Ik weet niet hoe het u vergaat, maar bij de bandnaam Acacia Avenue denk ik meteen 'Iron Maiden!'. Gezien het label, Lion Music, zou dat ook prima kunnen. Maar nee, Acacia Avenue is melodieuze hardrock en AOR en heeft bar weinig overeenkomsten met Iron Maiden. Eerder met het rockier werk van Toto of met Journey. Het is dan ook het nieuwe bandje van Torben Enevoldsen (Section A). Nou ja, bandje, hij doet het meeste zelf. Behalve zingen, een deel van het bassen en drummen. Voor het zingen heeft hij meerdere heren ingehuurd, allen ruimschoots competente zangers voor het genre, waaronder Tony Mills (TNT) en Geir Rönning (Radioactive). Drummer Thomas Heintzelmann had overigens wel thuis kunnen blijven, want het drumwerk is uiterst strak maar weinig gevarieerd en bovendien ook nog eens akelig droog ingemixt. Een drumcomputer had waarschijnlijk vaak beter geklonken! De samenhang in de mix is ook ver te zoeken, waardoor het weinig dynamiek meekrijgt. Jammer, want de songs zijn weliswaar formule-AOR, maar dan wel met een heel behoorlijke formule als basis. Sterker nog, "Hold On", een swingend Foreignerachtig nummer met een heerlijke orgelpartij erachter, belooft in het begin van het album heel wat meer dan wat er uiteindelijk geboden wordt. En daarmee voldoet Acacia Avenue alsnog aan de belofte van zijn naam. In het Engels staat het namelijk voor een doorsnee middleclass straat in een stedelijke omgeving. In dit geval blijkt dat pijnlijk accuraat.

File: Acacia Avenue - Acacia Avenue
File Under: Vinexrock
File Audio: [AcaciaSpace]

Love Is All heeft met hun derde album Two Thousand And Ten Injuries maar een halve minuut nodig om mij blij te maken. Heel blij. De stuiterende punkpop van de openingstrack, "Bigger Bolder" heeft het helemaal. Een scherp staccato riffje met repeterend hobbeltje op een 8-bits orgeltje grijpt me bij de kladden en laat me niet meer los. En dan die meisjesstem van zangeres Josephine Olausson, scherp en knerpend als een krolse poes: hier is geen weg meer terug. En verdorie, dat gaat het hele album zo door. Elk van de twaalf nummers op dit album heeft zo'n hook met ultra-scherpe weerhaakjes. Slimme uitheemse ritmes, krassende postpunk-gitaren, ongegeneerde papadapapapa-koortjes zoals in de single "Kungen": elk nummer is een feest en onweerstaanbaar sexy. Alsof Bow Bow Wow terug is en nu Love Is All heet. Net zo knap, maar dan slimmer, volwassener en met ietsje meer inhoud. Bigger en bolder, inderdaad. Deze Zweden halen dikke likken mosterd bij de Britse new wave, postpunk en rudegirls van vroeger, maar haken net zo makkelijk aan bij de Amerikaanse indie van modernere tijden: The Strokes, Vampire Weekend, Yeah Yeah Yeahs en Santigold. Mijn zomer is begonnen.

File: Love Is All - Two Thousand And Ten Injuries
File Under: De zomer is begonnen
File Video: [Kungen]
File Audio: [MySpace]

Met zijn tweede cd Roll With You verraste de Eli ‘Paperboy' Reed niet alleen mij, maar vriend en vijand. Ik verbaasde me erover dat achter zijn sound een heel normale blanke gitarist verstopt ging. Ik verwachtte eerlijk gezegd eerder de kleinzoon van James Brown, maar wel eentje die ook nog goed gitaar kan spelen. Reeds nieuwe cd Come And Get It versterkt dit alleen nog maar verder. De manier waarop hij het koperwerk van zijn begeleiders laat schetteren en gebruik maakt van heerlijke achtergrondkoortjes in zijn retrosoul had ‘em nog niet eens zo lang geleden geknipt gemaakt voor een label als Motown of Stax. Hij doet dit overigens (en gelukkig) voorbeeldig. Het ontaardt nergens in een kitscherige hommageshow. Het enige nadeel dat er hooguit aan zijn songs kleeft, is dat de verrassing erin ver te zoeken is. Maar de overtuiging waarmee een song als "Name Calling" gebracht wordt, is zo vol puur enthousiasme en met zo'n hoge meezingfactor dat alle mogelijke kritiek die je daar eventueel op zou kunnen hebben al snel als sneeuw voor de zon verdwijnt. Neem bijvoorbeeld titelsong "Come And Get It"; zo'n pure Motown-song heb ik in ieder geval in tijden niet gehoord behalve dan op een verzamelaar van ouwe meuk. Geinig is ook dat Reed in ziet dat je een plaat niet dood moet laten bloeden, maar gerust in het afsluitende nummer nog even al remmen los mag laten. "Explosion" giert op duizelingwekkende snelheid in krap drie minuten plankgas door, waarbij diepe klanken van de saxofonen dienen als de stevige basis die er voor zorgen dat je als luisteraar nog meer een rollercoasterride gevoel krijgt. Na afloop zeur je je als een verwend kind gelijk of je nog een keer mag.

File: Eli "Paperboy" Reed - Come And Get It!
File Under: Tells you what you wanna hear
File Audio: [MySpace]

Toen ik The Tiny in het voorprogramma van Anna Ternheim zag in de kleine zaal van Paradiso, ging hun optreden een beetje langs mij heen. Grote kans dat dat kwam door de hooggespannen verwachtingen van het zien van Ternheim overigens. Hoe anders is het nu ik luister Gravity & Grace, de derde cd van het trio Ellekari Larsson (zang/toetsen), Leon Svensson (cello) en bassist Johann Barthling. Gelijk bij het openingsnummer "Last Weekend" ga ik volledig voor de buil. Een prachtig liedje dat ontroert door zowel het vertelde verhaal als door de verfijnde melodieën en orkestratie. Voeg daarbij de dramatische stem van Larsson, die een kruising is tussen Bette Midler en Kate Bush, maar met een gezonde doses Scandinavië d'rbij, en je hebt een ongegeneerd janknummer als resultaat. De arrangementen van Rustin Man helpen hier ook nog flink bij. Misschien is modern klassiek dan ook wel een betere naam voor Gravity & Grace dan indie of pop. Wie een sonnet als "I Close My Eyes" (zonder meer een van de beste nummers van de cd) zal horen, zal mijn idee van ‘klassiek' zeker bevestigen. Zonder daarmee aan te willen geven dat The Tiny heel moeilijk te grijpen is. Integendeel, de liedjes zijn sterk melodieus en de verhalen die Larsson vertelt intrigeren mij, als notoire negeerder van teksten, in sterke mate. Gravity & Grace verscheen overigens vorig jaar al in thuisland Zweden, maar dat is helemaal niet iets om om te treuren, want wij krijgen namelijk een bijzondere bewerking van Ramones' "Pet Sematary" als bonustrack. Het duurde bij mij bijzonder lang voordat het kwartje viel. Dat zijn wat mij betreft de beste covers. Een verrassende afsluiting van een bijzonder boeiende cd.

File: The Tiny - Gravity & Grace
File Under: Boeiend op het randje van klassiek
File Audio: [MySpace][Gratis Download]

Mooi is dat. Nog voordat ik mijn linker oordopje in mijn oren heb kunnen doen heb ik al het eerste nummer ("Arty Farty Bullshit") van Rene SGs derde studioplaat gemist. En voordat het tweede erin zit is het tweede nummer ("Fuck People") ook al voorbij. Het mag duidelijk zijn, die titel Speedcola, die heeft Rene niet voor niets aan deze plaat gegeven. Als Peter Pan zichzelf mag betitelen als speedrock, dan kunnen we Rene SG met een gerust hart hyper speedrock noemen. Als een eekhoorn na drie flesje energiedrank raggen de drie zich in iets meer dan achttien minuten door evenzoveel tracks. Dat komt mooi uit, want zo heb je bijna geen tijd om je te storen aan de banale teksten. Nu denk je natuurlijk, dan zal dat Speedcola natuurlijk wel een flauw staaltje van een achttien in een dozijn liedjes zijn. Nou dat zal je nog tegen vallen. Rene SG bewijst namelijk wat al lang bekend was: ook in eenminutenliedjes kun je prima verrassend uit de hoek komen. Neem bijvoorbeeld de hommage aan Pantani ("Viva Pantani") waarin geknutseld wordt met cartoongeluiden. Of "Party Hardy" dat opgebouwd lijkt uit een gitaarrif losjes gebaseerd op 2 Unlimiteds "No Limit" en Nirvana's "Smells Like Teen Spirit" waarin plotsklaps een vette partybeat binnen komt denderen. En de manier waarop ze een bluesy knipoog aan het einde van "110 Speed Blues" erin weten te drukken is gaaf. Variatie genoeg dus. Bovendien weten ze zelfs met alleen de zinnetjes ‘So… What The Fuck', ‘So Fucking What' en ‘What The Hell' nog wat tof smoezeligs te maken in het afsluitende nummer "What The Fuck". En als je dat niet wilt horen, dan is dit gelijk de kristalheldere duidelijke boodschap aan je: So fucking what. Daar is geen speld tussen te krijgen.

File: Rene SG - Speedcola
File Under: Gas d'r bij
File Audio: [MySpace]

Mocht ik er ooit aan toekomen om een lijstje te maken met mijn beste concerten ooit, dan zal het adembenemend mooie, akoestische concert van Natalie Merchant in Paradiso in 2002 ongetwijfeld in de hoogste regionen eindigen. Vervolgens trakteerde de voormalige frontvrouw van de 10.000 Maniacs ons in 2003 op de geslaagde verzameling folky songs The Carpenters House Daughter. Daarna kwam het lange wachten. Merchant besloot zich terug te trekken en zich aan het moederschap te wagen. Ik had eigenlijk de hoop al opgegeven dat er ooit nog nieuw werk van haar zou verschijnen. Gelukkig bleek ik het bij het verkeerde eind te hebben en is er wel degelijk een nieuw album verschenen. Leave Your Sleep heet het. Vijf jaar lang heeft ze eraan gewerkt en er doen meer dan honderd muzikanten op dit dubbelalbum mee. De zesentwintig songs zijn interpretaties van gedichten waar ze in die periode research naar deed. Toen ik voor het eerst hoorde van dit ambitieuze projekt, vreesde ik dat het wel eens het scenario voor een pretentieus, grotesk gedrocht zou kunnen zijn. Het zal niet de eerste keer zijn geweest dat een artiest zich daarin verslikt. Merchant heeft dat echter voorkomen door de juiste keuzes te maken. Literaire hoogstandjes wisselen zich bijvoorbeeld moeiteloos af met eenvoudige kinderversjes, die overigens inclusief achtergrond-informatie over de schrijver in het fraaie, bijgesloten boekwerkje na te lezen zijn. Daarnaast besloot ze alles live in te laten spelen. En last but not least is daar natuurlijk haar stem die zo kenmerkend is dat het zich perfekt als verbindend element leent. Muzikaal gezien beweegt ze zich soepel door een veelheid aan stijlen - van klezmer en New Orleans jazz tot sobere folk en reggae - zonder dat het in een ratjetoe verzandt. Toch heb ik een tweetal persoonlijke puntjes van kritiek: ik mis de in mijn ogen gouden combinatie van alleen Merchants stem plus piano en het wat expirimentelere geluid wat in het verleden juweeltjes als "Golden Boy" opleverde. Tevens kan ik me voorstellen dat het niet ieders kop kruidenthee zal zijn doordat het overgrote deel een 'traditioneel' muzikaal jasje heeft gekregen. De om onduidelijke redenen uitgebrachte, enkele CD-versie met een selektie van zestien songs kan men overigens links laten liggen, omdat daarop wonderschone songs als "The Land Of Nod" en "Indian Names" ontbreken.

File: Natalie Merchant - Leave Your Sleep
File Under: Aangenaam wakker worden
File Audio: [My Space is under construction, dus dan maar deze]
File Video: [Diverse filmpjes op haar site]

Storm
65daysofstatic - We Were Exploding Anyway

Ewie
Paul Weller - Wake Up The Nation versus Arthur Adam - Awake.

Ludo
Badly Drawn Boy - Is There Nothing We Could Do?

