Het Zweedse Dungen is met Skit I Allt ondertussen aan haar zesde album toe en het lijkt wel of er met elk nieuw te verschijnen albums met grote regelmaat een versnelling verder teruggeschakeld wordt. Nog meer dan op 4 kiezen zanger/pianist/ gitarist Gustav Ejstes en zijn band voor een ingetogen tempo. Hierdoor komt de band ondertussen - vast niet geheel toevallig - uit in het vaarwater van land- en labelgenoten The Amazing. Er is qua bezetting namelijk nogal wat overlap tussen de twee bands, waarbij vooral gitarist Reine Fiske een flinke vinger in de pap heeft bij beide. Wat niet erg is, want zijn gitaargeluid is Goddelijk laidback wanneer het moet en venijnig en korzelig wanneer het kan. En als het moet combineert hij het natuurlijk ook. Een instrumentaal nummer als "Högdalstoppen" geeft hem alle ruimte om te excelleren en waarin de invloed van Pink Floyd er duimendik bovenop ligt. Groot verschil tussen Dungen en The Amazing is wel dat de songs waarin gezongen wordt Dungen blijft volharden in het zingen in het Zweeds dat vast niet alleen voor mij totaal onverstaanbaar is. Dus dat Skit I All Fuck All betekent wist ik niet tot ik het opzocht. Dat dat Zweeds tot mooie dingen kan leiden blijkt bijvoorbeeld uit "Brallor" (dat nota bene broek betekent). Daarin zingt Gustav samen met Anna Jävinen over een gruizige gitaarpartij en een bevreemdende beat je op een geweldige manier toe. Het is avontuurlijk en retro tegelijkertijd. Zoiets soortgelijks geldt voor "Min Enda Vän" dat opgebouwd wordt rond handgeklap, viool, fluit een pianoriedel en de mijmerende zang van Ejstes. Het is niet voor niets dat ik Skit I Allt absurd veel gedraaid heb de laatste tijd. Het is zo'n plaat waar ik echt in weg kan zakken en pas vele draaibeurten later weer uit op klauter. En dan lijkt er gewoon minimaal een half uur niets anders geweest te zijn dan de psychedelica van Dungen. Heerlijk.

Het eerste album van Ethan Kath en Alice Glass was stijlmatig compleet bij elkaar gejat, en desondanks was het een van de coolste platen van 2008. Distorted electropunk, synthesizertechno, Gameboy-bitpop en een zowat behekste vrouw die vanonder haar capuchon een tot extatische hoogten opgezweept publiek toekrijste: het is nadien vaker geprobeerd (Uffie, Kap Bambino), maar bijna nergens heb ik meer zo'n gekkenhuis meegemaakt als bij Crystal Castles. Kan er natuurlijk ook mee te maken hebben dat we die new-rave-tijd met de bonte eighties-neonhoodies nu wel enigszins gehad hebben. En de tweede plaat van Crystal Castles (die net zo min een titel heeft als de eerste) is ook wat minder ravey. Op "Doe Deer" en "Baptism" zie ik nog wel een wild feestje gebouwd worden, maar de vergelijking met Atari Teenage Riot mag voor de rest van de plaat de prullenbak in. Dat is namelijk een prettig soort electrowave: niet essentieel, maar wel erg lekker. Veel melodie, laidback, allemaal net wat te schel, scheurend rommelig en blieperig om ouderwets of juist een clubhit te kunnen zijn. "Empathy" had zelfs door Trent Reznor geschreven kunnen zijn. Crystal Castles compenseert hier het soort liedjes dat ik stiekem op R�yksopps Senior ook verwacht had, maar die daar niet op staan omdat het de rokerige sfeer zou schaden. Tegelijk hoef je de bass maar wat harder te draaien en het wordt toch nog een feest. De capuchon mag af en de stroboscoop mag uit, maar de experimentele lichtshow blijft.

Ik schrok zelf een beetje van het gegeven. De editie van Into The Great Wide Open die komend weekend plaats gaat vinden is het eerste festival in pak 'em beet vijf jaar waar ik zonder (morele) File Under-verplichting naartoe ga. Geen voorbeschouwing, geen nabeschouwing, geen foto's, niks. Ik vind het bijna eng. Gelukkig ga ik met mijn gezin en een stel goede vrienden. Zij zullen mij met plezier (en bier) ondersteunen dit weekend. Ik heb dan ook nog bijna geen flauw benul wat ik allemaal ga bekijken. Het kon wel eens de weg van de minste weerstand worden. Gewoon een beetje rond hobbelen en zien wat er op ons pad komt. Misschien dat ik nog wel een beetje lichte dwang uit ga oefenen. Zo lijkt de zaterdagmiddag me uitstekend om naar Caitlin Rose te luisteren. De drieëntwintigjarige zangeres uit Nashville heeft na een paar ep’tjes net haar debuutalbum Own Side Now uitgebracht en haar muziek lijkt me nu precies iets dat de hele karavaan waarmee we op tour gaan kan bekoren. Beetje singer/songwriter, dikke dot country, goede stem, niet al te lastige liedjes. Het verbaast me niet dat ze Linda Ronstadt als grootste invloed noemt, want daar schuurt ze met grote regelmaat langs. Sterke troef is haar stem. Van mij zou het wel net iets avontuurlijker mogen, of met minder twang. Niet voor niets spreekt een ingetogen track als "Things Change" me het meest aan. Rose kiest hierin net niet voor de voorspelbare afslagen en bovendien excelleert haar stem. Dat zou ze meer moeten doen. Het contrast met het vlijtig huppelende "That's Allright" (een cover van een matig Fleetwood Mac-liedje) dat daarna volgt is behoorlijk groot. Beter is dan "New York City", dat opvalt door zijn mooie meerlagige zanglijnen. Het zijn deze songs die mij doen vermoeden dat er meer in deze jongedame zit dan er nu uitkomt op Own Side Now. Je mag namelijk niet zomaar optreden op GWO, Take Root en samen met Phosphorescent en Deer Tick…

Een festival levert vaak keuzeproblemen op, maar er zijn ook momenten dat mij de keuze simpel lijkt. Zo staan er op Into The Great Wide Open op zaterdagmiddag om half vijf twee bands geprogrammeerd uit de Excelsior-stal. In De Bolder speelt The Upsessions en op het Naar Buiten-podium staat dan Scram C Baby. Mocht je iets met reggae hebben dan moet je vooral naar de eerste gaan, maar de 'echte' indierockliefhebber staat uiteraard bij het Amsterdamse Scram C Baby. De band rond John Cees Smit bestaat al vanaf 1992 en kende de nodige bezettingswisselingen. Zo is er op hun achtste album Slow Mirror Wicked Chair een nieuwe drummer in Marit de Loos, die eerder drumde bij Caesar en trouwens al mee speelde bij de laatste tour van SCB (en om het op zijn RTL-Boulevards te doen: ze doet het met de zanger). Ik kende ze altijd als een bandje dat klonk alsof het in de achtbaan zat en allerlei onverwachtse bewegingen maakte waarbij de ene beweging nog spannender en uitdagender was dan de andere. Ook op Slow Mirror Wicked Chair is het weer een avontuur om werk van ze te horen, al komen de inspiratiebronnen veelal uit het verleden. Ik hoor er bijvoorbeeld Pavement, Pixies, Stooges en Caesar in terug, maar mij hoor je niet klagen. Wat een band en wat is het weer een heerlijke plaat.

Storm
Caitlin Rose - Own Side Now

Ewie
Scram C Baby - Slow Mirror Wicked Chair

Ludo
Baths - Cerulean

Gr.R.
Transmission Nederlands 80-86 (The Dutch Cold Wave) - Diverse Artiesten

Ramon
Mogwai - Special Moves

Prikkie
 Mother´s Army - Mother´s Army

DubbelMono
Arab Strap - The Week Never Starts Round Here / Philophobia (Deluxe Double Disc Sets)

Campking
Motorpsycho - Timothy's Monster (4 cd re-issue)

Live schijnt The Flow nummers van Porcupine Tree, The Beatles en Seal te spelen. Dat ze het kunnen, daar twijfel ik niet aan, maar ik zie de overeenkomst niet met de songs op hun debuutalbum No Guarantees. The Flow is min of meer een voortzetting van de band Shiver, aangevuld met een nieuwe zanger/gitarist en wat ze hier laten horen is stadionrock van het zuiverste water. Kane, maar dan zonder de poses en maniertjes. En dat zijn dan niet eens de beste momenten. Maar goed, bij The Flow geloof je wèel dat ze de muziek maken omdat ze muziekliefhebbers zijn. Het is mid-tempo rock, met de gitaren van Erik de Boer en Maarten Jan Rerink lekker helder voor in het geluidsbeeld, met een ritmesectie die het klappen van de snaredrum kent - Jos Zoomer (Vandenberg en NE1) en Jacques Suurmond - en een zanger die weet hoe hij zijn rockstem het beste kan inzetten (Rerink). Op de beste momenten doet het zelfs denken aan Gov't Mule ("Now"), Perpetual Groove ("What´s The Future Saying") en Pearl Jam. In de ballad "Without You" heeft Rerink de gelegenheid om te schitteren. Wel kunnen de composities wat gevarieerder, met name op het eerste deel van het album. Door de uitmuntende uitvoeringen zijn ze nog steeds een genot om naar te luisteren, maar in dit genre ligt gelijkvormigheid toch al op de loer. Als Dinand Woesthoff deze plaat hoort, gaat 'ie volgens mij in een hoekje zitten huilen. Logisch, want The Flow doet even voor hoe het echt moet. Tip voor het volgende festivalseizoen!

Ik heb nooit echt iets met Mystery Jets gehad. Hoorde wel eens iets langskomen en kende natuurlijk de verhalen over de handicap van de zanger en de betrokkenheid van paps bij de band, maar de nummers bleven nooit echt hangen. De grote vraag is of dat met Serotonin zal veranderen. Het album begint in ieder geval veelbelovend met het Killers-achtige "Alice Springs". Vooral de zang van Blaine Harrison is kraakhelder en maakt indruk. Voor dit derde album heeft de band een ouwe rot aangetrokken als producer, Chris Thomas, die vooral bekend is om zijn werk aan Never Mind the Bollocks van The Sex Pistols. Weinig van enige punkinvloeden te merken trouwens. Bij het prachtige nummer "It's Too Late To Talk" had ik eerder iemand als Brian Wilson achter de knoppen verwacht. Opvallend is vooral de opgewektheid in de meeste nummers. Er wordt in vrolijke koortjes gezongen en zelfs flink gefloten. Zeer treffende albumtitel dus in ieder geval. Toch ben ik bang dat de band zal gaan lijden aan het Kooks-effect, het verschijnsel dat te veel melodie en leukdoenerij uiteindelijk stomvervelend wordt. Gelukkig redden de twee mooie ingetogen nummers aan het einde nog iets. Maar waarschijnlijk heb ik toch gewoon niet genoeg seratonin in mijn lijf om de muziek van Mystery Jets echt te kunnen waarderen.

Het schijnt dat op de burelen van het roemruchte Schotse platenlabel Chemikal Underground jarenlang het originele schilderij dat Aidan Moffat maakte voor de hoes van Arab Strap 'sPhilophobia aan de muur hing. Naar mijn smaak vormt dit zelfportret (en de vrouwelijke tegenhanger op de achterkant) een van de lelijkste platenhoezen ooit. Maar tegelijk is het de verpakking voor een van de beste albums van de jaren negentig. De jeugdvrienden Malcolm Middleton (instrumenten) en Aidan Moffat (zang) lieten met hun band Arab Strap horen hoe Trainspotting werkelijk klonk: geen ranzige, maar romantische junkie chic op opwindende beat, nee, ranzige, doorgekaterde alcoholistenhel op rafelige drums en doorgezopen zang. Hun eerste twee platen zijn nu opnieuw uitgebracht. In beide gevallen als dubbel-CD met als bonus live-opnames. Bij The Week Never Starts Round Here vinden we de eerste Peel Session van de band en opnames van een optreden in King Tut’s in Glasgow. Op de bonus-CD bij Philophobia staat een tweede Peel Sessie en opnames van T in The Park.

Al deze live-opnames waren al eerder te vinden, onder andere op de eigen site van de band. De originele cd-opnames klonken soms wat iel, maar de concertregistraties laten horen hoe intens en donker Arab Strap live kon linken. Het meestal gemompelde, maar even vaak best goed verstaanbare Sprechgesang van Aidon Moffat en de begeleiding van onder meer Malcolm Middleton laten een van de beste en meest interessante bands uit de tweede helft van de jaren negentig horen. Dat wisten we al van de live-CD Mad For Sadness, maar wordt hier nog eens officieel aangetoond. Mooie en waardige releases en niet alleen omdat er nu een kartonnetje om die lelijke hoes zit.

