De moeilijke tweede, ook MGMT moest eraan. Ondanks dat onze File Under-scribent wat zuur deed over Oracular Spectacular, werd het debuut een groot succes met name door de hits als "Kids", "Electric Feel" en "Time To Pretend". De eerste geluiden van een draai in het geluid bereikten mij toen ik las dat de optredens net voor het uitbrengen van Congratulations in niet zo goede aarde vielen. Er was iets mis met hun nieuwe: de catchy-nummers waren niet meer zo catchy. Ook de naam van wijlen Syd Barrett viel, de briljante muzikant die aan drugs ten onder ging. Ik denk echter niet dat de 'kids' van nu weet hebben van Barrett en in MGMT hoor ik ook helemaal geen Barrett. Wat ik wel hoor is dat de muzikale en tekstuele gekte behoorlijk toegeslagen heeft. Een ding weet ik zeker: dit is geen makkelijk album. Aangezien de voorganger een stuk toegankelijker was, denk ik dat veel fans nu eens op hun hoofd zullen krabben. Wie hier echter doorheen prikt, hoort dat de band uit Brooklyn, New York, nog steeds geniaal is: wat een ideeën, wat een vreemde plaat, maar wat is het origineel. Ik kan me voorstellen dat ze hier niet echt blij mee waren bij de platenmaatschappij en dat ook diverse liefhebbers van hun eersteling het niets vinden. Ik denk echter dat dit een album is dat de tand des tijds met gemak doorstaat. En wat mij betreft voorlopig de meest verrassende plaat die ik dit jaar gehoord heb.

'Healthfood is natuurlijk niet echt rock 'n' roll, maar ja, dat ben ik zelf ook niet.'
Net op het moment dat ik tijdens Eurosonic het NH hotel in Groningen binnenliep, kreeg ik een telefoontje van de PR-dame van Universal: Ellie Goulding voelde zich niet lekker en men was genoodzaakt een aantal interviews te schrappen. Enigszins teleurgesteld besloot ik een biertje te nuttigen. Toen ik vanaf mijn plek in de foyer van het hotel Ellie zag binnenkomen, oogde ze inderdaad vermoeid en bleekjes. Gelukkig kreeg ik een herkansing. Gaat het alweer een beetje beter met Ellie? 'Ja hoor. Dank je. Ik was niet echt ziek hoor, maar ik zat er die dag gewoon even doorheen. Ik had zoveel promotionele activiteiten moeten doen. Sessies, interviews. Ik had nauwelijks geslapen en merkte dat ik mijn stem bijna aan het kwijtraken was. Om het optreden van die avond niet in gevaar te brengen, leek het me beter om mijn stem te sparen.'

In de popmuziek zou het eigenlijk logisch zijn dat er veel muziek is gebaseerd op de emotie: 'Ik voel me best wel in orde.' De meeste mensen voelen zich namelijk het grootste deel van de tijd best wel in orde. In de top-40 kom je veel muziek tegen die zo op mij overkomt. Erg middelmatig. Als je dan goed naar die teksten luistert blijkt toch dat ze het over hartstocht hebben. Zware thema's in bedroevend arrangement. Ik wil niet Mart Smeetserig overkomen en namens de gehele mensheid spreken, maar kan toch wel stellen dat wij ongelimiteerde emotie van artiesten eisen. Je bent in de muziek niet verliefd, je bent 'stapel-tot-over-je-oren-nooit-zo-iemand-tegengekomen.' Je zit niet 'even niet zo lekker in je vel', je bent 'ik-zie-geen-licht-meer-aan-het-eind-van-de-tunnel-depressief'. Ik snap wel dat het een onredelijke eis is, maar het zijn de keiharde wetten van de popmuziek. Voor mij als potentieel emotioneel wrak was er daardoor behoorlijk wat te beleven op Cease To Begin, de vorige van Band of Horses. Melancholiek, en niet zo'n beetje ook. Zo'n "Cigarettes, Wedding Bands", dat is pure Fisherman's Friend voor mij. Als ze dat in de supermarkt zouden draaien, zou ik een momentje voor mezelf nodig hebben. Bij de meeste van de twaalf liedjes op Infinite Arms zou ik, helaas, gewoon mijn zoektocht naar prei, stroopwafels en kipfilet voortzetten. Je kon Band of Horses ook direct neerzetten als een Amerikaanse band, met veel zuidelijke invloeden. Dat is op Infinite Arms veel lastiger. Positieve uitzondering is "Older", waar iets van de traditie in stand gehouden wordt. Ik heb me nu toch bezondigd aan een pure vergelijking tussen dit en het vorige album, waar ik had gezworen dat nooit te doen. Maar ik geloof dat als dit het eerste was geweest dat ik ooit had gehoord van de groep rond Ben Bridwell, er evenmin een bijster positief stukje was verschenen.

Ik heb het idee dat Badly Drawn Boy uiteindelijk zo’n artiest zal blijken te zijn die voor eeuwig gebukt gegaan is onder de release van een droomdebuut. Dat mag je Hour Of The Bewilderbeast tien jaar na data namelijk best noemen. Toch is het absoluut niet zo dat wat Damon Gough na het jaar 2000 uitgebracht heeft broddelwerk genoemd kan worden. De man heeft zijn fijne pen voor vaak ontroerende liedjes allerminst verloren. De soundtrack (na Have You Fed The Fish die hij voor About A Boy in 2002 maakte zijn tweede) voor de tv-film The Fattest Man In Britain is hier wederom het bewijs van. De simpelheid van bijvoorbeeld het instrumentale "Opening Theme" en hoe hij dat uitbouwt richting het er op volgende titelnummer en het laat terugkeren in enkele andere songs van de soundtrack lijkt eenvoudig, maar Gough doet het zo geraffineerd dat je het bijna zou missen. Bovendien is fijn om weer eens een goede popsoundtrack te horen die echt op maat gemaakt is voor een film in plaats van een verzameling kliekjes. Het gebruik van stukken dialoog uit de film in de intermezzo’s versterken dat gevoel alleen maar. De liedjes op Is There Nothing We Could Do? zijn wel voorzien van soberder dan die op Badly Drawn Boys laatste ‘echte’ cd Born In The UK. Wat overigens niet gelijk betekend dat de arrangementen niet rijk zijn. "Wider Than A Smile" is met zijn meanderende strijkerpartijen hier een mooi voorbeeld van. Het maakt het plaatje compleet en versterkt bij mij de neiging de tragikomedie maar eens op te snorren, want volgens mij is deze film in Nederland nog nergens te zien geweest.

Ruim twee jaar geleden was daar opeens uit het niets het debuutalbum Speelman & Speelman van het gelijknamige duo. De broers Joost en Daan maakten furore in het theater en wilden dit materiaal op een cd zetten. Het resulteerde in een kleinkunst-cd. Twee jaar later hebben ze een radiocolumn bij Giel in de ochtend, en is er een nieuw album Wakker in de stad met een heel ander geluid. Tijd om de mannen dus in het zonnetje op een terras in hun woonplaats Haarlem aan de tand te voelen.

Jongens, vanwaar opeens dat andere geluid?
Joost: Ontwikkeling.
Daan: Ja, nee het is toch ook een bewuste keuze geweest. Het komt vanuit de muziek en natuurlijk doen we cabaret en het theater, maar vanaf kinds af aan is het altijd de muziek op nummer een geweest. En we waren er nu aan toe om een duidelijk verschil te maken.
Joost: Daarnaast drukken Jan-Peter, Joost en Bram (ex-Krezip) ook hun stempel op het geluid.

We schrijven 16 december 1773, de dag waarop het bekendste protest tegen belastingverhoging in de geschiedenis plaatsvindt. De kolonisten zagen niets in de belasting die de Britse troon had doorgevoerd, en in de haven van Boston beklimmen zestig als indiaan verklede kolonisten een drietal Britse handelsboten en gooien alle handelswaar als protest overboord. The Boston Tea Party is geboren, en de Onafhankelijkheidsoorlog tussen de Britse kolonisator en haar eigen kolonisten was een stap dichter genaderd. De zonen van de vrijheid (zo noemde de groep kolonisten zich) hadden hun stempel gezet op het grote blad van de wereldgeschiedenis, eentje met vele gevolgen. Of het Belgische noisepop-duo dat deze naam heeft geadopteerd als de vaandel waaronder zij varen hetzelfde zal doen, is maar de vraag. Hoewel de elf nummers op Little Trouble Kids los allemaal lekker kraken, de stem van de zangeres niet anders dan prachtig mag heten en de productie erg puur is, ontstaat halverwege de plaat de indruk dat het duo vaak dezelfde metronoom gebruikt bij het schrijven van hun muziek. Eentje waarvan het gewicht vast gelast is op een standaard tempo. Tim VanHamel, die de productie op zich nam, is razend enthousiast over dit muzikale koppel, en ergens is dat ook wel te begrijpen gezien de eerlijkheid van geluid en nummers. Maar de eentonigheid slaat even hard toe, ondanks leuke overdubs, vette riffs en fraaie zanglijnen. In een tijd waar de tweemansbands bijna de standaard lijken te worden, is Boston Tea Party een leuk tussendoortje, weinig originele edoch fijn vuige en lichtelijk gestoorde garagepop. Maar morgen stap ik wel op mijn fiets naar mijn lokale platenpusher om de heruitgave van de eerste twee EP’s van Japandroids te kopen. En tijdens die vijftien minuten fietsen luister ik naar een random mix van Carusela, TV Buddhas, Moi Non Plus en The Black Box Revelation. Allemaal tweetallen met net iets meer variatie en ballen.

Ergens vorig jaar werd de wereld verblijd met een van de meest verschrikkelijke subgenres die de laatste jaren ontstaan is. Crabcore bedoel ik in dit geval, dat subgenre binnen metalcore (ook al zo'n vervelend genre) waarin alle vervelende elementen nog eens extra uitvergroot zijn. De band Attack Attack! is een van de bekendste exponenten binnen dit mini-genre, en zij wisten vorig jaar flink wat aandacht te genereren met hun behoorlijk belachelijke video "Stick Stickly", waarin de nu beruchte "crab-dance" door de gitaristen uitgevoerd werd. Maar, vraagt de lezer zich wellicht nu af, wat heeft dit allemaal te maken met Of Mice And Men? Welnu, na de grote hype van vorig jaar stapte zanger Austin Carlile uit Attack Attack! om een eigen band te beginnen, en dat heeft uiteindelijk geresulteerd in deze plaat. Een plaat waarvan ik hoop dat ik hem nooit meer hoef te beluisteren. Werkelijk alles wat ik zo vervelend vind aan moderne metalcore zit hierin: klikkerige bassdrums, elektronische bliepjes die geen enkele toegevoegde waarde hebben, een-noots-mosh-gitaarriffs, super-overdreven breakdowns, volkomen over-de-top geschreeuw en tot overmaat van ramp ook nog eens een belerend christelijk concept in de teksten. Ik ben deze plaat met zeer grote moeite doorgekomen en mijn tolerantie voor dit soort overgeproduceerde rotzooi is weer een stukje lager geworden. Wie zich wil ergeren mag deze plaat gerust eens proberen.

Mooi spul is dat, dat Spotify. Vooral als je je in wilt luisteren in de bands die op een komend festival spelen. Bij iedere artiest staan de meest beluisterde nummers opgesomd maakt daar meteen een playlist voor aan. Die op de shuffle en vervolgens maar eens kijken wat er allemaal zo aan interessant spul langs komt. Het eerste dat opvalt: er zijn twee artiesten die Cindy Lauper’s "True Colours" gecoverd hebben. Die van Ane Brun is redelijk bekend, maar die van Caroline Herring is eigenlijk beter. Die eigent zich het nummer meer toe. Ik ben benieuwd of we ze allebei zullen horen op Naked Song 2010.

