Ik werd vakkundig op het verkeerde been gezet: op het hoesje is een ravissante schone te zien, die op een oude sofa in een jugendstil-achtig decor heel burleske ligt te zijn. Ik verwachtte dan ook een soort tja… broeierige nachtclubmuziek, inclusief een hoop ge-oeh en ge-aah. In plaats daarvan bleek het om het solodebuut te gaan van Cucu Diamantes, de zangeres van Yerba Buena, een invloedrijke fusionband uit New York. Om eerlijk te zijn: ik had er nog nooit van gehoord. Cuculand is een bijzonder vrolijk en grensverleggend allegaartje met tal van invloeden: het album laat zich beluisteren als een grote kruisbestuiving van rock, soul, disco, reggae, merengue, dance en Mexicaanse ranchera. Diamantes zingt en rapt in het Spaans en het Engels, soms in beide talen tegelijk. En dan krijg je dus een soort 'Spanglish': Sigo estando crazy, sigo estando free - ‘Ik ben nog steeds gek, ik ben nog steeds vrij’. De teksten gaan over (verloren) liefdes en het al dan niet vrijgevochten leven als latina. Het klinkt allemaal bijzonder aanstekelijk, met tussen de regels door af en toe een Lady GaGa-achtig dance-motiefje ("Still in Love"), wat gescratch en knipogen naar het blingbling r&b-genre ("Show Me The Money Papi"). De productie van Andres Levin (het brein achter Yerba Buena) en Yotuel Romero van de Cubaanse rapgroep Orishas is lichtvoetig en dartelend. Gelukkig is de zomer is nog niet voorbij, want de urban-latin van Cuculand is de perfecte soundtrack voor nog een paar weken zon!

Om meteen maar bij mijn stukje van hun vorige plaat Furr van Blitzen Trapper aan te sluiten: laat je ook hier niet afschrikken door de foeilelijke hoes. Blitzen Trapper komt uit Portland, Oregon en heeft muzikaal bewezen het vak te verstaan. Ze wisten zich in de kop van Eredivisie te spelen en met het afsluiten van een platendeal, sinds de voorganger Furr, met Sub Pop zetten ze in op meer publiek. Als je dan bewezen hebt dat je dit niveau kunt bereiken, dan is het een kwestie van nog verder groeien of je minimaal te handhaven. Op Destroyer Of The Void weten ze het niveau vast te houden. De liedjes sluiten aan bij een seventies-sfeer op albums als Déjà Vu van Crosby, Stills, Nash & Young. Sterke liedjes in de alt.country-stijl met fijne samenzang. Ik moet er wel bij zeggen dat ik, doordat ik de voorgangers ken, niet verrast wordt door Destroyer Of The Void. Het is een standaard die ze zelf neer hebben gezet. Blitzen Trapper weet onder aanvoering van Eric Earley heel goed waar ze mee bezig zijn, namelijk sterke platen afleveren. En dat de verrassing eraf is dat is misschien wel logisch, maar zolang het twaalf fijne liedjes oplevert is dat helemaal niet erg.

Het lijkt de laatste jaren meer uitzondering dan regel te zijn dat Epitaph een fatsoenlijke punkplaat uitbrengt naast die van Bad Religion zelf. Met Off With Their Heads heeft het fameuze label eindelijk weer eens een echte goede punkband gescoord. Brett Gurewitz zal natuurlijk niet snel iets negatiefs over zijn eigen signings zeggen, maar gezien zijn ronkende woorden ‘Off With Their Heads might be the best punkband going right now, Epitaph needs them; Music needs them’ zag Gurewitz zelf ook wel in dat het wel weer eens tijd werd dat Epitaph een goede streetcredible punkplaat uitbracht. En dat is In Desolation, de tweede plaat van deze band uit Minneapolis, zeker weten. Snel opgenomen na een periode van dik twee jaar op tournee zijn, maar dat kan voor een band als Of With Their Heads. De lange reeks optredens heeft de band namelijk allesbehalve uitgeblust. Dat maakt openingstrack "Drive" wel gelijk duidelijk. Lekker staccato, rap gitaarwerk dat in combinatie met het rauwe stemgeluid van Ryan Young en de rollende bas Robbie Swartwood geven gelijk een goede energiekick. Je hoort er de drang naar het podium aan af. Fijn is ook dat er voor gekozen is de boel niet zo smooth mogelijk te laten klinken. Daardoor krijg je bij de meer ingetogen songs nooit de neiging het labeltje poppunk er op te gaan plakken. Zelfs niet in een ballad als "My Episodes". Het is niet zo dat Off With Their Heads met In Desolation de punkscene op zijn kop gaat zetten, een puike punkplaat is het echt wel.

Met Ralf Scheepers (ex-Gamma Ray), Mat Sinner (Sinner) en sinds 2008 ook workaholic Magnus Karlsson (Allen-Lande, Starbreaker) als gitarist, is het een understatement om te spreken van een degelijke line-up. Dat vonden ze zelf blijkbaar ook, want voor het eerst in het bestaan van Primal Fear brengen ze een live-album uit. Het klinkt alsof er weinig aan gesleuteld is, wat zeker bij een powermetalband voor mij een pluspunt is. Het is goed te horen waarom Ralf Scheepers ooit bijna de opvolger van Rob Halford bij Judas Priest werd: de kracht en overtuiging van zijn stem is ook na al die jaren nog intact. En toch, individuele tracks bevallen me prima, maar een heel album Primal Fear vind ik nog steeds wat veel van het goede. Het merendeel van de songs is gas geven en blijven hakken - en dat zorgt in elk geval bij mij ver voor het einde van het album voor de nodige vermoeidheid, zeker wanneer er ook nog typische Teutoonse marsmetal voorbijkomt in songs als "Nuclear Fire" of "Battalions Of Hate". Het recentere werk, zoals "Six Times Dead (16.6)", biedt meer variatie, terwijl het zeker niet minder heavy is dan het eerdere werk. In "Fighting The Darkness" verschijnt nog Pamela Moore (Sister Mary in Queensrÿche´s Operation: Mindcrime) ten tonele, terwijl als enig rustpuntje het semi-akoestische "Hands Of Time" is toegevoegd. Wie Primal Fear al jaren volgt, kan dit album blind aanschaffen. Van mij mogen ze zich meer op het recentere werk richten, simpelweg omdat dat muzikaal veel interessanter is. Overigens is tegelijkertijd met deze cd een live-dvd verschenen onder de titel All Over The World, met nagenoeg dezelfde tracklisting, maar van het Europese deel van de tournee.

Ska, rocksteady en reggae zijn typische muziekgenres waarbij het gaat om vliegen afvangen. Alles in thematiek, in loopjes en in refreintjes is al duizend keer gedaan. De crux zit ‘m in bijdehand gedrag, in spitsvondige woordgrapjes en her en der in simpel gortdroog maar briljant spel. Het Nederlandse The Upsessions met muzikanten van Rude Rich and The High Notes weet wel raad met een goede ritmesectie. De subtiliteiten zijn niet van de lucht. Trombonist Giel Mulder en Boss van Trigt laten zich op deze tweede cd inspireren door Winston Groovey, Dave Barker, Freddie Notes And Rudies, Count Suckle, Tommy McCook, The Mohawks, en natuurlijk Toots And The Maytals. Dat ligt er wel erg dik bovenop. Maakt niet uit, Beat You Reggae is een floorfiller voor indiefeestjes geworden. Een gangmaker, want als je ’t als blanke dj op pukkelige party’s echt niet meer weet, dan hoef je deze plaat maar op te zetten en de voetjes gaan geheid van de vloer. Zeker bij uptempoknallers als "Ready for the Beat", "Boogeyman", "The Soultrain" en "Reggae Funkalicious". De gierende en bijtende Hammondorgels doen het zware werk. En, meer heb je dus niet nodig. Beat You Reggae is een typische 'been there, done that'-plaat geworden, maar wel eentje die je voor het gemak als kroeg of dj maar beter achter de hand kunt hebben. Voor je ’t weet baant het grote publiek zich richting uitgang. The Upsessions is entertainment to the max en houdt de gemoederen nog wel even bezig.

Het was Pitchfork dat me even weer op de rit zette. De releasedatum van Body Talk pt. 2 is bekend en het schoot me te binnen dat niemand Body Talk pt. 1 gedaan had. Mijn schuld, want ik was er er als eerste bij om die plaat te claimen, wat me wonderwel lukte, vooral ook gezien Storms voorkeur voor Zweedse Vrouwen. Want dat is Robyn, de Zweedse die binnen File Under vooral furore maakt met haar tietzwaai. Maar dat mag Storm uitleggen. Robyn is van het type dat een groot deel van de File Under-recensenten doet veranderen in zuchtjongetjes. En terecht. Want sinds ze het heft in eigen hand genomen heeft maakt ze pure (elektro)pop en het wordt alleen maar beter. Mijn eerste gedachte toen ik Body Talk pt. 1 hoorde: wat is dat ding kort! Net lang genoeg om te beluisteren als ik naar mijn werk fiets. Maar de prettige geruststelling van Robyn: er komen er nog twee dit jaar! Maar eerst deel 1 dus. Robyn speelt met verve de krachtige vrouw, maar ze etaleert ook haar twijfels. Daarbij meegeholpen door onder andere Röyksopp en natuurlijk Klas Ahlund. De synthesizers rammelen alsof het weer de jaren tachtig zijn en wat vooral opvalt is hoe ongelofelijk catchy de nummers zijn. Een keer luisteren en het deunt zit vast in je kop en moet je meezingen. Dat geldt zelfs voor het reggaenummer "Dance Hall Queen" (oh, daarom mocht ik Robyn doen!). Het is gedurfd om de plaat af te sluiten met het akoestische en prachtige "Hang with Me", gevolgd door een Zweeds traditioneel slaapliedje. Maar zoals gezegd, we zijn nog niet niet eens op de helft. Prachtig dit, jaarlijstjesvoer en ik zou het een stunt vinden als ze drie plekken in de top 10 kan krijgen. Owja, pt. 2 komt op 6 september uit. Nog nooit zo gehoopt dat de zomer voorbij zou zijn...