Opper-Ier Andy Cairns van Therapy? Heeft me ooit uitgelegd waarom zoveel voordeuren in Belfast in de meest opzichte kleuren zoals roze, turquoise, banaangeel en gifgroen zijn geschilderd. Zonder huisnummers te onthouden kan de meest stomdronken Ier vanuit de kroeg dan zijn huis terugvinden. Ieren mogen dan niet het meest welbespraakte volk van Europa zijn, cultuurbesef hebben ze wel. Blind voor de alledaagse malaise zijn ze nooit geweest. Rechtlijnig zijn ze. En, Ieren hebben het hart op de tong. Dat merkte je wel bij Idlewild en Mclusky. LaFaro is een postpunk-kwartet uit Belfast dat leunt op primaire riffs en een beukende ritmesectie. Een beetje zoals Canadees Danko Jones dat doet. Heel soms wil LaFaro er wat Jello Biafra-invloeden aan toevoegen, maar het geheel moet agressief en stuwend blijven zonder oeverloos gepreekt. Het Ierse viertal trekt zich enerzijds op aan nieuwelingen zoals Pulled Apart By Horses en Future To The Left, anderzijds probeert de band de tomeloze inzet van The Jesus Lizard en de neo-grunge van The Vines onder de knie te krijgen. Met welk doel? De heren wilden een hardrockende partyplaat maken. Zeg maar gerust als een Slade on speed met punkrockglamgrunge zoals te horen valt in "The Ballad Of Burnt Dave". De pubrock van Cosmic Psychos heeft eindelijk in Belfast voet aan de grond gekregen.

Ik weet niet of het wijs is om op File Under over eten te beginnen, maar het stoere vleermuismeisje Zola Jesus heeft met Stridulum II een sudderplaatje gebakken. Deze ep heeft zijn kooktijd nodig! In eerste instantie lijken alle liedjes (het zijn eerder schetsen) nog identiek. Als basis dienen synthesizers die galmen als kerkorgels en bijpassende topzware martelkerker-beats. Ondanks het moderne instrumentarium heeft het iets middeleeuws, als de Franse muzikant Gaë Bolg. Voor deze massieve brokken van geluid is de term gotische rock nu eens werkelijk van toepassing. Het belangrijkste ingrediënt is echter de overheersende, Bat For Lashes-achtige stem van zangeres Zola. Die straalt op zichzelf al autoriteit uit, maar vaker wel dan niet heeft ze verschillende lagen opgenomen. Dit geeft een merkwaardig effect, want hoewel haar melodieën am grunde druggy kalmerend zijn, krijgt het toch iets fanatieks, om een beetje bang van te worden. Nu klinkt dit allemaal nog vrij negatief, maar dan komt dat andere sudder-effect om de hoek kijken. Bij meervoudige beluistering krijgt het mini-album door de consistent volgehouden gewijde sfeer steeds meer smaak en komen er zelfs poppy melodieën bovendrijven... Mijn favoriete track is "Trust Me", waar de synths duistere Blade Runner-akkoorden spelen en Zola ons als een mysterieuze femme fatale bij de hand neemt. 'When you're lost, never look down', en even later,... 'I told you to trust me'.

Toen de afgelopen maanden de namen voor de tweede editie van Into The Great Wide Open naar buiten kwamen was het een en al hoera-stemming. En terecht, want de line-up is een puike. Ik juichte net iets harder bij het lezen van de naam �lafur Arnalds bij weer een nieuwe reeks aankondigingen in juli. Tot dan toe blonk ik namelijk vooral uit in het missen van zijn concerten. Ik besloot een recensie over zijn fijne nieuwe cd ...And They Have Escaped The Weight Of Darkness te bewaren tot het een dag of veertien voor het festival. Gewoon om mensen er op dat moment nog eens op te wijzen hoe fijn het was dat hij op zou treden op Vlieland. Want wat deze IJslandse jongeman laat horen is prachtig. Goed, het is eerder klassiek dan pop dat aan songs terug te vinden is op deze cd, maar ik zag mezelf al wel liggen in het gras op Vlieland met een strootje tussen de lippen terwijl ik luisterde naar Arnalds' uitvoeringen. Zijn veelal zachte pianoklanken horen oplossen in de Waddenwind. Waarbij ze gevlucht bleken te zijn in de troostende armen van de strijkers die op de cd ook zo fijn de melodielijnen ondersteunen en accentueren. Arnalds zou perfect op zijn plek en met zijn songs het hele veld welhaast kunnen hypnotiseren. De op het publiek neergedaalde kalmte zou onverwachte emoties oproepen. Zoals zijn landgenoten landgenoten Sigur R�s en J�hann J�hannsson dat ook zouden kunnen. De gedachte alleen al maakte me gelukkig.

Toen plofte er echter vorige week een andere enveloppe op de mat. Nou gebeurt dat hier dagelijks, dus op zich is dat niet zo opmerkelijk. Maar er in zat een cd van ene Ólöf Arnalds. En bij de bio stond dat ze op 4 september zou spelen op de Into The Great Wide Open. 'Ho! Stop!' dacht ik. Een beetje mijn zeepbel uit een laten spatten. Dat gaat zo maar niet. Ik googlede even en verdomd. Ik had een fata morgana gecreëerd voor mezelf. Niks geen �lafur Arnalds op Vlialdn, maar Ólöf Arnalds. Waarschijnlijk is Arnalds net zo'n algemene naam op IJsland als De Vries hier in Nederland. Potverredikkie. Ik liep even te mopperen maar bedacht met toen dat ik toch ook een zwak had voor Scandinavische vrouwen. Dus wat kon er dan nog mis gaan? Niets toch? Ik luisterde Unnundir Skini. Ademloos. De titel betekent echt niet voor niets 'Onder je huid' in het IJslands. Wat een wonderschone plaat. Door Arnalds heb ik de laatste cd van Ane Brun ook maar weer eens van stal gehaald. En dat was niet omdat ik Innundir Skini pet vond, maar om even te fact checken of 'ie inderdaad niet onderdeed voor Changing Of The Seasons. En dat doet deze tweede cd van Innundir Skini dus ook bijna niet. Het is natuurlijk prachtig dat ze op "Surrender" hulp krijgt van niemand minder dan Bj�rk. Haar stem is zelfs een puike aanvulling op de song, maar Arnalds redt zich ook wel in d'r eentje met alleen een banjo. Ondertussen heb ik haar eerste album Vi� og vi� (in IJsland uitgeroepen tot album van het jaar!) ook opgesnord. Die is wat kaler dan Innnundir Skini en minder divers. Wat volgens haar vooral komt doordat de tijdspanne waarin de songs geschreven zijn langer is. Ondertussen zag ik het helemaal zitten om dan maar met een strootje in mijn mond liggend in de wei luisteren naar Arnalds. Het effect zou anders zijn, het genieten zou blijven.

En toen las ik de blokkenschema's voor #GWO10. Potverredikke, ze staat er niet meer tussen. Afgezegd om onduidelijke reden. Heb ik weer.

Wie wel eens naar een auditie voor een band is geweest, weet dat het doorgaans op prijs wordt gespeeld als je in ieder geval in de maat weet te spelen. Zo niet bij Rolo Tomassi. Bij deze band, die zich nog het best laat omschrijven als metalcore-met-synthesizers, is uit de maat spelen tot een kunst verheven. Sowieso trekt de band zich niets aan van conventies; ook aan toonladders heeft de band geen boodschap. Op zijn nieuwste plaat, Cosmology, doet de band net als op zijn debuutalbum weinig moeite om structuur aan te brengen in zijn nummers. Neem bijvoorbeeld het nummer "Agamemnon", dat werkelijk een samenraapsel van tempo’s, muziekinstrumenten en melodieën lijkt te zijn. Zelfde geldt voor "French Motel"; ik schat dat de componist minstens drie verschillende drugs nodig had om tot dit nummer te komen. De overige nummers zitten iets begrijpelijker in elkaar, maar dat is relatief: ook creaties als "Party Wounds", "House House Casanova" en "Sakia" zijn op zijn minst vernieuwend te noemen. Dan is een traditioneler nummer als "Tongue in Chic" bijna een verademing; niets tegen vernieuwende muziek, maar mij werkt dit op de zenuwen. Ook "Unromance", dat sterk doet denken aan de Arctic Monkeys, is opvallend luisterbaar. Op dit nummer komt de schreeuwstem van frontvrouw Eva Spence bovendien beter tot zijn recht dan op de meer eigenzinnige liederen van de band. Al met al zit Cosmology goed in elkaar en zijn de nummers - anders dan je bij de eerste keer luisteren misschien denkt - goed doordacht, maar voor mij is deze dit een brug te ver. En dat heb ik niet vaak.

Het derde en laatste deel van de trilogie is uit. Na het verlangende Hombre Lobo en het trieste End Times, komt nu het hoopgevende Tomorrow Morning. E heeft duidelijk zijn sores een plek gegeven en denkt nu met een positieve pet op. Hij is een "Hummingbird" en ontmoet een "Spectacular Girl" en "This Is Where It Gets Good", want ze is "Oh So Lovely" en hij is "The Man". Behoorlijk hoopgevende titels op Tomorrow Morning. En zo klinkt het ook, E zingt een octaafje hoger en je zou bijna zeggen dat hij vrolijk is, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Op Tomorrow Morning is alleen geen gitaar te bekennen, het zijn veelal keyboard en drumcomputer, soms bijgestaan door enkele strijkers. Dat maakt de nummers niet erg spannend, soms zelfs wat vlakjes, al blijft het wel heel erg duidelijk Eels. Dat maakt Tomorrow Morning niet de ideale afsluiter voor deze trilogie, daar had E wel meer uit kunnen halen. Het lijkt erop dat drie albums in twee jaar er net ééntje te veel is om het hoge niveau waar Eels normaal mee komt vast te houden. Of komt het doordat we niet gewend zijn dat E vrolijker klinkt dan ooit tevoren?

D'r zijn een heleboel zangers waarvan de stem met de jaren donkerder en rijper wordt. Die van Mark Olson niet. Hij droogt op een hele andere manier op. Bij The Jayhawks had hij altijd al een beetje krakende snik in zijn stem. Maar nu hij richting de vijftig loopt gaat hij steeds meer klinken als je lievelings-lp die je zoveel gedraaid hebt dat het kraken onvermijdelijk is. Ik houd wel van deze manier van rijpen. Je hoort er zijn 'lijdensweg' aan af en dat waardeer ik, maar zure pruimen zullen het vast wel weer een zeurstem vinden. Tegenwoordig doet Mark het niet meer met Victoria Williams, maar met de zangeres van het Scandinavische Sailorine, Ingunn Ringvold. Goede keuze, want de heldere stem van haar is op Many Colored Kite een fijne aanvulling op de die van Olson. Hetzelfde geldt voor de zang van Jolie Holland ("Little Bird Of Freedom") en folk-legende Vashti Bunyan ("No Time To Live Without Her"). Ze steken bij elkaar af, maar vullen elkaar ook geweldig aan. Ringvold bespeelt naast dat ze zingt ook nog meerdere instrumenten. Daarvoor kreeg Olson ook hulp van Neal Casal (zelf ook geen koekenbakker). Het maakt Many Colored Kite een hele andere plaat dan de vorige cd The Salvation Blues die in diepe droefenis ondergedompeld was, en misschien daardoor ook wel wat minder. Maar ellende gun ik verder niemand. Bovendien levert de gevonden liefde ook mooie dingen op als "More Hours" waarin Olson en Ringvold elkaar op liefdevolle wijze het verlangen naar elkaar bezingen. Dat hoor ik net zo lief.

De tijd vliegt. Zo is het 2002 en schaf ik het gelijknamige debuut van The Coral aan en zo is het 2010 en ligt hun zevende album Butterfly House in de winkels. Alles wat er tussendoor gebeurde met The Coral is langs me heen gegaan. Ik las dat albums het niet meer haalden bij hun debuut en waarom zou je dan alles nog willen horen of zelfs bezitten? De berichten over hun nieuwe waren echter zeer positief en ik besloot toch maar weer eens te luisteren. Ik heb het album diverse malen gedraaid tot ik erachter ben wat het geheim nou is bij deze release. Ik raak in een gelukzalige toestand door de ruimtelijke sfeer die gecreëerd wordt die ik ken van The Last Shadow Puppets, ook al zo'n fijn bandje. The Coral heeft echter ook invloeden van The Byrds of om toch maar in Engeland te blijven The La's. De productie was in handen van John Leckie (o.a. XTC, Radiohead en Muse) en dat was een goede keuze. Neo-hippie psychedelica-shit van de bovenste plank. Dit is nou zo'n album waarbij de volumeknop open moet en je je helemaal moet verliezen in de nummers. Als er dan na bijna veertig minuten een einde aan gekomen is dan kun je nog verder met een net zo fijne bonus-cd met vijf extra tracks. Als je deze er tenminste bijgekocht hebt.

