Ari Hest is een naam waar ik nog nooit van gehoord had voor ik zijn cd Twelve Mondays in de cd-speler legde. Toch heeft hij de afgelopen jaren al een behoorlijk aantal albums uitgebracht. Die ga ik binnenkort eens opsnorren, want ik vind het jammer dat niemand mij eerder op hem geattendeerd heeft. Wat Hest op Twelve Mondays zijn luisteraars voorschotelt, is namelijk prachtig. Hij heeft een fluweel-bruine stem die me doet denken aan Del Amitri’s Justin Currie. Al klinkt er ook af en toe een vleugje Chris Martin door. Zijn liedjes zijn niet uitbundig, wel subtiel en een tikje weemoedig. Precies de toonzetting waar ik van houd bij een singer-songwriter. Gelukkig zorgt Hest wel voor voldoende afwisseling in de twaalf liedjes op Twelve Mondays die vaker korter dan langer duren dan drie minuten. Waarom zou een mooi liedje ook langer moeten zijn? Hij gaat niet alleen maar navelstaarderig zitten mijmeren en te tokkelen op zijn gitaar en pakt ook met speels gemak een catchy, bijna Jason Falkner-achtig liedje uit de kast met "I’ll Be There". En in "Cranberry Lake" is er volkomen onverwacht een vrouwenstem die de microfoon overneemt en meeloopt met de akoestische gitaarlijnen van Hest. De zang op laten lopen met de gitaar, dat is overigens wel kenmerkend voor veel de songs van Hest. Tijdens "Morning Streets", waarin hij peinzend zingend de straten van Londen in de ochtend doorbanjert, loop je zo als een kind achter de rattenvanger van Hamelen achter hem en zijn akoestische gitaar aan. Dat zouden meer mensen moeten doen, want de aandacht die Hest tot nu toe gekregen heeft in Nederland is veel te schaars.

Neurot Recordings, een van de moederbedrijven van Neurosis, heeft weer wat. USX oftewel U.S. Christmas is hun nieuwste Sombermans Actie. Deze bergjongens uit de Appalachen, het Oostelijk bergmassief dat zich uitstrekt van Newfoundland tot aan de Mississippi-delta hakken geen hout meer en onderhouden duidelijk geen berggeitjes. Deze lumberjacks vermaken zich in de berghut met een pilletje en bergen wiet. Zo is deze vijfde cd een tandje sneller en toegankelijker dan Sleep of Goatsnake. De plaat is echter net zo mistroostig en weemoedig als Scott Kelly in zijn vrolijkste dagen. Zie Run Thick In The Night als het doemdenkende broertje van Monster Magnet’s Spine of God of ons eigenste eerste product van 35007. Beste wapenfeit is in elk geval "Wolf On Anareta", een psychedelische wonderproductie waardoor begin jaren negentig een geheel nieuw subgenre is ontstaan. Maar net zo gemakkelijk draait U.S. Christmas zijn hand niet om voor een potje folk-troubadourisme of kabbelende Dirty Three-melancholiek. Ergens gaat Run Thick In The Night gebukt onder het natuurgeweld van de bergen, de bijbel en de geïsoleerdheid van het bestaan van deze heren. Een vriendin van me is fotografe en zij kan nog steeds niet uitleggen welke indruk je krijgt als je je zes maanden laat ondersneeuwen bij bijvoorbeeld Poker Creek. Die machteloze, vrijwillige detentie komt overduidelijk naar voren op deze cd. Dat is dus heel wat anders als een weekend vastzitten in een Oostenrijkse skihut met de Frogers.

Max Richter houdt het op zijn nieuwste album simpel: er staan dertien nummers op die eigenlijk maar twee titels hebben: "Journey" (1-5) en "Infra" (1-8). Wat muzikaliteit betreft is er ook niet per se bijster veel te beleven, er is de altijd terugkerende piano, er zijn wat strijkers, en we horen tekstsamples en gebliep en gepiep op de achtergrond. Dit gezegd hebbende moet ik bekennen dat ik het album toch gewoon weer een meesterwerkje vind. Waarom dat is? Omdat Richter de meester is van de balans. Hij geeft niets voorrang, alles krijgt zijn eerlijk verdiende plek toebedeeld. En daarom is de piano af en toe een minuutlang niet te horen. Komen de samples hier en daar wat meer naar voren en hebben de strijkers soms de hoofdrol. Richters composities zitten vol gevoel, en of dat nu gehuicheld is of niet kan me eigenlijk niets schelen. Zeker zijn pianostukken maken me verliefd. Zijn overgangen zijn elke keer weer gelikt (en dat bedoel ik inderdaad niet alleen positief). En zijn samples zijn wat aan de eentonige kant. Desalniettemin vertelt Richter met dit album weer een prachtig verhaal dat ik met mijn oren lezen mag en blijven lezen wil. Ik reis met Richter mee. Zo trekken we over heuveltjes en door ondiepe dalen, want nergens spatten de vonken er écht vanaf. Met uitzondering van "Infra 5" dan. Al met al een album voor wie sowieso al van de muziek van Max Richter hield. Niet het album waarmee hij veel mensen zal verrassen. Gewoon heel mooi, maar meer van waar al zoveel van bestaat.

Het trio Autolux uit Los Angeles heeft het fikse aantal jaren tussen hun debuut Future Perfect en Transit Transit gebruikt om eens lekker op de vierkante millimeter te puzzelen. Dit is een album van echte geluidskunstenaars geworden. Of minder pretentieus gezegd, een album waarbij het vooral genieten is van mooi gevonden, of leuk in elkaar geknutselde geluidjes. Een mooi voorbeeld zit al meteen in de titeltrack en opener, waar een koor van trieste gepitchte stemmetjes over de ratelende beat en piano-akkoorden zweven. De band bestrijkt een groot gedeelte van het indie-spectrum, want naast dit soort elektronische nummers, die tot mijn favorieten behoren, zijn er ook liedjes als "Census", met Sonic Youth-achtige akkoorden. Al wordt het dissonante gehalte ook daar als het ware opgeheven door de zachte, ijle stem van Eugene Goreshter en getingel op een xylofoon. "Census" loopt fraai over in "Highchair" en duistere groove, zoals The Xx ze ook speelt. Of "gewoon" een liedje voor Kid A, ook zo'n plaat waar indie-jongens met de computer aan de slag gingen ten slotte. En als de computers eens een dagje niet mee willen werken worden onze vrienden "drunk and sad" en krijg je piano-ballades als "Spots". The Sophtware Slump van Grandaddy in een fris jasje. Heerlijk. Maar om terug te komen op de geluidjes, nog nog wat leuker zijn loops als die van "The Bouncing Wall". Een onbestemd vocoder-geluidje en een kunststukje op zich, niet echt in woorden te vangen. Maar dat deze jongens uw aandacht verdienen is zeker.

Goed gezien. Dat is nieuw. Als je bij een recensie op zo'n logo klikt, kun je vanuit je browser het programma Spotify openen, zodat je het album of de artiest in kwestie meteen legaal, volledig én in de hoogste kwaliteit kunt beluisteren. Da's nog eens wat anders dan de 'File Audio'-links die we al hadden, waarbij we maar zelden blijvend naar het hele album konden linken.

Spotify is een 'streaming' muziekprogramma (waarbij je de muziek dus niet kunt opslaan op je harde schijf). Net als bijv. iTunes moet je het dus apart op je computer installeren, het werkt náást de browser. Pas sinds enkele maanden is Spotify beschikbaar in Nederland; het is de eerste gratis én legale webdienst met een breed aanbod aan muziek. Spotify is gratis, maar bevat wel reclame. Het bedrijf verdient zijn geld met advertenties en betaalde abonnementsvormen, zoals Spotify Premium. Er is slechts één "nadeel": je moet als luisteraar zelf beslissen wat je eigenlijk wil horen. Wij verdienen er niks aan: File Under doet slechts suggesties :-)

Van distributeur Clearspot ben ik wat anders gewend dan wat me bij Shizoey wordt voorgeschoteld. Doorgaans is Clearspotmateriaal op zijn minst retro, niet de crossoverklanken die ik in de eerste nummers krijg voorgeschoteld. Je ziet deze drie Oostenrijkers bij wijze van spreken op z'n Mike Muirs over het podium springen. Even later wordt er flink gas teruggenomen en heb je het idee naar een rauw Britpopbandje te luisteren. Op andere momenten gaat het weer richting stoner. U begrijpt het al: dit is iets teveel een allegaartje om te beklijven. Als je bovendien nog een paar keer kreupel Engels langs hoort komen en de productie niet veel om het lijf blijkt te hebben, is het resultaat een album met een paar uitschieters, maar te weinig om echt te bekoren.

De leden van Fallingice noemen zich Bem, Vice en Fab. Wat enorm 1980! De muziek is echter allesbehalve 1980. Dit Italiaanse trio legt zich toe op een soort Nirvana-schreeuwrock met wat emo-elementen. Zanger/gitarist/songschrijver Vice is als zanger het meest overtuigend wanneer hij zijn schreeuwstem opzet, maar op die momenten gaat het ook in de begeleiding in Nirvanamodus. Dat kan heel aangenaam zijn, maar niet als het in veel gevallen uitpakt als een soort Nirvana op valium. De drums hebben nergens de stuwende kracht die ze bij Dave Grohl hadden, de songs zijn aardig maar hebben niet de bedrieglijke eenvoud van Nevermind of de intensiteit van In Utero. Wat rest is een indiebandje dat aardige songs heeft, die aardig uitvoert en daarmee nul indruk maakt. Helaas.

Ray LaMontagne is een wat zonderlinge man. Woont op een boerderij in de Amerikaanse staat Maine met vrouw en twee kinderen. Niemand weet heel veel van hem en weet bijvoorbeeld wie zijn vrouw is, en of het zijn kinderen zijn. Hij geeft vrijwel nooit interviews. Zijn debuutplaat Trouble (2004) deed een roerig verleden vermoeden. "Hannah" suggereert dat LaMontagne vroeger flink naar de fles greep, en in "Jolene" bezingt LaMontagne de ‘cocaine flame’ in zijn aderen. Op opvolger Til The Sun Turns Black leek hij die demonen al goed de baas, en plaat nummer drie Gossip In The Grain liep zelfs over van liefde voor de medemens en de natuur in het bijzonder. En dat was precies waar het bij LaMontagne’s fans enigszins begon te jeuken. Hij leek ietwat té gelukkig; zijn vroegere demonen hadden hem spannender muziek opgeleverd. Hem vragen doelbewust wat meer ellende op te zoeken zou wat ver gaan, maar verdomme wat zou het weer veel moois opleveren. Nu is er plaat nummer vier: God Willin’ and The Creek Don’t Rise. LaMontagne’s demonen zijn nog altijd niet terug, maar de liedjes zijn ouderwets goed. Voor het eerst is de band waarmee hij toert ook zijn studioband, en dat geeft de plaat een organisch karakter. De productie is luchtig en open, ook in de ruim zes minuten lange albumopener "Repo Man". Het is meteen het felste nummer van de plaat, dat je al stampend en scheurend bij de les houdt. LaMontagne’s hese stem doet het goed op zowel dit soort rockers als slepende ballades, getuige het wonderschone "New York City’s Killing Me". LaMontagne mag zijn demonen dan wel bedwongen hebben, zijn nieuwe plaat is zijn sterkste sinds zijn debuut.

Er zijn zat emo-liefhebbers die de eerste cd('s) van Sunny Day Real Estate niet te beluisteren vinden door de stem van Jeremy Enigk. Te fragiel, te zeer tegen het valse aanschurend. Die mensen zullen waarschijnlijk ook nooit warm gelopen hebben voor Piebald. Want Travis Shettel is de overtreffende trap van Enigk. Hoger, ieler en nog vaker tegen het valse aan. Ik vind het gaaf. Het gaf de helaas in 2008 opgedoekte band nog een extra lading emo. Op The First Ten Years (Volume I) gaat hier nog even een schepje bovenop doordat de band voor een deel van deze verzamelaar een stapel demo's onder het stof vandaan gehaald heeft die tot nu toe lastig of niet te verkrijgen was. De dubbel-cd behandelt chronologisch de jaren 1995 tot en met 1998. Daardoor hoor je het geluid langzaam verschuiven van de explosieve hardcore van de Geek Of The Week-demo (1995) naar meer melodieuze emo uit het straatje van Sunny Day Real Estate eind jaren negentig. Al bleef Piebald wel altijd iets gruiziger. Op de demo's voor het in 1999 te verschijnen If It Weren't For Venetian Blinds, It Would Be Curtains For Us All klinkt de band zelf meer als Weezer. Maar de luchtigheid die de Weezer-demo's wel hadden ontbreekt bij Piebald volkomen.

We hebben in Nederland een country(kuch)ster die denkt dat je plaat pas echt internationaal klinkt als je die in Amerika opneemt met een pak dure hired guns. Dat je je liedjes het beste samen met een voormalige poedelrocker kunt schrijven. En dat je voor de fotografie en je clips door de visagie-mangel moet worden gehaald zodat je eruit ziet als een Oost-Europese pornoster. Daar heeft Ilse DeLange inderdaad gelijk in, zult u zeggen, kijk maar naar het succes van haar recente plaat Next To Me. We hebben in Nederland ook een countryster (niks kuch) die het niet van uiterlijk vertoon moet hebben, die wel naar Amerika is geweest om te spelen en inspiratie op te doen maar haar eigen geschreven liedjes gewoon in Weesp opnam met een stel gezonde Hollandse jongens. En die daarmee eerlijker, puurder, geloofwaardiger en ontroerender is dan de ex-schoenenverkoopster uit Twente. Lea is hoorbaar onder de indruk geweest van Loretta Lynn, Lucinda Williams en Bruce Springsteen, ze maakt dus ook verhalende liedjes over heimwee naar huis, over relaties die niet helemaal lekker lopen, over ziekte en dood. Of over Eric Clapton. Can I Come By is vooral zo geslaagd omdat je voelt dat alle liedjes persoonlijk zijn, dat Lea niet eerst aan het effect dacht maar of het verhaal wel goed genoeg was. De schitterend-wanhopige afsluiter "My Side of the Wall" is ook nog eens (samen met Charlie Dée’s "Leaving Me") het mooiste huilliedje van het jaar.

Eind mei is na lang wachten de plaat uitgekomen waar ik al enige maanden naar uitkeek: het debuut van Revamp. Het is de nieuwe band van voormalig After Forever-zangeres Floor Jansen, eigenaresse van een van Nederlands beste metalstemmen. Als ik eenmaal de kans krijg om haar door te zagen over de nieuwe start, baal ik dan ook stevig als mijn stad dankzij een wielrenevenement hermetisch blijkt te zijn afgesloten. Wegkomen is vrijwel onmogelijk. Een kwartier te laat en met nog maar een kwartier op de klok, arriveer ik uiteindelijk toch in Amsterdam. Nog net wat tijd dus, om de belangrijkste vragen te stellen.

