden vierde. Hier vergalopperen de Italianen zich op grootse wijze, met deze rumba-versie van de veelgecoverde, duistere en desolate country-klassieker. Een rilling gaat door me heen. Ik open mijn ogen. Wolken voor de zon. Ik zit op een plastic tuinstoel in mijn nog winterslapende tuin. De kat staat op, rekt zich uit en loopt weg. Een koude windvlaag. De betovering van Guano Padano is verdwenen. Als ik naar binnen loop en de tuindeuren sluit, sterven de laatste Ry Cooder-gitaarklanken weg. Dit warme en sfeervolle eerste album van Guano Padano maakt nog geen zomer. Maar het zit er wel heel erg dichtbij.

Als je je artiestennaam uit de geniale roman On The Road haalt, heb je meteen mijn sympathie. Toch kan ik me herinneren dat ik het titelloze debuut van Admiral Freebee in 2003 wat tegen vond vallen. Er werd toen ook wel heel veel tamtam om gemaakt. Succes bracht het wel en blijvend ook, want ook alle daaropvolgende albums van 'De Admiraal' bereikten de eerste positie van de Vlaamse albumlijst. En dat vind ik dan weer wel leuk. Tom van Laere is een superster op micro-schaal. Natuurlijk zal hij nooit een held als Bruce Springsteen worden, die hij in afsluiter "Green Light Shines" vocaal oproept, maar als hij zijn ogen dicht doet en zijn op Amerikaanse leest geschoeide rock speelt kan hij ervan dromen en wij met hem. En altijd is er zijn typerende relativerende humor. 'My house ain't no crib', zingt hij in het alternatieve danshitje "My Hippie Ain't Hip" waar hij in het outro nog de even simpele als geniaal geschreeuwde wijsheid 'I'm not dancing 'cause I'm happy, I'm happy 'cause I'm dancing' aan de luisteraar meegeeft. De droefsnoet-ballades gingen altijd al goed en daarop is The Honey & The Knife met "Look At What Love Has Done" en "Hymns For Demons" geen uitzondering. Nieuw en lekker fout is mijn favoriete nummer "Last Song About You" met een aalgladde seventies-gitaarriff, uit de MOR-hoek waar Anne Soldaat zich op zijn laatste cd ook door liet inspireren. Variatie troef op een album waar Admiral Freebee vol speelplezier achteloze kwaliteitspop brengt die je vooral vaak bij de Zweden (Nicolai Dunger, Soundtrack Of Our Lives) aantreft.

Scandinavië, op de een of andere manier kom ik deze verzameling landen steeds meer tegen in de muziekwereld. Lars And The Hands Of Light komt uit Denemarken, en is vreemd genoeg ingelijfd door het Nederlandse label Excelsior. Ik twijfelde eerst of ik dat wel goed las, want bij een dergelijke bandnaam leek mij het genre relipop voor de hand liggen. Niet dus, dit kwartet heeft hier niets mee te maken, maar alles met frisse gitaarpop met een sixtiessaus (d.m.v. een heuse fluit!). Op zich vind ik het dan ook niet vreemd dat Excelsior zich hierover heeft ontfermd. Lars Vognstrup schijnt ooit zanger geweest te zijn van een heuse metalband, maar ik heb zo'n vermoeden dat de fans van destijds hem nu geen blik meer waardig gunnen: wat een wereld van verschil met die muziekstroming! Ik kan me zonder deze voorkennis ook weinig voorstellen dat hij dit ooit geweest is, want zijn stem heeft wel wat weg van die van Blurs Damon Albarn. Muzikaal heeft zijn band daar ook wel wat van weg. Nog maar even wat andere muzikale referenties om de richting aan te geven met The Bees en Belle And Sebastian. Maar niets dekt eigenlijk de lading. Fijn is ook de stem van Vognstrups zus Line die samen met die van haar broer wel wat aan het duo Sinatra/Hazzlewood doet denken. De komende tijd zijn ze, zoals te verwachten, geregeld in ons land te vinden om hun debuut The Looking Glass te presenteren, en om er eens een cliché tegenaan te gooien: ik ben benieuwd hoe deze band zich daar presenteert. Hun debuut mag er in ieder geval zijn.

Het is geen politieke partij, het is geen spelconsole, het is een project van drie van de meestgevraagde sessiemuzikanten ter wereld. PSP (nee, geen website of MySpace-pagina) staat voor Philippe Saisse (toetsen, bas), Simon Phillips (drums) en Pino Palladino (bas) en simpel gezegd behoor je niet tot de echte top als je met sessiemuzikanten hebt gewerkt, maar nog niet met een van deze drie. Even een paar namen: The Rolling Stones, The Who, Jeff Beck, Eric Clapton, David Bowie. Dus. Maar goed, ze hadden wat tijd over, en na gewerkt te hebben aan Saisse´s solo-album besloten ze tussen de verplichtingen door ook nog op tournee te gaan en dit was het gevolg. Een album vol jazz en fusion, met uitstapjes naar rock, pop, soul en nog veel meer. Wie hiervoor goed heeft opgelet, heeft ook gezien dat het trio, naast geen zanger, geen gitarist heeft. In de jazz is dat niet zo ongewoon, in de pop en rock des te meer. Dat geeft direct aan dat het hier bepaald geen liftmuziek betreft. Of ze moeten speciale liftmuziek hebben in het Bimhuis. De heren zijn vooral met elkaar aan het musiceren en daar mocht publiek bij zijn. Sommige stukken lagen min of meer vast, zoals Dave Brubeck´s "Blue Rondo A La Turk", andere stukken zijn vooral (toetsen- of drum)improvisaties. De zorgvuldige luisteraar hoort werkelijk magnifieke instrumentbeheersing, maar het is wel van a tot z beheerst. En juist dat breekt het album - van net iets meer dan veertig minuten - uiteindelijk op voor wie niet echt van pure jazz houdt. Sommige stukken zijn namelijk wel heel knap, maar blijven voornamelijk kijk-mamma-zonder-handen-krachtpatserij zonder emotie. Daarmee blijft het een album dat deels heel prettig is voor breed georiënteerden ("Blue Rondo A La Turk", "Roppongi Blues"), maar deels echt alleen aan hardcore jazzcats besteed is.

Wanneer je een cd in je cd-speler slingert, op play drukt en vervolgens de cd als een denderende tien ton truck over je trommelvliezen dendert, dan is dat ten alle tijde een verrassende ervaring. In het geval van het Franse trio Gunslingers is dat bovendien een zeer plezante verrassing. De drie gaan met vol gewicht op de gaspedalen staan en knallen met een mix van psychedelische surf en stoner onder invloed van dezelfde drugs als The Butthole Surfers midjaren negentig door. Opzoek naar nuance, dan kun je beter opzij springen. Maar ben je net als ik opzoek naar voortdurende verrassing in muziek, dan is het verstandig om geheel onbevangen midden op de weg te gaan liggen en de dertig minuten brandend rubber over je borstkas te laten denderen. Vanaf de opener "The Spectre's Sinister Commandment" tovert het trio een grootse glimlach op het gezicht. Met een vuist in de lucht en de andere hand bij de volumeknop (harder of rekening houden met de buren) sta je midden in de woonkamer. En als het half uur gepasseerd is, dan druk je gewoon opnieuw op play en vraagt het trio nogmaals over je heen te denderen. Dit is zoals elke aanvaring met een vrachtwagen zou moeten voelen, hard, overdonderend maar vooral ook zeer bevredigend.

Eigenlijk staat Who Killed Sgt. Pepper? me al een beetje tegen voordat ik een noot heb gehoord. De bekende figuur op de hoes, de vergezochte titel en de verwijzing naar 'zigeunerinvloeden' in de bio... geen van allen dingen waar ik gewoonlijk echt warm voor loop. Toch ben ik blij verrast met het lekkere ritme van de opener met de bizarre naam "Tempo 116.7 (Reaching for Dangerous Levels of Sobriety)". Eigenlijk is The Brian Jonestown Massacre helemaal geen band, maar een constant wisselend collectief muzikanten rondom de zonderlinge Anton Alfred Newcombe. En eerlijk gezegd is dit goed te horen op het album, er is namelijk geen touw aan vast te knopen. Natuurlijk zouden we alles onder het kopje Krautrock kunnen scharen, maar daar is dit album veel te bizar en afwisselend voor. Er wordt op enkele nummers zelfs (overigens erg fraai) in het IJslands en het Duits gezongen en op het 'subtiel' getitelde "Let's Go Fucking Mental" is een voetballied te horen. De eerste klanken van "This Is the One Thing We Did Not Want to Have Happen" hadden zo afkomstig kunnen zijn van Joy Division. Het geheel klinkt als een chaotisch verlopende wereldreis van een geflipte Amerikaan die al een tijdje de weg kwijt is. Het is absoluut geen gemakkelijk album, maar wel boeiend en eigenlijk ook onverwacht goed.

Te zeggen dat gonks de wuppies van de jaren zestig waren, is misschien te kort door de bocht, maar een rage waren de kleine harige mannetjes zeker. Er werd zelfs een film geproduceerd met de lekker bekkende titel Gonks Go Beat en een voor die tijd bijzonder hippe soundtrack ("featuring out of this world performances from Lulu, Ginger Baker, The Graham Bond Organisation, etc."). Wat hip in die tijd was, is nog steeds hip in de wereld van het Antwerpse bandje dat haar naam aan deze harige mannetjes ontleende (en niet verward moet worden met de Nederlandse sixtiesband met bijna dezelfde naam). The Gonks spelen beat en garagerock en doen dat meer dan verdienstelijk. Het is lastig om met een zwaar op de jaren zestig leunend bandje boven het maaiveld uit te steken, maar het lukt The Gonks niet alleen dankzij hun naam (die overigens nergens in het cd-boekje verklaard wordt). Hun songmateriaal is prima in orde, de gitaren klinken lekker afgemeten, het orgeltje is smerig en de zanger heeft een fijne, soulvolle stem. De enige kritiek op Float Yer Boat is wellicht de productie: die klinkt droger dan de slimme nummers verdienen.

Dark Tranquillity zal het zo langzamerhand wel zat zijn dat nog steeds vele muziekrecensenten er aan blijven refereren dat deze band gezien mag worden als één van de grondleggers van de befaamde Gothenburg-sound. En om dat juk te ontlopen ontwaar ik iets bij deze Zweden wat ik voor het gemak even gedoopt heb tot elektronische vrijheidsdrang. De drang om alles op te leuken met plakkerige keyboardklanken, sferische intermezzo's en kolderieke deuntjes. Daardoor ontstaan de vier Y's. catchY, poppY, trendY en tranquillitY. En ik zal het toegeven, dat wil ik nie'. In ieder geval niet van deze mannen. Ik wil juist meer van de D-kant. Death, Destruction, Deep en Dark. Tuurlijk mag er wel melodie inzitten, daar zijn de heren tenslotte groot mee geworden. Maar dat kan toch ook gewoon met gitaren? Waarom al die flauwekul erbij? Ik begreep het al niet op het vorige album Fiction en ook bij het nieuwe We Are The Void blijf ik me afvragen waar het allemaal goed voor is. Pas bij "I Am The Void" begin ik er weer in te geloven en ook het navolgende "Surface The Infinite" kan me wel bekoren. Afsluiter "Iridium" blijkt echter weer een dooddoener vanjewelste. Zo'n nummer ga je toch niet voor je plezier beluisteren? Mag de volgende keer alsjeblieft de gitaar weer in het middelpunt staan? Alvast bedankt voor de medewerking.

