Ooit had ik pianoles van het zusje van Adje van den Berg. Man, dat vond ik zo gaaf! Ik was namelijk op de lagere school al helemaal gek van Vandenberg en playbackte uiteindelijk in de eindmusical van de lagere school heel adequaat "Pedal To The Metal". Succesvolle hardrock uit Holland, en nog goede ook. Zo wordt het voor mijn gevoel al jaren niet meer gemaakt in Nederland. Of moet ik zeggen werd, want met Vanderbuyst hebben we eindelijk weer een hardrockband te pakken waar we trots op kunnen zijn. Willem Verbuyst (hij zat hiervoor samen met The Devil's Blood-gitarist Selim Lemouchi in Powervice) en de zijnen kennen hun klassiekers namelijk door en door en schromen niet om deze te tonen. Een aartsnegatieveling zou hun titelloze debuut af kunnen doen als een protserige pastiche, maar dat is je reinste tropenkolder. Willem Verbuyst is namelijk gezegend met zulk geweldig riffwerk dat hij alle kritiek als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Hij lijkt de finesses van alle jaren zeventig- en tachtig- gitaargrootheden tot uit den treure bestudeerd te hebben en komt door deze door elkaar te husselen een eind richting een eigen geluid. Dat je daarin Deep Purple (met Ritchie Blackmore), Thin Lizzy (Snowy White), Whitesnake (Micky Moddy, Bernie Marsden, John Sykes en nog tien andere gitaristen) terughoort, dat is alleen maar goed. Dat de zang van Jochem Jonkman in de songs dan wel weer typisch Nederlands is, daar mag je echt niet over klagen als je beestachtige nummers voorgeschoteld krijgt als het live(!) in de studio opgenomen UFO-cover "Rock Bottom" dat maar liefst 11 minuten lang (met drumsolo!) heerlijk onversneden hardrock met je speakers uit doet denderen. Dan wordt eens te meer duidelijk dat het hier niet om goedkoop effectbejag gaat, maar om pure liefde voor hardrock met de hoofdletter H. En anders is er altijd nog de killersolo in "Traci Lords" om je over de streep te trekken.

Voor het eerst in vier jaar is er nieuw werk van Angra, de Braziliaanse prog/powermetalband. Ondanks onrust in de gekederenzonder grote bezettingswijzigingen, met uitzondering van de terugkeer van Ricardo Confessori achter de drumkit. Dat betekent dat nog steeds gitarist van dienst is Kiko Loureiro, die ik ook van een beduidend ander album kende. Op dat album was ik onder de indruk van de ingetogen techniek. Aanvankelijk wordt er op Aqua niets ingehouden. De nummers werken toe naar een polsverstuikend tempo, waarbij zanger Eduardo Falaschi het alleen kan bijhouden door op Dickinsonachtige wijze zijn teksten bijna uit te spugen. Door de strakke productie en de technisch hoogstaande muzikanten blijven het op dat hoge tempo nog steeds goed uitgevoerde songs, maar is de originaliteit niet om over naar huis te schrijven. Logisch, want op die snelheid hakken kun je niet op honderden manieren doen. Dat is dan ook het enige wat aan te merken is op dit album. De heren hebben heel veel meer in hun mars, zoals te horen is aan het strijkje (!) in "Awake From Darkness", in de semiballad "Lease Of Life" of aan het latinintermezzo in "The Rage Of Waters". Verderop op het album komt die rustige kant meer naar voren dan we van Angra gewend zijn en wat mij betreft is dat een uitstekende keuze. Gaandeweg opent zich een veelzijdig en spannend album. Dat is voor mij ee aanwijzing dat Angra eens moet proberen het etiketje ´metal´ los te laten en rustig moet durven spelen à la Pain Of Salvation. Het zal voor diehard Angraliefhebbers vast vloeken in de kerk zijn, maar volgens mij is dat de kant waar de groei zit.

