In deze tijden van dalende cd-verkopen én voortschrijdende techniek, zie je steeds meer bands de ene na de andere live-cd op de markt brengen. Ik ben een van die mensen die daar steeds weer voor zwicht als er een live-cd beschikbaar is van het optreden waar ik bij was. Zulke cd´s zijn doorgaans alleen interessant voor de echte fan, of als een-live-cd-is-een-live-cd voor impulskopers.

Toen ik Asia weer in mijn lijstje zag verschijnen, verzuchtte ik tegen Storm dat dan iemand anders Blackmore's Night zou moeten overnemen. Het folky gepingel van Ritchie Blackmore doet pijn in oren en rockhart, maar Asia komt daar steeds dichterbij. Sinds Geoff Downes de rest van Asia dumpte en de oerbezetting weer bij elkaar haalde als een soort begeleidingsband voor zijn eigen ego, blijft een stroom aan studio- en live-cd's van Asia verschijnen en eerlijk gezegd zijn ze allemaal even bloedeloos en ongeinspireerd. Het zal vast een riante hypotheek bekostigen, want muzikaal is niets anders meer dan het uitmelken van het oude concept, met dien verstande dat Downes nu geheel aan de touwtjes trekt. Nu is het weer een live-cd met een concert uit Cambridge. Alle bekende songs staan erop, Downes staat wel heel erg vooraan in het geluidsbeeld en zijn zang wordt steeds slordiger en onvaster. Het geluid is verder prima, maar dat is bij lange na niet voldoende. Dit Asia recyclet alleen nog maar, en nog slecht ook.

Uriah Heep is juist weer helemaal enthousiast. Na de Celebration-cd, waarop de oude krakers eindelijk ook in de studio eens met Bernie Shaw werden uitgevoerd, was er extra belangstelling voor de heren, die onder andere op Bospop lieten zien dan ze het nog steeds ongelooflijk leuk vinden. De titel van deze live-cd laat weinig te raden over: het zijn opnamen van één enkele avond, zonder correcties en van een redelijke kwaliteit. Maar het spelplezier maakt dat met gemak goed. De setlist met "July Morning", maar ook "Only Human" en "Free ´n´ Easy", is een fijne mix van oud en nieuw(er) met variatie ten opzichte van Celebration. De band heeft het naar zijn zin, het publiek eveneens. En ja, ik ook. Kijk meneer Downes, zo kan het dus ook....

Ooit heetten ze Murry The Hump, waren het NME-helden en deden ze sessies voor John Peel. Sindsdien waren ze volkomen vergeten, tot ze hun naam veranderden in The Keys. Wederom mochten ze optreden voor John Peel en brachten ze twee EP’s uit. Dit jaar is dan eindelijk hun eerste full-length verschenen en gaat het combo uit Cardiff de wereld veroveren. Althans, in een betere en rechtvaardiger wereld. Maar in een wereld waar fijne, zwaar op de betere muziek uit de jaren zestig leunende liedjes met een alternatief randje hoogstens een linkse hobby kan zijn, vrees ik het ergste voor ze. En dat is erg jammer, want Fire Inside is een album als een omgevallen platenkast. Een platenkast gevuld met het beste dat de jaren zestig te bieden hebben. Van door een orgel gedomineerde r&b (titeltrack Fire Inside), stompende garage ("People Meet People"), Beatlesque schoonheid ("Valley Son") via ruige, psychedelica met fuzz ("The Eyes of the World") tot een afsluiter waarin alle eerder gebruikte genres nog even voorbij komen ("O Lord"). En uiteraard staat halverwege het album een niemendalletje van een halve minuut waarop een teruggespoelde tape is te horen. De wereld zullen ze er ongetwijfeld niet mee gaan veroveren, maar een paar festivals zullen er ietsje extra van gaan spetteren. Fijn bandje.

Vooroordelen, elk mens heeft ze. Een fijne bijkomstigheid bij het cd's ter recensie aangeboden krijgen is dat hierdoor een van mijn vooroordelen verdwenen is. Ik zou namelijk een paar jaren geleden enigszins allergisch gereageerd kunnen hebben op het lezen van het woord Afro, omdat ik Afrika associeer met djembé-ellende. Inmiddels weet ik beter. Dat heb ik allemaal te danken aan het Analog Africa-label dat hier nog nooit uitgebrachte parels beschikbaar maakt. Dit is op Afro-Beat Airways, West African Shock Waves, Ghana & Togo 1972-1978, niet anders. Het label mocht gebruik maken van de archieven van Polygram West Africa, die hier nooit iets mee gedaan hebben. Uiteraard is het ritme van groot belang, maar wat mij het meest opvalt is dat funk zo'n vooraanstaande plek heeft. Ook instrumenten die je niet direct zou verwachten krijgen een opvallende plaats. Zo knalt het orgel op “Ma Nserew Me” van de Apagya Show Band écht uit mijn speakers. Wat is dit geweldig gedaan! De blazers op “Me Yee Owu Den” van K. Frimpong & His Cubano Fiestas gaan als Afrikaanse olifanten tekeer. Ook niet iets wat ik een paar jaar geleden zou verwachten. Dan heb ik nog maar twee tracks gehad. Naast deze zijn er nog dertien om van te genieten. Weg dus met die vooroordelen.

Een kleine twee seconden tjilpt er een vogel. Misschien wel om de link te leggen met de 'keet' op het Achterhoekse platteland waar Shaking Godspeed de cd opgenomen heeft. Na de tjilp is het gedaan met de rust en laat Awe de vellen van je speakers strak in de klankkasten staan. Al in de knallende openingstrack is me duidelijk dat ik in tijden niet zo'n lekker overdonderende pot goudeerlijke rock gehoord heb van een Nederlandse band. Wout Kemkens, Maarten Rischen en Paul Diersen (hij zit nu op de plek waar Pieter Holkenborg eerst zat) hebben hun zaakjes uitstekend voor elkaar. Het goede aan Awe is wat mij betreft dat het geen simpele beukplaat geworden in. Terwijl die mogelijkheid (en verleiding?) er best geweest zal zijn. Na het razende "Godspeed" neemt het trio je liever mee op een boeiende trip langs onverwachte plekken. Het bijna psychedelische "X-Ray Eyes", het rond een huppelende, "Let's Work"-achtige drumpartij opgebouwde "We're Under Attack, So I've Heard", het hypnotiserende Zep-achtige "High Hope / High Times" en zo kan ik nog wel even doorgaan, elk van de tien songs op Awe heeft wel wat aparts dat boeit en vooral blijft boeien. De vergelijking met Claw Boys Claw die ik maakte bij hun debuut-ep, die kan ik voor Awe maar voor een paar songs van stal halen. Die zouden nooit op de proppen kunnen komen met een massieve muur als het bijna acht minuten durende "People Wait, People Listen". Het geluid van deze song is zo loodzwaar dat ik met mijn in-ear koptelefoon het gevoel heb dat de doppen steeds strakker tegen mijn oorschelp drukken om de muziek de ruimte te kunnen geven die het nodig heeft. Een aparte ervaring en zonder twijfel een van de gaafste tracks van Dietschen bloed die ik dit jaar hoorde. Dan is daarna een luchtiger moment als "Don t Have Time" en "Alive And Swell" wel even prettig. Potverrekaatje wat een geweldige plaat.

Onder de naam The Sound of the Rock n Roll Underground gaat Shaking Godspeed de komende maand stad en ommeland onveilig maken. In hun kielzog nemen ze een hele pakket aan bands mee. Een daarvan is Paceshifters. Laten die nou ook net met One For The Road hun debuut-cd uitgebracht hebben. Dit trio, dat je gezien hun leeftijd (op zijn hoogst twintig) nog best snotneuzen zou kunnen noemen lijkt me een prima opwarmer. Hun sound is wel een stuk eenvormiger dan die van Shaking Godspeed. Gewoon lekker, een stel jonge gasten die het moeilijke geneuzel lekker aan anderen overlaten en hun ongecompliceerde punkrock vol overgave brengen. Van het soort gitaar omhangen en rammen. Het openingsnummer heet niet voor niets "Rock 'n' Roll Trip". Na een drumroffel en een enthousiast "Let's Go" is het gelijk op volle toeren doorschakelen naar een hoge versnelling en plankgas rechtdoor. Terugschakelen doen ze onderweg tijdens de dertien songs zelden. Waarom zou je ook als hard gaan je sterkste kant is? Dat ene gevoelige balladje ("Dad") had van mij dan ook niet gehoeven. Die gevoelige kant laten ze maar aan hun vriendinnen horen. Lijkt me een mooi moment om bier te halen bij een concert. Eigenlijk hoor je alleen maar af en toe aan de zang dat je hier niet te maken hebt met een stelletje door de wol gewassen routiniers die lekkere punkrock maken nog steeds hartstikke gaaf vinden en dat is een goed teken. Paceshifters is gewoon voor mannen die bier in halve liters bestellen...

Enige tijd geleden kreeg ik een 3-track cd van My Favorite Scar. Een bandje dat al enige bekendheid verworven scheen te hebben, maar waar ik als Radio 1-luisteraar nog niet mee geconfronteerd was. Het was retecommerciële rock, een soort Foo Fighters met nu-metaltrekjes, met overtuigende composities. Ik was dan ook benieuwd naar het volledige album. Dan is het toch een teleurstelling als het maar weinig afwijkt van wat de andere bands in het genre ten gehore brengen. My Favorite Scar rockt wel degelijk van voor tot achter. Maar de productie is wel heel netjes binnen de lijntjes: enorrum in-your-face en vooral geschikt voor oordopjes. De subtiliteit is daardoor ver te zoeken en dat doet er flink afbreuk aan. Onlangs had ik ongeveer hetzelfde gevoel bij Daybroke: iets meer eigen gezicht en iets minder tevreden zijn met iets wat meekan met de grote jongens zou helpen. Daybroke was qua geluid wat subtieler, maar My Favorite Scar wint het met een neuslengte van Daybroke, omdat ze er een stel songs op hebben staan die wél dat beetje extra hebben. Het prachtige titelnummer bijvoorbeeld, of "No Love Lost", dat erg aan Rob Zombie doet denken - afgezien van de grunts. Jammer dat ze dat niet helemaal hebben kunnen doortrekken. De stijl verder ontwikkelen en meer lef in de studio is het devies. Spelen kunnen ze al.

Ik was twaalf toen de jaren tachtig begonnen. De punkjaren had ik gemist, ook al omdat in mijn dorp aan de rand van Twente, tegen de Duitse grens aan, de punk niet doordrong. De nette middelbare school in Enschede zorgde er vooral voor dat ik naar de top 40 luisterde, maar dan ook wel heel fanatiek eigenlijk. Een oudere broer had ik niet, dus niemand kon mijn muzieksmaak eigenlijk sturen. Op tijd sturen in een richting die het later aannam. Het begon met de top 40 new wave, waarna ik meteen rechtsaf sloeg voor een korte metaldwaling, om vervolgens diep de indie in te stevenen. Hoewel ik veel later de schade heb ingehaald heb, heb ik toch ook een heel deel laten liggen. Een heel deel Nederlandse postpunk en new wave bijvoorbeeld. Dat was vooral deel omdat ik teveel nieuwe dingen ontdekte, maar ook omdat mijn belangrijkste muziekbron, de bibliotheek, het niet had. En de VPRO-radio had ik nog niet ontdekt. Maar gelukkig zijn er labeltjes die deze omissie op te lossen, zoals Infrastition. Infrastition verzamelde achttien Nederlandse Cold Wave-bands op Transmission Nederlands, 80 - 86 The Dutch Cold Wave. Een puike manier om te luisteren of ik wat gemist hebt, destijds. Al is het lastig beoordelen, met de kennis van nu, natuurlijk. Het eerste dat opvalt: het geluid is wat ieletjes en het Engels is soms erbarmelijk. Engels inderdaad, want ondanks de Neue Deutsche Welle en de Nederpoprage wordt er vooral Engels gezongen. Het enige Nederlandstalige nummer, "Stil Thuis" van Ton Lebbink, is wel meteen een van de hoogtepunten. De synthesizer speelt de boventoon en vele bands zijn schatplichtig aan Joy Division en een vroege The Cure. Vooral de zangers eigenlijk. Veel nummers doorstaan de tand des tijds amper, alleen Desert Corbusier’s "Can’t Stay Too Long In This House", met een jonge Richard Cameron, blijft echt overeind. Toch is het een leuke verzamelaar die, zeker voor een new wave-fan, een goed inzicht biedt in de Dutch Cold Wave. En met de kennis van nu, kan ik wel zeggen, daar had ik destijds ook wel wat bands goed van gevonden.