Het heeft even geduurd voordat er een stukje van mijn hand over het derde album Plastic Beach van Gorillaz op File Under verscheen. Ik had er zogezegd even tijd voor nodig; het is geen album om even in een middag te ontleden. Het nieuwe is er sinds hun eerste ep in 2000 uiteraard wel vanaf. De grap is inmiddels overbekend. In 2001 was hun debuutalbum Gorillaz een succes, en hun geweldige single "Clint Eastwood" helemaal. Als album was wat mij betreft de opvolger uit 2005 Demon Days constanter dan hun debuut. Als single was er met "Dare" een minder groot succes, maar ik lustte er wel pap van. Nu zijn we in 2010 beland en er was bijna geen ontkomen aan: er is een nieuw album Plastic Beach. Wie gaat voor het singlesucces van Damon Albarn, Jamie Hewlett en hun mannen kon in dit album wel eens teleurgesteld zijn. Ik denk niet dat er een nummer opstaat dat er uitspringt als singlekandidaat. Al doet de eerste single die ervan getrokken is, "Stylo", het in ons land beter dan "Dare". Plastic Beach is wat mij betreft echter veel meer een totaal concept dat je tot je moet nemen. Op dit album doet een behoorlijke rij gasten mee: Snoop Dogg, Mos Def, Bobby Womack, maar ook Mick Jones, Lou Reed en Mark E. Smith. Vreemd genoeg zijn ze slechts onderdeel van het totale Plastic Beach-geluid, zonder zelf de aandacht te vragen. Nog steeds is Gorillaz een kakofonie van stijlen die gaat van hiphop, funk, soul tot pop. De dub is echter wat meer naar de achtergrond geschoven. Ik moet eerlijk zeggen dat het even duurde voordat ik er zogezegd 'in' kwam, maar de conclusie is dat ik ook deze release van deze apen niet zou willen hebben gemist. Het is wederom een heerlijke trip.

Wat te zeggen over deze Finnen? Tja, het is damesmetal volgens de regeltjes, en eerlijk gezegd is dat al niet helemaal mijn ding. Het is overigens geen sprookjesmetal met een klassiekerig zingende dame, zangeres Annika Jalkanen zingt met een goede, maar vooral normale stem. Met name in de combinaties met mannenstemmen bevalt me dat best. Helaas is de productie volkomen vlak, met name de ritmegitaren ontberen elke dynamiek. Dat maakt dat de nummers op intro en outtro na één doorlopende muur van gitaren hebben. Nou ja, een gipsplaten wandje, want erg massief klinkt het allemaal ook niet. Gevolg van deze ontbrekende dynamiek is dat ook nummers die best potentie hebben, zoals "Broken Mirror", niet uit de verf komen. De cover van Kylie Minogue's "Confide In Me" is grappig, maar niet meer dan dat. Een vergelijking met het origineel kan ik niet maken, maar dat vergeeft u me vast. Wanneer je niet al te spannende composities met een hoop bombast wilt opleuken, wil een goede productie nog wel eens het een en ander verdoezelen. Als juist die niet deugt, wordt het Sleutelbloempad een weinig aantrekkelijk platgetreden paadje.

Als u een regelmatige bezoeker bent van File Under, dan weet u dat er hier een hele hoop verschillende bandjes langskomen. Soms zitten daar pareltjes tussen, maar regelmatig leest u toch dat de recensent ook niet weet wat hij/zij er mee moet. Er komt namelijk een hoop meuk uit en je kunt niet alles goed vinden. Ok, een veelvraat als Storm kan dat, maar ik heb toch zo mijn grenzen. Maar goed, je krijgt dus een hoop meuk binnen en wat doe je daarmee. Luisteren dus. Soms zoek ik wat informatie vooraf, vaker ook niet. De hoes en titel zeggen vaak al wel genoeg. Vaak wel. Maar bij Die Enstehung der Nacht van Die Goldenen Zitronen dus niet. Beetje onbestemde bandnaam, beetje onbestemd hoesje. Daarnaast was het ook best lastig om de plaat op mijn iPod te krijgen want mijn MacBookje pakte het zwarte cdtje niet. Anyway, het is gelukt en op een blauwe maandag besloot ik dat Die Goldener Zitronen mijn soundtrack voor de fietstocht naar huis zouden leveren. Zonder te googlen. Mijn eerste conclusie: jong Duits bandje speelt met de elektronica alsof het weer begin jaren tachtig is. En daar ging ik al de mist in. Die Enstehung der Nacht blijkt al de tiende plaat van deze band te zijn. Het jonge zit er wellicht in dat de band nogal eens van muzikale koers schijnt te veranderen (punk, powerrock, avantgarde) en dat de jaren tachtig elektronica wederom zo'n koerswijziging is. De eerste fietstocht vond ik het alleraardigst, een tochtje later sloeg de verveling al snel toe. De nummers zijn soms te gezocht en beklijven niet. Dus wederom een plaatje waar ik niet veel mee kan. Gelukkig zit ik vaker op de fiets en is mijn stapeltje nog niet op. Want er kan zomaar weer een pareltje bijzitten...

De Turin Brakes brengen mij altijd in beroering, de stemmen van Olly en Gale raken me. Elk moeilijk moment in mijn leven is wel vergezeld door de Turin Brakes. Niet om me dieper de vernieling in te helpen, maar inderdaad om me te vergezellen. Ze dragen je mee en tillen je weer op. Ook Outbursts neemt je weer mee de diepte in, om je uiteindelijk te laten genieten. Ze laten je drijven in melancholie en pikken ze je pas weer op in de laatste twee nummers, eerst met "Radio Silence" dat zo prachtig zalvend begint met 'Have you ever had your heart break?' maar uiteindelijk ontaardt in een deur die in je gezicht wordt dichtgegooid. En dan sluiten ze met "Outbursts" af met de ultieme liefdestekst 'I love you, every day'. Misschien komt het doordat ik zelf verliefd ben, maar dit nummer is een ritje op de roze wolk met prachtig uitzicht over zee. Met Outbursts weten de Turin Brakes je weer te raken zoals alleen zij dat kunnen met hun heldere stemmen en samenzang. Wie deze jongens nog niet in de armen heeft gesloten, moet nu toch echt de armen openen!

Zou het dan echt zo zijn dat liefde blind maakt? Of laat ik het anders stellen: kun je echt zo verliefd worden op alleen al een stem, dat je voor de rest alles voor lief neemt? Ook de mindere kanten? Ik durf in die stelling nog een stapje verder te gaan: dat je zelfs van die mindere kanten gaat houden. Zelfs van die bedenkelijke kledingkeuze met die oerlelijke beenwarmers die echt niet kunnen. Mijn god, wat had ik in de jaren tachtig namelijk een hekel aan die synthesizersounds. Als er weer eens van die neppe Oberheim-toeters voorbij kwamen, wendde ik mijn hoofd in stilzwijgend afgrijzen af. Maar nu. Nu nota bene mijn favoriete duo in de hedendaagse popmuziek die sounds als uitgangspunt hebben gekozen, lijk ik er als een blok voor te vallen. Toegegeven, mijn hart roert zich niet zo onstuimig in mijn borstkas als de voorgaande keer, maar ik ben desondanks behoorlijk in de war. Vrienden om mij heen zullen mij wel weer vertellen dat ze niet de juiste voor mij is. Niet begrijpen wat ik in haar zie. Anderen vinden haar te veranderlijk of vonden haar vroeger leuker. Ik ken mezelf. Ik zal me er niets van aantrekken en er gelukzalig induiken. 'My whole world in light / Head first in love' En zo is het precies. Zo ben ik. Wen er maar aan.

"Go back, to those gold sounds...", zo begint de nieuwe verzamelaar van Pavement, de band die in de gloriouze jaren '90 zo'n beetje de belichaming was van indierock. Echte hits hebben ze nooit gescoord maar de handvol EP's en de vijf langspelers die ze hebben geproduceerd van 1989 tot 1999 behoren tot de beste achtereenvolgende reeks platen ooit door een band gemaakt. De vraag waarom er uitgerekend nu nog eens een verzamelaar moest komen laat zich ook makkelijk raden: Pavement is op dit moment bezig met een reünietoer (en speelt op 8 mei in Paradiso, alwaar ik bij ben). Ideaal moment voor Matador om nog eens op een rijtje te zetten waarom Pavement ook alweer zo goed was. Eerst nog even de feiten op een rijtje. De plaat bevat 23 nummers, waarvan vijf afkomstig van debuut Slanted And Enchanted, vijf van de bijna-doorbraak Crooked Rain, Crooked Rain, maar twee van fan-favoriet Wowee Zowee, welliefst vier van het ondergewaardeerde Brighten The Corners en slechts eentje van Terror Twilight. De rest zijn een een aantal vroege EP-tracks en een R.E.M. -ode welke op een verzamelaar stond. De tracklist is behoorlijk compleet te noemen, al valt er altijd wat te zeuren over nummers die niet zijn meegenomen (geen "Stop Breathing" en "Major Leagues"? Really?). Als geheel luistert de plaat heerlijk weg, de nummers staan in een niet-chronologische volgorde, waardoor je als luisteraar dwars door de verschillende fases van Pavement heenvliegt. Maakt niet uit, want met indie-krakers als "Cut Your Hair", "In The Mouth A Desert", "Gold Soundz", "Stereo", "Trigger Cut", "Grounded", "Summer Babe", "Shady Lane", "Here" en "Embassy Row" (ik kan bijna wel de hele tracklist gaan opnoemen) kun je toch eigenlijk geen slechte plaat maken. Quarantine The Past is al met al een puike verzamelaar, ideaal voor diegenen die kennis willen maken met deze indiehelden, maar ook zeker erg genietbaar voor de fan die alles al in huis heeft

Vandaag mag ik het over mijn held Kevin Barry Moore, oftewel Luka Bloom, hebben. Ik heb al sinds zijn debuut Riverside in 1988 een zwak voor deze Ierse troubadour: een gitaar, sterke songs met dito teksten en een zanger met een stem die mij aangrijpt. Meer is er eigenlijk niet nodig. Inmiddels heeft hij een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, waarbij ik toch vooral de eerste albums als zijn hoogtepunten zie. En dan is er in 2010 een nieuwe genaamd Dreams In America. Eigenlijk had ik het kunnen weten: het is geen nieuw album. "Dreams In America" is namelijk een nummer dat terug te vinden is op zijn debuut. Er was toch al een verzamelaar van Luka? En nu weer een? Nee, dit is geen verzamelaar in de pure zin van het woord. Luka nam oude songs opnieuw op, en dat is een verstandige zet. Dit vooral omdat een album als Salty Heaven productie technisch te opgeblazen is, terwijl liedjes als "Ciara" en "Don't Be So Hard On yourself" in een kale uitvoering het best tot hun recht komen. Dreams In America grijpt vooral terug naar de eerste albums en wordt aangevuld met wat bijzondere opnamen in Dublin met een heus orkest in "I Hear Her, Like Lorelei" en "Love Is A Monsoon". Ondanks dat ik intens geniet van dit album kun je best een boom opzetten over de noodzaak van het uitbrengen van deze release. Wat meer verrassing was beter geweest. Belangrijker vind ik het dat Dreams In America een prima excuus is voor een nieuwe reeks aan optredens en dat Luka begin april ook in ons land te vinden is. Met dit album kun je alvast in de stemming komen.