Jansen ziet er opvallend wakker uit deze ochtend, als je bedenkt dat ze de dag tevoren op het podium heeft gestaan. 'Dat was 's middags al, maar voordat je vanuit Zierikzee eenmaal thuis bent' We hebben het hele weekend gespeeld, dus ik heb inderdaad wat weinig slaap gehad. Maar dat geeft niet, het is heerlijk om weer op het podium te staan.' En daar zullen velen het mee eens zijn, het is een streling voor het oor om haar stem weer te horen.

Storm
Piebald - Volume I

Ewie
Movie Star Junkies - A Poison Tree

Ludo
S. Carey - All We Grow

Gr.R.
Big Country - The Crossing

Ramon
Deerhunter - Halcyon Digest

André
Devon Sproule & Paul Curreri @ Roepaen, Ottersum

Mr. Ploeg
Linkin Park - A Thousand Suns

DubbelMono
Phantom Puercos - III

Het excuus is dat "I Want You Back" van The Jackson Five het eerste singletje was dat Sheryl Crow kocht. De onderliggende boodschap is duidelijk: met 100 Miles From Memphis vult mevrouw Crow geen writer’s block op en ook probeert ze niet gemakzuchtig aan de verplichtingen van haar platencontract te voldoen. Nee, het is de rechtvaardiging van haar besluit om een album op te nemen dat ver verwijderd is van wat ze normaliter doet: popliedjes maken met een countryfeel. En haar geboorteplaats in Missouri is nu eenmaal zo’n 100 mijl verwijderd van Tennessee. Tsja. De poging tot geile funk ("Our Love Is Fading"), de slappe reggae ("Eye To Eye" - met een rol voor Keith Richards) en een suffe cover als "Sign Your Name" die de drie openingsliedjes vormen maken het duidelijk: 100 Miles From Memphis is een poging om een ingedutte carrière weer op de rails te zetten. Een poging die jammerlijk mislukt. Sheryl Crow kan wel degelijk zingen, maar of ze het liedje nu zelf geschreven heeft of dat ze zich waagt een cover, het gebrek aan relevantie is overduidelijk. En als ze er nu maar lol in had, maar in werkelijk geen enkel liedje hoor ik ook maar enig plezier. Zelfs niet in het afsluitende "I Want You Back". Wat een treurnis.

Stiekem lachen heel wat Amerikanen zich krom om de gevallen Kanye West. Behalve Jamie Foxx dan. Want, hij vertrouwde erop dat hij zijn rapmaatje wel vaker kon bellen om eens in de zoveel tijd een perfect potje hiphop en soul in elkaar te knutselen. Kanye huilt nog steeds uit bij zijn moeder en lijkt de weg kwijt. En Foxx? Die ziet met lede ogen aan dat er wereldwijd funky brothers opstaan die afrekenen met de weinig verheffende R&B van Usher en de dolle Miami-party-niemandalletjes. Gnarls Barkley ging als eerste aan de haal met de nu-black awareness met de scherpe tong van Richard Pryor. John Legend deed een verwoede poging, maar Aloe Blacc maakt het echt af. Deze godenzoon uit Orange County levert met Good Things zijn tweede volwaardige cd af, een mix van pop, soul, funk en relaxte hiphopliedjes. Bepaald nieuw is Blacc niet. Al in 1995 schuurde ‘t collectief Emanon tegen de muzikale hiphop van De La Soul en A Tribe Called Quest aan. Verder kennen we hem van zijn bijdragen aan de groep Lootpack. Aloe Blacc verheft letterlijk zijn stem op Good Things. Zijn aanklacht als Afro-Amerikaan tegen de gevestigde orde put uit die kleine dingen die zijn leven aangenamer maken, zoals de funk van Parliament en Sly Stone, de soul van Stevie Wonder, Isaac Hayes en Curtis Mayfield, Wilson Pickett en Otis Redding. Aloe Blacc heeft met deze cd een ode aan de straat afgeleverd en solliciteert daarmee voor een nieuwe rol in een film van Spike Lee over de zwarte gemeenschap aan de westkust van Amerika in de beginjaren tachtig. Het advies aan Jamie Foxx is dat hij niet meer moet leunen op de muzikale successen van anderen maar het heft in eigen handen moet nemen. Vooralsnog heeft Aloe Blacc zich genesteld in het Amerikaanse cultuurgoed met een gitzwarte ouderwetse soulplaat.

Meteen maar even een zeer te begrijpen misverstand rechtzetten: het gaat hier niet om een Big Band! Niet echt handig gekozen dus die bandnaam Charlie Jones' Big Band. Dat geldt in mindere mate ook voor Charlie Jones, want er is geen enkel bandlid dat luistert naar deze naam. Althans niet in deze band. Als ik dan het album Wash The Dirt Off These Hands draai, dan denk ik te maken te hebben met Amerikanen. Charlie Jones' Big Band zou namelijk prima te plaatsen zijn in het rijtje: Morphine en Tom Waits, maar kent ook invloeden uit de Delta Blues. Er is echter niets Amerikaans aan. Achter CJBB zitten twee Belgen: Jan Verstraeten en Joris De Bock. De eerste verzorgt de lead vocalen en gitaar- en pianopartijen, de ander rammelt er lekker op los en heeft vocaal ook nog zijn inbreng. Daarnaast zijn er nog een aantal muzikanten die de gaten vullen, want tenslotte hoort er toch zeker een keer een harmonica te klinken en doet een viool en een scheurende saxofoon het ook prima. Wash The Dirt Off These Hands is de tweede release, en ik ben oprecht verbaasd dat ik nog nooit van ze heb gehoord. Ik zie op hun speellijst dat ze in december in mijn woonplaats komen optreden. Kijk, daar wordt een mens nou blij van.

Als ik het goed begrepen heb was het uiteindelijk Sander Gommans die de stekker trok uit After Forever. Doodzonde als je het mij vraagt want deze band had nog steeds de potentie om nog groter te worden getuige de laatste twee albums. Dat moet zangeres Floor Jansen ook gedacht hebben toen ze een doorstart probeerde te maken met haar nieuwe band ReVamp. Een doorstart noem ik het omdat ondanks dat ze een geheel nieuwe band om haar heeft verzameld het een logisch vervolg op After Forever is geworden. Daarvoor bevat debuutalbum ReVamp te veel dezelfde ingrediënten. Niet alleen werkte Joost van den Broek mee aan het songmateriaal, ook George Oosthoek (die een tijdje Sander verving bij After Forever) is een van de gastvocalisten. Daarnaast zijn de liedjes in potentie hetzelfde: dezelfde bombast, dezelfde orkestratie, hier en daar een gevoelige ballad, dezelfde gitaren. Met het verschil dat het hier dan nog alleen om Floor draait en dat haar bandleden een bijrol hebben. En dat het dus de vriendenclub uitstraling mist van After Forever. Leuk weetje uit de bio: revamp staat voor renovatie. En daarmee slaan ze de spijker mee op de kop. Want ReVamp is helaas niet meer dan een opnieuw samengestelde versie van After Forever geworden. En zoals bij zoveel sequels was het origineel beter.

Heel even dacht ik toch; zou het waar zijn? Muziek vanuit Kamp Holland, waarom niet, er waren ten slotte al literaire projecten onder leiding van Arnon Grunberg. Al zou je eerder Jan Smit verwachten dan de laptoppers die op deze compilatie de dienst blijken uit te maken. Natuurlijk, het is niet meer dan een geslaagd geintje van het label Enfant Terrible. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar dat zullen ze daar vast als een teken van ware underground opvatten. Op Kamp Holland presenteert het label een staalkaart van wat er zoal zijn kop boven de Nederlandse elektronische loopgraven uitsteekt. En dat op dubbel-vinyl. De muziek die op ons wordt afgevuurd is opvallend onhip. Hier niks trendies als dubstep, maar vooral electro met vleugjes goth en industrial. Jongens die met tracker-software knutselen en bijvoorbeeld uitkomen op een Kerstmis met je stokoude Nintendo-sfeer, zoals in een blijmoedig hoogtepunt van Neurobit. In het verlengde daarvan, maar dan één console-generatie verder zit de boeiende Autonon, die in "Not For Immortals" RPG-strijkers combineert met marcherende IDM-drums, die vervolgens flink van het padje worden gegabberd. Voor de humoristische noot zorgt het fanatiek met de R (van Rammstein?) rollende Staatseinde. 'Wij zijn van ver gekomen om jullie te bekoren'. Kamp Holland zit goed in elkaar getimmerd, met koppeltjes gelijksoortige tracks in elkanders buurt en het experiment in de tweede helft. Daar komt (de enige mij bekende naam) Puin+Hoop klapwiekend met een helikopter aanzetten. Peter Quistgard (google die naam voor de grap) zet de dorstige crew snel een bakje espresso voor. 

Wie denkt dat Brandon Flowers zo nodig solo wilde gaan, heeft het mis. De zanger van The Killers was tijdens de laatste tour alweer aan het schrijven voor het volgende album, toen de band aankondigde een sabbatical te nemen. Toen stond Brandon voor de keus: ook op sabbatical gaan, of niet. Hij koos voor het laatste en ging met zijn werk verder in solo-vorm. Flamingo zou dan ook een album van The Killers kunnen zijn, al klinkt het wel erg middelmatig en gladjes. En daar komen normaal Dave, Mark en Ronnie dan om de hoek kijken. Van Ronnie is wel duidelijk wat hij toevoegt, want ook op dit solo-werk moest hij aantreden als drummer. De rest is er ten eerste om Brandon een beetje in te dammen, zodat hij niet helemaal los gaat met het prediken van zijn mormoon-religie. Ten tweede zorgen zij voor de indie-saus over de middelmatige synthpop van Brandon. In z'n eentje lukt het Brandon blijkbaar niet om grootse succesnummers te schrijven als "Mr. Brightside" en "Human". "Crossfire" is daar het best gelukte uitwerksel van op deze plaat, maar verder dan dat komt hij niet. Flamingo is een flamboyant tussendoortje, maar ik zal blij zijn als de sabbatical weer voorbij is!

Onlangs was ik getuige van het concert van Infectious Grooves in de kleine zaal van het Patronaat. De stemming kwam er al lekker in door de weirde Fransen van The Inspector Cluzo (´Fuck ze bassplayeur! Fuck especially ze Infectious Grooves bassplayeur!´) en vervolgens gaf Infectious Grooves een optreden dat niet geheel onverwacht barstte van de energie. Mike Muir banjerde van links naar rechts over het kleine podium, terwijl de rest van de band enthousiast mee stond te springen met de groove. En het mag dan de kleine zaal van het Patronaat geweest zijn, ook daar was een flink deel van het publiek aan het pogoën. Infectious Grooves en de andere bands van Mike Muir zijn dan ook bij uitstek livebands. De vraag rest meteen wat er van die energie overblijft op een live-album. Verrassend veel, gelukkig. Het zijn dan ook weinig gepolijste soundboardopnamen, waardoor misschien de kwaliteit iets minder is, maar wel de livefeel behouden blijft. Funk It Up & Punk It Up - Live In ´95 is de weerslag van een dubbelconcert van deze overigens qua bezetting identieke bands. De opnamen stammen uit 1995. De bassist - traditioneel de belangrijkste muzikant in de band - is Robert Trujillo, die later naar Metallica zou vertrekken. Bij Metallica kan hij een riante hypotheek betalen, bij deze bands maakte hij echter zijn artistieke hoogtepunt mee. Twee cd´s lang blijft de metal aanstekelijk als de neten, bij Cyco Miko rechttoe-rechtaanpunkmetal, bij Infectious Grooves pretfunkmetal. Zeker deze bands moet je live meemaken, maar met dit album heb je een goed alternatief in huis.

Het zou raar geweest zijn als Robert Wyatt een verzamelaar van zijn werk uit zou brengen onder de titel His Greatest Hits. Die heeft deze oprichter van Soft Machine namelijk nooit gehad. Een definitive collection of als variant om het gebrek aan hits te maskeren zou ook niet op zijn plek zijn. Uit de albums die hij uitbracht de afgelopen drie decennia, zou je namelijk met gemak nog drie verzamelaars samen kunnen stellen. Die zouden qua niveau weinig tot niet onder doen voor His Greatest Misses. Deze verzamelaar verscheen in 2004 al in Japan. Wyatt zegt er zelf over: ‘A thoughtful chap in Japan brought these tunes together as a sort of canter around my back-catalogue’. Dat klinkt bijna alsof Wyatt er zelf weinig waarde aan hecht. Toch is His Greatest Misses een goede binnenkomer voor iemand die eens wat van deze aan de rolstoel gekluisterde muzikant wil horen. Het belicht alle kanten van het oeuvre van Wyatt namelijk uitstekend. Het laat horen hoe goed zijn eigen, met regelmaat maatschappijkritische songs zijn, maar ook zijn liefde voor jazz standards en de prachtige draaien die hij kan geven aan bekende songs. Zo krijgt “I’m A Believer” een markant jasje aan getrokken en is zijn wending aan het van Costello bekende, maar eigenlijk door hem voor Wyatt geschreven “Shipbuilding” een ontroerende. Sowieso was de waardering voor Wyatt onder muzikanten altijd de groot en staken velen hem de helpende hand toe. Zo hielpen Brian Eno, Pink Floyds Nick Mason, Paul Weller en Mike Oldfield (geweldig gitaarwerk in “Little Red Robin Hood Hit The Road”) mee aan enkele songs die hier verzameld zijn. Rode draad in dit alles blijft natuurlijk de stem van Wyatt, die dan misschien af en toe bijna door helium aangedreven lijkt, maar mij toch nooit irriteert.

Het uit Indiana afkomstige Continuance is een van de nieuwste signings op het Rise-label, en doet aan snelle, melodieuze hardcore met een stevige Christelijke inslag in de teksten. Dat betekent dus korte songs, een hoog tempo, veel melodie-riedels in de riffs en een behoorlijk over-the-top gaande schreeuwstrot. En het is juist die schreeuw die bij deze band voor gefronste wenkbrauwen gaat zorgen, want zanger Dylan bedient zich van het type strot zoals de schreeuwer van The Spirit That Guides Us dat ook doet: hoog en hees. Een duidelijk gevalletje 'love it or hate it', en laat ik nu net aan de love it-kant staan, want ik trek deze manier van schreeuwen wel goed, al kan ik me heel goed voorstellen dat lang niet iedereen er hetzelfde over denkt. Muzikaal gesproken zit Continuance in het straatje van bands als Comeback Kid, Shai Hulud en Carry On, dus dat zit verder wat mij betreft wel snor. Deze band heeft iets ongrijpbaars over zich, dus als ze het langer volhouden (iets wat sowieso een enorme opgave lijkt voor hardcore-bands) zouden ze best wel eens in staat kunnen zijn om een rasechte genre-klassieker af te leveren. Carry Ourselves is dat nog niet, maar is toch zeker een heel aardige plaat geworden. Met als enige kanttekening de zang, die niet voor iedereen even makkelijk te verteren zal zijn.