Twee jaar geleden noemde ik de vorige cd van My Education al filmische muziek, nu maken deze Texanen een echte soundtrack. Wel bij een film die al een tijd bestaat en dik tien jaar terug al van een soundtrack werd voorzien door Zita Swoon, namelijk Sunrise van F.W. Murnau. De muziek is echt bedoeld als soundtrack, als een poging om de sfeer van de film neer te zetten en niet als begeleiding. Ik snap overigens niet precies waarom My Education koos voor deze aanpak. Als je namelijk niet zou weten dat je met Sunrise naar een soundtrack zit te luisteren, dan zou je hier helemaal geen last van hebben. De zwaar georkestreerde post-rock van deze stadsgenoten van Explosions In The Sky staat op zichzelf namelijk stevig genoeg in de schoenen. De klassieke insteek van My Education zou wel wat meer waardering verdienen, dan ze tot nu toe gekregen hebben. De manier waarop ze in bijvoorbeeld “Peasant Dance” plek geven aan viool en xylofoon naast ‘normale’ bandinstrumenten is gewoon erg gaaf. Ook in de andere songs zijn de meer klassieke instrumenten volwaardige partners. Dat ze daardoor wat meer handen aan de wagen hebben en de grote post-rock clichés grotendeels weten te vermijden is alleen maar een pluspunt. En als ze dan wel de cliché crescendo’s van stal halen, zoals in “Oars” dan gebeurt dat wel op zo’n wijze dat dat geen gaapneigingen bij mij opwekt, maar me juist boeit.

Onlangs zong Tom Jones alle liedjes van zijn meest recente album Praise & Blame in een klein kerkje in Londen. Volgens deze recensie liet hij tijdens "Run On" de dakpannen klepperen. Ik geloof het onmiddellijk, als dit album iets duidelijk maakt is dat de 70-jarige veteraan nog steeds een stem heeft waarmee je in dichte mist elke tegenligger van kilometers afstand kunt waarschuwen. Wat de thematiek van Praise & Blame betreft was Paradiso (of nog beter, De Duif) een betere locatie geweest voor een concert. Maar het is de Melkweg, op 5 november. Jones zingt gospels en godvrezende blues, geschreven door legendarische namen als John Lee Hooker en Blind Willie Johnson. Wie de zanger uit Wales vooral kent van meedeiners als "It’s Not Unusual" of "Sex Bomb" zal verrast zijn. Maar het repertoire van Jones schuurde wel vaker langs de blues, neem alleen al "Green Green Grass of Home", een liedje dat gaat over een ter dood veroordeelde die van zijn geboortedorp droomt. Jones heeft de ervaring om nummers als "What Good Am I" (origineel van Dylan) of Sister Rosetta Tharpe’s "Strange Things" naar een overtuigend einde te bulderen. Jones zelf noemt dit zijn Johnny Cash-album, een verwijzing naar de American Recordings-serie van Cash. Bij Johnny klopte Magere Hein steeds harder aan de deur, Jones ziet en klinkt nog heel vitaal. Nu ben ik de laatste om iemand als Jones een slechte gezondheid toe te wensen, maar Praise & Blame klinkt mij eerder als een heel knap gezongen kunstje in de oren, dan een hartenkreet die eruit moest.

Het Britse Type Records is momenteel een van de toonaangevende labels op het gebied van drones, free-folk en aanverwanten. Bands als Zelienople en Black To Comm brengen er hun prachtige werk op uit en ook bezig bijtje Brad Rose vindt er onder een van zijn vele aliassen - The North Sea - een thuis. Met The North Sea bezeilt hij de wateren van de free-folk op gitzwarte drones. Dark-folk die de handen om de strot heen vouwt en op mechanische wijze de duimen langzaamaan dicht drukt. Geluiden waarvan de oorsprong zich voornamelijk laat gissen vormen de basis voor de lang uitgesponnen drones die zich in de nummers om elkaar heen wentelen als slangen in een mand. Op het eerste gezicht een grote glibberende massa, maar bij betere beschouwing onderscheiden zich de verschillende slangen in al hun kleuren, vormen en krommingen. Het geluid van verzuipende versterkers en alarmsystemen op sterk water door een willekeur aan oversturingsappartuur gestuurd, maar dit zonder textuur of detail uit het oog te verliezen. Af en toe klinken ergens in de verte, achter brandende slijptollen, verlichtende belletjes of andere percussie accenten, daar gelegd door Mike Weiss van Zelienople. Haast speels in de noise van Rose geplaatst. Samen met de haast onhoorbare samples van (kinder)stemmen, een versterking van het donkere en beknellende geluid op de voorgrond. Kortom, noise in optima forma, zoals we die gaarne bij kaarslicht beluisteren op de regenachtige herfstavonden.

Op de Twitter werd er gevraagd waar onze Kings Of Leon-recensie bleef. En ik dacht, laat ik ons publiek eens op haar wenken bedienen. Ik vroeg daarom op onze interne mailinglist wie er zin had om over de nieuwe cd van Kings Of Leon heen te plassen. De reacties waren een beetje zoals ze zijn wanneer je vraagt wie er de wc schoon wil maken. Alles behalve enthousiast. Gr.R. wilde het alleen doen als er ook reggae op zou staan. Campking mopperde dat zijn azijn al op was voor vandaag. DubbelMono was na drie liedjes afgehaakt en had besloten het daar maar bij te laten met de trieste conclusie dat het zo'n saahaaie band geworden was. Ludo fluisterde dat 'ie die neppe gospel-single stiekem leuk vond. Verder zijn vingers er aan branden leek 'em niet verstandig. André brak zich er vooral het hoofd over waar die arme Laura Jansen haar volgende hit vandaan moest halen. En dan was er ook nog Ramon. Hij had Come Around Sundown via de Spotify gedraaid. Al was hij al lang weer vergeten hoe dat klonk. Hij gaf daarna nog een doorwrochte, zakelijke analyse en bestempelde ze als arrogante luie megalomane lamzakken. Oei, daar sta je dan met je goede wil om je lezerspubliek te pleasen. Ik krabde me achter de oren, zuchtte een keer diep en slingerde de Spotify zelf aan. Vooruit dan. De eerste drie platen van Kings Of Leon vond ik tenslotte toch hartstikke leuk? Nog voordat de eerste keer reclame langs kwam over een nieuwe anti-retro Citroën was bij mij de goede zin al in geen velden of wegen meer te vinden. De Kings Of Leon zijn op Come Around Sundown definitief verworden tot een zaadband die alleen maar lijkt te jagen op een nog grotere hit, maar daar geen moment in slaagt. Er knapte definitief iets bij "Back Down South". Een ronduit vervelend pathetisch liedje dat ellendig mijmert en giebelgesprekjes heeft aan het eind. De stem van Followill gaat ook steeds meer irriteren. Net als de knetterharde vieze drumsound. "Radioactive", "No Money" het zijn vast liedjes die het leuk doen in met klapvee gevulde Ahoys of Arena's, mij maken ze intens narrig. Ze zoeken het verder maar uit.

Volhouders, zo kun je de heren van de JPT Scare Band best noemen. Jeff Littrell, Paul Grigsby en Terry Swope zijn al in de jaren zeventig met hun band begonnen, maar brachten voor het eerst een album uit in het begin van de jaren negentig en zijn nu, weer twintig jaar en een flinke pauze later, aan hun vijfde album toe. Classic Rock Magazine noemt ze "Forgotten Pioneers Of Heavy Metal" in een adem met bijvoorbeeld Iron Butterfly. Maar ach, wat zou het. Ze brengen smakelijke bluesrock in de stijl van hun voorbeelden Cream en Blue Cheer. Neem de titelsong: een slow blues, "twee keer rond" zoals Daniël Lohues het zegt, en je bent bijna ongemerkt weer krap negen minuten verder. Inderdaad, in hun begintijd, toen ze alleen nog tapejes distribueerden, zullen ze niet minder dan een sensatie geweest zijn. Inmiddels oude rotten weten de heren verdomd goed hoe ze een lekkere blues moeten brengen. Een toefje psychedelica, een aangenaam retrorandje en de klassieke powertriosound. Ben je zo iemand die muziek urgent of relevant noemt, dan hoef je echt niet te gaan luisteren. De JPT Scare Band is zo hedendaags als de plateauzool. Is de hipheidsfactor geen criterium voor je, en kun je je vermaken met degelijke retroblues, dan moet je echt eens luisteren. De productie maakt dat het klinkt alsof het zo de cd opgekwakt is. En ja, dat is een positieve kwalificatie. Het heeft een livefeel die bij bluesrock wat mij betreft per definitie een aanbeveling is. En weet u wat? Het zou me niet eens verbazen als het inderdaad in een keer op cd gezet is. Want spelen kunnen ze.

Ik zag het al helemaal voor me, dat De Dijk door een geslaagde samenwerking met de King Of Rock & Soul zo maar in eens een veel hoger plafond bleek te hebben dan waar ze al bijna twee decennia lang hun kruin tegen stoten. Dat Huub en de zijnen met Burke vanuit zijn eeuwige stoel het dak er af zouden laten gaan in zalen door heel Amerika (en verder). Het zou een gepaste beloning zijn. Door het overlijden van Burke zal bij dagdromen blijven. Dan nog blijft het een wonderlijk verhaal. Een stel Hollandse knapen die voor een (nog) levende Amerikaanse legende hun oer-Hollandse teksten laten vertalen door Wouter Planteijdt, de vertaalde (en één nieuwe) songs opnemen en dat het vervolgens nog steeds blijkt te kloppen. Daar had ik best een hard hoofd in. Hold On Tight is gelukkig een dampende soultrein die je misschien niet mag vergelijken met Burke’s Don’t Give Up On Me uit 2002, maar toch mooi niet vol in de schaduw hoeft te staan van die plaat. De kwaliteit die De Dijk ons al decennialang voorschotelt blijft zowel in de ballads als de up-tempo songs in het Engels met speels gemak overeind. De songs geven je als luisteraar nooit een geforceerd gevoel en soms is de uitkomst zelfs groter dan som van de delen. “Seventh Heaven” vind ik bijvoorbeeld magistraal, de broederlijke warmte van het titelnummer is fijn en “Good For Nothing”, een van mijn favoriete Dijk-nummers, doet het in deze versie ook uitstekend. Pas nu ik dit tik bedenk ik me dat ertijdens het beluisteren van Hold On Tight geen moment is dat ik de door mij zo geliefde voordracht van Van Der Lubbe mis. Dat voelt best vreemd.