Gr.R.
Josh Ritter - So Runs The World Away

Ramon
Love Is All - Two Thousand And Ten Injuries

Prikkie
Jeff Watson - Lone Ranger

DubbelMono
Josh Ritter - So Runs the World Away

André
Allison Crowe - Spiral

Slim ventje hoor, die Steve Vai. Eerst brengt 'ie een live-cd uit en een dvd met meer tracks dan op de cd. Tegelijkertijd vertelt 'ie er bij dat de extra songs op iTunes te krijgen zijn, maar niet op cd uitkomen. Tegen de tijd dat de fanatieke fans braaf allemaal de digitale downloads hebben gekocht, brengt 'ie het alsnog uit op cd. Waar andere bands hun grootste fans koesteren, denkt Vai vooral na over hoe hij ze het meeste geld uit de zak kan kloppen. Eerlijk gezegd zou ik het heel begrijpelijk vinden als u nu zegt dat die Vai de boom in kan en u deze cd niet meer gaat aanschaffen. Alleen is deze cd wat mij betreft beter dan Where The Wild Things Are. Aanvankelijk stond veel van dit materiaal niet op de cd omdat het al eerder op live-cd's verscheen. Maar ja, daar staat dus wel het beste van Passion & Warfare tussen: "The Audience Is Listening", "Liberty", "Answers" en "For The Love Of God", vier van de beste songs uit zijn oeuvre. De laatste drie vormen zelfs de afsluiting van dit album en alleen dat trio maakt dit album al de moeite waard. Maar ook de twee violisten komen veel beter aan bod dan op het eerste album, zoals bijvoorbeeld op "Apples In Paradise" en "The Crying Machine". "Beastly Rap" is een dialoog tussen Steve Vai en drummer Steve Colson voorafgaand aan "Earthquake Sky", de drumsolo met draagbaar drumstel. Al met al is deze cd voor mijn gevoel veel beter uitgebalanceerd dan Where The Wild Things Are. Of dat iets over Steve Vai's beoordelingsvermogen zegt of over dat van mij, mag u zelf gaan uitvissen. Dit is in elk geval mijn favoriet.

File: Steve Vai - Where The Other Wild Things Are
File Under: The Grass Is Definitely Greener On The Other Side

Eind jaren negentig van de vorige eeuw reden Chris Anderson en Thomas Hien in een busje door Groot-Brittannië met hun reizende kookshow ‘Cook Au Van'. Ze speelden muziek en kookten voor handenvol Britse beroemdheden en politici. Het busje bestond uit en was gevuld met allerlei gevonden voorwerpen, kunst en had een werkende bar. De muziek bleef echter trekken en Chris en Thomas stalden hun busje en keerden terug bij de muziek. Land of Sea is hun debuut. We horen een lekker Amerikaans klinkend duo, goed op elkaar ingespeeld en bij vlagen prachtig meerstemmig zingend. De banjo huilt zo nu en dan om de wegtrekkende winter en de bronstige bariton van Chris (of Thomas, geef toe, wat doet het ertoe) vult de steeds langer wordende voorjaarsavonden. Toch wringt hem ergens de schoen, namelijk bij de liedjes zelf. Die zijn niet goed. Het enige bekroonde liedje van de plaat, "Take These Thoughts", is een voortstruikelend schetsje waarin zoals gezegd samenzang en spel dik voor elkaar zijn maar de luisteraar nauwelijks geboeid wordt. De artistieke armoe wordt aan het eind van de plaat - met het opgewekte "Horse In The Sky" - nog een beetje gered, maar dan ligt de achilleshiel van Chris and Thomas al gevaarlijk bloot.

File: Chris and Thomas - Land Of Sea
File Under: Zomeravond-americana met sterk spel en magere liedjes
File Audio: [C&T-Space]
File Video: [YouTube]

Zingen in de taal of dialect waarin je jezelf lekker bij voelt. Het lijkt me per definitie een verstandige beslissing. Jos Hol komt zo te horen uit het Noorden van Limburg. Ik kan althans nog volgen waarover hij in zijn Limburgs over zingt. Onderhuids is Jos Hols eerste solo-cd en kennelijk had hij vijftig jaar nodig om deze stap te zetten. Hol bezingt op dit album recente levenservaringen, maar ook uit het grijze verleden. Zoals zijn rol als Jezus (in 1995) in het passiespel wordt bezongen in het liedje "Jezus Aan De Maas". Hol schreef alle nummers, hier en daar met wat hulp, en zingt ze met zijn prachtige stem zelf. Als begeleiding heeft hij niet de minsten weten te vinden, zoals de geweldige gitarist BJ Baartmans (die ook de productie op zich nam) en toetsenist Mike Roelofs. Samen met andere muzikanten, zoals een aantal strijkers die het soms een orkestraal tintje meegeven, zorgen ze voor een relaxte luisterplaat met gevoelige liedjes. Hopelijk weet hij, zoals ook Gé Reinders, grond onder de voeten te krijgen buiten Limburg. Zijn album mag namelijk gehoord worden, ook buiten de 'landsgrenzen'.

Hette Gubbels brengt onder de naam Hette ook zijn eerste solo-album uit: Frozen Grass. Hette komt niet uit Limburg, maar uit Groningen. En dus doet hij het in zijn moerstaal. Dat doet hij echter slechts een liedje lang op het het folky "Jild". En dat is jammer. Niet zozeer omdat ik nou zo'n liefhebber ben van het Gronings. Ik vind het lastig te volgen, maar het geeft vooral een originele draai aan de nummers. Hij koos echter voor Engels als voertaal en behalve de originaliteit had hij dit wat mij betreft beter niet kunnen doen. Het is namelijk nogal steenkool Engels, en dat stoort mij behoorlijk. Dat is jammer, want ondanks dat ik niet alles even goed vindt, zijn er toch echt sterke tracks. Vooral tegen het eind van de cd, zoals in "In A Free Land" waar een boeiende gelaagdheid te horen is zoals we die kennen van Sufjan Stevens. Of in het aansluitende "Final Tune" dat een knipoog lijkt naar The Beach Boys. De productie van Tijdo Groeneveld, die ook de nodige instrumenten op dit album bespeelt, is helder. Dit maakt van Frozen Grass een aardige plaat, maar er had meer ingezeten en dat is altijd jammer om te moeten concluderen.

File: Jos Hol - Onderhuids
File Under: Limburgs, niet alleen voor Limburgers
File Audio: [Check zijn eigen luisterpaal]
File Video: [Noeëts Mier Zinge][Jezus Aan De Maas]

File: Hette - Frozen Grass
File Under: Voortaan niet meer in het Engels a.u.b.
File Audio: [MySpace]

Danny Bryant schijnt ooit een wonderkind geweest te zijn. Als nog-geen-dertiger heeft hij dan ook al zeven albums op zijn naam staan. Het zevende, Just As I Am wordt de komende dagen in Nederland gepresenteerd. Het artwork getuigt helaas niet van inventiviteit, met een matige foto en grijs, grijs en grijs als belangrijkste kleuren. Het verbaast me dat ik nooit eerder van Bryant gehoord heb, want hij is een bluesrocker die in mijn straatje past. Een straatje ergens tussen Gary Moore en Walter Trout, dus in een goede buurt, zal ik maar zeggen. Trout speelde ook al eens mee op een van Bryant's platen. Vooral als Bryant de gitaar flink laat janken is het genieten geblazen. De langzamere songs zijn vooral door zijn zang niet helemaal mijn ding. Het klinkt daar als een John Hiatt die niet helemaal zeker is van zijn eigen vocale kwaliteiten, als u begrijpt wat ik bedoel. Bryant is trouwens een bewonderaar van Hiatt, getuige de cover van "Master Of Disaster". Al niet een van de sterkste songs van Hiatt, en deze cover voegt daar niet zoveel aan toe. "Master Of Disaster" is trouwens wel representatief voor het album, in die zin dat de nummers allemaal degelijke bluesrockers zijn maar tegelijkertijd ook een tikkie voorspelbaar. Ik vermoed dat dat de reden is dat ik niet eerder van Bryant gehoord had: het klinkt allemaal heel behoorlijk en de man kan beslist gitaarspelen, maar tegelijkertijd komt hij - in elk geval op dit album - creativiteit tekort voor de sprong naar de A-divisie. Of zou hij zo'n bluesrocker zijn die pas op het podium zijn ware aard laat zien? Afgaande op dit album sluit ik dat zeker niet uit.

File: Danny Bryant's RedEyeBand - Just As I Am
File Under: Wonderkind in de middenmoot
File Audio: [BryantSpace]

Die Rick Rubin. Was vroegah, toen ik nog jong en knap was, al baanbrekend en trendsettend in zijn werk als producer. En dat blijft hij, zoveel jaar na dato, nog steeds. Wellicht niet meer in zijn crossover tussen metal en hiphop, maar wel in zijn keuze van artiesten. Of beter gezegd, in zijn werk om uitdovende carrières van ooit grote artiesten weer een nieuw leven in te blazen. Dat bleek succesvol en dus krijgt het navolging. Onder andere door Will Sheff van Okkervil River. Uit Austin. Die besloot de studio in te gaan met cultheld Roky Erickson, voormalig frontman van de band met een van de beste bandnamen ooit: 13th Floor Elevators. Met deze band vond Erickson de Psychedelische Rock zo ongeveer uit en als je de biografie van de man leest, begrijp je wellicht waarom hij er zo goed in was. Zijn levenswandel was psychiatrisch instituut in en uit, en legendarisch is het verhaal dat hij zijn TV oorverdovend hard zette om te kunnen slapen. Zo hoorde hij de stemmen in zijn hoofd niet. Zijn songteksten zijn dan ook beslist niet alledaags. Ook niet op True Love Cast Out All Evil, het resultaat van de samenwerking met Okkervil River en Ericksons eerste plaat in vijftien jaar! En het is een wonderbaarlijk plaatje. Sheff hoorde al snel dat het materiaal uitstekend was en heeft vervolgens het beste bij Erickson boven weten te halen. Het levert een plaat op die muzikaal wellicht niet zo psychedelisch is, maar eerder een dwarsdoorsnee is van vijftig jaar Amerikaanse popmuziek. True Love Cast Out All Evil doet namelijk vaak denken aan het betere werk van mannen als Randy Newman, John Hiatt en Paul Simon. En daar waar de nummers erom vragen laat Okkervil River horen dat ze ook een puik psychedelisch randje hebben. Erickson is puik bij stem en ontspannen, maar laat vooral horen dat hij, op zijn ouwe dag, rustig in een adem genoemd kan worden met de groten van het betere Amerikaanse songschrijverschap. Daarmee kunnen we uit de grond van ons hart zeggen: Welkom terug Roky!

File: Roky Erickson with Okkervil River - True Love Cast Out All Evil
File Under: Puike plaat!
File Audio: Roky Space

Het lijkt wel of menig recensent niet echt goed heeft geluisterd naar de twee eerste albums van onze Belgische vrienden van Mintzkov. Steeds weer lees ik dat de toevoeging van elektronica op nieuweling Rising Sun, Setting Sun een nieuw element zou zijn. Het zou de invloed zijn van producer Jagz Kooner (o.a. Radio 4, Reverend and the Makers, Manic Street Preachers). Onzin natuurlijk. Alsof toetsenist Pascal Oorts op die voorgaande albums uitgebreid uit zijn neus zat te dineren. Hooguit is de elektronica wat evidenter aanwezig, nu de productie nog scherper en doeltreffender geworden is. Dat geldt ook voor de band. Geen tijd voor neuspeuterij, hier is een band volledig aan de bak. De adrenaline-verhogende, doorstampende rock zoals we die van Mintzkov reeds kenen, richt zorgvuldig en mist zelden haar doel. Zelfs nu het grootste geheime wapen, de puike backingvocalen van Lies Lorquet, minder dan voorheen wordt ingezet. Zolang ze nog steeds laat horen dat ze de coolste bassiste sinds Kim Deal is, hoor je mij niet klagen. Dan zal ik verder ook niet zeuren over het feit dat de stem van zanger Philip Bosschaerts best wel lijkt op die ene zanger van grote Belgische broer dEUS. Overbodige informatie. Rising Sun, Setting Sun is gewoon een hele fijne plaat van een groep goed elkaar ingespeelde muzikanten die heel goed weten wat ze willen, maar vooral ook wat ze kunnen.

File: Mintzkov - Rising Sun, Setting Sun
File Under: Aim for the eyes and shoot
File Audio: [Mintzkov Space]
File Video: [Opening Fire]

Aan de overkant van de grote plas is hij al ruim een half jaar uit, maar pas nu komt hij in Europa uit, de nieuwe Built To Spill. Toch best een beetje tragisch voor een band van dit kaliber, want de band is een van de weinige doorzetters van de jaren '90 die nog steeds relevante platen uitbrengt. Al lijkt het op een steeds bescheidener schaal te worden, hoewel de band rond zanger/gitarist Doug Martsch natuurlijk nooit echt buiten het Vera-circuit is doorgebroken. Maakt verder niet uit aangezien There Is No Enemy weer van dezelfde kwaliteit is als de rest van hun plaatwerk. Doordachte gitaarrock, met die typerende stem van Doug Martsch, een steeds duidelijker country-feel (zoals in het relaxte "Nowhere Lullaby"), hier en daar een forse gitaar-exercitie (zoals in "Good Ol' Boredom"), en af en toe een venijnige uitbarsting (zoals in het korte "Pat"). Built To Spill is en blijft een band met een eigen, zeer herkenbaar geluid en There Is No Enemy is wederom gewoon een prima plaat, waarmee de heren weer een goed excuus hebben om weer een toertje te doen. Zodat ik ze ongetwijfeld weer eens in Vera kan zien.