Want het leukste festival van Eindhoven vindt weer plaats: Naked Song. Een avond lang singer/songwriters in het Muziek Centrum Frits Philips. Zoals ik de vorige keer al concludeerde: goed bereikbaar, helemaal nu Eindhoven aangesloten is op het nachtnet, ruime gangen, mooie zalen en bier uit glas. En goede muziek, wat wil een mens nog meer! Als ik zo door mijn playlist heen loop dan valt de afwisseling op. singer/songwriter saai? Ik dacht het niet! Opvallend is bijvoorbeeld C.W. Stoneking. Net 36 jaar oud, maar hij klinkt als een ouwe bluesknakker van het dubbele van zijn leeftijd. Hij probeert zijn jaren twintig/dertig blues zo oorspronkelijk mogelijk te brengen, met zijn Primitive Sons en als je aanbevolen wordt door Seasick Steve, dan weet je het wel.

Elk écht mooi ep'tje verdient een eigen stukje. En al helemaal als het gaat om vrouwelijke singer-songwriters met een fijne stem. Megan Washington komt helemaal uit fucking Brisbane in Australië en ik had - eerlijk is eerlijk - dit fraaie werkje nooit nu opgepikt als het dit weekend niet op een Bepaalde Torrentsite Van Vier Letters gestaan had, die we intussen wel de opvolger van OiNK mogen noemen omdat er zo enorm veel obscure dingen opstaan. De reden dat ik het had gedownload was nog een vergissing ook: ik hoopte op nieuw werk van de Noorse indieband Washington waar George altijd zo mee dweept. Goed. Megan Washington dus. Dit is al haar vierde EP en in juli gaat haar debuutalbum I Believe You, Liar uitkomen in Australië (dus rond 2018 in Nederland?). Ze is al opgepikt door de grootste moloch onder de platenmaatschappijen, dus 'indie' kun je het niet meer noemen. Maar boeit dat? Die stem van haar! Ik weet dat-ie op talloze andere lijkt, en toch ben ik eraan verslaafd. Haar getwinkel op de piano is niet alleen charmant, ik kreeg ogenblikkelijk kippenvel bij het slot van "1997", dat met een vergelijkbare piano-outro afsluit als Ramses Shaffy in "Lach, zing...". Ook een ander nummer lijkt (vast toevallig) op iets anders: "Someone Else In Mind" heeft onmiskenbaar het Soldaat van Oranje-thema in zich. Maar toch. Volgens mij heb ik er weer een favoriete muzikante bij. Gauw die andere EP's maar eens checken.

Het heeft even geduurd sinds het vorige album, maar album nummer drie is nu daar en het heet Man Up. Of beter gezegd, het nieuwe album is hier verkrijgbaar. Het blijkt namelijk al in 2008(!) verschenen te zijn. Of je als band-in-ontwikkeling blij moet zijn met zo´n late release kun je je afvragen, maar voor luisteraars is het geen drama. The Blue Van is niet superhip - en dus hype-resistent -, deze Denen halen hun inspiratie uit de Britse pop van de zestiger en begin zeventiger jaren. Ook bij beluistering van Man Up is dat direct duidelijk. Vanaf opener "Be Home Soon" laten ze weer fijne, springerige pop voor een breed publiek horen. Denk aan The Fratellis of - wat verder terug in de tijd - aan The Who of The Kinks. Veel Britser dan dit wordt het niet en da´s knap voor een Deense band. Wat ze niet vergeten zijn is het schrijven van pakkende songs, met goede hooks, memorabele riffs en vooral meezingbare refreinen. Bij de meeste songs hebben ze je na een paar maten al te pakken en daarmee onderscheiden ze zich van veel stijlgenoten. Een pakkend liedje spelen is een ding, een pakkend liedje schrijven is een tweede en ook dat beheersen ze. Het orgeltje van de vorige aflevering is heel wat minder prominent, maar eerlijk gezegd heb ik het amper gemist. En dan is het album bovendien nog wat consistenter dan de voorganger. Ik zal het maar toegeven: er valt niets te klagen over dit album.

Terwijl we gisterenavond liggend in het gras naar de ondergaande zon aan het kijken waren, vertelden we elkaar verhalen over vroeger. Dezelfde als altijd. En weer lachten we weer onbedaarlijk hard toen we vertelden hoe we toen over elkaar dachten. Zij vonden mij maar een enorme saaie grijze muis, ik vond hen aanstellerige zusjes. Lelijk ook nog eens. Van die meisjes die wel zeggen dat ze niet willen opvallen, maar ondertussen van links naar rechts en van voor naar achter continu in het centrum van de belangstelling staan. Die vertoning op die talentenjacht was gênant. Niet dat ik daar wel wilde staan overigens. Maar nu denken we heel anders over elkaar en kunnen niet meer zonder elkaar. Het duurde uiteindelijk best lang voor de vonk oversloeg tussen ons. Ik herinner me dat moment nog heel goed. Ik snap hun doen en laten veel beter en, wat ook scheelt, ze gedragen zich ook normaler. Wijsheid komt nog steeds met de jaren, en niet alleen bij mij. Natuurlijk zijn ze nog steeds baldadig en anders, maar het aanstellerige is eraf. Man, wat hadden we een lol met die vieze opplaksnorren gisterenavond. Natuurlijk zag het er niet uit, maar zo’n geintje, dat kan best. Helemaal na al die flessen rosé die we al ophadden. Uiteindelijk gingen we zelfs nog zingen ook. Tot diep in de nacht. Wat is het toch heerlijk om ze dan te horen. De ene als een engel, de ander als het zusje van Kermit de Kikker. Het klopt nu, het maakt gelukkig. Het mag oneindig doorgaan. Dat geldt niet voor mijn enorme kater.

Komen ze poppy en dus toegankelijk uit de hoek, weet het anonieme collectief van Fol Chen me nog op het verkeerde been te zetten. Eerst leek het korte The New December nog wat lastiger te doorgronden dan voorganger John Shade, Your Fortune's Made, waar overigens vrij weinig van is blijven hangen. De liedjes leken ditmaal gestript van alle ballast, tot er alleen soort holler-beats voor hinkel-spelletjes overbleven. Maar met elke luisterbeurt viel de elementen meer op zijn plek, als een pop-up-prentenboek dat je openslaat waarna voor je ogen een bouwwerk verschijnt. Sterker nog, ik weet al niet meer waar ik dat hele minimalisme-verhaal vandaan haalde. The New December is catchy, vrolijk en heel geslaagd. Waar de plaat, toch niet voor niets Part II geheten, nu precies overgaat ontgaat me wel, ondanks het raadselachtige science-fiction verhaal in de liner notes. Muzikaal gezien valt het album in tweeën uiteen, net zoals de vocalen ook weer afwisselend door beide seksen worden gezongen. Er is een trits tracks waarin Fol Chen lijkt te zijn geïnspireerd door moderne hitparade R&B. "It Ruins" klinkt door de oriëntaals aandoende synthesizers en 'wooh'-kreetjes als de Timbaland-producties voor Björks Volta. Het refrein in "C/U" hoor ik Justin Timberlake ook wel zingen. 'I like to see you from a million miles away'. Daartegenover staan indie-liedjes als het Pinback-achtige "Men, Beasts Of Houses" en het Bauereske en ontzettend lieve "Adeline (You Always Look So Bored)". In de atypische titeltrack die het album afsluit komt er plots twang bij kijken met zowaar een steel guitar en bliepjes die als een muziekmobile voor boven de wieg eeuwig door mogen gaan. De fluit die tegen het eind invalt maakt het pittoreske plaatje helemaal af.

Het vorige album van het duo Speelman & Speelman was voor henzelf nog vooral een muzikale ontdekkingsreis. Met hun tweede album Wakker In De Stad zeggen ze nu hun geluid te hebben gevonden. En die verschilt behoorlijk van wat we eerder hebben gehoord. Met openingsnummer "Aan Tafel" wordt meteen de stevige noot gezet en wordt afstand genomen van hun kleinkunstverleden. Het enige wat nog daaraan doet herinneren is de tweestemmige zang. In de eerste up-tempo nummers klinken de broers meer als een ruigereversie van I.O.S.. Een op zich niet vreemd gegeven als je bedenkt dat Jan Peter Hoekstra van Krezip achter de knoppen zat. Hij is misschien wel voor een deel de reden geweest dat ze een wat meer pop-geluid hebben aangenomen. Toch zijn er nog diverse stijlinvloeden terug te horen. "Zo Lief" zou in een uitgeklede versie zo een blues van De Dijk kunnen zijn. En een van de hoogtepunten van het album, "Het Is Wat Het Is" is een prachtige nederreggae track geworden, mede door de medewerking van Colin Benders op trompet. Het enige minpunt is dat het sterkste nummer als hidden track is toegevoegd. Op "Er Zit Geen Rem Op" gaan de jongens met hun band pas echt los en rocken ze alle vergelijkingen met Jurk, Acda en De Munnik en Veldhuis en Kemper van hun af. En dat is best een fijn gegeven.

Er zijn van die muziekjes die eigenlijk nogal een clichématige opzet hebben, maar je desondanks meteen bij de kladden pakken. Foo Fighters is zo´n band die dat effect heel wat keren voor elkaar heeft gekregen bij mij. Het Nederlandse Daybroke vist in dezelfde vijver en blijkt het kunstje ook te beheersen. Sowieso ziet het digipack van What Nature Started er professioneel en gelikt uit, maar wat belangrijker is, ook muzikaal krijgen ze het voor elkaar om reuze hitgevoelige rocksongs te schrijven en die ook nog eens zodanig uit te voeren dat je meteen mee zit te tikken. "Sing My Song" bijvoorbeeld. Tien maten ver, ik heb m'n iPod op shuffle staat en heb dus nog geen idee wat ik zit te luisteren, maar m'n voeten hebben daar lak aan en zijn vrolijk voor zichzelf begonnen. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik aan Foo Fighters moet denken. In "Sabotage" bijvoorbeeld is dezelfde aanpak te horen: door de drums voortgestuwde strakke gitaren, met zanglijnen die door Dave Grohl bedacht hadden kunnen zijn. Nou ja, eerlijk gezegd geldt dat ook voor "Turn You On" en "Rescue Me", terwijl "Hey Girl" en "The Cure" dan weer geslaagde Queens-Of-The-Stone-Age-songs-van-eigen-hand zijn. En dan ben ik net halverwege. Kortom, oprichter Tom Sikkens (ex-Wealthy Beggar) en zijn mannen zullen de originaliteitsprijs niet winnen met What Nature Started. Maar eerlijk is eerlijk, de songwriterscapaciteiten van de heren en zeker ook Sikkens´ productie maken dat het wel stuk voor stuk lekkere songs zijn. Volgende keer iets minder veilig bij de grote voorbeelden blijven en Daybroke zou zelfs een gezond exportproduct kunnen worden. Maar voor dit debuut hoeven ze zich bepaald niet te schamen. Met alleen netjes binnen de lijntjes inkleuren krijg je nog niet zo´n lekkere plaat als What Nature Started.

Ooit begonnen onder de naam De Tarrels, maar het moge voor zich spreken dat zo"n bandnaam geen serieuze bedoelingen kan hebben. Daarom werd in 2008 de bandnaam gemuteerd naar This Routine Is Hell en rolt de bal vanaf dit moment behoorlijk snel. Dat The Verve Crusade niet de eerste keer is dat de mannen de studio zijn ingedoken, mag te danken zijn aan hun optredens bomvol energie. Onder meer Frankrijk, Duitsland, Engeland en België werden al bespeeld door deze Wageningers met enkel een EP en split cd op zak. Laat je in ieder geval overtuigen door The Verve Crusade om deze band te gaan bekijken wanneer ze in de buurt staan. Pure hardcore/punk zonder enige scene-invloeden, daar staat deze band voor. Het lijkt in deze tijden van beatdown- en screamobands een uitgestorven soort, maar in Nederland loopt een misschien wel heilige redder rond. De band refereert naar Paint It Black, Panic en Minor Threat als belangrijkste invloeden. Dit is overduidelijk terug te horen in de muziek. Kwalitatief doet This Routine Is Hell niet onder voor deze bekendere bands. De agressie uit Noam zijn stem is voelbaar, het tempo kakt nergens in en de cd bevat genoeg lekkere two steps. Uitschieters op deze plaat zijn "The Verve Crusade", "Hear. See. Speak?", "The Weight Of Defeat" en "Question Everything". Allen inclusief heerlijke meeschreeuw passages. De overige zeven nummers zijn ook allen van topkwaliteit en het is dan ook spijtig dat The Verve Crusade maar een krappe twintig minuten duurt. Afsluiter "The Desperate Sway" komt namelijk te snel en laat je deels onbevredigd achter.