Eerlijk is eerlijk: met reggae heb ik nooit zoveel gehad. Dus eigenlijk is het best raar om nu een recensie te moeten gaan schrijven over de Easy Star All-Stars, een reggaecollectief dat er een sport van heeft gemaakt om bestaande popplaten om te toveren tot een reggaeplaat. Daarmee begonnen ze in 2003, toen ze Dub Side Of The Moon uitbrachten, een reggaevariant op Pink Floyds Dark Side Of The Moon. Verrassend leuk om al die klassieke nummers nu eens zo te horen. Leuk was ook nog Radiodread, de reggaecover van OK Computer van, u raadt het al, Radiohead. Maar waarom nou in 2010 Dub Side Of The Moon remixen en niet gewoon een nieuwe coverplaat uitbrengen? Dat begint toch een beetje te rieken naar uitmelken, en wie deze plaat luistert, zal kunnen beamen dat het ook zo klinkt, ondanks bekende namen als Mad Professor, Adrian Sherwood en Dreadzone. Daarom kan ik in deze recensie eigenlijk volstaan met dat ene zinnetje dat zo veelzeggend is: voor de liefhebbers.

Soms kom ik zulke rare bizarre spamteksten tegen dat ik denk: daar zouden ze een liedje van moeten maken. In mijn mailbox, of in de meestal automatisch weggefilterde FileUnder-spamreacties die u als bezoeker dus niet ziet. Meestal komen zulke teksten uit Google Translate rollen, komen ze af van Nigeriaanse oplichters en zijn ze bedoeld om u geld uit de zakken te slaan. Maar je kunt er gelukkig ook om lachen! De avantgarde-dichter Marco Borsato - ik had nog nooit van hem gehoord - ging onlangs failliet aan een overbelichte film en raakte geïnspireerd door alle faalhazen om hem heen, zoals bijvoorbeeld rokkenjager John Ewbank. Hij besloot de huisje-boompje-beestje-liedjes van zangers als Guus Meeuwis te parodiëren en slaagt daar met verve in. "Ik zie je lachen met je ogen dicht", declameert hij bijvoorbeeld. "De goden vallen aan, het uur van de strijd is gekomen." Elk liedje is een raadsel. "Het donker zet het licht op al mijn angsten en mijn vragen." Denk daar maar eens over na. In "Waterkant" emigreert een stel naaktzwemmend naar Engeland. Je moet maar durven. "Gooi je handen maar de lucht in." Veel artiesten roepen het, maar Marco zingt het, en dat nog wel op zo'n opzettelijk flemerige melodie. "Alleen is maar alleen" is als pleidooi voor polyamourie ook uiterst gewaagd. Als apartste stijlbreuk combineert Borsato in het countrynummer "Vrij" diverse sm-referenties met een truck driver's gear change én een gastrap van Lange Frans. Ja mensen. Op het volle-bus-liedje "Schouder aan Schouder" lijkt het zelfs even of Meeuwis écht meedoet! Drollen Durven Delen is een zeldzaam statement tegen de goedgelovigheid van de mensen, precies in de vorm van de truttige popmuziek die ermee bestreden wordt. Er staan godbetert zelfs twee hilarische kerstnummers op de plaat. Uitmuntend, al is het bij dergelijke intelligente muziek natuurlijk de vraag of het een publiek vindt. Ik zou er op een begrafenis een traan om laten.

Geregeld vallen ze bij File Under op de deurmat: obscure 60's-albums van bandjes die allang vergeten zijn. Ook komen er geregeld releases binnen van bandjes die hun inspiratie uit die jaren haalden toen de jeugd nog lekker opstandig kon doen. The Fresh & Onlys uit San Francisco behoort tot deze categorie: inspiratie gehaald uit. Bij hen staan ongetwijfeld de eerste platen van The Byrds in de platenkast. Daarnaast weten ze ook wel dat het hierna niet ophield: R.E.M. en The La's zijn troonopvolgers die me zo te binnen schieten. Play It Strange bevat elf liedjes van een viertal dat met masker rond een kampvuur geschilderd afgedrukt staat op de hoes. Als de plaat een paar nummers gevorderd is dan blijkt het gelukkig ook niet al te braaf te zijn, even lekker raggen is het devies. Al met al is Play It Strange best een aardig album, al zal er geen revolutie door ontstaan. Ach ja, de hoop op een betere mensheid die er nog was in de zestiger jaren bleek uiteindelijk ook tegen te vallen. Als je er een kleine positieve draai aan kunt geven dan is het al heel wat.