Z'n ouders stuurden hem naar pianoles, maar toen hij op z'n twaalfde van z'n broer een gitaar kreeg, hield Conor O'Brien de piano voor gezien. Met de drie akkoorden die zijn broer hem had geleerd, begon hij direct met het schrijven van liedjes. Niet lang daarna richtte hij samen met een paar schoolvrienden The Immediate op en bracht een veelbelovende cd uit die door de critici lovend werd ontvangen. Maar van een opvolger kwam het niet meer, in 2007 werd de groep opgedoekt. Twee van de vier leden hadden er geen zin meer in en besloten iets anders te gaan doen. 'Als je in een band zit, dan neemt dat een heel groot deel van je leven in beslag. Ze hadden geen zin meer in de opofferingen die ze ervoor moesten doen.' Van doorgaan met twee vervangers was geen sprake, vertelt Conor, dus ging ook hij z'n eigen weg. De dag nadat de band bekend had gemaakt ermee te stoppen, schreef Conor z'n eerste liedje voor wat later Villagers zou worden. 'Het was niet bepaald goed,' lacht Conor, 'maar sindsdien ben ik liedjes blijven schrijven.'

Een goede manier om aan te geven dat je carri�re in een dip zit, is als je als artiest de onvermijdelijke 'with orchestra'-cd gaat maken. Veelal eindigt zo'n cd in een saaie niets toevoegende liveregistratie die daarbij voor een groot deel afbreuk doet aan de originele liedjes. De tracklist bestaat uit een 'greatest hits-show' en het commerciële succes volgt al snel. Carri�re gered, op naar de akoestische cd. Maar bij Sting gaat dat net even iets anders. Net voor zijn succesvolle re�nie met zijn vrienden van The Police zette hij al menigeen op het verkeerde been met een cd vol middeleeuwse luitmuziek om daarna met een sterk kerstalbum terug te komen. Voor zijn nieuwe album Symphonicities stak Sting samen met het Royal Philharmonic Concert Orchestra wat oude liedjes in een nieuw jasje, opgenomen in de Abbey Road Studios. En dat heeft verrassend goed uitgepakt. Zo klinken de The Police-krakers "Next To You" en "Everything Little Thing She Does Is Magic" verfrissend door het orkest. Opvallend is dat hij van zijn solowerk gekozen heeft voor de wat minder bekendere albumtracks zoals "The Pirate's Bride", "We Work The Black Seam" en "End Of The Game". Waarbij in dat laatste nummer een mooie rol is weggelegd voor de vrouwelijke zangstem van het orkest. Toch is er ook wel wat kritiek te leveren op deze plaat. Zo verschillen "Englishman In New York" en "When We Dance" nauwelijks van hun originele versies en had ik graag een ander arrangement gezien. En Sting trapt in de val dat je sommige liedjes juist gewoon niet moet bewerken. George Michael verkrachtte ooit al eens een versie van "Roxanne" en nu doet de meester zelf dat in een bossa-nova-versie nog eens dunnetjes over. Maar in tegenstelling tot al die 'with orchestra'-albums is deze juist wel een aanvulling op het oeuvre van de artiest geworden, mede door de songkeuze en het feit dat het gewoon in een studio is opgenomen. Die 'live greatest hits-show' zullen we dan in oktober in het Gelredome wel te horen krijgen, want Sting is met hetzelfde orkest momenteel op tour.

Op grond van de meeste omschrijvingen zou je het Amerikaanse Peter Wolf Crier het best kunnen vergelijken met The Folk Implosion, het legendarische samenwerkingsproject tussen Lou Barlow en John Davis. Niet alleen is ook Peter Wolf Crier een tweemansproject - bestaande uit Peter Pisano en Brian Moen - , ook muzikaal zoeken ze het in dezelfde omgeving. Lo-fi, folky, poppy en met een stevige, bij tijd en wijle bijna dansbare en even zo vaak elektronische beat als begeleiding. Het verschil zit ‘m in het derde woord: poppy. Waar The Folk Implosion altijd stevig op een onvolprezen popfeel kon leunen, doet Peter Wolf Crier dat niet. Goed, hun liedjes ruiken evenzeer naar folk, de zang is even melancholiek en de begeleiding gebruikt de ene keer uiterst simpele en dan weer behoorlijk inventieve, maar in elk geval uiterst doeltreffende ritmes. Peter Wolf Crier kiest vaak een wat moeilijker pad. Geen lekker meezingbare popmelodieën, maar een bijna experimentele vorm van liedjes maken. Het zorgt ervoor dat Inter-Be niet altijd even makkelijk weg luistert, maar vooral dankzij het mooie drumwerk wel indruk maakt. Muziek voor wanneer de brandende zon je dwingt in de schaduw te blijven en de hitte je afhoudt van al te veel beweging.

Welk kookprogramma op de Nederlandse televisie is leuker; 'Wie is de Chef?' of 'Smaken Verschillen'? Ik zou zeggen: 'Smaken Verschillen'. Waarom? Omdat ’t bij dat programma niet louter draait om wie de moeilijkste ingrediënten genadeloos kan dichtschroeien tot een twee-Michelinsterrengerecht waar een dikkerd als Johannes van Dam nog eens extra overheen moet pissen, maar om een onderhoudende avond waarbij tafelgasten kunnen uitgroeien tot vrienden voor het leven. Eten is hier niet het uiteindelijke doel maar het middel. Dat moet Lefties Soul Connection-zanger/-gitarist Onno Smit ook hebben bedacht. In zijn definitie zijn muziek en soulfood twee items die verbroederen. Niet voor niets haalt hij frases uit "Memphis Soul Stew" van King Curtis aan. Smit zou willen dat hij in de Mississippi-delta geboren was. Aan de hand van basisingrediënten zoals Fatback (Soulfood) en Beans (reserveblik voor elke rechtgeaarde countrycowboy) toverde Smit maaltijden op tafel en nodigde hij muzikale dinergasten uit die voor de jus moesten zorgen. En dus nodigde chef Smit Fay Lovsky, Tim Knol en een hoop anderen uit om te komen tot een Dr. John-achtig kampvuurtje met aardig wat recepten. Niet helemaal naar mijn smaak, want als je Smit van Lefties Soul Connection kent, dan is het jammer dat hij op deze cd zijn zwarte soulfood-kant niet laat zien. Nu is Beans & Fatback een blank singer/songwriter-supperclubje geworden. Een cajunmix van instant-kruiden en lekker snel klaar. Een Lassie-toverrijstproduct dat in de ogen van Smit niet kon mislukken. Wellicht was het beter geweest voor Smit om nog voor het gelag van elf gangen te componeren. Nu is het uitbuiken geblazen en heeft de alcohol al zijn intrede gedaan. Iedereen ligt onder de (salon)tafel. Dat doet aan de gezelligheid niets af. Die is prima, maar ik mis het echte vuur. Na een paar draaibeurten moet niet de indruk ontstaan dat Smit en al zijn vrienden slechts aan het wokken waren langs de snelweg, of erger nog, aan het steengrillen of gourmetten met de kerst. Als je soul in je donder hebt, mag geen enkel project uitdoven als een gezapige countryplaat die neigt naar Karen Carpenter met anorexia. Onno Smit heeft zich teveel laten leiden door de tafelmanieren van zijn gasten. Helaas.

In de bij deze gelanceerde File Under-rubriek: 'Wat maakt dit geen hit?' (goed voorbeeld doet volgen): het nummer "Guilt Trips Sink Ships", track 2 van het tweede album van het Canadese zestal Shout Out Out Out Out. Structuur: lange intro, couplet, refrein, instrumentaal refrein, couplet, refrein, instrumentaal refrein, refrein, instrumentaal refrein met een hoop extra acidbliepjes, lange outro. Details:
1:52: Jeej, nu al de eerste vocalen! Jammer dat ze door de vocoder zo zijig klinken.
3:06: Drummer beroert voor het eerst hi-hats. Kennelijk toch nog niet compleet in slaap gevallen.
4:48: Het is wel erg uitgesponnen, he?
6:35: Is dit soort acid nou een geluidsdemo, of worden we nog geacht te dansen?
7:48: Gaappp...
Gaan we naar track 8, "Remind Me In Dark Times". Structuur: lange intro, couplet, refrein, couplet, refrein, brug, intro, couplet, refrein, outro. Details:
1:33: Wederom de eerste vocoder-vocalen! (Herkent u al een patroon?)
2:09: He he, het éérste catchy refrein op deze cd. Bekende akkoorden, maar goed.
2:41: Koebellen! Men doet een LCD-Soundsystempje.
4:06: Zeg, dat vocoder-effect begint nou wel te irriteren.
4:29: En dat synthje onderhand ook. Niks psychedelisch aan, dit is SAAI.
4:45: Dit is toch geen brug man! Je herhaalt enkel één akkoord met wat effecten eroverheen.
8:40: Goddank, het is afgelopen!
Kortom, we hebben te maken met een act die liever jamt dan goede nummers schrijft. En dat deden ze op hun eerste plaat in 2006 eigenlijk ook al, alleen werkte het daar wat beter (shout 'oud oud oud oud'). LCD Soundsystem mag tegenwoordig niet meer zijn wat het geweest is, zijn disco-lookalike Juan MacLean is eigenlijk nog nooit iets geweest (al is die live wél weer goed), maar dit Shout Out Out Out Out, dat is pas écht niks. Doeiii!