Xavier Rudd is een gepassioneerde man met een missie en dat slag mensen weet van aanpoten. Koonyum Sum is zijn zesde studio-plaat in negen jaar. Ik kende tot op heden alleen Food In The Belly, een aardige, bescheiden singer/songwriter-plaat, waar het inzetten van de didgeridoo iets van een gimmick had. De eerste zeer rake klanken van dit album kondigen echter heel andere, grotere daden aan. 'I've seen babies begging, scratching 'round for food to eat' zingt Rudd begeleid door etherische gitaarklanken. Hij lijkt Paul Simon wel! En dit is zijn poging tot Graceland. Ook hier invloeden uit alle hoeken van de wereldmuziek. Meteen na dat prachtintro valt bijvoorbeeld een diepe dub-baslijn in. Later komen ook de verwachte aboriginal-chants en didgeridoos weer langs.  Nog veel mooier en samen met de opener het meest geslaagd zijn de Indiase klanken van het bedachtzame "Soften The Blow". Zoemende sitars, snaren die gevoelig hun weg zoeken in Arabische toonladders en een huppelend zouk-achtig drumritme zetten de toon voor Rudd's beste kippenvel-opwekkende vocalen. 'The winds they blow southeast now, cool things down, cool things down'. Australië als hellhole waar de klimaatverandering alles drooglegt. Een pijnlijk beeld. Maar Rudd is geen pessimist, hij is een activist. 'We must all stand together now'. 'There's been more rain this year and the country's growing strong'. Verandering! Voor hemzelf zou dat ook wel 'ns kunnen gebeuren, want Koonyum Sun is een lekker album van een grote toegankelijkheid. Voor je 't weet schalt Xavier Rudd uit de speakers van duizenden huishoudens, waar de mama's normaal naar Sting luisterden. Het zou zomaar kunnen.

Ondanks dat de Jongedame en Storm Junior ondertussen zes en acht zijn, zijn ze nog steeds dol op sprookjes. En dan liefst niet die samenvattingen die in de meeste sprookjesboeken te lezen zijn, maar de uitgebreide versies zoals die ook bestaan. Als we ze daar uit voorlezen, zie je ze zo wegdromen in het verhaal. Ik zou ze wat dat betreft zo het verhaal van Evelyn Evelyn kunnen laten luisteren, als het niet zo’n macabere vertelling was en bovendien in het Engels. Ik weet zeker dat het verhaal dat Amanda Palmer (The Dresden Dolls) en Jason Webley vertellen ze niet koud zou laten. De twee doen verslag van het leven van Eva en Lyn, een Siamese tweeling. De vertelling begint bij de geboorte van de tweeling (waarbij de moeder overlijdt) in 1985 als "St. Elmo’s Fire" is op één staat in de top 40 en loopt chronologisch door tot de ontdekking van de muziek van de tweeling door Palmer en Webley op MySpace. De beschreven gebeurtenissen tussen die twee mijlpalen zijn tragisch en hilarisch. Een kolfje naar de hand van Palmer dus. Die leeft zich samen met Webley nog meer los dan ze solo of met The Dresden Dolls deed. Hun excentrieke burleske potpourri van folk, gipsy en punk in de liedjes in combinatie met het vertelde hoorspel is ronduit geweldig. Al zullen er vast weer klagers zijn die het een ‘dun’ verhaaltje vinden, het is tenminste weer eens totaal wat anders en dat valt te prijzen. Nadat ze hun vertelling afgerond hebben komt er in de bis nog een geweldige cover langs van "Love Will Tear Us Apart". In het licht van het voorafgaande verhaal natuurlijk een treffende keuze.

Met enige scepsis begon ik te luisteren naar het album This Is Who We Are van het vernieuwde Di-rect. Op basis van hun verleden was ik al bij het tweede album afgehaakt, maar behaalde resultaten bieden geen garanties voor de toekomst. De single "The Times Are Changing" was al een voorzichtige voorbode dat de band zich had herontdekt, maar dat de rest van de plaat zo anders zou klinken hadden, denk ik, weinig mensen verwacht. In "This Is Who We Are" en "Forgiveness" is een duidelijk grootser stadiongeluid te horen wat doet denken aan Coldplay en Snow Patrol. "Walk With Me" leunt dan weer op een bluesy coupletje en eindigt met een fenomenaal gitaarstuk, waarin Spike zich helemaal uitleeft. De toevoeging van toetsenist Vince van Reeken is ook een gouden zet gebleken. Zijn inbreng levert wat mooie momenten op zoals het outro van "Veni Vidi Vici" en in het pianospel in "Hold On". En tegen al mijn verwachtingen in houdt zanger Marcel Veenendaal zich goed staande. Zijn stemgeluid is krachtig daar waar het moet en kan heel klein zijn als dat nodig is. Van het zweverige imago is dan ook weinig terug te vinden op dit album. De productie is zeer gelaagd waardoor je bij elke luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdekt. En drummer Jamie is zelfs op een ander merk drumstel gaan spelen wat ook weer bijdraagt aan dat andere geluid. Er is dus goed nagedacht over de te volgen koers en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Want met dit album is Di-rect zeker een trede hoger gaan staan op de Nederlandse mainstreamrock-ladder en is misschien het vertrek van Tim wel het beste wat ze kon overkomen. Je gaat bijna hopen dat bij andere Haagse bands hun zangers ook opstappen. Wie weet worden Kane en The Golden Earring dan ook weer spannend.

Het verbaast me niets dat Ron Wood regelmatig bij Saint Jude aanschuift op het podium om een mopje mee te spelen. Volgens mij klinkt deze band Diary Of A Soul Friend op is het geluid van deze band zoals het te horen is op namelijk zoals Wood stiekem het liefst zou klinken bij de Rolling Stones: bluesy, soulvolle rock. Bovendien heeft de band als grote voordeel dat niet Mick Jagger hier achter de microfoon staat, maar zangeres Lynne Jackaman. Dat klinkt mij namelijk ook een stuk prettiger in de oren. Het geluid van deze dame ligt ergens in de buurt van Beth Hart. Maar op de een of andere manier hoor je wel dat Jackaman een stuk minder destructief geleefd heeft dan Hart. Misschien niet zo raar omdat je ook de klank van Hollandse braverik Ilse deLange er in terughoort. Dat Jackaman de sterkste troef is van de band, dat zal dan ook niemand verbazen. Toch mag het gitaarwerk van Adam Green (nee, niet dé Adam Green) niet onvermeld blijven. Hij biedt Jackaman uitstekend tegengas. Enige probleem is dan nog slechts dat de liedjes zich maar in beperkte mate onderscheiden. Je hoort aan alles het talent en er staan echt een paar heerlijke tracks op, zoals bijvoorbeeld de slepende ballade "Down And Out", maar over de hele linie scoort de band net te weinig. Maar misschien mag je dat in de hoek waar Saint Jude vertoeft wel niet meer te verwachten. Dat wordt live vast en zeker driedubbel gecompenseerd.

Drie kwartier doen ze er over om zichzelf neer te zetten als makers van de plaat-van-het-jaar-tot-nu. Of beter: na opener "Terrible Love" weet ik het al. The National heeft drie jaar na doorbraakplaat Boxer met High Violet laten horen dat ze een van de meest relevante bands van dit moment is. Het lichtjes op americana gebaseerde geluid van eerdere platen is nu ingeruild voor een sound waarin het vooral de jaren tachtig zijn die overheersen, maar een paar keer wordt er nog teruggegrepen op eerder werk. Dat komt vooral dankzij de stemmen van Sufjan Stevens (op "Afraid of Everyone") en Bon Iver's Justin Vernon (op afsluiter "Vanderlyle Crybaby Geeks").

Als we het recente werk van bands die in dezelfde vijver vissen (vooruit, laten we een fikse vijver nemen en de meest voor de hand liggende kandidaten noemen) - Arcade Fire, Tindersticks, Editors, Interpol en Madrugada - vergelijken met High Violet, dan wint The National. Niet op punten, maar met een knock-out. Natuurlijk, het is een album dat ambitie laat zien. Een morsige oefenruimtegeluid ("Terrible Love") wordt op volstrekt natuurlijke wijze afgewisseld met prachtige en wijds geproduceerde tracks ("Sorrow"). Kale en intieme liedjes ("Little Faith", "England") staan gebroederlijk naast breed uitwaaierende, bijna monumentale nummers ("Afraid of Everyone"). En to top it all off, (potentiële) singles als "Anyones Ghost" en "Bloodbuzz Ohio" gaan zorgen dat The National deze zomer een heleboel festivals gaat beheersen.

Als je als band psychedelica brengt dan dien je e.e.a. uit te brengen op vinyl. Aldus geschiedde bij diversen ep's van het Duitse Vibravoid. In een beperkte oplage, ook dat nog. Jammer voor hen die dit gemist hebben, maar gelukkig is er besloten om een selectie van die ep's aangevuld met demo's op cd uit te brengen onder de titel Triptamine. En of het uitbrengen van een cd niet genoeg is, wordt er meteen een dvd aan toegevoegd. Zoals de titel al aangeeft is de muziek van het trio Vibravoid een grote trip, zoals dat ook hoort bij muziek geïnspireerd op de psychedelica van Pink Floyd en de krautrock uit de jaren zestig en zeventig. Op de cd worden twee nummers gebracht van legendarische krautrockbands Can ("Mother Sky") en Kraftwerk ("Ruckzuck") en een van de mij totaal onbekende Mashantra ("Rauchkraut") die verder prima passen bij de eigen nummers. Op de dvd is met name het concert dat opgenomen werd voor een Bielefelds televisiestation Kanal21 te zien dat Vibravoid megastrak speelt. Helaas zijn de beelden buiten de psychedelische t-shirts en de prima beelden weinig tripgevoelig en uiteindelijk wat saai om naar te kijken. Maar goed, concerten moet je meemaken en niet met een zak chips en een drankje op de bank op je tv bekijken. In de afsluitende twee tracks zijn er nog beelden uit Finland, waar ze wel weten hoe het qua psychedelisch beeld wel moet en Griekenland waar ik zonder LSD-pil al bijna over mijn nek ga van het wiebelige camerawerk. Triptamine is echter een prima document van een een band die het krautrock-stokje nu al zo'n tien jaar in handen heeft en wat mij betreft nog wel even door mag gaan.

Ze heeft een prachtige naam voor Scrabble, Erica Quitzow. En ook muzikaal is ze nogal veelzijdig, want ze speelt gitaar, synthesizer, viool en cello, ze houdt van bliepjes, ze zingt, ze componeert haar eigen nummers en runt haar eigen platenlabel. Haar debuutplaat Quitzow nam ze in 2003 nog thuis op met een sampler, een beetje op de KT Tunstall-achtige manier. Maar live heeft ze een band bij zich. Dat moet ook wel, want ook de liedjes op haar cd klinken als een ratjetoe van instrumenten. Door de beats, de stemvervormingen en de zware synths klinkt haar tweede album Art College uit 2008 bij tijd en wijle wat onheilspellend. Het is geen plaat waar je makkelijk inkomt, ook al breit Erica een paar pakkende stukjes tussen de experimenten. Al haar talent leverde hier niet direct goede liedjes op. Niet voor niets bleef het album destijds liggen op mijn promostapel, en niet voor niets werd enkel het lieve viool-met-beats-liedje "Better Than Ever" op enkele compilaties gezet. Eigenlijk wilde Erica teveel tegelijk op deze plaat. "Slept in my car" had mooi dramatisch kunnen worden, maar waarom zitten dan die pauken er weer onder? "Jackpot" is een fijn dansliedje, maar met te lieve zang. En zo werden diverse nummers met teveel ideeen volgepropt.