‘Verdorie, dit liedje, dat ken ik’, dacht ik bij het horen van “Warm Sand”. Even graven leerde me dat ik het inderdaad al op een eerdere cd van Tina Dico gehoord had. Verder graven bracht me tot de conclusie dat op Welcome Back Colour maar drie helemaal nieuwe liedjes staan. Het is dus min of meer een best of, al is het misschien beter om te spreken van een introduction to…, want tussen Nederland en Tina Dico is nu niet echt sprake van een innige relatie. Gezien het feit dat andere feeërieke popprinsessen als Emiliana Torrini, Feist en Sia het hier heel goed doen, zou het wel eens het juiste moment kunnen zijn voor Tina om hier nogmaals aan de deur te kloppen. De titeltrack (een van de drie nieuwe nummers) zou wat mij betreft zo de 3FM-playlists in mogen. Het is een gemakkelijk in het gehoor liggend liedje met een goed refrein, dat best wat weg heeft van waar Sia de Top-40 mee af struinde. Dat geldt ook voor veel van de andere liedjes op deze verzamelaar. Al vind ik wel dat Tina steeds beter omgaat met de weelde aan instrumenten die ze tot haar beschikking heeft sinds ze meer succes heeft. Zo heeft “Count To Ten” na een akoestische tokkelstart een fraai opgebouwde spanningsboog. Het ingehouden uitbundig gezongen Feist-achtige “Instead” vind ik van de drie liedjes het fijnste. Toch zette ik de eerste ep’s en cd’s die ik van Tina nog eens op. Dat probeer ik altijd te doen voordat ik begin met het pennen van een recensie. Toen kwam ik uiteindelijk tot de conclusie dat ik haar het liefst zo sober mogelijk hoor, zoals op haar Notes-EP. Dat komt in het geval van Welcome Back Colour goed uit, want op als je de juiste editie vindt van deze cd, dan zit er een tweede cd bij met daarop akoestische uitvoeringen van oudere songs met nog een nieuw nummer. Overheerlijk daarop is “Let’s Go Dancing”, het innig met Teitur gezongen duet. Al doet “Waltz” de samenwerking van Dico met Helgi Jónsson er niets voor onder. Ik hoop dan ook dat Dico in de toekomst de rijk gearrangeerde met de akoestische kant blijft combineren.

Pakkende, goudomlijnde melodieën. Check. Vocale harmonieën als een dikke laag honing met knapperige stukjes walnoot. Check. Hier en daar een verrassende akkoordenwisseling. Check. Redelijk hoge meezingfactor. Check. Soundtrack voor lange roadtrips. Check. Een gezonde dosis Lennon/McCartney. Check. Scheutje Beach Boys d’r bij. Check. Big Star. Check. Het rauwere randje van Ken Stringfellow. Check. Het vaak onderschatte, sprankelende gitaarspel van Jon Auer. Check. De som der delen. Check. Powerpop pur sang. Check. Voorzichtige stapjes buiten de eerder betreden paden. Check. Desondanks het gevoel dat het toch een beetje meer van hetzelfde is en het niveau van Frosting On The Beater wederom niet wordt gehaald. Check. Niet dat het veel uitmaakt hoor. Hier worden geen potten gebroken. Alle hokjes op de checklist kunnen keurig worden afgevinkt. Na een hiaat van vijf jaar is er dus eindelijk weer een nieuw album van The Posies. En dat is voor de liefhebbers best fijn, toch? De vraag is alleen of de rest van de wereld van Blood / Candy wakker zal liggen.

Storm
Tina Dico - Welcome Back Colour

Ewie
Grinderman - Grinderman 2

Ludo
Hef - Hefvermogen

Gr.R.
Lynyrd Skynyrd - The Essential collection

Ramon
Gold Panda - Lucky Shiner

André
Rökkurró & The Deer Tracks @ The Lexington, Londen

Prikkie
Dream Theater - The Number Of The Beast

DubbelMono
The Keys - Fire Inside

Campking
A Minor Forest - Inindependence

Compleet overdonderd was ik. Totaal blown away zoals dat zo mooi heet in het Engels. Op het Walk the Line festival in Den Haag eerder dit jaar gaven vier ietwat zonderlinge dames uit Los Angeles een weergaloos optreden. Volgens mij kende niemand in het publiek ze, maar na het laatste nummer wilde iedereen ze wel opvreten. Het nylon tasje met wat exemplaren van hun debuut Exquisite Corpse was in no-time uitverkocht. Deze door Red Hot Chili Pepper John Frusciante gemixte EP bevat de eerst opnames van Warpaint uit 2007. De experimentele muziek met zweverige zang van de EP is op debuutalbum The Fool verder uitgewerkt en geperfectioneerd. Er wordt minder gebruik gemaakt van allerlei geluidseffecten, waardoor de mooie samenzang beter uit de verf komt en The Fool net iets minder weird is dan Exquisite Corpse. Muzikaal doet het album me vooral denken aan Ataxia, het project van Frusciante en Josh Klinghofer. Onheilspellend, experimenteel en vooral heel bijzonder is de zang van de vier. De verschillende stemmen volgen zelden exact dezelfde melodielijn en de kinderlijke en nonchalante toon op sommige nummers doet spooky aan. Luister maar eens naar het enge koortje aan het begin van "Composure". Een opvallend nummer is "Baby" omdat het akoestisch, ingetogen maar toch donker en dreigend is: 'Don't you call anybody else baby, because I'm your baby still'. Dat je het maar weet. Mooi en eng, dat gaat prima samen in het geval van Warpaint.

De vergelijking met andere vocalisten die huns ondanks de blues diep in hun ziel mee torsen, ligt voor de hand. Denk aan Layne Staley, denk aan Mark Lanegan. Dax Riggs, ooit als metalhead een carrière gestart, is er ook zo eentje. Say Goodnight To The World is niet zijn eerste soloplaat, maar wel het album waarmee hij mij voor het eerst bereikt heeft. En hoe. Met een track als "Let Me Be Your Cigarette" (ik zie Iggy Pop al schateren van het lachen) verwijst hij misschien al te opzichtig naar de zwart-wit clown op de hoes. Iets dat ook op zou kunnen gaan als je op het hoesje ontdekt dat hij Heartbreak Hotel speelt. Maar als je zijn versie van deze klassieker hoort, besef je dat hij het meent. De bijna onder zijn eigen bekendheid bezwijkende cover wordt door Dax Riggs met zoveel intensiteit gereanimeerd dat het bijna pijn doet. Tracks als het stoner-achtige "I Hear Satan" bewijzen dat de man ook op zijn eigen merites als liedjesmaker beoordeeld kan worden en ook dan bewijst dat hij serieus werk maakt van het verdrijven van de spokeni n zijn hoofd. Naast blues heeft Dax Riggs een voorliefde voor glam, ouderwetse hardrock en curieuze geluidjes in zijn arrangementen. Daar moet je wel een koptelefoon voor opzetten. Met de volumeknop een eind naar rechts.

Twee zusjes, Loesje en Martha Maieu, met zoete stemmetjes en lang, zwart haar. Recht afgeknipte pony, diadeem, fifties-jurkje. Plus zingende zaag, accordeon, slide-gitaar en ukelele. De liedjes gaan over mannen in Reno die graag Little Nemo genoemd willen worden, over duivelskinderen en tortelduifjes. Maar eigenlijk gaan ze over uitgestelde seks: ‘You’re the finger on the trigger and you’ll never let me go,’ zingen de zusjes. En ‘Baby boy, pretty boy, smarty you are all I need/Go down, go down with me and feel the heat.’ Of is het mijn dirty mind die zich hier verraadt? De vijfmansband komt uit België, waar wel meer groepen kunstig balanceren tussen feeëriek en duister - neem Soy Un Caballo, neem The Ideal Husband, neem Eva de Roovere. De laatste coverde namelijk Shivaree, en dat is weer een goede buitenlandse referentie. Muziek voor bij een flakkerende kaars, voorafgaand aan een bizarre droom.

Vuurbeelde, is een prima gekozen titel voor deze dubbelaar van Paul Van Loo & Ivo Rosbeek & De Lotgenoten. De twee cd's zijn verpakt in een fijne digipack, waarbij een tekstboekje niet is vergeten. Vuurbeelde is Limburgs en het album is inderdaad geheel in het Limburgs. Vuurbeelde betekent voorbeelden en die worden op de eerste cd gecoverd, met dus een vertaling van de originele tekst. Deze teksten passen goed in het ritme, mede doordat de teksten niet al te letterlijk vertaald zijn. Tot de 'gecoverde' liedjes behoren onder andere “Iesblauw Ooge” oftewel “Pale Blues Eyes” van The Velvet Undergound, “Lang Nit Gezieë”oftewel “A Sight For Sore Eyes” van Tom Waits en “Hallelujah” van Leonard Cohen. Hoe mooi de teksten ook zijn vertaald, met de liedjes zelf komt het niet goed. Ze doen het origineel nergens vergeten. Integendeel zelfs, ze steken er bleek tegen af. Op de tweede cd met eigen liedjes zou het dan goed moeten komen. De teksten zijn weer in orde, maar met de liedjes komt het helaas hier ook niet goed. Misschien leuk voor een avondje dialecttheater, maar zo op een cd saai en af en toe zelfs oubollig. Neem bijvoorbeeld “De Tied Vluug Vuurbie” met een suf openend gefluit en deuntje alsof ze Tom Manders zelf zijn. Sorry, maar anno 2010 mag dit toch echt wel wat eigentijdser en beter.

Meer dan 99.9% van de mensen kocht zijn laatste cd in 1997, grapt de Nederlandse drummer en aan het conservatorium afgestudeerde componist Jornt Jan Bras in de ironische liner notes bij zijn debuut-album. Waarom dan nog met zo'n goed verzorgde digipack aankomen? Ware liefde, mensen. En waarschijnlijk krijgt hij geen genoeg van het sexy cartoonmeisje met de glimmende sterren op strategische plaatsen. Ik hoop niet dat Bras met zijn halve oplage blijft zitten, ik stel me zo voor dat de meisjes hem dan, opgestapeld door het hele huis, van alle kanten beginnen aan te staren. Hij verdient dat ook niet want, alhoewel dit geenszins mijn favoriete 'alboom' is, is het gebodene bijzonder vermakelijk. Als een echte drummer die als kleuter waarschijnlijk adhd had, vliegt Bras om de haverklap uit de bocht. Lawaai, breaks, knoertharde baslijnen, maffe samples, tergende orgels. Het komt allemaal langs en net wat beter dan geestverwant Koko Cohen. "Sexy Shela" is bijvoorbeeld een grappige Mr. Oizo-achtige track. Wopwopwop! 'Trying to mate with the young females', ronkt een Steve Irwin-type. Ik ben niet thuis in Japanse ritmiek maar de swingende houten trommeltjes in "Japanese" komen vast uit authentieke samoerai-tijden. Op een persfoto staat Bras omringd door drummachines en synthesizers en ook die laatste komen aangenaam vaak langs zweven, handig om de luisteraar bij de les te houden als de beats weer 'ns over elkaar buitelen. Vijftig minuten is wel wat veel, maar de doorzetter wordt beloond. "Little Sister" is een behoorlijke stijlbreuk en voor een softie als ondergetekende stiekem toch het hoogtepunt. Het liedje opent met intieme Spinvis-achtige huiskamer-opnamen van Bras en zuslief (neem ik aan) achter de piano. 'Dit is walnoot', zegt zij. Que? Uit de piano-improvisatie ontstaat een emotievolle (en supermelodieuze!) broken beats-track.

Beweren dat Bad Religion een ‘groeiplaatje’ - op zich al een misdadige term - heeft gemaakt, is ongeveer hetzelfde als opschrijven dat Sigur Rós een lekker hitgevoelige CD heeft uitgebracht. Er valt ook niet zoveel te groeien, als je het al dertig jaar met dezelfde vier akkoorden weet te stellen. Toch is mijn mening over The Dissent Of Man de afgelopen drie weken behoorlijk bijgedraaid. De eerste indruk was nogal teleurstellend. Steeds hoop je op een nieuwe Generator of Against The Grain en tegen beter weten in valt het resultaat dan toch weer tegen. Bad Religion voerde deze keer een heuse mediacampagne om The Dissent grootschalig te lanceren. Op Twitter en Facebook werden de fans steeds kleine stukjes worst - in de vorm van songteksten en fragmenten - voorgehouden, stukjes die altijd smaakten naar meer. Misschien dat hierdoor de verwachtingen bij mij onrealistisch hoog waren: de voorpret was leuker. Echter, als gezegd, inmiddels is het album bij mij ingedaald en moet ik mijzelf corrigeren. Afgezien van een paar wat zijige langzame nummers staan er genoeg prima liedjes op The Dissent. Het oude vuur is gedoofd, maar heeft plaatsgemaakt voor een meer gebalanceerd geluid met ruimte voor afwisseling. Her en der (“The Meeting Of Minds”, “Avalon”) wordt er gelukkig nog ondubbelzinnig geknald, terwijl liedjes als “Cyanide” zonder enig probleem mainstream genoemd kunnen worden en zelfs hitpotentie hebben. Na een grondige afweging durf ik wel te stellen dat na twee mindere releases The Dissent het beste Bad Religion album in acht jaar is.