File: Built To Spill - There Is No Enemy
File Under: Weer zo'n prima Built To Spill-plaat
File Audio:[MySpace]

Bij A Place to Bury Strangers heb je niet lang nodig om te bedenken waar deze New Yorkse band de mosterd vandaan haalt. Opgefokte drums, overstuurde gitaren die muren van feedback optrekken met daaroverheen monotone zang. Het is overduidelijk dat de band goed heeft geluisterd naar bands als The Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine.

A Place To Bury Strangers is in feite een voortzetting van Skywave. Met deze band timmerde zanger en gitarist Oliver Ackermann jarenlang aan de weg in zijn oude thuishaven Fredericksburg, Virginia. Tevergeefs. De genadeloze gitaarherrie van Skywave viel niet in goede aarde en op veel waardering hoefde de band dan ook niet te rekenen. "Bij optredens bekogelde het publiek ons vaak met flessen en andere zooi. We werden dan regelmatig de club uit gegooid. Het leek erop dat we ertoe veroordeeld waren die muziek alleen maar voor onszelf te spelen", vertelt Ackermann over deze tijd.

Lees verder..

Het is al haar derde album en het persbericht verzekert me dat de voorganger niet van blogs was af te slaan. Toch is Better Than Wages de eerste plaat van Astrid Swan (echte naam: Astrid Joutseno) die mijn cd-speler bereikt. Hoewel haar carrière volgens datzelfde persbericht van start ging met behulp van Jimi Tenor, klinkt het alsof ze nog niet goed weet welke kant het op moet met haar muziek. Ze heeft niets van het melancholische dat zo vaak (te vaak?) geassocieerd wordt met het hoge noorden, maar vooral een goed gevoel voor vrolijke pophooks. Alle liedjes worden aangekleed met hippe geluiden en dat laat de balans nog al eens de verkeerde balans op slaan. In het o zo stoere "Your Bitches" klinkt het nog als ouderwetse glamrock, in "Blooms" en "Status Upstate" zitten we in Editors-territorium en in "Unrelated" horen we alle electrodames van dit moment. Nu heb ik niets tegen electro, maar de semi-ballade "Finland in November" (een opsomming van alle steden die ze aandeed en wat die met haar deden) laat haar als een liedjesschrijver horen die niet zoveel opsmuk nodig heeft. Kiezen dame, dat is wat je moet doen: je kunt je band wel stoer The Drunk Lovers noemen en flirten met recht-voor-z'n-raap-teksten, maar als je mooie liedjes wilt maken, doe dat dan. Zonder jezelf te verbergen achter verkeerd gekozen, al te hippe versieringen.

File: Astrid Swan - Better Than Wages
File Under: Lady Gaga of Chrissie Hynde?
File Audio: Unrelated
File Video: 2000-2010 (I'm Not Even 30)

Eindelijk was het moment daar dat FileUnderaar Dennis en ik in staat waren om onze agenda's, levens en overige toestanden zo ver synchroon te krijgen dat we lang genoeg met z'n tweeën op één plaats zouden zijn dat het er echt op leek dat er een......London Calling-voorjaarseditie-voorbeschouwing voor elkaar kon komen! (aargh dat was pijnlijk zeg).

Over pijnlijke dingen gesproken. Als ik even terugdenk aan mijn verslag van de 2009-editie, kan ik er niet omheen mezelf ongelooflijk uit te foeteren omdat ik toen The XX heb overgeslagen! Stom, stom, stom! Ondertussen is het (nu) drietal wel degelijk gepromoveerd naar mijn lijst van leuke bandjes en gezien de File Under-jaarlijst 2009 zijn de beter (dan ik) oplettende FU-schrijvers me al lang voorgegaan.

Lees verder..

IJsland heeft wat goed te maken, dat is wel duidelijk. Op deze soloplaat doet de zanger van Sigur Rós een aardige poging. Met die hoes en de eerste paar nummers lijkt zijn missie duidelijk: Jónsi doet een Mikaatje. Of, zo je wil, een Patrick Wolfje. Iets met een dandyeske soloplaat in elk geval. Op momenten op zijn slechtst zelfs iets à la The Killers, want voor het eerst is Jónsi bijna mee te neuriën. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Enerzijds is het een verademing en een consequent gevolg van het immers ook steeds toegankelijker geworden geluid van Sigur Rós. Anderzijds was de magie van Jónsi juist dat hij ongrijpbaar was, dat hij met zijn unieke elfenstem euforie en "verheffing" in liedjes weet te brengen (ik leen het woord maar even van Goddeau). En juist dat handelsmerk hoor je hier niet, want op Go klinkt Jónsi teveel dichtgesmeerd met strijkorkesten en effecten die allemaal precies even hard klinken. Aan de liedjes zelf ligt het niet. Naar het einde toe probeert Go alsnog dat ijle Sigur Rós-gebergte te worden waar strijkers en noise als hete lava van de rotsen afdruipen terwijl Jónsi's zang in de omgekeerde richting hemelwaarts glijdt, maar in plaats van op de Eyjafjallajökull zitten we eerder in de Schotse hoogvlakten. Ook mooi hoor, maar niet even ruw, niet even imposant. Het verschil zit hem echt puur in de productie, want wie exact dezelfde liedjes live hoort beleeft opnieuw die verre reis, die betovering, die pure emotie, de extase die Sigur Rós zelf ook zo bloedmooi maakt. Dát is de kracht van Jónsi. En dat een paar willekeurige YouTube-bootlegs beter klinken dan deze cd is een flater van de eerste orde.

File: Jónsi - Go
File Under: Vulkanen moet je live zien
File Audio: [MySpace]

In het mapje 'Nieuw in 2010' in mijn muziekprogramma op de computer wordt het debuut van Mother-Unit uit Eindhoven gevolgd door de laatste plaat van Motorpsycho, Heavy Metal Fruit. En toegegeven, dat is geen slechte keus van het alfabet. Zo zit Mother-Unit op Stickman Records, het label dat in eerste instantie opgericht is om het werk van Motorpsycho uit te geven, maken de Eindhovenaren jaren '70 geïnspireerde psychedelische rock en doen ze dat in in vier nummers waarvan slechts een minder dan tien minuten klokt en allen met een eigenwijze eigen draai. Dan is de lijn naar Motorpsycho, ook zonder het alfabet, al snel gelegd. Mother-Unit is een band van de epische atmosferische stukken die draaien rond een wederkerende maar voortdurend uitbouwende riff waarom heen een licht kabbelende oceaan aan effecten, bleeps en blops langzaam maar gedegen wordt uitgebouwd tot enorm golfslagbad. Deze heren weten hoe de luisteraar bij de les te houden, te boeien en te verrassen. En eerlijk, dat mag niet verbazen. Dit is namelijk geen net beginnend schoolbandje. Iedereen die nog niet over het opbreken van 35007 (of Loose) heen is, kan de tranen vegen. Mother-Unit is namelijk het nieuwe project van Loose gitarist Bertus Fridael die met dit gezelschap de lijn van zijn oude band vrolijk doorzet. Niet dat Mother-Unit doodleuk 35007 twee is, maar de oude fans kunnen hier zeker hun baard op schudden. 45 minuten die grooven als de beste en geen moment gaan vervelen. En die, voor de mensen die het zelfde alfabet in hun computer hebben als ik, daarna heerlijk overgaat in de nieuwste Motorpsycho. Ik voorzie een tourcombinatie op basis van mijn alfabet, en daar word ik nu al wild van.

File: Mother-Unit - Brain-Massage
File Under: Instrumentele psychedelische stoner in de breedste zin van de term
File Audio: [MySpace]

Ik meende dat de titel Memoirs at the End of the World gejat was van een boek. Mijn geheugen liet me echter in de steek, begin jaren negentig had Michael Cunningham veel succes met de roman A Home At the End of the World. Wat heeft het met de muziek te maken van The Postmarks? Eigenlijk niet veel maar toch wel iets, Cunningham greep met zijn roman terug naar die rustige overzichtelijke wereld van de jaren zestig en precies dat doen deze indiepoppers met hun songs ook. Licht orkestraal, melodieus, bijna melodramatisch en met de wortels stevig in jaren zestig zijn de songs die overtuigend gezongen worden door de Oekraïense Tim Yehezkely eigenlijk allemaal potentiële hitsingles. Opvallend is toch wel dat de songs bijzonder smaakvol en slim zijn gearrangeerd met vleugjes strijkers, scheutjes soulvolle blazers en een ruimtelijke productie waarin de muziek echt tot leven kan komen. The Postmarks klinken enthousiast en wat minder neuzelend dan bijvoorbeeld Belle & Sebastian. Als hier en daar het songmateriaal niet weet te sprankelen lukt het ze zelfs dat enigszins te verhullen door de prachtige sound van een album dat alleen maar doet verlangen naar meer van The Postmarks.

File: The Postmarks - Memoirs at the End of the World
File Under: Meer graag
File Audio: [MySpace]
File Video: [No One Said This Would Be Easy]

Yen Harley heeft 315 fans en eentje daarvan ben ik. Althans dat valt te lezen op hun Facebook. Eigenlijk kende ik de band niet, maar een vriendelijk verzoek of ik fan wilde worden, kon ik - braaf als ik ben - niet weigeren. Voordat ik fan werd, heb ik nog wel even geluisterd of het geen al te grote crap was. Dat viel kennelijk mee. Toch had ik geen beeld meer hoe de band rond singer-songwriter Lukas Batteau zou klinken tot ik The Substance Of Things toegestuurd kreeg. In hun bio hebben ze het over 'alternatieve rock met een flinke dosis '90 grunge'. Die grunge zit hem vooral in af en toe een zacht grommende gitaar en in het Amerikaans klinkend geluid. Of misschien hoort men het in Batteau een evenknie van Eddie Vedder. Ik hoor vooral een degelijke licht alternatief klinkende rockband die weet hoe het spel gespeeld wordt. En dat kun je lezen als een compliment. Het is radiovriendelijk en met goede marketing moet er minimaal een hitje inzitten, want hier is volgens mij een (grote) markt voor is. Ikzelf vindt het allemaal wel erg braafjes en het mag spannender en minder voorspelbaar. Spanning en het onverwachte mis ik ook bij bands als Di-rect, en die doen het commercieel toch erg goed. Op de touragenda van Yen Harley staan diverse optredens in Duitsland, en als hun muziek daar aan zou slaan dan opent zich een hele grote markt. Als dit nou zou lukken of op onze eigen markt dan kan ik in ieder geval zeggen dat ik er als 'fan' vroeg bij was.

File: Yen Harley - The Substance Of Things
File Under: Let op: potentie om groot te worden in en rond Nederland
File Audio: [MySpace]
File Video: [Hun eerste single van dit album, hier live: Call It Love][Holes In The Sky]

Het lijkt soms wel of Will Oldham zich lekkerder voelt als hij met anderen kan samenwerken, dan wanneer hij in zijn eentje een plaat opneemt. Nog maar net heeft hij een remix van "I Feel Better" van electropoppers Hot Chip gemaakt voor Record Shop Day (dat dan ook de omineuze titel "I Feel Bonnie" meekreeg), of er ligt een volledig nieuw album te wachten. Deze keer opgenomen met behulp van The Cairo Gang, een duo dat ook al meespeelde op Bonnie 'Prince' Billy's The Letting Go en Lie Down In The Light. Voorman Emmett Kelly maakt overigens ook deel uit van de liveband van Bonnie Billy. Het resultaat van deze veel verder gaande samenwerking is genuine Will Oldham: kaal en intens, gedomineerd door spaarzame gitaren en een enkele drumveeg. Wat The Wonder Show of the World een eigen geluid geeft zijn de harmonieën. Er lijkt hier zowiezo meer nadruk op de vocalen te liggen dan op voorgaande albums. Hoogtepunt is "That's What Our Love" Is, dat niet alleen door de lengte - zeven minuten plus - het magnum opus van deze plaat is en dat een bijna gospelachtige sfeer heeft. Het even geweldige "Merciles and Great" laat een Will Oldham horen zonder enige vorm van onzekerheid in zijn stem: geen wankele, tegen het vals aanhangende melodieën, maar een zelfverzekerde en gevoelige zanger.