Erica moet gewoon een beetje geluk hebben, denk ik. Op de gratis te downloaden EP Animal Nature staat bijvoorbeeld het leuke nummer "Float", dat niet eens zoveel simpeler is opgebouwd, maar het klinkt wel veel spontaner. En die goede ontwikkeling is doorgezet. Haar net verschenen derde plaat kondigt Erica op MySpace aan met 'I made a record, it's supposed to make you dance. I think it will make you have a damn good time if you just let it. Why not?' En inderdaad, op Juice Water durft Erica beter te kiezen. De beats mogen platter en dansbaarder, maar de intelligente mix met indie blijft. Opener "Let Out All The Crazy" gaat bijvoorbeeld fraai van electro naar akoestische instrumenten. Alsof Erica 'sliep uit!' tegen Lady Gaga roept. "Talk To Me" is lekker kaal elektronisch opgebouwd, maar de bassen knallen net niet genoeg. Ook "The Cut", "Money Talks" en het dubsteppy "Whatever" blijven grotendeels elektronisch en hebben potentieel (benieuwd hoe het live klinkt), maar net als La Roux verdient Quitzow wel een paar goede remixers om het hiermee in clubs te redden (iemand?). Ze schrijft dan ook geen slechte liedjes. Het met 'echte' instrumenten gespeelde "Race Car" en het tragere "Race Car 2" zijn ronduit mooi. Dat "Magic" dan weer klinkt alsof een kamerorkest een Kylie Minogue-nummer covert, ach.

We hebben best het een en ander gemeen, Diane Birch en ik. Zij groeide op in de Bible Belt van de VS, ik in de Nederlandse versie. Zij nam afscheid van het geloof, ik ook. Mijn favoriete Cure-nummer vroeger was "Charlotte Sometimes", het hare ook. Daarnaast zaten we beiden ooit bij Letterman in de show. Toegegeven, zij stond op het podium en ik zat in de zaal, maar toch... Het debuutalbum Bible Belt van de 27-jarige zangeres uit New York kwam vorig jaar al uit in de Verenigde Staten en nu is Europa aan de beurt om te vallen voor haar heerlijk nostalgische stem, die sterk doet denken aan Carole King en Stevie Nicks. Ik spreek haar op een hotelkamer aan het Vondelpark over gothic, het geloof en natuurlijk haar album.

Als ik vroeger even helemaal los moest, dan draaide ik altijd snel een tapeje met grindcore. Dan had ik de ruis uit mijn hoofd zo verwijderd of mijn ergernis opzij gezet en kon ik er weer met frisse tegenzin tegenaan. Tegenwoordig doe ik dat anders. Dan pak ik bijvoorbeeld een plaatje van absurdisten als Mi Ami. Deze band, die het platenlabel Thrill Jockey oppikte uit de catalogus van het helaas opgedoekte Touch & Go, liet op hun vorige album Watersports al horen dat bijna niets hen te dol was, op deze nieuwe cd Steal Your Face doen ze er nog eens een stapje boven op. Aan de hand van zanger Daniel Marin-McCormick, wiens stem volgens velen vast geprezen zal worden als meest irritante in de scène, worden alle muurtjes die er her en der nog overeind stonden met vlakke hand omver geslagen. Mi Ami jent, verwent, prikkelt, ontroert, beangstigt, nuanceert, combineert, fulmineert, schuurt, walst, naait, tintelt, excelleert, oogst, domineert, verzaakt, ontdekt, schept, ontketent, wordt, dendert, verwent, communiceert, zaait, besprenkelt, slecht, wast, maait, palmt, draait, gaat, dubbelt, irriteert en nog een slordige 99 andere werkwoorden waar ik nu even geen plek voor heb. De totale vrijheid en rijkdom die dat oplevert is geweldig vastgelegd door Trans Am’s Phil Manley. Het moet voor hem geen sinecure geweest zijn om de boel in goede banen te leiden. Zoals het voor een luisteraar ook geen sinecure is om deze trip los te laten als hij je eenmaal goed te grazen genomen heeft. Je begrijpt niet waarom je gaat, maar je gaat. Tot het gaatje.

Vorig jaar werd ik erg blij van de titelloze debuutplaat van drummer Phil Jourdain en gitarist Malcolm Lacrouts, dus toen album nummer twee uit de envelop met recensie-cd's rolde was ik daar uitermate verguld mee. Ook na beluistering is dat nog het geval. Ze zijn doorgegaan waar ze gebleven waren en hebben weer een fijne feestelijke mix van rock, funk, soul, rap en pop samengesteld. Op "The French Bastards #1" is het alsof Gotcha! even in de studio langskwam en Fishbone's Angelo Moore doet daadwerkelijk weer in een duit in het zakje met spoken word in "The French Bastards #2". De albumtitel is trouwens een overblijfsel van een Australische tournee, waar hun wilde podiumact hen deze eretitel opleverde. Je kunt je met deze muziek ook niet voorstellen dat er op het podium een stel heren braaf ingetogen zit te spelen als een serieuze progband. Integendeel, energiek, feestelijk en wild is de muziek, met niet al te serieus te nemen titels als "F*** Michael Jackson" en "ln Love With Lilian Thuram". Maar vergis je niet, een album lang een beetje wild raggen is het geenszins. De songs zijn gedoseerd en evenwichtig. Bij het vorige album trok ik de vergelijking met de Fun Lovin' Criminals en ook hier gaat die weer een aantal keren op. Maar waar de Criminelen nog wel eens een tikkie te gemakzuchtig willen zijn, heeft The Inspector Cluzo steeds de juiste balans in lichtheid, pret �n substantie te pakken, bijvoorbeeld op "Terminator Is Black In His Back". Het blijft ook op cd meesterlijk funky. Dat belooft wat voor het optreden in het Patronaat, in het voorprogramma van Infectious Grooves.

Het volgende klinkt anno 2010 misschien erg stom. Maar ik geloof niet dat ik ooit zo onder de indruk ben geweest van een cybergothicplaat dan als van deze. Misschien komt het omdat het geen cybergothic is, maar een evolutie (de band omschrijft zichzelf liever als een 'Goethiaans toonkunstgezelschap' en bedoelt daarmee dat ze zowel beuknummers als groots gearrangeerd drama wil maken). Misschien zegt het ook iets over mij, omdat ik de hele muziekstroming überhaupt pas ergens op m'n 23e ontdekt heb (en destijds dan vooral door relatief lieve en melodieuze bands als Covenant en VNV Nation). Misschien zegt het ook iets over het genre, dat een gimmick op zich is en vooral bedoeld is om snoeihard te bonken tijdens duistere dansfeesten. Ik ben er zowat aan gewend geraakt dat dit soort muziek gauw vervelend wordt om op een hoofdtelefoon actief naar te luisteren, dat mensen Cyberia Saaiberia noemen, dat de teksten van het niveau Scooter zijn en de beats al even hopeloos gedateerd. Niet dat dat iemand iets uitmaakt hoor, en ik beleef veel plezier aan een festival als Summer Darkness. Maar het blijkt dus ook gewoon mooi én goed te kunnen. Schwarzblut was op zijn eerste EP al veel ambitieuzer dan zijn genregenoten, de groep heeft een prima live-reputatie en veegt op deze eerste langspeler definitief de vloer aan met al mijn vooroordelen. Allereerst worden de melodieën zelden saai, mede omdat de synths lekker bij de tijd zijn. De sound is zelfs ronduit spannend op de uitstekende remix-cd, waar overigens ook een paar Within Temptation-achtig pompeuze bewerkingen op staan. De prachtige, plechtstatige ballad "Wehmut" kan met zijn strijkers - bijna - op een Hooverphonic-plaat. Schwarzblut' voertaal blijft overigens hardcore Duits, zowel voor de grauwende mannelijke als de zwevende vrouwelijke vocalist. Ook al komt de band uit Deventer. Duits leent zich namelijk als geen andere taal voor deze stijl. Luister maar naar "Das Mandat", de 'hit' op Das Mausoleum, met zijn bij voorbaat legendarische tekst 'Deutsche. Lyrik. Und dunkle Tanzmusik'. Ja, daar ga ik dus keihard voor om. Dankzij bands als Schwarzblut wordt gothic weer cool, en dat werd hoog tijd.

Soms begrijp ik het nut van bepaalde releases buiten de eigen landsgrenzen niet. Bijvoorbeeld de release van het Estse metalfolk-gezelschap Metsat�ll in de rest van Europa of met name Nederland. Want bij hun nieuwe cd �io geeft de band nog netjes de vertaling van de songtitels in het Engels weer op de achterkant van het hoesje, maar vervolgens zijn alle songs in hun eigen taal ingezongen. En sorry, maar ik spreek en versta geen Ests. Wat het voor mij stukken moeilijker maakt om deze cd te beoordelen. Want ik vind dat in het metalgenre de teksten minstens zo belangrijk zijn als de muziek. Muzikaal gezien klinkt het als goed in elkaar stekende Bay Area-metal, met daar overheen een verdwaald Russisch instrument. En dan begint er dus een zanger met een Russische tongval zoals je die kent van Wolgadrinkeliederen er in het Ests overheen te brallen. En dat trek ik dan niet meer. Alleen het instrumentale nummer "Ema H��l Kutsub" kan ik dan ook daadwerkelijk uitzitten. Wat bij mij de vraag oproept of er dan toch daadwerkelijk een markt voor deze band is buiten de Baltische staten. Of zou het pure arrogantie zijn en hoopt de band dat het een kwestie van geduld is, tot heel Holland Ests lult? Of wellicht zingen ze over toekomstige Estse werelddominantie. Ik zal er waarschijnlijk nooit achter komen, want het antwoord zal ook wel in het Ests gegeven worden.

Een van de leukste bands uit Arnhem en omstreken is Ed and the Fretmen. Leuk, omdat ze bluesgrass-, folk- en countrynummers van al die overleden helden op zo'n enthousiaste eervolle wijze weten te brengen. Hier en daar liggen de keuzes wat voor de hand (veel Johnny Cash), maar wat maakt het uit: speelplezier staat voorop. Op Koninginnedag zag ik ze weer spelen en dan ben ik weer helemaal into de roots. Nu heeft de plaats Durham in North Carolina ook zijn eigen Ed and the Fretmen: Caroline Chocolate Drops. CCD heeft echter al de nodige releases uit en voor de productie van Genuine Negro Jig tekende Joe Henry, bekend van o.a. Elvis Costello. Een fiddle, een banjo, wat ritmemateriaal en zang, meer is er eigenlijk niet nodig om de liedjes te brengen. Mocht je meer over de herkomst willen weten dan kun je dit in het bijgesloten boekje lezen. Toch wordt de traditiestempel er niet al te opdringerig op gezet. Zo komt er hun versie voorbij van Tom Waits' "Trampled Rose" en Blu Cantrells "Hit 'Em Up Style". Mocht je haar niet kennen, zij hoort tussen bij de hedendaagse R&B, maar het nummer ken je ongetwijfeld. De versie van Carolina Chocolate Drops is echter om te zoenen. Puike plaat dus van dit trio dat, als je ze wilt zien, in augustus op het Belgische Dranouter is te bewonderen.