Gekoppeld aan The Dissent Of Men heeft zanger Greg Graffin overigens zijn langverwachte boek Anarchy Evolution uitgebracht. Ook voor niet punk liefhebbers een uitermate boeiend levensverhaal van een van de meest legendarische zangers van de moderne tijd, gecombineerd met zijn heldere en uitgesproken kijk op het geloof en de evolutie.

En om het allemaal nog wat mooier te maken verscheen deze week ook de officiële Bad Religion tribute Germs Of Perfection, in het kader van het 30 jarig jubileum gratis te downloaden.

Sean Smith is een gitarist uit Californië. Als je zijn geweldige spel op de akoestische gitaar hoort zou je dat niet gelijk verwachten. Op Eternal, zijn derde cd onder eigen naam, geeft hij deze een geluid dat je eerder zou verwachten van een band uit de Appalachen. Geen vrolijke niets-aan-de-hand stranddeuntjes op akoestische gitaar voor deze man, hij maakt liever diep in folk gewortelde songs. In sommige songs, zoals in “Topinanbour” en “The Real” bijvoorbeeld, gluren er bovendien invloeden uit het Midden-Oosten mee door het raam. De combinatie met folk geeft deze songs een bijzonder karakter. Sowieso is het fijn dat Smith zich weet in de houden en gaat hij niet - er is door het ontbreken van zang immer alle ruimte voor - als een bezetene tekeer op zijn gitaar. Toch laat hij je mooi schrikken in “Holly” als er in een keer van rechts en links een bonkige Bonham-achtige drum binnen komt, vergezeld van twee logge elektrische gitaren. Die ‘grap’ had van mij niet gehoeven. Smith houdt namelijk begeleid door onder meer viool mijn aandacht makkelijke vast. Al heb ik in het afsluitende “Greetings, Death, Love (excerpts)” dat maar liefst twaalf minuten duurt wel de neiging weg te dromen.

Jack Rose was ook een akoestische gitarist die met gemak de aandacht vast kon houden met zijn spel. Helaas overleed deze geweldenaar onverwacht door een hartaanval in 2009. De DVD The Things That We Used To Do was toen nog niet eens af. Deze laat wel pijnlijk duidelijk zien dat Rose er eentje is om te missen. Ondanks dat de opnames plaatsvonden in een op drie camera’s en wat meubilair na verlaten appartement krijg ik door de cameravoering toch het idee dat ik naar een concert zit te kijken waar de camera me af en toe de luxe van verrekijker geeft en inzoomt tot op de zweetdruppels op het geconcentreerde gezicht van Rose. De DVD is qua muziek grofweg opgesplitst in drie delen. Er zijn eerst twee duetten van Rose met Glenn Jones en zowel Rose als Jones krijgen daarna ruim de tijd om solo hun imponerende spel te laten zien. Van de samengespeelde songs is vooral “Linden Avenue Stomp” met geweldig slidespel op de lapgitaar van Rose om stil van te worden. Niet dat zijn fingerpicking in zijn soloset dat niet is overigens. Na de opnames in de loft volgen nog solosets van beiden zoals Rose en Jones die begin 2009 gaven in Plays & Players in Philadelphia. Daarna volgt nog een interview van een half uur door Byron Coley. Dat zal vrees ik wel het laatste zijn dat Rose gaf voor zijn dood. Het is de afsluiting van een mooi document dat door de dood van Rose, ongewild natuurlijk, een nog meer bijzondere lading krijgt.

David Celia is een Canadese singer/songwriter die met I Tried zijn derde album aflevert. Zijn eerdere albums heb ik aan deze kant van de grote plas nog nooit in de winkel zien liggen. En ik betwijfel een beetje of dat met deze nieuwe wel zal gebeuren. Het probleem is namelijk dat David Celia met zijn (power)poppy singer/songwriter werk met hier en daar een countrysnik probeert te vissen in een vijver waar wel heel veel hengels in hangen. Wie wat vangt lijkt daarbij meer afhankelijk van geluk, dan van wijsheid of kunde. Aan die wijsheid en kunde, daar twijfel ik bij Celia geen seconde aan. Niet voor niets krijgt hij hulp van mensen die werkten met Ron Sexsmith (drummer Don Kerr), Arcade Fire cellist Mike Olson, Ben Mink die veel deed met KD Lang en gitarist Gurf Morlix. De kunde blijkt ook uit Celia's songs. Zo hint het openingsduo "Turnout" en "Severine" op uitstekende, maar wel heel nadrukkelijke wijze naar The Beatles anno Sgt. Pepper. Van mij had dat wel wat later op I Tried gemogen, want het zet zo de verkeerde toon. Celia levert met deze derde cd namelijk een sterk divers album af waarop je net zo gemakkelijk invloeden van Neil Young, Randy Newman of Ry Cooder, maar zeker ook Sufjan Stevens terug hoort. Zo is "Marcus", dat bijna aan het einde van de plaat staat een fraaie ballade die zo geplaatst zou kunnen worden in een top-musical. Geleidelijk werkt het van een piano georiënteerde naar een jazzy gitaarsong met warm koperwerk. Dat is heel andere koek dan een roadsong als "Instant Puppy Love" of de humorvolle countrysong "I'm Not Texan".

Ik spreek voorman Tim Burgess op de eerste dag van de Europese tour van the Charlatans, die samen met Shaun Ryder in Newcastle wordt afgetrapt. Hij klinkt opgewekt, ondanks het moordende tourschema dit jaar en het uitvallen van vaste drummer Jon Brookes in september. Tijdens een optreden stortte Brookes in en in het ziekenhuis werd vervolgens een hersentumor geconstateerd. Het gaat inmiddels weer beter met hem, maar tijdens zijn herstel wordt voor de Britse en Europese tour zijn plaats tijdelijk ingenomen door Verve-drummer Pete Salisbury.

Sludge, doom, stoner. Krijsen, kreunen, grunten, zingen. Slepende riffs, traag groovende gitaren, snijdend snelle dubbele solo’s. Solace biedt op haar eerste full-length sinds 2003 een breed spectrum aan afwisseling ten gehore. En bij voorkeur dat alles binnen een nummer. Negen tracks aan zware metalen die allen rieken naar de naargeestigheid des levens. A.D. is een plaat voor donkere zielen die hun hart verpand hebben aan de gitaar, want de kunsten van de heren gitaristen in Solace staan centraal in het geluid. Dit zonder een storende factor te vormen in de voortdurende flow die de heren te pakken hebben. Als een kruisbestuiving tussen Down, Soundgarden en de oudste Iron Maiden soleert de band over je heen zonder de focus van op de groove te verliezen. Dit in combinatie met een zanger die klinkt alsof hij genoeg zelfkastijding en weltschmerz in zich draagt om een psychiatrische kliniek te vullen, heeft deze plaat alles wat de oude doom, stoner, grunge en sludge fan zich kan wensen. Donker, donkerder, donkerst is het geluid dat A.D. 59 minuten lang zonder een moment van verveling in je kamer beukt. Dit zonder enig echte uitschieter of aanwijsbaar hoogtepunt, maar - en dat is veel belangrijker - ook zonder enige vorm van een dip over de hele plaat. Dat je daar dan zeven jaar op moet wachten, maakt het alleen maar de goddelijke moeite waard.

Misschien komt het wel door wat hij in het verleden allemaal meegemaakt heeft, volgens mij Robert Wyatt is geen bang aangelegde man. Ik vind het tenminste best van lef getuigen wat hij doet op From The Ghosts Within. Zonder blikken of blozen, zet hij zijn eigen songs zij aan zij met jazz standards van onder meer Duke Ellington, Thelonious Monk en het van Louis Armstrong bekende “What A Wonderful World”. Een weldenkend mens zou zich wel twee keer bedenken voor hij dat doet. Wyatt niet. Voor For The Ghosts Within legde hij de basis samen met saxofonist Gilad Atzmon en violist Ros Stephen. Het resultaat van deze samenwerking is bijzonder en divers. Het openende “Laura” grijpt mij ogenblikkelijk bij de keel. Wyatts stem is fragiel en schuifelt op kousenvoeten over een sierlijk bedje van strijkers waarna hij verrast wordt door prachtige koperklanken van Gilad Atzmon die Wyatt probeert mee te nemen in een dans. Hij blijft er schijnbaar onbewogen onder en dat maakt de song bijzonder. Erg fraai is ook wanneer Atzmons vrouw aanhaakt in het (bijna) titelnummer. De melancholisch makende bandoneon en waterige Rhodes-toetsenpartijen geven de aanzet tot een ingetogen groepszang in de refreinen die toch iets euforisch uitademen. Zoals Efterklang dat ook zo mooi kan. Het contrast met de clash tussen klassiek en raps en beats in het daarop volgende “Where Are They Now” waarin de Palestijnse Shadia Mansour de teksten voordraagt is wel heel onverwacht (en) groot. Het verbaast me dan ook niets als ik op de foto in de biografie die bij de cd zit alle drie de hoofdpersonen zie glimlachen. For The Ghosts Within klinkt namelijk als een album waar de makers veel plezier aan beleefd hebben. Wat dat betreft is de jazzy kamerorkest versie van “What A Wonderful World” dan ook prima op zijn plek.

Het is herfst, de bossen kleuren naar de Belgische vlag, en we pakken allemaal een melancholieke vlaag mee. Campking gaat opeens naar Motorpsycho luisteren, ik ben voor het eerst aan Siouxsie & de Banshees en mijn huisgenoot heeft zijn favoriete band The Frames herontdekt. Tijd dus om een stukje over een mooie recente plaat met een herfstgeluid te schrijven. Eentje uit de categorie shoegaze bijvoorbeeld, een muziekstroming die ik eigenlijk nog niet zo lang ontdekt heb dankzij "Forgiveness" van Engineers, het eerste shoegazeliedje dat ik echt mooi vind. (Vast m'n leeftijd, maar de standaardbands als My Bloody Valentine hebben me nog nooit wat gedaan eigenlijk...) Die Engineers hebben trouwens ook net hun derde plaat uit, maar daar staat voor mijn gevoel niks op dat even goed is. De fuzzy galmende gitaren zijn er nog wel, maar ja. Een band die exact hetzelfde doet maar het gehoopte niveau wél haalt is The Depreciation Guild, die ik ontdekt heb omdat ik door Willem naar een concert van ze werd meegesleept. Net als je in hun dromerig gezongen liedjes met traag schurende akkoorden zit, komt er nog een baslijn bij of verschuift de melodielijn; alle bekende Britpoptrucjes zijn bij dit gruizige geluid opeens weer geoorloofd. En dat houden ze dus een heel album keurig vol zonder echt depri te worden, niks moeilijke-tweede-plaat-syndroom dus. Hun eerste plaat werd trouwens nog omschreven als 8bit-shoegaze, maar de spelcomputers liggen inmiddels weer op zolder. Kan er ook mee te maken hebben dat de band qua bezetting voor tweederde overlapt met The Pains Of Being Pure At Heart. Ook zo'n band die ik maar eens ga ontdekken deze herfst...