Het blijft altijd een kunst om als eerste song op je album een song te kiezen die je meteen in de sfeer van het album trekt. Spock's Beard is zo'n act die dat steeds weer voor elkaar krijgt. Het jonge Engelse vijftal van Haken heeft veel gemeen met Spock's Beard en de juiste keuze van de begintrack hoort daarbij. "The Point Of No Return" begint majestueus met synthesizerklanken, gooit er een stukje tussendoor dat aan de theatrale strapatsen van Tom Waits of Frank Zappa doet denken en geeft vervolgens de fijne basisriff voor de rest van de song prijs. Dik tien minuten lang laat de band horen wat ze in huis hebben, met steeds weer andere invalshoeken. Van hogeschoolprog naar metal, van jazz naar gedragen zang, alles blijft in beweging. Zouden ze met dat eerste nummer hun kruit al verschoten hebben? Nou nee hoor. Song na song etaleren ze hun vaardigheden op de instrumenten én in de composities, met nummers die dan weer naar Spock´s Beard of IQ neigen, dan weer naar Dream Theater, dan weer naar Sieges Even. Steeds met genoeg eigen smoel om (veel) meer dan een uitstekende coverband te zijn. De zang van Ross Jennings, relatief hoog en doorgaans gedragen, kan enige gewenning vergen, maar verder is het allemaal verrassend makkelijk verteerbaar. Enige minder fraaie punt is het grunten in "Streams". Het past voor mijn gevoel niet in het geheel - waarbij ik meteen moet aantekenen dat ik sowieso niet zo'n liefhebber van grunten ben. Daar staat tegenover dat ze niet bang zijn om met minder voor de hand liggende instrumenten voor de dag te komen. Er komen bijvoorbeeld een vibrafoon en een trekharmonica voorbij, die je zomaar zou kunnen missen als je even niet oplet. Haken zet een partij prog neer waar je u tegen zegt, met volop wisselingen in stijlen en ritme, maar, en dat is knap, zonder dat je moe wordt van die wisselingen. En dan weten ze ook nog te eindigen met een waanzinnig nummer: "Celestial Elixir" duurt 16 minuten en gaat halverwege pas echt loos in een up-tempo huppelende, bijna klassiek klinkende melodie waar Dream Theater nog een puntje aan kan zuigen. De toekomst van de prog is hier en die toekomst heet Haken.

Elke morgen gewekt worden door een zich het zand van Klaas Vaak uit de ogen wrijvende zon, ik zou er best wat voor over hebben. Het zit er hier in Nederland, helemaal als ik aan het werk ben, eigenlijk helemaal niet in. Maar de twee weken op vakantie genoot ik elke morgen vroeg weer van de begroeting van de zon die zijn kruin boven het maaiveld uitstak en gelijk begon te vlammen. Daarom koester ik de psychedelische rockers van het Californische Sleepy Sun ondertussen ook zo. Bij de openingsnoten van hun tweede cd Fever branden de fuzzy gitaarklanken gelijk als een hoogtezon op je huid. Om je vervolgens na een korte periode van gewenning weg te laten dromen op de slepende klanken van Bret Constantino (wat rauwer) en Rachel Fannan (kristalhelder), die om elkaar heen dansen als een zich langzaam ontvouwende bloem om vervolgens in een hippy dans on fuzz te culmineren. Dat is nog eens ontwaken, zeg ik u! Herinneringen aan vervlogen tijden in een nieuw jasje, da’s waar Sleepy Sun in excelleert. Neem het meer akoestische "Rigamaroo", dat in de verte wel wat weg heeft van Fleetwood Mac. Maar het gros van de songs op Fever is veel meer psychedelisch, met vaak vooral erg fijn gitaarwerk van Matt Holliman en Even Reiss. Maar onderschat de drummer en bassist ook niet. Zij nemen in "Freedom Line" het opzwepende voortouw waardoor de rest van de band het op de heupen krijgt en uiteindelijk in het volgende en afsluitende "Sandstorm Woman" je het zand van Klaas Vaak weer in de ogen waait. Een tien minuten durend bluesy opus waarin de band nog een keer laat horen dat er op dit moment qua psychedelische seventies bands bijna geen betere is te vinden dan Sleepy Sun.

Een mooie bijkomstigheid van de Tour de France is wel het NOS-programma de Avondetappe. Nee ik kijk niet om de arrogantie van Mart 'Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen' Smeets en zijn gasten, maar omdat het de unieke gelegenheid om mijn Franse muziekkennis bij te spijkeren. Ik spreek zelf geen Frans, maar ik vind het namelijk wel een mooie taal als het gezongen wordt. Het programma van Mart start dan ook altijd met een mooi Frans liedje en onlangs werden we al getrakteerd op "Ma Jeunesse" van Carla Bruni. Dat nummer kende ik al, maar twee dagen ervoor klonk het wonderschone "Port Coton" van de Franse zangeres Zaz uit mijn tv. Een mooi zuchtmeisjes-liedje op akoestische gitaar wat me naar meer deed verlangen. Mart vertelde nog dat de zangeres onlangs een grote hit scoorde met "Je Veux", wat ook afkomstig is van haar album ZAZ en dat klinkt toch net iets anders. Maar wel heerlijk opgewekt, net als het grootste deel van deze plaat. Ze put hier voornamelijk uit de nu-jazz en mixt dat met akoestische uptempo pop, wat qua stijl nog het best te vergelijken is met wat Caro Emerald hier voortbrengt. Met het verschil dat de sfeer op dit album nog ongedwongener, losser en frisser klinkt, mede door de taal, dan op dat van Caro. Het gebruik van de contabas gecombineerd met de akoestische gitaar zorgt voor dat losse geluid. Dat gitarist Guillame Julel zijn instrument tot in de puntjes beheerst, bewijst hij ook nog eens in het intro van "Le Long De La Route". Daarbij vind ik de composities, ondanks de simpelheid, van ZAZ toch een stuk sterker dan die van Caro. Ook staat er meer afwisseling op dit album. Zo is "Dans ma rue" een prachtig chanson in de beste tradities van Piaf en op de ballad "Eblouie Par La Nuit" schreeuwt ze de tekst alsof het uit haar tenen moet komen. Het geeft mij kippenvel als ik er naar luister, terwijl ik geen idee heb waarover ze zingt. En dat is dan best knap. Het enige wat me eigenlijk stoort is de cover die deze plaat begeleidt. Het lijkt op een hoes die gemaakt is voor een kinderplaat en daar is hier toch echt geen sprake van. Dat doen die Fransen toch een stuk minder, maar een beetje aandacht voor het visuele aspect is volgens mij nooit hun sterkste kant geweest. Gelukkig hebben we hier Mart die wel weet hoe je een plaat moet promoten, gewoon ��n liedje in de Avondetappe is al voldoende. Krijgt die pompeuze blaaskaak toch zijn gelijk.

Soms vergeet je om op zoek te gaan naar parels die anderen ontdekken. Zo schreef 'onze' Storm een jaar geleden lovende woorden over het tweede album van de Zwitserse Sophie Hunger getiteld Monday's Ghost. Ik was vooral getriggerd doordat ze betiteld werd als de vrouwelijke evenknie van Jeff Buckley. Helaas verzuimde ik om op zoek te gaan naar het album, maar Storm zette onbedoeld (of was het bedoeld?) e.e.a. recht door de opvolger 1983 op mijn stapel cd's te leggen. En daar ben ik heel blij om, want er staan ook hier prachtige nummers op. Mijn favorieten zijn het Engelstalige "Your Personal Religion" dat uit de school van PJ Harvey had kunnen komen en de Duitstalige titelsong "1983" waar ik aan een vrouwelijke evenknie van Herbert Grönemeyer moet denken. Hunger lijkt op dit album zoekende. Ze gaat diverse richtingen op, waarvan ik het idee van het ene liedje wat meer kan waarderen dan het andere. Misschien dat iemand het anders als afwisselend zou betitelen, maar ik had graag meer liedjes gezien die opbouwen naar een wat heftigere kant. Ook de afwisseling tussen Duits, Engels en Frans vind ik wat minder. Maar ja, in het Frans covert ze toch wel mooi even "Le Vent Nous Portera" van Noir Desire. Toch eens op zoek gaan naar de twee eerdere albums. Uit de verzameling van alle liedjes van Sophie is vast en zeker een prachtige verzamelaar samen te stellen. Al ben ik hier ook al tevreden mee.

Je moet er lef voor hebben om je eigen composities door anderen onder handen te laten nemen. Zeker als die anderen niet bekend zijn met je werk of speciaal in het rockwereldje bekend zijn. Tony Harnell deed het, en het resultaat is bijzonder. Songs van TNT, Starbreaker en Westworld zijn onder handen genomen en opnieuw opgenomen, met één nieuwe song, het fraaie Beatlesque "Anywhere But Here". Het resultaat is een meer akoestische benadering, waardoor de songs een fantastische warmte meekrijgen. Harnell was met TNT natuurlijk sowieso al bekend om de poppy songs in rockverpakking, dus op zich is het geen verrassing dat de songs ook in een rustiger setting overeind blijven. Maar de manier waarop is niet minder dan opzienbarend. Nergens doet het aan als opgewarmde prak. Integendeel, wie Harnell´s eerdere werk niet kent zal ook gewoon een mooi, afgerond album horen. Juist fans van TNT zullen wat onbevangenheid aan de dag moeten leggen om deze versies te kunnen waarderen. Het is de moeite waard, want Tony Harnell weet de songs om te zetten in semi-akoestische poprock zonder zich te verliezen in klefheid of te gladde ballads. Harnell heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, en hoe!!

Het is de laatste dag van de-Affaire. De Vierdaagsewandelaars komen strompelend binnen en worden door honderdduizenden mensen toegejuicht. Ook al is de vrijdag het grote sluitstuk en staat er al vanaf 15:00 uur muziek geprogrammeerd, ik beperk me de laatste twee dagen tot het bekijken van een handjevol ervan. De energie neemt ook bij mij gevaarlijk af. We nemen dus wat gas terug en bekijken nog een paar fijne bands, om daarna vroeg huiswaarts te keren met een vol en voldaan gevoel. Wat was het allemaal weer mooi. Wat hebben we lekker weer gehad. Wat waren de barmedewerkers weer vriendelijk. Wat was iedereen vriendelijk eigenlijk. En wat was de programmering van het festival toch weer uiterst bijzonder.

Deze laatste dag van de-Affaire bevinden we ons voornamelijk rond het hoofdpodium op het Valkhof. Wat opvalt: het zijn allemaal bands met een bijzondere zang. En dát alleen al maakt die bands uniek.