Amper tiener af zijn ze, de mooie hipsters van Smith Westerns. Ze staan wat onwennig op het grote Tivoli-podium om de zaterdagavond van Le Guess Who? af te trappen. Met een uitnodigend debuutalbum Smith Westerns, een paar ijzersterke singles en een nieuw album Dye It Blonde (januari 2011) in het vat, ligt de wereld aan hun voeten. Ze toerden als voorprogramma mee met het doorgebroken Girls en tappen uit hetzelfde vat: gruizige garagerock uit de protopunktijd, met dikke klodders 70's glam uit de beste Marc Bolan- en T-Rex-traditie. Een fijn geluid en hemelse melodieën, zo horen we het graag! Het venijn zit 'm in het eerste deel van de set waarin die singletjes langskomen. Maar het kruit lijkt daarmee al snel verschoten te zijn. Wat volgt is een trits wat landerige midtempo songs die moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn waarbij de puntige frisheid plaatsmaakt voor middelmatigheid. En nog sneller dan dat ze opgekomen zijn, verdwijnen ze na nog geen half uurtje plots weer zonder gedag te zeggen. De zaal reageert verbaasd, maar ook gelaten. Het past ook wel weer bij zulke jonge gastjes die de kunst van het voorspel nog niet geleerd hebben. Er bovenop klimmen, klaarkomen en wegwezen.

Op eBay lopen de prijzen voor een originele persing van deze LP op tot negenhonderd dollar. Niet zo gek dus, dat de status van The Human Zoo zo langzamerhand die van een legendarische band geworden is. Nu hun naamloze debuutalbum dan eindelijk officieel opnieuw is uitgebracht, kunnen ook de minder gefortuneerde liefhebbers van psychedelica daar een oordeel over uitspreken. En helaas blijkt dan maar weer eens dat er eerder sprake is van een zwarte tulpenmanie, dan van een briljant album. Toen het combo uit de suburbs van Los Angeles zich ergens in 1968 omdoopte van The Circus tot The Human Zoo en de studio indook, kwam er iets uit dat, zelfs in die dagen, niet dagelijks op de radio te horen zal zijn geweest. De combinatie van rauwe garagerock, rhythm & blues, met fuzz overgoten popliedjes en al dan niet satirisch bedoelde country, was echter niet revolutionair. We hebben het tenslotte over 1969 en niet over 1966. Tel daarbij op dat er maar een paar echt memorabele tracks op deze plaat te vinden zijn, dat de zang (van twee leadzangers!) niet altijd overtuigend klinkt en de conclusie moet zijn dat negenhonderd dollar een bespottelijk bedrag is voor dit album. Twee tientjes voor deze release zullen voor de liefhebber desondanks overkomelijk zijn.

