Zelden was een naam meer misplaatst voor een band dan bij het Finse Disco Ensemble. Als deze vier Finnen een ding namelijk niet maken, dan is het disco. Al zou je je er best goed op uit kunnen leven op een dansvloer. Op een bedje van moderne punk gaan deze post-hardcore knakkers namelijk weer goed los op hun vierde cd The Island Of Disco Ensemble. Vooral songs als "Pitch Black Crowd" en "Life Of Crime" hebben een bijna onstuitbare drive. Vooral dat eerste nummer combineert genadeloos een ontzettende bundel energie met een supercatchy melodie. Niet meeblèren is ongewenst. Toch kan de band ondertussen ook uitstekend uit de voeten met het middentempo en kunnen ze zelfs een puike ballad schrijven. In zo’n midtempo songs als single "Protector" komt zanger Miikka Koivsto prima tot zijn recht. Nog beter is wat dat betreft "Get Some Sleep". Dat is een in een synthesizerbad ondergedompelde ballad met post-rock-achtig gitaarwerk die richting epische refreinen doortrekt. Om daarna de synthesizer steeds meer van zich af te slaan. Het heeft wel wat weg van het machtige Dredg. Door de volle, strakke productie van Lasse Kurki komt The Island Of Disco Ensemble lekker hard als een wall-of-sound je speakers uit denderen. Dat hoor je goed in "So Cold", met tekstueel een knipoog naar Evita, waarin de vette Körg-sound bijna de gitaren de tent uitjagen. Het toont maar weer eens aan dat Disco Ensemble niet bang is om van de platgetreden post-hardcore-wegen af te wijken. Dat is ook de reden waarom ik Disco Ensemble zo’n koele band vind.

Van Californië verhuizen naar Parijs, dat doe je niet voor niets. Dan zoek je iets: het imago van intellectualisme, van de existentialisten, de Nouvelle Vague wellicht. Maar op zoek naar een deel van de popgeschiedenis waar je je thuis voelt? Dan weet ik andere steden te bedenken. Toch deed singer-songwriter Jeremy Jay het. Zijn voetsporen liggen in de post-wave en synthipop, maar op zijn nieuwe album Splash verlegt hij zijn aandacht. Opener "As You Look Over The City" laat het meteen al horen: zijn begeleidingsband probeert als Suede te klinken en voorman Jeremy Jay als Morrissey. Dat is even schrikken - vooral omdat zijn band, bestaande uit de muzikanten die hem normaliter live begeleiden - niet de allure van Suede heeft en hij zelf vooral klinkt als iemand die Morrissey nadoet. Gelukkig blijft het bij deze wel heel opzichtig uit de bocht gevlogen opener. De tweede track, "Just Dial My Number", wordt beheerst door een fraai en uiterst simpel melodietje en een stompzinnig refreintje ('Ring ring ring on my telephone'), maar blijft geheid een dag in je hoofd rondzingen. Helaas is de koek dan ook meteen op: werkelijk geen enkele van de navolgende liedjes weet iets van de eerste twee tracks op te roepen. Niet de vrolijkheid van 'Just Dial My Number' en zelfs niet de ergernis van de openingstrack. Bijzonder matig is eigenlijk de enige kwalificatie die deze plaat recht doet.

De vorige keer dat ik op deze plek over Ed Harcourt schreef, was het vier jaar geleden, had ik een vriendin en waren we beiden hartstochtelijke bewonderaars van deze fijne Engelse piano-singer/songwriter. Maar de albumtitel The Beautiful Lie werd bewaarheid en onze relatie ging uit. Het is raar hoe je dat soort persoonlijke dingen met je kunt meedragen. Ik draai Harcourt niet zo vaak meer en ik voel me wat zwaarmoedig als ik zie hoe hij (slechts drie jaar ouder dan ik) op de cover van Lustre ('glans') poseert met vrouw en dochter. Dit is een sleutelplaat voor hem geworden; de geboorte van zijn dochter, het afscheid van zijn platenmaatschappij (die in 2007 wel nog een fraaie best-of uitbracht die veel te weinig recensies gehad heeft), en hij bracht Lustre voor het eerst uit via zijn eigen uitgeverijtje, samen met de bonus-cd Illustrious erbij. Dit keer heeft Harcourt zijn clowneske maniertjes thuisgelaten, waardoor hij een degelijke en charmante indruk maakt. Bovendien had-ie altijd al een prachtige stem, en blijven zijn teksten prettig ongemakkelijk. Zo past het bespiegelende "Do as I say, not as I do" mooi bij mijn computerprogrammeerwerk overdag, maar is "A Very Good Impression of Myself" weer een even spontane jammerklacht als zijn vroege werk. Ik kwam een mooi citaat van ene Kas tegen: 'De ene keer lijkt Harcourt een moderne Brian Wilson, dan weer is hij het balorige neefje van Tom Waits, de gepikeerde buurjongen van Elvis Costello, drugsdealer van John Lennon, drinkemaatje van Bruce Springsteen, zwemleraar van Jeff Buckley of opticien van Elton John.' Uitschieters zijn met name het titelnummer "Lustre" (ook een favoriet van Peer) en het dramatische "Lachrymosity". Ook aan een met blazers opgeleukt nummer als "Heart of a Wolf", waarvan een instrumentale versie op Illustrious staat, hoor je dat Harcourt dit keer vooral compositorisch zijn best gedaan heeft. Hij sluit de plaat dan ook niet alleen af met de mooie ballad "So I've been told" (die dan wel weer over een psychotische gevangene gaat, overigens), maar daarna volgt nog de gospel-achtige, euforische meewuiver "Fears of a father" die zonder veel twijfel ook wel het vaste slotnummer van zijn concerten gaat worden. Het is een suikerzoet nummer naar Harcourts maatstaven, met een vleugje Keane en Sky Radio erin, en het kan zo aan het einde van een film, maar ach, wat geeft het. Het is een gelukkig einde, en weke harten vol liefde hebben we uiteindelijk allemaal. Ook al kunnen we die niet altijd delen.

Sweet Apple slaagt erin zich te presenteren met een hele foute jaren zeventig-hoes. Opener en single "Do You Remember" doet weinig om het beeld van een foute seventiesrockband te neutraliseren. En toch is dit niet zomaar een bandje. Gitarist is Dinosaur Jr.´s J. Mascis (door onze eigen Klaas prachtig vereeuwigd), een man die van bewonderaars haters maakt en andersom. Zelf ken ik zijn werk met Dinosaur Jr. eigenlijk amper. Even wat tracks van Dinosaur Jr.´s Farm beluisterend vraag ik me ook af of liefhebbers van die plaat Sweet Apple zullen kunnen waarderen. Het is op deze plaat veel meer rechttoe rechtaan bluesrock, netter geproduceerd en met heel wat minder gekte. Wat heet, het doet regelmatig denken aan The Black Crowes, een indie-versie van Michael Katon of een wat ingetogener variant van Queens Of The Stone Age. De invloed van de drie anderen in de band is dus aanzienlijk. Dat zijn heren uit twee van Mascis´ andere bands: Cobra Verde´s John Petkovic (zang) en Tim Parnin (gitaar) en bassist Dave Sweetapple uit Witch. Het is een verzameling verrassend toegankelijke songs, waarbij de groove belangrijker was dan gitaarsolo´s of wilde experimenten. Een tip: luister deze plaat als geheel, niet als losse songs. Dit is namelijk zo´n plaat waar de groove zich in je geest moet nestelen. Blues is er altijd te horen, al dan niet gelardeerd met randjes country, stoner, grunge of zelfs gruizige stadionrock."Dead Moon" is de enige uitzondering, want vooral elektronisch, zelfs met drums uit een doosje, en een laagje Chris Isaak daaroverheen. Toch past dit nummer er tot mijn verbazing prima tussen. Met deze stijlen, in een vooral ontspannen en warme productie, is het inderdaad een plaat die op mijn stapeltje past en niet op dat van een van de andere recensenten. Mascis-liefhebbers en -haters moeten dus allebei eerst eens luisteren.

In Deference To A Broken Back, het debuut van The Daredevil Christopher Wright, werd grotendeels geproduceerd door Bon Ivers Justin Vernon. Net als Vernon is TDCW afkomstig uit Eau Claire, Wisconsin. TDCW bouwde de afgelopen jaren in Wisconsin een live-reputatie op met een gouden randje; waar zij kwamen regende het zweet van de plafonds in een collectieve viering van het leven en de folkmuziek in het bijzonder. Bijgestaan door Vernon, toch een beetje de pater familias van de hedendaagse Noord-Amerikaanse folk, mocht TDCW proberen hun kunnen te vangen in een album. Geen gemakkelijke opgave, maar ze slagen met verve. Een barok strijkorkestje heet de luisteraar welkom in het openingsnummer, slechts één minuut lang koorjongensvocalen en welgemikt getokkel waarin Andrew Bird nooit ver weg is. Mooie folkliedjes schrijven kunnen ze, maar dat kunnen er meer. TDCW onderscheidt zichzelf door de lichtvoetige lijn die door de plaat heenloopt. In het toch niet bepaald optimistisch getitelde: "A Conversation About Cancer" sluimert af en toe iets carnavalesks, en dat werkt wonderwel. Er komen de laatste jaren veel goede americana-platen voorbij, en meestal is door het openingsnummer te beluisteren vaak wel te voorspellen hoe de rest van de plaat zich zal ontvouwen. The Daredevil Christopher Wright ontwijkt die voorspellingen. De plaat gaat van barokke folk, bronstige folkrock, naar een toef psychedelica naar oerdegelijke akoestische pop. Heel goed gedaan.

Wat krijg je als je zZz, GEM, Fakkelbrigade, Nobody Beats The Drum, Thomas Azier en Voicst in de wasmachine gooit? Inderdaad, dan krijg je het resultaat van dit 'In A Cabin With'-project gedoopt L'Abattoir. De titel L'Abattoir en de bandnaam zijn afkomstig van een oud Marokkaans slachthuis waar de heren Daan Schinkel, Maurits Westerik, Sticks, Sjam Sjamsoedin, Thomas Azier en Joppe Molenaar een week bij elkaar zaten om er uiteindelijk met dit resultaat uit te komen. De individuele leden hebben bij de samenwerking het effect van de rode zakdoek in de witte was. Deze geeft namelijk af. Zo zijn de eerste twee vette Nederlandstalige hiphop-tracks, maar is het in de derde Engelstalige track "Must Be You" volgens mij Maurits Westerik die laat horen waarom hij wel eens optreedt met Bob Dylan-songs. Hierna neemt een zonnig dansbaar nederhiphopliedje "Stralen" het weer over. De was raakt helemaal aan de kook in het vette "Full Throttle". Hierna wordt het centrifugeren met een trippy Green Fields om weer in liedjesrockland aan te komen op "From The Shade" dat zo bij het repertoire van GEM kan. Maar er wordt toch nog even een luchtige dansslinger aan gegeven in "Lost Beat"om met "Fris" toch weer met nederhiphop te eindigen. Al is het wel in een experimentele variant. L'Abattoir is een bonte mix van stijlen die alle kanten opgaat, maar wonderwel prima bij elkaar past. Zelfs ik die weinig met hiphop heb, durf dit een geslaagd project te noemen waarbij vooral de warme uitstraling indruk maakt.