File: Bonnie ‘Prince' Billy& The Cairo Gang - The Wonder Show of the World
File Under: De jongste BPB Gang
File Audio: Snippets
File Video: With Cornstalks or Among Them (live)

From First To Last mocht in 2008 het Pinkpop-Festival openen. Waarschijnlijk was opper-programmeur Jan Smeets in een gemene valstrik van de platenmaatschappij getrapt. Hij mocht namelijk heus een leuke en grote band boeken van Universal, maar dan moest hij ook een kleinere band uit hun catalogus programmeren. Vast verkocht met de boodschap dat ze veel groter en bekender zouden gaan worden en dat hij dan kon zeggen dat ze alvast op Pinkpop stonden. Niet alleen Smeets geloofde in de grote doorbraak van de mannen, maar ook de getatoeëerde muzikanten zelf. Een zelfverzekerde 'See you next year' riep frontman Matt Good aan het einde van het concert. Momenteel heeft de band alweer hun vierde plaat Throne To The Wolves uitgebracht en zijn ze overgestapt naar een nieuwe platenmaatschappij. Er is goed nieuws voor de mensen van Universal die ze met veel moeite destijds op Pinkpop hadden gekregen, veel afgezaagder dan deze elf nummers gaat het echt niet worden. De Amerikanen zit momenteel bij Rise Records en een woordgrap zou eigenlijk te flauw en makkelijk zijn. Ook in thuisland staan ze trouwens slechts in voorprogramma's van debuterende bands als Asking Alexandria. Het realiteit-muntje kan echt elk moment gaan vallen bij de From First To Last-leden.

File: From First To Last - Thrones To The Wolves
File Under: Zouden ze die roze petjes nog hebben?
File Audio: From First To-Space

Soms moet je als File Under-schrijver snel zijn, en men name bij de reactie op het aanbod van digitale releases die via onze interne mailinglist door Storm, ons opperhoofd, aangeboden wordt. Ik stak mijn vinger op bij de release van The Maximalist van Thomas White. Een snelle beluistering op zijn MySpace en een promoverhaaltje dat de multi-instrumentalist een voormalig lid is van Brakes en Electric Soft Parade braken bij mij het ijs. Nu ik het album voor me heb, vraag ik me af welk nummer ik dan gehoord zal hebben. White gaat namelijk veel kanten op. Aanvankelijk moet ik denken aan de progrock van Mike Oldfields Tubular Bells, maar dan in een hedendaagse variant. Opener "Introducing The Band" openbaart zich laag voor laag, alsof er telkens een ander schuifje op het mengpaneel omhoog gezet wordt. Er is een grote variatie aan instrumenten, maar vooral het geluid van de keyboards dringt zich in het begin van het album op. White weet hiermee om te gaan: een track als "Moonlight And Snow" zou zo in een nog te verschijnen vierde deel van "Mission Impossible" kunnen. Op andere momenten besluit White dat er gezongen moet worden en gaat hij de singer-songwriterhoek in zoals op "Accidentally Like A Matyr", een cover van Warren Zevon. Toch mis ik ondanks dat we duidelijk met een multi-instrumentalist te maken hebben een ding: een koers. Het zou mij echter niet verbazen als er nummers van hem opduiken in willekeurig welke film. Soundtracks willen namelijk ook nog wel eens klinken als een samengeraapt geheel.

File: Thomas White - The Maximalist
File Under: Soundtrack zoekt film
File Audio: [MySpace]
File Video: [Einstein's Day]

Ik stak hier al eerder uitgebreid de loftrompet over Sone Institute en nu dwingt Chapelier Fou (je mag ook Louis Warynski zeggen) me tot een rondje om de kerk. Beide mannen met Poolse achternamen maakten fijne, vergelijkbare albums in het akoestisch-elektronische grensgebied. De fraaie slottracks hadden probleemloos omgewisseld kunnen worden. Chapelier Fou laat in "Entendre La Forêt Qui Pousse" een ouderwetse piano-sample dobberen in een bad van bliepjes, geklingel, Andrew Bird-achtige fluittonen en violen. Die laatste behoren tot zijn forte, niet zo vreemd voor iemand die het conservatorium met dat instrument binnenkwam. Waar de slottrack beatloos blijft, draait Warynski op de rest van de album zijn hand niet om voor wat minutieuze beatprogrammering. Zo reist "Le Métarmorphoses Du Vide" van een door mij altijd gewaardeerde Eternal Sunshine Of The Spotless Mind-sfeer naar orkestrale IDM. Vanzelfsprekend heeft Warynski, zoals alle laptopnerds, Boards of Canada bestudeerd. En de leerling weet de grote meesters in "Inside Of You" zelfs een lesje te leren. Het rondom krakerige gitaarloops gebaseerde liedje had tot de betere op The Campire Headphase behoord. "Hémisphère Ouest" ligt met zijn valse synthesizer-sfeer dichter bij het oudere werk van het Schotse broederduo, met name de gortdroge beat die de laatste minuut na een Trugschluss mee mag doen is van grote klasse. "Half Of The Time" propt alle eerder genoemde invloeden in een popliedje van drie minuten, waarin labelgenoot Matt Elliott meebromt. Het zegt wat over de jongleerkunsten en ambities om zichzelf te pushen dat Warynski de ballen ook dan nog in de lucht houdt. En o wat is die flard van Arabisch getinte fluiten in het outro mooi.

File: Chapelier Fou - 613
File Under: Voortreffelijk veelzijdig
File Audio: [Spotify]

Hun vorige cd mocht dan Crime In Stereo Is Dead heten, Crime In Stereo is gelukkig nog steeds springlevend. Al moesten we wel bijna drie jaar wachten tot er een opvolger kwam. I Was Trying To Describe You To Someone was echter het wachten meer dan waard. De band heeft geduldig verder geslepen aan zijn geluid. Het resultaat van deze ijver heeft wederom een verbluffende post-hardcore plaat opgeleverd die een grote stap vooruit is. Dat geldt overigens vooral als je niet vies bent van een band die zich niet geneert zowel pretentieus, pompeus, ambitieus én melodieus uit de hoek te komen. Bij het bezwerende, dredg-achtige eerste deel van het korte "Queueu Moderns" krijg je gelijk het idee dat je wat bijzonders voorgeschoteld gaat krijgen. Het beluisteren van de rest van de plaat bevestigt dit vermoeden. Ik moet al luisterend geregeld denken aan onze Hollandse helden van The Spirit That Guides Us, maar wel zonder de screams. Het ijzersterke "Drugwolf" is hier een geweldig voorbeeld van. En ook Thursday is logisch vergelijkingsmateriaal. Maar in bijvoorbeeld het intro van "Republica" roept de band ook lichte herinneringen op aan Life Of Agony. De oude, oorspronkelijke fanschare zal er wellicht van balen dat hun helden weer verder afgedwaald zijn van hun oorsprong, maar geen van hen zal kunnen ontkennen dat I Was Trying To Describe You To Someone een geweldige plaat is. En als ze het te onconventioneel en een stap te ver vinden, dan zoeken ze maar een nieuwe favoriete band. Neem ik deze wel van ze over.

File: Crime In Stereo - I Was Trying To Describe You To Someone
File Under: Post-hardcoreders die bulken van ambitie
File Audio: [MySpace]

'Why music?' is de eerste vraag die op haar website staat, direct gevolgd door haar antwoord in de vorm van de tegenvraag 'Why breathing?' Muziek is een noodzaak volgens de Canadese Allison Crowe en dat is duidelijk hoorbaar in de intensiteit van haar zang en pianospel. Om artistieke vrijheid te waarborgen en in navolging van een van haar grote voorbeelden Ani DiFranco, startte ze in 2003 haar eigen label Rubenesque Records waarop ze reeds een tweetal EP's en een zestal albums uitbracht. Toch zou het goed kunnen dat je - behalve hier - nog nooit van haar hebt gehoord. Wellicht komt daar verandering in met de release van Spiral. Acht eigen composities die naast de eerdergenoemde DiFranco in de lijn van Jewel en Sarah McLachlan liggen, aangevuld met een drietal covers. Haar interpretaties van "Chelsea Hotel No. 2" (Leonard Cohen) en "Throw Your Arms Around Me" (Hunters & Collectors) zijn meer dan prima. "Why" is echter zo onlosmakelijk Annie Lennox dat de lat van het origineel ten opzichte van Allison's adequate versie domweg te hoog ligt. Luisterend naar de kwaliteit van haar eigen werk, rijst al snel de vraag waarom ze überhaupt covers speelt. Door de afwezigheid van een overbetaalde knoppendraaier is de produktie sober gebleven, ondanks de toevoeging van ondersteunende orkestraties. Hoewel het een en ander hierdoor af en toe uit balans klinkt, komt de focus te liggen waar die moet zijn: op Allison's krachtige, emotioneel geladen stem. Met name de indrukwekkende live-versie van "Wake Up" versterkt de behoefte om deze dame eens live aan het werk te kunnen zien.

File: Allison Crowe - Spiral
File Under: Ademhalingstherapie
File Audio: [My Space]
File Video: [Hop! Het hele album op dit YouTube-kanaal]

Jason de Laat, alias DishKing, heeft de altijd lastige opvolger van zijn goede en ook goed ontvangen debuut The Power Of A Loaded Gun klaar en Sell Yourself In Gold ligt inmiddels in de winkels. De basis is hetzelfde gebleven: een veelheid aan stijlen met steeds een ondertoon van Americana en blues, met de donkere stem van De Laat als unique selling point. Ten opzichte van het vorige album is het een tikkie trager en ingetogener geworden. Dat is niet altijd een verbetering. Met "Backdoor Loverman" opent het album uptempo, maar daarna volgen er wat veel songs die laidback zijn, met "luie" ritmes en dito zanglijnen, zoals Johnny Cash in zijn jaren van de American Recordings. DishKing heeft weliswaar een uitstekende stem voor dit materiaal - afsluiter "Loverslane" is een pareltje -, maar het kan ook teveel worden en op dit album zit het voor mijn gevoel op het randje. Een keer een full-blown blues of wat zwoele uptempo rhythm and blues ertussendoor zou volgens mij al wonderen doen. Dat neemt niet weg dat het weer een album van grote schoonheid geworden is, met zonder meer internationale potentie. Het zijn vaak de details, zoals het fiftieskoortje op "Whiskey & Wine", die de op zich al uitstekende songs glans meegeven. Sell Yourself In Gold heeft niet de kracht van het debuut, maar tegelijkertijd is het zonneklaar dat dat geen eenmalige uitschieter was.

File: DishKing - Sell Yourself In Gold
File Under: Heeft nog steeds goud in handen
File Audio: [DishkingSpace]
File Video: ["Backdoor Loverman" bij 3FM]

Een man met een gitaar en zijn songs, een authentieke folkie. Het principe is simpel en tot in den treuren uitgevoerd en in de zomer struikel je er zo ongeveer over op elke straathoek van een grote stad. Maar het invullen van deze eenvoudige opdracht op magistrale wijze dat is maar voor weinigen weggelegd. Wel voor de Zweed Kristian Matsson. Deze kleine singer-songwriter laat op zijn tweede cd The Wild Hunt horen dat, mocht Dylan zijn ambtstermijn er binnenkort op zitten, zijn opvolger er helemaal klaar voor is om plaats te gaan nemen in zijn zetel. Net als Dylan is The Tallest Man On Earth gezegend met een snerpende stem. Maar hij weet je vanaf het eerste moment (het titelnummer) zo aan zijn lippen te kluisteren, dat het je onmogelijk kan gaan storen. Hooguit schrik je even op als hij in het afsluitende "Kids On The Run" plaatsneemt achter de piano in plaats van dat hij zijn gitaar ter hand neemt. The Wild Hunt is compleet gestript van alle opsmuk. Het zou me niet eens verbazen als het gros van de nummers first takes zijn en ze bovendien met slecht één microfoon opgenomen zijn op een achternamiddag op de kamer van Matsson zelf. Al zal hij dan in het titelnummer wel wat hulp gehad moeten hebben van een banjospeler. Maar de kaalheid geeft The Tallest Man wel alle kans om zijn gitaarspel te laten schitteren en vooral ook om zijn prachtige weemoedig stemmende teksten tot je door te laten dringen. Hoogtepunten aanwijzen tussen al dat moois is lastig, maar voor mij springt "King Of Spain" er uit. Prachtige vertelling en dito muziek van een van de meest begiftigde singer-songwriters van de afgelopen jaren. Nee, maak daar maar het afgelopen decennium van.