Het thema van de Boekenweek dit jaar was Titaantjes: 'jongens waren we, maar aardige jongens'. Jongens als Sam Valkenborgh. De onwaarschijnlijke hit "Kvraagetaan" die hij in 2007 scoorde met zijn band Fixkes liet het zien: 'Er waren geen cd's geen mp3's / Alleen mor wa cassetjes / En buurman wa doet u nu / Veur ons allereerste tetjes / Het was zo simpel ammaal.' Melancholie en terugverlangen naar je jeugd als je zelf nog maar krap dertig bent - in Nederland kennen we het alleen van Fixkes' labelgenoot Meindert Talma die het zeker zo mooi kan verwoorden ('de Here Jezus was Dick Passchier'). Muzikaal liggen de Friese Groninger en de Belgen uit Stabroek wel een decennium of wat uit elkaar. Leunt Talma op helden als Lou Reed, Fixkes zoekt het in de combinatie van verschillende popstijlen en rap zoals bijvoorbeeld G. Love daarmee experimenteert met zijn Special Sauce. Meindert Talma evolueerde van lo-fi-liedjes naar meer gevarieerde en meer gearrangeerde en geproduceerde platen. Dat is ook het grootste verschil tussen Fixkes' gelijknamige debuutplaat en de opvolger Superheld. Daarnaast is het smakenpalet uitgebreid: van stampende rock in "Rock-n-roll", blues a la G.Love in "Superheld" en "Netniliefde" tot het met een Urbanus-sample opgetuigde "Plakijzer" dat verder gedomineerd wordt door een fijn orgeltje. Superheld is een afwisselende plaat, maar - net als na G. Love's debuut - is de eerste verrassing er af. Nu maar hopen dat we niet al te snel terugverlangen naar de prille jaren van Fixkes.

Een van de raarste hangouts van Nijmegen is cafè Allicht, dat ooit werd opgericht door muziekliefhebber en regelmatig File Under-bezoeker Sjaak. De huidige eigenaar en barman Kees, een prachtig prototype ouwe hippie, heeft er een hobby van gemaakt om demo's op te nemen van beginnende bands die bij hem komen spelen. Maar ook willekeurige bezoekers kunnen er een instrument oppakken en meedoen aan jamsessies. Dan drumt een meisje bijvoorbeeld al 478 maten lang vrolijk hetzelfde, de bejaarde bassist doet ook maar wat, de skatemutsjongen achter de stagepiano deint wijdbeens mee met zijn eigen boogieloopjes en over dat alles heen lalt een dansende vieze kerel met een enorme bierbuik een tekstloze melodie door de microfoon, met een glas bier in zijn andere hand. Het is een ongeregeld zooitje en muzikaal gezien een totale puinhoop, maar het onbezorgde spelplezier straalt ervan af en iedereen heeft de grootste lol. De beste muzikale extase die er bestaat. En precies daaraan moet ik denken als ik de debuut-cd van de Canadese band Zeus hoor (bandlid Jason Collett speelt ook in Broken Social Scene). De honkytonk-piano mag lekker vals blijven klinken, de gitaarlicks trillen lekker folky, de koortjes schmieren en er lijkt niet eens zo lang over de liedjes nagedacht. Beetje Thrills, beetje Sloan, beetje Dears, alleen dan een stuk spontaner. De single is het allerleukst. Ik wou dat ik in zo'n band zat!

'Ik vind dat het onze taak is om te dromen.'
Knalpaars, gifgroen en fluorescerend geel. Vier keer op een rij. Ze doen bijna pijn aan mijn ogen, deze felgekleurde beenwarmers. Wat een apart toeval dat ik ze nu tegenkom. Op de achtergrond schalt Head First uit de speakers. Het Goldfrapp-album dat ongetwijfeld de boeken in zal gaan als hun eighties album. Negen compacte composities bomvol catchy hooks, vette synthesizermelodieën en pompeuze drums met zo'n galmende knal precies op de tel. Je zou er haast felgekleurde beenwarmers van gaan dragen. Toch klinkt alles ontegenzeggelijk herkenbaar Goldfrapp. Neem dat van mij aan. Ik volg de verrichtingen van de intrigerende Alison Goldfrapp en haar muzikale compagnon Will Gregory namelijk op de voet. Laat ik er geen doekjes om winden en verklappen dat ik fan ben. Dus daar sta ik dan, wachtend voor een hotelkamerdeur in The Grand in Amsterdam op een teken van de vertegenwoordiger van EMI om naar binnen te gaan. Ik heb niet snel last van zenuwen voor een interview. Vandaag gieren ze door mijn keel. Alison heeft nu eenmaal de reputatie niet de gemakkelijkste dame te zijn als het op interviews aankomt. De deur gaat open. Ik ben aan de beurt.

Afgelopen zomer was ik getuige van een optreden van de Fun Lovin' Criminals op Bospop. Het viel me een tikkie tegen, omdat er nogal wat effecten op de instrumenten zaten. Een blikkerig of mechanisch geluid past niet bij de latinsound van de Criminals. Op Classic Fantastic, het eerste album sinds Livin'In The City uit 2005, zit er ook wel de nodige elektronica bij, maar op studio-opnamen is dat aanzienlijk minder storend dan live. Verder is het precies wat je verwacht van deze heren: swingende pop, moeiteloos gecombineerd met latin, funk en mainstream hiphop. Wat je óók verwacht, en wat ook wordt geleverd: niets-aan-de-hand-muziek, stijlvol maar tegelijkertijd met een heel laag soortelijk gewicht. En ja, "Scooby Snacks" is ook na dit album veruit hun leukste nummer. Maar ach, er staan weer een paar lekker catchy uitschieters met bijvoorbeeld het titelnummer en de rest is perfecte achtergrondmuziek, hier en daar op het randje van muzak. Classic Fantastic is wat je kunt verwachten bij een nieuw album van de Fun Lovin' Criminals. Prettig. Niets meer, niets minder.

Opmerkelijk. Tim Holland aka Sole,  een van de oprichters van het underground hiphop-collectief (en label) Anticon is met deze release weer voor zichzelf begonnen. De zakelijke kant van het runnen van een label interesseerde hem niet meer, zo verklaarde hij op zijn website. Als een echte doe-het-zelver rommelt hij waarschijnlijk uit principe (en met meer plezier) in de marge. Wel grappig dat Plastique dan wel gewoon weer op het label van een ander vriendencollectief verschijnt. Maar goed, bijzaken. 'Only Pitchfork can judge me' roept Sole in het eerste nummer. File Under is de hooivorken voor en gaat hierbij een duit in het zakje doen. Plastique is met zijn negen nummers in een minuut of veertig een kort en hecht album. Zoals altijd (en alle mc's op, ehm, Anticon) heeft Sole weer flinke lappen tekst en lijkt hij nog wat grimmiger en cynischer dan voorheen te klinken. 'I used to rap fast, but the words were wasted.' De beats van de Skyrider Band zijn al even duister, wild rockende live-ingespeelde loops, die soms wat al te enthousiast over elkaar heen lijken te struikelen. Afsluiter "Black" is bijna onbeluisterbaar van de intensiteit. Het klinkt allemaal weer als de ideale soundtrack voor een illegaal feestje op een pikdonker natgeregend industrieterrein. Gelukkig is er wat oriëntaals aandoende snarenwerk om de boel ietwat te verlichten. Zo ook in "Longshots", met afstand het fijnste nummer, met ongekend soepele verses, waar Sole zichzelf hysterisch als een ADHD'er richting Ghostface Killah-niveau oppept. 'I flow like blood in the Middle East'.

Het Liverpoolse The Cubical komt (opnieuw) naar Nederland en Pieter, de man die hun optredens in ons land regelde, vroeg aan mij of ik op File Under aandacht aan ze wilde besteden. Nou ken ik Pieter als een hele aardige, grappige man met een goede muzieksmaak, maar ik heb eigenlijk nog wat onuitgesproken wrok tegen hem. Ik was namelijk ooit met hem bezig om Engelse bandjes naar Nederland te halen en ze zouden op een avond die ik organiseerde optreden, maar dat werd niets. Toch kwam er later via hem een band naar Nederland en uitgerekend op mijn bandavond kwam die band elders in mijn woonplaats spelen. Ik zou niet meer weten wat ik voor bands destijds had geboekt, maar die concurrerende band weet ik nog wel, The Cubical. Genoeg reden om met mijn stukje over Come Sing These Crippled Tunes wraak te nemen. Ik verwachtte britpop, maar daar zou ik de muziek van dit vijftal na beluistering totaal niet meer onder scharen. Er zijn overeenkomsten met het werk van Howlin' Wolf, maar dan meer in de rockkoers richting Nick Cave ("Would Be Lovers") en Mark Lanegan ("In The Night"). Hier is nog weinig Brits aan en voor de opnames togen ze bovendien naar Hollywood om daar met Dave Sardy (o.a. Johnny Cash en The Stones) Come Sing These Crippled Tunes op te nemen. De liedjes van Dan Wilson en zijn collega-bandleden zijn lekker rockend en bluesy en kennen bovendien de nodige sixties-garage-invloeden ("Baby Don't Treat me Bad"). Spek voor het bekkie van mij en ik vrees dat ze op het podium ook prima tot hun recht komen. Vervelend dat ik nog geen wraak heb kunnen nemen op Pieter, maar liegen is ook al zoiets.

Het mooie van reisverhalen is dat je - mits de auteur goed genoeg is - wel kunt genieten van andere, onbekende culturen en weidse vergezichten, maar niet je luie stoel uit hoeft. Dus geen ontberingen als ongedierte, vreemde valuta, tourist traps en andere irritaties hoeft te ondergaan. En dat is nu juist de reden waarom ik schatgraver Blue Flamingo alias Ziya Ertekin een warm hart toedraag. Want hoe gaat dat? Je hoort een muzikant die je goed vindt en gaat op zoek naar waar hij of zij de mosterd vandaan haalde. Ook bij die invloed ga je verder kijken. Maar dat kost, zelfs in deze tijd van internet en e-mail, moeite en tijd, om van teleurstellingen nog maar niet te spreken. Gelukkig doet Blue Flamingo dat allemaal voor ons. Hij speurt naar de bronnen, de eerste op geluidsdragers vastgelegde vormen van popmuziek. Zijn tweede cd bevat wederom drie mixen, reizen noemt hij ze zelf. De eerste voert ons de jungle in: Jungle Crawl is de titel van deze zes tracks die uit de jaren '20 en '30 stammen en Hot Jazz Jungle Exotica bevatten. Dat betekent schetterende trompetten, snelle jazzlicks op gitaar en teksten over jungle fever. De tweede mix heet Congo Jazz en laat horen dat in Belgisch Congo Latijns-Amerikaanse ritmes zich mengen met Afrikaanse ritmes. Hoogtepunt is de derde mix: That Old Time Religion bestaat uit oude, door merg en been gaande gospelsongs van oude helden als dominee Thomas A. Dorsey, de godfather van de gospel.

Wat ik aan Brant Bjork bewonder is misschien niet eens zozeer de jaloersmakende muzikaliteit van de multi-instrumentalist of zijn werk-ethiek (ik geloof dat hij sinds 1993 elk jaar minimaal één plaat gemaakt heeft; hetzij solo, hetzij met anderen). Het is meer dat zijn werk, hoewel altijd in of meer in de buurt van hetzelfde genre - stonerrock - cirkelend, altijd relevant weet te zijn. Of het nu de albums van Kyuss, Fu Manchu of zelfs die van Mondo Generator zijn of dat hij solo werk aflevert, ik geloof niet dat hij ooit een cd gemaakt heeft die het predicaat slecht heeft gekregen. En ook Gods & Goddesses is weer van hetzelfde kwalitatief hoogstaande laken een pak. Het rockt weer iets meer dan we gewend waren en zijn bandleden hebben ook geen naam meer, want ik zie nergens The Bros meer vermeld. Maar Bjorks gevoel voor de juiste mengverhouding tussen hypnotiserend stonergeweld, soulvolle zang en de gepijnigde melancholie van de blues blijkt ook weer op dit inmiddels zevende soloalbum. Het is niet meer het rauwe geweld dat we ooit via Kyuss tot ons namen, maar een bijna klassiek geluid. Wellicht is het de release van die mooie postume plaat die me de naam ingeeft, maar het valt me nu pas op hoezeer de tracks op Gods & Goddesses de associatie met Jim Hendrix oproepen.