Over de eerdere eigen beheer-releases van DrSjaak was ik door de bank genomen erg positief. Ik was bang dat de bekendheid van DrSjaak beperkt was gebleven tot een enkele gelukkige die een cd toegestuurd kreeg, want verder heb ik nooit iets over ze gelezen of ergens iets van ze gehoord. Ik vreesde dat het Heerlense duo slechts locale faam genoot. Dit blijkt niet helemaal juist, want naast sessies die ze opnamen voor Radio Limburg (ze zingen zelfs in het Limburgs), waren ze ook te horen op Radio1. Dit was in het programma Nacht Van Het Goede Leven waar ze maandelijks een bijdrage leverden in de vorm van een lied met een door de luisteraars gekozen onderwerp. Op Radiosessies staan veertien tracks die uit de opnames voor Radio Limburg en de KRO gekozen zijn. Het manco van de eerdere releases die ik ken mis ik gelukkig: er zitten geen tekstueel tenenkrommende nummers tussen. Het enige dat mij toch wel wat irriteert is een van de stemmen van de heren die de openingstracks zingt. Oorzaak: het klinkt te geforceerd. Niet iedereen is de zanger van VanKatoen. Gelukkig geldt dit geforceerde zingen niet voor alle nummers. Misschien komt dit wel doordat deze zich hier qua stijl niet voor lenen. Het sterke aan de eerdere releases mis ik ook, want een briljante mix heb ik niet kunnen ontdekken. Er zitten geen uitschieters meer tussen en dat is dus jammer. Radiosessies beschouw ik maar als een tussendoortje, de volgende keer wil ik het ultieme DrSjaak-album, want het talent moet er toch echt uitkomen. Knallen mannen, wees niet 'bang, bang, bang'!

Storm
Sufjan Stevens - The Age Of Adz

Ewie
(Nervous Nellie) - Why Dawn Is Called Mourning

Ludo
Laetitia Sadier - The Trip

Gr.R.
Einsturzende Neubauten @ Melkweg

Ramon
Various Artists - At Matador 21

André
Rökkurró - Í Annan Heim

Prikkie
Ben Folds/Nick Hornby - Lonely Avenue

Stonehead
Goose - Synrise

DubbelMono
Neil Young - Le Noise

Campking
Matador 21

Le Noise: Canada is tweetalig, de muren van feedback worden soms weer breed opgetrokken en, de derde verklaring voor de titel, de producer is Daniel Lanois. Het grapje is te flauw voor woorden, maar op de een of andere manier wel passend bij Neil Young. Laat je niet op het verkeerde been zetten door de vermelding dat dit album een man-met-gitaar-plaat is. Naast de gitaar - de prachtige witte Gretsch die mooi in beeld komt in Le Noise - The Film - zijn het ook feedback, echobakken en de andere effectapparatuur van Daniel Lanois die rollen opeisen. Om met de laatste te beginnen: ik ben niet bepaald een fan van ’s mans sound en ook de effecten op Neil Youngs stem irriteren hier en daar ('Angry World' en 'Walk With Me'). Zijn idee van een warm geluid is me vaak te machtig: alsof je je zat vreet aan speculaas. Toch werkt het wel op Le Noise. De op en over het randje van vals zingende Neil Young, die eigenlijk al sinds zijn eerste soloplaten de stem van de man van 65 heeft die hij dit jaar wordt, behoedt het album voor stroperigheid. De nadruk op zijn stijlvolle gitaarwerk (in 'Love and War' en 'Peaceful Valley Boulevard' klinkt plots een akoestische gitaar), het gevoel dat Neil Young weer iets te vertellen heeft - nee, er staan geen instant-klassiekers o p dit album - maken Le Noise tot een van de betere Neil Young-albums van de afgelopen jaren. En zowaar: het beste nummer is niet eens 'Hitchhiker', al geschreven in 1974.

In rap heb je zware jongens en filosofen. Macronizm valt in de, volgens mij in de Lage Landen wat gebruikelijkere en ook meer gewaardeerde laatste categorie, wat je al kan raden als je songtitels als "Tabula Rasa" aantreft. Als hij het over "21 Gram" heeft, gaat het niet om de straatwaarde van een geripte portie scag. Hier geen braggin' & boastin', Marco Martens noemt zichzelf nederig een gevoelige eikel. Een eerlijke jongen ook, als hij het in "Vragen" over zijn ouders heeft, corrigeert hij zichzelf meteen door uit te leggen dat zijn biologische pa (niet meer dan) zijn sporen naliet. De flow van Macronizm is soms al even zoekende als zijn teksten. Mijn eerste indruk was negatief, met zijn vrij hoge stem leek hij af en toe wat té melodieus uit de hoek te komen. Rappen is stug doorkleppen, niet teveel met de samples meezingen. Een goed (slecht) voorbeeld zit in de matige verses van de titeltrack, waar we trouwens wel het tofste Hef-achtige refreintje van de plaat aantreffen. 'Geef me bier, geef me Spa' zingt ene Che nasaal. Met meer luisterbeurten begint de stijl van Macronizm op zijn plek te vallen. Elk nadeel heb zijn voordeel, Macro's melodieuze, wat onnadrukkelijke flow mengt op andere momenten juist goed met de beats. Check bijvoorbeeld het aandoenlijke zelfportret "Jantje lacht, Jantje huilt". Worstelen met je eigen creativiteit, het maaiveld, en de noodzaak om geld op de plank te brengen. 'Jantje past voor in de pas lopen' en even later 'Vraag je me wie Jantje is, dan zeg ik wie is Jantje níet'. Het muzikale hoogtepunt wordt gevormd door het sprankelende "Meneer Martens", waar beatbakker Barry Studebaker een gepitchte bluesy honky tonk-piano mengt met soulvolle kreten. Macro is juist in hogere tempi op zijn Extinces op dreef en levert de punchline af. 'Check de evolutietheorie op Wikipedia!'

Soms heb ik van die periodes; een hele iPod vol met muziek maar geen zin om een van die platen te luisteren. Dan schakel ik over op de shuffle-mode. Je hoort nog eens muziek die je minder snel opzet en nummers kunnen hele andere invalshoek krijgen. Zo ontdek je dat je goede nummers die op een plaat minder opvallen, maar daarbuiten best overeind blijven. Of nummers die best goed zijn, maar waarvan de hele plaat tegenvalt. Zoals de nummers van The Fabulous Penetrators en Neon Plastix. Hoewel beide band erg van elkaar verschillen, The Fabulous Penetrators speelt naar rockabilly neigende garagerock en Neon Plastix’s kunstje is elektropop, hebben ze veel gemeen.
Beide stralen een vrolijkheid uit die feestjes doet ontbranden, beide bands hebben goede nummers, maar beide bands variëren zo weinig in hun stijl, dat, als je een hele cd draait, de verveling toeslaat. En dat is jammer, want daardoor draai ik het dus te weinig. Typisch van die bandjes die een festival opfleuren, maar waarbij je rustig even weg kunt om een biertje te halen. Want het is feest immers! Vele platen die ik recenseer haal ik van mijn iPod, maar deze twee laat ik staan. Voor als ik het weer eens niet weet en de shuffle ingeschakeld wordt...

Het was vast reuze eenvoudig geweest voor No Age om als opvolger van hun ‘echte’ debuut-cd Nouns een album af te leveren dat met hetzelfde overrompelende in-your-face-effect. Zo lastig was de opzet van die denderende noise-plaat namelijk niet. De uitvoering was daarentegen wel moeilijk te overtreffen. Energie heeft de nieuwe cd Everything In Between dan ook nog zeker te over, maar gitarist Randy Randall en zanger/drummer Dean Spunt variëren veel meer in hun sound en gebruiken speels drumloops, piano en wat elektronica. Ze doseren meer wanneer ze hun bak herrie over je heen storten en dat doet hen goed. Af en toe wordt het zelfs bijna melancholisch. Wel met altijd een rauwe ondertoon. Al zal het kabbelende “Life Prowler” dat de plaat opent vraagtekens oproepen bij wie direct overrompeld verwachtte te worden door een bak onstuimige herrie. Onder de waterspiegel is er echter wel de continue dreiging. Die komt pas in de Dinosaur Jr.-achtige ragger “Fever Dreaming” boven water. Dan slaat die je ook gelijk vol met vlakke hand in het gezicht. De band houdt op Everything In Between de spanning beter vast en zorgt voor de juiste focus bij mij als luisteraar. Sowieso schuurt No Age vaker aan richting ‘grote’ anderen. In een song als “Valley Hump Crash” hapt de bastaardzoon bijna opzichtig richting de moederborst van Sonic Youth en heeft vol beet. Bovendien verrast No Age behoorlijk in “Skinned”, met plotseling opduikende soundscapes die langzaam transformeren in een dreigend lompbewegend alles verslindend monster en sluimerende Mogwaiaanse intermezzo’s als “Positive Amputation”. Everything In Between is de enige juiste zet die No Age kon doen.

Wat hebben Monster Magnet, Peter Pan Speedrock, Alice Cooper en Zodiac Mindwarp met elkaar gemeen? Allen behoren tot het stille gilde van de strip- en comicverzamelaars. De Londense grafische vormgever Mark Manning mat zich in de jaren tachtig het alter ego Zodiac Mindwarp aan en zette zich in één klap in de markt met ‘cheesy biker rock’. Samen met The Cult had Engeland eindelijk een weerwoord op de Amerikaanse glamrock van Mötley Crüe, Poison en Skid Row. Wat had Engeland dat hard nodig om het erfgoed van Hawkwind niet verloren te laten gaan. Zo zette Zodiac Mindwarp met singles als "Prime Mover" en "Back Seat Education" de toon voor een Europese opleving van sleazerock en traditionele hardrock ver voordat er sprake was van The Darkness, Hellacopters of Guns ‘N Roses. Daarna werd het stil. Net als elke willekeurige rebelse rockact ging ook Zodiac Mindwarp waarschijnlijk ten onder aan van alles en nog wat, kickte af en zag onlangs het licht weer eens met een nieuwe plaat. Wie van heel traditionele gitaarrock houdt, zal blij verrast zijn. Wie niets heeft met hardrock, met blanke bikers en met een opeenstapeling van clichés, die moet maar heel snel doorfietsen. We Are Volsung is een rare plaat. Als je niet beter wist, dan zou je denken dat je met een Iggy Pop-plaat te maken hebt en staat iedereen juichend op de banken. Omdat de plaat van een simpele stripnerd is, kammen we maar al te graag een dergelijke cd af, noemen we het oubollig, saai en voorspelbaar. Mijnheer Manning heeft zijn alter ego zo cartoonesque neergezet dat niemand hem meer serieus neemt. En da’s jammer, want hoe cliché ook, de man heeft op tal van fronten wel zijn grote voorbeelden zoals Alice Cooper uit het slob getrokken. Laat a.u.b. We Are Volsung buiten beschouwing van alle randstedelijke critici en boek volgend jaar Zodiac Mindwarp gewoon op de Zwarte Cross voor een publiek dat wars is van modegrillen en traditionele rock nog hoog in het vaandel heeft.

Rock ‘n’ roll is puberaal, lomp, wild en vooral heel erg van de onderbuik. En niet van het hoofd. Natuurlijk is dat veel te kort door de bocht, maar het Chief’s eigen schuld dat ik met deze oprisping moet beginnen. Want zelf noemen ze weliswaar klassieke Westcoastpop uit begin jaren zeventig als hun vertrekpunt, het Amerikaanse kwartet is wel zo intelligent om aan wie het maar wil horen te vertellen dat ze een aantal jaren in New York gewoond en vooral gestudeerd hebben. En dat laten ze dan ook weer slim in hun muziek doorklinken middels de lijzige, quasi-verveelde zang van voorman Evan Koga (wie riep daar Julian Casablancas?). Na hun jaren aan de oostkust keerden de leden van Chief weer terug naar thuisbasis Californië en dat blijkt weer uit de relaxte samenzang en de rinkelende gitaren. Toefje op de cake moeten de breed uitwaaierende refreinen zijn en voila: we hebben een portie classic rock. Classic rock zoals Coldplay ze maakt, of Snow Patrol . En dat betekent helaas braafheid troef. De nummers zijn stuk voor stuk slim in elkaar gezet, mooi doorgecomponeerd en gearrangeerd, maar volkomen bloedeloos. Je kunt ook te slim zijn.