Er zal ook in de stukjes op File Under geen ontkomen aan zijn: het is bloedheet. Als het bloedheet is dan moet je er in mijn opinie handelen of beter niet handelen. Oftewel het rustig aan doen, 'Gas runter', zouden de Duitsers zeggen. Tijd dus om het ook qua muziek wat rustiger aan te doen. Hiervoor zou het New Yorkse Here We Go Magic geschikt kunnen zijn. Pigeons is hun tweede album. Het stempel dat ze er opgezet hebben is psychedelische folk, maar dit album bestaat uit twee gedeeltes. Aanvankelijk zijn de liedjes catchy, melodieus, maar toch wel wat loom, een beetje een drone, maar niet overdreven. Met de samenzang sluiten ze prima aan bij deze tijd, zie Grizzly Bears en Fleet Foxes. En er is die breekbare falsetstem van Luke Temple. Het album is traag, maar wel het bezorgt me wel een goed humeur. Kijk, daar hou ik van als ik onderuit gezakt op de bank hang. Mijn favoriet is "Bottom Feeder". In het tweede deel zakt het melodieuze echter weg. Het album krijgt een meer ritmisch en psychedelisch vervolg, waardoor de band wel vergeleken wordt met Vampire Weekend en Talking Heads. De oorspronkelijke ingrediënten zijn er nog wel, maar in mindere mate. En dat is jammer, want het komt mijn humeur niet ten goede en mijn aandacht verslapt: ik bedenk me dat het bloedheet is. Weg afleiding. Pfffffffffffffff..........

Drie EP’s van recente Frans(talig)e zuchtmeisjes, hoewel ze wat stijl en aanpak betreft nogal uiteenlopen. La Fiancée maakte een verpletterende indruk met haar vorig jaar verschenen eerste, titelloze EP. Tot in de puntjes verzorgde liedjes met mooie arrangementen (en lichte Gainsbourg-verwijzingen), die dankzij de fraaie, ietwat hese stem van zangeres Claire aanvoelden als dauwdruppels onder je blote voeten in een sappig lente-weiland. Op Deux schijnt de zon wat harder, in een andere, betere wereld werd On avait jure met dat aanstekelijke koortje nu grijs gedraaid op Radio1. Leuk: de EPs van La Fiancée zijn beide enkel op wit vinyl verschenen, in de hoes van het 10-inch plaatje vind je een downloadcode.

Ook de liedjes van de Frans-Canadese Porcelaine zijn fraai gearrangeerd en worden gedragen door een grand piano. Daaroverheen zucht Melanie Scala minstens zo suggestief als Charlotte Gainsbourg, op wie ze griezelig veel lijkt. Opener "Mirage" is echt een bloedmooi liedje, de overige vier vallen daarbij een beetje in het niet. Dit talent moet nog wat meer rijpen.

Loren Lopez is geboren in Annecy, groeide op in Florida maar besloot terug te keren naar Frankrijk om daar het antwoord te worden op Kate Nash en Lily Allen. Blue Candy heeft een Engelse titel en bevat ook het nummer "British Attraction", maar is toch helemaal in het Frans gezongen. "British Attraction" (leuke clip ook) is het meest Lily Allen-achtige nummer, met dat huppelritme en de ironisch tekst. La Romance is nog beter, met stevige sixties-bas , aanjaag-piano en dat zwoele stemmetje van Loren. Snel een heel album graag.

Afgelopen week probeerde Armstrong nog een keer iedereen in het peloton een poets te bakken door in de Pyreneeën een grote ontsnapping op touw te zetten. Ik had er waardering voor. Maar bij de afrekening op de finishlijn werd pijnlijk duidelijk, Armstrong is niet links en rechts ingehaald door snellere wielrenners, hij is zelf niet meer zo snel en scherp als hij ooit was. Het is tijd voor zijn pensioen. Dat doet ‘ie met opgeheven hoofd. In het jaar dat Armstrong zijn krabbel zette onder zijn eerste contract met Motorola, debuteerde Cypress Hill op overrompelende wijze met hun debuut-cd. Maar luisterend naar hun laatste worp, Rise Up, begin ik me toch af te vragen of het voor deze mannen uit South Gate, Californië misschien niet ook eens tijd wordt om te denken aan pensioen. Waarom? Omdat de schnitt zo goed als verdwenen is. Draai voorafgaand aan Rise Up eens het vijftien jaar oude III (Temples Of Doom) en er wordt pijnlijk duidelijk dat Sen Dog, B-Reel, DJ Muggs en Eric Bobo nog maar een flauwe thee zijn van wat ze ooit waren. Die pro-groene-spul songs als "Pass The Dutch" en "K.U.S.H.", dat kennen we nu wel. Bovendien zijn ze oersaai. En songs als "Rise Up" en "Shut ‘Em Down", waarin Tom Morello zijn gitaar te hand neemt, neuriet Rude Boy nog wel half slaperig bij zijn push-ups ’s morgens in alle vroegte bij elkaar. Zelfs als ‘ie een rothumeur heeft. Zijn er dan helemaal geen lichtpuntjes? Nou als ik heel lief ben, dan is "Trouble Seeker" (met System Of A Downs Doran Malakian op gitaar) nog wel te pruimen en openingsnummer "I Ain’t Nothing" doet je ook meer verwachten dan uiteindelijk geleverd wordt op Rise Up. Maar verder? Armoe troef.

Als iemand wegwerppop wil maken dan mag hij dat van mij. Als het maar met overtuiging gebeurt. En dat is nou net wat ik mis bij Poisonblack, de band van ex-Sentenced-zanger Ville Laihiala. Dit album is technisch en productioneel om door een ringetje te halen, maar uiteindelijk doet het me he-le-maal niets. Laihiala heeft een zorgvuldig opgeruigde stem, waarmee hij depri teksten de wereld inslingert op een achtergrond van metalriffs. De eerste zinnen op de cd zijn 'Hope is gone... ashes in the wind/ All that was is buried in filth/ The shadows grow deeper with each passing hour/ The taste of life has turned too sour/ I am but ghost in time - time unforgiving/ I am the failed design - without a meaning' en het wordt verderop niet veel vrolijker. Maar het is niet meer dan tienerdepririjmelarij, als je het mij vraagt. Muzikaal zijn het midtempo metalriffs, zo nu en dan onderbroken door een pingelintermezzo als opmaat naar de solo. Het blijft een cd lang hangen in zorgvuldig geconstrueerde gothic metal met nu-metal randjes. Op de beste momenten doet het nog wel wat aan Soundgarden denken ("Down The Drain"), maar die momenten zijn veel te spaarzaam. Het had best wat kunnen zijn, ware het niet dat dit album gemaakt lijkt met uitsluitend verkoopcijfers in gedachten.

We zijn inmiddels toegekomen aan dag 5 van de-Affaire. De wandelaars produceren blaren in deze Vierdaagseweek, ik heb ondertussen ook bijna een EHBO-post nodig. Zoveel leuke bands in een weekje... En zoveel bier... En te veel schrijven over de-Affaire. Ik zou nog bijna omvallen. Het is de tijd, de hoogste tijd, voor nog een avondje gezelligheid. Op de woensdagavond in en rond het Valkhof in Nijmegen feesten we vrolijk verder met nog meer verfijnde bandjes.

Holly Miranda is een schone verschijning en deze singer-songwriter staat vandaag op het hoofdpodium met een viermansband. De band betovert het publiek vooral in de eerste helft van de set. De gitaar klinkt als een stemmige synthesizer, de drums pakken je beet, en de composities zijn zowel goed in elkaar gedraaid als sferisch. De songs zijn op het ene moment breekbaar en op het andere moment komt er meer vaart in het geheel. De stem van Holly zelf overtuigt en is sterk. Je voelt je een soms een beetje ongemakkelijk. Alsof ze een intiem persoonlijk verhaal aan je vertelt. Naarmate de set vordert, zakt dat gevoel helaas weg. De liedjes beklijven een stuk minder en zijn minder origineel. Er komt wat meer van hetzelfde en dit raakt niet meer. De lijn tussen mooi en wat gezapig, blijkt dun en dat is jammer. De band heeft veel potentieel maar buit dat niet ten volle uit.

Wanneer houdt een band op een band te zijn en wordt het een coverband? Als je het Goud van Oud-circuit zo eens door kijkt spelen daar voldoende bands waarvan de bassist nog het enige originele lid is en die al decennia geen nieuwe nummers meer geschreven hebben. Van mij mogen ze, als ik maar niet hoef. Maar hoe zit het met een band waar zoonlief de rol van Pa heeft overgenomen en doorgaat waar Pa gestopt is. Zij het dan, dat Dweezil nog niet aan nieuwe nummers toegekomen is. Want eerst het werk van Pa in de vingers krijgen. In Zappa Plays Zappa spelen wel een hoop leden die ook al met Pa op de planken stonden, in ieder geval. Noemen we dit een coverband? Of een poging om Frank Zappa’s muziek weg te trekken bij de steeds kleiner, maar wel enger wordende groep van Zappanerds, die iedere scheet die Gail uitbrengt al in bezit heeft. Van mij mag je het een coverband noemen. Maar het is wel een verdomd goede coverband en veel dichter bij Zappa kun je niet meer komen. Ik kreeg in ieder geval kippenvel toen Cosmik Debris ingezet werd, de eerste keer dat ik Zappa Plays Zappa live zag spelen. Een nummer dat niet op Return of the Son... of staat. Een plaat uitgebracht onder de Dweezil Zappa’s naam, niet onder Zappa Plays Zappa. Het eerste dat je doet is het vergelijken met het werk van Pa. Dat is toch de referentie. En daarbij blijft Return.. fier overeind staan. Het is allemaal net iets minder virtuoos, maar Frank stond natuurlijk op eenzame hoogte wat dat betreft. De plaat klinkt ook wat losser en ontspannender. Wellicht omdat dit echte live-opnames zijn, die niet bewerkt zijn, zoals Pa regelmatig deed. Het geeft iets meer een livegevoel. En hoe vaak hoor je vrouwen meezingen op een Zappa plaat, niet vaak, maar hier zijn ze ruim vertegenwoordigd. En ik vind het een pluspunt. De ware Zappanerd zal hier ongetwijfeld wat over te zeuren hebben, maar voor diegenen die Zappa nooit zagen is Dweezil Zappa AKA Zappa Plays Zappa een welkome aanvulling. Gaat dat zien (en horen)!

Jawel, het gratis festival de-Affaire op en rond het Valkhof in Nijmegen gaat gewoon de hele week door. Na een paar mooie dagen volgde de dag van het vuurwerk… De dinsdag…. Foto’s hier.