Breed77 opereert vanuit Engeland, maar de leden komen uit Gibraltar, Spanje en Mexico. Met zo´n achtergrond zou je in het metalwereldje wel eens iets bijzonders tevoorschijn kunnen toveren. De basis van Breed77 is metal op het randje van nu-metal, waarbij associaties met System Of A Down of Alice In Chains ("Who Am I") te binnen schieten. Met "Wake Up" komt Insects vliegend uit de startblokken en dat tempo wordt niet meer losgelaten. Maar waar de meeste bands in dit genre moeite hebben de spanning een album lang vast te houden, lijkt Breed77 daar geen enkele moeite mee te hebben. Ze hebben dan ook het lef hun composities te verfraaien met onverwachte elementen. Luister maar eens naar de Spaanse invloeden in "One More Time", de fraaie zanglijnen in "The Battle Of Hatin" of de viool(!) in het intro van "In The Temple Of Ram: Rise Of The Bugs". Normaal gesproken ben ik niet zo gecharmeerd van dit genre. Het is gewoon niet zo mijn ding. Dat Breed77 er dicht tegenaan zit en desondanks moeiteloos mijn aandacht weet vast te houden, zegt iets over de kwaliteit van Insects. Naja, variatie, technische vaardigheden en goede songs zijn in éelk genre een winnende combinatie. Het is jammer dat er op het laatst nog even een dipje zit met de Cranberries-cover "Zombie". Steviger dan het origineel, maar zonder meerwaarde voor het album. Zoals Herman Finkers zou zeggen: dat hebben zulke jongens toch niet nodig...

Stel dat je gitaar kunt spelen als de beste. Het maakt niet uit of dit op een akoestische of een slide is. Daarbij is je stem prettig om naar te luisteren. Bovendien heb je een goede neus voor nummers die je covert en draai je je hand ook niet om voor een fijne zelfgeschreven song. Dan moet het toch wel goed komen zou je denken. Waar zou het dan nog mis kunnen gaan? Bij de productie of de mix van je album of bij de muzikanten in jouw band. Je hebt echter al zestien albums op je naam staan en bij nummer zeventien ken je het klappen van de zweep wel. Met de productie zit het wel snor en de muzikanten kunnen prima spelen en geven je de ruimte. Het zit dus helemaal goed met Baby O! van Brooks Williams. De covers liggen niet teveel voor de hand en zijn van origine van Son House, Mississippi John Hurt, Mel London en Duke Ellington. Hoppa, weer een pluspunt. Een prima plaat dus van iemand die zich in de folk en blues beweegt. En toch gaat het mis, want wie nog nooit van Williams gehoord heeft zal - vrees ik - niet snel verleid worden door dit album. Wat een foeilelijke afstotende hoes met bovendien op de achterkant een foto van Williams, waaruit de conclusie getrokken zou kunnen worden dat dit niet 'the next big thing' is. En dat is jammer, want gezien de kwaliteit zou hij niet misstaan op de nodige rootsgeörienteerde festivals. Of zou dat publiek wel voor zo'n lelijke verpakking vallen.

Soms heb je van die vreemde vooroordelen, dingen die meer over jou zeggen dan over iets anders. Zo moet ik altijd wanneer ik een hoes zie waarop een paar hoofden net boven een wateroppervlakte uisteken aan Slint denken, de fameuze plaat Spiderland. En meestal is dat geheel onterecht. Doch, in het geval van Whip, het debuut van het naar hun bandmentor vernoemde trio Witt uit San Diego, geeft het mijn vooroordeel een juiste duiding. Achttien nummers in een genre - mathrock - dat haar wortels kent in die plaat worden geserveerd. Toch is die verwijzing naar Slint niet helemaal correct. Witt zit meer in de meer berekenende kant van de mathrock, qua geluid tussen A Minor Forest, Don Caballero, June Of ’44 en Lumen in. Mathrock die soms zelfs meer richting de jazz neigt dan de bovengenoemde bands, soms zelfs met een hang naar het "Nederlandse" Knalpot. Een richting die vooral wordt gevolgd op opvolgende EP There’s Blood, dat dankzij verrassende erupties en sprongen met regelmaat weet te boeien. Dit in een genre waarbij het gebrek aan vocalen er nogal eens toe leidt dat de muziek naar de achtergrond verschuift. Hoewel wat gefluister of gesproken woord zoals bij Enablers ook hier niet zou misstaan, is het geen gemis dat de drie hun mond veel dichthouden, maar zeker een toevoeging als hij wel open gaat. Spijtig is alleen dat we het met beide albums alleen met mp3 releases moeten doen. De 100 fysieke exemplaren die begin 2009 uitgekomen zijn van debuut Whip zijn reeds sinds lange tijd allen verkocht, en There’s Blood is alleen in mp3 uitgebracht. Hopen dus dat snel een leuk label deze heren oppikt en beide platen opnieuw uitbrengt in fysieke vorm. Maar tot die tijd moeten we het doen met Bandcamp.

´Tattoos & Tequila is a compilation of genre defining hits that have been given the Vince Neil rock renewal treatment´, zo luidt de ronkende tekst bij dit album. Mwah. Het is een album vol aardige covers, maar daar is het wel mee gezegd. Zo enorm inventief zijn de covers niet, ze zijn alleen verrockt - als dat ¨berhaupt nodig was. Het zijn ook bepaald geen songs waar Vince Neil nieuwe paden bewandelt, het zijn namelijk stuk voor stuk songs van het type stadionbrullers. Okee, covers van Elvis ("Viva Las Vegas", ook alweer zo'n typisch anthem) en The Hollies ("Long Cool Woman") zijn wat minder voor de hand liggend dan Aerosmith ("Nobody's Fault"), Creedence Clearwater Revival ("Who'll Stop The Rain") en ZZ Top's "Beer Drinkers & Hell Raisers" maar het is zorgeloze, meezingbare rock wat de klok slaat. Twee nieuwe songs staan erop, het titelnummer, geschreven door Marti Frederiksen, en "Another Bad Day". Beide passen naadloos in de rest van het materiaal, waarbij "Tattoos & Tequila" nog het leukst is. De muzikanten zijn gitarist Jeff Blando (Saigon Kick, Slaughter), bassist Dana Strum (Vinnie Vincent Invasion, Slaughter) en de mij onbekende drummer Zoltan Chaney. Uitvoering en productie zijn vlekkeloos, maar het blijft teleurstellend dat Neil zo dicht bij zijn comfort zone blijft. Nu is het een album voor de fans waar verder niemand warm of koud van zal worden.

Soms zijn er van die albums waar je naar uitkijkt. Het moment dat je een klein berichtje ergens leest, dat de betreffende band de studio ingedoken is en dat je denkt: "Yes!" Ik had het toen ik hoorde dat Anathema, eindelijk!, de studio weer eens inging. Tussendoortje Hindsight was namelijk al van 2008 en de laatste echte plaat, A Natural Disaster is van 2003! Natuurlijk, het was ook een heel gevecht om de plaat uit te brengen, want weinig platenmaatschappijen zagen wat in de nieuwe koers van Anathema. Bij het kleine Kscope, dat ook al fijne acts als Anekdoten en The Pineapple Thief onder zijn hoede heeft, zijn ze echter precies op hun plek. De plek van de bands die het experiment niet schuwen. De geschiedenis van Anathema is bekend: death metal-orkestje met voorliefde voor Pink Floyd besluit beide te combineren. Het leverde spannende muziek op. Maar is daar, na zeven jaar wachten nog iets in veranderd? Vooral in het begin van We're here because we're here teleurstellend weinig eigenlijk. Het geluid is bekend en vertrouwd, maar er blijft niet veel hangen. Het klinkt allemaal iets te gemakkelijk. Dat verandert echter naar mate we verder geraken op We're here because we're here. De nummers worden langer en het experiment wordt niet geschuwd. En zo hier en daar schurkt de band tegen het geluid van een band als Tool aan, maar dan zonder de 12/14de maatsoorten van de drummer. De climax komt met het voorlaatste nummer "Universal", waarin grootst wordt uitgepakt, met orkest en al, terwijl de band in afsluiter "Hindsight", de Pink Floyd in zich nog eens loslaat. Steven Wilson mixte de hele plaat bij elkaar en hoorde uiteindelijk dat het toch nog goed kwam. Want dit is de Anathema waar ik naar uitkijk. Nu maar eens de concertagenda in de gaten houden...

Het maken van een nieuw Coheed and Cambria album, dat is niet even de studio induiken, een stuk of tien songs opnemen en vervolgens een cd-tje laten persen door een drukkerij. Nee, als Coheed And Cambria een album opneemt dan gebeurt dit vanuit een breder perspectief en afraffelen hoort daar niet bij. Het maken van een cd begint met het tekenen van een stripboek door zanger en gitarist Claudio Sanchez. Met dat als uitgangspunt gaan deze proggers aan de slag. Dit gekozen stramien klinkt misschien ambitieus en pretentieus, het werkt gezien de hoge kwaliteit die de band aan albums afgeleverd heeft de afgelopen tien jaar prima. Ook op hun vijfde album Year Of The Black Rainbow valt weer zo goed als niets aan te merken. Het is de afsluiting van het Amory Wars project, al is het in feite de proloog van de cyclus. Nieuw in de gelederen is de voormalige Dillinger Escape Plan-drummer Chris Pennie, maar dat verandert de sound van Coheed verder overigens niet. De progressieve emo is gewoon gebleven zoals ‘ie was. Dat zou een niet-verstaander kunnen zien als een manco, maar ik vind de variatie in de songs dik in orde. Zo is er het verrassend sterke melancholische "Pearl Of The Stars" dat vanuit een akoestische basis geleidelijk uitbouwt naar een ballad waar menig met poedelkapsel gesierde hardrocker jaloers op zou moeten zijn. Dat staat dan lijnrecht tegenover de bijna Mars Volta-achtige rocker "World Of Lines" die scherp je speakers uit knalt. Of neem de dichtgepakte gitaarlijnen in "Here We Are Juggernaut" dat daardoor een intense dreiging krijgt die explodeert in een pakkend, zo meezingbaar refrein. Wat dat betreft staat Coheed And Cambria nog steeds bol van ambitie, maar maken ze deze wederom waar. Dat is een prestatie an sich.

Avigdor Zahner-Isenberg is knulletje die als puber lange tijd niet wist wat hij met zijn leven moest. Hij had zoals veel leeftijdgenoten twee passies: halfpipen met zijn skateboard en het spelen van computerspelletjes. Maar de gameboy die hij zo graag van zijn ouders voor zijn verjaardag wilde hebben, kreeg hij niet. In plaats daarvan pielde hij maar wat op zijn oude gitaar, oefende wat op de muziekschool en bleek een bijzonder talent te hebben voor het maken van klassieke popliedjes in een rafelig jasje. Hij luisterde veel naar zijn grote voorbeeld Nels Cline, de meestergitarist van Wilco en was gecharmeerd van het lo-fi-geluid van Robert Pollard en Lou Barlow. Twintig jaar oud is hij nu en met zijn al even jonge band Avi Buffalo weet hij wat hij de rest van zijn leven moet doen: mooie muziek maken en een gooi doen naar het beste popliedje allertijden. En hoe. Het debuut Avi Buffalo is overladen met rinkelende gitaar- en folkpop in de beste The Shins-traditie. De zomersingle "What's In It For?" is ronduit hemels en zijn onconventionele, galmende gitaarspel rinkelt en schittert in de mooiste melodieën. Compacte liedjes zijn het, ingetogen en beheerst gebracht, maar soms permitteert Zahner-Isenberg zich een epileptische gitaareruptie à la Nels Cline, zoals in het epische "Remember Last Time". In zijn teksten lijkt hij voornamelijk terug op zijn puberverleden en dat doet hij met een vermakelijk soort kurkdroge relativering. Nee, de perfecte allesovertreffende popsong staat er nog niet op en de onvaste, hoge kopstemmen van zanger en bandleden raken hier en daar wat zenuwen. Maar een grote belofte is dit debuut wel geworden en wat een mooie toekomst zal er voor dit natuurtalent in het verschiet liggen. Met dank aan de ouders, die geen gameboy kochten voor hun zoekende puberzoon. Een mooi verhaal, en zo simpel kan het zijn.