'Wat je van Matthew Dear vindt, hangt waarschijnlijk ervan af hoe je precies met hem kennismaakt', schreef Stonehead in zijn recensie van Matthew Dears vorige album Asa Breed uit 2007. Welnu, mijn kennismaking met deze via Michigan naar New York verhuisde techno-Texaan was kort geleden pas, toen ik Black City onbeluisterd in mijn iPod had geperst en later in de auto het nummer "Little People (Black City)" voorbij kwam geshuffeld. Om precies te zijn reed ik op dat moment bij het vallen van de nacht op de A2 bij Utrecht. Een lange stroom witte koplampen trok aan me voorbij terwijl ik zelf deel uitmaakte van een stoet rode achterlichten. Naast me de glooiende vormen van winkelcentrum The Wall, een fabriekspijp, een groep hijskranen, de kabels tussen elektriciteitsmasten golvend op en neer, met daar achter de donkere stad. De duistere, zuigende glamfunk van Matthew Dear vormde de perfecte soundtrack bij dit beeld. Ik speelde het album in zijn geheel af en hoorde Talking Heads' Remain In Light, David Bowie en Brian Eno op multigelaagde repeterende trage technotracks en funky discoritmes, vervormd praatzingend door Dear in grimmig lage regionen. Op Black City versmelt de avant-garde van dik dertig jaar geleden met de klikkende technobeats en microhouse van nu. Een track als "You Put A Spell On Me", met toenemend snerpende electrosynths en bliepjes had niet misstaan op LCD Soundsystems laatste. Maar er wordt niet alleen gedanst in de krochten van de donkere stad. Opener "Honey" en met name afsluiter "Gem" gaan de lucht in, meer richting ambient, daar waar het ochtendgloren de duisternis langzaam maar zeker verdringt. Een atmosferische reis door de stad op een compleet en perfect geproduceerd album, vol met sonische details. Matthew Dear komt hier tot een perfect samengaan van alternatieve pop en techno. Een prachtplaat. Aangenaam zo kennis te maken.

Vanuit de band Soundsurfer ontstond het Nederlandse Cool Genius. Zonder cd’s of platencontract op zak speelde dit viertal op indrukwekkende wijze als voorprogramma van Gert Bettens’ Woodface en Jasper Steverlinck. Cool Genius heeft alles in zich om uit te groeien tot het niet-irritante broertje van Racoon. Qua muzikaliteit zijn ze net zo technisch vaardig als bijvoorbeeld een Nuff Said. Ze pakken alles alleen meer poppy aan. Pop is de basis, aangevuld met wat funk, jazz, country en hiphop. Dat heet entertainment zoals The Fun Lovin’ Criminals of The Presidents of the USA dat graag willen benadrukken. Kortom, Cool Genius is van alle markten en pleinen thuis en rangschikt zichzelf onder de beste en meest efficiënte festivalbands. Cool Genius maakt Beatlesque pop waar ruimte is voor een lach en een traan. Dit alles onder aanvoering van zeer heldere vocalen, opvallend aardige teksten en briljante ‘hooks’. Hier moet Reyn Ouwehand die we kennen van Coparck en El Pino & The Volunteers een flinke hand in hebben gehad. Zeker bij het beluisteren van "Fell Upon This Planet".

Bij de opener "Angel Eyes" op het nieuwe album Band Of Joy van Robert Plant begon de recensie in mijn hoofd al te gaan. Al die zeurpieten die zich maar niet willen neerleggen bij het feit dat het nu echt gebeurd is met Led Zeppelin moesten toch maar eens hun ongelijk bekennen: Plant-solo is beter dan een reünie en Band of Joy is een geweldige plaat geworden. Band Of Joy was de band van Plant (en tussen het Zep-gebeuren door) voordat het uiteindelijk Led Zeppelin werd. De overeenkomst met deze band is dat ze voornamelijk covers spelen. Qua samenstelling is het, behalve Plant, een totaal andere. Opener "Angel Eyes" is origineel van Los Lobos en een geweldige cover. Helaas zakt het album na een viertal nummers in. "You Can't Buy Me Love" is een bewerkte versie van dat bekende Beatlesnummer. Prima op een Tribute-album, maar hier past het totaal niet. Bij de aansluitende slijper "Falling In Love Again" wordt het me echter te zoet voor woorden. Echt jammer, omdat ik als albumluisteraar uit het ritme gehaald word en met tracks als "Monkey" en "Satan Your Kingdome Must Come Down" de vieze smaak weg moet spoelen. Het had zo mooi kunnen zijn. Oh ja, er staat nog wel een eigen nummer op, namelijk "Central-Two-O-Nine" die Plant samen met Buddy Miller schreef. Plant, Miller en de rest van de band weten de roots en rock te vinden, maar had niet iemand de eisen van het materiaal wat op kunnen schroeven?

Hoe het muziekkrantje heette, weet ik niet meer. Wel dat de recensie van het debuut van rapgroep Arrested Development destijds bestond uit slechts een woord: Buy. Ik heb gelijk gehoor gegeven aan dat bevel, zonder spijt. Ik moest aan die recensie denken bij het luisteren naar Wake Up! Graag zou ik een statement maken met dezelfde impact. 'Download!' is wat potsierlijk. 'Luister!' komt in de buurt. Playlistify! misschien? De titel van dit album is vooralsnog de beste aanbeveling. Wakker worden! Hier gebeurt iets bijzonders! Suikersoulzanger John Legend en 's werelds beste hiphopband hebben een pak maatschappijkritische soul-, jazz- en funknummers uit het verleden opgenomen (plus een original). Nu zijn coverplaten samen met concertregistraties de stoplappen van de popmuziek, vaak gemaakt uit contractuele verplichting of om gebrek aan inspiratie te verbloemen. Wake Up! is anders. De liedjes van Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Harold Melvin and the Bluenotes en de obscure reggae-artiest Prince Lincoln hebben jasjes aangekregen die wat scherper zijn gesneden, met kekke voering en modernere knopen. "Compared to What" bijvoorbeeld (als eerste uitgevoerd door Les McCann, ook bekend in de uitvoering van Roberta Flack) bokt nu als een bronstig rodeopaard. En "I Can't Write Left-Handed", een aangrijpend anti-oorlogsepos van Bill Withers dat oorspronkelijk ruim zes minuten duurde, is nu imposant opgerekt naar elf minuten. Een gospel die naar een spetterende ontlading werkt. Opmerkelijk is dat de boodschap van nummers als Ernie Hines' "Our Generation (Straighten in out)", "Little Ghetto Boy (Donny Hathaway)" of zelfs het zoete "Wake Up Everybody" niets aan urgentie hebben ingeboet. Het is er niet veel beter op geworden. Of het wat uitmaakt, weet ik niet. Hoe dan ook: Wakker worden! Luisteren! Kopen!

Soms is recenseren keuzes maken. Over het nieuwe album van Kylie Minogue (Aphrodite) kan ik alleen zeggen dat ik "Closer", "Get Outta My Way" en "Too Much" erg leuke liedjes vind, maar dat zijn - net zoals de niet boeiende rest van de plaat - typisch van die nummers die door een productieteam bedacht zijn. Calvin Harris had net zo goed naar Britney, Lady Gaga of een ander gayicoon kunnen gaan in plaats van naar Kylie. Robyns belangrijkste producer Klas ('Cobrastyle') Ahlund had dat voor het middendeel van Robyns trilogie Body Talk ook kunnen doen, maar niet met deze nummers. En Robyn heeft muzikaal een dikke vinger in de pap. Weliswaar zijn de liedjes wat elektronischer en minder gevarieerd dan de songs op deel 1, maar er zit voor mijn gevoel zóveel meer in dan bij een Kylie! Dat komt ook door de goede teksten en zanglijnen op de kale, Röyksopp-achtige synths. "Criminal Intent" klinkt alsof het de moderne opvolger is van Madonna's "Music", maar juist omdat Robyn eigenwijs monotoon rapt in plaats van sexy, krijgt zo'n nummer de trots-arrogante lading die erbij hoort. "We dance to the beat" smeekt om een remix omdat een climax erin ontbreekt, maar juist de focus op de teksten maakt het wél een Robyn-liedje. Ze zingt niet over zichzelf, maar over jou. "Love Kills" is bijvoorbeeld zo'n zelfhulpliedje dat in een meisjesblad had kunnen staan, totdat je je bedenkt dat er maar weinig zangeressen zo kwetsbaar zingen in een up-tempo elektronisch nummer (ik kan me zo gauw alleen Sia en Annie voor de geest halen). Beste nummer van de plaat is de single "Hang with me", een typisch "With every heartbeat"-achtig liedje in looptempo voor op je mp3-speler (de akoestische versie ervan stond al op Body Talk pt.1). Gezien de fraaie uitsmijter "Indestructible" op dit deel (met enkel vioolbegeleiding) is het afwachten hoe de elektronische versie daarvan op slotdeel 3 gaat klinken. Dat verschijnt in november.

Een derde van mijn geluk op zondag is in mijn jeugd verstomd door het katholieke geloof, een derde door de jaren tachtig en een derde door Adje Roland, Tom Mulder en nog wat TROS-dj’s met de Europarade. Als je eindelijk verlost dacht te zijn van Baltimora’s "Tarzan Boy", dan wist de Europarade je nog wekenlang te terroriseren met dit soort vreselijke hits omdat Baltimora, Ryan Paris en FR David nog minstens veertien weken langer op 1 stonden in Italië en Griekenland. Geluk is met de dommen. In Amerika is het übercool om als punk- of emoband zoveel mogelijk af te dwarrelen richting The Cure, Alphaville, Theatre Of Hate, Spear Of Destiny en Love & Rockets. Abe Vigoda uit Los Angeles startte in 2006 met rechttoe-rechtaan punkpopliedjes op de cd's Sky Route/Star Roof en Kid City. In 2008 bracht de band Skeleton uit, waarop wat tropische Hawaii-invloeden waren terug te horen. Nu met Crush hebben de heren de jaren tachtig ontdekt en laten ze de creativiteit over aan synthesizers, sequencers en achtergrondbeats - en blieps. Het zal best knap zijn dat een stel Amerikaanse jonkies zich kunnen verplaatsen in de tragisch culturele jaren van Margaret Thatcher. En, er is ook wat te zeggen voor het feit dat ze hun no wave en dreampop op een hoop gooien met moderne dance. Maar, ik word er niet warm of koud van. Sterker nog, als ik Abe Vigoda’s goedbedoelde pogingen hoor, verlang ik des te sterker terug naar Jeroen Soers Verrukkelijke 15 en echte hits zoals The Human League’s "The Lebanon".

Storm
Rachel Grimes - Book of Leaves

Ewie
Black Mountain - Wilderness Heart

Ludo
Southside Johnny & The Asbury Jukes - Pills and Ammo

Gr.R.
Black Mountain @ TakeRoot

Campking
#Incu2010

Ramon
Black Mountain - Wilderness Heart

André
Chilly Gonzales - Ivory Tower / School is Cool @ Breda Barst

De Ploeg
Weezer - Hurley

Blizzard
Dog Eat Dog @P3, Purmerend

DubbelMono
Dax Riggs - Say Goodnight To The World

Stonehead
Sennen - Age of Denial

Nadat het File Under wederom niet gelukt is voor het zingen de kerk in te komen, lopen we halverwege de set van I Am Oak de Tilburgse Pauluskerk binnen. En dat wordt ons en ook andere laatkomers niet in dank afgenomen. Iedere beweging, iedere hoest, ja zelfs het rammelen van mijn maag lijkt de bijzonder ingetogen set van I Am Oak te verstoren. De locatie is perfect voor de band, maar wel is het jammer dat zangeres Aino Vehmasto niet van de partij is, haar stem had voor de nodige variatie kunnen zorgen.

Op papier was het natuurlijk al een bespottelijk idee. Drie bassisten die een nieuwe band beginnen met de naam Freebass. Dat de drie ooit in New Order, Stone Roses en The Smiths speelden gaf het nog wel enige credibility, maar toch is het project een week voor de release van It's A Beautiful Life spectaculair uit elkaar gespat. Nadat vorige maand ex-Smith Rourke al uit de band was gestapt, was het vorige week de beurt aan ex-Stone Roses' Mani. Met een pittige beschuldiging op Twitter aan het adres van Peter Hook ('he's living off Ian Curtis' blood money') werd het einde van Freebass ingeluid. Ook was Mani duidelijk in zijn oordeel over de kwaliteit van het album waar de drie zo'n vijf jaar aan hadden gewerkt: 'It's where it belongs mate' in the fucking bargain bin before it's even released.' Natuurlijk had Mani het een paar dagen later 'allemaal niet zo bedoeld' maar het kwaad was al geschied, de band werd opgeheven. Maar wat had hij gelijk! Zowel wat betreft Peter Hooks nostalgietrip als dit gedrocht van een album. Afgezien van de verzameling slappe indiedeuntjes en de mislukte dubpoging "Stalingrad" is het vooral zanger Gary Briggs die met zijn overdreven geaffecteerde voordracht het album absoluut onverteerbaar maakt. It's a Beautiful Life is een enorme misstap van drie uitgerangeerde muzikanten die zichzelf hiermee volstrekt belachelijk maken.

Hij mag dan klinken als Conor Oberst, tot diens vriendenkring behoren en ook op zijn platenlabel getekend hebben, David Dondero houdt er een eigen geluid op na. Hij houdt evenveel van blues, country en folk als zijn beschermheer, maar is bovenal een liedjesmaker. Een klassieke liedjesmaker. Luister er zijn zevende album, # Zero With A Bullet maar op na. Alle klassieke vormen-voor-de-man-met-gitaar komen voorbij. En hoewel ik - net als bij maatje Conor Oberst overigens - weleens het gevoel heb dat de urgentie niet altijd even sterk aanwezig is, is ook # Zero With A Bullet weer een meer dan prettig album. Van het Replacements-achtige Jesus 'From 12 to 6' (dat laat horen hoe het met zijn popfeel gesteld is), het als een Appalachen-traditional klinkende 'Carolina Moon' tot het absolute prijsnummer, '# Zero With A Bullet', elk liedje toont vakmanschap. En eigenlijk heeft elk liedje hetzelfde onderwerp: David Dondero zelf. En dan vooral het onderweg zijn (bestudeer ’s mans idote reisschema op zijn site!) als reizend popmuzikant. Er is eeuwige twijfel en een heleboel zelfspot aanwezig: "college degree don’t mean a thing / want to make a record / got to learn how to sing […] got lost on the road / no records been sold / number zero with a bullet / I think you already know it."