Vlak voor het begin is het nog niet heel druk bij Fucked Up maar het aantal mensen groeit snel. Het contrast tussen de frontman en de band kan niet groter zijn. De grote Damian Abraham, alias Concentration Camp, is de grote vetklep terwijl de band zelf bestaat uit nette kereltjes en een fatsoenlijke bassiste. We horen degelijke punk rock, maar de band staat voornamelijk als een achtergrondkoortje te spelen. De zanger trekt al snel zijn shirt uit, slaat een vol bierbekertje tegen zijn hoofd en duikt het publiek in om voorlopig niet meer terug te komen op het podium. Op zoek naar ongein, en ehm… interactie met het publiek. Hoewel Fucked Up op de plaat best aardig en tikkie vernieuwend kan zijn, gaat de aandacht hier volledig naar de show en speelt de band verder een weinig opzienbarende set standaardpunkrock. Hoe vermakelijk de zanger ook is, na een half uur hebben we het wel gezien en dalen de trappen af van het Valkhof.

Het is maandag! De dag waarop de Vierdaagselopers nog nét vrij hebben, en massaal het overvolle Nijmegen induiken als ze klaar zijn met de inschrijving. Zouden er nog enkele lopers tijd gehad hebben om ook De Affaire te bezoeken? Vast niet. Ze hebben een hoop moois gemist, maar ja...

Do Not Run, We Are Your Friends (doorgaans afgekort tot DNRWAYF) opende De-Affaire op de maandagavond op het Voerweg-podium. Het is niet heel druk en vlak voor het podium rennen alleen wat fotografen, die eigenlijk het beeld verstoren van deze bijzondere band. Want DNRWAYF speelt bijzondere muziek die je kunt omschrijven als progressive math rock noir jazz. Of zoiets. Ingewikkelde funky en tegendraadse ritmepatronen worden aangevuld met blazers, gitaar en cleane zang van een zangeres. Die ritmepatronen lijken wat op elkaar - zeker de eerste nummers, maar zijn wel knap gedaan. Ook mooi is hoe de nummers soms beginnen met willekeurige percussie, soms letterlijk op potjes en pannetjes, om daarna langzaam structuur aan te brengen. De gitaren staan het hele concert wat te zacht, en dat is jammer. Deze band overtuigt nog beter met wat vettere gitaren. De cleane zang past soms wél, maar soms ook gewoon minder goed op deze muziek. "Jaga Jazzist met zangeres", schoot even door mijn hoofd. Prima gezongen, dat wel, maar het leidt de aandacht soms wat af van de instrumentale schoonheid, hoe schoon de zang zelf ook is. De muziek DNRWAYF is gewaagd en avontuurlijk, en overtuigt grotendeels ondanks wat kleine inzakkertjes.

"Wie is die vrouw?", dacht ik toen ik het eerste nummer hoorde. In 'Follow Me Down' dacht ik echt met Björk van doen te hebben. Maar het blijkt Rachel van Sleepy Sun te zijn. Dat drukt de pret verder niet, want het nummer vind ik meteen een lekkere binnenkomer. Maar na een paar keer draaien merk ik dat het hele UNKLE-kunstje van James Lavelle me eigenlijk niet heel erg meer kan boeien. War Stories heb ik grijs gedraaid, deels omdat ik Psyence Fiction en Never, Never, Land had gemist (ik weet, het is een schande). Maar nu ik alles ken en ze er ook nog eens End Titles...Stories For Film tussen gefrommeld hebben, is het voor mij wel voldoende. Maar mocht je UNKLE voor het eerst horen, dan valt er veel te ontdekken! James blijft een neusje hebben voor nieuw talent om mee samen te werken en de trippop is nou eenmaal zeer relaxt om aan te horen, maar ook de oude rotten zoals Gavin Clark en Joel Cadbury houden zich nog steeds staande. Het zou me niks verbazen als UNKLE binnenkort met een Best Of komt, en dat duidt er meestal op dat de poep op is, in ieder geval voor mij. Ik ben jaloers op de nieuwelingen.

Bodi Bills internationale debuut mag dan Two In One heten, het album toont eigenlijk nog veel meer kanten van dit Berlijnse drietal. Misschien dat ieder van hen twee muzikale zielen heeft. Tel uit je winst. De vrij stevige opener "Be Home Before Dinner" doet nog vermoeden dat we hier met een echte dansplaat te maken te hebben. Het groovet old skool, als Underworld. Maar al in het dit jaar toepasselijk getitelde "I Love Holden Caufield" steekt het pop-element de kop op. En dat doen ze eigenlijk nog een heel stuk beter. Droge, om niet te zeggen lijzige vocalen, die coolheid uitstralen, koude synths en een soepele swing. Een nieuwe Hot Chip? Weer even later is de electronica kortstondig naar de achtergrond verdwenen, enkel een knorrend basje blijft over, in een gevoelig indiepopliedje, waarin ook een meisje zachtjes mee mag zingen. Dan zijn we pas op eenderde en u moet maar op mijn woord aannemen dat het ook daarna variatie troef is. Laat ik er nog twee uitlichten. "Traffic Jam" heeft een nogal koddige tekst over de nadelen van, nou ja, filerijden dus, maar ondertussen zit het muzikaal weer uitgekiend in elkaar met melodramatische gebroken piano-akkoorden (Coldplay!) en dito viool. Voor de plaat in een depressief middendipje dreigt te vallen, haalt het drietal nog even soulvol uit. "One Or Two Ghosts" klinkt alsof men een dagje op bezoek is geweest bij Jamie Lidell. Of was die inmiddels weer uit Berlijn vertrokken? In elk geval wordt er uit de tenen 'I need your love' geperst, terwijl de beat ondertussen lekker Autechre-achtig hakketakt.

Nou ken ik aardig wat artiesten, zelfs in genres waar ik geen kaas van gegeten heb, maar tot vorige maand had ik nog nooit gehoord van Hawksley Workman. Achter deze naam gaat de Canadees Ryan Corrigan schuil. Hij bracht het afgelopen decennium bijna elk jaar een cd uit en met de dubbel-cd Meat / Milk staat de teller sinds 1999 op elf. Bovendien produceerde hij er ook nog eens een stuk of tig. Dat doen, zonder dat ik ooit over je naam gestruikeld ben, vind ik een puike prestatie. Hawksley Workman laat op Meat / Milk horen een man te zijn die van vele markten thuis is. Grofweg zou je Meat de rock/gitaar-cd en Milk de pop/synthesizer-cd kunnen noemen, maar de soul-, blues- en funkinvloeden komen op beide cd’s duidelijk naar voren. Soms doet het me een beetje denken aan Symphony or Dawn, de overambitieuze en onbegrepen cd van Terence Trent D’Arby. Als ik moet kiezen tussen de Meat Of Milk gaat mijn voorkeur uit naar de rockhelft van de dubbel-cd. Liedjes als het springerige, bijna nerdy "Google Jesus" vind ik een keer of twee wel leuk, maar daarna gaan ze me vervelen. Ook de aalgladde croner "Devastating" valt bij mij niet in goede aarde. Doe mij maar het bizarre "You Don’t Just Want To Break Me (You Want To Tear Me Apart)", dat mooi in bijna negen minuten naar een climax toe werkt. Ook tekstueel is Workman van alle markten thuis. Zo geeft hij in "And The Goverment Will Protect The Mighty" een scherp tijdsbeeld om vlak daarna zich van zijn meest luchtige kant te laten zien in het bijna Kravitz-achtige "The Happiest Day I Know Is A (Tokyo Bicycle)". Bijzonder is dat het ingetogen openingsliedje van de dubbel-cd, "Song For Sarah Jane" misschien wel gelijk het mooiste liedje is. ‘So Why Can’t Things Just Stay The Same’ zingt hij hier veelvuldig. Als er een is die zich daar niet aan houdt, dan is het Workman zelf wel.

Het kwam niet echt als een verrassing, Sia had immers al eerder aangegeven dat al het gedoe rondom muziek maken niet echt haar ding was, maar blijkbaar mag ik mezelf gelukkig prijzen dat ik er onlangs in die rete-ongezellige tijdelijke Vredenburg-uitwijkbunker bij was. Ze wil namelijk het liefst nooit meer touren en promo-activiteiten doen. Dan heeft ze daar toch het meest ongelukkige moment ooit voor uitgekozen. Met het catchy en zomerse "Clap Your Hands" heeft ze net haar eerste grote hit te pakken en lijkt een doorbraak naar een groter publiek onvermijdelijk. Tijdens het eerdergenoemde concert viel me al op dat in het nieuwe werk vooral de uptempo-met-catchy-hooks-per-strekkende-meter-kant van Sia naar voren komt. Ongetwijfeld heeft de aanwezigheid van Greg Kurstin (oa Lily Allen, Little Boots) hieraan bijgedragen. Verder staat het er in het privéleven van de goedlachse Australische zonnig voor. Dit alles levert een zomerse popplaat op waar helaas nauwelijks ruimte is voor Sia's andere, serieuzere kant. We Are Born mist de diepgang en warmte van Some People Have REAL Problems en het avontuurlijke van Colour The Small One. Voor mij is het ten opzichte van die twee voorgangers een wat eenzijdig, oppervlakkig album. Nergens weet Sia bijvoorbeeld te raken zoals ze dat voorheen met een "Breathe Me" of "Soon We'll Be Found" wel deed. Tegen het einde doet ze nog wel een halfgeslaagde poging met de retro-triphop van "I'm In Here". Beter geslaagd is de afsluitende, goed gekozen cover van Madonna's "Oh Father".