Wat krijg je als je een tikkie foute disco kruist met ELO, d’r wat Panic! At The Disco-pathetiek bij gooit en het geheel afmaakt met een bijna dubieuze scheut World Party en Jellyfish? Dan krijg je dus de nieuwe The Apples In Stereo. Frontman Robert Schneider is weer helemaal los gegaan in de studio op alle beschikbare sporen en presenteert op Travellers In Space And Time weer een imposante Spector-achtige powerpopmuur aan zijn toehoorders. De cheesy luchtigheid die op een alternatieve danceparty zo een vloer vult en het ogenschijnlijke losse polsgevoel waarmee deze gebracht wordt doet haast gemakzucht vermoeden. Maar een goede luisteraar zal de geraffineerdheid in de songs van meesterbrein Robert Schneider echt niet ontgaan. Bizar is dat Travellers In Space And Time bijna overloopt van het gebruik van de vocoder, maar daar leent het soort muziek dat The Apples In Stereo maakt zich prima voor. Al gaat hij in een song als "It’s All Right" wel tot het randje. De bijna Beach Boys-achtige koortjes vergoeden echter een boel, zo niet alles. Het contrast met de techno-pop van "Dance Floor" of het bijna Michael Jackson-achtige "Nobody But You" is dan wel redelijk groot, maar door de kenmerkende stem van Schneider blijft het allemaal soepel aan elkaar hangen.

Hoe lang zouden de Chemical Brothers gedaan hebben over het opnemen van dit zevende album? Vermoedelijk niet lang. Het klinkt als een psychedelisch tussendoortje, een Electronic Battle Weapon-achtige vingeroefening, een moetje om te voldoen aan het contract met EMI, of hooguit een setje b-albumtracks dat prima gedijt op een undergroundfeest. Er staan geen beukende hits of waardige clubtracks op, uitgezonderd de wel aardige singles "Swoon" en "Horse Power", maar ook dat soort tracks hebben de Chems eerder en veel beter gemaakt. Op Dig Your Own Hole bijvoorbeeld, en de lange versie van "It Began In Afrika" uit 2001, waar de percussie zo opzwepend werkte dat de track eigenlijk niet lang genoeg kon duren. Laat nou juist percussie het ondergeschoven kindje zijn op Further. De climaxen zijn uitermate gerekt en voorspelbaar, ook in "Horse Power", en dat alle tracks in elkaar overlopen is ook geen pluspunt. Ik heb wel eens vrienden zien jammen op een ouwe Roland-synth en dat levert net zulke leuke tracks op, maar hoor es, van de holy fucking Chemical Brothers verwacht ik wel wat meer. Het enige artistieke selling point van Further is dat het concept weer eens wat anders is. Dat gedoe met al die gastvocalisten hadden we tenslotte wel weer gezien, terug naar de kern is nooit een verkeerd idee en slecht is het niet. Maar verrassen doet het óók nergens, en hoe vaker ik Further draai, hoe vervelender en langdradiger de plaat wordt. Helemaal zonde is dat het videobudget ook verkeerd besteed is. Tom en Ed mogen historisch gezien teren op een reputatie van fantastische clips bij hun singles, maar dit keer hebben ze bij álle tracks wat goedkope animaties uit de computer laten rollen. Een bewegend paard, wat rondfladderende bolletjes, iemand die in het water duikt. Het ziet er op hoge resolutie nog wel aardig uit, maar het slaat uiteindelijk nergens op. Leuk voor op de videowall live, maar totaal kansloos om daarvoor een aparte CD/DVD-editie van Further uit te brengen. Sorry jongens, meer kan ik er echt niet van maken.

Iets zegt me dat Zweden in Europa een van de best verkopende markten is voor Def Leppard. Crazy Lixx is namelijk wéér zo'n Zweeds bandje dat schaamteloos Def Leppard kopieert. Luister maar eens naar "My Medicine (R.O.C.K.)". Koortjes, echo op de drums, tja... wat hebben ze niet gekopieerd van Def Leppard? New Religion is hun tweede album, maar originaliteit duikt er nergens op. Okee, niet álles is volgens de formule van Def Leppard. Soms is het Mötley Crüe ("The Witching Hour") wat de klok slaat, of Aerosmith (de ballad "What Of Our Love")... Positieve zaken zijn er echter ook te melden: de songs zijn prima happy-go-lucky-rockdeuntjes en de uitvoering is zowel qua zang en instrumenten als qua productie (van Chris Laney) uitstekend. Het is daarmee een lekker rockalbum, maar met het soortelijk gewicht van een veertje en de originaliteit van Oranjeprullaria.

Ook al geproduceerd door Chris Laney is Generation Wild van Crashdïet. Ook Zweden, ook makkelijk in het gehoor liggende pretrock. Als ik de bandnaam met i-umlaut zie en de wel heel traditionele "rockposes voor bakvissen" op de website, bekruipt mij het gevoel dat dit alleen maar nog minder origineel zal zijn. Dat valt mee. Niet dat er iets verrassend of nieuw is, maar je hangt iets minder snel associaties met andere bands aan de nummers. Of dat een goede zaak is, kun je je afvragen. Het is namelijk wel erg grauwe middenmoot qua songs en uitvoering. Crazy Lixx viel tenminste nog op door de lekkere uitvoering waar dit Crashdïet simpelweg niet opvalt. Ze doen niet echt iets fout, maar het is sleaze zoals die in Zweden aan de lopende band wordt gemaakt, en met enige regelmaat nog beter ook.

Waar een Volume One is, daar volgt meestal een Volume Two. Zo ging het ook bij het duo She & Him, oftewel Zooey Deschanel en M. Ward. In 2008 was er hun eerste release als duo en nu is er dan een opvolger. Eigenlijk zou je verwachten bij een muzikale samenwerking tussen een actrice en een muzikant dat de laatste het grootste aandeel heeft, maar hier is het dus andersom. Dat was bij het debuut zo, en nu nog steeds. De succesvolle weg met lieve liedjes die zo uit de jaren zestig zouden kunnen komen wordt hier uitgebouwd. Zij tekent bijna voor alle liedjes waarbij het zoete nog net wat zoeter is. Hij zorgt voor de productie die nog wat vetter en gladder is aangezet. Af en toe ligt het er zo dik op en wordt het zo zoet dat bij mij het glazuur van mijn tanden knapt. Hun uitvoering van het welbekende "Gonna Get Along Without You Now" is tenenkrommend. Dit drukt wat mij betreft zwaar op het album, vooral omdat het precies in het midden is gezet. Hierdoor hoor ik de prachtige liedjes eigenlijk niet meer, die er zeker zijn, zoals het aansluitende "Home". Dit is jammer, want ik krijg nu het gevoel als bij een succesvolle film: de eerste uit een reeks is prima gedaan, maar bij de vervolgen is het teren op het succes hiervan. Ik zit hier in ieder geval niet op te wachten, terwijl ik de eerste zo fijn vond. Jammer.

Het Hammondorgel-intro van opener "A-Bun-Dance" laat er geen misverstand over bestaan dat er psychedelica gaat volgen. Maar als de gitaren invallen, lijk ik beland in een heftige stonerversie daarvan. Lekkurrr! In het navolgende "Somewehere", waarin Obskuria´s eigen Grace Slick, Muriel Stadelmann, voor het eerst te horen is, komt de echte stijl tevoorschijn: seventies psychedelica met verrassend hard ingemixte zware riffs. De basis is een Amerikaans/Peruaans/Duits trio muzikanten, aangevuld met onder andere een zanger én een zangeres. De acht eigen tracks worden aangevuld met een cover van Slayer (!), "Black Magic". Voor dit Obskuria is dat overigens niet zo verrassend, want op hun debuut coverden ze bijvoorbeeld The Misfits, The Beatles en Metallica. Het zal wel heiligschennis zijn, maar wat mij betreft is "Black Magic" het slechtste nummer van het album, simpelweg omdat het amper ruimte laat voor de psychedelica die verder zo kenmerkend is voor deze plaat. Deze plaat is gemaakt zoals het hoort: met het hele zootje tegelijkertijd in de studio en ter plekke jammend waar dat zo uitkomt. In de praktijk betekent dat dat dit zo ongeveer een live-album zonder publiek is. Dat heeft een partij energie opgeleverd die er zijn mag. Ik hoor heel wat overeenkomsten met Siena Root. Ook deze muzikanten zijn niet een stijl aan het naspelen, maar dompelen zichzelf erin onder om zich te laten meevoeren naar een mooi resultaat. Obskuria is daarbij overigens wel een flink stuk steviger dan Siena Root. Je hoort hier regelmatig stukken die aan het oude Black Sabbath of aan Led Zeppelin doen denken, zonder daarbij overigens op z´n Wolfmothers loos te gaan. Afsluiter is het dertien minuten durende titelnummer. Heerlijk trippy rockplaatje!

Een paar seconden denk ik dat The Cocteau Twins weer zijn opgestaan. De hemelse klanken waarmee Seek Magic van Memory Tapes opent smeken om de vocalen van Liz Fraser. In plaats daarvan klinkt een vervormde stem waarvan me niet helemaal duidelijk is of het hier een zanger of zangeres betreft. Desalniettemin is het een heerlijk begin van een sfeervol album met voornamelijk elektronische nummers. Het merendeel is melancholisch, maar zo nu en dan is er ook een heerlijke Kraftwerk-achtige koelheid en afstandelijkheid in de elektronica. Op "Bicycle" is een New Order-gitaartje te horen dat rechtstreeks van Technique lijkt te zijn geplukt. Een van de hoogtepunten van dit album is het nummer "Plain Material", dat sterk aan Hot Chip doet denken maar stukken spannender is dat wat deze band recentelijk uitbracht. De man achter al dit moois is ene Dayve Hawk uit New Jersey, een zonderling figuur die lekker op zijn zolderkamertje thuis muziek maakt met wat computers en keyboards. In een interview vertelt hij vol trots over zichzelf: 'Moving on. I read you described as a stay at home dad.’ Hawk antwoordt hierop: ‘Unemployed fuck-up with a kid would be more accurate.' Hij kan dan een zelfbenoemd unemployed fuck-up zijn, dit album is gemaakt met een inzet en liefde die behoorlijk uniek is. De magie van de elektropioniers uit de jaren tachtig in een heel nieuw jasje.

Het is bijna een mantra in de kleine biografietjes die reissuelabel Gear Fab Records maakt: 'Despite our best efforts, we were unable to locate any of the band members'. In dit geval ook nog gevolgd door 'from either group'. Want The Elders, waarvan Looking For The Answer het enige wapenfeit is, is voortgekomen uit Jerry & The Others. Een band uit Dayton, Ohio die met enige moeite nog wel op het internet te vinden is. Zelfs op Last.fm is het geen onbekende, al is het dan met hun enige tastbare voortbrengsel, "Don’t Cry To Me". 659 luisteraars hebben deze licht psychedelische garagerocktrack beluisterd. Ongetwijfeld dankzij het feit dat "Don’t Cry To Me" op een van de deeltjes Back From The Grave staat. The Elders is andere koek: een kwartet dat jaren zeventig rock maakt, met af en toe een stevige funk-tik. Gitarist Robert Budeliney (ook verantwoordelijk voor "Don’t Cry To Me") is duidelijk de spil. Zijn wahwah-riffs en lange solo’s bepalen het geluid van The Elders, samen met Pat Smiths toetsenwerk. Opener en titeltrack "Looking For The Answer" klinkt als een funky jam, maar allengs wordt de songs compacter en krijgen een lichtjes op psychedelica en al iets zwaarder op een soort proto-hardrock leunend popgeluid. Curieus dat zo’n album en zulke muzikanten zomaar in het niets op zouden lossen als er geen bedrijfjes als Gear Fab bestonden.