File: The Tallest Man On Earth - The Wild Hunt
File Under: Troubles Will Be Gone
File Audio: [MySpace]

Bij sommige bands heb ik het idee dat ik kan lullen als Brugman en dat anderen dat net zo hard doen, maar dat het geen reet uitmaakt. Een échte doorbraak zal er nooit van komen. Daar baal ik behoorlijk van. Helemaal als het een band van Nederlandse makelij betreft. Het treffendste voorbeeld hiervan is Nuff Said. Deze drie Zeeuwen doen al jaren eigenlijk alles goed, maar het grote publiek wil er maar niet aan geloven. Supernatural is het vijfde bewijs (de soundtrack voor Wilde Mossels tel ik even niet mee) van de kwaliteit van de broertjes Slager en drummer Willy Berrevoets. Deze nieuwe plaat telt twaalf ijzersterke rockliedjes met geweldige melodieën. De insteek is een beetje veranderd ten opzichte van eerdere platen en wat meer opgeschoven richting basic rock. Zo ongeveer de vijver waar Foo Fighters ook uit vist. De warme stem zang van Marijn (af en toe heeft hij nu zelfs wat Buckley-aans) is zelfs beter dan die van Grohl om over zijn gitaarwerk nog maar te zwijgen. Gelijk in openingsnummer "Lake Hotel" laat hij zijn gitaar ferm zijn tanden in je oren zetten. Heerlijke licks en en nog lekkerder solo kenmerken dat nummer. Het zet meteen de toon voor de rest van het album waarop de band speels wisselt van tempo en graad van bombast. Lekker is het bijna punky en retestrakke "Whole New World". Kort maar krachtig. Dat korte, dat geldt ook voor het afsluitende "Wrecking Ball", maar dat heeft door zijn vervormde gitaren een (bijna) industrial beukend karakter. Maar dat kunnen de drie ook met speels gemak. Eigenlijk is er niets dat ze niet kunnen. Nu ja, op écht doorbreken na dan. Helaas.

File: Nuff Said - Supernatural
File Under: Doorzetters wachtend op passende beloning.
File Audio: [MySpace]

Het leven komt niet altijd in een fraai pakketje met een grote strik erom. Soms moet je door de zure appel heenbijten. John Grant kreeg echter een hele mand vol in zijn handen gedrukt, waarvan de helft ook nog eens rot bleek te zijn. Het toeval wilde dat ik hem destijds belde voor een interview. Ik kreeg een geslagen man aan de lijn die het helemaal had gehad met de muziek. Zijn band The Czars, waarmee hij een aantal prachtige, muzikaal zeer diverse albums had opgenomen, bleek uit elkaar te zijn geklapt. Hij had Denver - waar ze wel van Jezus houden, maar niet van homo's zoals John - verruild voor het ruimdenkende New York. Daar probeerde hij als kelner rond te komen. Iets wat niet echt wilde lukken. John zocht vervolgens naar troost. Onder andere in steeds sneller leeg rakende whiskey-flessen. Zelfs de dood lonkte naar hem. Heel af en toe trad hij nog op en kwam daarbij gelukkig de band Midlake tegen. Met hun hulp nam hij zijn indrukwekkende solodebuut Queen of Denmark op. Het cliché dat een flinke bak ellende veel moois kan opleveren, is hier absoluut van toepassing. Het resultaat is een verzameling 'seventies classic' aandoende nummers, waarin een hoofdrol is weggelegd voor Johns o zo fraaie bariton-stem. Bijtend, zwartgeblakend sarcasme wisselt zich af met zelfreflectie vol onderkoelde woede, angst, verdriet en hunkering naar liefde. Geen lichte kost dus, hoewel het nergens topzwaar wordt. En zo kan het gebeuren dat dit album het laatste werk The Courage of Others van helpers Midlake zelfs overtreft. Ik was allang blij dat John Grant alsnog nieuwe muziek heeft gemaakt, maar een wereldplaat als deze overtreft zelfs mijn hoogste verwachtingen.

File: John Grant - Queen of Denmark
File Under: Kroon op zijn werk
File Audio: [MyOuterSpace]

Supergrass, het leukste britpop-bandje uit de jaren negentig, heeft bekend gemaakt dat ze ermee stoppen. Na bijna zeventien jaar was het niet leuk meer. Dat was te merken, de lol was er af. Na hun debuut Alright en opvolger In It For The Money en het derde, naar henzelf genoemde album ging het de laatste tien jaar steeds steiler bergafwaarts met Supergrass. Nooit hebben ze het niveau van die eerste drie albums nog gehaald. Het werd een eindeloze zoektocht naar de juiste inspiratie en vorm, met het matige resultaat van veel lullen en slecht spelen. Met de kennis van nu waren de voortekenen van de breuk eigenlijk al lang zichtbaar. Gaz Coombes en Danny Goffey, zanger en drummer van Supergrass, hielden er sinds een tijdje een hobbybandje op na: The Hotrats. Een coverbandje. Gewoon, omdat het leuk is. Hierin is het net als vroeger: niet lullen, maar spelen. Turn Ons is het debuutalbum van The Hotrats. Coombes en Goffey gaan vrijuit en zonder pretenties hun gang en het lijkt erop alsof ze dit ervaren als een bevrijding. Zonder hoge verwachtingen de studio induiken om je favoriete covers te spelen, zoals David Bowie dat ooit deed met zijn Pin Ups. En dan ook nog vergezeld worden van niemand minder dan de legendarische producer Nigel Godrich (Radiohead, Beck, U2, R.E.M.). Het resultaat is een opmerkelijk consistent klinkende verzameling covers van behoorlijk uiteenlopende grote voorbeelden van vroeger. The Kinks, Roxy Music, Pink Floyd maar ook "The Lovecats" van The Cure worden met liefde gecoverd, maar het wordt pas echt interessant als The Hotrats er een eigen draai aan weten mee te geven. "(You Gotta) Fight For Your Right (To Party!)" van de Beastie Boys wordt op onnavolgbare wijze verbouwd tot een knappe Who-rocker, "The Crystal Ship" van The Doors vaart als nooit tevoren en bij The Sex Pistols' "E.M.I." krijgt het woord 'aanstekelijk' nieuwe dimensies. Turn Ons is briljant gespeeld en met een stuiterend spelplezier. Zo hebben we het sinds Alright en In It For The Money niet meer gehoord. Supergrass is niet meer, maar gelukkig hebben we The Hotrats nog.

File: The Hotrats - Turn Ons
File Under: Gewoon, omdat het leuk is
File Audio: [The Hotrats MySpace]
File Video: [Drive My Car]

De mannen van HIM (His Infernal Majesty) hebben de sigaretten, rokerige concertpodia en sterke drank weer even verruild voor de serieuze studioruimte. Dat de opnamen goed waren verlopen lieten wat MySpace-snippers alvast horen, maar ook de eerste videoclip van ‘Heartkiller' beloofde veel. Het laat gelijk weten hoe de nieuwe plaat klinkt. Maar eigenlijk is er niet erg veel veranderd op deze zevende studioplaat. De Finnen maken nog altijd lekker stevige rockmuziek met veel metalinvloeden, en frontman Ville Valo zingt zoals gebruikelijk over liefde en dood. Een muziekstijl die de band zelf omschrijft als 'love metal' en in die hoedanigheid zelfs op twijfelachtige wijze Wikipedia haalt. Op het nieuwe Love In Theory And Practice speelt vooral het privéleven van de 33-jarige zanger een grote rol. De albumtitel en de teksten zijn geïnspireerd door het eindigen van de langdurige relatie van Valo. Het resultaat is een dagboek over de affaire, maar gaat ook over de theoretische en praktische aspecten van een relatie. De groep werd in 1995 opgericht en heeft sinds de enige hit "Join Me" wat mindere punten in hun carrière gekend, maar gelukkig is er opnieuw een heerlijke HIM-plaat afgeleverd. Het niveau van Razorblade Romance is het nog niet, maar heel erg warm zitten ze zeker.

File: HIM - Love In Theory And Practice
File Under: HIM bewandelt geen nieuwe wegen
File Audio: HIM-Space

Tom McRae en ik, we go way back. Het was op een dinsdag in april, 2001, toen hij langskwam voor een 2 Meter Sessie. Ik werkte als redacteur voor Jan Douwe Kroeske die me had gevraagd bij de opnames van deze (voor mij) onbekende Britse singer/songwriter aanwezig te zijn. Met vers liefdesverdriet luisterde ik naar "Bloodless", "You Cut Her Hair" en "Draw Down The Stars". De een nog mooier en fraaier dan de ander. Ik kan me niet herinneren ooit om muziek te hebben gehuild, maar toen had ik moeite mijn tranen binnen te houden. Ik werd fan voor het leven.

Inmiddels is Tom McRae tien jaar en vijf albums verder. Zijn nieuwste album heet The Alphabet Of Hurricanes (orkanen krijgen hun namen toebedeeld op alfabetische volgorde) en dat heeft (vindt ook Tom zelf) wel wat weg van zijn debuut waar het allemaal mee begon. Het was een droomstart. De zanger/songschrijver werd vergeleken met Neil Young en Nick Drake en Tom McRae (2000) werd genomineerd voor zowel een Mercury Prize als een Brit Award. Maar een echte doorbraak bleef uit. En dat levert (nog steeds) de nodige frustratie op, als je zijn logs zo mag geloven: de teksten van Coldplay zijn slecht, de cokeverslaving van Tom Chaplin (Keane) is bedacht en de reden dat Tom McRae zelf het grote publiek nooit heeft weten te bereiken is 'omdat ik geen pak draag en niet ‘The Tom McRaes' heet". Maar ook omdat 'Leona Lewis zoveel mooier is'.

Lees verder..

Ben je ook zo aan lente toe? Nou, dan moet je niet bij een band zijn met de naam Brothers Of End en met de titel The End die ze aan hun debuut hebben gegeven. Dat was althans mijn eerste gedachte. Maar deze Zweden zijn grapjassen, want de soep wordt lang niet zo heet gegeten als deze wordt opgediend. Het album van het trio doet mij denken aan een lange zware fietstocht door regen en wind waar aan het eind een geweldige warme hemelse locatie wacht. Brothers Of End hebben een lome psychedelische gitaarpopplaat gemaakt die me qua sfeer, ook al door de samenzang, wel wat heeft van de de laatste release van Moss. Hierbij krijg ik het dromerige gelukkige gevoel ook. Sterk vind ik het pianogepingel dat me als het ware optilt. Tekstueel is het overigens minder zweverig: 'I don't believe in the future, etc., I believe in love'. Dat u het even weet. Voorlopig doen de Zweden ons land trouwens niet aan. We moeten het hier doen met deze release. Voor optredens moeten we (voorlopig) nog naar hun thuisland. Al staat er op het moment dat ik dit stukje schrijf maar één optreden gepland. Kan iemand hier a.u.b. wat aan doen? Zo'n fijn bandje verdient toch echt meer.

File: Brothers Of End - The End
File Under: Droompop
File Audio: [MySpace]
File Video: [What's Wrong With That][Why?]

Mocht je niet de behoefte voelen om een volledige recensie door te lezen om uiteindelijk uit te vinden hoe een band klinkt, dan komt nu de tip waarna je kunt stoppen met lezen.
Stap 1) Pak een LP van Oblivians, een oude van The Jon Spencer Blues Explosion of van een andere rauw piepende, rock en roll-gruizige bluesband.
Stap 2) Draai de volumeknop open naar standje elf.
Stap 3) Snij met een fijn mesje, kleine scheurtjes in de conus van je speakers.
Stap 4) Maak je naald NIET schoon.
Stap 5) Stoot na elke halve tot één minuut tegen de platenspeler door naar het volgende nummer.
Het resultaat laat zich raden; een wolk aan ruis met daar doorheen hardbrandende zonnestralen van rechttoe, rechtaan in-your-face bluesrock-and-roll. En dat is precies hoe dit drietal uit Bournemouth klinkt. Je hoort 26 nummers in 29 minuten lang ongenuanceerde garage met een absurd harde gitaar, vervormde bas en een ritmemachine die meer ramt dan drumt. In een wereld waar overproductie de norm lijkt en compressie een vereiste is, is Transamplification een verademing van pure directheid. Een aanval op de trommelvliezen, die scheuren waar je bij zit. Maar dat is geen reden om de knop naar links te draaien. Sludgefeast hoort zo. Een plaat die je niet kunt missen. Zoals Sludgefeast zo vrij is om het zelf te zeggen in de openingstrack van 44 seconden, "Without This Record You Will Fail". Nu is dat misschien een heel klein beetje overtrokken, maar deze dubbel-cd van nog geen 30 minuten neemt niet zoveel van je leven in beslag dat je het niet op zijn minst kunt proberen.

File: Sludgefeast - Transamplification
File Under: Snoeiharde bluesrock-n-roll door gescheurde boxen
File Audio: [MySpace]
File Video: [YouTube]

Als ik op zaterdagavond het Schouwburgplein oversteek hoor ik vanuit de 3voor12-kerk de klanken van de toeters van Benni Hemm Hemm. Ik versnel mijn pas en sta enkele minuten later in de Watt voor het eerste optreden van de tweede avond Motel Mozaïque. Voor een redelijk gevulde zaal begint Everything Everything uit Manchester aan hun set. De band heeft er duidelijk zin in en de zang van beide voormannen is zo hoog dat zelfs de bassist een capo op z'n instrument nodig heeft. De muziek is een mix tussen Wild Beasts en Delphic en wordt absoluut origineel en strak uitgevoerd. Tegen het einde van het concert van Everything Everything besluit ik om nog een stukje Noah and the Whale mee te pikken in de Schouwburg. De sfeer in de grote zaal is net zo lamlendig als bij Mumford & Sons en beide bands zijn redelijk vergelijkbaar. Noah and the Whale hebben wel iets meer pit, maar na drie nummers houd ik het voor gezien.