Als ik de verhalen mag geloven, dan was de editie 2010 van Lowlands een geslaagde. Maar ook een zonder verrassingen of openbaringen. Of ik heb niet goed opgelet. Helaas voor sommigen was het er ook een zonder een echte hardrockband. Natuurlijk valt Finntroll ook in de categorie hard, maar met hardrock bedoel ik een band als The Sword. Die waren echt wel op hun plek geweest op Lowlands. Helemaal nu ze met Warp Riders hun derde uitstekende plaat op rij uitgebracht hebben. De Texanen geven hierop wederom hun eigen draai aan goudeerlijke jaren zeventig en tachtig hardrock. Aan de hand van producer Matt Bayles (eerder achter de knoppen bij Mastodon en Isis) hebben ze hun geluid nog verder uitgediept. Deze keer hebben ze zelfs gekozen voor een concept-cd met een science fiction-thema over een boogschutter die verbannen is van een planeet waarvan de ene helft in eeuwigdurende duisternis is gehuld en het op de andere helft altijd dag is. Dat klinkt enger dan het is. Het is natuurlijk gewoon een gevecht tussen goed en slecht. Boeit verder ook niet zo dat thema. Het draait op Warp Riders namelijk vooral om de Grootse Riffs. Riffs die zich met gemak kunnen meten met grootheden als Judas Priest, Dio, Iron Maiden, maar ook bijvoorbeeld Rainbow. De stem van JD Cronise, een bastaardzoon van Ozzy die een ‘blanke’ draai geeft aan Phil Lynott, is misschien een beetje een vreemde, maar dat gaat natuurlijk prima samen met zware rifferij. Het moment suprême zit, zoals het hoort bij zo’n conceptalbum, natuurlijk in de epische afsluiter "(The Night The Sky Cried) Tears Of Fire" waarin alles bij elkaar komt. Het is wachten tot er iemand opstaat die dit verhaal van beelden gaat voorzien in een strip. Of beter nog in een film. En dan beiden samen uitvoeren op Lowlands 2011. Dat zou machtig zijn.

Oké, Blink heeft voor u de nabeschouwingen (vrijdag, zaterdag en zondag) geschreven, maar er waren meer FU-schrijvers op Lowlands 2010. Daarom nog een keer het beste, in de vorm van lijstjes. De Top Xx-en van File Under.

Vanaf de hoes staart me een wat vermoeid ogende man van middelbare leeftijd tegemoet. Toch een heel verschil met die wat spichtige jongeman die ik ooit op Lowlands zag met Soul Coughing. De titel Sad Man Happy Man lijkt maar half te kloppen als je de hoes ziet. In de Verenigde Staten is dit album al bijna twee jaar uit en anders dan bij de vorige albums had ik het nog niet in de import gekocht, omdat voorganger Golden Delicious me gaandeweg steeds minder beviel. Het had toch niet de energie van het werk met Soul Coughing of van Haughty Melodic en ik vreesde voor een voortzetting van Golden Delicious. Zat ik er even naast, zeg. Sad Man Happy Man biedt cynisme over de hedendaagse Amerikaanse maatschappij verpakt in bijna vrolijke, hoekige deuntjes. Afgezien van de baspartijen is Doughty verantwoordelijk voor alle instrumenten. Dat is vooral akoestische gitaar, maar ook percussie, cello en allerlei elektronische details. Door dat laatste doen sommige songs meer aan Soul Coughing denken dan op welke voorgaande plaat dan ook. Dat is bijvoorbeeld het geval bij "(You Should Be) Doubly (Gratified)", een song die dan ook is geproduceerd door David Kahne, die ook Soul Coughing´s Irresistible Bliss produceerde. Voor hedendaagse begrippen is het bijna een EP. Er staan weliswaar 13 nummers op - inclusief de Daniel Johnston-cover "Casper The Friendly Ghost"-, maar tesamen zijn die niet langer dan een kleine 34 minuten. Misschien is dat ook wel wat deze plaat op het eerste gehoor beter maakt: het is allemaal short and sweet, en Doughty ten voeten uit. Ik ben benieuwd of deze plaat me over een half jaar nog zo kan bekoren. Ik durf het na Golden Delicious niet meer te zeggen, ook al zal ik deze cd de komende tijd nog wel vaker draaien. Wat Doughty's instrumenten betreft nog een opmerkelijk feitje: hij wordt nu officieel gesponsord door Fender Hello Kitty gitaren...

De hoes van Jaills eerste cd op Sub Pop is er een uit de categorie hip. Hun muziek is dat veel minder. De vier bandleden schuren op That’s How We Burn dichter langs recht-zo-die-gaat pub rock, dan langs alles wat op dit moment hip is (hoewel ze in "Everyone’s Hip" verklaren dat iedereen stiekem hip is). Maar gelukkig hebben de vier uit Milwaukee ook een groot zwak voor Paisley Underground-bands. Het levert een interessante mix aan songs op. Waarbij de stem van zanger Vincent Kircher met zijn ietwat nasale sound wel eens de make-or-break-factor zou kunnen zijn voor menig luisteraar. Als de band voor een wat vollere sound kiest zoals in het strak en snel openende "The Stroller", dan past dat overigens prima. Die song heeft wel wat van een mix van The Cult met Interpol weg. Als de liedjes wat ieler worden, dan zal de stem van Kircher eerder irritatie op kunnen wekken. Met elf relatief ongecompliceerde liedjes in tweeëndertig minuten is That’s How We Burn misschien wat aan de korte kant, voor de driftige psych-pop van Jaill is dat een prima lengte. Van mij had That’s How We Burn wel met een iets vollere sound opgenomen mogen worden. Nu rammelen vooral de gitaren van Ryan Ross en drums van Austin Dutmer wel heel gortdroog uit je speakers. Die hadden wel wat meer ruimte mogen krijgen, want dat ze hun instrumenten op een puike manier kunnen behandelen, dat hoor je namelijk wel donders goed.

Kan dat eigenlijk: een stukje over een ep schrijven die al ruim een jaar te koop is en bovendien in eigen beheer is uitgegeven? Ja, dat kan heel goed. Althans dat vind ik, want vooral zij die komen tot een release in eigen beheer mogen van mij gekoesterd worden. In dit geval gaat het om de Arnhemse Miriam Moczko. Ik kende haar al wel van de (volgens mij niet meer bestaande Arnhemse band) Chicadelic, maar solo zag ik haar pas onlangs op het Arnhemse Sonsbeek Theater Avenue. Op de ep Solo zijn vijf nummers te vinden en die zijn niet minder mooi dan tijdens het optreden. Moczko begeleidt zichzelf op piano (en ook nog op viool). Het ligt misschien voor de hand om een vergelijking te zoeken met Tori Amos of Kate Bush, maar haar muziek is zeker geen kopie. Moczko brengt haar liedjes met verve, maar vijf liedjes is veel te weinig. Ik wil meer. Tijdens het korte optreden waren het drie extra nummers die als totaal een prima en indrukwekkend beeld gaven van de breekbare liedjes die zij brengt ondanks de lawaaierige omgeving. Maar waar zeur ik ook over meer, eerst moet de rest van Nederland meer willen. Iemand als zij verdient ook aandacht buiten Arnhem en directe omgeving. Ze gaf tijdens het optreden dat ik zag aan ooit in Australië te willen gaan wonen, ze toerde hier afgelopen jaar. Ik doe bij deze een oproep om haar niet te laten gaan, want er is zoveel minder talent dat in ons land wel een groter publiek weet te bereiken.

Dag drie van Lowlands en het aantal mensen dat languit op de grond ligt, niet zelden met de ogen dicht, stijgt zienderogen. Over de uitgestrekte benen stappend lopen we langs een geweldig feestje dat Go Back to the Zoo geeft in India door naar de wat relaxtere geluiden van The Low Anthem. Van de kermis naar de kerk zeg maar. Wat The Low Anthem ons voorschotelt is natuurlijk al duizenden keer eerder gedaan, maar zelden zo ingetogen en breekbaar. Perfecte soundtrack voor een ultra lome zondagochtend.

Dit kan niet gezegd worden van de Nederlandse band Moss die de Grolsch behoorlijk goed weten te vullen. Al bij de opener wordt het publiek door acht extra percussionisten goed wakker geramd. De muziek van Moss doet soms Elbow-achtig aan, is op andere momenten bijzonder catchy, maar toch wil bij mij het Moss-kwartje maar niet vallen. Erg sterke nummers worden steevast afgewisseld met mindere. De arty videoschermen met de band als line-art zijn wel leuk bedacht.

Kraftwerk, Datarock, LCD Soundsystem? Als je niets van muziek of deze bands af weet, dan nog kun je een aardige gok wagen naar het muzikale genre. Daar doet het Parijse duo Hilaire/Lyonnet niet aan. Onder de naam Jamaica maken de heren electropop met een jaren tachtig-randje en een voorliefde voor bands als New Musik. Onder de naam Poney Poney liet het duo al van zich horen. Opvolger Jamaica, ditmaal geproduceerd door Xavier de Rosnay (van Justice) en Peter Franco (een FOH-engineer van Daft Punk) moet nog beter aanslaan. De heren toerden in het voorprogramma van Two Door Cinema Club en beweren zelf beïnvloed te zijn door Phoenix en Cassius. Ook volgen ze naar eigen zeggen liefst de lijn van Prince en AC/DC. 'Whatever that means!'. Volgens mij is dat onderdeel van de strategie om vanaf de oprichting van Jamaica hun doelgroep zo divers en breed mogelijk te houden. Jamaica is electropop met wat vette gitaarriffs en afgeronde liedjes. Het zal ongetwijfeld megahits opleveren. Een song als "Teenage Dirtbag" van Wheatus zou zomaar geschreven kunnen zijn door Jamaica. De vraag is of Jamaica op lange termijn generaties mensen kan verrassen met conceptplaten die de popmuziek blijvend veranderen. Ik denk het niet. Niets ten nadele van de technische vaardigheden, de muzikaliteit, de briljant ingeweven structuurtjes, heldere productie en knappe staaltjes sampling, maar ik word niet bepaald overrompeld. Zoals ik dat ook niet heb bij Toto, Level 42, Dire Straits, Reo Speedwagon of Styx. Jamaica kan maar beter meteen in de remix.

Storm
Dungen - Skit I Allt

Ewie
Mumford & Sons @ Lowlands

Ludo
John Mellencamp - Scarecrow/The Lonesome Jubilee/American Fool

Gr.R.
Against Me! @ Lowlands

Ramon
Arcade Fire - The Suburbs

André
Goldfrapp @ Paradiso

Prikkie
 Okta Logue - Ballads Of Burden

DubbelMono
Mark Lanegan @ Lowlands

Campking
One Inch Punch - TAO Of The One Inch Punch

"Alleen maar netjes binnen de lijntjes kleuren kan altijd nog later als ze groot zijn", schreef Storm begin 2009 over het debuut van Zaphire Oktalogue. Inmiddels hebben ze er een muzikant bij en hebben ze hun naam gewijzigd in Okta Logue, maar binnen de lijntjes kleuren doen ze gelukkig nog steeds niet. Ballads Of Burden bevat zes songs die steeds langer worden, met als afsluiter "Decay" van meer dan twintig minuten. Wat aanvankelijk begint als een leuk psychedelisch bluesrockbandje à la Birds Of Avalon, met een fijn orgeltje als rode draad, ontpopt zich verderop als een kwartet Duitsers dat zich bar weinig aantrekt van genregrenzen. "Deal With The Digger" begint bijvoorbeeld als gitaarballad, maar krijgt halverwege Spaans aandoend handgeklap, schetterende blazers en bombastische pauken mee. Die blazers blijven daarna terugkomen, soms in bijna hoempa-achtige bijdragen. Het werkt echter, en hoe. Juist de variatie in tempo en instrumentatie maakt dit een plaat die geen moment verveelt. Daarbij hoor je vaak Pink Floyd terug, zeker ook door de wat lijzige zang. Afsluiter "Decay" lijkt ontstaan in een jam en brengt alle eerder voorgeschotelde variatie én een plots opduikende dancebeat in een song die beurtelings doet denken aan Pink Floyd, Phideaux en Birds Of Avalon. En nu maar hopen dat de bandleden van Okta Logue nooit groot worden...

Omdat Tim Knol behalve vet vandaag ook vroeg is, missen we zijn set op Lowlands en schuiven we een uur later in dezelfde tent aan bij And So I Watch You From Afar. De vier jonge Ieren kijken bij opkomst gevaarlijk dreigend het publiek in, maar blijken jongens die de agressie vooral richting eigen gitaren richten. Als er zelfstemmende gitaren bestonden dan zou deze band waarschijnlijk voorin de rij staan, want door het geweldige gerag moet bijna tussen ieder nummer gestemd worden. De instrumentale symfopostrockgrunge van de Ieren komt keihard binnen en weet een uur lang absoluut te boeien. Leuk om te zien dat alle vier bandleden het bandlogo op het lijf getatoeëerd hebben.

Een stukje verderop in Charlie speelt intussen Airship uit Manchester, een prima indieband die vooral opvalt door de prachtige zang. Even later speelt Laura Marling In de goed gevulde India-tent. Ze komt vrijwel niet boven het geroezemoes in de tent uit, zeker in de stukken die ze zonder begeleidingsband speelt. Een leuk moment is haar aankondiging van een nieuw nummer, waar ze het publiek vraagt vooral even mee te fluiten. Helaas volgt een volstrekt onnafluitbaar ingewikkelde melodie. Haar muziek blijft prachtig, maar de vraag is of dergelijke breekbare folk thuishoort op een lawaaierig festival.