Als ik niet beter wist, dan zou ik denken dat Josh Rouse een Spanjaard is die zijn Spaanstalige liedjes afwisselt met Engelstalige nummers. Josh Rouse is echter een Amerikaan, geboren in Nebraska, die dit album zelfs opnam in de bakermat van de country: Nashville. Rouse woont echter bij zijn geliefde in Valencia, en de liefde heeft hem goed te pakken. In zijn rustieke liedjes klinken de mediterrane invloeden door of zoals hij het zelf zegt: 'this Midwestern guy doing Brazilian songs in Spanish'. El Turista is een relaxte plaat waarbij ik mezelf geregeld onder de "Lemon Tree" waan. Het heeft wel wat van het kunstje dat Paul Simon uithaalde op Graceland en Rhythm Of The Saints, maar dan bij de meer popgeörienteerde nummers. De andere kant krijgt minder ruimte. Ondanks de pracht die op El Turista te vinden is, is er iets mis met dit album. Het lijkt niet in evenwicht. Die afwisseling in de taal doet geforceerd aan en sterke nummers worden afgewisseld met mindere broeders. En dat is jammer, want wie liedjes kan schrijven als "I Will Live On Islands" en "Lemon Tree" zou toch een prachtalbum moeten kunnen maken. En daar helpt zelfs een verdienstelijke uitvoering van de traditional "Cotton Eye Joe", ooit uitgevoerd door Nina Simone, te weinig aan.

Als je geen keuzes kunt maken tussen twee verschillende genres, dan speel je ze toch gewoon allebei? Ziedaar het hoofdthema van de cross-over, en inderdaad een hele simpele en vaak vermakelijke oplossing. Maar wat nou als je als band zo eclectisch bent als het aantal leden in de groep? In het geval van Chrome Hoof levert dat met tien man in de gelederen een behoorlijk probleem op. Maar problemen zijn er om op te lossen, en die oplossing is zo simpel als hij krankzinnig is; je gooit gewoon álles in de bandblender. Nog geen minuut in Crush Depth ben je dan ook al drie keer op het verkeerde been gezet. Opener "Core Delusion" zet de kamer in donkere sferen passend bij noise, om vervolgens over te gaan in een stuk hectische electro dat (we zijn inmiddels aangeland in het tweede nummer) ontaardt in iets wat met goede wil funk genoemd zou kunnen worden. Maar Chrome Hoof zou Chrome Hoof niet zijn om daar al snel wat metalriffs tegenaan te gooien en wat opjuttende dance-effecten. De stempeldoos kan overboord, want deze Engelsen laten zich niet vangen onder een noemer, of het zou ADHD-crossover moeten zijn. Alles tegelijkertijd, alles hard, alles snel en vooral ook niet voorspelbaar. Zestig minuten lang avantgarde-freejazz-pop-hardrock-funkshizzledinges-skametalnoise-blabla en je mond valt open. Het derde album van dit 'experimentele' gezelschap (safe haven als je echt geen term hebt om de band te vangen) verrast 3600 seconden lang, en daarvan ook vrijwel elke seconde. Heerlijke frisse plaat van een groep die durft te spelen met muziek en genres op een haast onnavolgbare wijze.

Bijna vijf jaar geleden kwam de vorige, titelloze plaat uit van het Canadese indie-collectief Broken Social Scene. Het was mijn instap-plaat voor deze band en ik heb hem de afgelopen jaren helemaal grijsgedraaid, net als de plaat die daarvoor uitkwam, You Forgot It In People uit 2002, die ik iets later oppikte. De afgelopen paar jaar was het collectief veel op toer, en werden er door een handvol leden wat verkapte solo-platen uitgebracht in de reeks Broken Social Scene Presents. Nu eindelijk is er dan de nieuwe volwaardige BSS-plaat. En die was voor mij in eerste instantie enigszins wennen. Voor het eerst heeft het collectief gewerkt met producer John McEntire, bekend van onder meer Tortoise, en dat heeft gevolgen gehad voor het totaalgeluid van deze plaat. Waren de vorige platen behoorlijk volgepropt en charmant chaotisch qua productie, deze nieuwe kenmerkt zich door een overzichtelijke, tikje ruimtelijke sound. Opgeruimd staat netjes zullen ze wellicht gedacht hebben in de studio. Na de wat moeizaam op gang komende opener en tevens eerste single "World Sick" ontvouwt de plaat zich echter na meerdere luisterbeurten wederom tot een prima plaat, met voor BSS-begrippen strak verpakte popsongs. Zo is "Chase Scene" een spannende song waarin Feist en Amy Millan (Stars) samen met bandleider Kevin Drew de leadvocalen verzorgen, "Water In Hell" is een regelrecht Pavement-eerbetoon, "Forced To Love" een heel sterke rocksong, en is "All To All" een geweldig stukje electro-pop met een vocale hoofdrol voor Lisa Lobsinger. Gaandeweg de tweede helft van de plaat zakt het peil een beetje, zo is "Highway Slipper Jam" niet de meest geïnspireerde song en ook "Romance To The Grave" is niet zo heel sterk, maar over de gehele linie gezien is dit toch weer een typische BSS-plaat.

Astro Coast, de debuutplaat van het uit Florida afkomstige Surfer Blood, is een beetje een vreemde plaat. Zo’n plaat die ik af en toe vervloek door zijn quasi gemakzucht en bijna ongeïnteresseerde voorkomen, maar op andere momenten wel wil knuffelen om zijn fijne liedjes. Als de band met een nummer als "Floating Vibes" op de proppen komt, dan word ik erg blij. Het is dan ook een liedje dat herinneringen oproept aan Pixies en Pavement. Wat vooral komt door zijn heerlijke gitaargeluid, dat later op het album (o.a. "Anchorage") nogmaals opvalt. Maar "Floating Vibes" heeft gelukkig wel de knappe zoon van Thurston Moore op zang en wordt bovendien opgedirkt met Beach Boys-achtige handclaps en koortjes. Dat vind ik een stuk fijner dan dan "Swim". Die doorbraaksingle neigt me net iets te veel naar gemakkelijk scoren. Aan "Take It Easy" stoort me dan weer heel wat anders: het irritant getokkelde ritmische gitaarspel. Dat werkt me naar verloop van tijd op de zenuwen. Doe mij dan maar een ferme, maar een frisse rocker als "Fast Jabroni" met zijn dreinende synths en verstopt in de derde laag een hard beslagen kinderxylofoon. Na die song komt vervolgens het nog slependere "Slow Jabroni", dat klinkt als een goddelijke kater na een euforische avond stappen. Zo’n kater die je doet verlangen naar eenzelfde feestje. Dat zijn toch de beste.

Zoals Piet Hein Eek kasten bouwt van sloophout, zo knutselt het Britse duo Malachai zijn muziek. Maar dan van samples van alles wat maar in de tien pence-platenbakken op verlaten vlooienmarkten blijft staan. Het is een hoop geknip, geplak en getimmer, maar het door Portisheads Geoff Barrow geproduceerde resultaat is ronduit bewonderenswaardig. Roestige garagesoul, schurende triphop, krakende reggaegrooves: het zit allemaal in de zomerse sixtiespopliedjes afgewisseld met psychedelische grooves en schijnbaar achteloze gruizige miniatuurkunstwerkjes. Het sterkst is Malachai in de groezelige retrosoulrocksongs die hier en daar per ongeluk sterke overeenkomsten vertonen met het psychedelische werk van Gonjasufi. Maar waar Gonjasufi onpeilbaar duistere dieptes ingaat, zo blijft Malachai bijna altijd lichtvoetig, met een Brits sixtiespopgevoel in het straatje van The Coral en The Bees. Dat levert bijzonder fijne geluiden op, maar toch zijn niet alle composities geslaagd en komt Malachai soms niet verder dan een half ideetje. En als de plaat na een zo-voorbij-halfuurtje is afgelopen en het stil blijft, resteert een ietwat onbevredigd gevoel. Iets met vorm en inhoud, iets met datgene wat Piet Hein Eek een geniaal ontwerper maakt ten opzichte van de gevorderde thuistimmeraar, die dat trucje ook denkt te kunnen met oude meubels van de kringloop. En toch: ook na herhaalde draaibeurten blijft de plaat interessant en wil ik eigenlijk alleen maar méér. Duim omhoog dus.

Het debuut van Elephant9 deed in 2008 aardig wat stof opwaaien. Da’s ook niet zo raar als je weet dat in deze jazz-rock supergroepleden van Supersilent (toetsengeselaar Stale Storlokken), bassist Nikolai Haengsle Eilertsen van The National Bank en Shining-drummer Torstein Lofthus de handen ineen sloegen. Dat zijn stuk voor stuk geen misselijke jongens. Dodovoodoo was dan ook een heerlijk freaky debuut waarop prog, jazz, fusion en krautrock versmolten werden tot een overdonderend geheel. Gelukkig bleef de samenwerking tussen de drie niet beperkt tot een plaat en is Walk The Nile een plaat die met open armen onthaald dient te worden. Want wederom dendert Elephant9 als een puntgave opgepoetste stoomlocomotief je speakers uit zodra Walk The Nile begint met Fugl Fønix. Aan het roer staat Storlokken die bijna continu het heft in handen neemt. Maar onderschat ook niet de kolen die Lofthus op het vuur gooit waardoor Storlokken steeds weer een tandje bij moet zetten. Wat dat betreft is Eilertsen meer de smeerolie waarzonder de machine echt niet kan. Maar in "Hardcore Oriëntale" laat hij eens even goed horen hoe goed hij is. Het is overigens wel goed dat er af en toe wat gas terug genomen wordt, want anders zou je na afloop van Walk The Nile wel murw gebeukt zijn. Dat is wat mij betreft een pluspunt ten opzichte van het debuut DodoVoodoo. Dat zorgt er nu voor dat Walk The Nile mij als luisteraar naar welhaast euforische hoogtepunten brengt.

Er zijn nog maar weinig bands die al zo lang meegaan, en ook zo’n constant hoog niveau halen, als Crowded House. En ze hebben hun portie ellende echt wel gehad: ruzies tussen Neil en Tim Finn, waardoor laatstgenoemde de band verliet, en niet te vergeten de tragische zelfdoding van drummer Paul Hester. En ja, tussen 1996 en 2007 was de band ook uit elkaar, maar vergeten zijn ze nooit. Neil Finn, de schrijver van vele nagenoeg perfecte popliedjes (denk aan "Chocolate Cake", "Don’t Dream It’s Over" en "Weather With You") is dan ook een uitzonderlijk talent dat je nog vele jaren veel inspiratie gunt. Waar de meeste bandreünies niet bepaald succesvol verlopen, liet Crowded House eind 2007 in Carré zien dat ze nog steeds relevant zijn. En ook hun nieuwste boreling, Intriguer, mag er weer zijn. Opener "Saturday Sun" en ook "Inside Out" zijn wat steviger dan we van Crowded House gewend zijn, en Finn maakt in "Saturday Sun" zelfs gebruik van een vocoder en wat elektronica. Op het zeer fraaie "Isolation", dat uitmondt in een mooie climax, zingt mevrouw Finn een mopje mee, natuurlijk doet zoon Liam mee op gitaar, en in "Falling Dove" is de echo van Paul Simon nooit ver weg. Instant hits of meezingers, zoals we die van Crowded House gewend zijn, zijn op Intriguer niet te vinden, maar kwalitatief is het wederom een prima plaat, die doet hopen dat Crowded House nog lang door zal gaan.