Een album met zo’n geniale titel als de nieuwe van Boduf Songs is voer voor literati. Nu wil ik niet beweren dat ik daartoe behoor, maar ik moet zeggen dat ik deze plaat al niet kon weerstaan vanaf het moment dat ik zijn naam kende. En op dertig seconden luisteren afgegaan ben ik zo goed als verkocht. En verknocht. Het intro doet me denken aan het intro van de plaat Sekunden van Swod. De piano klinkt ver weg en ietwat dof. Maar dan gaat Mat Sweet zingen, zijn eigen stem gedubd, en weet ik het zeker: aan deze plaat ga ik veel plezier beleven. Ik word alleen maar gesterkt in deze opvatting door het nummer "Decapitation Blues". Evenals de opener muzikaal ogenschijnlijk simpel, maar des te sterker doordat er zoveel poespas is weggelaten. In deze song toont Sweet zich bekwaam in de opbouw van een lied. Met een post-rocky climax als hardste bewijs daarvan. Er gaat kilheid uit van Sweets zang, en de muziek kan afstandelijk overkomen. Toch is er ook warmte en genegenheid en ik hoef niet eens moeite te doen om het te vinden. Het zit onder een laagje roest, dat in deze overigens van een heel mooie kleur rood is. Tekstueel is er weinig vrolijkheid te vinden: de teksten zijn duister en zo worden ze ook gebracht. En als Sweet dat niet al deed, toont hij zich met afsluiter "I Am Going Away And I Am Never Coming Back" wel een heus melancholicus.

Qua attitude past dit vriendenclubje, geleid door Marc van der Holst, striptekenaar en drummer van de Hospital Bombers, prima bij de Amerikanen van de Ganglians. Zouden ze ook van kamperen houden? Bivakkeren in schimmige huiskamers gaat dit laconiek zootje in elk geval goed af, op het hoesje lurkt zangeres Brenda Bosma aan een flesje bier en ze klinkt de hele plaat alsof ze er al meer dan één op heeft. Lang leve de lol en met liefhebbers van The Velvet Underground krijg je dan een soort hakketak tjoeke-tjoek blues. Een beetje zoals Jandek het op Blue Corpse en You Walk Alone maakte, albums uit zijn meest toegankelijke periode. Take it away boys! Het heeft iets ironisch dat op een achteloos album dat in één enkele dag is opgenomen en waar geen moment over lijkt nagedacht, de teksten wel diep gaan. Niet voor niets, want stiekem is dit een soort Dode Dichters Almanak, waarin gedichten zijn verwerkt van de literaire kanonnen Robert Frost, Wallace Stevens en William Carlos Williams. En dan krijg je liedjes met openingsregels als 'What word have you, interpreters of men'. Overbodig te zeggen dat dit alles met zoveel Dylaneske (neen, Reedeske) sneer wordt gezongen, dat ik het merendeel van de tijd iets totaal anders verstond. Zo werd 'I shan't be gone long', in mijn hoofd 'Show me your love'. Muzikaal gezien dendert het lekker door en klinkt vooral de basgitaar fantastisch. Net als Allo Darlin' laatst, is het slotnummer een soort 'Walk on the Wild Side' op zijn Zweeds. Nergens klinkt Brenda liever als daar. Als een klein meisje dat verwonderend en bewonderend naar haar knappe moeder staart.

De programmering van Crossing Border 2010 is een sterke geworden met de nodige bekende namen en, voor mij aangezien een mens niet alles kan kennen, ook onbekende. Op de speellijst van zaterdag staat Annuals, en deze band is mij onbekend. Ik denk dat ik hier niet alleen in zal staan, omdat er op de Europese markt voor het eerst sinds 2006 materieel is verschenen en wel met het album Count The Rings. Annuals komt uit Raleigh en Chapel Hill, Noord Carolina, en maakt indiepop. Je weet wel van die lekker in het gehoor liggende liedjes met een wat apart randje. Deze wordt op het eerste nummer en single "Eyes In The Darkness" gevonden in het ritme. Ritme doet het goed, zie Vampire Weekend. Die truc gebruiken ze vaker, maar er wordt uit meer vaatjes getapt. Zo heeft "Springtime" de neiging om het glazuur van je vullingen te doen springen, zo zoet is het. Dan weer is het de alt.country die aanklopt met zo'n typische countrygitaargeluid in "Always Do" of wordt er leentjebuur gespeeld bij Manu Chao in "Loxstep". Dit alles heeft als nadeel dat ik de eenheid mis op Count The Rings. Dat is niet vreemd, want dit album blijkt een verzameling te zijn van b-kantjes en door de band uitgekozen materiaal voor deze release op de Europese markt. Ik ben benieuwd of dit genoeg is om hier succesvol te zijn. Ik heb mijn twijfels, alhoewel de meeste losse nummers best wel bij de doelgroep in de smaak kunnen vallen. Ik verwacht echter dat ze nog meer vaatjes om uit te tappen en dat het wel goed komt.

Als het aan mij ligt, dan scheur ik mezelf morgen in drieën. Mijn ene part zou dan vertrekken naar het hoge noorden. Om Wilco en andere gave roots georiënteerde bands te zien op Take Root in Assen. Mijn tweede deel zou afreizen naar Tilburg om naar het toffe Incubate festival te gaan. Het laatste stuk zou dichter bij huis blijven. Dat zou naar Theater Kikker gaan in Utrecht. Daar staat namelijk een vleugel. En die wordt morgenavond bespeeld door Rachel Grimes en Nils Frahm. Daar zou ik graag bij willen zijn. Het pianospel van Grimes was ooit de spil waar de verstilde kamer postrockers van Rachel’s om draaide. Die zijn volgens hun site echter in "deep hibernation" en dat is gezien hun fraaie laatste release Systems/Layers uit 2003 meer dan betreurenswaardig. Rachel speelt gelukkig dus nog wel. Ik had de release van Grimes album in de herfst van 2009 volkomen gemist, maar wordt nu, een jaar na uitgave, alsnog overrompeld door de schoonheid van het (vanzelfsprekend?) geheel instrumentale Book Of Leaves. Het zijn geen grillige, complexe stukken of vluchtige schetsen, maar mooie sierlijke tot in de puntjes verzorgde beeltenissen die Grimes voor je tekent. Ze laat haar vingers ongedwongen en soepel dansen over het ivoor en weet zo te ontroeren. Uiterst effectief zet ze daarbij soms field recordings in. Noem mij gerust een watje, maar de openingsnoten van "She Was There" in combinatie met de tjilpende vogels en de stilte die Grimes op haar klavier laat opstijgen, ontroeren me keer op keer. Het is kwetsbaar en teder als een ontluikend blad in de lente wat ze laat horen op Book Of Leaves. Alleen halverwege in "Mossgrove" wordt het bos even donker en modderig. Verder loop je bijna drie kwartier lang met je hoofd in de wolken en je voeten op het door de dauw nog vochtige mos.

Een halfvol zakje M&M's staat voor haar op tafel. Zo nu en dan pakt ze er eentje uit en zakt dan weer lekker lui achterover in de grote bank van de Amsterdamse hotelkamer. Nog een paar jaar en ze laat misschien de lekkerste kleuren door haar personeel uit het zakje halen, want Eliza Doolittle (echte naam: Eliza Caird) is toch echt wel een beetje een diva in de dop. Piepjong, uit een zeer artistiek gezin en plotseling onmetelijk populair.

In de dagen voordat ik Eliza spreek, hoor ik haar single "Pack Up" continu op de radio: 'I don't care what the people may say, what the people may say about me'. Het is een heerlijke, vrolijke zomerhit die in de verregende augustusweken van 2010 voor de broodnodige luchtigheid zorgt. Zelf vindt ze het behoorlijk 'wicked' dat de single zoveel op de radio te horen is. Tijdens ons gesprek vindt ze trouwens een behoorlijk aantal zaken nogal 'wicked'. Ze lijkt zelfs nogal verrast te zijn door het plotselinge succes. Zo heeft ze geen idee dat haar debuutalbum inmiddels al uit is in Nederland.

Het Wickie de Viking-gehalte van de naam Valient Thorr is natuurlijk al vrij hoog, maar vooral de hoesfoto draagt eraan bij dat ik in eerste instantie te maken denk te hebben met een spoofband à la Spinal Tap of Bad News. Ze blijken het echter reuze serieus te menen. Ai, pijnlijk misverstandje. Ze hebben onder andere met Motörhead getoerd, iets wat heel begrijpelijk is als je de rauwe hardrock van deze Amerikanen hoort. De productie van Jack Endino (ooit huisproducer van het Sub Pop-label) is basic en rauw. Wat heet, niet alleen zijn de instrumenten continu hetzelfde gemixt en is de klank weinig subtiel, er zijn hier en daar zelfs kleine foutjes te horen. Maar ach, dat mag de pret niet drukken. Motörhead was ook verre van perfect, maar het klonk als een niet te stoppen horde wilde buffels. Dat was en is echter niet in het minst te danken aan ijzersterke songs, en dat is wat bij Valient Thorr ontbreekt. Nou ja, de songs zijn best in orde, maar daar blijft het ook bij. Lemmy en kornuiten hadden en hebben daarentegen een stel kneiters van songs die tot op de dag van vandaag een veld in beweging kunnen krijgen. Valient Thorr klinkt als een bandje dat heel graag Motörhead wil zijn, maar Lemmy en zijn songs niet heeft. Qua beheersing van de instrumenten is er weinig op aan te merken, de solo´s en breaks vliegen je om de oren in wat doorgaans toch al bepaald niet traag voorbij komt zetten. Wat rest is een band die live vast de boel lekker op stelten kan zetten, maar op deze studio-cd met een productie van twintig jaar geleden en aardige, maar weinig opvallende songs voornamelijk nostalgische gevoelens oproept. Anachronistisch detail: de uitstraling is verre van modern, maar ze hebben dan wel weer een iPhone app. Rare jongens, die No...eh, Amerikanen.

Ik keek er even van op: Black Mountain staat op Incubate én op Take Root. Twee festivals die toch een totaal verschillend publiek trekken. Overigens keek ik nòg meer op van het feit dat Black Mountain op Take Root staat. De hippieversie van Black Sabbath leek een vreemde eend in de bijt. Leek, want Stephen McBean en zijn mannen en vrouwen zijn niet van de automatische piloot en dientengevolge is Wilderness Heart een volgende stap in de ontwikkeling van Black Mountain. Een meer bluesy stap. Gebleven zijn de killerriffs en de samenzang van McBean en Amber Webber, maar ondertussen is toetsenist Jeremy Schmidt wat meer naar voren geschoven en wordt een degelijk potje slide en bottleneck niet geschuwd. En er wordt wat gas terug genomen. Black Mountain besloot het deze keer ook compact te houden. Het langste nummer duurt vijf minuten en vijftien seconden en een degelijk kwartierdurend epos ontbreekt. Is dat een gemis? Nee, integendeel, het opent geheel nieuwe perspectieven en ondanks dat de Black Mountain nog steeds ouderwets tekeer kan gaan hap je niet naar adem na het beluisteren van de plaat. Dat houdt in dat je hem vaker luistert en dat we live, toch de natuurlijke habitat van Black Mountain, niet na vijf nummers al klaar zijn. Met Wilderness Heart past Black Mountain daarmee perfect op Take Root en met het vorige werk en het ruigere werk van Wilderness Heart passen ze perfect op Incubate. Hopelijk spelen ze op beide festivals een puike dwarsdoorsnede van alles.

Ik ben iemand die meer houdt van nylon snaren op een akoestische gitaar, dan stalen. Stalen snaren klinken vaak zo schel en hard dat ze me pijn doen aan de oren. Helemaal als ze bespeeld worden door muzikanten die normaal veel hardere muziek maken, dan wil dat nog wel eens verkeerd gaan. Beste voorbeeld hiervan is wat Nick Oliveri (Queens of the Stone Age, Mondo Generator) solo doet. Ik had er dan ook best een een hard hoofd in of Robert Scott "Wino" Weinrich nu hij een akoestische plaat uitbrengt, dat beter zou doen. Zijn band St Vitus is natuurlijk ook niet bepaald van de lieve, zacht getokkelde liedjes. Gelukkig kom je er al snel achter dat Wino geen poging doet de doom van zijn band te vertalen naar een soortgelijke sound op de akoestische gitaar. Hij trekt af en toe wel flink van leer bij het bespelen van de stalen snaren, maar dat zijn de momenten dat het ook daadwerkelijk past. Bijvoorbeeld in de bluesy draai die hij geeft aan een cover van Motörhead’s "Iron Horse/Born To Lose". Ik moest aan Tenacious D. denken, maar dan wel het superieure broertje. Wino stopt bovendien voldoende variatie in zijn songs om Adrift boeiend te houden. Zo komen in "O.B.E." bijna uit het niets uit zijn gitaar getrokken soundscapes om de hoek kijken. Heel apart. Liever hoor ik gewoon de man en zijn gitaar. Vito’s donkere stem leent zich namelijk prima voor een bluesy song als "I Don’t Care". Hierin wordt de gierende solo uit een elektrische gitaar getrokken in plaats van een akoestische. Dat is best een verstandige keuze. Het meest bijzonder vind ik dat ik hem in het fraaie instrumentale "Suzannes Song" zelfs hoor ademen. Dat hoor je niet vaak. De manier waarop hij ademt ‘verraadt’ de opperste geconcentreerdheid van zijn spel en geeft me een heel close gevoel. Adrift ademt sowieso nabijheid uit. Da’s wel wat anders dan de doom van St. Vitus.

Eerder deze week kwam publiekslieveling Willow al voorbij op File Under, nu is het tijd voor de band die de Humo's Rock Rally dit jaar daadwerkelijk won: School Is Cool. Ik tref alle bandleden samen na hun optreden op Bruksellive, terwijl ze nog hevig discussiëren over wat er allemaal niet helemaal goed ging tijdens hun set. Het is een dooddoener maar toch: met zo'n bandnaam kan ik er niet omheen. Ik vraag de dame en vier heren hoeveel commentaar ze al op hun naam gehad hebben.