Ik zag ooit een documentaire over etnomusicoloog extraordinaire Alan Lomax, waarin ter sprake kwam hoe Lomax op een bepaald moment een allesomvattende theorie der (wereld)muziek uit wilde vogelen. Hij begon kaarten en lijsten te maken met genres en overal dwarsverbanden te leggen. Het krioelde van de lijntjes, waarop zijn onderzoek rap spaak liep. Vanzelfsprekend smaalden zijn collega-musicologen, die het maar waanzin vonden. Ik moest eraan denken tijdens het luisteren naar het met het Japanse karakter voor 'hmm' getitelde achtste album van Him. (Nee, niet de tienermeisjesfavorieten.) Wat in theorie niet te bewijzen is, lukt in de praktijk wel. Het collectief onder leiding van de Amerikaanse drummer Doug Scharin mengt klanken van over de hele wereldbol op uiterst naturelle wijze. Zo opent de plaat in "Creode" met klaterende Afrikaanse gitaarlijntjes, Caribische steel drums, dubby baslijnen en een toch vrij Westers gevoel van jazzy groove. Wat dat laatste betreft noemen ze zelf niet ten onrechte Jaga Jazzist en Tortoise. De steel drums blijven nog even hangen voor het contemplatieve Jaco Pastorius-achtige "Other Echoes (Touch)" waar een Japans meisje zachtjes een slaapliedje zingt. Twee liedjes die verschillen als dag en nacht en toch perfect op elkaar aansluiten, dat is de kracht van Him in een notendop. De eerste helft van het album is kwalitatief zeer hoogstaand, maar zo rond de niet onaangename luie marimba-jam "Makossa For Masako" raken de ideeën wat op. De fluit in "Clues To The Roots" is van new age-muzak niveau, dé valkuil van dit soort hybriden. Met gemopper eindigen zou echter onnodig afbreuk doen aan het gebodene. Him is een multinational die de voordelen van muzikale globalisering bewijst.

Waarom heeft de NS eigenlijk stiltecoupés in het leven geroepen? Ik ben er blij mee hoor, maar het valt me op hoe weinig mensen zich eraan houden. Hun geklets en gebel wekt alleen maar irritatie op bij mensen die wel in zo'n coupé willen werken. Ik denk altijd weer 'zal ik er wat van zeggen', maar doordat ik eigenlijk altijd met zo'n inear koptelefoon op zit muziek te luisteren is het gekeuvel aan telefoons of tussen twee mensen slechts geroezemoes voor me. Toch stoorde ik me er vanmorgen heel erg aan. In plaats van dat ik zat te genieten van de muziek van Davie Lawson zat ik me blauw te ergeren aan het gekeuvel van twee meisjes over de auto met gebreken van een van hen. Ik zei ik er dus wat van. Ik wilde namelijk echt in alle rust nog eens luisteren naar Tree Tumble Wake Mother, de tweede cd van Davie Lawson. Hij is zo'n artiest waarbij het muisstil moet zijn om je heen als 'ie speelt. Met zijn weemoedige stem die nog meer dan op zijn vorige cd doet denken aan Damien Rice moet hij gewoon alle aandacht krijgen. Het is niet zo dat zijn liedjes allemaal heel rustig en ingetogen zijn dat dit gebeurt. Het zijn gewoon zulke mooie songs dat ze afdwingen dat je naar ze luistert en niet gestoord wordt. Die kans werd mij nu ontnomen. Lawson nam deze plaat op ergens in een compleet analoge studio ergens op een achteraf zoldertje in Glasgow en dat hoor je er aan af. Tree Tumble Wake Mother heeft namelijk een hele fijne warme sound waardoor bijvoorbeeld de gitaren in "Good Question" extra gloedvol laten klinken. In die studio was het een zoete inval van bevriende muzikanten die Lawson hielpen bij de opnamen, maar de begeleiding is wel spaarzaam en sober gebleven. Iedereen snapte dat het vooral moest draaien om de akoestische gitaar van Lawson en zijn zang en dat de best bijzaak was. Jammer dat dat om mij heen niet begrepen wordt, want de twee meisjes waren ernstig verontwaardigd toen ik ze vroeg of ze hun mond wilden houden. Troela's.

'Het gaat helemaal goedkomen met mij!'
De voorgaande avond deed haar dansbare electropop tijdens Eurosonic de vloer van de bovenzaal van De Spieghel nog gevaarlijk heen en weer bewegen. Het is nu elf uur in de ochtend en Maria Timm geeft op een ondeugend fluistertoontje toe dat ze misschien wel een beetje teveel biertjes heeft gedronken. 'Ik ben pas rond half vijf in mijn bed beland. Gelukkig voel ik me niet ziek of zo. Geen kater. Maar wel dat tintelende, zweverige gevoel dat je hebt als je flink dronken bent geweest.' Op de albumhoes van haar debuutplaat The Plan heeft zichzelf laten afbeelden als een reus die door kleinere versies van haarzelf op de grond wordt vastgebonden. Ondanks het avondje doorhalen, wijst ze als ik haar vraag welke Maria het beste uitdrukt hoe ze zich nu voelt, niet de reuze-Maria op de grond aan. 'Verrassend genoeg voel ik me nu meer zo.', zegt ze terwijl ze de mini-Maria aanwijst die stoer met de handen in de zij bovenop haar reuze-ik staat. 'Dat komt omdat ik straks nog een flink stuk moet rijden en daar is een stoere Maria voor nodig.' Een trotse twinkeling verschijnt in de helblauwe Scandinavische ogen.

Lange lanen, mooie eikenbomen en glooiende heuvels, zo'n bos was het. Met af en toe een naaldboom. Ik hou niet van naaldbomen. Geen idee wat ik in dat bos ging doen maar iets had me die morgen gezegd dat ik nodig eens in het bos moest gaan wandelen. Dus had ik mijn rugzak gepakt, er een pakje appelsap ingestopt, wat boterhammetjes, was ik in de trein gestapt en nu liep ik daar, in dat bos. Over de lange lanen liep ik. Bewonderde de eikenbomen. Beklom de glooiende heuvels. Negeerde de naaldbomen, jeugdtrauma's kun je beter koesteren. Gejammer in de verte. Op een bankje at ik een boterhammetje en besloot dat het mooi was daar, op in het bos. Ik denk dat ik een liedje voor mezelf zong en verder gewandeld ben. Ik weet nog dat ik probeerde aan de cd te denken die ik van Storm gekregen had en en aan de foto die hij me even later gestuurd had die direct mijn aandacht had maar godsamme, hoe klonk die cd nu toch en hoe moest ik dat überhaupt nog weten hoe die cd ook alweer heet die als dat gejammer steeds luider werd? Ik wilde dat ik een vrouw had en in de auto zat, dan konden we een stukje over de snelweg gaan razen en ondertussen discussiëren zoals Storm altijd doet en dan was ik nu allang klaar geweest met die recensie en hoefde ik niet naar dat gejammer te luisteren. Ondraaglijk eenzaam klonk het. Ik besloot te gaan kijken wat het was. Ik wurmde me tussen de naaldbomen door en daar vond ik hem. Vastgebonden aan een dikke eikenboom. Aan de schuurplekken in zijn nek te zien had hij goed zijn best gedaan om los te komen. De pianist. Zijn handen op zijn rug gebonden. Wat lappen in zijn mond. Hij die jarenlang met zijn vriendjes en vriendinnetjes muziek had mogen maken en liedjes had mogen schrijven was vastgebonden aan een boom in het bos en opeens werd alles duidelijk. De cd van Storm. Het experimentele geneuzel. De onsamenhangende muziek. De gekunsteldheid. Ze hadden hem, de man die hen jarenlang de goede kant opstuurde, aan een boom gebonden en waren zonder hem verder gegaan. Arme pianist. Arme wij.

Wat moet je met een cd van een al lang vergeten bandje, dat ook nog eens gepresenteerd wordt 'featuring Wally Waller and Jon Povey of the Pretty Things'. Hoewel ze deel uitmaakten van de formatie die het meesterwerk S.F. Sorrow uitbracht, waren ze geen bandleden van het eerste uur. Dat kon ook niet, want toen The Pretty Things hun eerste succes boekten ("Road Runner"!) staken gitarist Jon Povey en bassist Wally Waller hun energie nog in een andere band, namelijk The Fenmen. Hoewel The Fenmen maar twee singles uitbrachten, kenden ze wel een bijzondere - en herkenbare - geschiedenis. The Fenmen speelden in clubs in Hamburg, tekenden een contract bij Decca en speelden, jawel, merseybeat. Maar dat deden ze net iets te lang, waardoor ze midden jaren zestig hun leadzanger Bern Elliott verloren en het kleine beetje populariteit dat ze hadden. Hun muzikale blikveld verlegden ze vervolgens van Liverpool naar Californië en met die op meerstemmige zang gebaseerde sound leek het succes zowaar terug te keren. In 1965 maakten ze bijzonder aardige demo-opnames en een jaar later namen ze een sessie op voor de BBC. Al deze opnames, aangevuld met liedjes uit hun beginjaren en songs uit de tijd dat Wally Waller en Jon Povey bij The Pretty Things speelden, vind je hier verzameld: zeventien tracks, variërend van niet onverdienstelijk tot lekker, die laten horen dat de afstand Liverpool - San Francisco kleiner is dan je denkt.

Het is de ochtend na de val van Balkenende IV en Den Haag wordt wakker met een politieke kater. Als ik in een kroeg in Den Haag de hand schud van Steven Ansell, de drummer/zanger van Blood Red Shoes, blijkt al snel dat hij geen idee heeft over wat er die nacht op enkele honderden meters afstand heeft plaatsgevonden. 'Geen regering meer? Wow, let's party in the streets, what the fuck are we doing here?'.

We blijven toch maar rustig zitten en Ansell legt uit dat ze net zijn aangekomen uit Japan en dat bandgenote Laura-Mary Carter met een enorme jetlag op haar hotelkamer ligt. Halverwege belt ze op om zich af te melden voor de interviews en het is leuk om te zien hoe Ansells ogen oplichten als hij haar spreekt. Het zit wel goed tussen die twee.

Freek de Jonge is voor mij zo langzamerhand in humor en zelfrelativering een soort kruising van Harry Mulisch en Rita Verdonk geworden. Als zanger heb ik hem nog steeds hoog zitten. Nou ja, als muzikale performer. Een goede zanger is hij niet en zal hij nooit worden, maar de muzikale projecten (met de Nits in Frits, met Robert-Jan Stips in onder andere Gemeen Goed en met het Metropole Orkest in Parlando) zijn steevast van goede kwaliteit. Zeker, de mensen waarmee hij zich omringt hebben daar een fors aandeel in, maar je met goede mensen omringen is ook een kwaliteit. Bovendien is De Jonge's heldere en verhalende dictie de constante factor in de projecten. Eerst zou De Jonge dit album gaan maken met Daniël Lohues, maar die had het uiteindelijk te druk. Vervolgens schreef hij nummers met Neil Innes (Bonzo Dog Doo-Dah Band en muzikale sidekick van Monty Python, wiens "How Sweet to be an Idiot" al eerder door Freek gecoverd werd) en werd er materiaal aangeleverd door J.W. Roy, Boudewijn de Groot, (natuurlijk) Robert Jan Stips en Cok van Vuuren. Ocobar, de band van Cok van Vuuren, heeft het materiaal uiteindelijk uitgevoerd. Ocobar, ken ik die zegt u? Jazeker, dat is de band die wekelijks het programma Holland Sport begeleidt. Dat er nogal wat country- en surfelementen in zitten is dan ook niet zo gek. Dat past uitstekend bij de melancholische verhalen van De Jonge. Luister maar eens naar de gestaag meelopende banjo in "De Stille Jongen". Het zit vaak tegen de countryrock aan, met uitstapjes richting De Dijk en André Manuel en de Ketterse Fanfare. Sfeervol en authentiek is het geworden, zowel in de muziek als in de zang. Waar ik De Jonge bij zijn gesproken radio- en televisieoptredens tegenwoordig acuut wegzap, is dit een cd die ik, net als die van Frits, tot in lengte van jaren zal blijven draaien. Misschien moet 'ie dit maar gewoon blijven doen. O ja, en als u me kunt vertellen hoe het origineel van "Verscholen (achter zijn gitaar)" heet, ben ik u zeer dankbaar. Ik kan er maar niet op komen...