Storm
Surfer Blood - Astro Coast

Ewie
Mardi Gras.BB - Von Humboldt Picnic

Ludo
The Who - Quadrophenia OST

Ramon
Blitzen Trapper - Destroyer Of The Void

Prikkie
Spock´s Beard - X

DubbelMono
Peter Wolf Crier - Inter-Be

Stonehead
Ed Harcourt - Lustre (de 1CD, nog..)

Als je ooit bij een huiskamerconcert bent geweest, dan weet je dat het ongelooflijk intiem is om iemand zonder noemenswaardige versterking puur aan het werk te zien. Nog puurder is het als iemand voor zichzelf aan het spelen is zonder dat het een optreden is: gewoon om lekker te spelen. Hoogstens dat er wat familie of andere toevallig aanwezigen bij zijn. Emit Bloch, zijn echte naam is David Turn, deed dit, zoals waarschijnlijk velen, maar nam zijn liedjes wel op. Op een dictafoon. Het lukte echter niet om de puurheid in de studio te vangen en besloten werd om de opnames onder de titel Dictaphones Vol. 1 uit te brengen. De bluegrass, de folk, het zit Emit Bloch in het bloed. Als ik niet beter zou weten dan zou ik Emit Bloch inschatten als de inspiratiebron voor folkies als Bob Dylan en Woodie Guthrie. Bloch is inderdaad Amerikaan, maar schijnt tegenwoordig in Londen te wonen. Dictaphones Vol. 1 ruikt echter naar het platteland en de eenvoud van het leven. Je houdt ervan of je kunt er absoluut niet tegen, volgens mij is het met het werk van deze urban cowboy niet anders. Ik vind het in ieder geval ontroerend en puur zoals hij met bijna nooit meer dan een akoestische gitaar zijn liedjes breekbaar brengt.

De inmiddels al zes platen - grofweg eentje per jaar, een ouderwets ritme dat meer muzikanten aan zouden mogen houden - die van Matthew Houcke verschenen zijn, laten een mooie ontwikkeling zien. Van intens treurige, kaal opgenomen lo-fi naar een stijlvol en netjes opgepoetst geluid dat echter nooit het label gelikt opgeplakt zal krijgen. Een eigenwijze volhouder, die Houcke. Zijn projecten, alleen opgenomen of, zoals in dit geval met zijn live-band, blijven Phosphorescent heten. Na zijn doorbraakplaat (hoe relatief dat ook is in het drukbevolkte, maar weinig volle zalen trekkende genre waarin hij werkt) Pride kwam de prachtige, respectvolle knik naar Willie Nelson, To Willie. Met de groep muzikanten die deze cd opnamen ging Phosphorescent op tour en met dezelfde club werd ook Here’s To Taking It Easy opgenomen. Het sobere geluid van Pride is vervangen door de sound van een krachtige, bijna als southern rock-act klinkende band. Opener "It’s Hard To Be Humble (When You’re From Alabama)" doet denken aan The Byrds ten tijde van Notorious Byrd Brothers (die blazers!), maar vervolgens wordt het gas ietwat teruggenomen. Absoluut hoogtepunt is "The Mermaid Parade", een nummer over twijfel, spijt en verloren liefdes. Niet elk liedje heeft de kracht en kwaliteit van deze twee, maar het lijkt er op dat Phosphorescent nog maar een klein stukje verwijderd is van het niveau van die andere voormalige lo-fi-helden die een soortgelijke ontwikkeling lieten horen.

Ik was ze eigenlijk alweer een beetje vergeten. Na een gezellig gesprek met enkele bandleden begin vorig jaar heb ik eigenlijk nauwelijks nog aan Wintersleep gedacht. Ook hun overigens prima derde album Welcome to the Night Sky heb ik nauwelijks gedraaid. Buiten Canada hebben ze intussen helaas nog niet bijzonder veel bereikt. Maar plotseling zijn ze er weer, vanuit het koude en grauwe Nova Scotia, met een fonkelnieuw album New Inheritors. De woorden die voorman Paul Murphy mij toebijt op de indringende opener maken me nieuwsgierig: 'Experience the jewel, my friend!'. Nou, laat maar komen dan! Kan Wintersleep doen wat The National onlangs deed, eindelijk dat langverwachte topalbum maken? Het eerste nummer is inderdaad absoluut een juweeltje, niet in de laatste plaats door de toegevoegde strijkers, maar na dit nummer kakt het behoorlijk snel in. Allemaal net iets te keurig en uitgedacht, soms bijna Snow Patrol-achtig. Vooral "Black Camera" is een nummer dat op zich wel aardig in elkaar zit, maar na dertig herhalingen van het refrein met 'black camera' weet je het wel. Van mij hoeft die zwarte camera dan al niet meer. Pas bij "Trace Decay" durft de band het experiment een beetje op te zoeken. Tempowisselingen, een opvallende brug, en een heerlijk orgeltje aan het eind zorgt voor welkome afwisseling. Gelukkig maakt de tweede helft van het album sowieso een hoop goed en slaagt New Inheritors nog redelijk. Toch jammer, want vorig jaar om deze tijd was ik er nog van overtuigd dat de band met iets geweldigs op de proppen zou komen. Nog maar een jaartje geduld dan.

In Australië hebben ze garages, ik weet het zeker. Grote garages met daarin grote versterkers met een knop die tot elf kan, een aftands drumstel met ingescheurde bekkens. Aan de muur hangt gereedschap dat wanneer die knop tot elf gaat mee gaat trillen, om wat extra ruis te creëren terwijl wat verschoten jongeren hun Stooges-adoratie uitleven op bij de lommerd gekochte gitaren. Misschien staat er zelfs een versleten PA-systeempje, dat voorheen dienst deed als omroepinstallatie bij de lokale rugbyclub. In een van die garages vinden we Eddy Current Suppression Ring, een bende mannen, zo stel ik me voor, in vaal afgewassen net te strakke spijkerbroeken, zwarte strakke shirts en versleten - ooit zwarte - lederen jasjes. Want zo klinkt de band op Rush To Relax, laidback garagerock met een stevige punkvibe. Net als op de voorganger graven de Aussies in het punkverleden, vooral terugvallend op de grondleggers en groten als The Stooges, The Ramones, The Fall, The Wipers en andere vergeten gruizige rock-‘n’-roll-bandjes die hun oorsprong kenden in zompige kelders en warme garageboxen. Met als grote verschil dat deze heren hun garagebox aan zee hebben liggen en alle punk rush met de laatste twintig minuten kabbelende zee en tjilpende vogels tot rust brengen. Een plaat waar ik mijn oude zwarte Levi’s 501, maatje 32, graag weer eens voor aantrek, ook al is de naad uitgescheurd en ben ik 15 kilo zwaarder.

Het was een tijdje stil rond deze smaakmakers van het indie-americana genre. De vorige studio-plaat van Joe Pernice en co stamt uit 2005, waarna nog wel een live-album en een roman volgden. Op het ultrakorte levensteken Goodbye, Killer ontstaat de indruk dat voorman Pernice heeft geworsteld met persoonlijke demonen. Dat blijkt niet alleen uit een titel als "The Great Depression", het valt al meteen op in de vocalen. Waar de groep vroeger uitblonk in wonderschone vocale partijen, waar eindeloos aan geknutseld leek, klinkt Pernice nu een heel stuk rauwer, alsof hij alles in één keer op band heeft geslingerd. Weg zijn de ambachtelijk gestapelde laagjes, hier zingt hij af en toe zelfs pijnlijk vals! Het is even wennen, maar de liedjes zijn er zeker niet van op achteruit gegaan. Al meteen in opener "Bechamel" klinkt een sprankelende elektrische gitaarsolo en om "We Love The Stage" mag zelfs gelachen worden. Het is zo'n typische country-klaaglied over de nadelen van het artiestenbestaan. Lyle Lovett had laatst ook al een mooie op zijn nieuwste album. Pernice komt met leuke one-liners als 'my boy thinks I am his uncle, there's a dog who never knew my smell (it's just as well)'. In het midden gaat het album de diepte in en worden de demonen geconfronteerd in de pijnlijke titeltrack. 'Goodbye kiler, goodbye Joe'. Joe moet er wat vaker op uit en besluit "The Great Depression" met de optimistische mantra 'I never wanna die'. Het beste liedje is voor het laatst bewaard. Het heerlijke "The End Of Faith" heeft de eeuwenoude eikenhouten tint van een Ierse pub die je ook bij James Yorkston aantreft. Een later engelachtig meegeneuried gitaarpatroon dat langzaam omhoog kringelt en Pernice die zijn stem hervindt. 'She woke me up, I thought she was the sun'.

Een olievlek zo groot als Nederland zaait dood en verderf voor de Amerikaanse kusten, inhalige bankboeven die complete landen aan de rand van faillissement hebben gebracht, tientallen miljarden aan bezuinigingen die als dreigende slagschepen aan de horizon opdoemen - vrolijk word je niet van het Journaal. Maar als het me allemaal even te veel wordt, kan ik me gelukkig altijd wenden tot de Zweedse zangeres Lisa Isaksson, die in een geheel eigen wereldje leeft en liedjes schrijft alsof de tijd sinds begin jaren zeventig is stil blijven staan. Onder de noemer Lisa o Piu (oftewel 'Lisa en haar band') verscheen vorig jaar haar debuut When This Was The Future, dat was gevuld met verstilde, feeërieke liedjes, die ijl wegzoemden naar langvergeten werelden. Opvolger Behind the Bend is een min-album (met een speelduur van een klein half uurtje), waarschijnlijk bedoeld om de fans die enigszins wakker dreigden te worden, weer in slaap te soezen. Het recept is hetzelfde gebleven: Lisa die fraaie liedjes zingt en zichzelf begeleidt op gitaar, aangevuld met onder andere spaarzame percussie, fluit, klarinet en harp. Opener ''Was It The Moon'' zet al direct de toon en valt op door de halverwege het nummer opduikende sitarklanken. ''Simplicity'' is voornamelijk opgebouwd rond akoestisch getokkel, en wie al niet zat te knikkebollen, zal dat tijdens ''Dream Of Goats'' zeker gaan doen. Het instrumentale ''World Falling Down'' is de opmaat voor het twaalf minuten durende ''Child of Trees'', dat aanvankelijk wordt gedomineerd door harpspel en zang (een beetje à la Joanna Newsom, hoewel Lisa een veel fijnere stem heeft), om na een minuut of vijf te veranderen in een min of meer aanzwellend instrumentaal epos. Afsluiter ''Gong For Hours (Jupiter's Under The Moon)'' valt uit de toon: donkergalmende klankschalen en vogelgeluiden (en dat zo'n vier minuten lang) - alsof de geachte bezoekers Lisa's sprookjesbos nu wel weer mogen verlaten. Behind the Bend weet minder resoluut te overtuigen dan debuut When This Was The Future, maar is nog altijd bijzonder sfeervol, met een fijne retro 'psychfolk'-feel. En dat Lisa Isaksson af en toe misschien enigszins voortkabbelt - ach, ze zingt het zelf al: ''Simplicity is all I’m asking for''.