Het was pijnlijk om te zien hoe verloren ze daar stond, in juni 2008 op het grote podium van Paradiso voor een zaal vol babbelend Morcheeba-publiek. Ze speelde nummers van haar tweede album The Blue God en het kwam absoluut niet over. Martina Topley-Bird is eigenlijk sinds het beëindigen van haar samenwerking met Tricky een zoekende zangeres geweest. Haar twee solo-albums sloegen niet aan en ze moest het vooral hebben van haar bijdragen aan albums en optredens van Gorillaz, Massive Attack en diverse anderen. Opvallend genoeg is ze nu door Damon Albarn van Gorillaz de juiste richting ingewezen. Hij raadde haar aan om een aantal nummers van haar eerste twee albums in uitgeklede versies opnieuw en live op te nemen. Het resultaat hiervan wordt nou via Albarn's label Honest Jon uitgebracht en is meer dan de moeite waard. De begeleiding is tot een minimum teruggebracht, op opener Baby Blue is bijvoorbeeld alleen een ukelele te horen, waardoor alle aandacht uit kan gaan naar haar prachtige stem. Some Place Simple is meer dan een regulier unplugged album want ieder nummer is voorzien van een compleet nieuw arrangement. Vreemd genoeg vallen de vier nieuwe nummers een beetje buiten de boot omdat ze een stuk minder ingetogen zijn. Het album is een indrukwekkend tussendoortje dat nogmaals bewijst dat Topley-Bird een zangeres is die veel meer verdient dan een voorprogrammaplek met kletsende Morcheeba-fans.

In een jaar waar het zelfs op Glastonbury en Sziget stralend weer was, hadden de weergoden het niet kunnen maken om het te laten regenen in Biddinghuizen. Gelukkig is dit ook niet het geval en is de regen en kou die de hele maand augustus teisterde als sneeuw voor de zon verdwenen op de eerste Lowlands-dag.

Eerste stop van de eerste dag is in de X-Ray, waar de keiharde dub van King Midas Sound weinig publiek en vooral veel verbaasde blikken trekt. Het is dan ook een vreemd drietal, met een sound die te hard en confronterend is voor de bezoekers die rustig willen opstarten. De toch al niet best gevulde zaal loopt dan ook snel nog leger. Ook wij verlaten halverwege de X-Ray om nog het laatste deel van het optreden van I Am Kloot mee te maken. Een stuk drukker daar en John Bramwells stem galmt geweldig mooi door de tent, maar de sfeer is er niet en de eenvormigheid van de muziek van I Am Kloot wordt pijnlijk zichtbaar.

Bandnamen en namen van artiesten zijn niet altijd even veelzeggend. Ik bedoel, heb jij enig idee aan wat voor soort muziek je bij een bandnaam als Them Crooked Vultures moet denken? En had Pink Floyd niet net zo goed een foute Duitse dance-act uit de 90’s kunnen zijn? Om over The Gaslight Anthem (wat?) en The Bloody Beetroots (hoe?) nog maar te zwijgen. Dan doet de Californische hardcoregroepering Terror het beter. De naam van de band is een prima indicatie van wat je kunt verwachten: snoeiharde muziek, die soms over de grenzen van de heavy metal heengaat. Dat geldt ook voor de nieuwste plaat van Terror, Keepers of the Faith. Zo barsten de nummers "Dead Wrong", "Stay Free" en "The Struggle" werkelijk van de agressie - deze vragen om een stevige moshpit. Rustiger, maar niet minder goed, zijn "Return to Strength" en "Hell and Back". De enige minpuntjes op de cd: titelsong "Keepers of the Faith", dat een beetje een zeurderig melodietje heeft, en "You’re Caught", dat pas op het eind een beetje overtuigend begint te klinken. Afgaande op de kwaliteit van dit album is het verwonderlijk dat Terror nooit echt breed succes heeft weten te boeken; ook op Keepers of the Faith zitten de nummers uitstekend in elkaar en is de repeat-knop een zegen.

In de line-up van Wicked Sensation zitten twee Nederlanders: drummer Dirk Bruinenberg (Elegy, Bob Catley) en Robert Soeterboek. Die laatste is wat mij betreft een van de beste rockzangers die ons land rijk is, getuige eerder werk met onder andere de Cotton Soeterboek Band en Ayreon. Wicked Sensation bestond eerder van 2001 tot 2006 en is nu heropgericht door gitarist/componist Michael Klein en Soeterboek. De meeste songs zitten ergens tussen Whitesnake, Thunder en House Of Lords - en ja, dat is een beperkte bandbreedte. Een enkele keer hangt een song ook aan elkaar van cliché´s uit die hoek, zoals opener "Better World", vaak hoor je de genoemde bands heel duidelijk doorklinken, maar er zitten ook songs tussen die iets heel eigens hebben. Luister maar eens naar "My Turn To Fly", een duet met Helloween´s Andi Deris. Het belangrijkste is echter dat het klinkt als een klok. Niet alleen productioneel - bijna vanzelfsprekend een perfecte productie van bassist Dennis Ward -, maar ook in de composities. Zoals gezegd "My Turn To Fly", maar ook de verrassend poppy compositie "Give It Up", waarin Michael Klein een heerlijk lome, bijna funky riff neerlegt. Het had zo een nummer van Thunder kunnen zijn. De songs, het gitaarwerk en de productie zijn de taart, de aan David Coverdale in zijn beste dagen herinnerende stem van Soeterboek is de kers daarop. De originaliteitsprijs gaan ze hier niet mee winnen, maar eerlijk gezegd kan me dat geen ruk schelen. Héé,rlijke plaat!

Concept-cd’s die handelen over een recente gebeurtenis, dat zie je niet vaak. Sterker nog, ik kan ze niet eens herinneren. Wolf Parade waagt zich er aan. Hun nieuwe gaat over de expo van 1986 die in Vancouver plaats vond. Die expo had als thema ‘Transport and Communication: World In Motion - World In Toch’. Je zou er heimelijk mijmerend over kunnen verhalen, Wolf Parade doet het met een juiste inslag. Dat ze daarbij qua sound ook wat meer terugkrijgen naar de eighties, da’s niet zo onlogisch. Je kunt er zonder moeite Joy Division in terughoren, maar ook de wat mindere folky periode van The Waterboys. Soms gaat het bijna te ver. Zo grijpen de synths van zanger/toetsenist Spencer Krug in "Oh You, Old Thing" bijvoorbeeld bijna letterlijk terug op de sound van Gary Numan. De basis blijft echter wel lekkere indierock, maar de songs zijn wel wat donkerder en klinken wat nerveuzer dan op de eerste twee platen van de band Het schrijven van songs doen Dan Boeckner en Spence Krug, de baasjes van Wolf Parade, nog steeds niet samen. Voor de totale sound maakt dit echter weinig uit. Ondanks het feit dat Expo 86 als een concept-cd de archieven in gaat, zijn de songs juist prima los van elkaar te beluisteren. Ik ben zelf wel gek van die licht-dramatische toon in de stem van Spencer Krug, maar ik kan me voorstellen dat die niet bij iedereen heel gemakkelijk valt. Helemaal als hij gaat zwabberen met zijn stem zoals hij wel heel nadrukkelijk doet in het afsluitende "Cave-O-Sapien" wat met zijn up-tempo duidelijk een vreemde eend in de bijt is. Dat kunnen ze beter over laten aan een band als Hot Hot Heat.

Normaal gesproken kun je vanuit de fotopit van de grote zaal van 013 uitstekend foto's maken bij een concert. Da's best fijn, drie nummers niemand tot last zijn en dan rustig weglopen en verder kijken vanuit de zaal. Ik dacht dat het wel goed zou komen toen ik vertraging had met de trein op weg naar het concert van Porcupine Tree in 013. Helaas dus. De pit was gevuld met filmcamera's deze avond. Vanaf de zijkant probeerde ik er nog het beste van te maken in de tijd die ik nog mocht fotograferen. Dat viel niet mee, want ik vond het behoorlijk donker. Ik vreesde dan ook voor de kwaliteit van Anesthetize, de dvd die die avond en de avond erna opgenomen werd. Ik had duidelijk buiten regisseur Lasse Hoile gerekend. De lichtshow knalt niet hard en bezorgt je inderdaad geen zere ogen, maar Porcupine Tree komt zo, in het schemerdonker uitstekend tot zijn recht. Terwijl de band Fear Of A Blank Planet integraal speelt, switcht Hoile in precies het juiste tempo van podiumbrede views naar close-ups. Dat het geluid en de uitvoering dik in orde was, dat hoorde ik in 013 al wel, als Steven Wilson de mix verzorgt, levert dat nog een extra dimensie op. Niet alleen in 5.1 Surround, ook in gewone mensen stereo staat de band als een huis. Wat zo vanaf mijn bank gezeten nog meer opvalt, is dat Porcupine Tree nu ze (dixit Gr.R.) geen Pink Floyd-je meer spelen een geweldige rockband zijn geworden. Maak van dat geweldige overigens maar sublieme. Misschien zou Wilson nog wat meer de rockster uit mogen hangen, maar waarom zou hij eigenlijk? Dat zijn stem wat rauwer klinkt dan op cd, dat is wel genoeg. Hij krijgt bij zijn zang veelvuldig bijval van tweede gitarist John Wesley, die de perfecte aanvulling is aan de line-up van Porcupine Tree. Bijzonder portret op het podium blijft Richard Barbieri. Ik twijfel steeds of die man wel geniet, maar weiger te geloven dat 'ie dat niet doet. Hij staat super geconcentreerd (of is het wel stoïcijns?) zijn ding te doen hoog achter in de hoek. Als na de FOABP-uitvoering de band de kleedkamer in gaat, gaat hij ook rustig door met aan knopjes draaien. Hij weet wel telkens weer die superbe sound uit zijn synths te toveren. In de encores die maar liefst mooi twaalf nummers duren, grijpt de band helaas niet verder terug dan tot songs van Signify. De keuze uit het aantal bovengemiddeld goede songs is ook bijna te groot als je het hele oeuvre van de band naloopt. Als ik uit de tweede helft nog prijsnummers aan zou moeten wijzen, dan zijn dat de afsluitende twee. De meesterlijke uitvoeringen van "The Sleep Of No Dreaming" (van Signify) en "Halo" (van Deadwing) laten nog eens goed horen waarom Porcupine Tree angstvallig hoog staat in mijn lijstje met favoriete bands ever.

Het lijkt me dat de Amerikaan Damien Jurado, via de releases die hij vanaf 1997 heeft uitgebracht, heeft bewezen op een hoog niveau te kunnen opereren. Jurado is een prima singer-songwriter met een droevige inslag. Als je het kunstje eenmaal beheerst dan zou het niet meer mis mogen gaan, toch? Dus is Saint Bartlett wederom een fijne release geworden. Het album is een bewijs dat een andere producer ook wonderen kan doen. Hier werd Richard Swift ingeschakeld die er een orkestrale achtergrond aan toevoegde, een soort van Phil Spector-light. Dat doet veel met de liedjes. Luister maar eens naar de de eerste twee nummers "Cloudy Shoes" en Arkanas. Ik heb het gevoel dat ik ga zweven. Toch wordt het nergens overdreven en geforceerd. Jurado krijgt geregeld de kans om terug te keren naar zijn lo-fi-basis. Ook de noise mag nog best getuige het Neil Young-achtige "Wallingford". Saint Bartlett is daarmee een vertrouwde, maar ook verrassende plaat geworden. In september is Jurado op diverse podia in ons land te bewonderen. Met Saint Bartellt in zijn hand kunnen dit niet anders dan prachtige optredens worden.

Wij in Nederland mogen Tim Knol hebben, een youngster die zich op verbluffende manier met de muziek van veel oudere voorgangers bezighoudt, in de Verenigde Staten hebben ze Dylan LeBlanc. Twintig jaar, gezegend met een diepkoperen stemgeluid en de geesten van Townes Van Zandt en Hank Williams die goedkeurend over zijn schouder kijken. Eerlijk gezegd schiet ik met die laatste vergelijkingen een beetje ver door, want liedjes zoals Townes en Hank die maakten zijn op Paupers Field niet te vinden. Zijn zelfverzekerdheid is er niet minder om: alle twaalf liedjes op zijn debuutplaat zijn van zijn eigen hand. De onderwerpen die hij bespreekt in de verhalende nummers zijn wel dezelfde als die van zijn grote voorbeelden. Verloren liefde ("If Time Was For Wasting"), verlies ("Ain’t Too Good At Losing") en zelfs dronkenschap ("5th Avenue Bar") - Nota bene: in de meeste staten van de VS krijgt hij in geen bar een biertje voorgezet!. De slidegitaar heeft een hoofdrol en opvallend: Emmylou Harris biedt de helpende hand door haar stem te lenen voor "If The Creek Don’t Rise". Er zijn eigenlijk maar twee minpunten te verzinnen: de liedjes worden te vaak in hetzelfde tempo gespeeld en niet elk nummer is even memorabel. Maar dat we meer van Dylan LeBlanc gaan horen, lijkt me een inkopper.

De playlistjes gemaakt in iTunes, de Lowlands-lijst in Spotify grijsgedraaid, de bijlage bij nrc-next doorgespit, de iPhone-applicatie gedownload, de blokkenschema's uitgeprint, alle Lowlands-recensies op File Under nog eens nagelezen… niemand kan zeggen dat ik er niet klaar voor ben. Toch valt het nog niet mee om nu al een idee te krijgen van hoe de drie dagen in Biddinghuizen dit jaar zullen uitpakken. Net als eerdere jaren blijft het een zoektocht naar die bands die net die ene legendarische show gaan neerzetten op Lowlands.