Johannes (zanger en oprichter School is Cool): 'In elk interview! Al begrijpen we dat wel, het is een naam die mensen verdeelt en dat hebben we stiekem wel graag. Het rijmt, klinkt een beetje belachelijk en zou gezien kunnen worden als reclame voor het onderwijssysteem. Maar voor mij was het gewoon een naam die grappig klonk.'
Andrew (speelt floor tom, glockenspiel en verder multi-inzetbaar): 'Het neemt ook weg van hele zware teksten, Fallen Leaves bijvoorbeeld, dat zou toch ook niks zijn.'

Special Moves is het eerste echte concertalbum van de Schotse post-rockers Mogwai. Met live-albums weet je het maar nooit. In veel gevallen (hier wellicht niet anders) zijn het contractuele vullers bij gebrek aan nieuw materiaal. Of het zijn van die opnamen waarin de studio-originelen verbleken en dunnetjes overgedaan worden. Nuances verdwijnen, de schuiven op het mengpaneel staan net verkeerd en het publiek is te overdreven aanwezig. Zeg nou zelf, hoeveel live-albums laten de spanning voelen waarin een band zichzelf optilt, boven zichzelf uitstijgt en de ademloze luisteraar op de bank deelgenoot maakt van een speciale avond? Op Special Moves gebeurt het. Na vijftien jaar, zes studio-albums en weet-ik-hoeveel ep's komt Mogwai met een live-album dat op zijn minst indrukwekkend te noemen is. De elf basistracks vormen een bijna ideale dwarsdoorsnede van hun imposante post-rock-oeuvre. Elk album is met een of twee tracks vertegenwoordigd zodat je bijna kunt spreken van een compilatie-album, een prima instap voor late ontdekkers van het Glasgowse vijftal. Temeer omdat de nauwelijks van het origineel afwijkende nummers bijna klinken als studio-opnamen, maar dan beter. Er wordt weinig gekletst en het publiek is nauwelijks hoorbaar, behalve wanneer er gejuicht wordt. En er is reden om te juichen. Behalve dat Mogwai briljant en nagenoeg vlekkeloos speelt (de beste opnamen van drie Brooklynse concerten in april 2009 zijn hier samengevoegd) is het geluid werkelijk fenomenaal. De trage, zuigende instrumentale post-rock van Mogwai moet het hebben van dynamiek en dit is geweldig vastgelegd, van speld-horen-vallen-zacht naar aanzwellend brullende orkaankracht. De (spaarzame) zang blijft hierbij soms helaas wat achter. Favoriet "Cody" van het sleutelalbum Come On Die Young uit 1999 klinkt minder dreigend en zelfs wat flets door de iele kopstem van de zanger en daar waar de stemmen door kastjes vervormd worden, staan ze soms teveel los van de muziek. Maar dat minnetje wordt ruimschoots goedgemaakt door het intens gelaagde, kraakheldere gitaargeluid. Koop niet zomaar de cd. De luxe uitgave van de cd bevat de dvd van de eerder uitgebrachte, prijswinnende concertfilm Burning met een andere tracklist, waarin stemmige monochrome beelden perfect samenvallen met het geluid van Mogwai. Vinyl-liefhebbers worden nog eens extra verwend. De schitterend uitgevoerde (en, dank u, betaalbare) driedubbele vinyl-box bevat met onder andere zes onmisbare bonustracks en de dvd werkelijk een shitload aan extra's. Wauw. Zo kun je spreken van een waar Document.

Het Australische Pivot gaat gebukt onder een aanklacht van een Amerikaans rockbandje dat zichzelf ook Pivot noemt en heeft zijn naam dus maar in PVT veranderd. Maakt niet uit; PVT gaat verder in zijn zoektocht naar blieps en beats. De band lijkt nu te zijn aangekomen bij de jaren '70 en '80. Hoe dan? Door eens heel goed het werk van Brian Eno voor Nico en Zvuki Mu te analyseren, en de producties in de Duitse Hansa-studio's van Tangerine Dream en David Bowie te beluisteren. Het moderne Aphex Twin- en u-Ziq-jasje blijft keurig zitten maar wordt wel wat ruimer, en Fong Leng-erig. PVT is zich gaan verdiepen in huilende synthesizers en de randjes van harmonieleer. Het heeft een cd opgeleverd die de grenzen van het onbetamelijke tart zoals Radiohead dat ook al eens probeerde. Het Warp-label zal er blij mee zijn, want Church With No Magic is een muzikaal epistel over de pioniers van de elektronica dat grofweg begon toen Stravinsky in opdracht van Philips Le Corbusiers La Poème Electronique op muziek zette. Church With No Magic is geen danceplaat, geen floorfiller maar een luisterrijk document waar getrainde oren voor nodig zijn. Alsof de jaren tachtig nog niet genoeg muzikale schade hebben veroorzaakt.

Wat maakt een Americana-singersongwriter tot een briljant muzikant? Niet de muzikale ‘hooks’, niet de duimendik-opgelegde invloed van Neil Young en niet het vermogen om luisterparels in de lijn van Wilco te kunnen vertolken. Of je nu over loepzuivere vocalen beschikt of een geraspte Roky Erickson-stem hebt, het doet er niet toe. Waar het om gaat is geloofwaardigheid. Meent een zanger wat hij voor het voetlicht brengt? Kun je geloofwaardigheid horen? Ja, ik voel de kwelling van Kurt Cobain door zijn stem heen. Ik hoor Neil Young’s frustraties en onzekerheden tussen de tonen door. En ja, ik merk hoe Nick Cave worstelt met zijn eigen status van grootheid. John McCauley, songwriter van Deer Tick uit Rhode Island weet dat zijn stem dragend is voor wat hij wil overbrengen. In tegenstelling tot de Deer Tick-cd Born On Flag Day versterkt hij zijn boodschap door het instrumentarium in te perken tot akoestisch gitaar en piano. John McCauley had al een rotsvast vertrouwen in retoriek. Hoe hij zijn kernboodschappen verpakt en aansterkt met spitsvondigheden, retorische vragen en opmerkelijke eerlijkheid ten aanzien van zichzelf, maakt hem een verteller pur sang. McCauley is singer-songwriter, maar bovenal een mens die niet bang is om zelf op zijn bek te gaan. Dat hoor je, dat zie je en dat druipt ervan af op deze cd. Deer Tick laat zich op The Black Dirt Sessions gelden als een pure en ingetogen Steve Earle met "Mange" als verrassend hoogtepunt.

Recentelijk werd bekend dat België de meeste muziekfestivals in Europa kent. Voor een Belgische band luidt het credo dan ook niet 'af en toe eens een festivalletje doen in eigen land', nee, de hele zomer lang zie je bands als Das Pop en Mintzkov door het kleine land touren. Voor opkomende bands die onlangs in de finale van Humo’s Rock Rally hebben gestaan bieden de festivals daarnaast een mooie kans om te laten zien wat ze live waard zijn. Zo ook Willow, de band die er dit jaar met de publieksprijs vandoor ging in ’s lands bekendste ‘talentenjacht’. Ik spreek zanger Pieter-Jan Van Den Troost en gitarist Nils Goddeeris op één van de festivals, Bruksellive in Brussel.

'Het was superplezant om mee te doen aan de Rock Rally als klein groepke. Je kijkt daar echt wel naar op en als je dan inschrijft en elke ronde gaat het beter en beter, dan is dat wel heel cool', laat Pieter-Jan weten. En dat niet alleen, Van Den Troost schreef zich maar liefst twee keer in voor de wedstrijd, al sneuvelde zijn soloproject Kites On Coast al in de voorrondes. 'Maar ik ben daar niet de enige in. Dat is al eerder gebeurd, zelfs dat ze in de finale kwamen (The Galacticos), al liep dat toen niet zo goed af voor de andere groep die meedeed.'

De vaandeldragers van de Noorse jazz/improv scène hadden vorig jaar een bittere pil te verwerken. Na zeker vijftien jaar deel uit te hebben gemaakt van Supersilent, legde drummer Jarle de stokken neer bij het jazzcollectief dat nooit oefent maar wel keer op keer spannende werken aflevert. Ik had verwacht dat Arve Henriksen, zelf bekroond trompettist en tevens drummer en zanger, vaker de percussie zou oppakken of een nieuwe drummer zou inlijven. Maar het verlies werd verwerkt met drie Hammondorgels, wat resulteerde in de meest saaie plaat tot nu toe. Gelukkig herpakt het trio zich met plaat nummer 10. Het is een volledig percussieloze plaat geworden, met een glansrol voor trompet en verrassend veel piano. Dat laatste zit me dwars. Piano-improvisaties zijn in de jazz oververtegenwoordigd, zodat het ten koste gaat van het unieke geluid van de groep. Lees dit echter wel met een flinke scheut zout, want ook 10 is op en top Supersilent. Het wegvallen van percussie brengt de 'akoestische ambient' van Helge Sten (Deathprod) verder naar het oppervlak, wat absoluut naar meer smaakt. En het samenspel op "10.6" is zo onaards mooi dat het kan wedijveren met het beste van 6. Dat album staat nog altijd in de boeken als het mooiste, meest harmonieuze album van Supersilent. Met 10 levert het trio misschien niet het beste uit hun langlopende carrière af, maar wel een van hun mooiste. En eind september worden we al verwend met 11.

Storm
Drivan - Disko

Ewie
El Pino And The Volunteers - Isle Of You

Ludo
Eels - Tomorrow Morning

Gr.R.
Calexico @ Tivoli

Ramon
Matthew Dear - Black City

André
Nevada Drive - High Resolution Blues 6-track promo

Prikkie
Day Six - The Grand Design

DubbelMono
Reverend Deadeye - The Trials & Tribulations of...

Campking
Deer Tick - THE black dirt sessions

Stonehead
The Depreciation Guild - Spirit Youth

Een goede voorbereiding is het halve werk. Dus ruim op tijd vertrek ik richting Tiel voor dag twee van Appelpop. Toch willen files en een pendelbus die opeens stopt bij het station in plaats van bij het festivalterrein er voor zorgen dat ik het begin van Jurk mis. In de verte hoor ik nog hun hit "Zou Zo Graag" uit de tent schallen, maar twee nummers later besef ik me dat ik eigenlijk helemaal niks mis. Met een uitgesponnen cover van Santana en nog een cover van De Dijk lijkt het dat Jurk meer een coverband is. Later hoor ik ook nog dat ze tijdens mijn afwezigheid Doe Maar hebben verkracht. Gemiste kans dus.

Mijn dag twee start dus eigenlijk met ReVamp. En tijdens dat optreden stel ik mijzelf de vraag 'wat er anders is dan After Forever'. Helemaal niks dus. Ja, andere bandleden maar het draait toch vooral om Floor en erg vernieuwend is het muzikaal niet. Ook hier wagen ze zich aan een cover, maar de metalversie van "Bad Romance" van Lady Gaga komt pijnlijk genoeg niet goed aan. De vleermuisjes op de eerste rij zal het echter allemaal worst zijn, die zingen alles woord voor woord mee. Maar mij kan het niet bekoren. Daarvoor ligt After Forever me nog te fris in het geheugen en ik merk dat ReVamp zelfs een mindere versie van het origineel is.

In Engeland is Damon Albarn de man die prachtige albums maakt met een grote diversiteit aan gastvocalisten. In Zweden heet deze man Per Nordmark. Hij heeft een paar van de beste Zweedse stemmen bereid gevonden om mee te werken aan zijn album Take The Money And Run. Zo is op het nummer "Bad Hands" een sterke Nina Kinert te horen en komt op twee nummers Britta Persson een handje helpen. Het is verfrissend om deze twee toch redelijk traditionele singer-songwriters te horen in veelal up-tempo elektronische nummers. Beide zangeressen doen het prima, maar echt leuk wordt het toch echt bij "Kick You Out" met Howlin' Pelle van The Hives en vooral "Andra Relationen" met de mij verder volstrekt onbekende zangeres Subbah. Heerlijk hysterische schreeuwpop. Volgens de maker is het album gemaakt 'zonder enig veiligheidsnet' en dat is te horen. Met uitzondering van Howlin' Pelle werken alle vocalisten duidelijk buiten hun gebruikelijke muzikale kaders en dat levert een afwisselende en sprankelende plaat op. Bad Hands is geen Gorillaz en Nordmark nog zeker geen Albarn, maar Take The Money And Run is absoluut een geslaagd Zweeds initiatief.

Hoe geweldig Into The Great Wide Open ook was, een ding heb ik gemist: gekte op het podium. Als je ze al eens zelf hebt gezien, dan weet je dat ik gelijk hebt, want er is een band die hier prima voor had kunnen zorgen namelijk het Duits/Zwitserse Bonaparte. Als je alleen al op een albumtitel kunt komen als My Horse Likes You, dan weet je al hoe laat het is. Dit album is hun tweede studio-album en hierop is wederom allerlei muzikale chaos te horen met komische teksten. Dat maakt het sowieso al tot een band waar je niet meteen op uitgehoord bent. Veel liedjes worden elektronisch ondersteund, maar om het nou elektro te noemen dat is wel weer erg kort door de bocht. Opener "Ouverture" is bijvoorbeeld modern klassiek te noemen. Collega Storm kwam bij de beschrijving van het debuut met Mano Negra aanzetten, maar ik ben er niet uit. Ze klinken vooral erg eigen. Dit album wordt ondersteund door de single "Computer In Love" die ik al voorbij heb zien komen bij MTV Brand New voordat ik dit album beluisterde. Zonder de bandnaam gezien te hebben, was dit onmiskenbaar Bonaparte. Het enige dat je als kritiek kunt hebben, is dat het misschien na een nummer of zes even genoeg geweest is, zodat je als luisteraar op adem kunt komen. De lp-versie aanschaffen is dan helemaal niet zo verkeerd, krijg je er zelfs een extra track bij.

Voor mijn specialisatie Middeleeuwse geschiedenis moest ik mij verplicht verdiepen in de Franse Hoofse Literatuur van de Late Middeleeuwen. Daarvoor kreeg ik college van een man wiens naam mij helaas ontschoten is, maar zijn uiterlijk helemaal niet. Grote witte baard, een hoofd vol met lang - nog witter - kroes haar en nog altijd de kleding die hij naar alle waarschijnlijkheid naar Kralingen had gedragen, en dat afgerond met lederen sandalen waarin hij haast als bij regel geitenwollen sokken droeg. Naast uitgebreide en spannende verhalen over de seksuele moraal in de middeleeuwen en alle dubbele bodems in de symboliek wist hij veel te vertellen over de ontwikkelingen in de muziek van 13e tot 15e eeuw. Iets wat The Forest Beggars (in samenwerking met Stone Breath) op Virgo, Mater, Domina probeert te benaderen. Over repetitief getokkel van simpele motiefjes en slepende drones proclameren de heren in lichte polyfonie hun religieus getinte teksten. Dronefolk die een laat middeleeuwse marktbezoeker zou begrijpen en herkennen als muziek. Aziatische aandoende tonen ontmantelt van alle franje en opsmuk. Muziek om dichter tot god te komen of, als je daar niets mee hebt, de haard van je bestaan in je onderbuik op te zoeken. Daar ik beide niet nodig heb voor stabiliteit of doel in mijn leven, richt ik mij echter gewoon weer op de Hoofse literatuur en alle speelse seksuele daden daarin verstopt.