Als iemand me zou vertellen dat Steve Mason de bassist is van Depeche Mode, die na jaren op de achtergrond nu zijn solo-debuut uitbrengt, had ik het geloofd. Zeker in het vrij zwakke openingsnummer "Understand My Heart" klinkt Boys Outside als spielerei van een veteraan. Nu is Mason dat ook wel, maar zeker geen uitgebluste. Hij lijkt zelfs nog ambities richting het grote publiek te koesteren, want waarom zou je anders de hippe Richard X inhuren, bekend van o.a. de Sugababes. Zou de man fan zijn van Masons vroegere Beta Band of moest laatstgenoemde een extra hypotheek op zijn huis nemen om dit alles te bekostigen? Het levert in elk geval resultaat op, want na de opener volgen slechts hits. Overal heerlijk gladde refreintjes, balancerend op de rand van té gemakkelijk, maar nog net aan de goede kant van de lijn. Hier geldt hoe ijler hoe beter, zeker als Masons toch al zalvende stem in duet gaat met zweverige synthesizers. "Am I Just A Man" klinkt als de moderne New Order en "The Letter" heeft stiekem, tussen alle drummachines, een rock-versnelling die Snow Patrol of Coldplay ook hadden kunnen bedenken. "Lost & Found" is met al zijn larmoyante melodrama misschien wel het lekkerst. 'I am a lost and found at the base of the river' croont Mason zwoel, terwijl Richard X de piano's theatraal laat galmen en echoën. Patrick Wolf had het niet beter gedaan.

Soul en dames, het klikt de laatste jaren helemaal tussen beide. Aanstichtster is uiteraard Amy Winehouse, maar er volgde een legio aan anderen die elk op hun (succesvolle) wijze de soul vertolkten. De 'nieuwste' dame aan het front is de nu eenentwintig jaar oude Roxanne Tataei oftewel Rox. Eind 2008 tekende ze al haar platencontract, maar pas anderhalf jaar later is er haar debuutalbum Memoirs, dat twaalf liedjes bevat. De eerste single die ervan getrokken werd was "No Going Back", maar bij de tweede single "My Baby Left Me" is er geen ontkomen meer aan: Rox is hip. Deze singles geven een prima beeld van wat zij kan, maar behalve de uptempo-liedjes gaat het er hier en daar ook wat slower aan toe in liedjes als "Do As I Say" en "Breakfast In Bed". Mijn wederhelft attendeerde mij op de Noisettes, en ze heeft gelijk, in die richting moet je het zoeken: soul, maar dan wel met invloeden van nu. Het idee om dit album net voor de zomer uit te brengen is trouwens ook een hele goede, want wat straalt dit album een energie uit. Memoirs kan dan tekstueel m.b.t. de gewezen liefdes niet altijd vrolijk zijn, maar als je de ellende van je afschudt en met de opgedane ervaring komt het helemaal goed.

Als je de biografie leest die zit bij Maximilian Heckers nieuwste cd I Am Nothing But Emotion, No Human Being, No Son, Never Again Son, krijg je al snel het idee dat Heckers leven sinds het verschijnen van zijn vorige cd One Day niet zijn beste tijd was. Misschien zelfs wel dat we bijna van geluk mogen spreken dat dit voormalige fotomodel uit Berlijn überhaupt nog muziek maakt, want uit alles wat er geschreven wordt spreekt een afkeer van hoe hij in zijn muziek stond. De slechte periode sluit hij gelukkig wel goed af met deze zesde cd. Het mooie is dat hij nu precies dat doet wat ik hem verzocht te gaan doen na het beluisteren van zijn vorige cd. Deze nieuwe is veel puurder, minder rock, maar vooral ook veel minder gezoet en overgeproduceerd. Het album is veel evenwichtiger. Wat ik wel prettig vind is dat het glazuur er in ieder geval niet meer door van mijn tanden springt. Bijna alle opnamen zijn dan ook first takes die Hecker thuis in Berlijn opnam. Als je goed luistert hoor je af en toe zelfs wat omgevingsruis van zijn woonplaats. En ik meen ook kleine, maar absoluut niet storende, missers die hij af en toe maakte bij het inspelen te horen. Het minder mierzoete karakter van zijn songs doet Hecker goed. Natuurlijk blijft zijn zang lijzig en vol weltschmerz. Maar in een song als "Glaslights" werkt dat in combinatie met de sobere begeleiding van zijn piano uitstekend. En dat hij dan soms (in "Grandiosity" bijvoorbeeld) de zoete synths er nog bij pakt, dat kun je nu wel hebben. Want de overdaad van eerdere albums is verdwenen. Het klinkt dan misschien lullig om te zeggen, maar het wak waar Hecker in weg gezakt was, is voor ons als luisteraars een zegen geweest.

Britt Daniel is opvallend onopvallend. Als ik vlak voor het interview Britt Daniel toevallig voor Paradiso voorbij zie lopen, zijn de grote oorwarmers die hij draagt het meest opvallende aan hem. Het is niet aan hem af te zien dat hij de frontman is van een succesvolle indieband. In het gesprek een half uurtje later komt Daniel bij vlagen zelfs verlegen over, iets wat je eerder verwacht bij een beginnende band die nog niet gewend is aan de aandacht.

Maar Spoon is allesbehalve een beginnend bandje. Al zeventien jaar timmert de Texaanse band aan de weg. En niet onverdienstelijk. In de VS is de band met het verschijnen van hun platen steeds een beetje gegroeid, om uiteindelijk in 2007 met hun zesde album Ga Ga Ga Ga Ga door het grote publiek te worden opgepikt. Ook in Europa betekende deze plaat een doorbraak voor de band, maar zo groot als in de VS is Spoon vooralsnog niet.

Ook als de schemering is gevallen, en er geen passagier meer te bekennen is, brandt er nog licht op de rails. Het zijn de schoonmakers van de NS. Op het verlaten rangeerterrein maken zij hun toer door de trein, door de rij van zinloos verlichte raampjes. En ik verbeeld me dat ze hun werk doen terwijl ze naar de liedjes van Doves luisteren. Niet alleen omdat de boxjes van de trein gecontroleerd moeten worden, maar omdat die liedjes bij de sfeer passen. Jimi Goodwin is voorbestemd om gelaten neergaande loopjes van lang aangehouden noten te zingen over een zee van melancholie. Elk Doves-album heeft wel een paar van die prachtig trage liedjes waarvan je de emotie niet hoort maar voelt, en je moet ze eigenlijk daarom niet te vaak draaien, maar o, wat zijn ze schitterend. Als trouwe vrienden, elke keer dat je ze opzet. "There Goes The Fear", "Kingdom of Rust", "Sea Song", "The Man Who Told Everything", ik kan er al jaren op repeat naar blijven luisteren. Ik snap ook werkelijk niet waarom in Nederland geen hond deze band op waarde lijkt te schatten. Ook al zijn alle albumhoezen gitzwart, deze muziek spreekt zóveel devotie, zoveel hoop en liefde. En het feit dat al die parels nu bij mekaar zitten in één doosje, inclusief clips en al, geeft The Places Between een grandeur van 'OK Computer'-kwaliteit.

Ik heb geen dure stereo. Een tweedehands Technics-setje, met een paar oude luidsprekers. Er komt fatsoenlijk geluid uit. Ik draai mijn muziek toch niet hard en ik ga er niet speciaal voor zitten, dus ik hoef geen fancy spul. Ik heb meer geïnvesteerd in de software, dan in de hardware. Maar bij sommige cd’s komt mijn stereosetje toch wat tekort. Zo mis ik bij Dead Wave, de debuutplaat van Kyte eigenlijk een rookmachine. Kyte heeft namelijk de effectenbak van The Edge gejat en de synthesizers die Simple Minds gebruikten om Once Upon a Time op te nemen. Het galmt dan ook als in een degelijke kathedraal op Dead Waves. En met een beetje rookmachine kun je sfeer lekker verhogen. Het is pathetiek met de hoofdletter P. Lagen en lagen toetsen, aangevuld met een trage drum en af en toe een licht aangezet drumcomputertje. De gitarist slaat niet veel aan, maar laat het echo-echo-echo-apparaat gieren alsof het een lieve lust is. Een soort van post-rock variant van elektropop. Een vorm van elektropop die flippert tussen een trage The Postal Service en jaren tachtig giganten (Münchener) Freiheit. Want eerlijk, toen ik Dead Waves voor het eerst hoorde had ik er wat op willen zetten dat Kyte een Duitse band was, vooral vanwege het accent van zanger Nick Moon. De band komt echter uit Leicestershire, midden Engeland. En aan diezelfde Duitse band doen ze overigens ook denken als ze van het dunne randje der pathetiek afkukelen en in de jaren tachtig elektropopval lopen, met wel hele platte synthesizerlijnen en cliché drumcomputers in enkele nummers. Die tijd hadden we toch gehad, dacht ik. Maar ergens zou het ook zomaar kunnen dat dat nu juist de band succes gaat brengen, want de wegen der hitparades zijn ondoorgrondelijk. Maar anyway, Dead Waves is voor een debuut een goede plaat en die twee platte singles zien we wel door de vingers. Als we die nog zien in de rook...

Cross-over is iets van het einde van de jaren tachtig en het begin jaren negentig, en de zeurpieten onder ons zouden kunnen zeggen dat dit genre totaal achterhaald is. Maar ja, de Red Hot Chili Peppers maken nog steeds erg succesvol platen (al is hun muziek wat toegankelijker), Living Colour is alweer een tijdje succesvol bij elkaar, er was een aantal jaren geleden een reünie van de Urban Dance Squad, doet Gotcha! het weer en 9 juni is Rage Against The Machine in Nederland voor een optreden. Hoezo is cross-over een achterhaald genre? Liquid is een band die hun debuut in 2004 uitbracht en nu met 1,21 Gigawatts een opvolger heeft met een vier tracks bevattende mini-cd oftewel een ep. De samenstelling is wel wat veranderd en met Bratt Spitt als rapper hebben ze een nieuw bandlid in hun geledingen die eerder al zijn rapkunsten vertoonde bij de Arnhemse cross-overband C/4. Met rap en crossover heb ik slechts een gedeelte van hun muziek te pakken, want verder is de muziek in de wereld van Liquid af en toe een heuse trip. Ze noemen zelf Talking Heads als een van de inspiratiebronnen en daar kan ik me prima in vinden. 1,21 Gigawatts is een prima ep, en ik hoop dat dit de opstap is naar een heel album (of moeten we weer vijf jaar wachten?). Mijn tip van de dag is wel dat Liquid op moet passen voor de valkuil dat het met name door het rappen het geheel wat te eenvormig wordt. Langzaam zakt mijn aandacht namelijk wat weg. Dat is zonde, want met inzet van bijvoorbeeld het afwisselde gitaarspel, de funky saxofoon in de prima dansbare liedjes, met als mijn favoriet "Bananas" is dit nergens voor nodig. Oh ja, nog een tip jongens, werk jullie officiële website eens bij en ga eens achter concerten aan. Liquid mag gehoord worden.

Storm
Maximilian Hecker - I Am Nothing But Emotion, No Human Being, No Son, Never Again Son

Ewie
Emit Bloch - Dictaphones Vol. 1

Ludo
Band Of Horses - Infinite Arms

Gr.R.
Dweezil Zappa - The Return of THE Son of...