Het is altijd wat triestig, een artiest die, later in zijn/haar carrière terug zijn/haar oude werk weer opnieuw opneemt. Dat riekt naar creatieve armoede, een writer’s block of het besef dat je carrière voorbij is. Wellicht heeft Suzanne Vega dat idee ook wel gehad. Haar hoogtijdagen liggen toch al wel een jaar of tien achter ons, al heeft ze een trouwe schare fans die in ieder geval de live optredens doen uitverkopen. Ik heb altijd een zwak gehad voor haar. Goede stem, mooie liedjes, die net wat intelligenter in elkaar zitten. Ze heeft alleen niet altijd een gelukkige hand van keuze van producers gehad, waardoor haar platen niet altijd even consistent zijn. Wellicht speelt ook de platenmaatschappij een rol, die op diverse manieren geprobeerd heeft om haar in de markt te zetten. Dat is niet naar tevredenheid gelukt en aldus werd ze door A&M Records aan de kant gezet. Pech alleen dat A&M alle rechten van de liedjes heeft, dus om nog wat te verdienen neemt ze alles weer opnieuw op, op vier platen. De nummers zijn gesorteerd op thema. Close-Up Vol. 1 waren Love Songs, Vol. 2 gaat over People and Places, met nummers als "Tom’s Diner", "Luka" en "In Liverpool". Niks nieuws dus, maar tegen al mijn verwachtingen in is het een prachtige plaat geworden. De nummers zijn basaal opgenomen, met Vega en haar akoestische gitaar, spaarzaam ondersteund door wat vegen elektrische gitaar of strijkers. Geen poespas, zoals haar jaren negentig platen, geen radicale herinterpretaties maar dus gewoon haar nummers, van hoge kwaliteit, zoals ze zijn. Op en top Vega. Met de nog komende delen drie en vier heb je hier mee een prachtige doorsnede van haar oeuvre en een doorsnede waar ze ook nog wat aan verdiend. Ik kan er niet op wachten.

Verrassingen bleven niet uit, op de Le Guess Who?-donderdag.
Bij binnenkomst in Tivoli Oude Gracht blijkt dat openingsact Born Ruffians vertraagd is en The Greenhornes de aftrap mogen doen in plaats van de jonge Canadezen. Dat is jammer, want The Greenhornes spelen hun opwindende 60's garage-psychedelica voor een half lege, nog lauwe zaal. Het publiek knikhoofdt weliswaar tevreden, maar de verwachte dampende rockshow blijft uit. Nou zijn het niet zulke rockgoden, de vier mannen van The Greenhornes. Tuurlijk, nerdy bassist Jack Lawrence en drummer Patrick Keeler, ook bekend als de ritmesectie van The Raconteurs, zijn übercool en leggen een knetterstrakke basis neer, maar het geheel blijft nogal statisch. Zanger/gitarist Graig Fox staat erbij als een ijskonijn en kijkt alsof hij met z'n blote voeten in wekenoude pis staat. Wel knap hoe hij volkomen bewegingloos en stoïcijns toch dat fijne rauwe stemgeluid kan voortbrengen. A real pro. Ik was tevreden, maar kunnen we snel nog een herkansing krijgen?

Flying Lotus heb ik nooit begrepen. Misschien zit er teveel Alice Coltrane-jazz in de man. De eveneens Californische producer Eskmo zoekt het op hetzelfde terrein, maar injecteert een stevige dosis wiebeldewiebel-funk in zijn beats en synthesizers. Als extraatje gooit hij ook nog de vaagste vocalen van het jaar in de mix. Vergeet Darkstar maar weer, dit titelloze album is veel fascinerender, al houdt het net als Darkstar vast aan een al snel gevonden formule. In zekere brengt Eskmo alles wat hij te melden heeft in de eerste drie tracks. Het eerste wat opvalt zijn de beats. Die lijken met plakband in elkaar gezet. Het glibbert hortend en stotend door. De meest vreemde geluidjes duiken op; gebubbel, fietsbellen, kinderstemmetjes, enzovoort. Een ander opmerkelijke eigenschap is hoe langzaam deze beats zijn, Eskmo houdt van gatenkaas. Constant lijkt de groove uit elkaar te vallen. Dit houdt de luisteraar in de beste tracks op het puntje van de stoel. Eskmo's stem gaat eveneens door een gigantische hoeveelheid effecten, zodat de bronstigheid er bijna is uitgefilterd. Wat we overhouden, in bijvoorbeeld "We Got More", is een lo-fi versie van pseudoniemenkoning Bas Bron. Teksten zijn niet belangrijk, het gaat meer om hypnotiserend herhaalde hooks.  In "Color Dropping" beginnen de synths wat te zweven, en naderen we de chillwave van bijvoorbeeld Toro Y Moi. Ook lekker. In het midden van het album worden de liedjes rommeliger, en zijn er zelfs een paar saaie momenten, maar tegen het einde volgt nog de grootste hit (voor zover je daar hier van kan spreken). "Gold and Stone" begint met haast trancy melodieën, waarna Eskmo de beuk in de kickdrum gooit en zoals vaker de titel begint te zingen. Hier moet ik bekennen dat ik die eerst aanhoorde voor 'young and stoned'! Zo'n coffeeshop-trip is dit wel...