Een Red Velvet Car, een met rood fluweel beklede auto. Volgens mij heet dat in het Nederlands gewoon een pooierbak. Menig muziekliefhebber zal vinden dat Heart de pooierbak al in de jaren tachtig uitbracht, toen ze wel heel nadrukkelijk een MTV-band werden. Met nog steeds de waanzinnige stem van Ann Wilson, maar muzikaal ver beneden hun niveau. Dat vinden de dames Wilson inmiddels zelf ook, dus van het MTV-geluid werd al een tijdje geleden afscheid genomen. De akoestische gitaren zijn terug, de productie is lekker open, kortom de muziek komt eerst, de verkoopcijfers pas daarna. Het eerste dat opvalt is de stem van Ann Wilson. Die heeft soms een rauw randje dat eerder veel minder was en dat deels zelfs het resultaat lijkt van productie. Da's jammer, want ze heeft een magnifieke stem die zulke trucs niet nodig heeft. Verantwoordelijk voor de productie - en voor veel gitaren en een flink aantal composities met de dames Wilson - is Ben Mink, vooral bekend van zijn samenwerking met k.d. lang. Helaas laten de composities te wensen over. Pas bij "Safronia's Mark" hoor ik een song die enigszins blijft hangen. Jammer genoeg blijft dat daarin een van de weinige hoogtepunten, samen met bijvoorbeeld het Wendy & Lisa-achtige "Sunflower". Het is goed om Heart weer te horen, maar het wil maar niet memorabel worden. De Red Velvet Car is geen pooierbak geworden, maar helaas ook geen muscle car. Het is niet meer dan een onopvallende, gebutste pick-up.

Storm
Silje Nes - Branches

Ewie
The Sore Losers - The Sore Losers

Ludo
Magic Kids - Memphis

Gr.R.
Heidevolk - Uit oude grond

Ramon
Lucie Thorne - Black Across The Field

André
Devon Sproule - Live in London

Prikkie
Ben Folds/Nick Hornby - Lonely Avenue

Stonehead
Goose - Synrise

DubbelMono
Lucie Thorne - Black Across The Field

Campking
Antony & The Johnsons - Swanlights

Laetitia Sadier heeft het al met een heleboel anderen gedaan, maar eigenlijk nog nooit echt solo. Natuurlijk is ze het bekendst van haar rol als toetseniste/zangeres bij Stereolab, maar ook heeft Sadier haar stem uitgeleend aan vele andere bands en projecten. Zo verzorgde ze ooit de Franstalige achtergrondzang bij Blurs prachtige "To The End". Nu Stereolab voorlopig on hold is gezet en ook Sadiers zijproject Monade is opgehouden te bestaan, werd het tijd voor een solo-album. Bij een stem die zo nadrukkelijk een stempel drukt op het geluid van een band blijft het lastig om een solo-album te maken dat echt vernieuwend is. The Trip is dat dan ook niet echt. Sadiers typische intonatie en zware Franse accent is gebleven, al is ze op sommige nummers wel iets traditioneler gaan zingen in plaats van haar staccato en soms zelfs monotone zang bij Stereolab. Op momenten klinkt ze ook triester dan ooit, zeker op een nummer als "Statues Can Bend". Wat mij persoonlijk vooral verheugt is de terugkeer van Rebecca Gates, ooit zangeres van The Spinanes en nu verantwoordelijk voor wat achtergrondvocalen op The Trip. De korte, instrumentale tussenstukjes zijn vreemd maar passen prima in de sfeer van het album. Het album eindigt met een geluidsfragment van een halve minuut met wat regen-en onweergeluiden. Waarom dit stukje dan "Release, Open Your Little Earthling Hands" heet, snapt echt alleen Laetitia Sadier zelf.

Een Nederlandse band op het onvolprezen Voodoo Rhythm, dat hadden we nog niet. En aangezien dat Zwitserse label gespecialiseerd is in de ranzigste vormen van rock ‘n’ roll, is onze interesse meteen gewekt. Qua ranzigheid worden we niet teleurgesteld. De Sixtyniners spelen een vorm van hilbilly country en rock ‘n' roll dat ogenblikkelijk een trailer park voor je geestesoog doet verschijnen: bewoond door volgetatoeerde bewoners met brede bakkebaarden, kapotte pickup-trucks in de tuin, een omver geschopte barbecue naast de bijna ingestorte veranda en een hele, hele grote berg lege flessen. Ook daarin schijnen we niet te worden teleurgesteld. Al moeten we dat trailer park vervangen door een wrakke boerderij op het Groningse platteland, de Sixtyniners zien er uit als klassieke rockers en zingen over drank, drank en nog meer drank. De toespeling op de klassieke Dead Kennedys track "Too Drunk to Fuck" krijgt een mooie verklaring: labelbaas Beat Zeller wilde een truckersplaat opnemen. Die kon hij krijgen van het duo Claudia Hek (drums) en Michiel Hoving (zang/gitaar), ook al waren ze dan gespecialiseerd in drankliedjes. Niet elke nummer is even geslaagd (het titelnummer wel), maar het idee om een flinke hoeveelheid gastmuzikanten uit te nodigen heeft de Sixtyniners behoed voor de valkuil van zoveel duo-bandjes: eenvormigheid.

Is hij nu een muzikant die graag acteert of een acteur die graag wat bijbeunt als muzikant? Seu Jorge is muzikant. De Braziliaan poept heel wat ideeën op cd en doet dat voortreffelijk. Hij pakte al eerder traditionele samba's aan, wist een eigen draai te geven aan baille-funk en wist David Bowie-songs in het Portugees te vertalen. Met deze plaat werkt hij samen met Almaz, een trio dat ergens tussen Mogwai en Giant Sand in hangt. De songs zijn geen van allen nieuw. Of het zijn Jorge's songs uit andere persoonlijke projecten of het zijn covers zoals Kraftwerks "The Model" of Michael Jacksons "Rock With You". Waar Seu Jorge voorheen nog klonk als een kruising tussen Bill Withers en Barry White, daar heeft op deze schijf de man een zwartgalliger karakter meegekregen en lijkt hij op een toonvaste Nick Cave met soul. Andere vergelijkingen die best aardig zijn reppen over Ziggy Stardust die een onderonsje heeft met "The Girl From Ipanema" of een Braziliaanse Serge Gainsbourg. Het klopt allemaal. Jorge heeft samba, soul, dub, funk en crooners in de genen. En of dat nog niet genoeg is, schitterde Jorge in films als City Of God en verzorgde hij de soundtrack voor The Life Aquatic. Sommige mensen hebben al het geluk en talent van de wereld.

Hoempametal met folkinstrumenten. Ik weet niet wat uw eerste gedachte daarbij is, maar ik kan me voorstellen dat u hard begint te lachen. Dat deed ik ook. De eerste keren. Maar gaandeweg begon ik Rise Of The Heraldic Beasts steeds leuker te vinden. Het heeft namelijk die onweerstaanbare - of onuitstaanbare, zo u wilt - vrolijkheid van de folk toegevoegd aan wat redelijk standaard hoempa- of Vikingmetal is. Stoer voortdenderende songs, maar daar tussendoor huppelende fluiten die het allemaal danig relativeren. Moet je dit serieus nemen? Nou nee hoor, want dat doen de heren Grand Master Jaldaboath, Sir Bodrick en The Mad Monk ook allerminst. Lees maar eens de tekst op hun MySpace-pagina over het ontstaan van de band en kijk de video "Hark The Herald". Jaldaboath is de metalversie van Monty Python's Holy Grail, getuige ook titels als "Bash The Bishop", "Axe Wielding Nuns" en - jawel - "Seek The Grail". Zei er iemand dat hardrockers zichzelf altijd veel te serieus nemen? Jaldaboath steekt de draak met zichzelf en zijn muziek, maar zonder te vervallen in half-afgewerkte geintjes die nooit de concertzaal of studio uit hadden moeten komen. Het is één grote grap, maar wel een goed uitgewerkte. Tatatataaaaa!

Ik vind het knap als een band, wanneer de frontman na bijna dertig jaar besluit te vertrekken, met een nieuwe zanger in de gelederen op een volgende plaat klinkt alsof er niets aan het handje is. Nu was The Ex sowieso geen doorsnee band, maar dat ze het vertrek van G.W. Sok zonder grote kleerscheuren opvangen, dat is een prestatie an sich. Nieuwkomer Arnold de Boer is allang geen groentje meer. Hij heeft met zijn band Zea vrij geniale platen gemaakt. Op Catch My Shoe doet hij gelukkig geen moeite zo goed mogelijk G.W. Sok na te doen, maar blijft hij gewoon zichzelf en komt daardoor opmerkelijk genoeg vanzelf in de buurt van Sok. Ondanks de gortdroge productie van Steve Albini (al jaren idolaat van de band) klinkt Catch My Shoe op een rare manier zelfs rijk en fris. Dat komt vooral door de verkwikkende strakke hobbelritmes van drumster Katherina Bomefeld in combinatie met het hakkende gitaarwerk van Terrie Hessels en Andy Moor dat The Ex, net als De Kift overigens, altijd weer zijn herkenbare smoelwerk geeft. Daar stopt The Ex dan nog her en der zijn onmiskenbare liefde voor Afrika (en met name Ethiopië) bij en krijgen enkele songs een gave koperglans van de trompetpartijen van Roy Pad. Gelijk in openingssong "May I Was The Pilot" hoor je dat al terug. Wars van alle hypes, houdt de band niet stug vast aan alleen maar hun ding 'van vroeger' en blijft The Ex openminded. Daardoor blijft hun potpourri aan stijlen in combinatie met de sterke, immer maatschappijkritische teksten, fris en ter zake klinken. De strubbelingen in de line-up hebben dan ook gelukkig totaal geen vat gehad op de drive van The Ex. Die spat er op Catch My Shoe vol overtuiging vanaf.

Ik was blij toen collega Prikkie de burelen van File Under kwam versterken. Hij ging namelijk de Frontierreleases doen, die veelal op mijn bordje kwamen te liggen, en daar was ik wel blij mee. Want zoals u eerder heeft kunnen lezen, er is veel kaf en weinig koren. Puntje alleen is, ik kreeg vervolgens de reggae in mijn mik want in het land der blinden is eenoog immers koning. Ook voor de reggae geldt: veel kaf, weinig koren. En toen ik onderweg van werk naar huis op de fiets mijn recensie van Pura Vida’s Struggle in the City bij elkaar zat te mijmeren, bedacht ik me het koren toch meestal een licht Jamaicaanse / Caribische invloed heeft. Want Pura Vida is behoorlijk koren namelijk. Maar tot mijn grote verbazing bleek de grote man van Pura Vida Bregt de Boever te zijn. Inderdaad, daar zit geen woord Jamaicaans bij want De Boever’s studio staat in Sint-Maria-Aalter en dat is behoorlijk België. Je hoort het er niet vanaf. Althans, bijna niet, want nu ik weet dat Pura Vida Belgische roots heeft valt ook ineens datgene dat Struggle in the City zo aardig maakt op zijn plek. Dat zijn de extra instrumenten die je hoort. Blazers hoor je vaker, maar er is ook plek voor cello, violen en een hoop electronica. Opener "Third World" is met een Pink Floyd-opening en een duur van meer dan acht minuten sowieso haast proggy. Pura Vida heeft sowieso geen haast want vijf nummers klokken boven de de zes minuten. Het grootste minpunt is alleen dat de vocalen zijn gedrenkt in echoechoecho en de band sowieso niet vies is van het gebruik van effecten. Dat, samen met een wat mindere productie, maakt dat deze plaat mijn jaarlijstje net niet zal halen. Maar lekker is het en er is weer een vooroordeel naar de kloten. Kom daar maar eens om bij Frontiers...