Ramon
The Drums - The Drums

Prikkie
Spock´s Beard - X

DubbelMono
Phosphorescent - Here's to taking it easy

Triumph schijnt weer op tournee te gaan, dus een nieuwe verzamelaar doet het altijd leuk. Nou ja, de aankondiging van de tour was voor 2009, dus een korreltje zout is noodzakelijk. De vorige twee verzamelaars komen uit 2005 en 2006, dus hoeveel is hier nog nieuw aan? Nou, het remixen van het oude materiaal - een milde vorm van heiligschennis wat mij betreft - en zowaar een nieuwe track, "Love Hurts". Die van Nazareth en daarvoor van The Everly Brothers, ja. Okee, er zit ook een dvd bij met veertien tracks, maar wanneer je zoals ik de meeste bonus-dvd's überhaupt nog nooit bekeken hebt is dat geen groot extra. Natuurlijk, Triumph was een van de betere bands in zijn tijd, met een onmiskenbaar eigen geluid en de nummers hebben de tand des tijds doorstaan, zeker klassiekers als "Allied Forces", "Magic Power" en "Fight The Good Fight". Maar voor de gerontorocker-op-leeftijd is dit allemaal ouwe koek, en gerontorocker-op-leeftijd bijna een pleonasme. Nou ja, voor die ene jonge gerontorocker is dit een leuke cd voor een late kennismaking, voor wie hecht aan video´s is de dvd een uitkomst. Kwalitatief is hier niets mis mee, maar het voegt amper iets toe aan wat we al heel lang kennen. Doe mij maar die tournee.

De hoogtijdagen van Willie Nelson liggen eigenlijk al jarenlang ver achter hem. Misschien is hij sinds die draak van een hit die hij met Julio Iglesias opnam ("To All The Girls I’ve Loved Before") al moeilijk serieus te nemen. Tragisch dieptepunt was wat mij betreft de reggaeplaat die hij een paar jaar geleden afleverde (Countryman). Daarbij vergeleken vielen zijn samenwerkingen met Snoop Dogg en Jessica Simpson nog mee. Een eclectisch artiest met brede smaak of iemand die volkomen de weg kwijt was? Ik wist het wel. Het wachten was op een Rick Rubin die Willie Nelson aan zijn paardenstaarten mee zou sleuren en hem weer aan het werk zou zetten als de outlaw countryheld die hij ooit was. Maar Willie Nelson had nog een kaart in zijn mouw zitten en die zet hij nu in: een samenwerking met Asleep at the Wheel: Willie& The Wheel. En zo vinden we Willie terug in een Western Swing-setting. Een setting die hem nog past ook. De vaak vrolijke, uptempo songs van Asleep at the Wheel en de ietwat onvaste, schurende stem van Willie Nelson maken dit een verrassende en feestelijke collectie van voornamelijk traditionals ("Hesitation Blues", "Bring It On Down To My House", "I’m Sitting On Top Of The World"). Naast Asleep at the Wheel vinden we nog twee bekende hulpkrachten: Vince Gill en Paul 'David Letterman' Shaffer.

Opener "Changes" van The Long Way Home dendert heerlijk binnen. In eerste instantie denk ik met een soort Duitse Destine te doen te hebben, maar ik lees al snel dat de Donots veteranen zijn die al sinds 1993 aan de punkrockweg timmeren. Hysterische synthesizers, beukende drums, emo-achtige zang met schreeuwrefreintjes, we zijn er weer. De Donots zouden zo de oudere Duitse neven van Destine kunnen zijn. Met punk heeft het in elk geval bijzonder weinig te maken en dat geeft The Long Way Home ook eigenlijk wel iets treurigs. Als je na bijna twintig jaar muziek maken nog niet verder komt dan tienerpunk is er toch echt een serieus probleem. Een band als Green Day heeft dat toch beter gedaan, maar die zijn dan ook nog net een paar jaartjes ouder en een paar kilometer getalenteerder. Toch grappig dat juist Green Day deze Donots mee op tournee heeft gevraagd. In ieder geval wel een veilige voorprogrammakeuze in Duitsland, want daar zijn Donots razend populair. Het vreselijke slis-Engels met Duits accent van zanger Ingo Knollmann geeft sommige nummers zelfs bijna een Eurovisie-achtige knulligheid. En als je dan ook nog bedenkt dat de bandnaam eigenlijk Donuts had moeten zijn, maar door een spelfout van de bassist Donots werd, dan kan ik me alleen nog maar verbazen over zoveel treurnis. Deze donots zijn de ultieme have nots.

Een jaar of tien geleden woonde ik in een smalle straat met aan de overkant op de begane grond een zogenaamde doortrekkerswoning. Die functie had het waarschijnlijk wegens te klein en te duur, maar wel de de noodzakelijke behoefte vullende. De jongeman die er woonde zat op een middag met wat vrienden in het raam te musiceren. En verdienstelijk. Een week later was hij vertrokken en ik heb nooit geweten naar wie ik zat te luisteren. Er zijn mensen die slagvaardiger zijn dan ik. Zo is het verhaal dat bij My Bubba & Mi hoort bijzonder. De band bestaat uit een Deense, Zweedse en Duitse. Ze speelden ergens op hun thuisbasis Kopenhagen. Toevallig passeerde er een Italiaanse caféhouder passeerde. Hij hoorde ze spelen en nodigde ze uit om naar Italië te komen. Even later kwam daar het aanbod om de plaat op te nemen bij en om het bizarre mondiale verhaal compleet te maken komt de plaat op het Nederlands label Beep! Beep! Back Up The Truck uit. De titel How It's Done In Italy lijkt me voor zich spreken. De drie dames maken een soort van lo-fi folk waarop hier en daar gewalst kan worden. Hartstikke lief en intiem gebracht. Dit is nou zo'n plaatje van een band die nooit op de Pinkpoppen van deze wereld zal spelen, maar het juist klein zal moeten gaan houden anders is de charme eraf. En verliefd op het bandje worden is dan niet te voorkomen, maar bedenk dat een Italiaan je voor was. Dankzij hem is het niet bij een optreden in Kopenhagen gebleven.

Het moet koud en nat zijn geweest in de winter van 2005 toen dit gezelschap uit Zagreb besloot om samen een band te beginnen. De zon is namelijk ver te zoeken in de psychedelische grunge die deze heren maken. Wellicht miezerde het op de plavuizen van de middeleeuwse stad, waardoor het weer wat weg had van de grauwe Amerikaanse industriestad Seattle. Iets wat de mannen inspireerde tot het maken van deze sludge en psychedelische trance rock, waarin bij momenten Mad Season is terug te horen. Maar ook Soundgarden, Alice in Chains en hun voorbeelden uit de jaren ’70. Zeer waarschijnlijk droomden de bandleden in die winter van de eeuwige treurnis van industriestad Tilburg, met haar prachtfestival Roadburn. Misschien is dat zelfs wel hun ultieme doel, spelen in Tilburg. Hoewel de invloeden er vrij dik bovenop liggen, zal deze plaat de gemiddelde bezoeker van dit festival zeker aanspreken. Nummers van een lengte dat als ze op 7" zouden worden uitgebracht in het midden zouden moeten worden omgedraaid, of zelfs als dubbel 7" zouden moeten worden uitgebracht (afsluiter Silver Ship is maar liefst negentien minuten lang), en blijvend uitbouwen of door meanderen. En dat alles opgevuld met zware repeterende riffs, gericht om de beluistering te verheffen tot een haast transcendentale ervaring. De zang en samenzang binnen de band doet je vermoeden dat Layne Staley uit het graf is opgestaan en naar voormalig Joegoslavië is afgedaald. En dat gedragen door ijzersterke riffs die doen vermoeden dat Chris Cornell zijn R&B-carrière heeft opgezegd, om weer eens een serieuze geluidsmuur op te bouwen. Want dat doen deze heren, een geluidsmuur opbouwen. Of, beter, een golvend bad aan meedein sludge. Maar ook niet te vergeten is het dikke blueselement dat in dit gezelschap is geslopen. Slechts wijzen op de vergelijkingen met eerder genoemde band, zou te makkelijk zijn. Want hoewel Stonebride het genre zeker niet heeft uitgevonden, en niet als meest originele band genoemd mag worden, is het beluisteren van Stonebride meer dan voer voor de oren. Het is een ervaring die veel weg heeft van neopsychedelische rocktrip, met ferme wortels in de jaren ’70 en een goed voorbeeld aan de eerste jaren van het laatste decennium van de vorig eeuw. Stonebride is een band die doorpakt in aanstekelijke rockriffs, slepende drums, af en toe bijtende gitaren en een trance opwekkende groove. Een sterke band, met sterke invloeden die ook nog sterk hoorbaar zijn. Maar een kniesoor die zich hier bij deze kwaliteit aan stoort.

Uriah Heep’s "Easy Living" is zo’n klassieker die ik niet vaak genoeg kan horen. Toen ik het intro hoorde van "White Lady/Black Rave" van de Noorse band Spirits Of The Dead, veerde ik dan ook op. Het pompende orgel geeft het nummer zo’n zelfde gejaagde swing. Het maakt ook gelijk duidelijk waar je Spirits Of The Dead moet plaatsen: in de classic rock die zijn beste tijd kende van eind jaren zestig en de start van de jaren zeventig. Spirits Of The Dead pas naadloos in die tijd waarin Led Zeppelin, Black Sabbath. Jefferson Airplane en Deep Purple op de top van hun kunnen waren. Af en toe verbeeld ik me bijna dat John Lord of Ken Hensley hoogstpersoonlijk de hammondorgels en melotrons staat te bewerken. Deze debuut-cd klinkt wat dat betreft nog meer als een puike retro hommage dan een band als Wolfmother. Maar juist omdat het zo met smaak gedaan is, gaat het nooit storen en roept het alleen maar extra waardering op. Met zanger Ragnar Vikse hebben de vier een troef in de gelederen. Hij zingt vol overtuiging alsof hij hoogstpersoonlijk de classic rock uitgevonden heeft. Een belangrijke sleutel tot de flashback-ervaring die de sound van Spirits Of The Dead oproept is in handen van drummer Geir. Zijn drumgeluid is zalig gortdroog. Al mag het gave gitaarwerk van Ole zeker ook niet onbenoemd blijven. Dat ik de neiging krijg de hele band een veer in de kont te steken geeft ook al wel aan hoe gaaf de totale ervaring is die Spirits Of The Dead biedt.

De warme stem van Aimee Mann vind ik een van de prettigste vrouwenstemmen in de popmuziek. Als zij zingt is het alsof er iemand met fluweel je oorschelpen streelt. Zangeressen met een soortgelijke stem omarm ik dan ook met beide armen. Kim Richey is zo’n vrouw die een zelfde gevoel oproept. Met haar 54 jaar kun je haar met een gerust hart een veterane noemen. Maar het prettige aan het soort stemmen dat Mann en (dus ook) Richey heeft, is dat ze met de jaren alleen maar warmer lijken te worden en je de leeftijd er totaal niet aan af hoort. De liedjes en andere hulp van Richey vinden al jaren gretig aftrek in de rootsscene. Zo werkte ze al samen met Mary Chapin Carpenter, Trisha Yearwood en Ryan Adams. Op eigen titel is Wreck Your Wheels echter pas de zevende cd. Maar twee voorgangers werden echt niet voor niets genomineerd voor een Grammy. Dat houdt natuurlijk niet gelijk in dat Richey ooit nog een revolutie zal ontketenen in de poppy hoek van de americana, maar haar pen is wel degelijk verfijnd. Songs als "99 Floors" zijn zalig dromerig zoet. Dat smaakt mij beter dan het rootsy gehuppel van het daaropvolgende "Once In Your Life". Al krijgt dat door zijn inhakende blazers naar het eind toe toch ook zijn charmes. Maar in zorgvuldige ballads en ingetogen songs als "Word To The Wise" en "Careful How You Go" komt ze beter tot haar recht. Dan kan ze zich wat mij betreft qua kwaliteit ook wel degelijk meten met Aimee Mann.