John Coffey maakt heerlijke Amerikaanse rock en neigt hiermee richting bands als Refused, Silver en The Ghost Of A Thousand. Ooit begonnen in 2002 als een bandje dat in de pauze het muzieklokaal molesteerde. Maar ondertussen alweer een grote stap verder en heeft alweer twee gitaristen en een zanger versleten. ‘Soms was het gewoonweg tijd voor wat vernieuwing in de band' laat gitarist Alfred van Luttikhuizen weten. De groep werd opgericht op de middelbare school en dat kunnen de ouders bijna nooit goed hebben gekeurd? Toch wel. ‘Mijn vader vindt het erg tof, niet gek voor een vroegere Bon Jovi-fan hè? Ik heb nog nooit een negatief woord van m'n ouders gehoord.'

Het is niet alleen die boomlange Afro-Amerikaanse acteur in The Green Mile, maar de Utrechters vonden destijds John Coffey ook zeker een geschikte bandnaam. ‘We vonden de naam wel hardcore klinken, maar het is natuurlijk ook echt een retecoole film. We zagen de film een aantal jaar geleden en we waren compleet overdonderd. En toevallig waren we net op zoek naar een nieuwe naam. Het refereert vooral naar de angstaanjagende negroïde man die uiteindelijk toch erg vriendelijk blijkt. Verder heeft de bandnaam overigens geen speciale betekenis… wel is onze gitarist Twan een groot fan van Stephen King.'

Met Mist leek Rick Treffers op zoek te zijn naar het perfecte melancholische popliedje. Maar Mist leidt de laatste jaren helaas een beetje een kwakkelend bestaan. Gelukkig heeft Treffers zelf het bijltje er niet bij neergelegd. Al lijkt hij de queeste wel achter zich gelaten te hebben op zijn tweede solo-cd Prettige Vooruitzichten, wat hem uiteindelijk ongemerkt overigens misschien wel dichterbij zijn doel brengt dan ooit tevoren. De insteek is in ieder geval heel anders. Treffers komt op Prettige Vooruitzichten met het verhaal van de muzikant Rock Truffels die mijmert over zijn verlangen naar warmere contreien, ageert tegen de kneuterige regelzucht van Nederland, maar ondertussen niet zonder kan, zijn langzaam in verval rakende lichaam en dito status als Grote Rockster. Het is een boeiend geheel, een jas die Treffers als gegoten zit. Of zou dat komen doordat je hem er in denkt te kunnen herkennen? Hoe het ook zij, met behulp van bevriende muzikanten (o.a. Henk Hofstede, Henk Kloet, Bloem de Ligny en Paul de Munnik) heeft hij een prachtige plaat in elkaar geknutseld. Knutselen klinkt dan misschien een beetje kneuterig, maar dat is gezien de sound van de plaat toch echt de enige juiste benaming. De liedjes zitten namelijk vol met frisse onverwachte doorkijkjes en knappe vondsten, zowel muzikaal gezien als qua teksten. Samen vormen ze een mooi afgerond geheel. Hoogtepunten zijn "Zomaar Goed" waarin Serge van Duijnhoven een fraai gedicht voordraagt en het mijmerende "Ver van kift en hoon". Alles komt tenslotte samen in "Plattegrond van Nederland" waarin Rock Truffels à la "Het Dorp" de boel samenvat en je als luisteraar laat dubben of dit album nu het definitieve afscheid van Nederland zal zijn, of dat hij toch niet zonder kan. Ik hoop in ieder geval op dat laatste.

Jarenlang was David Bazan de drijvende kracht achter Pedro the Lion, een van de weinige religieuze indiebands die ook buiten de reli-kringen voet aan de grond kreeg. Na een hele lijst muzikanten te hebben versleten, hield Bazan het in 2005 voor gezien met Pedro the Lion. Hij bracht onder de naam Headphones nog een album uit in 2005. In 2009 bracht hij onder zijn eigen naam z'n debuutplaat Curse Your Branches uit. Op de cd rekent Bazan af met zijn worsteling met alcohol en met zijn geloof in God.

Storm
Rick Treffers - Prettige Vooruitzichten

Ewie
Gorillaz - Plastic Beach

Ludo
Midlake - The Courage Of Others

Gr.R.
Kreisky - Meine schuld, meine schuld, meiner grossen schuld

Ramon
Ted Leo & The Pharmacists - The Brutalist Picks

André
Marina and the Diamonds - The Family Jewels

DubbelMono
Anneke Konings - Feelings and Fairytales

Hee die Prikkie,
Is het een aardig idee om een soort dubbelrecensie van dat album van Orphaned Land, The Never Ending Way Of OrWarriOR, te doen? De promo daarvan schijnt al twee maanden bij jou te liggen, waarschijnlijk heb je 'm over het hoofd gezien. Een kennis van me, bij de studentenvereniging Karpe Noktem waar ik (nog altijd) bij rondloop, kwam ermee aanzetten en ik vind het geweldig! Dat begon met de single "Sapari", een apart soort kruising van folkmetal à la Turisas en vrouwenmetal à la Nightwish. Normaal gesproken ben ik geen metalhead, maar ik vind dit hele album eigenlijk erg lekker. Komt ook omdat het niet écht metal is. De uitbarstingen zijn gedoseerd, er weegt veel prog, folk en Oosters op tegen de metal, en er wordt veel meer in gezongen dan gegrunt. En voor die kennis van me (een fan van Porcupine Tree) telt natuurlijk zwaar mee dat de plaat is geproduceerd door Steven Wilson. Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd wat jij ervan vindt. Roep eens? O ja, en ze staan op Wacken waar ik dit jaar voor het eerst naar toe ga...

Ha Stonehead,
Goed plan, hoor. Maar wel verrassend dat we dan bij dit album uitkomen. Het ligt inderdaad al te lang bij me, maar van over het hoofd zien was geen sprake, want al bij de aankondiging dat ik het album zou krijgen verheugde ik me erop. Ik kende Orphaned Land alleen nog van naam, maar die kwam ik steeds tegen bij recensies van Amaseffers wereldalbum "Slaves For Life", mijn nummer drie in mijn jaarlijstje van 2008. Logisch ook, want net als Amaseffer betreft het hier Israëli die heel wat van de klanken uit het Midden-Oosten in de muziek verwerken. Ik vind het overigens wel echt metal, zij het progmetal met volop Arabische klanken, of zoals ze het zelf noemen "Jewish Muslim Metal" (!) of "Middle Eastern Progressive Metal". Maar het kan moeiteloos naast de Amaseffers, Ayreons en andere avontuurlijke progmetal. Amaseffer had meer een soundtrackbenadering, met veel sfeervolle geluidseffecten en gesproken teksten, Orphaned Land is meer rechttoe-rechtaan - voorzover je daar bij progmetal van kunt spreken. Gelukkig zijn er hier ook volop zeer smaakvolle intermezzo´s te vinden, zoals bijvoorbeeld Bereft In The Abyss. Dit is avontuurlijke muziek zoals je die zelden tegenkomt. Dit album is in elk geval voor mij aanleiding om ook de backcatalogue eens in te duiken.

Al vroeg in 2009 bracht Animal Collective hun achtste studioplaat Merriweather Post Pavillion uit. Het was volgens velen hun beste plaat tot dan toe, en ook hun meest toegankelijke. Op voorgaande platen deed de band zich tegoed aan vergaande elektronische experimenten, werd er gefreakt dat het een lieve lust was en waren 'klassieke' popsongstructuren ver te zoeken. Van dat alles waren op Merriweather Post Pavillion nog steeds zeer duidelijke elementen aanwezig, maar de bij vlagen Beach Boy-achtige samenzang én wonderschone melodieën maakte dat de plaat geliefd werd bij een groot publiek. Animal Collective sloot 2009 af met de release van de EP, Fall Be Kind. Met vijf nummers en krap een half uur lang lijkt het de 'missing link' tussen Merriweather Post Pavillion en het oudere werk van Animal Collective. De EP opent wonderschoon met het aarzelende "Graze", dat bij vlagen aan een musicalliedje doet denken. Daarna het hoogtepunt, "What Would I Want? Sky" met een hemelse sample en gouden melodieën. Daarna gaat de EP als het ware terug in de tijd, om te belanden bij de experimenteerdrift van weleer. Ook daarin toont Animal Collective zich heer en meester. Vervreemding wordt achteloos afgewisseld met melodieën en tempowisselingen die zich direct onomkeerbaar in mijn hoofd nestelen. Op Fall Be Kind is een band te horen die goed in zijn vel zit, en op de toppen van zijn kunnen is.

Dutch Rare Folk heette de cd waarop ik voor het eerst van Anneke Konings hoorde. Tussen andere, meer en minder terecht vergeten Nederlandse muzikanten die in de jaren zeventig en tachtig folk speelden. Het merendeel van die bands en acts waren ongetwijfeld in de folkscene bekend, maar bleven daarbuiten volkomen onbekend. Met Anneke Konings was iets anders aan de hand. Optredens bij Willem Duys' veelbekeken tv-programma Voor de Vuist Weg, talentenjachten en - na de Nederlandstalige debuutsingle "De Heilige Koe" - een contract voor een Engelstalig album, Feelings. Nog weer een paar jaar later verschijnt de lp Tussen zon en maan. Maar doorgebroken is ze desondanks nooit. We hebben het hier over de jaren zeventig. Folk betekende langharige hippies, met brave stemmen, brave akoestische instrumenten en suffe liedjes. Althans, tot voor kort. Nu freakfolk de weg geplaveid heeft voor een nieuwe waardering van dit soort muziek, wordt een compilatie van haar twee platen van opnieuw uitgebracht. En dat is niet voor niets. Want haar liedjes zijn inventief, haar voorzichtige, soms wat tastende stem past perfect bij haar muziek die soms losjes is als bij Melanie, soms serieus als bij Judy Collins. Als ze in het Nederlands zingt, komt het soms wat suf over (rijmdwang!), maar in het Engels klinkt het prima. Niet dat Excalibur een verborgen grootmeester ontdekt heeft, maar wel een vergeten talent dat wellicht de tijdgeest weer mee heeft.

Heerlijk, een bandje dat zich makkelijk laat vastpinnen. Op deze release althans, want het vijftal Denen van Oh No Ono schijnt zich vroeger met electroclash en New Wave te hebben beziggehouden. Alleen van dat tweede genre zijn nog wat restjes overgebleven, met name in "Helplessly Young". Voor dit nieuwe album werd er door deze top-instrumentalisten, net als Grizzly Bear dat deed, in kerken opgenomen, waar ze klaarblijkelijk het licht zagen. Psychedelische indiepop moest het worden. 'Hello, hello, are you wandering?' vraagt men in opener "Eleanor Speaks". En inderdaad dwalen onze gedachten, richting de Smile-sessies van de Beach Boys. En anders wel naar de mede-Denen van Mew, waarmee ze ook een overduidelijke gelijkenis vertonen. Lekker volle proggy nummers die alle kanten opschieten, met twee cartooneske vocalisten. De ene piept als de zanger van Mercury Rev, de ander geeft in de lagere regionen tegenwicht. Tijdens het intro van "Icicles" dacht ik zelfs even dat de pieper gewoon met studio-tovenarij wat toontjes lager was "gezet". Dat is niet het geval, maar Oh No Ono is wel een band waar zoiets zonder problemen zou kunnen. Net zoals er na alle krachtpatserij van de eerste helft ineens in het intro van "The Wave Ballet" een even sereen als subliem gospelkoor kan klinken. 'By the cold water nothing sleeps'. Vervolgens evolueert het liedje alsnog in meer gangbaar Oh No Ono-materiaal en nog een van de mooiste ook, let op die Air-baslijn. Deze mannen weten wat ze doen en ze komen er voor uit: 'I know the way!'