Lees verder..

Het verhaal van de verhuizer die op zijn vijftigste besloot om de liedjes die hij stiekem maakte in zijn kantoor toch maar eens op plaat te zetten, kunnen we gevoeglijk vergeten. De carrière die Johnny Dowd sinds die tijd - twaalf jaar geleden alweer - opgebouwd heeft, is op zichzelf al bijzonder genoeg. Ga maar na: sinds zijn debuut Wrong Side of Memphis heeft hij ruim tien albums opgenomen en minimaal evenveel succesvolle, maar Europese tournees volbracht. En dat zal wel eens knagen aan de inmiddels zestiger: in Europa heeft hij dan wel een platenlabel en relatief gezien aardig succes, in zijn thuisland de Verenigde Staten is Wake Up The Snakes alleen via zijn eigen website te krijgen. Hoe dan ook, het onaardigste wat je over dit album kunt zeggen is dat het meer van hetzelfde is. Johnny Dowd kan nog steeds niet zingen en nog steeds alleen zeer rudimentair gitaar spelen. De ijskoude engelenstem van Kim Sherwood-Caso moet nog steeds het broodnodige tegenwicht bieden tegen het Sprachgesang van Dowd zelf en zijn gitaar wordt ondersteund door een steeds ranziger klinkend orgeltje. Maar ook op Wake Up The Snakes werkt het weer voortreffelijk. Zijn liedjes gaan nog altijd over moord, doodslag en andere vormen van kwaad, mislukte liefdes en verloren geliefden. Nog altijd klinken ze alsof ze uit de goot zijn opgevist. En dat is nog altijd exact zoals we het willen horen.

File: Johnny Dowd - Wake Up The Snakes
File Under: Johnny Dowd gaat nooit verloren
File Video: Organ Grinder

Hoe geloofwaardig zijn ze tegenwoordig nog? Politieke punkbands die ook in de 21ste eeuw nog tegen alles en iedereen aan blijven trappen. Volgens critici verloor Anti-Flag die geloofwaardigheid toen een deal bij bij major Sony - waar de drie inmiddels al weer weg zijn - werd getekend. Om iedere vorm van kapitalisme te vermijden gaat No Shamenog een stapje verder. De Finnen uit Salo zouden niet alleen nooit bij een groot label tekenen - alsof die vandaag de dag nog geinteresseerd zijn in punkbandjes - maar hebben zelfs geen MySpace, verkopen hun cd's voor een habbekrats en hebben bij hun platenmaatschappij geklaagd…dat ze teveel geld kregen. Als dat niet punk is! Op Ironing Day - de vijfde plaat van de Finnen - weinig nieuws onder de zon. Zomerse, catchy punkrock. Lekker snel ook. Vaak onverstaanbaar, dat wel. Heel erg is dat trouwens niet, we kunnen zo ook wel raden waar de teksten over gaan. De vier zijn namelijk vooral bang om onderdeel te worden van ‘The Machine', u weet wel dat keurslijf waar wij gewone burgers wel inzitten. We zijn immers allemaal McDonalds vretende, Starbucks drinkende, iPod luisterende varkens. Corporated bitches, dat zijn we! No Shame niet, nee die sluiten hun plaat gewoon af met "Fuck The System", hoe origineel. Ironing Day is een aardige plaat, liefhebbers van Anti-Flag en Strike Anywherezullen zich er mee vermaken. Oh, u moet em niet kopen trouwens, gewoon downloaden en het geld doneren aan Greenpeace of Amnesty. Is niet eens mijn idee, komt van No Shame zelf. Wat een schatten!

File: No Shame - Ironing Day
File Under: Fuck the system!
File Audio: Geen MySpace dus, wel een website waar al het oude materiaal te downloaden is.

Rotterdam, vrijdagavond 9 april. Net als vorig jaar is het centrum van Rotterdam, zeker rondom het Schouwburgplein, nog één grote bouwput. Op het plein zelf is het ook een gezellige chaos met een bescheiden rij voor de tent van Motel Mozaïque en een behoorlijke rij voor de kerk van 3voor12. Hier zie ik ook de eerste act van de avond spelen: The Strange Boys uit Austin, Texas. Het geluid is beter dan verwacht en de band is verrassend goed. Vooral de zanger heeft een heerlijke lome sound. Perfecte opener.

Lees verder..

Het gerucht ging dat David Bowie dit jaar de afsluitende act zou zijn op Glastonbury, maar dit bleek helaas onjuist. Het is al jaren stil rond Bowie, die naar het schijnt behoorlijk sukkelt met zijn gezondheid. De laatste tour van Bowie was in 2003/2004 naar aanleiding van zijn album Reality. Sindsdien is het stil. De releases die verschijnen zijn voornamelijk concertopnames, zoals in 2008 Santa Monica '72. Of van een totaal overbodige soort met een door Bowie zelf samengestelde 'best of' getiteld iSelect. Deze was er waarschijnlijk om te laten zien dat hij nog leeft, want verder was deze totaal overbodig. De nu verschenen 2-cd A Reality Tour bevat opnamen gemaakt op 22 en 23 november 2003 in Point Depot in Dublin. Dit blijft voorlopig (of voor altijd?) zijn laatste tour. Hier verscheen in 2004 al een dvd van, maar deze opnamen plus drie bonus tracks (waaronder "China Girl") zijn nu als dubbel-cd uitgebracht. Wat je hoort is een geweldige band en volgens mij is Bowie ook in topvorm. Er komt recenter werk voorbij, maar ook ouder werk waarbij opener "Rebel Rebel" meteen al een punt maakt. Bijzonder ook zijn de versies van "All The Young Dudes", "Under Pressure" en "Life On Mars". Speciaal wil ik nog wel even "Sister Midnight" noemen, een nummer dat officieel nog niet door Bowie uitgebracht werd, maar dat wij uiteraard kennen van zijn samenwerking met Iggy Pop. Dat Bowie muzikaal zijn beste tijd in 2003 heeft gehad dat zal wel, maar je hoort het aan deze dubbelaar niet af. Ik vind deze release geweldig, en ik moet eerlijk zeggen dat ik Bowie mis. File: David Bowie - A Reality Tour (2-cd)
File Under: Een kaarsje opsteken voor Bowie
File Audio: [MySpace]
File Video: [Rebel Rebel][Fame][Under Pressure][Afraid Of Americans][Sister Midnight]

We Built A Fire is de tweede plaat van het IJslandse Seabear. Debuut The Ghost That Carried Us Away kwam in 2007 uit. En waar die debuutplaat nogal voortkabbelende IJslandse eenheidsworst was, komt Seabear op deze opvolger veel gelaagder, spannender en pittiger uit de hoek. IJsland levert al een paar jaar gestaag een behoorlijke hoeveelheid kwaliteitsmuziek. Sigur Rós, Emiliana Torrini, Olafur Arnalds en natuurlijk de peetmoeder van de IJslandse muziekscene: Björk. Wij buitenlanders beginnen ons de laatste jaren steeds vaker af te vragen of niet iedereen in IJsland ook in een band zit. Het antwoord op die vraag is ongetwijfeld nee. Seabear begon al in 2000, als een soloproject van Sindri Már Sigfússon. Gaandeweg bleven er steeds meer muzikanten aan de Seabear-karavaan plakken, met als resultaat een zevenkoppige band ten tijde van het opnemen van We Built A Fire. Dit album steekt het debuut met speels gemak naar de kroon. Dat debuut kabbelde voort, had met "I Sing I Swim" een sterke single, maar beklijfde nergens. Hoe anders is dat op deze tweede. De liedjes zijn sterk opgebouwd, waarbij vooral albumopener "Lion Face Boy" uitblinkt. Het nummer ziet het licht als een bescheiden tokkeldeuntje, maar ontpopt zich gaandeweg tot iets waar bijna op gedanst kan worden. Op We Built A Fire lijkt Seabear de borst iets meer vooruit te steken. En dat mag, want het is een plaat om trots op te zijn.

File: Seabear - We Built A Fire
File Under: Ontketende IJslanders
File Audio: [MySpace
File Video: [I'll Build You A Fire

Je hebt van die plaatjes waar je een beetje huiverig voor bent om aan te beginnen. Waar je een beetje omheen blijft draaien voor je ze opzet. Omdat je bang bent dat ze wel eens tegen zouden kunnen vallen. Ik had dat in sterke mate met Heavy Ghost Appendices, het dubbeldikke tussendoortje waar DM Stith mee op de proppen komt. Dat had twee oorzaken. De eerste is dat ik verzamelaars vaak ervaar als een zooitje allegaar en daardoor niet lekker te beluisteren vind. Maar veel belangrijker was nog het feit dat ik 'moeder' Heavy Ghost zonder blikken of blozen benoemde tot de beste plaat van het afgelopen decennium toen mij daarnaar gevraagd werd. Maar na me uiteindelijk tot een draaibeurt gezet te hebben, kon ik me wel voor mijn kop slaan. Mijn grote liefde voor Heavy Ghost had eigenlijk juist een aanbeveling moeten zijn om aan haar Appendices te beginnen. De op de dubbel-cd verzamelde tracks zijn een samenvoeging van Thanksgiving Moon, Braid of Voices en BMB, de drie EP's die vorig jaar slechts in digitaal formaat verschenen. Ik had ze genegeerd omdat ik nog te druk was met Heavy Ghost en bovendien heb ik het niet zo op digitale media. Driedubbel fout dus. Want wederom weet DM Stith me diep te raken. De cd's zijn niet chronologisch overgenomen, maar de tracks zijn door elkaar gehusseld. Zo zijn op de eerste cd covers terecht gekomen van de voor mij onbekende Diane Cluck ("Easy To Be Around"), werkelijk waar wonderschone versies van The Ronettes "Be My Baby", David Byrne's "A Soft Seduction" en Randy Newmans "Suzanne", die allemaal een typisch Stith-jasje aan krijgen gemeten. Een beetje zweverig, maar ook bizar rijk aan details waar ik als luisteraar echt in wil verdwalen. Minstens zo mooi zijn de, zo noemt Stith het zelf, nieuwe ontmoetingen en herinterpretaties met zijn eigen songs. "Pigs" dat op Heavy Ghost al een spookachtige songs is krijgt door het inhaken van de Jefferson Street Band het karakter van een dodemansstraatorkest. Dat is op zijn zachtst gezegd apart, maar nog steeds mooi. Ook wonderschoon zijn de helaas wel ietwat korte brass-versie van "Braid Of Voices", waarin het koperwerk een rijke aanvulling is op de piano van Stith, en de Slow Dance Version van "Around The Lion Legs" dat op de Curtain Speech-EP stond die voor Heavy Ghost verscheen. Op de tweede cd staan negen remixen die ik niet allemaal even sterk vind, maar die wel aangeven hoeveel er mogelijk is met de bijzondere muziek die Stith maakt. Als bijzondere verrassing staat er ook nog een rokerige nachtclubversie van "Thanksgiving Moon" op die uitgevoerd wordt door Dayna Kurtz, die laat horen dat eenmaal gestript van hun rijke ietwat weirde geluid de liedjes van Stith ook nog kaarsrecht overeind blijven. Wat een held.

File: DM Stith - Heavy Ghost Appendices
File Under: Geen bijlagen om over te slaan.
File Audio: [MySpace]

'Kijk nou, ik krijg er gewoon een rood hoofd van!'
Als een wervelwind komt ze café De Bruine Pij in Breda binnenstormen. Op het moment dat ze haar hagelwit met zuurstokroze Skullcandy-koptelefoon in haar tas wil stoppen, gaat haar mobiele telefoon. Even weet ze niet zo goed of ze eerst zal opnemen of toch maar eerst die koptelefoon zal opbergen. Tegelijkertijd is ook een optie maar dat blijkt niet echt handig. Al snel schuift haar telefoon langzaam tussen haar schouder en hoofd vandaan en ze kan hem nog maar net op tijd opvangen alvorens hij op de grond valt. Dit is dus typisch Jess - het alias van de achtentwintig-jarige Janneke Steffens. Het getuigt dan ook van veel zelfkennis en gezonde zelfspot dat ze zichzelf in haar bio de Bridget Jones van de Nederlandse popmuziek noemt.

Lees verder..