Op de hoofd cd The Shepherdess and the Bone-White Bird is er meer ruimte voor de opsmuk met name in de vorm van invloeden uit de Aziatische muziek. Het tokkelwerk krijgt meer ruimte en speling, wat het geheel een stuk interessanter om te luisteren maakt. Ook in de zang zit meer dans, iets wat Gregorius in de 7de eeuw nog als duivels benoemde, maar hier geluk haar plek weet te vinden. Stone Breath is duidelijk de meer gewaagde marktmuzikant in de late middeleeuwen die al een stapje richting de vroeg moderne tijd waagt te maken. Maar nog steeds lijkt de muziek gericht op rust brengen in het hoofd, en als je de shakra’s ervoor open zet, dan zal dat ook werkelijk gebeuren. Zeker bij het 20 minuten durende epos "The Shepherdess Of The Fiery Wheels", waar zelfs de grootste scepticus van in trance geraakt. Of er gewoon goed in slaap kan vallen.

Ik had me een iets ander begin voorgesteld van Appelpop dit jaar. De binnenstad van Tiel is dit jaar hermetisch afgesloten, waardoor parkeren op mijn vaste plek uitgesloten is. Ik word naar een verlaten industrieterrein geloodst waarvandaan ik een pendelbus kan nemen richting het festivalterrein. Natuurlijk stopt die aan de andere kant van het terrein dan waar ik moet wezen dus met nog tien minuten op de klok voordat Destine begint is het ietwat haasten geblazen. In de bus zat ik al tussen de die-hard Destine fans en dat deed me een beetje denken aan Di-rect in hun oude tijd. Net als in de bus zijn de eerste rijen voor het podium dan ook volgepakt met jonge tienermeisjes.

Muzikaal wijkt het ook niet echt af. Destine maakt punkachtige powerrock, wat goed gedijt bij de meisjes. Hun hitje "Stars" komt ook nog voorbij, wat de herkenbaarheid ten goede komt. Destine brengt een degelijke show, maar ik ben duidelijk de doelgroep niet.

Wie me minder kan bekoren is Giovanca op het andere podium. De nieuwigheid is er wel vanaf, waardoor haar mix van nu-soul na een kwartiertje gaat vervelen. Veel interactie met het publiek is er ook niet, wat het tot een statisch optreden maakt. Ik heb er niet zoveel mee in ieder geval.

Lang, lang geleden op de middelbare school, als de wanorde als zo vaak was uitgebroken, waarschuwde een lerares altijd dat ze 'weer ruis hoorde'. Ze bedoelde het logischerwijs negatief, maar ambient-liefhebbers weten dat ruis ook heel mooi kan zijn. De Belgische lo-fi ambient muzikant Circle Bros heeft het gelukkig rijkelijk in voorraad. Zo is daar "Your Sound" het einde van vinyl-kant a, dat eindeloze laagjes stapelt, als fossiele afdrukken van geluid, zo vervormd dat er van de oorspronkelijke bron niks meer over is. Fascinerend. Minder aangenaam is dat deze eenmansband een nog veel grotere voorliefde voor de echoput heeft. Mevrouw Holle moet zijn grootste fan zijn. Het duurt letterlijk nummers lang voor er hier een geluid te horen valt dat níet in eindeloze echo is gedompeld. Dat wordt toch al snel wat irritant. Opener "No Turning Back" is het volste nummer, met een duidelijke lijn, het gaat bijna richting post-rock-interlude. Een hoop snaren, wat belletjes en onverstaanbaar diepe vocalen waaien door het tochtgat van de Haven. Meteen erna volgt het ultieme zap-moment "Sure", waar diezelfde vocalen overstuurd raken, waarschijnlijk door het gebruik van de goedkoopste microfoon (zo'n Bart Smit-speelgoedding) dat te vinden was. Eigenlijk net een puberale grap, en minstens zo irritant als de ruis van vroeger. Kant b vergoedt veel en is een stuk meditatiever van toon, zelfs zeer minimalistisch, je moet er de melodieën zelf bij dromen. Gefrutsel over oneindig aangehouden orgeltonen en, wederom, bewerkte gitaren.

De grootste verrassing is niet dat de Utrechtse Lilian Hak van bliep-elektronica is overgestapt naar samples van bejaarde filmmuziek. Je mag als muzikant best eens een andere afslag nemen. En Portishead liet al veel eerder horen dat de som van plukbassen, strijkers, belletjes, koortjes en toeters tot iets bijzonders kan leiden. Dat Lilian een pakkend liedje kan schrijven, is ook niet het opmerkelijkste van Old Powder New Guns. Nee, het is vooral die FAN!TAS!TI!SCHE! stem van Hak die me achterover deed slaan. Hoe hebben we (nou vooruit, ik) dit al die jaren kunnen missen?! De ene keer, bijvoorbeeld in "Gone With The Wind" (hoe filmisch had u het gehad willen hebben?), zingt ze de luisteraar en zichzelf verleidelijk uit de kleren. Even verderop, in pièce de resistance "Never Speak to Strangers", is ze het gekke zusje van Caro Emerald dat het slot van haar donkere zolderkamer heeft weten open te prutsen. Old Powder New Guns is voortgevloeid uit een voorstelling voor theaterfestival De Parade. Productiehuis ON heeft Lilian het benodigde kontje gegeven om haar liedjes op plaat te kunnen zetten - iets wat ON eerder ook al deed voor Kyteman. Dat u snapt dat ze daar een neus voor talent hebben. Niet alle muziek komt uit oude films trouwens, nergens wordt de sfeer of stijl gebroken. Maar nogmaals, wat een ongehoord mooie stem heeft Lilian. En wat komt die hier goed tot zijn recht. Verzoekje nog van mijn kant aan Lilian: in "Sleeping on the Ceiling" fluisterzing je een paar Franse woordjes. Doe je ook een keer een nummer helemaal in het Frans? Merci.

Met het plaatsen van Lost’s ultieme antiheld Hurley op de cover van hun nieuwe album slaat Weezer de spijker op zijn kop. In de totaal verwarrende en over the top verhaallijn van de onlangs gestopte serie was de vrolijke dikzak een prettig luchtige factor. Weezer is dat zelf ook al sinds jaar en dag binnen de hectische muziekwereld. Sinds het tot legendarische proporties uitgegroeide debuut is er feitelijk weinig eer te behalen aan een nieuwe cd, maar de schare fans is hondstrouw. En terecht, Hurley is weer zo’n echte Weezer geworden. Dat moest ook wel, want voorganger Raditude voldeed niet aan die kwaliteitseis (een gastbijdrage van Lil' Wayne, hoe bedenk je het!). Rivers Cuomo lijkt ontketend in vergelijking met vorig jaar en zingt in ieder geval weer alsof het er echt toe doet. Met minder ongein en her en der hooguit wat functionele elektronica lijkt de aandacht weer terug te zijn bij het Liedje. Of het toeval is weet ik niet, maar ik hoor een grote gelijkenis met de veel te vroeg ter ziele gegane Travoltas (Luister naar "Rule Me" en bijvoorbeeld naar "The Return Of Randy"). Wat mij betreft overigens enkel een positieve ontwikkeling. Met de (oervalse) cover van "Viva La Vida" en het melige "All My Friends Are Insects" kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan, maar aangezien deze als bonustracks zijn toegevoegd spelen ze slechts een bijrol. Ik merk echter wel dat ook Hurley me na iedere draaibeurt vooral de neiging geeft om het oudere werk weer eens op te zetten, en heel hard mee te zingen met "In The Garage" of "O Girlfriend". Dat was buitencategorie en we moeten maar niet te nostalgisch blijven. Hurley is die gekkerd van wie iedereen altijd vrolijk wordt. Maar vroeger was hij toch leuker (sorry).

Het is druk op de zondagochtend bij de bakkerij in de supermarkt van camping Stortemelk. Dit is de dag dat een gedeelte van de bezoekers van het Into The Great Wide Open festival het eiland zal verlaten. De laatste dag. Je merkt het aan de sfeer. Iedereen komt een beetje gelaten over. Of zou het gewoon de kater van gisteravond zijn? Ik loop naar de kassa met mijn twee vers bemachtigde ham/kaas-croissants en iets drinkbaars van wat er nog over was in die halflege schappen. Daar aangekomen vang ik ongevraagd nog wat details over de liefdesperikelen van een van de kassameisjes op. Ook goedemorgen. Laten we de dag maar eens rustig beginnen met de zachtaardige folk van onze Belgische vrienden van Isbells.

Gezeten in het gras van het sportveld, luisterend naar de klanken van Isbells is het aangenaam wakker worden. Niets wereldschokkends maar daar heb ik ook geen behoefte aan op dit vroege uur. Net zo min als aan een krantenartikel met een diepgaande politieke analyse. Nee, dan lees ik liever het speciaal door kinderen op het festival in elkaar gedraaide, dagelijkse Kolder-krantje. Zelden zo'n vermakelijke festivalkrant gelezen. Met name de interviews zijn memorabel. Zo weet ik nu over Gijsbert Kamer dat hij "het liefst Bob Dylan interviewt en nooit nerveus is" en dat Ferry Roseboom "op school nooit is blijven zitten".

Omdat komend weekend bij mij in het dorp de band speelt die "nog sneller van personeel wisselt dan de McDonalds" speelt ben ik genoodzaakt het dorp te ontvluchten. Want ik zou wel eens een noot kunnen opvangen en ik weet niet of ik dan voor mezelf insta.

Gelukkig wordt in Tiel in hetzelfde weekend Appelpop gehouden. Het festival ontving onlangs van onze collega’s van Festivalinfo nog de eretitel "beste gratis festival" en dus is het een taak om dat ook dit jaar waar te maken. Daarnaast vormt het festival het officieuze einde van het festivalseizoen buiten.

Vaak is het best prettig als een album snel zijn geheimen prijs geeft. Dat je na een of twee luisterbeurten er al achter bent hoe goed of (en dat gebeurt vanzelfsprekend met bijna dezelfde regelmaat) hoe middelmatig of zelfs slecht een cd is. Soms is het echter fijn om gewoon te luisteren naar een cd en geen flauw benul te hebben de eerste paar keer of je ‘em goed vindt of niet. Ik had dat met de tweede cd van Chapter en heb dat met hun derde cd A Collection Of Monsters wederom. Op het eerste gehoor is dit slot van de trilogie Prologue / The Biographer / A Collection of Monsters namelijk weer zo’n rustig voortkabbelend album waarbij je als je een beetje moe bent zelfs de neiging zou kunnen krijgen erbij in slaap te doezelen. Dat komt door de feilloze combinatie van lome liedjes en onderkoelde zang van Baron Alexander J.S. Craker (ook wel Alex genoemd) die eventueel komt in combinatie met die van zijn partner in crime Thierry van Osselt. De fragiele gedetailleerde schoonheid van de twaalf liedjes op A Collection Of Monsters wordt pas duidelijk als je geconcentreerd gaat zitten luisteren. De ingetogen folkpop wordt nooit een eng monster, maar eerder een groot vilten knuffelbeest dat naar verloop van tijd jouw temperatuur overneemt. De warmte is gloedvol. Hoe schril is dan het contrast met de verhalen die ze vertellen in de teksten. Die haken namelijk wel degelijk aan op het woord monsters in de titel. Seriemoordenaars ("Serial"), necrofilie ‘toepassen’ op je eigenhandig vermoorde vermeende vriendin ("My Sweet Girl"), hoe het moet zijn om te sterven van de kou bedekt onder de sneeuw ("A Winter Chill"). Op zijn zachtst gezegd zijn het macabere onderwerpen die de twee Zwitsers bezingen. Iets wat je nooit zult horen als je niet écht luistert. Dan wordt A Collection Of Monsters pas de griezelig goede plaat die het is.

Het spelletje dat Katy Perry speelt fascineert me. Ze lijkt als geen andere popmuzikant een poging te doen te balanceren tussen kunst en kitsch. Pesterig flinterdunne liedjes combineren met melodielijnen die domweg je kop niet uit te branden zijn. Zij weet hoe het spel gespeeld wordt en doet dat on- en offline op geraffineerde wijze. Toch gaat ze daarbij soms wat te ver. Op haar nieuwe album Teenage Dream gaat ze af en toe over het randje en dan dendert ze heel hard het grote niets in. Een niemendalletje als "The One That Got Away" is hiervan een goed voorbeeld. Een liedje waarin elke goede hook of melodielijn ontbreekt en dat zo weinig om het lijf heeft, dat het afstoot. Daar staat gelukkig meer dan genoeg tegenover. De titeltrack waggelt juist weer heerlijk op de juiste manier over de draad. In een zoetsappige ballade als "Not Like The Movies" laat ze net als op haar MTV-Unplugged-cd horen in een meer akoestische setting prima uit de voeten te kunnen. Ook een song als het curieuze "Peacock", dat mij het gevoel geeft een pikante tekenfilm te bekijken, is zeker vermakelijk. Perry speelt geraffineerd (veel meer speels dan geroutineerd!) haar troefkaarten die het hele spectrum bestrijken van cheezy elektronica tot luchtige rock. Songs als "Circle The Drain", "E.T." en "Hummingbird Heartbeat" laten nogmaals goed horen dat deze tante zat in haar mars heeft als het gaat om het schrijven van lichtvoetige popsongs met een knipoog. Katy Perry zal ook helemaal niet van plan zijn geweest om de popwereld op de kop te zetten met een baanbrekende plaat. Ze wil de mensen vermaken en daar slaagt ze op Teenage Dream met speels gemak in.