Storm
Sleigh Bells - Treats

Ewie
I Am Oak - On Claws

Ludo
I Am Kloot - Sky At Night

Gr.R.
Calexico - Live in Nuremberg

Ooit schreef ik ergens dat The Black Keys er weer een prachtig album hadden uitgerammeld. Maar al sinds een plaat of twee is deze omschrijving alleen nog maar op ons, bescheiden stukjesschrijvers van toepassing. Want Dan Auerbach en Patrick Carney waren per album minder rauw aan het rocken en meer zorgvuldig hun hoogst eigen interpretatie van de blues vorm aan het geven. Het meest pregnant was wat dat betreft wel de samenwerking in 2008 met Danger Mouse, Attack & Release. Maar met hun inmiddels zesde plaat, Brothers lijken ze weer teruggekeerd naar waar ze vandaan kwamen: ranzige blues, gebracht met het heilige vuur zoals dat ooit in hun losgebrand was. En nee, daarmee doe ik aan Attack & Release en Magic Potion niets af. Soms is het gewoon lekker om terug te keren naar waar je vandaan kwam. Gelukkig blijven ze niet hangen in het idioom van de vierkwartsmaat - The Black Keys zijn heruitvinders - maar verschuiven ze hun aandacht naar psychedelica, proto-hardrock en de primaire rock ‘n’ roll uit de Sun Studios. De - analoge ! - keyboards spelen dan wel een belangrijke rol, het grondgevoel is dat van de uitvinders. De eersten die het heilige vuur van de rock ‘n’ roll en blues voelden ontbranden. Al lijkt het soms alsof Auerbach en Carney een stapje terugdoen, The Black Keys dragen wederom de fakkel verder.

Soms heb je van die recensies die je zo uit de pen schudt. Ik hoor een plaat en tijdens het luisteren schieten de zinnen me al te binnen. In gedachten is de recensie altijd spitser, leuker en beter dan datgene dat ik op papier krijg, maar dat mag de pret niet drukken. Soms, daarentegen, is het hard werken. 99% transpiratie en 1% inspiratie. Dat zijn die recensies dat je de internets afstruint om informatie over de band te vinden, je bio’s doorstruint op zoek naar beweegredenen of ook maar iedere vorm van informatie te vinden die een recensie kan doen starten. Op zoek naar meer informatie over Crash Test Dummies, ja, die bestaan nog steeds, vond ik zo’n stukje informatie. Brad Roberts, eigenlijk nog het enige vaste lid van Crash Test Dummies is een groot XTC-fan en hij heeft zich door hen laten beïnvloeden? Eeeeh, wat? Ik heb een ruime fantasie, maar daar hoor ik toch niks van. Helaas moet ik erbij zeggen. Voor de jonge lezertjes: Crash Test Dummies hadden in 1995 een noveltyhitje met "Mmmm Mmmm Mmmm" en zijn sindsdien stug doorgegaan met platen maken. Platen die hoofdzakelijk genegeerd zijn in Nederland. En dat gaat met hun laatste werkje Ooh La La ook gebeuren. Want waar God Shuffled His Feet (het hitalbum uit 1995 dus) ook nu nog goed aan te horen is, geldt dat niet voor Ooh La La. Roberts kenmerkende stem is nog een paar toontjes gezakt en hij klinkt nu als een soort van tweederangs Barry White. Dat is in het begin van de plaat nog wel om aan te horen, maar door een chronisch gebrek aan sterke en afwisselende nummers gaat het het mij al snel irriteren. En dan is Ooh La La niet meer om door te komen. Gelukkig hebben we God Shuffled His Feet nog. En het oeuvre van XTC...

Soms krijg je wat vreemde discs ter bespreking toegestuurd. In het geval Nathalie Tobiaz niet zozeer door de muziek die ze maakt, maar wel door andere zaken. Ten eerste is daar haar geboortejaar 1967, een prima jaar als zeg ik het zelf, maar het is vreemd dat er nu pas een debuutalbum verschijnt. Ten tweede is er de cd Nana, die al in 2009 verschenen. En dan is er de taal, want Franstalige zangeressen zijn, buiten de zuchtmeisjes (en dan is het nog beperkt), in ons land niet erg succesvol. Tobiaz is geboren in België, woonde twintig jaar in Parijs en nog even in Canada, maar woont nu weer in haar geboorteland. Dit album Nana maakte ze samen met Jo Cassiers. Hij schreef mee aan de liedjes, produceerde het album, maar verzorgde ook het gitaarwerk en de elektronische programmering. Tobiaz wordt wel vergeleken met Annie Lennox en Vannessa Paradis, maar volgens mij is dit alleen maar omdat ook zij ooit zangles had van Richard Cross. Ik zou haar eerder vergelijken met de Indigo Girls, maar dan solo. Lekker in het gehoor liggende liedjes, beetje americana, beetje chanson en pop. Ik betwijfel echter of dit album een succes gaat worden. Zit de Nederlandse markt op een Franstalige zangeres te wachten? Ik denk het niet, maar alhoewel ik het een wat veilig album vind, is het met name door de zang een prima te verhappen album.

Het waren de afgelopen jaren zware tijden voor fans van Sarah McLachlan. Na Afterglow was er maar weinig nieuw materiaal van de dame met de eeuwige engelenstem. In plaats daarvan werden we zoetgehouden met alweer een remixalbum, een kerstalbum, een album vol outtakes en een heuse verzamelaar. Nu wordt de stilte na zes jaar eindelijk doorbroken met een volwaardig album, Laws Of Illusion. Nou ja, niet helemaal waar want twee van de twaalf nieuwe liedjes stonden al op de verzamelaar Closer. Het album start hoopvol met het ietwat rockende "Awakenings", wat doet denken aan haar succesalbum Fumbling Towards Ecstacy, maar bij het tweede nummer gaat het al mis. Vanaf dat moment heb ik het toch al snel het gevoel dat ik het album eerder heb gehoord en bemerk ik dat de songs een herhaling zijn van eerdere zetten. En daarmee is de verrassing eraf. Let wel, Sarah beschikt nog steeds over een prachtige stem die me soms kippenvel kan bezorgen, maar het songmateriaal klinkt allemaal erg veilig. Wanneer Sarah in "Forgiveness" haar hartzeer over een op de klippen gelopen relatie van zich af zingt wil ik het wel kunnen voelen. 'When I look now I know I've seen your face before/I don't want your deceiving smile standing at my door' zingt Sarah zeer lieflijk, zonder enige agressie. Het is misschien dan ook opvallend dat het enige nummer waaraan Sarah niet heeft meegeschreven, "Bring On The Wonder", het sterkste nummer is door de prachtige mix van het meerstemmige refrein met de piano. Voor een groot deel van de overige nummers tekende vaste producer Pierre Marchand deze keer als co-writer en misschien is dat ook meteen het manco van deze plaat. Want op vorige albums waren zijn bijdragen als schrijver een stuk minder en deed Sarah het grotendeels alleen. Ik heb dus eigenlijk het gevoel dat dit meer een Pierre Marchand-album is geworden. Dus ik hoop voor de volgende keer dat zijn invloed minder zal zijn en dat we er niet zo lang op moeten wachten als op dit album. Want zeg nou zelf, zeven jaar en dan dit resultaat is erg lang.

Storm
65 Days Of Static

Ewie
Tom Petty and the Heartbreakers - Mojo

Ludo
Woost - 6 Minutes South

Prikkie
Saxon - Crusader

Dubbel Mono
Peter Wolf Crier - Inter-Be

Ramon
I Am Kloot - Sky At Night

André
Regina Spektor @ Cactusfestival, Brugge
(Drie dagen na het plotselinge verlies van haar cellist - hij verdronk in het meer van Geneve - toch het podium op gaan. Natuurlijk brak ze volledig halverwege. Uiteindelijk stortte ze helemaal in en kon toen niet anders dan het podium tien minuten voor de geplande tijd verlaten.
Zelden, nee, nog nooit zo'n emotioneel optreden gezien.
Niets dan diep respect voor La Spektor.)

Als je, zoals ik, een grootverbruiker qua cd's bent, dan is het onmogelijk om alle cd's die je ooit draaide nog te herinneren. Diegene die blijven hangen zijn de hele goede cd's (en die ik na het schrijven van mijn stukje ben blijven draaien) en de hele slechte. Wat hier tussenin zit, dat is de middenmoot die een roemloos einde in mijn cd-kast dreigt te sterven. Hier staan bijvoorbeeld de cd's van The Hold Steady die ik tot op heden mocht bespreken. Er is weinig mis met hun typisch op Bruce Springsteen gebaseerde rock. Ik was er zelfs positief over, maar op de een of andere manier is het niet mijn ding. Daar verandert met hun nieuwe Heaven Is Whenever weinig aan. Inmiddels is hun keyboardman Franz Nicolay aan een solocarrière begonnen, maar de rest van de band gaat verder met wat ze tot op heden deden: degelijke liedjes maken. De hand op de foto en de titel Heaven Is Whenever komt bij mij wat wanhopig over, maar ik denk dat daar weinig reden voor is. Fans zullen deze release vast weer helemaal te gek vinden en toevallige voorbijgangers kunnen bij dit album prima aanhaken. Alleen zuurpruimen zoals ik willen nu wel eens echte vooruitgang willen horen bij deze band uit Brooklyn, New York, met liedjes die er net iets minder voorspelbaar uitknallen. Ik had bijvoorbeeld met weer liedjes willen horen als "Barely Breathing".

Iedere artiest in zijn nadagen gun ik zijn eigen Rick Rubin. Uiteraard heb ik het dan over Johnny Cash die op zijn American Recordings boven zichzelf uitgroeide. Ook Roy Orbinson maakte met Mystery Girl, net voor hij onverwacht stierf, nog een prachtplaat. Al had hij hier juist niet gekozen voor het pure, maar voor de bombast, maar wat wil je ook met onder andere Jeff Lynne achter de knoppen. Don McLean is het bekendst geworden met "American Pie", maar ook met de cover van Orbinsons "Crying". De laatste plaat van McLean stamt uit 2005 en dus werd het wel weer eens tijd voor een release. Addicted To Black is een hoopgevende titel door de connectie die ik leg met 'The Man In Black'. Elf door McLean zelfgeschreven liedjes bevat deze schijf, waarvan er bij een de woorden van 'ene' W. Shakespeare zijn gebruikt. De liedjes zijn voornamelijk ingespeeld door Pat Severs, Mike Severs en Don McLean zelf. Gezamenlijk tekenden ze ook voor de productie. Maar bij zowel het inspelen, de productie, als de liedjes durf ik wel wat vraagtekens te zetten. McLean komt tot zijn recht als de productie en instrumentarium sober wordt gehouden, zoals op "Lovers Love The Spring" of het mierzoete "Promise To Remember". Als er echter gekozen wordt voor elektrische ritmes en keyboards op "Shadowland" of op "In A Museum" dan krijg ik een vieze smaak in mijn mond. En dan is er ook nog een draak van een lied als "Mary Lost A Ring". Nee, dit is niet wat je een artiest in zijn nadagen gunt.