Leche, het derde album van het New Yorkse eenvrouwsding Gregory and the Hawk, opent magistraal met “For The Best.” Een ingetogen zwoelzang in de geest van Isbells en Cat Power waarvan de tekst je achteloos terugteleporteert naar een middelbareschoolromance. 'I really want to find a bar/ And mix the fear up with a friend/ Plant a joke kiss on your arm/ And give you skull tattoos in pen/ I want to know, do I dance inside your head?' In een paar zinnen, en zingend met een stem die maar geen emoties wil tonen, weet Meredith Godreau je terug te zingen naar tijden waarin alles groen was. Steelse blikken tijdens wiskunde, stiekeme kroegjes en sigaretjes en die eeuwige onzekerheid over wat De Ander voelt, vindt en wil. Godreau is er in geslaagd die sfeer van veronderstelde, vermoedde maar nergens bevestigde gevoelens en verlangens tot een plaatlengte op te rekken. Haar bijna monotone stem en minimale instrumentatie zijn als een lege kleurplaat, die je in je hoofd gretig inkleurt. De liedjes worden helaas nergens meer zo bezwerend als de gefluisterde album-opener, maar Leche boeit van begin tot eind. Al is het alleen maar vanwege de hemels mooie stem van Godreau.

Dat de mooiste stemmen binnen de verschillende rootsgenres niet per se uit de Verenigde Staten komen, wisten we al. Maar dat we er zo eentje vonden in Noord-Tasmanië, hadden we nou ook niet meteen verwacht. Of het aan het geisoleerde bestaan dat op eiland ligt of niet, feit is dat de liedjes van Lucie Thorne doordesemd zijn van melancholie en eenzaamheid. De prachtige, warme stem en ingetogen zanglijnen kleuren prachtig met de sfeervolle instrumentatie (golvende drums, gitaren, vegen op de piano en de begeleidende zang van Robyn Martin en Kim Dellavedova). Naast folky tracks als de sfeervolle opener "As You Find It" en "Before The Cold", kent Black Across The Field ook twee ruigere liedjes, "Alice" en "Over In Threes". Deze laatste valt vooral op door het Neil Young-achtige gitaarwerk en de manier waarop Lucie Thorne hier klinkt als een zus van Chan Marshall. Maar stevig of beheerst, altijd blijft er die melancholische, bijna donkere sfeer. Na haar vertrek uit Tasmanië schijnt Lucie Thorne alweer een tijdje een andere eenzame plek gevonden te hebben daar aan de andere kant van de wereld. New South Wales, het kale, desolate zuidoosten van Australië is al een paar jaar haar nieuwe woonplaats. Blijkbaar een goede voedingsbodem voor dit soort prachtig vormgegeven levensgevoel.

De Zweedse globetrotter Monica Tormell is een mysterieuze dame. Kijk maar hoe ze op de persfoto staat en luister naar haar naïef, soms zelfs wat slaperig aandoende vocalen. Haar vinyl-debuut The Wild Things wordt uitgegeven door het Utrechtse kwaliteitslabel Beep! Beep! Back up the Truck. De zes tracks werden o.a. in Amsterdam en Curaçao opgenomen, en met name het Caribische eiland lijkt zijn sporen te hebben nagelaten. In "Hunt" klinken talrijke tropische ritmes en daar en elders kwetteren en kraken vogeltjes er lustig op los. Alsof dit alles letterlijk op het strand is opgenomen! Het is knap hoe Moon & Sun in "Hunt" genoeg heeft aan wat ritmes en haar stem om een vervreemdend maar verleidelijk Solex-achtig liedje te brengen. Meer body heeft de (soort van) titeltrack "Where The Wild Things Are", met zo'n namedrop vermoed ik dat het liedje tot stand kwam na het zien van Spike Jonze's bizarre verfilming van het beroemde (en al even wonderlijke) kinderboek van Maurice Sendak. Deze duistere verklanking met tribale hiphop-ritmes had zonder moeite een plekje op de soundtrack van Karen O in kunnen nemen. Het allermooiste liedje van deze ep heet "Hollow" en is op een al eigenzinnige plaat een uniek juweeltje. Het is de eerste ballade met steel drums die ik ooit hoorde. Daarom zien we die wel érg New Age-ademende hoes gewoon door de vingers.