In de powermetal is een conceptalbum bepaald niet ongewoon. Toch is Iced Earth´s Jon Schaffer een geval apart op dat gebied. De man lijkt niet genoeg te kunnen krijgen van conceptalbums, of die nu over sciencefiction gaan of over de Amerikaanse Burgeroorlog, maar daarnaast is hij een Man Met Een Missie. Hij is daar wel een ander bandje voor begonnen, Sons Of Liberty, al komen Iced Earth-fans nogal wat bekende namen tegen. Zanger Matthew Barlow ontbreekt echter, omdat Schaffer zelf de zang voor zijn rekening neemt. Dat hij dat prima kan, was al bekend van Iced Earth. Brush-Fires Of The Mind werd eerst online verspreid (gratis in wat mindere kwaliteit, nog steeds verkrijgbaar bij inschrijving voor de nieuwsbrief) en heeft zoals gezegd een politiek thema, over corrupte wereldleiders die de rest van de wereldbevolking als slaven behandelen. Hier en daar citeert Schaffer Thomas Jefferson and Abraham Lincoln en worden geluidsfragmenten van Kennedy en Martin Luther King gebruikt. Dat Schaffer het echt meent, mag blijken uit de verwijzingen naar artikelen, boeken en filmmateriaal op de site. Allemaal leuk en aardig, maar stelt het muzikaal ook nog wat voor? Ja hoor, het is de vertrouwde Schafferiaanse powermetal die je hoort, met een enkel relatief rustpuntje ("The Cleansing Wind"). Het is tekstueel zware kost, maar het weer is weer eens wat anders dan de doorsnee-testosteron-teksten. En eerlijk is eerlijk, Schaffer maakt er iedere keer weer iets van waar je simpelweg niet omheen kunt.

David Gray had de smaak goed te pakken bij het schrijven van nummers voor zijn vorige plaat Draw The Line. Ongeveer een jaar na het verschijnen van die cd is er al weer een nieuwe plaat van zijn hand. Het aantal restjes van rond Draw The Line was zo groot dat hij er makkelijk weer een album mee kon vullen. Restjes is wel een erg fout woord voor de songs op Foundling. Zo ervaar ik de songs namelijk nergens. Wat wel opvalt, is dat ze een stuk ingetogener zijn dan op zijn voorganger. Dat vind ik wel prettig, want dat is de kant van Gray die ik het liefst hoor. Dat ik het zo fijn vindt dat Gray deze kant kiest komt ook doordat hij op deze momenten me het meest doet denken aan de helaas veel te weinig nieuwe muziek producerende David Baerwald. Als hij zingt, begeleid door slechts akoestische gitaar (en een tweede stem in de refreinen), bijvoorbeeld in "When I Was In Your Heart", dan komt zijn stem juist zo goed tot zijn recht. Ook klein met piano ("Holding On") en eventueel wat warme weemoedige blazers op de achtergrond, zoals in "A New Day At Midnight", laat Gray zijn beste kant zien. Heerlijk is ook de dromerige saxofoon die in "We Could Fall In Love Again Tonight" een rokerige nachtclub uit komt rollen om ervoor proberen te zorgen dat de liefde weer hartstochtelijk op gaat bloeien. Foundling komt ook in een iets duurdere deluxe editie waarop nog acht nummers extra staan. Tekenend is dat ik hierop de meer uptempo nummers hierop duidelijk de minste vindt. Doe mij maar die slow songs.

Book of Hours werd oorspronkelijk uitgebracht in 1987. Luisterend naar de plaat zou je eerder eind jaren zestig, begin jaren zeventig gokken. De nummers hebben duidelijke psychpop-elementen, maar ook een vrij conventionele songstructuur. In 1987 deed de plaat niet zoveel. En dat is eigenlijk de rode draad in de gehele carrière van The Green Pajamas. Die werden nooit opgepikt door een major label, scoorden nooit een hit. Het recent opnieuw begonnen label Green Monkey Records besloot een eind te maken aan al dit onrecht, en besloot de plaat opnieuw uit te brengen voor een groter publiek. De oorspronkelijke oplage bedroeg telde namelijk slechts 500 exemplaren. Deze nieuwe druk is met 17 nummers wat aan de lange kant. Dat komt omdat naast de nummers die op de originele plaat verschenen, nog meer nummers uit de Book of Hours-sessies zijn meegenomen. De spanningsboog blijft echter lang genoeg strak staan. Albumopener "Paula" klinkt nog opvallend fris, ondanks de duidelijke retro-psych-invloeden. Het klinkende popliedje "My Red Balloon" is een van de uitblinkers van de plaat, net als het brutaal swingende Big Surprise. Jammer genoeg heeft de platenmaatschappij de bonustracks direct achter de oorspronkelijke plaat geplakt. Een dubbelalbum was beter geweest; het niveau van de laatste nummers is duidelijk lager. Dat is jammer, maar dit is hoe dan ook een verdiende re-release.

Storm
Hauschka @ #GWO10

Ewie
#GWO10

jnnk
#GWO10

Ludo
Sufjan Stevens - All Delighted People

Gr.R.
Die Anarchistische Abend Unterhaltung @ Naar Buiten (Vlieland) op #GWO10

Ramon
Timber Timbre @ #GWO10

André
Caitlin Rose @ #GWO10

Prikkie
 Vandale - Schandale/ Stale Verhale

DubbelMono
The Main Street Gospel - Love Will Have Her Revenge

Campking
Trumans Water - O Zeta Zunis

Stonehead
Robyn - Body Talk pt.2

Locatie: Club Heaven.
MC Choppin´ tikt DJ Beet op z´n schouder.
´Hee Beet, weet je nog van die keer dat die rockgitarist een cd vol met jouw stukken had opgenomen?´
DJ Beet gromt: ´Pfff, die cd waar ik geen cent aan verdiend heb, ja. Toch niet weer, hè,? Of ga ik er deze keer wel iets aan verdienen?´
MC Choppin´ grijnst breed.
´Deze keer gaat die gitarist er wat aan verdienen, maar jij geen sikkepit. Hij heeft nu allemaal eigen nummers opgenomen, helemaal in z´n eentje en die zijn er niet slecht uitgekomen.´
´Dus hij steekt alles in eigen zak? Da´s lekker....´
´Ja, maar eerlijk is eerlijk, hij heeft er een lekkere plaat van gemaakt. In allerlei stijlen, met zelfs her en der elektronica redelijk prominent, maar het zijn steeds lekker rocksongs zonder dat ´ie shreddenderwijs over the top gaat.´
´Maar hij heeft dus niets van mij opgenomen?´
´Nee, geldwolf dat je d´r bent. Hij heeft wel in "Ladies Of The House" een aanzet tot iets Arabisch, maar dat werkt ´ie eigenlijk te weinig uit. O, hij gebruikt nog wel een stukje van een ander....´
DJ Beets gezicht wordt plots wat vrolijker.
´..... maar dat is van Henry Mancini, het "Peter Gunn"-themaatje.´
DJ Beets gezicht betrekt weer.
´Maar wat moet ik hier dan mee?´
´Nou ja, je bent al zo doof als een kwartel, dus weinig denk ik. Maar ik vind dat Masi hier een heel fijne instrumentale gitaarplaat heeft afgeleverd. Fraai gitaarwerk van begin tot eind, maar in veel stijlen en niet continu op topsnelheid. Ik schuif ´m zo nu en dan eens in een set in de club hier. Die harpen zijn ook niet eeuwig populair.´

´Trouwens, weet je wie nog nooit populair is geweest bij de jongens van dat muziekweblog waar ik je laatst over vertelde? George Bellas. Iedereen die er iets van hoorde kwam tot de conclusie dat het een knakker is die geen maat weet te houden. Vreselijk ingewikkeld doen, veel te lang en veel te snel en zelden iets wat op een afgeronde song begint te lijken. Ik heb ´m ook maar eens beluisterd. In de bio stond al iets over over-the-top performances...´
´Dan weet je genoeg toch?´vraagt DJ Beet.
´Dat zou je denken, hè? Maar het valt mee. Hij heeft nog steeds de mond vol over compositorische technieken, over barok, romantiek en klassiek, compleet met een heel concept voor het album. Gelukkig heeft ´ie ook bedacht dat hij het heel anders wilde doen dan bij zijn vorige album. En da´s mazzel, want daar ging hij 75 minuten aan een stuk door. Zo´n stuk is niet-doorheen-te-komen.´
´Wacht even Choppin´, ik schreef ook lange stukken!´
´Ik ook Beet, maar dan wel met genoeg variatie om het 75 minuten vol te houden toch? Nu zijn het bij deze knakker nog altijd 19 nummers, maar je krijgt zo nu en dan wat rust. Maar eerlijk gezegd hoeft ´ie die cd´s voor mij niet vol te proppen. Nu blijft een drie kwartier leuk, en dan is het doorbijten. Gelukkig zitten er wel nummers tussen waar je blij van wordt, zoals het met barokke riedeltjes doorspekte "Let There Be Light". Er is dus vooruitgang. Misschien wordt het nog wat met deze knakker.´

´Maarre Choppin´, als ik het goed begrepen heb komt er bij mij hoe dan ook geen cent binnen.´
´Klopt, hoezo?´
´Ik heb honger. Dus jij zult weer moeten betalen bij de McHeaven.´

Tired Pony? Is dat een synoniem voor paardenslager? Of de gemoedstoestand van Ponypark Slagharen na een dagje middelbare scholieren? Nee, het is het countryproject van Snow Patrol-zanger Gary Lightbody. Nou ja, country - nee, het is een rauwe recht-voor-zijn-raap-singer/songwriterplaat waarop iedereen mocht aanschuiven die daar maar zin had. Zo bestaat Tired Pony zelf uit Troy Stewart en Iain Archer, Richard Colburn van Belle & Sebastian, Jacknife Lee, Peter Buck van R.E.M., Scott McCaughey en dus de eerder vernoemde Gary Lightbody. Ook M. Ward doet mee, evenals Zooey Deschanel en Tom Smith van Editors. Zie Tired Pony als een verlengstuk van Ward’s Monsters Of Folk met Conor Oberst. Lightbody’s zwoele vocalen houden de sfeer luchtig en zorgen precies op de juiste momenten voor de kenmerkende spanning van Snow Patrol. In amper een week harkten de heren en een dame tien parels over de gemoedstoestand van Amerika bij elkaar. En, dat is eigenlijk de grootste verdienste van Tired Pony. Als echte kopstukken in de muziek bij elkaar komen zijn de verwachtingen vaak zo hooggespannen dat er alleen nog maar draken van songs ontstaan. Op The Place We Ran From hoor je hoeveel ruimte iedereen heeft gekregen om te kunnen en willen bijdragen. Met ieders goedkeuring zijn het tenslotte de kwalitatieve liedjes die tellen. Negen van de tien songs zijn van pure wereldklasse. Dat maakt Tired Pony tot een te koesteren raspaard. Sowieso, als je Tom Smith van Editors in "The Good Book" kunt laten klinken als de gulden middenweg tussen The National en Tindersticks, dan heb je al snel mijn stem.

Vorige week kreeg ik een sms of ik binnenkort mee ga naar Go Back To The Zoo. Ik moest eerlijk zeggen dat de naam me wel iets zei, maar ik wist er zo geen nummer bij. Blijkbaar heb ik onder een steen geleefd, want de tegenwoordig Amsterdamse band heeft al vier singles uitgebracht, inclusief de enorme hit "Electric", zo'n nummer dat volgens mij iedereen wel kent! Een lekker dansbaar maar weinig spannend nummer, prima voor een avondje uit. Dat zijn de meeste nummers op Benny Blisto ook, op een paar minder dansbare nummers zoals "Gotta Wake Up" en "House On Fire" na. De rest is heel erg Mando Diao, die vorig jaar ook zo'n hit hadden met 'Dance With Somebody'. Bij het nummer "Beam Me Up" moest ik zelfs een beetje denken aan The Kooks, inclusief het accent. Ze gaan lekker dansbaar door op de cd, inclusief de minder brave nummers "Fuck You" en afsluiter "I Lov It" waarin ze een oorlog willen starten. En zoals nu wel blijkt, Go Back To The Zoo slaat aan. Met nu al vier hits op je debuut, een optreden op Lowlands én het De-Wereld-Draait-Door-Huisband-predikaat doe je het best goed! Langzamerhand veroveren ze Nederland, nu de rest van de wereld nog.

Een eigen salon hebben, gedrapeerd met rood velours en dierenvellen, zodat elk weekend je favorieten muzikanten kunnen komen spelen. Wie droomt er niet van? Jaap Boots en Koen Schouten hebben er eentje laten bouwen, in hun kombuis zitten ze elke zaterdagmiddag eerste rang om de zweetparels te tellen op de voorhoofden van de Ploctones, Sven Hammond Soul of Katzenjammer. Shouting Boots heet het programma op Radio6 (zater- en zondagmiddag, 14-16.00 uur) waar die sessies live te volgen zijn. Daar tussendoor draaien Koen en Jaap ook nog jazz, blues en wereldmuziek van cd. Een ‘verontrustend sterke mix’, noemen ze het zelf. Kijkend naar de tracklisting van de cd Shouting Boots Live, met achttien parels uit meer dan honderd sessies, mag geconcludeerd worden dat de kombuis van Jaap en Koen uitzicht biedt op een zeer breed spectrum. Naast genoemde voorbeelden meerden ook de Italiaanse bard Gianmaria Testa, de balkanpunkers van Che Sudaka en het klassieke Zapp String Quartet aan. Het nummer van het strijkkwartet is tevens een van de hoogtepunten op de cd, al komt dat waarschijnlijk omdat het behoorlijk afwijkt van de ‘verontrustende mix’. Dezelfde vlieger gaat op voor het Artvark Saxophone Quartet - da’s nog eens de grenzen oprekken. Daar steken de droefsnoeten met gitaar (Neil Cowley, Devon Sproule) wat bleek tegen af.

Aangezien ik allergisch ben voor strandvakanties maak ik zo goed als nooit kennis met watersporten als surfen. Afgelopen zomer heb ik echter met verbazing staan kijken naar kitesurfers. Echt super, alleen al om te zien! Dit spektakel is een prima ingang om in de stemming te komen voor King Of The Beach van het Californische Wavves. Na drie albums is er nog maar een constante factor in de band en dat is Nathan Williams. Als begeleidingsband maakt hij op dit album gebruik van Bill Hayes en Stephen Pope. Zij begeleidden eerder Jay Reatard, tot hij ze eruit gooide en kort erop overleed aan overmatig drugsgebruik. Ook Williams heeft geen onbesproken verleden, maar laten we hopen dat het hem beter zal vergaan. King Of The Beach is namelijk een gave plaat. Mocht je bij Californië denken aan zon en prachtige stranden dan zullen deze er ongetwijfeld zijn maar niet bij Wavves. Lo-fi, rock, surf, noise, noem het op, alle ingrediënten zijn aanwezig om het niet te mooi te laten klinken. Williams en zijn makkers maken er een vuig strandfeestje van. Bijzonder is dat de noise naast het te verwachten gitaarwerk ook uit elektronica kan komen. Het meest bijzondere zijn echter de korte liedjes die ondanks de vuigheid een sixtiesvibe (met koortjes!) kennen en een punky hoekigheid hebben die ze tot de stoerste jongetjes van het strand maken.