In eerdere jaren kon ik gewoon wat rondlopen, wat in het gras hangen, een biertje drinken en zo nu en dan eens bij een bandje binnenwandelen. Maar 2010 wordt anders, er moet namelijk een verslag komen voor File Under. En voor een verslag is het toch wel handig als je wat hotte bands meepikt die je niet per definitie zelf goed vindt. Een hele duidelijke route heb ik nog niet uitgestippeld, maar het lijstje bands dat ik niet wil missen is toch weer belachelijk lang. Gelukkig zijn er ook genoeg optredens die ik graag wil missen om alles beloopbaar te houden. Ondanks het feit dat er in het blokkenschema als vanouds goed is gewaakt voor het tegelijk inplannen van vergelijkbare acts zullen er toch weer veel keuzes gemaakt moeten worden. De keuzes waar ik nu al mee worstel heb ik in dit voorpret-stukje voor u samengevat.

De beste truc van de Qemists is gebleven op dit tweede album, en is bovendien nog redelijk uniek: veel andere drum'n'bass met vrouwelijke vocalen heb ik de afgelopen anderhalf jaar niet gehoord. "Life's too short" en "Hurt less" zijn daarvan typische voorbeeldtracks, en met "Fading Halo" staat er ook een merkwaardige Candi Staton-achtige typische laatste-pianoplaat-om-te-draaien-op-een-avond op het album. Persoonlijk zet ik echter liever het verpulverende "Take it back" (met Enter Shikari) op, of het fluitend loeizware "Apocalypse" (met de frontman van The Automatic). Of "Dirty Words". En tja, dan heb je toch al zes goede nummers van de negen, toegankelijker ook dan op de eerste plaat, ook al neigen ze soms wat meer naar dubstep en zijn de beats wat creatiever. Het blijft commerciële hap-slik-weg-dansmuziek, kwalitatief bezien, het Zuid-Engelse drietal verhoereert zich de hele plaat lang alsof ze David Guetta heten, maar het levert op deze tweede plaat een toegankelijker resultaat op dan bij hun debuut Join the Q. En ach, waarom zou je niet proberen te scoren? Zulke 'makkelijke' nummers hebben Pendulum er ook niet bepaald van weerhouden om een favoriet te worden op zowel menige dansvloer, als in de autoradio van ons autobusje terwijl we naar Wacken Open Air reden twee weken terug. Wie nog eens agressieve energiebommen zoekt...

De vrouwen in mijn cd-collectie zijn grofweg in twee helften op te delen. Of ze zijn Scandinavisch (en vaak lief), of ze zijn grillig en onberekenbaar. De pronkstukken combineren logischerwijs die twee zaken. Jesca Hoop is dan wel niet Scandinavisch, maar ze combineert grillig en onberekenbaar wel verdomd goed met lief. Ik houd daar wel van. En ik niet alleen. Ik keek er van op dat ze zowel in het voorprogramma gestaan had van Elbow en Andrew Bird als van Mark Knopfler. Dat kon ik niet echt met elkaar rijmen. Net zoals ik haar niet gelijk als een nanny zou zien. Toch was ze een tijdje het kindermeisje van Tom Waits en Kathleen Brennan. Maar wie haar op het podium aan het werk gezien heeft met haar rare houding en rare praatjes tussen de nummers, zal mijn verbazing over dat nanny-schap begrijpen. Waits is ook zo'n beetje haar mentor en Elbow's Guy Garvey ook een groot fan. Op haar tweede cd Hunting My Dress kun je hem ook terughoren in het wonderschone "Murder Of Birds" waar hij de tweede stem doet. De tekst en het lichtvoetige van de song stroken ook hier niet met elkaar. Dat heeft ze vaker op Hunting My Dress. Soms doet Hoop me duidelijk aan PJ Harvey denken, maar d'r lichtere zijde gaat de Scandinavische kant op, af en toe fröbelt ze ook als My Brightest Diamond. Hunting My Dress wordt hierdoor nooit een eentonige singer-songwriter plaat, waardoor je van een bijna klassieke akoestische folksong als "The Kingdom" extra geniet. Gezien haar grilligheid zou ik niet durven voorspellen hoe haar optreden op Lowlands uit zal pakken. Wat ik wel weet is dat áls ik een kaart gehad had, ik zaterdag om 13:00 in de Lima zou staan.

Hoe kan een jonkie als John McCauley, een suburban-kid uit Rhode Island, op de proppen komen met doorleefde folk, country en singer-songwriterrock? Zelfreflectie mijnheer, zelfreflectie. Iets waarover veel muzikanten niet beschikken. Dear Tick blijft trouw aan een megagrote traditie van Amerikaanse folk, maar schuwt knipogen naar populaire uitlopers zoals Wilco, Folk Implosion, Social Distortion en Giant Sand/Calexico niet. In tegenstelling tot The Black Dirt Sessions mag het op Born On Flag Day er qua decibellen op los gaan. Deer Tick experimenteert met genres, met instrumenten en met arrangementen. Voor het eerst laat de band met deze cd horen dat Americana, Westcoast-folk en Newyorkse singer-songwriters meer met elkaar gemeen hebben dan altijd werd gedacht. Je moet er even voor zitten, maar de songs op deze cd bewijzen met de minuut mooier en mooier te worden. Als klap op de vuurpijl krijg je er nog de melige bluegrassklassieker "Goodnight Irene’’ vertolkt door Gussie Lord Davis, Leadbelly, The Weavers, Frank Sinatra, The Tanner Sisters, Ernest Tubb, Raffi, The Kingston Trio, John Sebastian, James Booker, Dr. John, Meat Puppets, Kelly Joe Phelps, Tom Waits en The Blues Preachers bij. Geen slecht rijtje voor Deer Tick.

Dan is het alweer zaterdag en Everything Everything komt het podium op in de Spiegeltent. Vorige keer dat ik ze zag vond ik muzikaal ontbreken aan het immer ontastbare en onmeetbare "het", maar vandaag is dat niet zo: de jonge Engelse indierockers hebben er zin in en er wordt hard tekeergegaan. Keyboard en gitaar worden gehanteerd alsof dit het laatste optreden ooit zal zijn, en van de dansende mensen voor mij en mijzelf gutst het zweet.

In deze omstandigheden is het bijna prettig om de tent te verlaten, maar eenmaal buiten is het onder de strak blauwe lucht en 25 graden alsof je een koelkast inloopt. Heerlijk! Terwijl ik onderweg ben naar de main stage liggen overal mensen in de zon te luieren en van fijne Haldernsfeer te genieten, en daar is Fanfarlo al die vanaf de Hauptbühne hier hun eigen bijdrage aan komt leveren. Op de Record Store Day NL-cd-freebie staan ze ook met "How To Wait For A Very Long Time", en dat nummer komt ook voorbij, heerlijke plaat! Hoewel het nog betrekkelijk vroeg is wordt er al flink gedanst en geklapt: het veld staat goed vol en de aandacht voor de lieve liedjes van Fanfarlo is groot.

Het hoeft niet per se dat een label een eigen gezicht heeft, maar het is waarschijnlijk wel handig om publiek aan je te binden. Was Excelsior Recordings aanvankelijk nog wel herkenbaar aan hun gitaarpop, inmiddels is dat een stuk moeilijker geworden. De genres en daarmee het publiek zijn veel breder geworden. De Marokkaanse Fathia Bazia, woonachtig in het Brabantse Asten, brengt met haar band onder de naam Lella Fathia het album Anybody dat een nieuw genre voor dit label aanboort. Volgens mij had Excelsior tenminste nog geen vertegenwoordiger in de jazzy singer-songwriterhoek. Anybody bevat tien liedjes die grotendeels in het Engels, maar ook in het Arabisch-Marokkaans gezongen worden. Lella Fathia brengt muziek die volgens mij het best te genieten is met een lekker glas wijn voor je, waarbij je weg kunt dromen. En dat bedoel ik niet vervelend. Ik zie haar nog niet akoestisch verschijnen op de lawaaipodia in het plaatselijke clubcircuit. Maar misschien zit ik ernaast, en weet ze op het podium een overtuigende show neer te zetten waar iedereen stil van wordt. Grappig is haar bijna niet te herkennen cover van "Late Night" van mijn held Syd Barrett die ze moeiteloos de hare maakt. En dat geldt ook voor PJ Harveys "Rid Of Me". Verder zijn het eigen nummers. Lella Fathia is in ieder geval een nieuwe, jonge verschijning aan het popfront naar wie ik benieuwd ben hoe het verder gaat met haar en haar band.

Storm
Jesca Hoop - Hunting My Dress

Ewie
The Coral - Butterfly House

Ludo
Windsor For The Derby - Against Love

Gr.R.
Dead Confederate - Wrecking Ball

Ramon
Arcade Fire - The Suburbs

Prikkie
 John Norum - Play Yard Blues

Blizzard
Parckpop, Ilpendam

DubbelMono
Dylan LeBlanc - Paupers Field

Campking
Marlene Kuntz - Festa Mesta

Stiekem staat er al jaren een Nederlandse band onder contract bij het Italiaanse label Frontiers: Terra Nova. Hun eersteling op dat label, Escape, vond ik niet zo geslaagd. De verzamelaar Best Of +5 liet echter horen dat de heren meer in hun mars hadden. Met Come Alive hebben ze een nieuwe (studio-)cd en die is inderdaad een stuk beter uitgevallen. Begrijp me niet verkeerd: AOR is een van de meest conservatieve muzieksoorten van het moment en Terra Nova gaat ook geen schok teweegbrengen. Binnen wat ik maar even de formule-AOR zal noemen, is Come Alive echter net even een slag beter dan het meeste wat labels als Frontiers en AOR Heaven de markt opknikkeren. Terra Nova is nog steeds Journey en Robby Valentine wat de klok slaat. Ten opzichte van die laatste is Terra Nova overigens wel minder uitbundig en over-the-top en de zang is minder een acquired taste - ik kan me voorstellen dat dat voor sommigen als een verbetering klinkt. Zoals gezegd is het formule-AOR, dus er zijn geen lang uitgesponnen songs te horen, het blijft allemaal braaf rond de vier á, vijf minuten. Dat neemt niet weg dat dit een cd is die van begin tot eind lekker blijft om naar te luisteren en dat er dat er bovendien een stel songs bovenuit steekt. Holy Grail is bijvoorbeeld een lekker vlotte rocker met een uitstekende hook, net als Under Pressure, dat begint met een fraai intro met alleen zang en piano. Je hoort een goed op elkaar ingespeelde band, die met een uitstekende productie en bovengemiddelde zang weet te voorkomen dat ze te netjes binnen de lijntjes blijven kleuren. Voor AOR-begrippen, in elk geval. Ach, laat ik het ook maar zeggen, ook al zal het tegen het zere been van allerlei indie-mensjes zijn: Terra Nova is een band waar we trots op kunnen zijn. Zo!

De eerste tonen van opener "When We Were Hookers" wierp me in ene ruim twintig jaar terug. De jaren dat Soundgarden nog niet in de eredivisie van de grunge stond, maar logge en vettige gitaarherrie maakte. De jaren dat Nirvana Bleach net uitbracht en The Jesus Lizard furore maakte. Na die eerste maten laat Kapitan Korsakov horen dat voor hen die tijd niet is stil blijven staan. Uitstapjes richting industrial ("Sylvie") en noise ("*** Me") geven het karakter aan, overstuurde herrie de atmosfeer. Het heeft even geduurd voor Kapitan Korsakov deze plaat opnam, want de band bestaat al een paar jaar. Blijkbaar moest er eerst een geoliede podiumpresentatie neergezet worden om een album te maken dat qua intensiteit een live-ervaring kon evenaren. Voor het grootste deel is ze dat gelukt ook. Toch is het geen album dat ik nog vaak in zijn geheel zal draaien. Want de eerste negen nummers klokken samen zo’n dertig minuten, maar de tiende en afsluitende track "Sheep Dip" zorgt dat Well Hunger ruim over de vijfenzeventig minuten uitkomt. Op het podium zal zo’n bijna jam-achtige afsluiting prima overkomen (hoewel: een half uurtje compacte liedjes spelen en dan nog eens een half uur jammen?), maar het maakt de plaat nodeloos lang.

Ruim op tijd ben ik in de Spiegeltent aanwezig voor mijn muze van het moment (geen angst, ik verslijt muzes erg snel) Wendy McNeill. Met een stralende lach en groet komt ze alleen op, om middels een voetpedaal haar eigen stem te samplen en als backing in te zetten. Heb ik volgens mij KT Tunstall ook eens zien doen bij een Later with Jools Holland-uitzending en ik vind het een zeer geslaagd idee. Zo'n ding heet een loop pedal trouwens, leer ik van het internet. Medeartiesten worden op het podium toegevoegd en dieper inzicht in wat Ms McNeill drijft wordt gegeven. Het dichtstbij qua geluid komt ze volgens mijn ingebakken vergelijkingsmachine met een boosaardige zus van Alela Diane. Boosaardig is misschien niet het goede woord. Ik vind het in ieder geval een prachtig begin van de vrijdag te Haldern, en als "Such a Common Bird" voorbijkomt, neem ik me voor het eerst dit festival voor om van deze dame een cd te bemachtigen.