Excelsior is zich de afgelopen jaren steeds breder gaan oriënteren qua muziek. 'Indiepop' is al lang niet meer de noemer waaronder je hun releases kunt schuiven. Of dit komt door verbreding van smaak van de mensen met de vinger in de pap, of dat het iets te maken heeft met het spreiden van risico, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat als het labeltje 'Excelsior' op een album geplakt is, de kwaliteit vrijwel zeker hoog zal zijn. De meest recente exotische loot aan de boom is het Rotterdamse The New Earth Group. Hun vorige cd's brachten ze uit op het Willie Anderson-label van The Mars Volta's Omar Rodriguez-Lopez, maar nu maken ze dus met Eurafricarabia de overstap naar de oer-Hollandse stal. Aan hun muziek heeft dit overigens weinig veranderd. Al heeft The New Earth Group dit keer niet gekozen voor twee lange nummers, maar hun muziek verpakt in losse nummers. Liedjes kun je het niet noemen, want een beetje fusionjazzerd zorgt er wel dat zijn songs de tien minuten aantikken en dat gebeurt hier dus ook drie maal op zes tracks. De titel van de plaat is uitstekend gekozen, want alhoewel de nadruk duidelijk op fusion/jazz ligt, snuffelen de Rotterdammers nadrukkelijk aan andere genres. Het toevoegen van percussionist Jasper den Dulk aan de line-up geeft hier meer mogelijkheden voor. Op Eurafricarabia lijkt in eerste instantie meer de nadruk te liggen op het gitaarwerk van Vincent van Duin. Die trekt in de eerste nummers af en toe zo van leer, dat ik me kan voorstellen dat mensen met wat minder geduld af gaan haken. Toch krijgt saxofonist Choca in bijvoorbeeld "300 Watt Nighttime" net zo goed alle ruimte om zijn koperwerk te laten schallen. Het tofst zijn dan ook de momenten dat de twee als musketiers ten strijde trekken tegen het kwaad dat gemakzuchtige popmuziek heet. Die nummers, bijvoorbeeld in "Ali Baba", zijn momenten dat The New Earth Group als ze dit straks op de planken presenteren hoog boven alles en iedereen uit gaan stijgen.

De bandnaam van Bound In Blood is erg makkelijk te verklaren. De gitarist en drummer zijn namelijk broers en de rest komt uit een vriendengroep. De band komt uit Boskoop en het zal niet meevallen om daar vrienden te treffen met dezelfde harde muzieksmaak. Het viertal speelt het op de old school manier met punk- en metalinvloeden en wekelijks oefenen ze in een koude Kwekers-loods. Het doel is om waar dan ook geprogrammeerd te worden. ‘We genieten van elk optreden en vaak zijn de kleine lugubere zaaltjes zelfs nog het leukst. Maar ons grootste optreden was in Tsjechië waar we voor zo'n 600 mensen speelden. Optreden in het buitenland is echt minder moeilijk dan iedereen denkt. Je kunt dat het het beste doen door de optredens van te voren te regelen, daarna is het simpelweg in de bus stappen en plezier maken. We hebben in het verleden een tour door Polen gedaan en ook in Duitsland, Tsjechië en België zijn we geweest.' Bound In Blood kijkt het liefst niet terug naar hun eerste optreden, maar met zo'n honderd optredens in het verleden hebben ze heel wat podiumervaring opgebouwd.

"No Rain", van Blind Melon, zegt u dat wat? De popquizzert wel, hoogstwaarschijnlijk, maar als u niet popquizt, dan kan ik me voorstellen dat u het niet weet. Het was toch een hitje in 1993. Hoogste positie nr. 25, 5 weken in de Top 40. Maar die clip met dat dikke meisje in dat bijenpakje? Kijk, daar heb ik u, als lid van de MTV generatie! Beelden blijven ook langer hangen dan titels en dergelijke. "No Rain" stond op de aanvankelijk slecht verkopende debuut plaat van Blind Melon. Ze mochten de plaat opnemen omdat zanger Shannon Hoon een vriendje was van W. Axl Rose. "No Rain" redde de band, maar tijdens de tour van van hun tweede plaat, Soup, snoof Hoon zich dood en dat was het einde van de band. Totdat de band , in 2008 besloot weer bij elkaar te komen, met een nieuwe zanger, Travis Warren. En dat kan ik ergens wel begrijpen. Warrens stem heeft wel iets van die van Hoon. Alleen, en dat is meteen mijn bezwaar tegen For my Friends, de derde plaat dus van Blind Melon. Er hangen wel een hoop effecten overheen. Het echoechoecho apparaat wordt veelvuldig ingezet. En eigenlijk is dat niet nodig. Want voor de rest is For my Friends eigenlijk best een goede plaat. Traditionele Amerikaanse rock met een roots tintje. Redelijk wat jaren zeventig invloeden dus. Denkt u aan bands als Thelonious Monster of een Counting Crows. Alleen dan met dubbele gitaren. Warren is om onduidelijke redenen alweer uit de band geflikkerd, dus For My Friends zullen live niet komen ondersteunen. En dat is best jammer, want vooral het muzikale gedeelte zit goed in elkaar. Zo goed, dat je zelfs met die echo'ende zangert leert leven. Maar ze zullen ongetwijfeld wel weer ergens anders een Hoonkloon opduiken. Ik kijk er in ieder  geval naar uit...

Jottem, een nieuwe Savatage! Nou, vergeet het maar. Poets And Madmen uit 2001 is en blijft het laatste album. De leden zijn uitgewaaierd in tal van bands. We hebben Jon Oliva´s Pain, tal van solo-albums, Ze werken geregeld samen in Trans-Siberian Orchestra, Zak Stevens en Jeff Plate doken onlangs gezamenlijk op in Machines Of Grace, alle leden lijken een nieuw Savatage-album te willen maken en toch gaat het waarschijnlijk niet meer gebeuren. De reden is simpel: Paul O'Neill, producer/componist van Savatage is eigenaar van de naam, maar heeft met Trans-Siberian Orchestra een heel wat profijtelijker circus op poten gezet. Blijkbaar hebben de leden onvoldoende vertrouwen dat het zonder O'Neill dezelfde impact zal krijgen, anders zouden ze wel gewoon een andere naam kiezen. Waardeloos voor de fans, die worden afgescheept met geremasterde opnamen en een drietal akoestische versies, "Anymore", "Not What You See" en "Out On The Streets". Maar waar bij andere bands akoestische versies vaak een klassieke setting krijgen, is die bij Savatage juist in de metalversies altijd al aanwezig - en op zijn best. Rest een verzamelaar, met inderdaad de meeste klappers, al is hun magnum opus Dead Winter Dead met maar één originele song vertegenwoordigd. Ze zijn geremastered, maar dat had SPV ook al een keer gedaan. Kortom: een perfecte plaat om kennis te maken, maar verder een rijkelijk overbodige release van een band waarvan nieuw materiaal node gemist wordt.

Ik nam dan wel Hunter Complex mee in de auto op weg naar mijn jaren-80-feestje, maar eigenlijk had ik net zo goed de nieuwe Sade mee kunnen nemen. Er is op Soldier op Love wel het een en ander veranderd ten opzichte van haar debuutalbum Diamond Life uit 1984, maar wereldschokkend zijn deze verschillen niet. Natuurlijk is het geluid iets gemoderniseerd en Sade laat zich niet vastpinnen op de zwoele slaapkameropgeilers van weleer. Gelukkig maar zou ik bijna zeggen. Dat valt gelijk in het eerste nummer "The Moon And The Sky" al op als de sierlijke openingsscène afgelopen is en een strakke moderne beat en synths zich voegen bij haar zang. Toch bewoog Sade zich nog niet eerder zo richting trip-hop als in het donkere "Soldiers Of Love", dat nadrukkelijk aan Massive Attack doet denken. Maar de basis van Sade's muziek is natuurlijk voor alles haar stem. Die is dik vijfentwintig jaar na dat debuutalbum nog voor geen millimeter aan slijtage onderhevig. En dat hoor je toch niet vaak. Haar soulvolle stem is nog steeds uit duizenden herkenbaar en na al die jaren nog steeds ongelofelijk 'cool and collected'. Daardoor kan ze zich her en der ook makkelijk de wat modernere jas aan laten meten. Maar als ze zich bijvoorbeeld in "Morning Bird" sober laat begeleiden door piano, drums en strijkers, dan klinkt Sade Adu toch nog beter op haar plek. Al is het heerlijk meedeinen op bijvoorbeeld "Skin". Soldier Of Love is dan ook geen wereldschokkend album geworden waarvan je steil achterover slaat, maar is een sterk teken van leven van een van de prettigst in het gehoor liggende vrouwenstemmen die ik ken.

Erica Terpstra die dronken plaatsneemt achter de interviewmicrofoon, Tiger Woods die er een batterij minnaressen op na blijkt te houden; we smullen ervan. Vooral omdat deze misstappen van ogenschijnlijk onkreukbare publieke figuren ons tonen dat er wel degelijk iets menselijks in ze huist. Ook in de muziek zijn dat soort verfrissende inzichten altijd welkom. Zweden slaagt er al enige decennia in om een niet aflatende stroom kwaliteitspop op het vasteland los te laten. Abba natuurlijk, en later Roxette, The Cardigans, Kent. Ook de afgelopen jaren maakt het land met The Tallest Man On Earth, Lykke Li, The Knife en Jens Lekman zijn status waar. Hoe verfrissend is het dan om een keer een kutplaat uit Zweden te mogen verwelkomen. Hoe blij zullen we dan straks weer zijn met prachtplaten van nieuwe en oude Zweedse artiesten? We kunnen dus weinig anders dan het Zweedse [ingenting] op onze blote knieën te danken. Hun plaat Tomhet, Idel Tomhet begint nog aardig met het vlotte "Holiday". Maar al bij het vierde nummer wordt de gedachte dat je er als luisteraar nog zes te gaan hebt welhaast ondraaglijk. Zeurende zang, liedjes zonder kop en staart en zelden voorzien van goede hooks of enig ander experiment. Dank dus, heren [ingenting]. We staan weer even met onze voetjes op de grond. We begonnen er al bijna aan te twijfelen, maar ook de Zweden blijkt muzikale misstappen niet vreemd.