Dan mag je nog zo’n cultstatus hebben, en zulke mooie verweerde stembanden, maar waarom in godsnaam "Don’t Let the Sun Go Down On Me" van Elton John coveren? Of "Nights in White Satin" van de fokking Moody Blues?! Of "Don’t Let Me Be Misunderstood"!?! Nou, omdat het kan. En omdat Bettye Lavette er vertrouwen in had dat ze d’r iets moois van kon maken. Het zijn de drie bekendste nummers uit het Groote Britse Rockliedjesboek die de Amerikaanse zangeres (die ooit onder contract stond bij Motown) naar zich toe trekt. Zoals bij alle nummers op deze schitterende plaat heb je niet direct in de gaten dat het die grote hits zijn. De arrangementen zijn subtiel, de originelen zijn nog maar vage echo’s. Ik geloofde aanvankelijk niet eens dat opener The Word een cover was van het Beatles-nummer (van Rubber Soul). Net als op de in 2005 en 2007 verschenen coverplaten I’ve Got My Own Hell to Raise en Scene of the Crime is ‘smaakvol’ hier het sleutelwoord. De begeleidingsband is geweldig en die gelooide, wat wringende maar nooit onvaste stem van Lavette krijgt alle ruimte. Gek: ineens versta je de teksten van sommige nummers een stuk beter. Waardoor ze des te harder aankomen. Ik vond "Wish You Were Here" van Pink Floyd altijd al een mooi nummer, vanwege de link naar Syd Barrett, maar bij Betty zie je een veranda van een groot huis in het zuiden van Amerika, terwijl de ondergaande zon de hemel rood kleurt, de olielamp heen en weer wiegt en oma vanuit haar schommelstoel met licht-verstikte stem herinneringen ophaalt aan die lieve, gekke opa.

File Under geeft ism Epitaph enkele exemplaren weg van Interpretations: The British Rock Songbook. Het enige dat je hiervoor hoeft te doen is de hier gestelde vraag goed beantwoorden.

Het is wel vaker het probleem dat ik heb met bands op labels als Frontiers, ProgRock Records, AOR Heaven en aanverwanten: ik luister naar hun muziek, denk: ‘dat doen ze knap’. Maar na enkele draaibeurten kom ik vervolgens toch tot de eindconclusie dat het geleverde resultaat een zesje is, omdat hun albums maar niet willen blijven hangen. Vonassi is ook zo’n voorbeeld. De band is zonder twijfel bekwaam. Chase Carter is een goede zanger, Vince Buonassi een puike gitarist die overduidelijk een Alex Lifeson-adept (check "Strong arm Welfare" maar eens voor een overduidelijk voorbeeld!) en Jeff Vaugn is geen drummer die snel een steekje laat vallen. Het songmateriaal is, ondanks dat het schippert tussen AOR, hardrock en symfonische rock ook best in orde, maar de vonk tussen Vonassi en mij wil maar niet overslaan. En dan worden de twaalf songs na een paar draaibeurten een steeds lastiger zit. Het vervelende is dat ik het lastig uit te leggen vind wát er nu precies schort aan het songmateriaal. Ik denk dat een deel van de oorzaak ook zit in de productie. Een song als het lange "Collied" (met aardige gevonden Chris Cornell-achtige zanglijn) heeft volgens mij de potentie om veel meer te knallen dan hij nu doet. Hetzelfde geldt voor het eerder genoemde "Strong Arm Welfare". De baslijn die de erin zit, daar zit veel meer in. Had Threshold het laten opnemen en het resultaat was zonder twijfel moddervet geweest. Of had James LaBrie in zijn goede jaren "In The Mirror" voorgeschoteld. Het resultaat had me vast enthousiaster gemaakt, dan The Battle Of Ego nu doet. Het is bevreemdend als je na initieel enthousiast geweest te zijn zo’n conclusie moet trekken.

Deadlines, ik heb er een bloedhekel aan. Om geen deadlines bij File Under in mijn nek te voelen hijgen, heb ik meestal een voorraad aan stukjes, zodat ik niet halsoverkop en onder druk iets moet gaan schrijven. Het nadeel is echter dat stukjes waarin ik een actualiteit verwijs, soms nergens meer op slaan als ze on-line staan.

Praise The Twilight Sparrow (PTTS) is de band van Pascal Hillbert, die je zou kunnen kennen van Templo Diez en White Sands. Color Map Of The Southern Sky is het debuut van PTTS, nadat er in 2007 al een vier tracks bevattende ep was die overigens gratis op hun website te downloaden is. Ik zou mijn stukje aan kunnen laten sluiten op het trieste weer van dit moment. Of het een herfstplaat noemen, want de melancholie druipt er vanaf. Kennelijk is Hilbert zelf het tijdspad ook even kwijt, want ik zie slechts een optreden van ze gepland staan, terwijl dit met Templo Diez toch anders is. Dit zou kunnen betekenen dat er misschien te weinig mensen kennis kunnen nemen van het uitbrengen van deze release. Dit is jammer, want Praise The Twilight Sparrow duikt diep in de sombere alt.country-wereld die liefhebbers van werk van Jason Molina of bijvoorbeeld Will Oldham toch zeker zouden moeten horen. En nee, een vrolijke zomer wordt het dan niet, maar als ik naar buiten kijken is hier qua weer ook geen enkele reden voor. Maar indrukwekkend is dit debuut wel.

Het is maar goed dat er enige ruimte zit tussen het schrijven van mijn stukje en de publicatie ervan, want de verf van Praise The Twilight Sparrow is nog niet opgedroogd of er komt een ep van Templo Diez binnen. En dat is een voor de hand liggende combinatie. Waar PTTS naar de alt.country afbuigt, gaat Templo Diez meer richting de indie. Freiheit telt drie tracks plus een bonustrack en aangezien ik het nu wel even gehad heb met de rustige liedjes, ben ik blij dat het in de tweede track "Holler #1" wat meer tekeer gaat met een vette knipoog naar The Velvet Underground. Het komt met name door het gebruik van de viool die ook in het volgende liedje "Light Stroking The Walls" zijn dienst bewijst. Overeenkomsten met PTTS zijn er uiteraard genoeg, maar de tegenstelling ook. Templo Diez is wel degelijk een aanvulling op PTTS, of is het nou andersom? Voor een volledig album van van Templo Diez moet je trouwens nog even wachten tot eind dit jaar. Maar voorlopig zou je je hiermee (en het album van PTTS) even moeten kunnen vermaken.

Het Zwitserse platenlabel Voodoo Rhythm laat ons met regelmaat horen dat niet alles in Zwitserland loopt als de archetypische uurwerken uit het alpenlandje. Gespecialiseerd als oprichter Beat Zeller is in schots en scheve blues, punk en rock ‘n’ roll met af en toe uitstapjes naar electro en industrial, doet hij zijn best om het imago van netjes aangeharkt en vooral ontzettend saai landje aan barrels te schoppen. Met Urban Junior heeft hij weer een wapen voor zijn missie gevonden. Two Headed Demon opent met een ode aan Urban Juniors eigen muziek: "Hot Shit from Switzerland": 'One man one love one soul / one sound one ass one hole / one trick one shot one goal.' Urban Junior mag dan een eenmansband zijn, hij vuurt met een drieloopsgeweer. Van overstuurde electropunk ("Hot Shit from Switzerland") laat hij net zo makkelijk ontplofte bluesrock ("Seperated", "No Balls But Fire") als razende rock ‘n’roll ("Girl Like You") horen. Drumstel, gitaar en de goedkoopste synthesizer die er op de rommelmarkt te vinden was, dat zijn de instrumenten waar Urban Junior mee werkt. En net als opener "Hot Shit from Switzerland" is ook de door een kinderkoor gezongen afsluiter een knipoog naar Urban Junior’s ego: "We Love Urban Jr." Blues,punk en electro: het is een demon met drie hoofden, geen twee, die Urban Junior op ons afstuurt.

Elk jaar is het weer hetzelfde liedje als er een nieuwe editie van Pinkpop is: mensen vragen mij of ik niet in Landgraaf moet zijn. En altijd moet ik weer uitleggen dat ik daar niets te zoeken heb. Ten eerste houd ik niet van mensenmassa’s en ten tweede wil graag - liefst aangenaam - verrast worden op een festival door dingen die ik nog niet ken. Dus ik was in Eindhoven op het knusse Naked Song-festival en niet in Landgraaf. En werd gelukkig aangenaam verrast. Vooral de geboren Texaan Matt Sever die opereert onder de naam Matt The Electrician slaagde daar in. Hij zag er misschien een beetje vreemd uit met zijn malle hoedje, grote baard en zwarte kraalogen, maar als deze man zijn mond open doet schuif je je initiële indrukken zo terzijde. De man bleek een aangenaam warme stem te hebben, zijn song bleken van het fijne singer-songwritersoort en de verhalen die hij erin vertelt uitermate geestig en zelfs herkenbaar. Zo gaat "Animal Boy" over hoe zijn oma hem een beestenkind noemde omdat hij altijd honger had. Zo heb ik er thuis ook één. Een cd-tje was snel gekocht. Daarop verrast Matt nogmaals. Want de basis van de songs is natuurlijk dezelfde als hoe hij ze live bracht, maar arrangementen bleken veel rijker en verfijnder dan zijn optreden deed vermoeden. Zijn stem lijkt zo bij tijd en wijle op E van Eels (zijn songs overigens ook), maar als hij in bijvoorbeeld "Faithfully" zijn stembanden goed test, gaat ‘ie ook richting het geluid van Paul Carrack in zijn vroegere Ace-Squeeze-tijd. Alleen ligt die dan dus wel onder een rootslakentje in plaats van een seventies rocksprei. Maar ook Paul Simon kun je er in terughoren als je wilt. In "College" bijvoorbeeld. Wat deze gemeen hebben met Matt is dat het prettige warme stemmen zijn om naar te luisteren als ze hun songs vertolken. Dus glimlach ik nu als Matt zijn brief voorzingt die hij schrijft naar de klachtenservice van het door hem eigenlijk verfoeide Walmart omdat hun werknemer Angela hem zo voorbeeldig hielp. Het zal voor jou na het lezen van dit stukje misschien een minder grote verrassing zijn als voor mij, maar ik kan je van harte aanbevelen om deze week een van de concerten mee te pikken die Matt nog geeft samen met zijn kompaan Scrappy Jud Newcomb.

'She collects crowns made of black roses
But her heart is made of bubble gum'

Ik heb een afspraakje met Kate Nash. We hebben op een zonnige woensdagmiddag afgesproken in Amsterdam bij Restaurant Pancakes in De 9 Straatjes. Romantisch toch? We hebben hier afgesproken vanwege een vervelend souvenirtje. Ze heeft namelijk een koeienmelk-allergie, ergens opgelopen tijdens het touren waarschijnlijk, en juist in dit restaurant serveren ze aangepaste pannenkoeken. Helaas ben ik niet de enige die een afspraakje heeft met de 22-jarige zangeres: wanneer ik mag aanschuiven, pakt ze eerst even haar inhalator. Is ze nu al allergisch voor me? Nee, het blijkt dat de zangeres astma heeft en soms even een inhalator moet gebruiken. De Britse schoonheid zou de jaarlijkse troonrede kunnen voorlezen en ik zou nog geïnteresseerd luisteren. Wat een prachtig en schattig accent heeft ze toch.