Baskerville bestaat uit het producersduo Thijs van der Klugt en Bart Possemis. Na de Reloaded EP die vorig jaar verscheen is er nu een volledig album uit van de Haarlemmers, dat officieel komende vrijdag verschijnt, op de dag dat ze op Lowlands staan. Op Disco Biscuits zijn vocale bijdragen te horen van stadgenoten van Heist, Gotcha!, The Sheer en zelfs voormalig Krezipje Jacqueline Govaert is van de partij. Op de geweldige opener "Pushing Around" heeft Van der Klugt zijn Heist-bandgenoot Alex Krottje gevraagd de zang te verzorgen en het is te hopen dat Heist voor hun nieuwe album iets van deze stijl overneemt, want de beukende electro met Krottjes rauwe stem is een perfecte combinatie. Ook Bart van Liemt van The Sheer lijkt door Baskerville te zijn uitgedaagd extra smerig te klinken, wat hem vooral op "Devil's Town" erg goed lukt. De nummers met E1Ten van Gotcha! vind ik persoonlijk ietsje minder, zijn overdreven uitspraak en vaak vervormde stem is gewoon too much. Het nummer "Stick Together" met Jacqueline Govaert is wel heel geslaagd en valt op tussen al het elektronische geweld omdat het minder in-your-face is en een duidelijkere melodielijn heeft dan de rest van het album. Mede door alle gastmuzikanten is het een zeer gevarieerd album geworden waar veel, heel veel gebeurt. En een ding is duidelijk: de beste beats komen dit jaar echt wel uit de Spaarnestad!

Het is rap gegaan. Eind 2008 hoorde ik een fijn plaatje, The 59' Sound en moest ik toevallig naar De Melkweg. Ik kocht vast twee kaartjes en toen er een maand of later meer mensen mee wilden was de kleine zaal van De Melkweg uitverkocht. En de grote zaal kon de The Gaslight Anthem ook wel vol krijgen. Ze waren ook plotseling ook overal, want de band heeft een bewonderenswaardige werkethiek. Ze touren zich namelijk helemaal gek, zijn overal, ik zag ze twee keer in 2009 en dat gaat me in 2010 ook lukken. En dan hebben ze in de tussentijd ook nog een nieuwe plaat opgenomen! American Slang is een logisch vervolg op The 59' Sound, al schuift de band weer iets meer op richting Springsteen en verdwijnt de punk weer ietsjes uit de muziek. Is dat erg? Neuh, met nummers op zo'n niveau niet en je kunt niet altijd boos blijven immers...

Wie vooralsnog wel boos blijven zijn de punkerds van Against Me! Ook niet vies van een potje hard werken, al hebben ze nog niet de werkethiek van The Gaslight Anthem, maar toeren kunnen ze. Against Me! heeft het momentum nog niet mee en dat is jammer. Al kunnen ze wellicht met White Crosses een eerste stap maken. Want Against Me! gaat een beetje de Gaslight Anthem-route op, al blijven ze meer in de hoek van de punk hangen. Maar het liedje prevaleert, er wordt her en der wat soul toegevoegd maar de koortjes blijven gelukkig. En daar word ik blij van! "Sell-outs" zal wellicht een oude punk nog roepen, maar "so what" antwoord ik dan. Want op White Crosses staan meer goede nummers dan op alle Green Day-platen bij elkaar en Against Me! blijft wel ageren tegen dat wat zij als misstanden beschouwen. Mocht u op Lowlands bij The National - life sucks als je een brede smaak hebt - de tent niet in kunnen, surf dan even over naar de Charlie en laat u overrompelen. Against Me! verdient het!

Helaas moest ik constateren dat er in de afleveringen in het afgelopen seizoen van Later with Jools Holland weinig bijzonders te ontdekken viel. Met uitzondering van de voor mij tot dan toe onbekende Amerikaanse zangeres Lissie (Maurus) die mij met de prachtige gospel-ballad "Oh Mississippi" het volume even flink in de plus deed bijstellen. De uit Illinois afkomstige countryfolk-singer/songwriter is gezegend met een fijne korrel op haar met weemoed en verlangen doordrenkte stem. Jammer genoeg is daar op zeker de helft van haar debuutalbum Catching a Tiger door een aantal overijverige producers zo weinig van terug te horen. In die ongevaarlijke middle-of-the-road-nummers is deze potentiële tijger inderdaad gevangen, getemd en tot een aaibaar katje gereduceerd. Denk aan het soort radiovriendelijke snelwegpop waar bijvoorbeeld Sheryl Crow zich ook nooit een buil aan heeft gevallen. Niet slecht, maar als je in de nummers waar haar stem wel de ruimte krijgt hoort waar deze blonde dame van 28 toe in staat is, weet je dat er meer ingezeten had. Het eerdergenoemde "Oh Mississippi", het zwierige "Bully", het heerlijke "Little Lovin'" en het wonderschone "Everywhere I Go" zijn bijvoorbeeld stuk voor stuk juweeltjes die fonkelen in de zomerzon als dauwdruppels op het versgemaaide gras. Zo nu en dan roept Lissie op een prettige manier associaties op naar Stevie Nicks in haar betere dagen. Het zijn die geslaagde momenten die ervoor zorgen dat Catching a Tiger alsnog aan de goede kant van de streep belandt. Maar laten we voor de toekomst alvast de deur van die kooi op een kier zetten.

Post-Nothing van Japandroids was voor mij een van de grootste verrassingen van 2009. Bij een enkeling prijkte dit album ergens in het eindlijstje, maar helaas was het debuut van dit duo uit Vancouver velen ontgaan. De ongecompliceerde noiserock, de meebrulliederen voor de oudere jeugd over de verloren onschuld en het verlangen naar 'gewoon meisjes jagen in de zon met het strandzand tussen de tenen' is echter niet gebonden aan 2009 en verovert dit jaar alsnog vele harten. Tijd dus om de twee ep’s die aan Post-Nothing vooraf gingen opnieuw uit te brengen. No Singles is daarmee een heerlijk document waar in de groei en de potentie van de band naar het debuut toe te horen is. Rechttoe rechtaan noiserock met een grote punk middelvinger naar conformisme ontstaan in het "afgesloten" Vancouver. Hadden deze twee in Engeland gezeten, dan was hun eerste ep het snoepje van de maand geweest van de NME, had Japandroids zalen plat gespeeld met vijf nummers, was er de druk te presteren, waren ze mogelijk getekend bij een te groot label en hadden ze wellicht een eigen modelijn gehad. Of het dan ooit tot Post-Nothing was gekomen is maar de vraag. Maar gelukkig heeft Japandroids de tijd gehad om te rijpen met deze twee gruizige, soms iets te simpele ep’s. Met als een van de hoogtepunten de machtige cover van Mclusky’s "To Hell With Good Intentions" waarin Japandroids precies past: 'My band is better than your band / We've got more songs than a song convention / Sing it!' Als goede punk rammelt het aan alle kanten, maar meezingen zul je.

Sing High, Sing Low, het tweede album van The Pedro Delgados, is al een paar maanden uit - ergens in april belandde de cd op mijn bureau -, maar het duurde tot deze week voor ik er serieus aandacht aan ging besteden. Zo had ik de punky bluegrass van Reverend Peyton’s Big Damn Band nodig om mij eraan te herinneren dat er in Nederland ook een band rondliep die op dezelfde energieke manier hun lekker ouderwetse liedjes spelen. Het grote verschil zit 'm bij een oppervlakkige blik in het schijnbare soortelijk gewicht: The Pedro Delgados begon als een soort zijproject van leden van verschillende Amsterdamse bands en dus is het lastig om meer dan een lollig, maar tijdelijk bandje te zien. Toch zijn ze dat wel waard. De energie waarmee ze hun bluegrass-songs het publiek in slingeren en de podiumervaring die de leden zo langzamerhand hebben opgebouwd maakt dat we de humor en lol wel degelijk serieus moeten nemen. En getuige de veertien liedjes (drie originele en een cover: Jimmy Rodgers' "Mulskinner Blues") doen ze dat zelf ook. Live is het een groot feest. Op plaat lukt dat weliswaar nog niet, maar ze zijn een eind op weg. De klassieke val - elke track in hetzelfde tempo - wordt vakkundig vermeden, de overdaad aan snaarinstrumenten kundig in toom gehouden en aan de nummers is duidelijk veel vakmanschap gewijd.

Muziek kun je in mijn beleving op drie manieren maken. Ten eerste met de portemonnee in de hand. Het doel is puur om geld te verdienen. Vaak is dit feitelijk te onderbouwen en heet commercie. Ten tweede kun je muziek maken vanuit je ballen, oftewel vanuit een oergevoel dat het gemaakt moet worden zonder zelfs het instrumentarium optimaal te beheersen. Ten derde is musiceren vanuit je hoofd. Je weet zoveel over muziek en kunt dit vormgeven dat je een stapje hoger kunt zetten en proberen er een nieuwe draai aan te geven. Dit kan uitpakken als kil en afstandelijk, maar ook afdalen naar het oergevoel. Emanuel heet voluit Emanuel Ayvas, komt uit New York en is in eerste instantie iemand van de categorie, muziek vanuit je hoofd maken. Om al zijn ideeën vorm te geven nam hij in totaal elf musici in de arm en nam hij Listen op. Listen is een album dat alle kanten opgaat. Het is een verzameling van folk, indie, rock, orkestrale klassieke muziek, dance, jazz en zo kan ik nog wel even doorgaan. De totaallengte is bijna zeventig minuten! Ik zeg er eerlijk bij dat ik even de tijd moest nemen voor dit album. In eerste instantie vond ik het wat saai, maar als ik al die goede ideeën en uitwerkingen tot mij neem, met de volumeknop op tien, dan krijgt dit album ballen. En dat gevoel, daar doe ik het voor. Op het podium schijnt het aantal muzikanten overigens wel eens richting de dertig te gaan. Check it out, als ze in het najaar in ons land zijn, zou ik zeggen.

Om zo’n 27 jaar na de introductie van de compact disc een album te laten beginnen met de geluiden die je hoort als je een plaat opzet is bijzonder achterhaald, juist nu de cd op haar laatste beentjes loopt en het vinyl een mooie comeback beleeft. Dat gezegd hebbende moet ik bekennen dat ik de internethype rond The Morning Benders uit het hippie-esque studentenstadje Berkeley wel begin te begrijpen. Hun melodieuze indiepop met rijke instrumentatie (die marimba op "Cold War"!), slimme melodietjes en fijne zang is namelijk van bijzonder hoog niveau. Niet voor niets speelden ze al in het voorprogramma van soortgenoten als Grizzly Bear en Yeasayer. Net als op hun debuut uit 2008 is de invloed van Phil Spectors Wall of Sound weer duidelijk aanwezig. Volgens de band zelf kwam de inspiratie voor dit tweede album echter uit een heel ander vat, met artiesten als R. Kelly, My Bloody Valentine, Blur en Kate Bush. Echo’s van ontelbare andere indiebandjes maar ook van de groten uit de sixties klinken door in de prettige songs van Big Echo. Vooral de single "Excuses" en het onbetwiste hoogtepunt "Stitches" laten horen dat The Morning Benders inderdaad een paar stappen voorlopen op de vele, vele stijlgenoten.

Voor mijn gevoel is het niet zo lang geleden dat ik naar Haldern Pop ben geweest. Waaat? Is het al een jaar geleden? Maar dan is het weer tijd voor Haldern Pop! Geweldig! Met dit loopje in mijn hoofd trippel ik al een tijdje door mijn woning. De stemming zit er goed in, mag je wel zeggen. Als mijn laptop het nou ook nog eens zou doen, dan zou ik wel aan een voorpretstukje kunnen komen. Een paniekerige her-installatie later en....

Dit jaar komen er, tot mijn lichte verrassing, een hoop artiesten op Haldern die ik al ken. Dit is niet iets vervelends, maar dat betekent wel dat ik me in deze voorpret probeer te focussen (moeilijk voor mij soms hoor...zeggen ze) op dingen dat ik niet weet, want van de dingen die ik wel ken heb ik al behoorlijke voorpret!

Gevierendeeld, zeggen we dan. Nou, dan moet de essentie van Pulled Apart By Horses uit Leeds wel verdomd energiek wezen. Dat klopt. Deze Engelsen zijn al afgedaan als Jesus Lizard-kloon, als Refused-alternatief, als The Icarus Line-rip off, als Gallows-sparringpartner en als Glassjaw-broertje. Hardcore kan nog steeds alle kanten op. Pulled Apart By Horses is de trede omhoog die Electric Six had moeten nemen. Onversneden rock-, hardcore- en metalinvloeden met over-the-top-refreintjes, kopstemmen en boertige riffs. Is dat nieuw of innovatief? Nee, bepaald niet. Pulled Apart By Horses slaagt er echter als een van de weinigen in, om een tomeloze inzet en energie van het podium, op plaat te krijgen. Ere wie ere toekomt. David Yow op plaat was toch van een heel ander kaliber dan de voorman van Jesus Lizard op het podium. Pulled Apart By Horses is simpelweg een geluiddadige cd.

Bijzonder sympathieke jongen, die James Cook van Delphic. Hij neemt alle tijd voor een gesprek in een rumoerige kleedkamer van Paradiso, waar hij samen met bandleden Matt Cocksedge en Richard Boardman de tijd tussen soundcheck en optreden probeert door te komen. Ik vraag of ze misschien nog in de tourbus naar de Brit Awards van de voorgaande avond hebben gekeken. Cook: 'Ben je gek? Die Londense showbizz hypeflauwekul vinden we echt verschrikkelijk!'