We hadden afgelopen zaterdagavond een jaren '80-feestje van mijn werk. Hierbij mocht je ook verkleed komen als je wilde. Mevrouw Storm trok wat zwarts aan en toupeerde d'r haar en ik trok de strakste broek aan die ik nog had met een vaal hardrock shirtje. Er is niet zo heel veranderd aan ons door de jaren heen. Nu ja, we hebben wat meer vierkante meters stof nodig, dat wel. Voor in de auto op weg naar en van het feestje had ik eerst wat jaren tachtig cd's mee willen nemen, maar besloot uiteindelijk toch wat nieuws, namelijk Hunter Complex, op te zetten. Dat had namelijk ook zo uit de jaren tachtig kunnen komen. De synthpop van dit nieuwe project van Lars Meijer is zo retro, dat ik 'em er bijna van zou gaan verdenken dat Meijer dit al dik twintig jaar op de plank heeft laten liggen voordat hij er mee op de proppen durfde te komen. Als je een paar van deze tracks verstopt had tussen de krakers op een van de New Wave Club ClassX-verzamelaars en niemand zou 'em als verdacht brandmerken. Hunter Complex is door het vernuftig schuiven met lagen tegelijkertijd ijzingwekkend koel als melancholisch ontroerend. Dat eerste komt vooral door de lijzige stem van Meijer, het is er een die mensen best af zou kunnen stoten, maar ik houd wel van dat onderkoelde. Het melancholische zit 'em in geweldige ouderwets klinkende synths die Meijer van stal gehaald heeft. Je krijgt visioenen van OMD, New Order en Kraftwerk en dwaalt zo af op de grotendeels rustig voortkabbelende tracks richting traag dansende zwartgekleden op de dansvloer. Die op het up-tempo "Moonset" uiteindelijk compleet uit hun dak zullen gaan. Voor mijn jaren tachtig feestje was Hunter Complex natuurlijk veel te obscuur en nicherig, maar om te ontgiften van de Bon Jovi's en andere narigheid uit de jaren tachtig die ik die avond voorgeschoteld kreeg was het perfect. En om 'zo' te luisteren overigens ook.

'A cosmic headtrip sounding like Screamin' Jay Hawkins covering MIA, as remixed by Portishead. In a good way', schreef de Britse krant The Guardian over A Killer and a Sufi. Gonjasufi wordt door dezelfde krant ook omschreven als 'Electro-Hendrix'. Elders op internet schrijft een anonieme bron: 'The mad, smokin' offspring of Captain Beefheart & George Clinton'. Allemaal moedige, maar vergeefse pogingen om dit album te duiden en daar ga ik me dan maar niet aan wagen. De maar liefst negentien tracks op dit album, alle onder de drie minuten, lopen in stijl en kleur namelijk uiteen en niet zo'n beetje ook. We horen authentieke indianengezangen, jaren '50 en '60 exotica, Afrikaanse stemmen met Turkse en Iraanse achtergrondzang, lome triphopgeluiden, psychedelische Stooges-gitaren en sensuele Isaac Hayes-ritmes. Onnavolgbaar ontrafeld en stukgeknipt door producers Flying Lotus, The Gaslamp Killer en Mainframe en vervolgens op DJ Shadow-achtige wijze weer aan elkaar gesmeed. Hier en daar schijnbaar onaf en met (bewuste?) schoonheidsfoutjes, wat bij enkele tracks ("SuzieQ" en het qua lichtvoetigheid afwijkende "She Gone") enigszins opbreekt, maar alle tracks tezamen vormen uiteindelijk een bevreemdend, maar uiterst coherent geheel. Bovenop al dat moois komt dan die mysterieuze stem van Gonjasufi. Van duister, zwart, soms gemeen rafelig raspend tot zacht en soulvol praatzingend. Gonjasufi alias Sumach Valentine was in de jaren '90 actief in de hiphop-scene, raakte ernstig verslaafd en vond een uitvlucht in het spirituele. Tijdens een intense yoga-sessie is hij naar eigen zeggen aangeraakt door Jimi Hendrix. Het album gaat over de innerlijke tweestrijd in zijn persoonlijkheid tussen de spirituele Sufi en de kwaadaardige Killer. De bezwerende stem van Gonjasufi en de metaforische teksten geven het album daarmee een ongekende diepte die zich pas na meerdere draaibeurten lijkt te openbaren. De plaat, die op het eerste gehoor overkomt als een kek, eigenzinnig en ultrahip vervolg op DJ Shadows klassieker Endtroducing..., blijkt zich te ontpoppen als een psychologische verkenning van de geest van Gonjasufi met een psychedelische intensiteit van heb ik jou daar. Een bijzondere, persoonlijke ervaring; misschien is dat nog de beste duiding van het meest fascinerende album van het jaar tot nu toe.

De wereld in mijn hoofd is niet groot: het is alsof ik gevangen zit. Af en toe glipt er wel een woord of zin naar binnen, maar de betekenis wordt opgeslokt door de massa. Ik ben namelijk snipverkouden. Ik ben fysiek aanwezig, maar daarmee is alles zo ongeveer wel gezegd. Dit past wel bij Are The Roaring Night, het derde album, van de Canadese The Besnard Lakes. Niet dat zij verkouden zijn. Nee, zij trekken mij naar binnen met hun sferische sfeervolle muziek en laten mij daar meedeinen op de door hen veroorzaakte golven. Ik hoor wel stemmen: van hem, van haar. Het gaat over oceanen en dan word ik alweer meegesleurd door de vloeibare massa. Muzikaal is er geen eenduidige stempel op te zetten: post-rock, shoegaze, psychedelica, folk, maar daarmee dekt het de muzikale lading nog niet. Ik doe mijn ogen dicht en waan me in een andere wereld en onderga het avontuur. Pas als de muziek is afgelopen en ik mijn ogen weer open doe, dan blijk ik weer in mijn eigen wereld te zitten. Ik kan het verhaal alleen niet na vertellen. Het was een prettige reis, maar waar ik was? Ik weet het niet.

Vreemd hoe de menselijke geest werkt. Neem bijvoorbeeld mijn brein bij het beluisteren van Places To Fall Grand Avenue. De vorige cd heb ik ook op File Under beschreven en die kwam gemiddeld uit de verf: niet heel goed, maar zeker ook niet heel slecht. Maar goed, dat kwam misschien wel doordat er toen veel van dit soort rockbands actief waren (Coldplay, Snow Patrol). Het viel me meteen op dat Grand Avenue van deze sound is weggedreven en nu meer rockt dan voorheen. Maar pas toen ik afsluiter "Places To Fall" hoorde, sloeg de bom in, dat vind ik nou echt een lekker nummer: opzwepende gitaar, emotioneel refrein, zo'n nummer dat gewoon klopt. Pas toen begon ik meer interesse te tonen in de andere nummers en ineens bevallen ze me een stuk beter, alsof het plaatje nu wel op zijn plaats valt. Wie beslist er eigenlijk om juist dat nummer nou als laatste op de cd te zetten? Je moet toch met je beste troef openen lijkt me? Ik merk het wel vaker, denk bijvoorbeeld aan "Asleep at the Wheel" op A Strange Education van de Cinematics. Er zal vast over nagedacht zijn, maar voor mij werkt het averechts, ik had normaal de cd niet afgeluisterd. Maar gelukkig heb ik dat wel gedaan, want Places To Fall blijkt boeiend tot het einde!

Ik heb een probleem. Een luxeprobleem, maar toch. Door een nieuwe baan heb ik overdag weliswaar nog steeds tijd om muziek te luisteren, maar het is dan toch vooral achtergrond. ´s Avonds ben ik vaak simpelweg op, omdat ik heel veel meer reis dan voorheen. Daardoor kan ik recensie-cd´s niet altijd de aandacht geven die ik zou willen. Plaatjes die je dan toch nog opvallen, die hebben dan alvast een streepje voor. Zoals Connections van Hazy Malaze. Joh, een hartstikke hip en nieuw plaatje dus? Nou nee, laat ik het houden op hartstikke aangenaam. Want hip is Hazy Malaze voor geen meter. Het is het hobbybandje van Neil Casal, normaal gesproken lid van Ryan Adams´ Cardinals. In Hazy Malaze brengt hij retrorock ten gehore, in de breedste zin van het woord. Dat betekent dat het soms richting southern rock gaat, soms bluesy is, soms iets van Oasis heeft, en in de meer soulvolle momenten zelfs aan Terence Trent d´Arby doet denken. Maar dat steevast met een laidback gevoel en in een productie zoals je die helemaal aan het begin van de jaren zeventig hoorde. Het is heel makkelijk om Hazy Malaze af te doen met een ´heb ik al honderd keer gehoord´, maar net zo makkelijk kun je zeggen dat het hier wel verrekte lekker en ontspannen wordt gedaan. Ik kies voor het laatste. Geen sensatie, wel hartstikke lekker.

Eigenlijk had ik na het eerste nummer wel kunnen stoppen met het beluisteren van dit album want ik was na vier minuten al compleet verkocht. Opener "Stranded" heeft alles wat een perfect nummer moet hebben… sfeervolle pianoklanken aan het begin, een prachtige versnelling naar een melodie die meteen blijft hangen, een refrein met fraaie meerstemmige zang en het mooie zacht-hese stemgeluid van zangeres Anna Persson. Ook de rest van het album biedt veel indiepop pur sang. De onderkoelde zang van Persson is een genot om naar te luisteren en combineert melancholie met een prettig soort positivisme dat vaker te horen is in indiepop uit Zweden, denk maar eens aan een band als Sad Day for Puppets. Veel nummers bevatten sfeervol gearrangeerde strijkers en er is zelfs een verdwaalde klarinet te horen. Tegen het einde wordt het tempo weer wat opgeschroefd met het Ronettes-achtige "Sandy Dunes" en de afsluiter is een prachtige cover van Tobin Sprouts "Small Parade". Soms lijkt het wel of charmante indiebandjes met leuke zangeresjes van de lopende band rollen in Scandinavië, maar Sambassadeur verdient een zeer eervolle vermelding, vooral dankzij Persson. Topalbum.

De 100 Club is een van de meest legendarische clubs in Londen. Al sinds de Tweede Wereldoorlog (ja echt!) hebben bijna alle artiesten van enige naam en faam hier wel eens een deuntje gespeeld. Behalve een hoogtepunt als het beruchte International Punk Festival in september 1976, worden al decennia met gepaste regelmaat Northern Soul allnighters georganiseerd. Bijna ieder jaar worden de bezoekers verrast met een gelimiteerde 7 inch met daarop twee superobscure soulkrakers. Helaas is de oplage nooit hoger dan zo'n 500 exemplaren en dus blijven die nummers even obscuur en moeilijk te vinden als ze al decennia zijn. Gelukkig is nu het dertigjarige jubileum van de 6Ts-avonden gevierd met de release van The 100 Club Anniversary Singles 6TS 1979-2009, waarop de beste singles zijn verzameld. En dat is genieten! Grote namen vind je hier amper, maar wel stampende dansnummers waarvan ik me afvraag waarom dit in vredesnaam geen grote hits zijn geworden in die magische jaren zestig. Iedereen die ook maar een beetje van dit soort nostalgische danskrakers kan genieten, valt zich geen buil aan deze cd. Sowieso heb je dan ook Melba Moore's magistrale "Magic Touch" in supergeluidskwaliteit. Wat wil een mens nog meer?

Ik had in 2007 stille hoop dat de eenmalige reünie van The Dismemberment Plan zoveel energie en positieve respons op zou leveren voor de bandleden dat ze het hernieuwde samenzijn zouden verlengen. Helaas deelde frontman Travis Morrisson na afloop mee dat de band vermoedelijk niet meer samen zou komen, behalve om bier te drinken. Dat was niet het antwoord waar ik op hoopte. We moeten het dus maar doen met surrogaten. Maar dat is niet per se vervelend. Neem bijvoorbeeld So Many Dynamos. In hun muziek zit dezelfde cheeky springerigheid verpakt die The Dismemberment Plan zo geweldig maakte. Bovendien lijkt de stem van Aaron Stovall als twee druppels water op die van Morrisson. Op hun album The Loud Wars geven ze aan de hand van producer en Death Cab For Cutie-frontman Chris Walla er gelukkig wel een eigen draai aan. So Many Dynamos is wat losser in de leer en geeft bijvoorbeeld de synthesizers en elektronische snuisterijen wat meer vrijheid. Soms resulteert dat in een beetje rommelige tracks ("Oh, The Devastation!" bijvoorbeeld), maar grosso modo is het resultaat sprankelende springerige post-punk met een flinke math-rock tic. Zo heeft "Friendarmy" echt een geweldige drive door zijn heerlijk dreinende synth-partij en houden ze het in "Keep It Simple"... eh simpel, maar wel melodieus up-tempo. Het is dan misschien (onbedoeld?) surrogaat, maar ik heb vaak genoeg surrogaat gehoord dat mindere kwaliteit had dan So Many Dynamos.