Zo af en toe heb je het als recensent maar makkelijk. Dan hoef je slechts naar een hoes te kijken, de naam van de band en de cd te lezen en de tracktitels te scannen. Zonder een toon te hebben gehoord van de cd, weet je dan al in welke hoek je het moet zoeken en welke invalshoek je in je stukje kunt kiezen. When I Grow, I Wanna Fuck Like A Girl van All Leather is zo'n plaat. Eigenlijk zegt de titel al genoeg, maar met het boekje in de hand is het beeld geheel compleet. Nummers met namen als "I Do It With My Prick Out, Well Fed Fuck" of "Do I Look Divorced" beloven een goor ongenuanceerd hard geluid. Wat je krijgt is dan ook keiharde electropunk in een zweterige sfeer. Directe vervormde electrobassen, overstuurd gekrijs scharen zich tegen je trommelvliezen. All Leather is zo'n band die alleen op vol volume kan worden afgespeeld en dan als catharsis werkt. Je wilt mee zweten, je wilt naar donkere catacombe waar op een slecht verlicht podium deze heren je botten losspelen en elkaar onderwijl aflikken. Heerlijk harde leder electropunk, en dat lles kun je al afleiden uit hoes, bandnaam en titel. Werkelijk waar, you can judge this book by its cover

File: All Leather - When I Grow Up, I Wanna Fuck Like A Girl
File Under: Ongenuanceerd harde electropunk
File Audio: [MySpace]

Mijnheer Koster, Bos en de Zeeuw, het spijt me dat drie jaar Frans op het middelbaar onderwijs mij bijna niets gebracht heeft. Ik ben al het geleerde kwijt. Sorry ook richting mijn vader. Al die tijd die hij aan mij besteed heeft om me te overhoren. Het was achteraf alleen zinvol om een jaargang verder te gaan. Niet meer, niet minder. Naast mijn oude leerkrachten moet het ook mijn vader zeer doen. Ze hielden van die taal. Voor mijn vader kocht ik zelfs ooit een dubbelaar van de Franse chansonnier Michel Fugain waarop zijn grootste hits stonden. Ik deed hem daar een plezier mee, al vond zoonlief alleen het enthousiasme van Fugain en het dansspektakel er omheen geslaagd. Het lijkt geen toeval dat uitgerekend ik de cd Fugain van hermanherman doorgestuurd kreeg. Er moest wat rechtgezet worden vond de afdeling gerechtigheid. Achter hermanherman zitten twee Nederlanders: Herman van Doorn en Herman Onnen. De een zingt, de ander speelt gitaar. Verder worden er de nodige gastmuzikanten ingezet. De titel Fugain verwijst naar de dertien nummers van Michel Fugain die op dit album door het duo voorzien zijn van een moderner jazzy jasje. Mocht je, net zoals ik, geen kennis van het Frans hebben, dan is er slim naast de originele teksten ook een vertaling toegevoegd. Ik heb eens even zitten Googlen wat anderen van het resultaat vinden en ik vond nergens een wanklank. Ik kom er echter totaal niet doorheen: ik vind het vreselijk braaf waar anderen het avontuurlijk vinden en het enthousiasme van Michel Fugain proef ik niet meer. Inderdaad, er wordt prima gemusiceerd, er is een originele draai aan gegeven, maar ik kom er niet doorheen: net zoals tijdens de Franse lessen.

File: hermanherman - Fugain
File Under: Frans en ik, we liggen elkaar niet, maar mogelijk kunt u er wel wat mee
File Audio: [Een playlist vindt u op hun website[

'Sleep your way out of your hometown'

In de eerste helft van de jaren zestig was Greenwich Village in New York eventjes het centrum van de muzikale wereld. Folk was er groot, heel erg groot. Het aardige is dat deze wijk tegenwoordig nauwelijks verworden is tot een tourist trap, maar dat het er tussen de platenzaken en jazz- en popzaaltjes nog steeds aardig vertoeven is. Behalve de straatnamen en de uithangborden van een paar clubs is er niet veel dat nog herinnert aan de hoogtijdagen dat elke koffieshop folkzangers boekte en dat legendes als Pete Seeger, Dave Van Ronk en Joan Baez er optredens verzorgden. Het beroemdste kind van Greenwich Village zou uiteraard Bob Dylan worden. Dat zal meteen verklaren waarom vijf van de dertien liedjes op The Village. A Celebration of the Music of Greenwich Village van zijn hand zijn. Nu lijkt het alsof de andere grootheden van veel minder betekenis waren voor Greenwich Village. Fred Neil en Tim Buckley krijgen maar één enkel eerbetoon en slechts twee tracks zijn traditionals, terwijl juist dat de bron was waar de folkies van Greenwich Village uit putten. Ondanks deze onevenwichtigheid is The Village een zeer genietbaar album geworden. Rickie Lee Jones ' cover van "Suberrranean Homesick Blues" is de opener en meteen het hoogtepunt, al mogen ook de versies die Lucinda Williams van "Positivily 4th Street" en Shelby Lynne van "Don't Think Twice It's Alright" maakten, er zijn.

File: VA - The Village. A Celebration of the Music of Greenwich Village
File Under: Positively Bleecke Street
File Audio: The Village Radio Show

Als twee erkende genieën als Dangermouse en Shins-frontman James Mercer de handen ineenslaan voor een samenwerkingsverband, dan schept dit huizenhoge verwachtingen. Misschien zelfs wel ridicuul hoge. Zo hoog dat het resultaat bijna bij voorbaat tegenvalt. Ik wil niet beweren dat wanneer twee (relatief) onbekende artiesten de plaat die deze twee mannen nu onder de naam Broken Bells uitbrengen de hemel in geprezen zou worden, maar ik denk wel dat de cd enthousiaster zou worden ontvangen. Laat ik eerlijk zijn, mij viel Broken Bells in eerste instantie ook tegen. Wat wreekt is dat je als vanzelf vergelijkingen gaat maken met de eerdere projecten van de twee. Dit roept het gevoel van restjesmateriaal op, wat me onterecht lijkt. Daarom liet ik de plaat na meerdere draaibeurten even rusten. Toen ik 'em zondag weer oppikte was de smaak in eens een stuk beter. Was dat omdat de plaat ondertussen gerijpt had, of omdat mijn verwachtingen onbewust bijgesteld waren? Want een liedje als de eerste single, "The High Road", is toch gewoon een heel fijn popliedje waarin de balans tussen de productionele kwaliteiten van Dangermouse en Mercer perfect in evenwicht is? En is het niet fijn dat de cd vaak een soort melancholieke mix tussen Air en The Beatles laat horen, zoals in songs als bijvoorbeeld "Your Head Is On Fire", "Sailing To Nowhere" of "October". Je kunt het ze volgens mij moeilijk kwalijk nemen. Geinig is ook wanneer Mercer een bijna Robert Smith-achtige stem opzet in daardoor ietwat donkerder klinkende "Trap Doors". Oké, de verwachtingen worden dan misschien nog niet geheel ingelost en één plus éém resulteert op Broken Bells niet in twee of meer, laat staan anderhalf, maar heel ontevreden zijn met het resultaat is ook onterecht.

File: Broken Bells - Broken Bells
File Under: Te hoog geschapen verwachtingen
File Audio: [MySpace]

Met de recente informatie van buienradar (de eerste drie uur geen regen) in ons achterhoofd reden we ook dit jaar vol goede moed op de zaterdagmiddag richting Schijndel. Dat de eerste dag van het tweedaagse festival voor ons echter letterlijk in het water zou vallen, konden we toen nog niet weten. Ruim op tijd kwamen we Schijndel binnenrijden en hoewel we al vaker op Paaspop waren geweest, hadden we deze keer andere instructies gekregen van de organisatie waar we ons moesten melden voor onze accreditaties. Deze keer konden we parkeren op de frontstage parkeerplaats, te volgen door de bordjes die er niet waren. Navraag bij de niet al te vriendelijke verkeersregelaar leerde ons dus dat we een afslag terug eraf moesten, daar waar we net die lange rij auto's voorbij waren gereden. Een uur later stonden we op een drassige boerenweide geparkeerd en hadden we dus inmiddels het begin van The Mad Trist al gemist. Bij de ingang stonden lange rijen, wat ook vertraging opleverde. Pas anderhalf uur nadat we Schijndel waren binnengekomen, stonden we eindelijk op het festivalterrein. Het humeur was al snel door alle perikelen tot een nulpunt gedaald.

Lees verder..

Over mijn activiteiten in het Paasweekeinde kan ik kort zijn: ik heb geen reet uitgevoerd. Dat is overigens geheel in lijn met andere vrije dagen in de afgelopen maanden. In december ben ik met een nieuwe baan begonnen en die verandering vergde nogal wat energie, vandaar. Ik was en ben er heel blij mee, maar eenmaal thuis liet ik al die tijd alles bij binnenkomst vallen en deed ik goed beschouwd helemaal niets meer. En zo kan het gebeuren dat ik in april nog een cd uit november te bespreken heb. Om een simpele reden: van het stapeltje cd´s dat ik kreeg, was dit de enige waarbij iTunes zelf nog geen titels kon vinden. Het cd´tje verdween op een stapel die gaandeweg verscholen ging onder meer zooi. Inmiddels heb ik de cd opgeduikeld en van titels voorzien - hee, toch nog iets gedaan! - en is een ernstig verlate recensie op zijn plaats. Collega Awarnach was nogal te spreken over het vorige album van Prymary, ik heb wat meer moeite mee met dit album. De heren zijn technisch heel vaardig - met name drummer Chris Quirarte (ook actief in Redemption) is een geweldenaar - maar het blijft wat mij betreft teveel hangen in het etaleren van virtuositeit. Op de betere momenten hangen ze tegen Pain Of Salvation aan, op de slechtere momenten tegen de minst inspirerende momenten van Dream Theater, met jakkeren-om-het-jakkeren. Ze hebben wel lef overigens, want in "Disillusion" zit een stuk waar zang en muziek schots en scheef tegen elkaar in gaan. Maar toch, een te groot deel van het album is op flinke snelheid of helemaal volgegooid met breaks, snelle licks en roffels - of allebei - waardoor je geen tijd krijgt om adem te halen. Al is de productie bij de drums niet altijd honderd procent, die is ruimschoots op niveau voor dit materiaal. Na de twintig minuten durende afsluitende track "Trial And Tragedy" - die eindelijk wel die afwisseling heeft - heb ik technisch hoogwaardige progmetal gehoord, maar heeft het me zelden geraakt. En daar gaat het toch om bij muziek.

File: Prymary - The Enemy Inside
File Under: Paasopruiming levert geen verrassing op
File Audio: [PrymarySpace]

Laura Marling ziet de naschokken van Crossing Border dagelijks in haar spiegel. 'Het is jullie schuld!', zegt ze wanneer ze voor de zoveelste keer haar pony aan het stijlen is. 'Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling. Ik had in Nederland een haarproduct gekocht, maar ik kon natuurlijk de verpakking helemaal niet lezen. Het bleek uiteindelijk ook echt dertig euro te zijn en dat vond ik al erg vreemd. Toen ik de prijs hoorde wilde ik het eigenlijk niet eens kopen en terug zetten, maar ik hoorde het pas bij de kassa. Dan vind ik het altijd een beetje gênant. Vervolgens werd mijn haar gewoon blauw! Ik ging meteen naar de kapper en dit was het enige wat hij ervan kon maken. Wanneer het weer genezen is stap ik echt direct weer over op blond hoor. Ik vind het niks.'

Lees verder..

Toen ik zestien jaar oud was, moet mijn broer achttien zijn geweest. Ik kreeg rond die leeftijd een steeds groter groeiende interesse in muziek. Mijn broer niet. Ik geloof dat de laatste plaat die hij zelf kocht Stormfront van Billy Joel was. Of had ik die aan hem uitgeleend en nooit meer terug gevraagd? Ambities om zanger te worden heeft hij al helemaal niet. Die heb ik destijds eigenhandig de kop ingedrukt door hem stiekem op te nemen terwijl hij met heel zijn ziel en zaligheid "The Final Countdown" mee zat te blèren en hem daarmee te confronteren. Hoe anders zal het gegaan zijn met de Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg. Allereerst barsten ze van het zangtalent. Daarnaast zoeken ze hun heil (gelukkig) niet in de hairmetal van Europe maar in traditionele folkliedjes met haarfijne vocale harmonieën. De jongedames van negentien en zestien jaar oud werden een paar jaar geleden uit het niets een YouTube-hit. In geheel feeërieke traditie zongen Klara en Johanna in een Zweeds bos een huiveringwekkend mooie versie van de Fleet Foxes' "Tiger Mountain Peasant Song". De vervolgens uitgebrachte The Drunken Trees-EP smaakte naar meer en nu is daar hun eerste langspeler The Big Black And The Blue. Wederom wonderschoon, hoewel gezegd dient te worden dat het album halverwege dreigt in te kakken. Dat ligt niet aan het songmateriaal maar aan het gebrek aan een wat avontuurlijkere productie zoals die op de EP wel aanwezig was. Alsof de zusjes ervoor hebben gekozen een valhelm en kniebeschermers te dragen in plaats van te vertrouwen op jodium, verband en pleisters.

File Under geeft i.s.m. de Melkweg enkele setjes van twee tickets én een cd weg voor de concerten in die twee zalen. En het enige dat je hiervoor hoeft te doen is dit formuliertje in te vullen.