Bandnaam en titel doen eigenlijk al het hele werk van het beschrijven van deze band. Er wordt op Long Distance Trip inderdaad duchtig geëxperimenteerd, de blues is nooit ver weg, maar de psychedelica voert de boventoon. Veel effecten op de gitaar en de bas, uiteraard komt er ook een sitar voorbij en de songs duren knap lang. Wat heet, dik een uur in niet meer dan zes songs, met afsluiter "Double Freedom" van bijna 23 (!) minuten. Retro, psychedelica, jams, stoner, Samsara Blues Experiment knalt het allemaal een uur lang uit m�n speakers. Deze vier Berlijners trekken zich niets aan van de hype van het moment en leggen het ene na het andere geluidstapijtje neer, lang of kort, als een fuzzy Black Sabbathvariant of als de grotendeels instrumentale broertjes van Siena Root. Het mag dan zo hip zijn als een knikkend hondje op de hoedenplank van je auto, het rockt als een bezetene door. En ik daardoor ook.

Dag twee van het Walk the Line Festival trappen we af op de Grote Markt. In de Zwarte Ruiter staan de drie jonge Haagse rockhonden van Woot en in de Supermarkt de woestijnnomaden van Dirtmusic & Tamikrest. Het is een perfecte illustratie van de gevarieerdheid die dit festival zo leuk maakt. Boven het podium bij Woot had ik eigenlijk een 'Sponsored by Keune' bord verwacht want het haar van de heren ziet er perfect gestyled uit. En eigenlijk geldt dat ook voor de muziek. Natuurlijk, ze zijn jong en lijken op het eerste gezicht een schoolbandje, maar vooral het talent van voorman Tobias Wolring is overduidelijk.

Jong zijn de heren van Dirtmusic allerminst. De heren Eckman, Brokaw en Race hebben hun sporen reeds verdiend in de (alternatieve) rock en besloten met zijn drieen een soort van minimale blues / folk te maken. Tijdens een optreden in de woestijn van Mali kwamen ze de heren en dame van Tamikrest tegen en al jammend bleek het te klikken. Ze namen samen een plaat op en besloten ook maar samen te gaan touren. Dientengevolge staan er op kleine podium van de Supermarkt op een gegeven moment zes gitaristen en die zitten elkaar beslist niet in de weg. Er worden afwisselend nummers van beide bands gespeeld en daardoor ontstaat een prettige afwisseling van Mali Blues en Delta Blues en beide genres blijken verrassend dicht bij elkaar te liggen. Hoogtepuntje is een cover van Velvet Underground's All Tomorrow's Parties. Ook in Afrika is een ieder die die plaat kocht een bandje begonnen.

Een cd uitbrengen, zo moeilijk is dat niet. Maar als het gebeurt op het label van goede-smaakgoeroe Leo Blokhuis is dat toch een welkom kontje omhoog voor een artiest. Zanger/gitarist Eric van Dijsseldonk speelde in de band waarmee Blokhuis en partner Ricky Koole afgelopen seizoen langs de theaters trokken. Hij maakte al eerder platen, met zijn eigen band Smalltown Romeos, als soloartiest en met JW Roy en The Watchman. Nooit echt doorgebroken, maar lekker bezig. Een musician’s musician, te huur als je ’t richting Americana en folkpop zoekt. Vanwege zijn muzikale voorkeur en Brabantse tongval ligt wat zijn nieuwe cd betreft een vergelijking met JW Roy en Gerard van Maasakkers voor de hand. Het titelnummer "In Mijn Eigen Koninkrijk" (beste nummer van de plaat ook) had probleemloos op de albums van deze referenties kunnen staan. Erics mooi gearrangeerde Doe Maar-cover "De Laatste X" valt ook niet uit de toon, ook al omdat zijn stem een beetje op die van Vrienten lijkt. Geen gouden strot, wat gaat storen als Eric echt probeert te zingen zoals in "Vanmorgen" en "Hou vol". Wie niet allergisch is voor sentiment zal vertedering voelen bij kinderslaapliedje "Naar Dromenland' en relatiebezegelingsduet "Zomer in oktober". Koning Gemoedelijk houdt van klein geluk.

The Souldiers is een jong familiebedrijfje uit Amsterdam (zingende zussen, drummende broer) dat de covers geleidelijk verruilt voor eigen werk. Fuel of Fire telt vijf liedjes die ergens tussen de rock ’n' soul van Ike & Tina Turner en de Motown-popsoul van, zeg, Martha Reeves & the Vandellas in hangen. Het zomers "Accusations" en de sexy funkgroove van "Crazy" vallen in positieve zin het meest op, in het laatste nummer worden de zoete stemmen van Cato en Sofie het effectiefst ingezet. Veelbelovend visitekaartje, al zou ik het vervolg het broertje geen lead meer laten zingen en is een bassist die ècht dikke funky lijnen kan spelen zeker het overwegen waard.

Allemaal nette mensen daar in Den Haag. Dat is het eerste dat me opvalt aan het publiek bij het Walk the Line Festival. Veel meiden op hakjes en met glittertasjes, jongens met hippe hoedjes en sjaaltjes. Zelfs de rockers lopen in strakgestreken bandshirts en glimmende All-stars. De eerste band die ik zie spelen in de Supermarkt op de Grote Markt, Kid Bombardos, past prima in dit plaatje. Vier keurig gekapte jochies die de gitaren netjes boven de gordel dragen en studentikoze muziek maken die op goede momenten aan Vampire Weekend doet denken. De zanger is snipverkouden en kijkt net als zijn bandleden vooral heel angstig naar het binnendruppelende publiek in de kroeg. Eigenlijk is de band nog maar net het oefenhok ontgroeid, maar het is wel een veelbelovende opener.

Dit moeten relaxte gozers zijn. De sfeer op Monster Head Room is heerlijk laconiek, om niet te zeggen lui. Het album klinkt grotendeels alsof het is opgenomen langs de rand van een bosmeertje, waar het kwartet eerst de hele dag heeft zitten blowen, om in de namiddag bij het kampvuur de gitaren tevoorschijn te halen en aan het jammen te slaan. Dat zowel vocalen als de eenvoudige akoestische akkoorden een beetje vals zijn, merkt niemand meer op zo'n moment. Teksten: onbelangrijk. 'Things aren't the same since the sun ran away with the moon'. Krekels en andere fauna doen een poging de muziek te overstemmen en als een van de Ganglians zich uitrekt en woelend in het gras gaat liggen drukt hij met veel gerommel (bijna) de stekker van de opname-apparatuur eruit. Als tijdens het barbecueën het bier tevoorschijn komt dan slaat de stemming om. Dansend en schreeuwend als indianen gaan de jongens uit hun plaat. De gitarist probeert in "Violent Brave" een riff die hij ooit uit een boekje van Happy Traum heeft opgepikt. Was dit nou van The Who of The Kinks? Het lijkt eigenlijk ook "The Seed" van The Roots wel. Cool! Terug thuis van het tripje luisteren de mannen de uren aan gemaakte opnamen. Er wordt besmuikt gegniffeld. Kunnen we niet nog wat serieuzers opnemen, dan zetten we dat aan het begin. Jij zat toch ooit in een kerkkoor? Het resultaat is een redelijk gefocust en erg leuk eerste kwart waar de Ganglians met een hoop vette galm Ariel Pink en Animal Collective combineren tot een up-date van The Beach Boys. En wat voor teksten krijg je dan? 'I can't seem to shut myself up about this girl named Candy Girl'!

Met een collega had ik het onlangs over de kwaliteiten van muzikanten in coverbands. Qua beheersing van hun instrumenten doen muzikanten uit goede coverbands niet onder voor bands die origineel materiaal ten gehore brengen. Integendeel, een beperkte muzikant kan in een niet-coverband makkelijker binnen de grenzen van zijn beperkingen blijven - en als ´ie The Edge heet wordt ´ie er nog stinkend rijk mee ook. De Brazilianen die Auras vormen hebben daarentegen jarenlang in coverbands gespeeld en hebben daarmee hun muzikale vaardigheden tot grote hoogten gebracht. Toen ze een eigen nummer aanleverden in de vorm van "Hungry Hearts" kregen ze dan ook prompt een contract onder de neus voor een heel album. En het moet gezegd worden dat Auras op New Generation klinkt als een band die al jaren aan de lopende band AOR-platen uitbrengt. Muzikaal én vocaal ligt het dicht tegen Journey aan. Mocht Journey weer eens een zanger nodig hebben dan is Gui Oliver een uitstekende kandidaat. De songs hebben de juiste mate van bombast, blijven ogenblikkelijk hangen en de refreinen hebben een hoog meezinggehalte. Niets op aan te merken, voor een pretentieloos pretplaatje. En toch: je hoort zo nu en dan iets wat er op duidt dat deze mannen nog meer kunnen. Kleine details als het plots langtinkelende pianootje in "Forgive and Forget" of de ronkende gitaar in het titelnummer. Op een volgend album iets meer lef en pretentie zou van mij wel mogen. Op veilig spelen is alleen handig als je niet meer kunt. Het coverbandjuk afschudden en brutaal het voortouw nemen lijkt me het recept voor het volgende Auras-album. Voorlopig is dit echter al een heerlijk debuut.

Sommige cd's hoef je niet te recenseren. Daarvan hoef je eigenlijk alleen maar te vertellen dat ze uit zijn. De fans weten genoeg, diegene die de band niet kent, leert ze kennen als ze weer eens langs komen om te spelen. Zo ligt voor me, de nieuwe Danko Jones, Below the Belt. We lopen even wat puntjes langs.

* Eikenhouten Ritmesectie: Check!
* Maar dan toch wel met JC, de beste rockbassist na Cliff Burton en Phil Lynott? Check!
* Danko is nog steeds zo geil als een beer? Check!
* En steekt dat niet onder stoelen en banken? Check!
* Het hoesje laat weinig te raden over, over zijn bedoelingen? Check!
* De cd is net op tijd voor de grote festivals? Check!
* En muzikaal is er niets veranderd? Check, ow wacht! Niet check! Danko put (weer) ietsjes meer uit de jaren zeventig en tachtig hardrock/metal en eerlijk is eerlijk, dat staat 'm bijzonder goed. Het lijkt zelfs of ze het gelukt is om met zijn drieën een nog groter geluid neer te zetten. Dat komt wel goed uit, want dit jaar moet Parkpop veroverd worden. Stiekem gaat dat kleine mannetje nog eens heel groot worden. Lemmy en Angus kunnen gerust met pensioen, de opvolging is geregeld!

Afrobeat is een machtig genre, in de jaren zeventig van de vorige eeuw bedacht door saxofonist/rebellenleider Fela Kuti en zijn drummer Tony Allen en nog immer een bron van inspiratie en referentie. Het Britse Soundway-label ontsloot al eerder afrobeat uit Nigeria en Ghana die nooit eerder westerse oren had bereikt, daar doen ze met deze compilatie nog een schepje bovenop. De cd trapt af met een bijna negen minuten durende zolenverschroeier van Fela, een nummer dat ooit op single verscheen (in tweeën gehakt, vanzelf) maar in de vergetelheid raakte. Meteen het beste nummer van deze toch bepaald niet flauwe compilatie, waarop ook helden als Orlando Julius en Bob Ohiri staan. Maar van de meeste artiesten had ik ook nog nooit gehoord. Neem Godwin Omabuwa, een zanger die in Nigeria bekend stond als King of Calypso (!) en die Caraïbische invloed in het nummer "Do the Afro Shuffle" laat samenvloeien met een dwingende afro-groove, geweldige blazers en tegen de reggae aanleunende ritmegitaartjes. Tekstueel gaat het nergens over, maar je blčrt het onweerstbanbare ayayay-oyoyo koortje zo mee.