"Hé, geinig!" dacht ik, toen er een cd met de titel Punk Goes Classic Rock uit de envelop rolde. Het label Fearless heeft in de afgelopen tien jaar een hele serie van dergelijke cd's uitgebracht, waarbij punkbands steeds een ander genre onder handen namen. Ik zat me al te verheugen op lekker energieke, rauwe versies van classic-rocktracks, een soort The Spaghetti Incident? met rockklassiekers. Helaas blijkt het volstrekt tegenovergestelde het geval. Ten eerste zijn het geen punkbandjes. De wildste bands zijn een paar poppunkbands, dus zelfs voor Amerikaanse begrippen dekt punk de lading niet. Ten tweede doen ze hun best om als classic-rockbands te klinken. Tenminste, als je de Stones, Tom Petty en The Outfield (!) daar ook toe rekent. Klein probleempje: de songs dateren voor een flink deel uit de tijd dat de budgetten voor de originele platen nog huizenhoog waren. Dan heb je een flinke klus wanneer je Def Leppards "Pour Some Sugar On Me" en Bostons "More Than A Feeling" wilt coveren. De eerste, door The Maine, is dan ook faliekant mislukt, de tweede, door Hit The Lights, is nog enigszins acceptabel. Maar hoewel de meeste songs nog best redelijk uit de verf komen lukt het nergens om maar in de buurt van de klasse van de originelen te komen. Deze bands hadden volgens mij beter juist extra energie en vaart in de songs kunnen stoppen. Nu blijft het toch een beetje alsof je naar een anachronistische verzamelaar uit de jaren zeventig zit te luisteren. Destijds werden op verzamelaars de bekende hits nagespeeld door volstrekt onbekende studio-muzikanten, zodat de kosten lekker laag bleven. Nou is dit album ook niet op mij gericht, maar op emo- en neppunkpubertjes. Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat die hier wèl blij van worden. Als in de cover van Queens "We Are The Champions" bij de zang aan de Auto-Tune-knop wordt gedraaid heb ik het in elk geval bij het vierde nummer eigenlijk al helemaal gehad....

Kabbelen is de kunst bij de band die Red Sparowes heet. Ontsproten uit de samenwerking tussen leden van Isis, Halifax Pier en andere post-iets bandjes wist dit gezelschap uit Los Angeles met zijn debuut - At The Soundless Dawn - uit 2005 meteen de aandacht te pakken. Binnen een jaar groeide de 'meandercore rond pedalsteel'-band uit van een groepje in achterafzaaltjes voor 50 man uit tot een serieuze speler in het genre, zeker met Every Red Heart Shines Toward The Red Sun. Met The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer komt het gezelschap na vier jaar dan eindelijk met de derde. En daaruit blijkt dat de band niet stil heeft gezeten. Het kabbelende water heeft meer schuimkoppen op zich gekregen, en ergens in de verte doemen dreigende stormwolken op. Stormwolken die echter zelden openbreken, en als ze dat wel doen warme regen over je uitstorten. Net als genregenoot Mono hebben de jaren het geluid doen rijpen tot een reis die daadwerkelijk ergens naartoe gaat, in plaats van te verzanden in ellenlange orgasmeloze nummers. Die zijn ook mooi, maar ergens toch ook onbevredigend. Niet dat hier nu een werkelijke explosie wordt aangetroffen. Muzikaal blijft het epische panta rhei, maar de voortdurende beweging kent grotere hoogtepunten en duidelijkere dalen. Natuurlijk is er sprake van een zekere postnogiets-moeheid, maar Red Sparowes lijkt daar met deze plaat geheel aan te ontsnappen. The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer heeft van begin tot eind de dreiging in zich, en bij momenten de verlossing. Een dreiging die live om te snijden is, zo aanwezig, maar nu ook op plaat meer uit de verf komt.

Gisteren deed de commerciële nieuwssite NU.nl een oproep op Twitter aan mensen om hun muziekrubriek te komen vullen. Er volgde wat ophef over de voorwaarden en over de gekozen muzikale blik (met beide valt het in de praktijk trouwens nog best mee). File Under heeft als muziek-groepsweblog dan wel niet het bereik van een NU.nl, en doorgaans halen we onze schrijvers, doedelaars en fotografen stilletjes uit eigen gelederen, maar bij deze willen we laten zien dat er best creatieve ruimte bestaat voor muziekliefhebbers met een bredere smaak.

Dus: wil jij ook schrijven op File Under? Stuur dan een mailtje naar fileunder@fileunder.nl.

Ik zocht al lange tijd naar een goed startpunt om me eens wat beter in te kunnen luisteren in de Duitse krautrock uit de jaren zeventig. Het leek mij ideaal om daarbij als uitgangspunt een verzamelaar te nemen, en daar van dan de krenten uit de pap verder uit te kauwen. Tot nu toe vond ik die perfecte verzamelaar nog niet. Het voordeel van het hebben van een site als File Under is dan dat zo’n compilatie van redelijk obscuur materiaal op een bepaald moment gewoon op je deurmat kan ploffen. Dat gebeurde dus op het moment dat ik Deutsche Elektronische Music - Experimental German Rock and Electronic Music 1972-83 uit een enveloppe haalde. De muziek op deze verzamelaar gaat dan misschien niet helemaal terug tot de oorsprong, maar de dubbel-cd geeft een fantastisch verzorgd overzicht. Alleen de ‘hoofdtitel’ van de cd is een beetje raar. Waarom die niet gewoon krautrock kan zijn snap ik eerlijk gezegd niet. De subtitel Experimental German Rock and Electronic Music 1972-83 dekt de lading wat dat betreft veel beter. Want krautrock was echt niet alleen maar elektronische muziek. De vierentwintig nummers laten perfect horen hoe de Duitse underground bands in die tijd afstapten van het ABACAB-concept en het experiment opzochten. Van de grote namen Can, Faust, Neu!, Tangerine Dream en Kraftwerk die ik al kende, ontbreekt alleen laatstgenoemde. Dat zal wel een rechtenkwestie zijn. Maar naast die bekendere tracks valt er genoeg te ontdekken. Vooral Amon Düül II, Ibliss en Kollectiv zijn drie bands waar ik zeker nog meer wil horen dan de op deze compilatie gepresenteerde tracks. Ik merk wel dat ik bovendien net zoveel heb met het rock-deel van de compilatie als met de repeterende synthesizers zoals Roedelius laat horen in "Gerradewhol". Wat wel grappig is, is dat ik niet van de gedachte af kom dat flink wat hedendaagse bands die ik erg cool vind direct of indirect uit muziek uit deze tijd hun inspiratie weggehaald moeten hebben.

Het was waarschijnlijk onvermijdelijk, een eerbetoon als dit. De golf bands die dol is op meerstemmige zangpartijen in hun vaak fluisterzachte folk, moest zich eens gaan inlaten met een eerbetoon voor minimaal één van de leden van Crosby, Stills, Nash & Young. Graham Nash is hier de uitverkorene en nog wel dankzij zijn dochter Nile. Dus mogen Port O’Brien, Fleet Foxes (in de persoon van Robin Pecknold), Bonnie 'Prince' Billy, Brendan Benson en nog een stevige hand vol anderen een nummer van Graham Nash coveren. Maar ze kregen niet zomaar de vrije keuze. Nile Nash had bedacht dat ze haar vaders debuutalbum, Songs for Beginners wilde eren door elke track na te laten spelen. En dat leverde op z’n best een halfslachtig geval op. Dochterlief maakte draken van "Wounded Bird" en "We Can Change The World" (dat als reprise geldt) en Bonnie Prince Billy speelde "Simple Man" uiterst vrij na door er een soort langzame Calexico-song van te maken en de tekst in het Spaans te vertalen. Brendan Benson deed juist zijn best om een zo natuurgetrouw mogelijke kopie van "Better Days" te vertolken. Waarmee we zowel de slechtste als de beste resultaten genoemd hebben. Voor de rest zou ik mijn portemonnee niet trekken, ook al gaat de opbrengst van dit album naar een goed doel. En dat terwijl zowel de keuze voor het originele album als die van de deelnemers zoveel beloofde.

Part 1
'Laat me even kijken...' is het antwoord van Blitzen Trapper-voorman Eric Earley op mijn vraag of dit een goed moment is voor het interview. De band is te laat binnen, alle bandleden banjeren ergens door het gebouw en er moet nog gesoundcheckt worden. En hoezeer ik - ook na zovele jaren nog - geniet van de foto's op de diverse walls of fame die Vera rijk is; als Earley na tien minuten nog niet terug is ga ik toch eens even poolshoogte nemen. Uiteindelijk vind ik hem in zijn eentje op het podium, met een gitaar om zijn nek, terwijl hij in zichzelf gekeerd de geluiden die uit zijn gitaar komen bijstelt met de diverse knoppen op gitaar, versterker en pedalen. 'Yeah, well... Ik dacht... Just checking my guitar...'