Feverdream, Jimmy Barock, Elle Bandita, Sir Ian, The New Earth Group, met deze bands op het cv van de verschillende leden van At No Bikini Beach zouden ze stuk voor stuk al gevierde en zeer gerespecteerde muzikanten in Nederland en zelfs de wereld moeten zijn. At No Bikini Beach zou een superband moeten heten, en het debuut The New Bikini in alle kranten en muziekbladen bejubeld als het beste dat Nederland op het gebied van de eigenwijze post-rock en instrumentale poprock te bieden heeft. Een kruising tussen Ratata en Trans Am met als aardige toevoeging van soul- en funkinvloeden, een geluid uniek in Nederland en ook bijzonder daarbuiten. In stapels zouden ze bij de ingang van uw lokale platenzaak moeten liggen. Grote posters op de deur met de tekst “NIEUW BINNEN: THE NEW BIKINI. NEERLANDS HOOP IN BANGE DAGEN!” en als onderschrift “Met de danshit GOLDEN GIRLS”. De realiteit is echter anders. Er liggen geen stapels bij de lokale platenzaak, er staan geen schreeuwende koppen in de media over deze superband en het is zelfs geen superband. Want de bands waar de leden uitkomen hebben ook nooit de credits gekregen die zij werkelijk verdienden. Maar dat maakt The New Bikini niet minder een plaat die wel al die aandacht verdient. Dit is spannende, eigenwijze en unieke muziek van eigen bodem en dat moet gekoesterd worden.

Het zal de reguliere bezoeker van File Under niet ontgaan zijn dat de categorie Scandinavische dames het nogal goed doet bij een aantal van onze schrijvers. Emilana Torrini, Ane Brun, Anna Ternheim, Nina Kinert, Silje Nes, Anja Garbarek, het gaat maar door. De lijst wordt alsmaar langer en langer. Soms zijn we zelfs geneigd te steggelen en dames die niet uit Scandinavië komen maar wel zo klinken - ik noem een Sarah Blasko - alsnog onder deze categorie trachten te scharen. Voor de in Berlijn woonachtige Agnes Obel hoef ik deze uitzondering niet toe te passen, ze is namelijk een volbloed Deense. Ook haar muziek is doordrenkt met noordelijke sferen. Ach, laat ik - voordat ik wederom verval in clichématige natuurmetaforen - maar meteen to the point komen: wat is Philharmonics een toch adembenemende, wonderschone plaat! Met haar als kleurrijke herfstbladeren - kijk, daar ga ik al - , dwarrelende pianoklanken en oorstrelend stemgeluid promoveert Anges Obel zichzelf meteen naar de hoogste regionen van de eerdergenoemde categorie. Een klassiek aandoende pianoplaat die nergens overloopt in overdadigheid en genoeg kriebelt zonder irritatie op te wekken. Regisseur Thomas Vinterberg (Festen) selecteerde niet voor niets drie van haar songs voor zijn nieuwe film Submarino; de man heeft klaarblijkelijk smaak. De wijze waarop ze zich het al vaker gecoverde "Close Watch" van John Cale volledig eigen maakt, doet vemoeden dat dat nog maar het begin is voor Agnes Obel.

Het was een prachtig ambitieus plan. Mijn telefoon wordt slecht en ik wilde wel een nieuwe. Ik had mijn oog laten vallen op een iPhone 4, maar ik wilde niet overstappen naar T-Mobile. Een simlock-vrije iPhone dus en die zijn te koop in het Verenigd Koninkrijk. Geen probleem, want daar kom ik graag en Easyjet brengt je er snel en goedkoop. Omdat we niet alleen voor de iPhone wilden gaan hebben we een stad gezocht waar we nog iets mee konden pakken, zoals bijvoorbeeld een concert van Oceansize. Na een blik op het tourschema werd het Cardiff. Dat leek een leuke stad en ik was nog nooit in Wales geweest. Zo gezegd, zo gedaan. En ondertussen had ik me maar eens verdiept in het nieuwe werkje van Oceansize, Self Preserved While The Bodies Still Floats. En dat bleek vooralsnog niet gemakkelijk. Bij de release van de EP Home And Minor, een relatief rustig album, had zanger/gitarist Vennart aangegeven dat het nieuwe tussendoortje die richting op zou gaan. Nou, dan komt opener "Part Cardiac" behoorlijk met de deur in huis vallen. En "Superimposer" is ook gewoon het oude recept. Verderop op de plaat wordt inderdaad soms gas teruggenomen, maar dat levert nog vooralsnog geen pareltjes op als het titelnummer van de eerder genoemde EP. En omdat Oceansize toch een rockband blijft gaat drummer Mark Heron in het standje overdrive en gaat hij weer tekeer als een gek. Dat levert een schizofrene plaat op, waar bij mij het kwartje nog niet wil vallen. Maar goed, we hadden de trip naar Cardiff nog te goed. En helaas, dat kwartje viel in een slechts half gevulde Millennium Music Hall, een naam die een grotere zaal suggereert dan het was, ook niet. Ook de show bleef schizofreen. Het is duidelijk waar Vennart met Oceansize naar toe wil, maar de weg er naar toe is nog even wennen. Voor zo wel ondergetekende als de band. Owja en die iPhone? Uitverkocht natuurlijk. Want we hadden geen zin om om 7 uur voor een Apple Store te gaan staan, met een klein kansje op een telefoon. Daarvoor smaakte de ale te goed...

Een band als Ginger heeft genoeg aan MySpace als homepage. Want oei, wat klinkt het soms spacey, dit studiodebuut van Ginger. Met veel zelfkennis en een ondertoon van trots noemen ze zichzelf een jamband en dat lijkt behoorlijk accuraat. Openingstrack 'T-10' kent een mooi, filmisch intro met een zwaar aangezette filmstem die het heeft over een raketlancering of iets dergelijks. Vervolgens dendert het nummer, inclusief een ingehouden middenstuk, ruim elf minuten door. Spacey en als een uitgesponnen jam. De andere zes songs klokken ietsje (twee tracks negen minuten) tot een flink stuk korter, zo tussen de drie en zes minuten. Compact is anders en dat is meteen wat hier en daar tegen gaat staan. Ondanks het opvallende gebruik van een blazer in bijna elke, regelmatig naar southern rock overhellende song, is het soms moeilijk om de aandacht er bij te houden. Overigens leert het hoesje pas dat je niet met een stel Amerikanen te maken te hebt die een confederate flag achter hun drumkit hangen. Ginger blijkt uit Zwitsers te bestaan met een naar eigen zeggen goede live-reputatie, gebaseerd op ruim honderd shows. Ik weet niet of ik dat nu veel of weinig moet vinden, maar als souvenir van zo’n show lijkt Going Through Arlanda goed gelukt. En ook zonder ze live mee te hebben gemaakt een redelijk genietbaar album.

Wispelturige bands, waarbij je de neiging krijgt het vieze (en hier eigenlijk verboden) woord eclectisch in de mond te nemen, ik lijk er met de jaren stiekem een groter zwak voor te ontwikkelen. Het experimentele vijftal van Kap Kap valt zonder twijfel onder dit kopje te scharen. Deze Finnen hollen van hypnotiserende krautrock langs lauwwarme mijmerende eighties-synthesizers. Gelukkig vergeten ze ondertussen niet dat grootse beats belangrijk zijn, net als het gebruik van ‘echte’ instrumenten die retro en toch modern klinken. Het maakt hun debuut-cd Holy Are You een bijzondere plaat die zich niet een twee drie laat wegkauwen. Tijdens het weerbarstige openingsnummer “Jimmy’s Tale” waarin nog niet duidelijk wordt welke kant Kap Kap op gaat of wil, zit je al snel verwonderd te luisteren. D'r klinkt punkfunk in door, maar als in de loop van het nummer het tempo eruit verdwijnt is ook de punkfunk naar de achtergrond verdwenen. Wat dan wel? Da’s een goede. Dat weten ze zelf volgens mij ook niet. Dat maakt Kap Kap nou juist zo leuk. Misschien is het doel wel vooral de luisteraar verrassen en bij vlagen overrompelen. Daar slaagt de band namelijk prima in. De diversiteit liegt er niet om op Holy Are You. Daar geeft “Doors”, wat mij betreft een van de gaafste nummers, ook blijk van. Na een kitscherige nep-spooky opening vernauwt de song opgestuwd door dreinende synths en hekserige gitaren, langzaam zijn greep tot bijna wurgend, om je daarna geleidelijk weer lucht te geven. Dat roept vraagtekens op en maakt dat je als luisteraar nou niet gelijk bij de eerste luisterbeurt zult denken: ‘Dat is een leuk plaatje’ Dat is het ondertussen dus echt wel.

Klaxons. Drie jaar geleden zo'n beetje de heetste band op aarde. Aanstichter van een genre. Hoogstpersoonlijk (voor de helft) de hemel in geprezen. Tweede plaat momenteel nét uit. Gaan we naar The Hype Machine, bij dit soort bands toch een beetje de graadmeter. En wat zien we dan? Nou, iedereen blogt de akoestische Klaxons-cover van "Bad Romance". Nou is Lady Gaga coveren al niet hip meer sinds South Park d'r gehad heeft en is Bad Romance ook al zeker tien keer met een stoomwals overreden, dus is het dan niet énigszins verdacht dat alle aandacht op internet naar een cover uitgaat in plaats van naar het nieuwe album? Nou, ik zal het je sterker vertellen: de volgende belangrijke prestatie van de Klaxons blijkt hun cover van Blackstreets "No Diggity" (ach, hij is best leuk), wie Blacks "Wonderful Life" door de Klaxons gecoverd wil horen worden kan hier terecht en ergens op een marginaal blogje komt nog iemand met de Klaxons-cover uit 2007 van Justin Timberlakes "My Love" aanzetten. Hallooooo..? TOEEET! Is er nog IEMAND geïnteresseerd in de gloednieuwe plaat van de Klaxons? (Krekels-geluid hier.) Tja. Logisch. De band heeft zichzelf nu definitief gereduceerd tot gitaarbandje-zonder-al-teveel-elektronica en als Surfing the Void iets aantoont, is het wel dat een vergelijkbare groep als Late of the Pier er goed aan gedaan heeft om na één legendarische plaat voorlopig het bijltje erbij neer te gooien. Neem nou een nieuw Klaxons-nummer als "Valley of the Calm Trees", qua melodie een leuk nummer. Maar het had zó van tien andere bands kunnen zijn, het had zo van vijf jaar geleden kunnen zijn. "Venusia" is ook goed, heeft zelfs iets blij Midnight Juggernauts-achtigs. Maar deze uitwerking, nee. Niet onderscheidend genoeg meer. Wie heeft er eigenlijk bedacht dat Klaxons het zoveelste gitaarbandje moest worden? Wat zónde van een band die eerder zulke geweldige singles gemaakt heeft.