Minder vrijblijvend dan Omabuwa's nummertje is de conceptplaat Seahorse and the Storyteller van de Amerikaan Michael Leonhart. Deze multi-instrumentalist (hij zingt, speelt trompet, piano, bas en percussie) bedacht het mystieke verhaal van dit album als lid van Steely Dan. Kort gezegd gaat het over twee sprookjesfiguren die verliefd op elkaar worden en langs de randen van de wereld trekken, waarbij ze wonderlijke dingen tegenkomen. Goed. Interessanter wellicht is dat Leonhart muzikaal Bollywoodsoundtracks, afrobeat, hippierock en zelfs Arabische toonladders met elkaar verbindt. Dat wordt naarmate de plaat vordert wat vermoeiend, ook al omdat het tempo hetzelfde blijft en Leonhart geen groots zanger is. Toch zijn tracks als "Jaipur" en "Scopolamine" (met een geweldige honk-sax) als schalen vol exotische vruchten - even doorbijten voor een bijzondere sensatie.

Als de wet nog steeds op gaat dat het niet de winnaar van de Grote Prijs van Nederland is die het meest succes zal hebben, maar juist de bands die lager scoorden, dan zal dat een steuntje in de rug zijn voor Tangarine & Friends. In 2009 haalden ze de kwartfinale, maar dat is toentertijd volledig langs me heengegaan. Wat ik niet vergeten was, was dat hun vorige album, Fields of Poetry, een meer dan uitstekende vingeroefening was in folk, country en bluegrass. En dat geldt ook voor opvolger A Mystery That Binds Us, Still . Sterker nog, het Nederengels is minder nadrukkelijk aanwezig en er zijn minder zwakke liedjes opgenomen. Wel begint me - zonder dat ik dat expliciet kan maken - het gevoel te bekruipen dat er een religieuze ondertoon in de teksten van de Assense broertjes is geslopen ("Put on Your Shoes": 'Get on your knees and pray some'). Maar als me dat bij hun Amerikaanse counterparts geen bal uitmaakt, zal ik daar ook hier niets negatiefs over zeggen. Wel is er iets anders dat me dwarszit: weliswaar zit er progressie in zang en liedjes ("Robert" en "What's the Cost" zijn prachtige bewijzen van vakmanschap), maar het blijft allemaal wel erg braaf. Iets meer peper bij de bruune bonen en Tangarine & Friends is misschien wel de leukste rootsband van Nederland. In elk geval de leukste van Drenthe.

Toen ik de informatie ging opzoeken voor deze cd, kwam ik in eerste instantie bij de verkeerde uit. Bij de Engelse singer-songwriter Tarrbaby, om precies te zijn. Maar nee, dat was een r teveel. Tarbaby - geen site en geen MySpacepagina - was een trio dat in het begin van de jaren zeventig lokale bekendheid genoot in Florida. Zanger-gitarist Patrick Muth, toetsenist-bassist Brewster Banks en drummer Wally Knoelke brachten in 1973 dit album uit en Gear Fab zorgt in 2010 voor een rerelease. Eerlijk gezegd snap ik de toegevoegde waarde niet zo. Het is bluesgeörienteerde gitaarpop zoals die eind jaren zestig, begin jaren zeventig veel werd gemaakt, met hier en daar een randje psychedelica of garagerock. De heren hebben ook daarna geen grootse carrière gehad. Uit het feit dat op het hoesje vermeld is dat "Gotta Find Me A Woman" een hit werd in Panama City en Tallahassee mag blijken dat het destijds bepaald niet als iets revolutionairs werd gezien. En nee, in 2010 is het dat nog steeds niet. Het is best vermakelijk, maar eerlijk gezegd hoor ik weinig dat me ertoe zal brengen deze cd nog eens uit de kast te trekken. Daarvoor is het simpelweg te weinig onderscheidend. Wilson Picketts "Mustang Sally" en CCR´s "Bootleg" komen nog voorbij, maar ook die versies laten geen blijvende indruk achter. Rest de vraag wat erger is: een slechte indruk maken of géén indruk maken...

Het stukje op File Under over het in 2006 verschenen debuut One Was A Snake van The Bullfight loog er qua enthousiasme niet om. Ik zou het kunnen typeren als een stukje van een Rotterdamse over een Rotterdamse band, maar ik las veel meer positieve reacties op dit album. Mijn probleem was echter dat ik een valse start had gemaakt door een demo van The Bullfight te mogen horen. Ik vond het niets. Ook het eerste optreden dat ik van ze zag, vond ik maar matig. Hetgeen wel vreemd was, want ik heb wel wat met de muziek van Tindersticks, Gavin Friday en Nick Cave. En daar lijkt de muziek van The Bullfight op. Ik moet eerlijk zeggen dat de band langzaam bij mij terrein gewonnen heeft. Ik zag twee aardige optredens, al zou ik niet naar de winkel sprinten voor de aanschaf van een release. Na het ter ziele gaan van LVR Records vreesde ik dat het wel gebeurd zou zijn met ze, maar dit blijkt echt niet het geval. The Bullfight vond onderdak bij Tocado Records en brengt nu Stranger Than The Night uit. En ik kan je vertellen dat de titel goed gekozen is, want wat een rare tekstuele kronkels vol seks en gruwelijkheden zitten er in het hoofd van de zo braaf lijkende zanger en tekstschrijver (met stropdas!) Nick Verhoeven. Muzikaal klinkt het prachtig, en hier zou ik dit stukje kunnen eindigen in pais en vree. Maar ik moet toch bekennen dat ik het stemgeluid van Verhoeven toch net wat te gemaakt vind, maar daar is vrees ik weinig aan te doen. Of het moet de inzet zijn van zangeres Linda Kreuzen, want op het moment dat zijn meedoet in "Nathalie, Strangle Me" en "Waiting For Anthony" krijg ik kippenvel. Brrrrrrrrr, daar wil ik wel meer van.

Anderhalf jaar geleden was ik getuige van het concert van Extreme in 013. De vier heren (drie bekenden en een nieuw gezicht in de persoon van drummer Kevin Figueiredo) barstten van de energie en met name zanger Gary Cherone stuiterde over het podium alsof hij net twintig was. Het resultaat van die energie en de puike setlist was dat ook het publiek helemaal loskwam en band en publiek uiteindelijk elkaar opzweepten. Kort daarvoor vertelde gitarist Nuno Bettencourt in het interview dat er wel een live-dvd zou komen, maar geen live-cd. Gelukkig is inmiddels anders besloten. "Take Us Alive" is het eerste live-album in hun carrière en is meteen een dubbelaar met achttien tracks. Iedereen zal wel zijn eigen favorieten missen - ik mis bijvoorbeeld "Warheads" van III Sides To Every Story - maar van alle albums komt er het een en ander terug. Dat betekent dat er te genieten is van ballads ("More Than Words" en de semi-pianoballad "Ghost"), van razend gitaarwerk ("Flight Of The Wounded Bumblebee", "Rest In Peace"), smakelijke funkrock ("Get The Funk Out", "Rest In Peace") en poprock met akelig mooie koortjes ("Star"). De productie zorgt ervoor dat alle individuele instrumenten en stemmen steeds kraakhelder te volgen zijn. Volgens Nuno Bettencourt is een live-cd per definitie een slap aftreksel van een optreden. Daar is weinig tegenin te brengen, maar dit live-album komt toch verdomd dicht bij the real thing.

De nummers op This Tribe of Yours vormen een amalgaam van elementen die op zich niks bijzonders zijn: opgefokte blues, rauwe garagerock, meerstemmige zang, mannelijke en vrouwelijke vocalen, een ranzig orgeltje, hier en daar een psychedelisch randje en vooral bakken met fuzz. Maar samengevoegd horen we ze niet elke dag zo. Natuurlijk liggen de voorbeelden van Lynx Lynx voor het grijpen en het kwartet uit Dortmund voegt er zelf ook een paar toe op hun website: MC5, The Gories, Led Zeppelin, Creedence Clearwater Revival en Howlin’ Wolf. Graag voeg ik daar nog de betreurde Lester Butler en zijn The Red Devils aan toe - die mondharmonica! - , maar ook een recentere band als Sons & Daughters. De laatste uiteraard vanwege de mooie combinatie van vrouwen- en mannenstemmen. Maar ook hoe Sons & Daughters teruggrijpen naar country: binnenstebuiten gekeerd en gespeeld met een furie die direct terugverwijst naar de rauwste garagerock. Hetzelfde doet Lynx Lynx, maar op This Tribe of Yours is het de blues waaruit geput wordt. De productie is van Bart eL Monte en die zou je kunnen kennen van zijn werk met The Fuzztones. Inderdaad, een bandje die de leden van Lynx Lynx ongetwijfeld ook na aan het hart ligt.

Midas Fall, uit Edinburgh, pronkt op hun MySpace met illustere invloeden. Radiohead, Sigur Rós, Nine Inch Nails en Portishead. Op het moment dat zangeres Elizabeth Heaton haar strot wijd open zet, komt er echter maar één invloed in me op: Within Temptation. Of misschien niet eens Within Temptation in het bijzonder, maar al die met Graaf Tel koketterende Eftelingmetal-bands bij elkaar. Op een hoop gegooid. Totáál inwisselbaar, deze plaat. Dat de bijgevoegde biografie spreekt van 'epic, atmospheric music' vatte ik eerst op als een grap. Maar het is precíes dat, en verder niks. Het geluid is inderdaad episch, maar die kwalificatie veronderstelt een verhaal en dat ontbreekt. Midas Fall heeft een recensiequote op de website geplaatst waarin zangeres Heaton 'inimitable' genoemd wordt, maar ze klinkt precies zoals al die andere koninginnen van het duister die je in bebloede bruidsjurken naar Transsylvanië proberen te zingen. Pure tijdsverspilling dit Eleven, Return and Revert.

Zo, tijd voor een grote File Under-groepshug. We gaan maar eens geen bandjes meer afzeiken of kritiek spuien ook al is er een reden voor. Het is namelijk mooi weer en er is Girlyman. Deze twee dames en een heer komen uit Atlanta en maken hele lieve muziek. Muziek die ze zelf vinden passen bij Peter, Paul And Mary, maar die ik zelf meer in het rijtje vind passen bij de Indigo Girls of onze zuiderburen van K's Choice. Wat Girlyman met hun allen gemeen heeft zijn het gebruik van de samenzang in de vocalen. Zingen kunnen Ty, Doris en Nate namelijk prima. De liedjes worden bij toerbeurt of gezamenlijk geschreven, en dat lijkt me ook een pluspunt. Er wordt zelfs een nummer van Beethoven bewerkt ("Up To The Sea"). Everything's Easy is hun vierde album en bevat vijftien liedjes. Deze kennen vooral een akoestische basis, tenslotte mag in een lieve wereld een gitaar niet grommen. In het boekje worden heel veel mensen bedankt voor met name de bijdrage aan een dure microfoon (The Brauner VMA Microphone) die ze op dit album gebruiken om het allemaal prachtig en mooi te laten klinken. En op de binnenkant van de hoes staat een fijne kleurplaat. Wat wilt u nog meer?

Misschien had Matthew Robert Cooper er voor moeten kiezen om zijn nieuwe album Similes niet uit te moeten brengen onder de naam Eluvium, maar onder een andere naam. Ik denk namelijk dat ik wanneer ik niet belast zou zijn met de kennis van zijn eerste vier cd’s deze nieuwe best wel eens sneller was gaan waarderen. Waarom? Nou om een hele simpele reden: Cooper heeft het roer behoorlijk om gegooid. Het grootste verschil is nog wel dat Cooper is gaan zingen. Daar moet ik als luisteraar behoorlijk aan wennen. Ik moet hiervoor behoorlijk de knop omzetten namelijk. Het is niet zo dat Cooper bij het opmaken van de rekening van de grootste zanger aller tijden zal blijken dat Cooper bovenaan het lijstje zal staan. Zijn stem is ijl, hij klinkt een beetje als het onzekere, nog schuchtere broertje van David Sylvian. Al past zijn prevelende voordracht best bij zijn liedjes. Ze krijgen hierdoor gelijk een meer pop-karakter. Daarmee komt ook gelijk het andere behoorlijke verschil om de hoek zetten. Cooper laat de klassieke lijn die overduidelijk door klonk op zijn vorige albums op Similes wat losser vieren. Hij lijk zo meer richting ambient pop te trekken, maar het blijkt uiteindelijk minder ‘erg’ dan ik bij een eerste haastige luisterbeurt vermoedde. De prachtige soundscapes van weleer zijn er namelijk nog wel degelijk, maar wie gehoopt had op een album met slechts Cooper en zijn prachtige pianowerk zal bedrogen uitkomen. Binnenkomer "Leaves Eclipse The Light" is dan niet de lekkerste manier te starten en het daarop volgende "The Motion Makes Me Last" dat zelfs een beetje dreint, maakt het er niet gemakkelijker op je over te geven. Maar naarmate ik me ontworstel van de balast van weleer groeit de overtuiging dat het dapper is dat Cooper deze stap heeft genomen. Helemaal als het in de toekomst nog meer prachtige songs op gaat leveren zoals het vanuit glitch opgetrokken "Make Up Minds" of het afsluitende elf minuten je langzaam in slaap wiegende "Cease To Know", dan heeft hij mijn zege.