Storm
The Pineapple Thief - Someone Here Is Missing

Ewie
Sophie Hunger - 1983

Ludo
Damien Jurado - Saint Bartlett

Prikkie
The Muggs - On With The Show

Blizzard
Baroness, Ensiferum, Fear Factory, Killswitch Engage en Suicidal
Tendencies @ FortaRock

Lo-fi in Nederland, ik was eens aan het denken hoe de vlag er voor deze muziekstroming erbij hangt. Volgens mijn eerste gedachte niet zo heel best. Zo was er afgelopen jaar het trieste eind van Club Diana. Gelukkig is er nu toch weer wat hoop met een nieuwe cd van het Deventerse King Me. Hun laatste album Guide Down kwam in 2007 uit en hierna werd er een rustpauze ingelast zonder optredens. Nu is er echter Them Brawlers met tien liedjes met een totaal lengte van meer dan veertig minuten. De hoes is in ieder geval prachtig. Kijk, hiervoor heb ik nou liever een cd in handen dan mp3's. De beleving is er in ieder geval. De liedjes zijn allemaal geschreven door King Me's voorman Michael Milo. Hij was zo slim om Corno Zwetseloot als producer in te huren, en dan kan het wat mij betreft al bijna niet meer stuk. De muziek op Them Brawlers is inderdaad lo-fi, maar er wordt op de derde track "You Should Wear A Dress" een heus fanfare-orkest ingezet. Kan dat eigenlijk wel binnen de definitie van lo-fi? Ook is er hier en daar een rauw noise-randje en een raakvlak met de alt.country. Het zal dan ook niet voor niets zijn dat er King Me-leden gerecruteerd zijn uit bands als Cords en Templo Diez. Them Brawlers is een melancholische plaat waar ook liefhebbers van Palace Brothers en Sparklehorse echt kennis van moeten nemen. Wie durft er nog te beweren dat er geen fijne nieuwe Nederlandse lo-fi-albums uitkomen? Ik niet.

Je vraagt je toch onbewust af hoe dandy Oscar Wilde aan zou hebben gekeken tegen deze Australische herriemakers. Eén ding is zeker, de teksten van Thee Wylde Oscars hadden vast zijn goedkeuring niet kunnen wegdragen: 'It’s right, right, right, right, right, yeah / I’m rockin’ and a rollin’ in the moonlight, yeah' ("Right, Yeah"). Dan kun je nog zulke primitieve rock ‘n’ roll maken, met dit soort teksten kun je echt niet meer ongestraft wegkomen. Laten we de tekst van "Big Bad Wolf" - 'I’m huffin’ and a puffin’/ I’m gonna blow your house down' - dan ook maar een citaat in de puurste postmoderne traditie noemen. Deze track is een cover van Johnny 'Guitar' Watson. Een van de drie covers op Right, Yeah. De meest opvallende daarvan is een fijne, primitieve (lees: zo mogelijk nog primitievere) versie van "White Light, White Heat". Over de muziek van het kwartet heb ik dan ook veel minder te klagen. Allevier tooien ze zich in een fijne traditie met dezelfde achternaam - Wylde - en doen hun best te klinken als hun achternaam. De muzikale bezetting is dan ook zo klassiek als sixties gitaarrock zijn kan: behalve zang, gitaar, drum en bas klinkt er regelmatig een fijn orgeltje en gierende mondharmonica. Een onbekommerd, vrolijk plaatje waar we er meer van zouden mogen horen. Ook al worden ze er dan geen wereldkampioen mee.

'He knows what he's done was wrong/he knows his father don't got long/He's not a fugitive on the run/He's not dangerous, he's our son!' Ik moest toch even aan Joran denken, als Sage Francis vanuit het oogpunt van de moeder deze tekst rapt in "Little Houdini". Een soort mini-melodrama over een ontsnappingskunstenaar. Uit de gevangenis wel te verstaan. Sage Francis geldt als een van de voorvaderen van het indierap-genre. Zo begint deze opener met hulp van Jason Lytle als een Radiohead-ballade, om dan op een orgel-groove over te gaan. Niks strakke hardcore beats dus. Het gaat van punk naar folk, schiet kwalitatief alle kanten op en wat voor begeleiding er ook klinkt, Sage Francis rapt stug door. Na de fictieve opener graaft Francis zich weer autobio, iets wat hij vanaf zijn uitstekende debuut Personal Journals al goed kon. Ditmaal is hij vooral in het rustigere middengedeelte van Li(fe) goed op dreef. Eerst muzikaal in "Polterzeitgeitz" dat een tinkelende piano combineert met een slidegitaar. Het liedje heeft de zonnige sfeer van Blackalicious' Blazing Arrow, althans bij aanvang, want na het opgewekte begin kan de meestal duister gestemde Francis het niet laten om er alsnog wat woede en noise in te gooien. "The Baby Stays" is het hoogtepunt van het album en het soort nummer dat je alleen bij Sage Francis aantreft. Hij rapt er over een nagenoeg percussieloze begeleiding, dat met folky viool, banjo en flarden kinderstemmetjes klinkt alsof het door The Books is geschreven. Al even verrassend is de hartverscheurende slottrack, waar vanaf de openingsbelletjes Sigur Rós de muziek lijkt te verzorgen. Inclusief engelachtig koortje. Sage Francis vertelt ondertussen over zijn piekerende, eenzame jeugd. 'I used to wonder if I lived to see twelve'. Om er dan meteen, typisch voor zijn rusteloosheid, aan toe te voegen: 'When I did i figured that I was immortal'. Kippenvel.

'De zomer komt eraan', was mijn File Under onder de ep Summertime! eerder dit jaar. Ik was zo enthousiast over The Drums dat ik ze onlangs tijdens een optreden in ons land heb bezocht. En gezegd moet worden: het blijft een heerlijk bandje. Toch waren er wel een paar zaken die mij die avond opvielen. Ten eerste is en blijft het zoals gezegd een hartstikke leuk bandje, maar toch vond ik de ep net wat strakker dan het wat rommelige optreden. Ten tweede begreep ik mijn eigen referenties niet echt meer. Ik moest namelijk aan de begin jaren tachtig denken met groepen als Joy Division, Echo And The Bunnymen en The Cure, al was er wel een wat vrolijkere sound van gemaakt. Nu hun debuut The Drums er is, vraag ik me af of het allemaal niet te snel gaat. Zo staan ze dit jaar op Lowlands. Hadden ze gewoon niet de kans moeten krijgen om verder te groeien? Ik ben zo bang dat dit album, waarvan slechts de song "Let's Go Surfing" al op de ep te vinden was, net iets te hoge verwachtingen schept. Niet dat ik er wat verkeerds over kan zeggen. De liedjes zijn catchy en stuwen lekker voort, maar 'the next big thing' is het niet. Wel een leuke frisse jonge New Yorkse band waar ik toch wel een zwak voor heb.

Justin Currie heeft zo’n fijne stem die zelfs het voorlezen van het telefoonboek tot een interessant gebeuren kan maken. Of die je je als jonge vader zou wensen om ’s avonds je kind in slaap te kunnen zingen. Of je geliefde na een broeierige vrijpartij op een zomeravond. Je zou al luisterend naar zijn stem bijna vergeten om op te letten of de liedjes die hij zingt eigenlijk wel goed zijn. Gelukkig laat hij op The Great War, de opvolger van What Is Love For uit 2007, horen dat zijn pen nog niet uitgeput is. Zijn lichthese warme stem geluid doet de rest. Goed afgewisseld combineert hij stevige, tikkie donkere pop af met melancholieke liedjes. The Great War is zelfs wat afwisselende dan zijn voorzanger. Ook binnen een song. Zo bouwt "The Fight To Be Human" na een pianoloopje in het intro, dat sterk doet denken aan "Goodnight Saigon", geleidelijk over naar een bijna episch einde. Daarin doolt nog steeds hetzelfde pianoloopje rond als je goed luistert, maar die is dan al wel compleet onder de voet gelopen door de rest van de band. De song heeft bovendien een mooie tekst die stof tot nadenken geeft. Erg fijn is ook de ballade "You’ll Always Walk Alone", waarin Currie nog maar weer eens laat horen aan al die wannabes hoe je zangnoten lang en zuiver aan moet houden zonder dat je daar een vocoder of andere technische snufjes voor van stal moet houden. Wie vijftien jaar geleden Justin Curries vorige band Del Amitri al goed vond, doet er dan ook verstandig aan hier weer aan te haken in het geval ze What Is Love For gemist hadden. Anderen overigens ook.

Ooit begonnen als een coverband van Children Of Bodom heeft Mutiny Within nu hun selftitled debuutalbum uitgebracht, bij Roadrunner nog wel. Deze jonge zeskoppige band is afkomstig uit de Verenigde Staten, New Jersey om precies te zijn. Alleen zanger Chris Clancy is geïmporteerd vanuit Engeland nadat ze zijn zangkunsten op een Youtube-filmpje hadden ontdekt. De muziek die de heren maken valt te typeren als moderne progressive metal, zoals ze het met name zelf zeer graag willen typeren ('ook al is het zeker geen "prog"'). Ik hoor ook een flinke dosis metalcore in hun nummers. En onder echte progressive metal versta ik toch iets anders. De cleane zang van Chris, welke her en der overigens wordt afgewisseld met de nodige screams, ligt me echter niet altijd even lekker. De elf tracks komen in een behoorlijk rap tempo langs, met name de snelle drums en gitaarsolo’s vallen hierbij op. Iets meer dan veertig minuten duurt het schijfje, maar het meeste gaat mijn ene oor in en zo het andere weer uit. Muzikaal en instrumentaal zit het allemaal wel aardig goed in elkaar. Maar nee, nergens word ik gegrepen, nergens vragen de nummers mij om aandachtiger te luisteren.

'I know that it's not a party if it happens every night'

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een goede, frisse hardcore-plaat van een jong en hongerig bandje voor mijn kiezen heb gekregen. Bovendien lijkt het er sterk op dat hardcore-bands een steeds kortere levensduur hebben en menig bandje komt niet verder dan twee of drie platen. Zie bijvoorbeeld Modern Life Is War, Verse en Have Heart, alle drie bands die een enorm potentieel hadden en stuk voor stuk na een handjevol geweldige platen weer uit elkaar gespat zijn. Laten we hopen dat Close Your Eyes een langere levensduur beschoren is, want hun debuut We Will Overcome is een ijzersterk album. Close Your Eyes klinkt als een kruising tussen A Day To Remember en Rise Against, en draait haar hand niet om voor zowel punkrockende riffs, zware mosh-stukken en zowel melodieuze zang als hevig geschreeuw. Niet direct heel erg old-school vanwege de metal-invloeden in de riffs en solo's, maar wel met een enorme hoeveelheid positieve energie die een band als Comeback Kid niet zou misstaan. Dat de band verder in de Here is doet er niet zoveel toe aangezien ze geen moment prekerig overkomen, wat alleen maar in hun voordeel werkt. Met dit soort posi-hardcore kom ik de zomer wel weer door.