File: First Aid Kit - The Big Black And The Blue
File Under: Zalig zuiver zingende Zweedse zusjes
File Audio: [MySpace]

Storm
Kevin Gilbert - Bolts / Nuts

Ewie
David Bowie - A Reality Tour

Ludo
Jason Falkner - I'm OK, You're OK

Gr.R.
Bang Band Sixxx - Relay

Ramon
Balthazar - Applause

André
John Grant - Queen Of Denmark

Prikkie
Status Quo - Live in Australia-Official Bootleg

DubbelMono
Bonnie Prince Billy & The Cairo Gang - The Wonder Show of the World

Als je in één minuut in staat bent om te doen wat ettelijke stylisten de afgelopen jaren niet is het gelukt - het haar van Matthijs van Nieuwkerk in model blazen, dan weet je wat rocken is. Slechts 1/5de van het nummer "Common Believer" was genoeg om de babbelkoning van DWDD achter over te drukken in zijn stoel en in stilte te doen slikken. De vijf tracks die de debuut ep van Sungrazer telt, had er waarschijnlijk voor gezorgd dat Matthijs een hele week stil zou zijn. Want deze drie heren uit Limburg weten hoe je een goed stukje psychedelische rock neerzet. Met een goede lik aan invloeden uit de jaren '70, Pink Floyd, The Doors en wat later zware gitaren bands, houdt Sungrazer ergens het midden tussen de harde kant van Motorpsycho en de groovende kant van Monster Magnet. Het drietal stond in DWDD omdat zij Nu Of Nooit, de bandcompetitie van Pinkpop hebben gewonnen. Dit betekent dat Sungrazer het festival dit jaar mag openen. Met deze vijf nummers tellende cd, zou dat best eens een aardig springplank kunnen worden naar meer. Nederland heeft de laatste jaren namelijk een erg sterke hang naar bandjes met een ouderwetse rockvibe. Sungrazer past geheel in dat plaatje, met zelfs een productie die doet denken aan de jaren '70. Dus ook zonder Pinkpop een aan te raden schijfje, met vijf tracks die samen 35 minuten door je huis heen rollen.

File: Sungrazer - Sungrazer
File Under: Ook zonder Pinkpop een zeer aan te raden schijfje
File Audio: [MySpace]
File Video: [YouTube]

'Wat een lekkere rommelige muziek is dit zeg.'
'Da's schijn hoor. De muziek van deze Belgen zit verdomd slim in elkaar.'
'Zijn dit Belgen? Grappig, dat hoor je er totaal niet aan af.'
'Het zijn echt Belgen. Team William deed het verdomd goed in de Belgische variant op de Grote Prijs, de Humo Rock Rally, twee jaar geleden. Ik geloof dat ze derde werden of zo.'
'Ik vind ze in ieder geval meer Amerikaans klinken dan Belgisch of Engels.'
'Zeker. Pavement, MGMT, Pixies, Los Campesinos!, ze rammelen het allemaal lekker door elkaar.'
'Zo'n liedje als dit openingsnummer ("London Lofi") is toch onweerstaanbaar met zijn jengelende orgeltje en rammelgitaar.'
'Ja en verderop staan er nog een paar van die irritante liedjes die zich binnen een vloek en een zucht in je grijze massa nestellen. Check dat "Me + My Hobby" maar eens, waarin frontman Flores De Decker een ijl stemmetje opzet.'
'Ik snap wat je bedoelt, maar geloof wel dat ik zijn stem wel een beetje het zwakke element vind van de band. Hier ("70%")lijkt 'ie wel een beetje op die zanger van Zita Swoon overigens, maar dat is ook niet mijn favoriete zanger.'
'Daar heb je een punt, maar ik vind dat flexibele in zijn stem wel zo handig. Want op één vastomlijnd trucje kun je deze band niet betrappen.'
'Het leukste vind ik ze als lekker los gaan zoals hier in "Lost Of The Dogs". Lekker ongecompliceerd rocken met heerlijk jengelkoortje.'
'Toffe band.'

File: Team William - Team William
File Under: Peptalk
File Audio: [MySpace]
File Video: [You Have My Heart, Okay][Lord of the Dogs][You Look Familiar]

Na me vanaf mijn twaalfde een paar jaar vooral met de Playstation te hebben beziggehouden wakkerde de Amerikaanse site Garageband.com in 1999 de interesse in muziek weer aan. Een van de eerste bands die ik daar tegenkwam was Dirty Laundry Bucket, ook wel DL Bucket genoemd. Een indiepopbandje uit Rotterdam dat het toen indrukwekkend goed deed in de charts van de site. Ik hing zelfs nog een tijdje rond op het forum van Jorg, Ties & co. De groep was geen lang leven beschoren, maar er vloeide wel een label/collectief uit voort. Laterax bestaat inmiddels alweer bijna tien jaar en heeft al die tijd met liefde en doorzettingsvermogen cd's uitgebracht en concerten georganiseerd. Hulde! Maar dan belandt deze door hun verzorgde release van Koko Cohen op mijn bordje. En ik zal er niet langer omheen draaien. Bozophobia is de enige cd die ik voor File Under heb beluisterd die ik nauwelijks uit heb kunnen zitten en ik heb toch genoeg avant-garde releases besproken. Na een eerdere poging, alweer maanden terug, wist ik niet hoe ik snel ik de cd weer onderaan de stapel moest schuiven. Deze zelfbenoemde 'Kokocore' vol ratelende glitches, scheurende orgelklanken, overstuurde hi-hats en een verdwaalde gabberbeat is echt onwaarschijnlijk slecht. Nagenoeg alle melodieën klinken alsof er in de software met wat willekeurige muisklikken in 't rond is gekliederd. Of is de kat van de inlay soms op de Moog losgelaten? In een nummer dat "Beertje" heet loopt een ballon leeg. Moet ik nog meer zeggen.

File: Koko Cohen - Bozophobia
File Under: Koko ziet ze vliegen
File Audio: [Koko-Space]

Al gezien, al gehoord, al gespeeld: been there, done that. De heren die zich achter de naam Hipbone Slim & The Knee Tremblers verschuilen zouden het makkelijk en naar waarheid kunnen zeggen. Om vervolgens chagrijnige zeurpieten te worden die alle zogenaamd nieuwe muziek wegrelativeren. Maar daar hebben ze niet voor gekozen. Hipbone Slim aka The Bald Bomber aka Sir Bald Diddley, John Lard Gibbs en Bruce Bash Brand doen het gewoon allemaal nog een keer, maar nu in één band. Ze spelen rock ‘n' roll ("Eye of the Storm"), stoere blues ("Hung, Drawn And Quartered"), surfinstro's ("Camel Neck"), tsjakke-boem country ("No End In Sight") en rockabilly ("Gonna Give You Everything") alsof deze fijne oude genres gisteren pas voor het eerst gehoord zijn. Hoogtepunt is "Dig That Grave", hun eigen variant op "Dracula" van ZZ & De Maskers. Deze drie Britten doen het fris, enthousiast en waar nodig agressief alsof het jonge gastjes zijn die met veel bravoure de wereld willen veroveren. En dat doen deze rockers knap na al die jaren in zoveel verschillende bandjes te hebben doorgebracht. Ouderwets? Ja. Primitief? Zeker. Als Neanderthalers? Waar het nodig is. Gedateerd? Van z'n lang zal ze leven niet!

File: Hipbone Slim & The Knee Tremblers - The Kneeanderthal Sounds of
File Under: Van alle tijden, voor alle leeftijden
File Audio: Dog Leg
File Video: Train Kept A Rollin (live)

Op zijn zachtst gezegd is de carrière van Lol Tolhurst niet echt vrij van smetjes. Begonnen als de superstrakke drummer en creatieve rechterhand van Robert Smith in de legendarische topjaren van The Cure, eindigde hij aan de zijlijn met twee vingers dreutelend op een keyboard. Oorzaak: grondig en langdurig drankmisbruik. Maar de tijd staat niet stil en de inmiddels vanuit Los Angeles opererende Tolhurst verraste na een lange radiostilte enkele jaren geleden menigeen met zijn nieuwe project Levinhurst. Oorspronkelijk als duo opererend met vrouw Cindy als zangeres op een bedje van minimale elektronische sounds, is de band op dit derde album terug naar de roots door ook echte trommels en gitaren te gebruiken. Met als opvallend nieuw bandlid Michael Dempsey (ook bekend van de eerste The Cure-bezetting) weet Levinhurst de argeloze luisteraar aardig te verrassen met deze uiterst sfeervolle en relaxte verzameling songs. Die sfeer doet een beetje denken aan de eerder genoemde Cure op albums als Faith maar de groep heeft toch haar een eigen smoel. In songs als "Saragosso" en de spookachtige opener "Here and Now" is de spaarzame instrumentatie precies op maat waardoor de stem van Cindy als een zomerwind in je oren wordt geblazen. Het prijsnummer is toch wel "Mau Mau" met zijn haast Morricone-achtige woestijnsfeer. Al met al biedt Blue Star vredige, wat weemoedige muziek die een groter publiek zeker zou kunnen aanspreken.

File: Levinhurst - Blue Star
File Under: Genezen verklaard
File Audio: [MySpace]
File Video: [Mau Mau]

Als je als piepjong indiebandje een strakke en frisse debuut-EP kan maken zoals Pharaohs dat doet met We've Tried Nothing And We're All Out Of Ideas, dan zou je het misschien nog wel eens ver kunnen schoppen. Thuis in Engeland hebben ze al een lift gekregen van niemand minder dan BBC's Steve Lamacq. De single "Squashed Against My Wall" werd door hem uitgeroepen tot plaat van de week. In ons land is het wachten op een wakkere 3FM-deejay die ze oppikt, want Pharaohs heeft alles in zich om door te breken. Het viertal maakt ongevaarlijke, maar bijzonder aanstekelijke indierock met een alternatief randje. En het is dat randje dat bij elk van de nummers nét even anders klinkt en de EP zo interessant maakt voor een groot publiek. Deze jongens schakelen soepeltjes van indiepop naar wiskundige noiserock naar Police-post-punk zodat liefhebbers van namen als Drive Like Jehu, Bloc Party, Pinback, Incubus en Foals hier prima aan hun trekken kunnen komen. Geen minuut is hetzelfde omdat de nummers vol zitten met breaks, riffjes, tempowisselingen, bruggetjes en crescendo's. Dat maakt het spannend en afwisselend, maar zonder dat het te moeilijk of pretentieus wordt en dat maakt deze band verdraaid sterk. Eén dingetje zit me wel enigszins dwars: de zang. Pharaohs zingt op de meeste tracks zoals Blink 182 en al die andere honderdduizend Amerikaanse genregenoten dat doen: lange emo-noten, veelal meerstemmig gezongen met weinig dynamiek. Zo afwisselend en spannend als de muziek is, zo eenvormig kan de zang worden. Jammer, maar voordat dit echt storend wordt zijn de zeven nummers van deze overigens perfect geproduceerde cd al voorbij. Ik ben benieuwd hoe Pharaohs zich ontwikkeld heeft als ze hun eerste volwaardige album op de wereld zetten. Geef deze jongens ondertussen een bootticket naar Hoek van Holland en zet ze op de zomerfestivals. Succes verzekerd.

File: Pharaohs - We've Tried Nothing And We're All Out Of Ideas
File Under: Jong en Veelbelovend
File Audio: [Pharaos on MySpace]
File Video: [Squashed Against My Wall]

Het debuut Wolves And Thieves van Goldheart Assembly, uit Londen, is een paar nummers onderweg en ik geloof het wel. Dit is zo'n plaat waarin teveel op het recept is gelet en te weinig op de ziel. Gloedvolle samenzang à la Fleet Foxes en Grizzly Bear? Check. Subtiel doorschijnende slide-guitar? Check. Goede liedjes? Check. Strakke band? Check. Goed geluid? Check. En toch voel ik het niet. De belletjes op "Anvil", de dansbare opener "King Of Rome" om de luisteraar vast te houden, ik kijk/luister er dwars doorheen. Goldheart Assembly doet veel goed, en dat is hem nu net het probleem. De ziel is weg, de zang klinkt te algemeen. Nergens hoor ik de band zichzelf definiëren, kristalliseren uit deze reeks liedjes die stuk voor stuk het resultaat zijn van minutieus bestudeerde helden. Ik waan me jurylid van De Nieuwe Grizzly Bear, of De Nieuwe Fleet Foxes, geprogrammeerd op de zaterdagavond bij één of andere familiezender. En ik mag het zeggen: ‘Goldheart Assembly, vanavond eindigt hier voor jullie ‘De Nieuwe Grizzly Bear.'' Dag.

File: Goldheart Assembly - Wolves and Thieves
File Under: Teveel recept, te weinig ziel
File Audio: [MySpace]
File Video: [Albumpromo]