Infinite Horizon is een Duitse band, maar dat blijkt slechts uit het domein van de website. Muzikaal doet het namelijk vooral denken aan Amerikaanse genregenoten als Savatage en Circle II Circle. Daarnaast is zanger Marc Lemler een prettige verrassing. Geen moddervet accent en een power en overtuiging die je niet vaak hoort. Nou ja, die vergelijking met Savatage gaat misschien een tikkie ver. Zeker het latere Savatage haalde nogal wat klassieke ondertonen en opmerkelijke harmonieëen uit de kast, terwijl dit Infinite Horizon toch vooral rechttoe-rechtaan powermetal levert. Daarbij klinkt in de dubbele gitaarpartijen ook nog wel eens een snufje Iron Maiden door. Maar de songs kloppen en vooral de overtuiging in het gebodene maakt dat Infinite Horizon wel degelijk boven de middelmaat uitsteekt. Bovendien durven ze nog eens gas terug te nemen, in plaats van dat ze een album lang doordenderen. Het piano-intro en het piano-gitaar-intermezzo van "Code Of Decadence" spreken wat dat betreft boekdelen. In de productie hadden de drums iets subtieler ingemixt kunnen zijn, maar verder is ook daar weinig op aan te merken. Is er nog een negatief puntje? Nou vooruit, eentje dan: de synthesizertapijten zijn nogal eens akelig doorsnee. Dat valt des te meer op omdat de piano juist wel heel smaakvol wordt ingezet. Infinite Horizon zet zich met dit album neer als een vakkundige én overtuigende powermetalband. Gratuliere!

Er wordt wat getypt, er start een auto, er blaft een hond, deuren slaan dicht. De eerste dertig seconden van Love Thy Neighbour zijn onheilspellend. Maar bij het tweede nummer blijkt dat van Nom De Guerre weinig te vrezen valt. Het tweede nummer is een bijzonder vrolijk gebeuren op een Madness-achtig riedeltje met een vleugje Dexys Midnight Runners. De drie Zweedse broertjes De Guerre zijn behoorlijk camp en hebben geen enkele behoefte om moeilijker te doen dan strikt noodzakelijk is. En eigenlijk is de ondraaglijke lichtheid van dit album best aanstekelijk. Lentemuziek pur sang en de liedjes zijn zonder uitzondering sterk en gevarieerd. De jaren zestig zijn nadrukkelijk aanwezig, zoals op het prachtige Beatlesque "Dear Mr. Writer". Het vreemde instrumentale intermezzo van "The Shakes" vormt de opmars naar "The Ballad Of Harry" en jeetje dat nummer hakt erin! De melodie doet helaas een beetje denken aan "Three Times a Lady" van The Commodores, maar verder is dit een ballad zoals een ballad hoort te zijn. De zoetsappige dramatiek vliegt je echt om de oren en wie aan het eind van het nummer nog geen medelijden heeft met Harry is een hele harde. En een Zweedse band die het laatste nummer van hun album "Stockholm Syndrome" noemt kan wat mij betreft sowieso niet meer kapot.

Tot dusver brachten ze samen zes albums en een handvol EP's uit, en dan heb ik het nog niet over alle soloactiviteiten. Maar tot voor kort had ik nog nooit van De Portables gehoord, moet ik toegeven. Een band uit de Gentse contreien die in het verleden al eens optrad met een beiaardier - ook in Nederland - en een eigen webplek heeft op StudioMuscle.com waar ongeveer de hele backcatalogue beluisterd kan worden. Niet alleen dat, er kwam zelfs een heuse mockumentary uit in 2006: Now Here We Stand (een aanrader voor iedereen die wil weten hoe het toch begon en vooral hoe het zal aflopen met de band). De Portables prijzen zichzelf aan als frietfolk, al is dat misschien niet zo'n gelukkige woordkeuze. De band doet namelijk niet echt aan PR. Eens zien hoe een interview met twee van de vier bandleden, Bertrand Lafontaine en Jürgen De Blonde, verloopt.

Er is plots een naam voor de soort muziek die Jim White maakt: acid folk. Als we rekkelijk zijn kunnen we daar wellicht ook de platen van de betreurde Sparklehorse onder vangen. In elk geval is het de aanduiding die Tom Wilson, de voorman van Lee Harvey Osmond, aan zijn eigen, twisted americana meegeeft. In het collectief Canadezen rond deze Tom Wilson vinden we muzikanten terug van The Cowboy Junkies en als je je iets voor kunt stellen bij een omschrijving als Cowboy Junkies on acid, dan zou je zowaar in de buurt kunnen zitten van het soort liedjes dat Tom Wilson maakt. Zelfs een cover van The Velvet Underground ("I Can't Stand It") krijgt zo een onverwachte, maar passende kleur mee. En om terug te komen op de vergelijking met Jim White: het stemgeluid van White en Wilson ligt soms zo dicht bij elkaar dat je onwillekeurig het cd-hoesje erbij wilt pakken om te kijken wie er nu aan het zingen is ("Queen Bee"). Beiden hebben het vermogen hun verhalen uiterst onderkoeld te brengen, waardoor er vanzelf spanning en geheimzinnigheid in hun teksten kruipt. Het grootste verschil is wellicht dat Lee Harvey Osmond aardser klinkt: de gekte die southerner Jim White zo nu en dan laat doorklinken kennen de Canadezen blijkbaar niet. Ook anders is dat Jim White Aimee Mann mee liet zingen, en Tom Wilson Margo Timmins.

Jason Molina heeft zijn Magnolia Electric Co., Will Johnson heeft zijn Centro-matic en Marc Morrissette heeft zijn Octoberman. Mocht je echter nog nooit van Marc Morrissette gehoord hebben dan kan dit kloppen, want bij mijn weten bracht hij nog nooit een album onder zijn eigen naam uit. Dit had hij echter best kunnen doen, want eerder werk dat onder de naam Octoberman verscheen, ilt behoorlijk van wat de Canadees nu laat horen op Fortresses. Octoberman zou ik eerder onder de singer-songwriters hebben geschaard, maar nu hij met een hele delegatie anderen zijn nummers speelt zou ik het eerder onder de alt.country gooien met dikke indie-rand. Ik moet bijvoorbeeld ook wel wat aan Pavement denken, en dat is geen verkeerde vergelijking wat mij betreft. Af en toe doet het gitaarwerk me ook wel wat aan die andere Canadees denken: Neil Young. Erg genietbaar is ook de sporadische inzet van bijvoorbeeld een piano of trompet. Nergens opdringerig, maar wel het toetje op een geweldige maaltijd. Het mag duidelijk zijn dat ik helemaal weg ben van dit album. Ik vraag me alleen af waarom deze al in september aan de andere kant van de plas uit was en nu pas hier. Misschien omdat hij een aantal optredens komt doen, waarschijnlijk alleen. Maar ook solo is Marc Morrissette gewoon Octoberman. En is Fortresses voorlopig een van mijn favoriete albums, dat is zeker.

Haute couture on speed! Zo omschrijven de mannen van de hardcore-band Unchained Breathing zichzelf, als het hoogtepunt van mode, ontworpen door modeontwerpers voor een nichemarkt. Ze deelden reeds het podium met buitenlandse acts als Poison My Blood, Thoughts Paint The Sky en The Casino Brawl, maar ze zijn vooral beïnvloed door iedereen die hen lief is. Met de EP When Beauty Is Redefined wisten ze zichzelf al onder de aandacht te brengen, maar ook met hun daaropvolgende demo (opgenomen in 2008, hier te downen) is het gelukkig niet minder gesteld. Met een drietal nummers laten ze blijken erg energieke muziek te maken. Muziek waar veel face-crushing breakdowns, harde melodische stukken en pig screams elkaar opvolgen. Het enige minpunt is dat het wapenfeit slechts twaalf minuten duurt, wat overigens niet betekent dat ze niet meer repertoire hebben. De Limburgse band komt namelijk net uit de studio en heeft met twee nieuwe MySpace-nummers voor nog meer heerlijke breakbeat en two-step gezorgd. Nederland telt zeker mee in de harde muziekscene en dat hebben we aan jongens als Unchained Breathing te danken.

Makkelijk is dat, als je de recensie van de vorige plaat van een band eigenlijk moeiteloos kunt overdoen. Ondanks de weinig belovende, wat puberale titel The Chaos sprankelt ook deze vierde plaat van The Futureheads weer even fris en blij als de vorige. Er staan weer wat echte vondsten op en het is verdomd moeilijk de woorden 'smeuïg' of 'puntig' te vermijden. Zo rammelt "This Is The Life" heerlijk op al het gitaargerei dat de vier Schotten uit Sunderland in hun oefenhok konden vinden. Het scheelt niet veel of de gitaarsolo had zo in "De Lepel en de Pan" van Bert & Ernie gekund. Welke andere band doet zoiets nog? Of neem de koortjes in het tegendraadse "The Baron" en de refreintjes van "Heartbeat Song" en "Sun Goes Down", brult u het maar even mee: The sun goes down and the double life begins! It's a one-way ticket in the city of sins! Inclusief onweerstaanbaar Schots accent. Niet alle liedjes zijn zo toegankelijk, zoals ik bijvoorbeeld het titelnummer nog niet helemaal trek, maar dat was op eerder werk ook het geval. Speciale vermelding verdient nog het anti-emo-liedje "Struck Dumb" (met hier de lyrics.) Ik ben er laat mee, maar onderhand vind ik deze band way leuker dan Franz Ferdinand. Wie volgt?

Was ik blij de rerelease van Ween´s The Pod te ontvangen? Jawel hoor, want dat was de enige die nog in mijn collectie ontbrak. Maar je kunt moeilijk beweren dat het een hoogtepunt is in Ween´s carrière, laat staan in de muzikale geschiedenis. Het is hun meest weirde album, met aan alle kanten vervormde stemmetjes en zwaar overstuurde gitaren, waarbij van songs nog niet altijd even veel sprake was. Ach, het was het album waarmee ze enigszins een naam begonnen op te bouwen, dus in die zin heeft het een functie gehad. Maar de combinatie van melige humor, rare experimenten en goede songs hadden ze pas bij Chocolate And Cheese in de vingers, op dit album waren het vrijwel uitsluitend de eerste twee. Zeker, de aanzetten van hun betere werk hoor je wel, maar slechts een enkele keer bleek het nog enige houdbaarheid te hebben. Dat was bijvoorbeeld het geval met "Captain Fantasy", een nummer dat ook later nog veelvuldig in hun livesets opdook, en met het Cockney Rebel-achtige "Right To The Ways And The Rules Of The World". O ja, het geheel was opgenomen op een 4-track recorder, en dat hoor je eraan af. Iemand die heden ten dage dit als demo instuurt, wordt zelfs bij het meest wanhopige jeugdhonk weggestuurd met het advies een keer echte apparatuur te gebruiken. Het is grappig om de rudimentaire aanzetten voor het latere werk te horen, maar aanschaffen heeft echt alleen maar zin wanneer je een verzamelaar met volledigheidsfetisj bent, zoals ik.