Toch werd ook Delphic door de Britse muziekpers als een van de beloftes van 2010 de lucht in gehypet en massaal als "de nieuwe New Order" bestempeld. 'Een wel erg voor de hand liggende vergelijking' volgens Cook. 'Als je gitaren met elektronica combineert en dan ook nog eens uit Manchester komt, is de link snel gelegd. Zelf zien we het eigenlijk niet zo. Bovendien kom ik zelf niet eens uit Manchester!'

Storm
Porcupine Tree - Anesthesize

Ewie
The Coral - Butterfly House

Ludo
The Roots - How I Got Over

Gr.R.
Pearl Jam - 07-04-2010, Werchter Belgium

Prikkie
Venice - Electric-Live & Amplified

DubbelMono
Beach House - Teen Dream

Campking
Japandroids - Post-Nothing, No Singles en de twee nieuwste singles... 

André
Lissie - Catching A Tiger

De vrolijkheid schreeuwt me al tegemoet van de hoes. Een collage van kleurige lippen, verfspatten, een verdwaalde leeuw en kat, en de jonge zangeres zelf met een grote rode dobbelsteen in haar hand. Het heeft vast allemaal een betekenis, maar de buitenkant van het debuut van de Britse Eliza Doolittle geeft sowieso een lekker lichtvoetige indruk. Zo ook de eerste klanken van opener "Money Box". Het nummer is een soort Lily Allen Light met de bijzonder positieve boodschap dat geld helemaal niet belangrijk is als je lekker thuis met je partner Monopoly kunt spelen. Niks op af te dingen natuurlijk. Doolittle heeft een prettige, zacht-hese stem en de nummers op haar album zijn van een heerlijk niets-aan-de-hand niveau. De tracks huppelen lekker in elkaar over en het hoogtepunt is toch wel de tweede single "Pack Up" die de laatste weken niet meer van de radio af te slaan is geweest. Typisch gevalletje geslaagde zomerhit. De meeste nummers balanceren tussen de springerigheid van Lily Allen en de soul van Amy Winehouse, met als constante factor Doolittle's heerlijke stem. Een ideale cd voor meisjes die K3 al een tijdje ontgroeid zijn maar Amy nog net wat te weird vinden. En voor verzuurde indieliefhebbers die zo nu en dan ook wel eens wat opbeurends willen horen. En zien.

De klacht dat de karige instrumentatie en het steeds terugkerende lome tempo (tja, je heet Beach House of je heet het niet) op de eerste twee platen van Beach House soms tot verveling leidde, begrijp ik wel. En ik heb zo'n idee dat het Amerikaans-Franse duo Alex Scally en Victoria LeGrand dat zelf ook wel begrijpen. Want hun eerste CD voor SubPop klinkt als een nieuwe stap in hun ontwikkeling. Weliswaar is de grondtoon - dromerige, lofi-achtige popliedjes met toetsen en slidegitaar als hoofdinstrumenten - gebleven, toch hebben ze geprobeerd nieuwe wegen in te slaan. De donkere stem van Victoria LeGrand die onvermijdelijk aan Nico Päffgen doet denken (maar dan uiteraard met een Franse in plaats van Duitse achtergrond) bepaalt voor een groot deel het geluid en kan je nog steeds tegenstaan, maar de kwaliteit van de liedjes is zoveel verbeterd. Er wordt volop gebruik gemaakt van dynamiek en de muziek lijkt wel opgebouwd uit laagjes die aangebracht worden op een schilderij: een streek toetsen, voorzichtige gitaarlicks, een spaarzame drumbeat en de melancholieke zang van Mme. LeGrand. Het trage tempo wordt zowaar afgewisseld met wat snellere nummers en in "Norway" wordt de handrem er zelfs helemaal van afgehaald. Zo wordt Teen Dream onverwacht een van de leukere plaatjes van deze zomer. Overigens is er een special editie gemaakt van Teen Dream waarbij verschillende regisseurs clips gemaakt hebben bij de liedjes van deze plaat.

The Other laat bij het vierde album weinig twijfel bestaan over hun fascinatie. Een spooky hoesafbeelding, compleet met kogelgat en bloedsporen, poëziefragmenten van Edgar Allen Poe en H.P. Lovecraft, titels als "Back To The Cemetery", "Transsylvania" en "Howling At The Moon". Deze Duitsers hebben een fascinatie voor horror en niet zo´n beetje ook. "New Blood", het intro, is een fraai soundtrackachtige instrumentale track, maar die is niet representatief voor de rest van de plaat. Dat is namelijk zuivere punkrock. Wel uitstekende punkrock, dat moet gezegd worden. De songs zijn niet te lang uitgesponnen, waardoor de spanningsboog intact blijft, de riffs en hooks zijn dik voor elkaar en de productie is in your face maar niet dichtgesmeerd. Ooit begonnen ze als Misfits-coverband en dat hoor je wel, zij het dat de productie wat netter is. Ook de koningen van de pretpunk, The Offspring, hoor je met enige regelmaat terug. Veertien tracks lang - eenmaal in het Duits, "Hier Kommt Die Dunkelheit" - weten ze de vaart erin te houden zonder dat je als luisteraar buiten adem raakt. The Other is er, zonder concessies te doen, in geslaagd een horrorpunkplaat te maken die ook buiten de genrefanaten aansluiting kan vinden. Tijd voor een feestje op de begraafplaats, jongens!

'Aaa, dee haa dee, dee aa', als je niet goed oplet dan lijkt de Braziliaanse New Yorker multi-instrumentalist Vinicius Cantuaria in het refrein van opener "Paia Grande" de druktemakers-stoornis te bezingen. En als deze man en zijn muziek érgens niets van weg hebben. Samba Carioca is luchtig gevuld met negen gevoelvolle laidback bossa nova-liedjes, die voorbij vliegen als een fris lentebriesje. Niks samba dus, mijns inziens, maar goed, al die wereldmuziek-genres liggen in elkaars verlengde, nietwaar? Cantuaria is een veteraan in het genre én een klasbak pur sang, dus wat het waarschijnlijk een fluitje van een cent om een topcast aan muzikanten te verzamelen. Onder hen producer Arto Lindsay, pianist op leeftijd Marcos Valle en gitarist Bill Frisell, die zich bescheiden opstelt en slechts met warme tonen aan deze aquarellen mee schildert. Meer nog dan de gitaar vormt de door drie verschillende muzikanten bespeelde piano de hoofdmoot van het album. De kabbelende ritmes worden opgeluisterd met tal van jazzy toetsen-improvisaties, die bij vlagen zelfs aan Bill Evans doen denken. Luister maar eens naar "Fugio" of "Berlin" of de eerdergenoemde openingstrack. Hier geldt wat mij betreft hoe minimalistischer hoe beter. Wat omgekeerde gitaartonen, die door het geluidsbeeld zweven, een echo van een ritme en dan maar pingelen. Tijdloze muziek.

'From the hands of Christ to the heads of the Daily Mail, I'll see you all, and I'll raise you'

Je laatste reguliere cd is van 2008, al was er na die tijd nog de b-kantjes compilatie. Zelfs voor een band die een geduchte livereputatie heeft, wordt het dan toch tijd dat je de studio in gaat. Echter, met die studio heb je nogal ruzie. Na de briljante eerste, Natural History, heb je, in de studio, nooit dat niveau meer gehaald. Dus je vraagt die knakkert, een ouwe vriend, die je eerste plaat produceerde, maar weer eens, om te kijken of je de magie weer terug kunt brengen. Laat nou die kerel, Guy Garvey, in de tussentijd met zijn bandje Elbow wél de stap gemaakt hebben die bij jou maar niet wil lukken. Nu had Elbow natuurlijk nooit het potsierlijke label 'New Acoustic Movement' op zich geplakt. Daar wordt het ineens een ander verhaal van. Want een beetje platenmaatschappij melkt die naam onmiddellijk uit en dat genereert de nodige publiciteit. Wellicht dat ik daarom nu ineens meer hoor over I Am Kloot dan de afgelopen vijf jaar bij elkaar. Is niet erg, is helemaal niet erg. Want wat mij betreft verdient I Am Kloot dat stapje extra. Want hoewel het op de plaat er niet altijd even goed uitkomt, hoor je op het podium dat er kwaliteit gebracht wordt. Op Sky at Night is dat wederom niet anders. Al is de koers ietwat verlegd. Naast het liedje, is er dit keer extra gelet op de invulling. Er zijn hier en daar wat blikken strijkers opengetrokken, er wordt niet gekeken op een arrangementje meer of minder. En het tempo is wat gezakt zo hier en daar. Dat zal ongetwijfeld ook de invloed zijn van Guy Garvey. Het voordeel is wel dat ze nu eindelijk loskomen van dat 'new acoustic movement'-stickertje. Wat gebleven is, is in ieder geval de prachtige stem van John Bramwell. En live zal het allemaal wel weer fenomenaal zijn. Maar dat gaat u op Lowlands missen dit jaar. I Am Kloot staat namelijk zo oneigenlijk vroeg op de vrijdag, dat gezien Lowlands bedenkelijke reputatie inzake het toegangsbeheer - twee uur wachten voor de ingang is eerder regel dan uitzondering - waarschijnlijk nog niet op het festivalterrein bent als I Am Kloot begint. Gelukkig komen ze in het najaar nog eens terug. Op een avond, als het donker is…

Ongelofelijk hoe snel een hype kan omslaan in een hetze. In 2007 kon Mathangi "Maya" Arulpragasam (M.I.A. in het kort) met haar tweede album Kala geen kwaad doen in de ogen van critici. Bij mij viel het kwartje destijds absoluut niet. Ik vond haar op Lowlands zelfs een vreselijk aanstellerig type met bovendien een bijzonder onzuivere stem. Niet om aan te horen dat optreden, zelfs het aardige geweersalvohitje "Paper Planes" werd vakkundig om zeep geholpen. Na een breed uitgemeten Twitter-ruzie met een journaliste van de New York Times eerder dit jaar, waarbij M.I.A. zich van haar meest hysterische kant liet kennen, verscheen in juli haar derde album Maya (typografisch geschreven dan). Opvallend genoeg waren de eerste reacties nagenoeg unaniem negatief. Op Twitter vielen de bashers over elkaar heen en ook het oordeel van Pitchfork was keihard: 'It's hard to tell whether /\/\/\Y/\ is half-assed or half-baked.' Volgens mij was het in veel gevallen een hetze die misschien indirect wel het gevolg was van het gedoe rond de persoon M.I.A. Na twee weken lang intensieve beluistering van /\/\/\Y/\, aan de rand van een zwembad in Zuid-Frankrijk, kan ik niet anders concluderen dan dat het album echt geweldig is. Toegegeven, het is een rommeltje en er zit weinig lijn in alle stijlen en invloeden die M.I.A. bij elkaar heeft gegooid op het album, maar sinds wanneer is dat verkeerd? Van de dreigende opener "The Message" tot het Britney Spears-achtige "XXXO", van de lome dub van "It Takes a Muscle" (cover van een nummer van de Nederlandse band Spectral Display uit 1982 trouwens) tot de post-punk van "Born Free", het album vliegt alle kanten op maar vliegt continu recht mijn ziel in. Fuck Kala, hello Maya!

Dik twee jaar terug verraste Fransman Nicolas Chapel met zijn, geheel en al alleen, in elkaar geknutselde progrock-cd Building An Empire die hij uitbracht onder de naam Demians. Dat solitaire knutselen beviel hem volgens mij beter dan de tournee met band die daar op volgde, want zijn nieuwe cd Mute heeft hij weer helemaal in zijn uppie opgenomen. En wederom is het een ijzersterk album geworden, dat wat harder uitgevallen is dan zijn voorganger. De manier waarop Mute start met eerst "Swing Of The Airwaves" en vervolgens "Feel Alive" is geweldig. De eerste klinkt als een onheilspellend onweerswolken waar geen ontkomen aan is. Van links en rechts pakken de logge gitaar- en baspartijen je in, maar tot een wolkbreuk lijkt het maar niet te komen. Slim vlecht Chapel ‘jankende’ post-rockgitaren door de song om het naderende onheil nog wat aan te zetten. Dat je droog blijft mag een wonder heten. Dat lukt in het volgende "Feel Alive" niet. Daar dendert Chapel op Last Crack-achtige wijze imposant en maniakaal over je heen en gaat na het rustige tussenstuk helemaal los. Daar helpt zijn bonkige manier van drummen (je kunt als solo knutselaar natuurlijk niet alles even goed) is hier voor de afwisseling in zijn voordeel. Het is fijn dat je na deze songs even op adem kunt komen in het meer ingetogen en met strijkers gelardeerde "Porcelain" en de in eerste instantie mee pianogeoriënteerde ballad "Black Over Gold". Maar ook hier broeit het. Die continue dreiging zou je naar het einde van Mute toe kunnen gaan ervaren als vermoeiend, ik vind dat Chapel aan de goede kant van de streep blijft. Het pleit voor hem dat hij in zijn eentje probeert de grenzen van de progressive rock op te zoeken. Mute is hierdoor geen eenvoudig te doorgronden album geworden, maar wel eentje die je als luisteraar scherp houdt.