Francoise Dorléac was een Franse actrice die in 1967 bij een auto-ongeluk overleed, slechts 25 jaar oud. Vanaf nu is ze ook de naamgeefster van het project van Erik de Jong (Spinvis) en Geike Arnaert (ex-Hooverphonic). De samenwerking is te danken aan regisseur Hans van Nuffel, voor wie Spinvis een filmscore aan het maken was. Van Nuffel suggereerde Arnaert er bij te halen en er bleek chemie te zijn. Zoveel zelfs dat er meer materiaal ontstond dan voor de film gebruikt zou worden en het resultaat is volgens Spinvis 'verre geluiden, stonede reverb en space-echo. Het is nogal duistere, "drugs-orientated" muziek geworden.' Om er vrolijk aan toe te voegen: 'Ik ben er dan ook erg blij mee.' Spinvis is altijd herkenbaar, maar tegelijkertijd weet je nooit precies wat hij gaat doen. Dat maakt hem een interessante artiest, maar evenzeer kan het betekenen dat je aan sommige projecten moet wennen. Of dat je er nooit aan went. Zeker toen ik de stem van Arnaert voor het eerst hoorde, vreesde ik voor het laatste. Ik ben niet van de ijle vrouwenstemmen, absoluut niet zelfs. Maar al halverwege de eerste luisterbeurt constateerde ik dat ik Arnaerts stem perfect vond passen in Spinvis' laagjesmuziek. Martina Topley-Bird hoor ik erin, Kristin Hersh en hier en daar Björk. Arnaert zingt meestal zoals Spinvis zijn muziek opbouwt: geen grote gebaren, rustig opgebouwde melodielijnen, maar tegelijkertijd voegt ze in frasering en dynamiek voortdurend licht schurende randjes toe. Waar Spinvis een zeer ritmische manier van zingen heeft, bevat Arnaerts stijl veel minder ritme en veel meer melodie, hoog en laag, hard en zacht. Dat maakt dat Dorleac geen Spinvis-met-zangeres wordt, maar echt een apart project. De stonede klanken waar Spinvis het over heeft vind ik nogal meevallen - of ik verkeer van nature in een geestverruimde staat, want voor mij zijn het gewoon liedjes met kop en staart. Wel zijn de meeste nummers langzaam en is er veelal sprake van uitgerekte lagen in plaats van elkaar braaf afwisselende refreintjes en coupletjes. Pas in het vijfde nummer, 'Lemon Pie', gaat het tempo wat omhoog en krijgt Arnaets stemgebruik wat meer Spinvissiaans ritme. De single, 'Tommy And The Whale', is een door akoestische gitaar gedomineerd up-tempo kampvuurliedje. Volgens mij moet dat kampvuur te organiseren zijn op Vlieland, waar Dorleac dit weekend zijn opwachting maakt. Is er iemand die weet hoe lang het roeien is naar Vlieland?

Als je als band met je album in de maandlijst komt te staan bij Steven Wilson, dan is dat voor een hele schare Porcupine Tree fans een reden om blind een album aan te schaffen. Daarbij kun je wel eens van een koude kermis thuis komen, want Wilson heeft er met regelmaat dingen in staan die menig Porcupine Tree zwaar op de maag zullen liggen. Toen de debuutplaat van het Italiaanse Nosound in het lijstje stond in 2005 vielen zijn fans zich er veel minder een buil aan. Italiaan Giancarlo Erra nam de plaat op enkele baspartijen na helemaal in zijn eentje op. Precies zoals Wilson zelf ook werkte in zijn beginjaren. Als je dan weet dat Erra ook nog in een Porcupine Tree coverband zat, dan is het niet moeilijk je voor te stellen hoe de debuutplaat van deze Italiaan klinkt. Sol29 klinkt zo ongeveer als de perfecte mix van Wilsons twee hoofdactiviteiten Porcupine Tree (rond The Sky Moves Sideways) en No-Man. De originele uitgave van Sol29 was echter al tijden uitverkocht, dus dat zelf ervaren was een beetje lastig. Daarom is het mooi dat Kscope (het label waar niet geheel toevallig Wilson ook flink wat van zijn releases stalt) nu komt met een geweldig verzorgde heruitgave van Sol29. Het Engels van Erra is hierop natuurlijk niet verbeterd, maar de mastering door Steven Wilson is werkelijk waar fantastisch. En dat je geen nerd hoeft te zijn om dat te kunnen horen bewijst de originele mix die op het audiogedeelte van de bonus-dvd gebrand is. Het geluid van Sol29 was al prima voor een debuut, maar nu komen de ruimtelijke klanken van Nosound pas écht tot hun recht. Als toetje krijg je bovendien nog de drie songs die op de nog lastiger te verkrijgen The World Is Outside-cd stonden. Deze drie songs zijn nog wat meer mellow maar sluiten bijna naadloos aan op de songs van Sol29.

In het genre van bandjes van het soort "vier akkoorden? Stadse fratsen!" is het vandaag weer eens de beurt aan het Drentse Mooi Wark. Alweer zult u zich afvragen? Alweer inderdaad. Want Mooi Wark heeft het momentum en besluit daar gebruik van te maken. Sinds de echte doorbraak in 2007 ("In de blote kont!") gaat het hard namelijk met onze Drentse Vrienden en de houden de gang er goed in. Zo goed dat ik zelfs een album gemist heb (Rock & Rodzooi). X is het vierde album in vier jaar en ondertussen is er dus ook nog een live-dvd verschenen. En zo’n moordend werktempo, tussendoor moeten ook nog feesttenten op de kop gezet worden, dat gaat zich wreken en dat hoor je dus op X. Geen echt slecht album, maar het zijn vooral leuke aanzetjes die matig uitgewerkt zijn. Wat AC/DC rifjes, wat spelen met folk, er wordt iets meer gas teruggenomen met ballads en tekstueel is het het vertrouwde bier, vrouwen en tosti’s. Een vrije versie van The Beatles’ "Come On" is zelfs vrij beroerd. Het album ontbeert ook echte meezingers, slechts "Trap Dat Ding Iens An", inclusief voorgeprogrammeerd publiekparticipatiemomentje komt in de buurt. Nee, dit is’m niet deze keer. X mag niet in de schaduw van vorige albums staan. Wellicht voor nummer elf toch iets meer tijd nemen, meezingen blijven toch wel doen, desnoods in de blote kont...

Hij blijft opvallend rustig. Zeker in contrast met de andere bandleden van I Am Oak die rond ons heen stuiteren alsof ze verzuimd hebben om hun dagelijkse portie Ritalin in te nemen. Als we de snackmuur van de Febo passeren, wordt bassist Stefan Breuer (The Subhuman) op Hitchcockiaanse wijze aangevlogen door een agressieve duif. Dit tot grote hilariteit van percussionist Dave Mollen (Daeve) en banjo-speler Robby Wouters. Zangeres/toetseniste Aino Vehmasto (The Secret Love Parade) blijkt op het moment dat File Under-fotograaf Tom wil beginnen met de fotoshoot, zoek te zijn geraakt. Ondanks dit alles blijft zanger/gitarist Thijs Kuijken opvallend rustig. De 25-jarige Utrechtenaar die opgroeide in Bergeijk (ah, vandaar die naam) is het type muzikant waarvoor de term introvert lijkt te zijn uitgevonden. Ik stel hem voor het interview met hem alleen te doen, want welbeschouwd is Thijs in principe in zijn eentje I Am Oak.

Het kan al niet meer zo worden als vorig jaar. Onze vrienden in barre tijden werden onze buren in Vak Blauw en onze vrienden gaan niet meer. Ik wilde dezelfde voorwaarden scheppen, zodat alles zou lijken op vorig jaar, maar ik weet ook dat ik dat niet moet willen. En toch. Het was misschien wel het fijnste weekend van het jaar. En het zou zo fijn zijn als het dat nu weer zou zijn. Over twee uur vertrek ik naar Vlieland, voor de tweede editie van Into The Great Wide Open.

Heeft dat dan nog iets met muziek te maken, in mijn geval? Natuurlijk. Het begon er vorig jaar mee dat er zulke leuke bandjes en muzikanten op het eiland zouden zijn. Tegelijk met mij. Loney Dear, Kyteman, Tom Pintens. Muzikanten en bezoekers, allemaal eilanders. Nu zijn het er nog veel meer, terwijl het eiland niet groter is geworden. En veel meer bezoekers zijn er ook niet. Wij, samen op het eiland met Modest Mouse, Timber Timbre, de matrozen van Moss, en de admiraal, voor een keer Kapitein Freebee. Piraat Arno en de echte Pete & The Pirates, de scheepsjongens van Wolf Parade, allemaal eilanders. Eilandmensen en eilanddieren.

Balthazar is de perfect mysterieuze indieband. Een vijftal studentikoze hipsters uit het toch al zo sympathieke België, dat vier jaar na hun eerste EP eindelijk een fraaie debuutplaat uit heeft. Ze zijn gespecialiseerd in rare gitaarliedjes met fraaie samenzang die n´t niet glad in het oor liggen, rare videoclips en eigenlijk best normale optredens. In België staan ze al het hele jaar hoog in de alternatieve Studio Brussel-hitlijst 'De Afrekening', ik had ze al eerder gezien bij een leuk optreden in Merleyn en ik mocht ze interviewen op Lowlands. Het finest moment van Balthazar, hun grootste optreden tot dusver.

En dat interview werd niet helemaal de openbaring waar ik op hoopte. Aan de band lag het niet en mijn voorbereiding was ook nog wel oké. Je leest van te voren wat andere interviews op teh interwebs en verzint wat interessante vragen die hopelijk nog niet aan de band gesteld zijn of die niet té knullig of standaard klinken ('waarom heet jullie band zo'?). Een backstage-perskaart kreeg ik niet, wel een neon-oranje travelpas (stel je die voor als een ronde sticker die je op je shirt moet plakken) waarmee ik enkel toegang kreeg tot de perstent, naast de Grolsch, althans voor het enkele half uurtje dat was afgesproken. Half-illegale MP3-recorder in de aanslag, papiertje met vragen haastig in de broek gefrommeld, extra batterijen voor een noodgeval in de achterzak. Terwijl All Time Low in de Grolsch aan zijn optreden begint, mag ik plaatsnemen naast Maarten en Jinte, en zet ik de recorder aan.

Ik houd ervan als ouwe rotten in het vak niet op routine een beetje op tournee gaan en gemakkelijk met wat greatest hits en wat toeters en bellen in een show flink wat geld opstrijken zoals waar de Stones meesters in blijken. Doe mij dan maar een noeste werker als Jaz Coleman van Killing Joke. Die klinkt op de EP In Excelsis nog steeds als de ideale man om je natte haar droog te brullen. Door het vroegtijdige overlijden van bassist Paul Raven bestaat Killing Joke weer uit dezelfde line-up als waarin de band dik dertig jaar geleden begon. Hoor je dat er aan af op deze EP? Ha! Echt niet. Coleman dendert nog steeds als een verwoestende tsunami je speakers uit. Zeker de eerste twee songs, de titelsong en "Endgame" hebben een enorme drive. Het contrast met de andere drie songs is behoorlijk. "Kali Yuga" en vooral "Ghost Of Ladbroke Grove" (in twee versies te horen, waarvan één een dub-variant) zijn wat vreemdere eenden in de bijt. Maar de imposante stem van Coleman maakt het toch weer echt Killing Joke.

Een andere (gewezen?) held die niet van opgeven weet is Ian Astbury van The Cult. Hij verbaast mij ten zeerste door de handen ineen te slaan met de Japanners van Boris. Nou deden die wel eerder samenwerkingsverbanden, maar die vielen toch vaak wat meer in hun eigen, meer obscure straatje dan in de rock zoals Astbury die met The Cult maakte. Maar potverredorie. Het blijkt in de praktijk een puikere combinatie te zijn dan ik voor mogelijk had gehouden. Opgestuwd door de flinke drive van de vaste drie van Boris laat Astbury horen dat zijn stem nog helemaal niet aan sleet onderhevig is. Vooral "We Are Witches" is een lekker snedig, bijna lomp nummer waarin Takeshi zijn gitaar het vuur aan de schenen legt. In één van de vier songs zingt Astbury niet. Dat is in de cover van The Cults "Rain". Daarin zweeft gitariste Wata met Lush-achtige vluchtige stem door de tekst van Astbury, terwijl de rest van de band (met hulp van vaste bijval-gitarist Michio Kurihara) de song net wat dikker aan zet dan The Cult deed. Het resulteert in een hele verrassende versie. Daarna sluit de helaas maar vier tracks tellende EP af met het in eerste instantie bluesy "Magickal Child". Maar als Boris zich dan even kwaad maakt komt er al snel een ziedend meerkoppig monster tevoorschijn.

Kennelijk ben ik het afgelopen weekend zo verlowlandst dat ik niet eens meer normaal naar een album kan luisteren. Als ik Spinning For The Cause van I Got You On Tape (die dus niet op Lowlands 2010 stonden) draai, dan begint er een raar mechanisme in me te lopen. Ik ben namelijk onbewust aan het bedenken in welke tent ze thuishoren. De Bravo en X-Ray zijn niet aan de orde wegens niet dansbaar. De Alpha is veel te groot omdat een hit ontbreekt. Ook de Grolsch lijkt me nog wat overdreven. Voor de Lima is er dan weer te weinig roots in de muziek terug te vinden. Zo kom ik uit bij de India of de Charlie. Deze tenten zijn geschikt voor een bandje met potentie. Ik kom hier volgens mij ook door de galm die over dit album hangt, deze is namelijk erg aanwezig bij mijnheer de zanger en ook bij de drums. Naast een gitaar en bas doet ook het keyboard erg zijn best. I Got You On Tape klinkt als een band met een groot gebaar, zoals Muse, Interpol en The National, maar die dat zelf (gelukkig) nog niet hebben ontdekt. Het liedje dat het meest blijft hangen is "The Blacksmith". Dat lijkt me een prima opmaat, tot ik bij het bekijken van de feiten zie dat dit al het derde album van deze Denen is. Laten ze nou zelfs al op Roskilde 2009 gestaan hebben. Gemiste kans dus voor Lowlands 2010, maar ze zijn 6 t/m 8 september in ieder geval op diverse podia in de Lage Landen te bewonderen. Daar moeten we het voorlopig mee doen.