Only Mirrors is het solodebuut van The Album Leaf-gitarist Drew Andrews. The Album Leaf brak de afgelopen jaren - met steuntjes in de rug van Sigur Rós - door met hun melancholieke, orkestrale post-rock. Post-rock, melancholie, en orkestratie zijn ook drie pijlers van Andrews' debuutplaat. Zijn belangrijkste streepje voor: liedjes. Met kop, staart en de hele bliksemse rambam. Andrews weet de sfeer die The Album Leaf altijd zo goed weet mee te brengen te ontdoen van het zwoerd, de zwaarmoedigheid. Wat overblijft is de warmte, de mooie orkestratie. De akoestische basis wordt links en rechts aangevuld met xylofoon, gloeiende samenzang en knerpende gitaren. De meeste liedjes halen de vier-minuten-grens niet en daarmee is Only Mirrors een opvallend puntig album van de man die de muziek van The Album Leaf niet zelden breed laat uitwaaieren. Andrews zelf klinkt opvallend op zijn gemak, en croont zijn liedjes zelfverzekerd richting hun einde. "I Could Write A Book" en "Trading Faces" zijn de uitschieters, allebei gezegend met een enigszins dromerige melodie, mooie instrumentatie en slimme hooks. The Album Leaf-liefhebbers zullen ook dit album prima kunnen verteren, al zullen sommigen Andrews misschien lichtvoetigheid aanrekenen. Zulke types moet je niet te serieus nemen. Het knappe van Andrews is dat hij de sfeer van The Album Leaf naar de hand van een prachtige akoestische plaat heeft weten te zetten. Zijn bij vlagen dartele gitaarliedjes geeft hij daarmee net de diepgang die ze nodig hebben.

Storm
ME - Hamden

Ewie
Happy Birthday - Happy Birthday versus Cords - Collage (cd+dvd)

Ludo
Fanfarlo - Reservoir

Gr.R.
Bruce Springsteen - Working on a dream Eddy Achterberg en Vak q - Eenmaal zullen wij de kampioenen zijn

Marz667
Sexy Sushi - Tu L'as Bien Mérite!

Prikkie
Jeff Watson - Lone Ranger

Stonehead
Kele - Tenderoni / Coheed & Cambria - Year of the Black Rainbow / Jeffree Star - Beauty Killer

DubbelMono
Tangarine & Friends - A Mystery That Binds Us, Still

Met een fijn liedje!

Morrissey had er vast iets mooiers van gemaakt, want Dear God, I Hate Myself is wel een heel erg voor de hand liggende en zelfs ietwat puberale titel. Maar ja, Jamie Stewart van Xiu Xiu is Morrissey niet. Toch zijn er overeenkomsten. Ooit coverde Stewart het nummer "Asleep" van The Smiths en velen zullen in beide artiesten een aanstellerigheid van het onuitstaanbare soort zien. Toegegeven, een zekere pathos en dramatiek is Stewart zeker niet vreemd. Alleen al songtitels als "Chocolate Makes You Happy" en natuurlijk de albumtitel zelf zullen niet snel uit de mond van een echte man komen. En dat is Stewart dan ook niet. Hij is een soort Amerikaanse Spinvis die vooral lekker in zijn studio loopt te pielen en zo nu en dan een album uitbrengt dat alleen voldoet aan de door hemzelf vastgelegde regels. Het moet dus klikken met Stewart, anders wordt het beluisteren van dit album één lange lijdensweg. Zijn stem lijkt nog het meeste op die van Shearwaters Jonathan Meiburg en beide zangers hebben elkaar inmiddels gevonden en samen een album opgenomen. Maar waar Meiburg vooral voor de serene sfeer gaat, kiest Stewart voor het experiment. Dear God, I Hate Myself is een afwisselend en behoorlijk lastig album, maar voor mensen die van aanstellers houden is het volop genieten.

Begin jaren negentig, toen Ruthie Morris en Linda Hopper en hun band voor het eerst door Nederland toerden, kocht ik een shirtje: groen, met een rood logo. Een paar jaar later, het zal de tour voor hun derde plaat Rubbing Doesn't Help zijn geweest, was mijn t-shirt te vaak gewassen en kocht ik een nieuwe. Daarna werd het jarenlang stil rond Magnapop, tot ze ergens in 2003 weer in Nederland optraden. Het werd mijn derde, exact hetzelfde shirtje. Alsof er nog steeds een paar dozen onder het bed van Linda Hopper hadden gestaan. Het duurde weer drie jaar voor hun vierde plaat - Mouthfeel - in de winkels lag. Wederom was er niet veel verschil met de voorgaande platen. Natuurlijk, hun gelijknamige debuut sloeg iedereen fris en fruitig om de oren en dan klinkt een vervolg nooit meer zo. The First cut is the deepest. Maar om de daaropvolgende platen als oudbakken en beschimmeld af te doen, ging uiteraard veel te ver. Over hun vijfde, zojuist verschenen album Chase Park heeft Magnapop weer vier jaar gedaan. Maar dat hoor je er niet aan af. Geen bedaagdheid, geen liedjes waar jaren studiowerk in is gaan zitten: gewoon weer meer van hetzelfde. Twaalf vrolijke, zomerse popliedjes met ruige gitaren en Linda Hoppers stem-om-verliefd-op-te-worden. Volgende maand ga ik voor mijn vierde shirtje.

Het is natuurlijk leuk en aardig zo'n muziekweblog vol nichemuziek, maar je hoeft maar op een willekeurige illegale mp3-site te kijken waar het 538-publiek zoal naar luistert. Er staat opvallend veel praktisch naamloze dance in de populariteitsmeters. Of een 3CD-danceverzamelaar als deze. Een paar weken terug had ik voor een feestje snel wat recente populaire tracks nodig, kwam ik The Annual 2010 in een cd-winkel tegen en dan lijkt 20 euro voor zestig liedjes een koopje. De Ministry of Sound-verzamelaars staan al jaren goed bekend. Extra verkoopargument is dat het ook in verzamelaarland kennelijk crisis is, want er staan weer evenveel bekende namen en hippe indie-bandjes op de hoes als toen het tijdperk begon met de Arcade-4CD's begin jaren '90. Waaronder best leuke, zoals Deadmau5 en Calvin Harris - zij het dan in een of andere vage remix. Dat de cd '2010' in zijn naam heeft terwijl werkelijk alles uit 2009 of nog eerder dateert nam ik maar voor lief. En zo belandde dus The Annual 2010 in mijn bezit. Wat ik helaas niet gezien had, was dat het drie mix-cd's zijn, kant en klaar voorgemixt door iemand die zelfs niet op de hoes vermeld staat. Puur geschikt dus voor op de achtergrond en onbruikbaar voor dj's. Dat de mixer van dienst anoniem wil blijven valt ergens te begrijpen, want hoe hij "One More Chance" van Bloc Party bijvoorbeeld laat overgaan in Simian Mobile Disco's "Audacity of Huge" is onvergeeflijk. Gelukkig gaat dance naar dance mixen hem beter af. De samenstelling van de cd's zelf ziet er supercommercieel uit, maar komt in de praktijk neer op een mengeling van hits (Pitbull, "Bonkers" in de Soulwax-versie) met remixen van hits die nogal teleurstellen ten opzichte van het origineel (Kid Cudi, Sidney Samson). Opvallend hoog is verder het aantal matige en opportunistische trance-remakes van leuke nummers (MGMT's "Kids" door Sebastian Ingrosso, Sigur Ros' "Hoppipolla" door Chicane) en vingerwijzingen naar oude hits: Mylo door 4Strings, Dr. Alban in Sidechains' Gathania-remix, om het over de aanwezigheid van Snap! helemaal niet te hebben. CD3 is nog het leukst met zijn makkelijke drum'n'bass (o.a. Prodigy, Sub Focus, Qemists). Als dit de norm is voor danceverzamelaars in 2010, is het lang niet slecht. Het lijkt wel afgelopen met de fillers en er komen veel meer stijlen aan bod dan ik van dit soort verzamelaars gewend ben. Als je in je auto nog geen mp3-speler hebt en typisch iemand bent met een Tiësto-podcast op cd-r in het dashboardkastje, zul je je met een Annual als deze niet vervelen. Toch kun je je afvragen of het niet veel makkelijker, goedkoper en leuker is om dan een BBC Essential Mix of Resident Advisor-podcast van een favoriete artiest van naam te downloaden. Dan krijg je meer en heftigere muziek in één favoriete stijl.

Om die maar meteen in te koppen. Het Rosa Ensemble rechtvaardigt in de openingstrack haar subsidie van het Nederlandse fonds voor podiumkunsten, door een Beefheartiaans kattengejank-stuk van de ongetwijfeld hooggeleerde componist Martin van Bergeijk uit te voeren. Experimenteler dan dat wordt het gelukkig nergens en zo kunnen we No Ark Dead Eel in in de toekomst gewoon bij het tweede nummer beginnen. En daar wordt alles met de entree van Esther Mugambi op vocalen ineens heel aangenaam. Ze babbelt als een van de buurtgenoten van Charles Spearin, waar de begeleidende muziek, zo tussen jazz, pop en moderne sferen, trouwens ook veel van weg heeft. Gaandeweg de plaat blijkt Mugambi ook aandoenlijk te kunnen zingen. Zo weet ze samen met Jeroen Kimman op gitaar, in "Mad On Rocks 2", als het helaas ter ziele gegane Seedling te klinken. Bandleider en multi-instrumentalist Daniel Cross mag dan de meeste composities aandragen, het is eerdergenoemde Kimman die het hoogtepunt van het album verzorgt. "White Keys, White Legs" is bijna té goed, in de zin dat alles ervoor naar dat langste nummer toe lijkt te werken. Na een zoekend jazzy intro, waar de muzikanten even hun grepen lijken te oefenen, zet een combo van piano-gitaar een wonderschoon pulserend motiefje in. Denk aan Steve Reich, het Kammerflimmer Kollektief en, in het fladderende middenstuk, Sufjan Stevens. Mugambi begeleidt dit alles met bizarre teksten. Zo begint ze met zich af te vragen wat het nut is van 'wank guitar' en waar de dansende meisjes zijn. Nog mooier en op een absurde manier emotioneel, wordt het aan het eind als ze als een Kraftwerk-robot 'Tour de France' en 'internet' zingt. Geen idee waarom het eigenlijk werkt, maar zo hoort het ook natuurrlijk. Diepzinnig en uniek.

Dit stukje begin ik maar eens met een wat sneue aankondiging van het concert dat in mei in Winston te Amsterdam plaats zal vinden. 'Singer-songwriter en ex-Waxwing frontman Rocky Votolato uit Seattle was de laatste tijd even uit het zicht maar is nu weer helemaal terug met een nieuw album, getiteld True Devotion. Veel waardering is er in Nederland nooit geweest voor Rocky maar zijn trouwe fans zullen vrijdag 21 mei ongetwijfeld in Winston te vinden zijn. Er is waarschijnlijk niets van gelogen. Op File Under wisten wij zijn eerdere albums in ieder geval wel te waarderen, maar ik geloof direct dat er niet veel fans van Votalato te vinden zijn. Volato maakt dan ook singer-songwriterliedjes van het minder opbeurende soort. Een beetje tussen Ryan Adams en wijlen Elliott Smith in. Op True Devotion slaat hij geen nieuwe wegen in. Het zijn weer kwalitatief sterke liedjes zonder overbodige opsmuk en met een droeve ondertoon. Tien stuks in dit geval. Misschien dat Votolato er slim aan doet om zichzelf eens opnieuw uit te vinden en af en toe wat meer te gaan rocken. Aan de andere kant: als je een beperkte schare fans hebt, waar zul je je dan druk om maken? Fuck de commercie, lang leve het betere lied!