Ik ben zo ongeveer de enige die bij File Under de Frontiersreleases bespreekt. Niet omdat ik die allemaal voor mezelf houd, maar omdat de rest van de redactie bij de naam al gillend een beter heenkomen zoekt. AOR is nou niet het meest populaire genre in de redactie. Mazzeltje voor mij, zal ik maar zeggen. Maar soms word ik zelf ook moe van de stroom lopende-bandreleases van Frontiers. Er zit namelijk akelig veel uiterst voorspelbare AOR tussen. Bijna altijd goed uitgevoerd, goed geproduceerd en compositorisch op een behoorlijk niveau, maar tegelijkertijd amper te onderscheiden van een stel releases van vorige maand of een stel releases van volgende maand. First Signal bijvoorbeeld. Het draait om zanger Harry Hess (ex-Harem Scarem) en in de bio wordt unverfroren gezegd "the concept is to bring back the classic Harem Scarem sound". Een van de meestgebruikte muzikanten/producers bij Frontiers, Dennis Ward (Pink Cream 69) is achter de knoppen gezet en de songs zijn geschreven door mensen die ook al schreven voor bijvoorbeeld House Of Lords en W.E.T.. Kortom, een goed voorbereid project. Helaas wel een dat nog verdomd weinig verrassingen kent. Zeker, er staan een paar uitschieters op. Maar is dit nou een album dat zich onderscheidt van al die andere albums van volgens het beproefde Frontiersformat bij elkaar geplukte bands? Hmnee. Het is leuk, net zoals een paar albums van vorige maand en een paar van volgende maand. First Signal is bijna lopende-bandwerk en dat hoor je er jammer genoeg aan af. Als je luistert naar een song als "Crazy" heb je het idee dat je het refrein al honderd keer gehoord hebt. Is het een cover? Geen idee, het kan net zo goed een eindeloos hergebruikt melodietje zijn. Dan mag het eindproduct er smetteloos uitzien, het ziet er even smetteloos uit als de rest.

Stel dat Elvis nooit een nummer voor zijn moeder had opgenomen. Stel dat Mick zijn kleutervriend Keith later nooit meer was tegengekomen of dat Iggy Pops ouders elkaar nooit hadden ontmoet. Zou rock 'n' roll er dan uitzien zoals wij die kennen? Het is maar de vraag, maar ik ben er maar wat gelukkig mee dat het zo wel gegaan is. Rock 'n' roll is niet meer beperkt tot Amerika en Engeland. Wij, Nederland, hebben een band als Claw Boys Claw en onze zuiderburen bijvoorbeeld Triggerfinger. Dat ze het wiel niet uitgevonden hebben, maakt mij in ieder geval niet uit zolang het maar goed gebeurt. In België is er nu een band bijgekomen die dit genre bedient, Driving Dead Girl. Nou ja nu, ze bestaan al sinds 2003, al was er eerst een andere bandsamenstelling. Don't Give A Damn About Bad Reputation is hun tweede album en doet wat het moet doen met vette garagerock 'n'roll. Voor het onderwerp wordt er uiteraard geshopt in de wereld van de sex, drugs and rock 'n' roll. Met een zanger die qua stem ergens ligt tussen Cave, Pop en Te Bos en een band die een smerig geluid neerzet kan het dus niet misgaan. Gelukkig is er ook met de productie niets misgegaan en lijkt me het tijd voor Driving Dead Girl om ook ons land eens aan te gaan doen. Yeah!

Het was tijdens het optreden van Serena-Maneesh op Incubate, een kleine week terug, dat ik mij herinnerde dat ik nog een stuk moest schrijven over K-X-P, van K-X-P. Voor mijn neus stond Storm foto’s te maken van de Noorse zanger/gitarist (of van zijn elfachtige zus) en op het podium prijkte op de borst van diezelfde zanger groot het logo van het Finse trio. Net als de Noren graaft K-X-P voor haar inspiratie in het verleden. Maar dan niet om bij de shoegaze uit te komen. Wat dat betreft was het een betere link geweest als Micheal Rother een dag later een shirt van de band aan had gehad. De drie Finnen kunnen namelijk moeilijk ontkennen dat zij de platen van NEU! in de kast hebben staan. Nou ja, het ontkennen is vast het probleem niet. Maar ik zal het niet geloven. Daar waar Serena-Maneesh shoegaze een nieuw geluid probeert te geven, gebruikt K-X-P Krautrock als basis voor het geluid. Een doordenderende ritmesectie op herhaling met daarover bezwerende elektronische melodieën, die gegarandeerd de slang uit de mand zouden krijgen. De toevoeging die K-X-P onderscheidt van de reuzen waarop het zijn geluid bouwt, is de toevoeging van een zeker Afrobeat. Dat maakt het een zeer fijne revivalband waarvan wel meer zangers een shirt ter promotie mogen dragen.

'Een overbodige plaat van een overbodige band.' Zo typeerde ik in 2008 You Cross My Path, het vorige album van The Charlatans. Ook wenste ik ze een midlifecrisis toen en verdomd, de band lijkt er in eentje beland te zijn! Voor hun nieuwe album ging de band op bezoek bij anarchopunkhelden van weleer: Crass. De hoes is ontworpen door de vaste knutselaar van Crass en voorman Penny Rimbaud mag zelfs lekker te keer gaan op afsluiter "You Can Swim", een traag en meeslepend nummer dat maar liefst dertien minuten duurt. Het is illustratief voor de experimenteerdrift maar tevens ook nostalgie op Who We Touch. Op opener "Love Is Ending" zijn zelfs typische Sex Pistols-riffs te horen! Producer Youth lijkt de heren uit Manchester wakker te hebben geschud en zijn invloed is vooral goed te horen bij het beluisteren van de 'early versions' van de nummers op de Deluxe Edition van het album. Waar deze vroege versies bij vlagen vermoeid en traag klinken, heeft Youth een gezonde dosis peper toegevoegd. Toch zullen het nooit overtuigende punks worden, die heren van The Charlatans. Zelfs aan het nummer met de stoere titel "Smash the System" valt weinig opruiends te ontdekken. Een stuk meer punk is de enorm lange afsluiter. Niet zozeer omdat Rimbaud meedoet, maar vooral omdat het een zeer afwijkend nummer is dat niemand van The Charlatans zou verwachten. Van mij mag deze midlifecrisis nog een tijdje duren.

Zonder nog maar een noot of snaredrum gehoord te hebben biedt The Longest EP al direct een hoop vermaak. Op het eerste gezicht lijkt de cover op een ingekleurde variant van de legendarische Longest Line EP. Wie echter beter kijkt ziet een schitterende knipoog naar alle ooit door NOFX uitgegeven (mini)albums; Van Timmy The Turtle tot S&M Airlines, allen zijn ze te vinden. Dat doet vermoeden dat het om een Best Of-cd gaat, maar die hebben we zes jaar geleden al gehad. Nee, op deze verzamelaar worden eigenlijk alle restjes die nog niet eerder op een verzamelaar terecht waren gekomen bij elkaar gezet. Handig, omdat je nu eenmaal niet snel een EP of maxisingle opzet en met name omdat het merendeel sowieso vrij moeilijk verkrijgbaar is. Het hardnekkige gerucht gaat dat de originele EP’s definitief uit de herduk gaan nu deze is verschenen. Qua songmateriaal dus niets nieuws onder de zon. De felgekleurde cover deed mij aanvankelijk wel even vermoeden dat er geremasterde versies op zouden staan, maar helaas. NOFX heeft een lange traditie van geweldig goede EP’s, maar de geluidskwaliteit is her en der wel wat door de moderne tijd ingehaald. Een gemiste kans om de boel wat op te frissen dus. Verder geen aardverschuivende gebeurtenis deze CD, wel een mooie manier om even snel je collectie op peil te brengen met een aantal geweldige liedjes, die een mooie dwarsdoorsnede vormen van 18 jaar NOFX.

Een kleine twee jaar terug was ik een beetje aan het mopperen dat niemand mij verteld had dat The Dead Brothers ermee gestopt was. Ik dacht in eerste instantie dat zij met Movie Star Junkies een doorstart gemaakt hadden. Dit bleek onjuist. Het leven gaat echter door en anno 2010 is er een tweede album van Movie Star Junkies getiteld A Poison Tree waarbij ik ook weer aan de dode broers moet denken. Op de website van hun label Voodoo Rhythm zie ik echter staan dat The Dead Brothers weer springlevend zijn en dat er zelfs een nieuw album uit is. Het was even langs mij heengegaan. De nieuwe Movie Star Junkies is echter niet langs mij heengegaan (dank u distributeur!), en ik moet zeggen dat ook dit album net als hun debuut weer een fijne is. De Italianen van Movie Star Junkies nemen je mee naar hun vergiftigde wereld die muzikaal refereert aan die van The Gun Club, Nick Cave en The Doors. Vreemd genoeg moet ik ook denken aan de Asterix en Obelix-scene waarin zij plaats hebben genomen als slaaf op een piratenschip en de pauken ritmisch het tempo hoog houden. Dat het niet goed afloopt met het schip mag duidelijk zijn. Maar juist dat ritme is hier de perfecte begeleiding van een zanger die klinkt alsof hij zijn verhaal vanaf een schip zingt dat wilde stormen doorstaat. Dat is dan weer niet vreemd als je weet dat de voorganger gebaseerd was op het leven van Herman Melville, schrijver van Moby Dick. Oppassen dus voor deze heren!

Altijd leuk voor ‘n popquiz; Van wie was "A Girl Like You?" Velen kennen het antwoord niet. Menigeen heeft de Schot Edwyn Collins immers afgeschreven als een ‘one hit wonder’. Maar, met zeven soloplaten op zak, zijn project Orange Juice en vele, vele producties voor anderen is Collins niet het stereotype van ‘single luck’. Het stak de man die zich op elk vlak begeeft in typische Britpop-liedjes. Rock met een scherp randje. Losing Sleep nam hij in eerste instantie op samen met Little Barrie en Paul Cook (inderdaad, van The Sex Pistols) maar besloot om nogal wat vrienden uit te nodigen om de plaat nog sterker te maken. Collins heeft gewikt en gewogen. Wie geeft zijn visie op Britpop het beste weer, wie op de folk-psychedelica van San Francisco in de jaren zestig, wie op de soulpop van Phil Spector en wie op de Barry Adamson-achtige zwartgallige swing?
Collins trommelde achtereenvolgens Ryan Jarman van The Cribs, Franz Ferdinand’s Alex Kapranos en Nick McCarthy, The Drums, Johnny Marr van The Smiths en Modest Mouse, Romeo Stodart van The Magic Numbers en Aztec Camera’s Roddy Frame op. Resultaat? Een prachtplaat met twaalf groeibriljanten die je blijven boeien. En in sommige gevallen, zoals bij "I Still Believe In You" een blauwdruk zijn voor de carrière van Iggy Pop of David Bowie. Edwyn Collins is echt wel een blijvertje.

Bij het Frontiers-label ontstaan veel bands en projecten door allereerst een zanger te kiezen, waarna er gezocht wordt naar een componist/gitarist in de eigen stal en waarbij tot slot een naam wordt gezocht die ooit succesvol is geweest. Enter Two Fires. Uitstekende zanger, want dat is Kevin Chalfant - een AOR-legende van zichzelf uit The Storm, Shadows Fade en Shooting Star. Two Fires bracht rond de eeuwwisseling al twee verdienstelijke cd's uit met Hardline-gitarist Josh Ramos in de gelederen. Die is er nu niet bij, maar een gitarist was al voorhanden in de persoon van Michael "Ralph" Gardner, uit Chalfants live-band. Ook gerenommeerde krachten van weleer als Kenny Aronoff en Jim Peterik zijn vervangen door de muzikanten van zijn live-band. Het resultaat is een AOR-album dat zo van Journey had kunnen zijn, ware het niet dat het muzikaal allemaal net iets te netjes binnen de lijntjes blijft. Chalfant is een van de beste zangers in het genre, maar een track als "All For One" is een freedom for the world-ballad van de ergste soort. Kromme tenen, verbrokkelend tandglazuur en te berge rijzende haren tegelijk. Nog iets meer dan bij Terry Brock's solo-album is het hier de zang die het meer dan gemiddeld maakt, waar de composities dat vaak nalaten. Absoluut vakwerk en in die zin een uitstekend album, maar zet Chalfant nou eens met een paar échte kanonnen in de studio en je hebt een band die meer dan alleen leuk is. Dit is meer dan een werkgelegenheidsproject, maar het had nog zoveel meer kunnen zijn.