File Under geeft ism Winston en Rotown enkele setjes van twee tickets weg voor de concerten in die twee zalen. En het enige dat je hiervoor hoeft te doen is dit formuliertje in te vullen.

Twee mannen waarvan ik het gevoel heb dat ze er altijd al waren: Jack Poels en Frank Boeijen. Toch ging de een al solo toen de ander pas met zijn bandje doorbrak. De een is Frank Boeijen. Zijn tiende soloalbum alweer, na ook nog eens twaalf albums met de Groep. Met zo'n oeuvre zou je kunnen zeggen dat het geluid uitgekristalliseerd is. En dat blijkt op Camera. Van de eerste tot de laatste noot totaal Frank Boeijen. De popzalen heeft de man inmiddels achter zich gelaten en optredens vinden hoofdzakelijk plaats in het theater. En dat is te horen. Het venijn is er wel af na al die jaren en hij is eigenlijk ook niet verstaanbaarder gaan zingen in de loop van de tijd. Op zich is dat niet zo erg, want als je beter luistert dan merk je dat Boeijen zich er tekstueel er soms wel heel gemakkelijk van afmaakt. Maar als je het toch al niet van de teksten moet hebben wreekt dan het zich dat de plaat volkomen overgearrangeerd is en daardoor aal- en aalglad is. Wellicht dat dat dit live in het theater goed klinkt, maar op cd werkt het niet.

Dat is heel anders bij Jack Poels. Poels doet als frontman van Rowwen Hèze nog steeds zijn rondjes langs de festivals en de popzalen. En laat zien dat hij daar nog steeds een feestje kan bouwen. Maar Poels kan meer. Hij schreef een aantal gedichten voor dagblad De Limburger en kreeg het idee, dat deze best op muziek gezet konden worden. Samen met Rowwen Hèze-kompaan Tren van Enckevort toog hij zich aan dit karwei en het resultaat is onlangs uitgekomen onder de noemer Herberg de Troost. Het resultaat is heerlijk relaxt. In tegenstelling tot Frank Boeijen laat de muziek, geworteld in de americana, de teksten spreken en blijft het geheel heerlijk luchtig. Natuurlijk, met Poels als zanger neig je al gauw om Rowwen Hèze Light te zeggen, maar daarmee diskwalificeer je dit project. Puike plaat!

Een van de beste aankopen die ik ooit deed was het scoren van de titelloze debuutplaat van Tom McRae voor volgens mij twee dollar. Een schandelijk laag bedrag voor zo'n prachtplaat. Met zijn vorige plaat King Of Cards deed McRae weer een klein stapje verder qua populariteit. Ik snap namelijk niet dat het Tom McRae nog steeds maar niet gelukt is de sprong te maken naar een écht groot publiek. Waar het aan ligt weet ik niet. In ieder geval niet aan kwaliteit van zijn liedjes. Die is op The Alphabet Of Hurricanes ook weer bijzonder hoog en ze krijgen door de prachtige arrangementen extra glans. Neem alleen al het openingsnummer "Still Love You" met zijn simpele wiegende ukelele en lichtvoetige pianowerk waaronder strijkers de boel extra lading geven. Je gelooft daardoor nog meer wat hij zingt. McRae is hier een meester in. Let maar eens op hoe vernuftig hij elkaar afwisselende instrumenten zijn zanglijn laat volgen in het geweldige "Summer Of John Wayne" en er daardoor precies de juiste lading aangeeft. Simpel, maar uitermate doeltreffend. Net als de paukklanken (waarom wordt dat instrument eigenlijk zo weinig gebruikt?) die de track extra diepte geven. Het zijn van die details die me pas naar verloop van tijd op gaan vallen. Dat is een andere kracht van McRae, hij kan - om dat vieze woord maar eens in de mond te nemen - groeiplaatjes afleveren. Zo ging ik na drie, vier draaibeurten in een keer "House Of The Rising Sun" patroontjes terughoren in "Told My Troubles To The River". Dat graven in de songs van McRae is op deze manier een lonende bezigheid. En gezien de tijd die McRae telkens neemt om zijn albums op te nemen, een passende tegenprestratie.

Gaëtan Vandewoude is een bescheiden man. Nergens op zijn debuutplaat onder de naam Isbells is zijn eigen naam terug te vinden. Daar is zijn ego niet groot genoeg voor, vertelt hij. 'Ik wil vooral de muziek laten spreken.' Dan kan het nogal overweldigend zijn als je door de muziekpers in de armen wordt gesloten en vrijwel alleen maar lovende woorden over je schrijft.

Vlak voor het Klub Radar optreden in Tivoli de Helling vertelt Gaëtan hoe de plotselinge aandacht hem aangreep. Dat hij zich er geen houding aan wist te geven als mensen vertelden dat ze zijn muziek goed vonden. 'Ik stond daar heel wantrouwend tegenover. De kritiek zal nog wel komen dacht ik dan.' Later in het interview komt hij er nog eens op terug, hoe snel het de media zijn muziek heeft opgepikt en dat hij zich verbaasde over de positieve reacties in de media. 'Ik werd er zelfs emotioneel van als Geert van Zeal Records mij vertelde dat Radio 1 of Stu Bru iets moois had gezegd en dat De Morgen en De Standaard iets wilden doen. Ik kreeg bijna letterlijk een krop in de keel,' aldus de sympathieke Leuvenaar.

Het effect van tegenspoed in de liefde wil bij een singer-songwriter nog wel eens resulteren in een sombere, ingetogen plaat. Dat is niet de manier waarop Thao Nguyen haar recente liefdesbreuk verwerkt. In de teksten laat Thao horen dat de wrok ten opzichte van haar ex behoorlijk diep zit, maar het gros van de liedjes op haar nieuwe plaat Know Better Learn Faster is zelfs venijnig up-tempo en een stuk ruwer dan op haar vorige plaat We Brave Bee Stings And All. Af en toe krijgen haar songs hier zelfs bijna Pavement-achtige trackjes van, waarbij ze bijzonder klinkt als de vrouwelijke evenknie van Stephen Malkmus. Het maakt dat de Laura Veirs-erlebnis die ik bij haar vorige plaat sterk had, als sneeuw voor de zon verdwenen is. Ik dub nog een beetje of ik dat erg vind of niet, er is immers net een hele sterke nieuwe Veirs verschenen. Veirs is overigens wel weer aanwezig in de achtergrondvocalen. Ook Andrew Bird komt een stukje meefluiten en -violen in het zwierige titelnummer. De toegenomen diversiteit is even wennen, maar toch wordt me later op het album, in het kale "But What Of The Strangers" bijvoorbeeld, duidelijk dat Thao misschien toch beter gedijt in een kalere, minder volle setting. Bizar is hoe ze in verschillende songs haar voormalige geliefde venijnig fileert en zinnen toebijt als 'What Am I. Just A Body In Your Bed', terwijl uiteindelijk in song de trompetten uit je speakers schallen. Daar is meer gebeurd dan uit elkaar groeien, denk ik dan. De resultante is dan ook dat Know Better Learn Faster is een intrigerende manier van je relatie verwerken, maar qua eeuwigheidswaarde schat ik haar vorige album hoger in.

Terwijl ik vroeger kasten met boeken verslond, is tegenwoordig vakantie het enige moment dat ik mezelf tijd gun om een boek te lezen. Ik neem mezelf dat best kwalijk, want boeken lezen deed ik altijd misschien nog wel liever dan muziek luisteren. Nu las ik in iets meer dan een week tijd drie boeken uit. Een boek van normale dikte en twee dikke pillen, waarvan een (A.F.Th's Het Schervengericht) al onaangeraakt op mijn nachtkastje lag te verstoffen. Ik genoot ervan het eindelijk uit te lezen. Als ik lees heb ik wel altijd muziek opstaan. Terwijl ik de bladzijdes verslond van Haar Naam Is Sarah luisterde ik naar Jimmy LaValle's nieuwste plaat A Chorus Of Storytellers. Zijn weemoedige, grotendeels instrumentale post-rock past goed als begeleidende muziek bij de treurige vertelling over deze lange tijd weggemoffelde zwarte bladzijde in de geschiedenis van Frankrijk. Het is helaas(?) ook een beetje de pijnplek waar The Album Leaf al een paar albums lang last van heeft: het slaat al snel door richting achtergrondmuziek als je er niet heel bewust voor gaat zitten om naar luisteren. Ook A Chorus Of Storytellers slaagt er niet in mijn aandacht op te zuigen, maar wel om me weg te laten dromen richting onvermoede richtingen. Daar verandert het feit dat LaValle voor deze nieuwe cd een beroep gedaan heeft op zijn liveband in de studio weinig aan. Het geeft de tracks hier en daar wat meer bite, maar dat gaat 'em dus vooral in de details zitten waar je moeilijk tot door kunt dringen. Pluspunt is dat LaValle met de jaren beter is gaan zingen. Helemaal als violist Matt Resovich hem op tweede stem bijvalt in de vier niet-instrumentale songs, zijn dat prettige momenten. Maar vervolgens drijf je in de zeven tamelijk brave instrumentale tracks weer zo alle kanten op.

Nooit eerder schudde ik vier levende stripfiguren de hand. De vier dames van het Noorse Katzenjammer lijken rechtstreeks weggelopen uit een muzikaal stripverhaal. Poepige jurkjes, bloemetjes in het haar en een grote verzameling bizarre instrumenten. Vooral de gigantische driesnarige bas balalaika zie je zelden op een podium verschijnen.

Sinds de welhaast euforische eerste editie van Into The Great Wide Open verplaatst het luisteren naar Efterklang, dat een van de fijnste optredens gaf dat weekend, me bijna gelijk terug naar Vlieland. Als ik dan ook mijn ogen dicht doe bij het luisteren naar hun nieuwe cd Magic Chairs, dan lig ik niet aan een zwembad in Egypte met een koud biertje aan mijn lip, maar sta ik met Junior zijn verjaardag te vieren door te luisteren naar de fijne muziek van deze Denen. Ik kon het natuurlijk niet laten om Magic Chairs ook te laten horen aan Junior. Vanuit het niets zei hij na een paar seconden: 'Papa, dit klinkt net als de Oompa Loompa's!' Het duurde even voordat bij mij het kwartje viel en ik me realiseerde dat hij doelde op de wonderlijke wezentjes uit de Charlie en de Chocoladefabriek-film die voor het eerst in tijden een nieuw publiek krijgen om voor te zingen. Dat zou Efterklang met de overgang van het fijne Leaf-label naar het roemruchte 4AD ook best eens kunnen gebeuren. Een groter publiek vooral ook. De muziek op Magic Chairs is er in ieder geval klaar voor. Magic Chairs is namelijk het logische vervolg op de meer open en uitbundiger Efterklang-optredens van het afgelopen jaar. Efterklang schuift meer op richting pop, maar combineert dat wel met de grilligheid van vorige albums. De liedjes worden door deze verschuiving overigens - gelukkig - absoluut niet vluchtig. In die valkuil valt Efterklang gelukkig niet. Onderhuids kriebelen de songs ondanks al die mooie liedjes namelijk nog steeds. Het maakt Efterklang wat mij betreft tot een van de fijnste bands van dit moment.