Als je Nederlandstalig repertoire brengt, dan ben je qua taalgebied snel uitgekakt. Ik kan het me voorstellen dat je met je album de boer op gaat naar een lekker warm land met prachtige stranden, terrassen en mensen die nog weten wat genieten is van het echte leven. Je zou wel gek zijn als je niet probeert je liedjes daar aan de man te brengen. Al ken ik niet één Nederlandstalige artiest die hier succes mee heeft gehad. Maar als je nou Spaanstalig bent, dan is de wereldmarkt groot en hoef je niet geforceerd naar andere markten te zoeken. In de lade van mijn cd-speler zit Madrileña van El Hijo. Het is de artiestennaam van de Spanjaard (Madrid) Abel Hernandéz. Hij was ooit zanger van de volgens onze Gr.R aardige post-rockband Migala, mocht je dit iets zeggen. Madrileña is geheel gevuld met Spaanstalige liedjes. De belangrijkste begeleiding voor zijn folk-pop-liedjes is de gitaar. Verder worden er nog wel wat andere instrumenten ingezet, maar erg spannend is dit niet gedaan. Het kabbelt lekker voort, zal ik maar zeggen. El Hijo moet het waarschijnlijk hebben van zijn teksten. Maar waar het over gaat: ik heb geen idee. De promo is verstoken van een tekstboekje, of zelfs een vertaling. Dit maakt voor mij dat ik het nut van het uitbrengen van Madrileña op de Nederlandse markt niet begrijp. Of het moet zijn dat iemand de Spaanse taal behoorlijk beheerst hier op zit te wachten. Geef ons een seintje en wij sturen je deze cd op.

Eerlijk is eerlijk: de grootste verrassing op Hawk is het feit dat Isobel Campbell en Mark Lanegan een derde in hun sublieme samenwerking hebben opgenomen. Willy Mason is de gelukkige, een singer/songwriter uit de club rond Conor Oberst. Zijn achtergrondvocalen zijn prima in orde, maar vormen niet de hoofdmoot van Hawk. Want na de prachtige albums Ballad of the Broken Seas en Sunday At Devil Dirt hebben Campbell en Lanegan in grosso modo dezelfde stijl een nieuwe plaat afgeleverd. Eentje die zeker zo goed gelukt is als hun vorige collaboraties. Hun combinatie van georkestreerde pop, country, folk en lichte jazz is niet uniek, maar wel bijzonder. Uiteraard met dank aan hun beider stemmen: het pastorale van de voormalige Belle & Sebastian-zangeres en de grote-stadsgrom van de voorman van The Screaming Trees. En ja, dan doe je zo je best en mislukt het toch: ik moet Nancy & Lee noemen, want het beste nummer van Hawk is "Come Undone", dat zomaar uitgevoerd hadden kunnen worden door Nancy Sinatra en de betreurde Lee Hazlewood. (Het orgeltje dat hier even opklinkt is werkelijk tranentrekkend.) En dan heb ik nog niet eens de Townes van Zandt-cover "Snake Song" en het Dylaneske "Get Behind Me" genoemd. (Zelfs Captain Beefheart komt nog even om de hoek kijken in de titeltrack.) Maar ook zonder deze niet te vermijden associaties vormen Isobel Campbell en Mark Lanegan op eigen kracht en kunst een groots duo dat een briljante en tijdloze vorm gevonden heeft voor liedjes vol bitterheid, melancholie en droefenis. Prachtig.

Ho nou! The Obsidian Conspiracy begint niet met een majestueus intro of welke vorm van intro dan ook. De titel "The Termination Proclamation" doet anders vermoeden, maar ze zitten vanaf de allereerste seconde in recht-zo-die-gaat-hakmodus. De eerste drie tracks gaat dat bijna continu door. Het is geen DragonForce, maar ondanks alle krachtpatserij die er te horen is, valt vooral het gebrek aan variatie op. Vast fijn als je een avondje wilt headbangen, maar dat is een hobby die niet aan mijn contactlenzen besteed is. Het is continu Queensrÿche en Megadeth in overdrive, waarbij van songopbouw nauwelijks sprake lijkt. Op de technische vaardigheden en de productie is niets aan te merken, maar op de albumopbouw des te meer. De heren lijken steeds op weg naar de snelle en moddervette riffs, zelfs die enkele keer dat ze een beetje gas terugnemen, zoals in "Emptiness Unobstructed". Misschien is dat wel vanwege zanger Warrell Dane, die in de rustige passages bepaald niet in zijn comfort zone lijkt te verkeren. Bij "The Blue Marble And The New Soul", de enige ballad op dit album, lijkt hij maar een beetje wild te gokken met zijn stemgebruik. Ik ben toch van de categorie muziekliefhebbers die in de eerste plaats een goeie opbouw of een sterke hook wil horen, en liefst allebei. Bij Nevermore blijf ik een album lang vergeefs op zoek. Ach, misschien ben ik hier ook gewoon te oud voor.

Eigenlijk had Shannon Stephens misschien wel de mythe rond haar lastig verkrijgbare plaat uit 2000 in takt moeten laten. Ik bedoel: hoe vaak gebeurt het dat een zangeres na een erg positief ontvangen album er voor kiest om alleen maar voor haar gezin te gaan zorgen in plaats van te proberen brood op de plank te krijgen met het maken van muziek. Maar een jaar nadat ze na negen jaar zorg voor haar gezin weer koos voor een openbaar bestaan als muzikante en op de proppen kwam met het prachtige The Breadwinner, verschijnt nu gelukkig toch een heruitgave van haar debuut-cd. Deze nam de zangeres op samen met de bandleden van de band Marzuki waarvan de indie-folk in de jaren 90 een klein beetje furore maakte. Daarin zat naast Matt Haseltine en Jamie Kempkers ook iemand die luisterde naar de naam Sufjan Stevens. Inderdaad dé Sufjan Stevens. De debuut-cd van Stephens kenmerkt zich door mooi klein gehouden folksongs waarbij ze niet per sé de gebaande wegen betreedt, maar ze ook niet ontwijkt. De basis is toch overal wel een vrouw met d’r gitaar. Haar stem is zacht en zoet, maar klinkt soms ook getourmenteerd. Wat dat betreft verbaast het me niet dat Will Oldham een song ("I’ll Be Glad") van Stephens opnam voor zijn album Lie Down In The Light. Die twee sluiten prima op elkaar aan. Net zoals je niet kunt ontkomen aan het noemen van de naam van Nick Drake. Als hij een vrouw geweest was, dan had Drake zo geklonken als Stephens in "So Gentle Your Arms".

Twee keer bezongen Win Butler en Régine Chassagne de onveranderlijke zaken van het leven. Hun eersteling (Funeral) ging over de dood, de tweede (Neon Bible) over levensvragen en geloof. Ook de titel van de derde geeft het thema weg, namelijk de troosteloosheid. De songteksten weerspiegelen dat: allerlei zaken worden niet begrepen, niet geweten en slechts achteraf herinnerd. Voor een plek die omschreven wordt als een schaduwenwijk, een stad zonder kinderen, en een privegevangenis wordt er wel veel nostalgie gehuldigd op The Suburbs. Het is een mooi album geworden met een handvol écht goede songs (vooral aan begin en einde), terug richting het instrumentarium van Funeral maar dan zonder een rockgeluid, met het een-na-laatste nummer wederom als onwaarschijnlijke indiediscohit ("Sprawl II (Mountains beyond mountains)"). Ik kan me goed voorstellen dat hoe vaker je de plaat draait, hoe meer je erin opzuigt. The Suburbs is bovendien echt bedoeld als één lang album om uit te zitten: diverse nummers zijn in tweeën opgeknipt, andere nummers hangen door een aangehouden vioollijntje of drumroffel kunstmatig aan elkaar, en de thematiek doordrenkt alles. Daar zijn twee forse minpunten aan te noemen: het album heeft een paar nummers die de aandacht niet vasthouden (komt meer voor), en bovendien wordt dat thema verschrikkelijk passief uitgewerkt. Toen mijn mp3-speler me per ongeluk middenin de plaat een ander nummer voorschotelde ("Jimme's Song" van Emanuel & the Fear, met de tekst "I don't wanna get a job, I don't wanna do nothing at all"), was de hele betovering gelijk weg. Inderdaad: je kunt niet veel doen aan het verleden, maar wel aan het heden. Als je inspiratie daarvoor enkel uit fouten uit het verleden mag komen, heb je aan The Suburbs daarvoor een perfecte plaat.

Waarom schrap je een programma dat wekelijks tussen de vier- en vijfhonderd duizend luisteraars trekt? Omdat je een lul bent, een andere reden kan ik voor het verdwijnen van Avro’s De Sandwich (zondagochtend 09-12 uur, Radio2) niet bedenken. Wie die lul is, of er misschien meerdere lullen bij die beslissing betrokken waren, ik weet het niet. In ieder geval is de liefhebber van niet-behaagzieke radio het slachtoffer. De Sandwich, gepresenteerd door Jacques Kloters en samengesteld door Angelique Stein, is een dikbelegde zondagmorgenboterham met wereldmuziek, kleinkunst, jazz, singer-songwriters, zuchtmeisjes en De Betere Pop. Een bevlogen programma dat niet bang is voor het verleden (of voor een hit) maar vooral schatten wil laten horen. Er worden artiesten gedraaid die je nergens anders hoort, uit de hele wereld. Deze compilatie-cd laat horen hoe bijzonder zo’n programma is, dat de wonderschone Maya Andrade van de Kaapverdische Eilanden probleemloos naast Frederique Spigt gedraaid kan worden, of Neerlands wereldmuziektrots NO Blues. En dat een Duits zuchtmeisje als Annett Louisan of Dr. John of Shivaree daartussen ook helemaal niet detoneren. Op papier klopt het misschien niet, in de praktijk werkt het wel. De Sandwich wordt al meer dan vijftien jaar uitgezonden maar in september trekt De Lul de stekker eruit. Nou ja, het wordt verplaatst naar Radio5, op een andere dag en korter. Dood- en doodzonde. Voortaan maar wel zelf op zondagochtend plaatjes draaien, bij voorkeur dingen die ik via De Sandwich heb ontdekt. Ook leuk. Wel minder leuk.

Storm
Shannon Stephens - Shannon Stephens

Ewie
Emanuel And The Fear - Listen

Ludo
Danger Mouse & Sparklehorse - Dark Night Of The Soul

Gr.R.
Pogues @ de Melkweg

Prikkie
Haken - Aquarius

DubbelMono
Beach House - Teen Dream

De indie-emorockers te Seattle wijzigen koers op deze vierde CD Omni. Niks geen Dismemberment Plan-pastiche meer! Natuurlijk is en blijft er aandacht voor grootstedelijke rock. Maar, zanger/gitarist Jack Snider evolueert zich tot toegankelijk progrock-medium met gevoel voor funky grooves uit de jaren zeventig. Liefst laat hij de synthesizers en basloopjes werken als op een oude Stevie Wonder-plaat. Voor het eerst steekt Minus The Bear zijn invloeden uit de jazz, hiphop, r&b en 70's funkadelica niet onder stoelen of banken. En toch mis ik een element. Ken je dat? Iets zegt me dat Omni van Minus The Bear beter te omschrijven is. Het is niet louter progrock. Dat zou de band sterk tekort doen. Het is ook een funkplaat. Er schuilt iets lijzigs, iets blanks, iets uit de jaren tachtig, iets hoekigs in dat ik niet terugvind in vergelijkingen bij bijvoorbeeld: Broken Social Scene, Dr. Dog, The New Pornographers of Delta Spirit. Snider heeft zich laten inspireren door Donald Fagen. Met name zijn Nightfly-album behelst het type blanke stadssoul dat als blauwdruk moet hebben gediend. Bovendien is dat soort muziek een perfect bindmiddel tussen indierock, progrock, funk en elektronica. De uitkomst is een opgedirkte Dave Matthews-plaat met aandacht voor melodie en een zeer uitgebreid instrumentarium. Doen ze goed, die jongens van Minus The Bear.

Singer/songwriter Emil Friis mag dan wel Denemarken als geboorteland in zijn paspoort hebben staan, muzikaal gezien stond zijn wieg aan de overkant van de oceaan. Dat laat hij horen op zijn inmiddels derde album, dat hij dan ook The Road to Nashville gedoopt heeft. Een bijzonder divers palet aan roots-georiënteerde genres brengt hij op deze plaat. En mits je tegen zijn nasale, niet altijd even zuivere en soms zelfs ietwat zeurderige stem kunt, heb je ook een overtuigende staalkaart aan rootsmuziek in handen. De titel had misschien beter 'Many roads to Nashville' kunnen zijn. Titeltrack "The Road to Nasvhille" benadert de hoofdstad van de country vanuit de Mexicaanse grensstreek, inclusief mariachi-geluiden, maar opener "I Tried To Tell You Why" klinkt alsof de weg begon vanuit Bob Dylans Minnesota: eenzaam, klagerig en wel heel erg leunend op het stemgeluid van de grote bard. (Overigens is dit nummer wel meteen de ultieme test: als je hier tegen kunt, kun je Friis’ stem op deze hele plaat aan.) Liedjes als "Paper Moon" en "Time Changes Everything" laten tenslotte zien hoe je vanuit de moerassen van Louisiana Nashville kunt bereiken. Emil Friis heeft duidelijk talent, maar behalve zijn stem is er - in elk geval voor mij - nog een drempel te nemen. Hij klinkt wel heel erg erg serieus. Nu kan dat komen doordat Engels niet zijn moedertaal is (hij zou het ongetwijfeld graag willen), maar het gevoel dat hij alles wel heel erg meent, kan ik niet van me afzetten.