Raar. In Concert wordt door de platenmaatschappij ronkend aangekondigd als het eerste live-album van New Cool Collective in het vijftienjarig bestaan van de band. Dat verbaast mij. Ik heb in mijn cd-kast bij de N toch echt Big Band Live staan. Het zal 'em wel zitten in het verschil in grootte tussen de Big Band-versie van de band en de doordeweekse kleine versie. De wall of sound is op In Concert dan misschien iets minder hoog gebouwd, In Concert swingt net zoals Big Band Live als een dolle. De songs zijn opgenomen tijdens verschillende concerten. Het knip-en-plakwerk hiertussen zorgt er op sommige momenten voor dat de overgang van de ene naar de andere song niet helemaal smooth is, maar een kniesoor die daar verder over valt. Het gaat natuurlijk vooral om de energie en het spelplezier dat de band overduidelijk tijdens deze gigs heeft. Dat dendert namelijk je speakers uit. De vrijheid die Benjamin Herman en de zijnen zichzelf gunnen om op een fundament van jazz te roeren in latin, salsa, afrobeat en een mopje reggae werkt zo op een live-cd toch nog een stuk beter dan wanneer ze de songs op een studio-cd presenteren. Op het podium wordt de band pas echt een dampende swingmachine met Benjamin Herman als locomotief en natuurlijk het geweldige gitaarspel van Boy Edgar-winnaar Anton Goudsmit als de hele kolen op het kopervuur.

Eind september was het Amerikaanse rocktrio (Brooklyn) Earl Greyhound in ons land. Ik was getriggerd door de namen waarmee gestrooid werd, zoals Led Zeppelin en Wolfmother. Ook de liedjes die ik beluisterde op MySpace waren prima, maar een mens kan niet alles in zijn leven en ik liet dit concert schieten. Er zijn optredens waar ik spijt van heb dat ik er niet bij was, maar of ik dit ook van het bezoek van deze rockboys moet hebben zou Suspicious Package aan moeten tonen. Dit is hun tweede album, het vorige is al heel wat jaartjes geleden verschenen, 2006 om precies te zijn. Earl Greyhound heeft met zanger (en diens hoge stem) en gitarist (en diens spel) Matt Whyte iemand in huis die prima een geluid kan brengen dat doet denken aan -inderdaad- die grote naam Led Zeppelin. Toch is die lat wat te hoog, zoveel dynamiek heeft Earl Greyhound niet. Ik moet in eerste instantie meer denken aan Wolfmother -en nee, niet door de krullen van Whyte-, en als ik aanbeland bij de negende track “Bill Evans” ben, moet ik aan die andere New Yorker denken: Lenny Kravitz. Luister alleen maar eens naar die piano. Kravitz wist vooral op zijn eerste albums het zeventiger jaren-geluid een eigentijdse draai te geven en dat probeert dit trio ook. Qua opbouw is dit album een draak: lekker rocken aan het begin en dan afzakken naar de ballade-ellende waarvan mijn vullingen er soms spontaan uitknallen. Suspicious Package duurt ook veel te lang, zelfs als ik de drie bonustracks niet meetel. In LP-tijden had er met goed beleid een prima te verteren album over kunnen blijven, nu is het er eentje met gemiste kansen. Ik heb dan ook geen spijt dat ik het concert heb laten schieten, al kan ik me zomaar voorstellen dat deze band ooit doorbreekt. Iets in me zegt namelijk dat het er wel in zit.

Hij is alweer dik vijf jaar oud, maar de 4cd-box Children of Nuggets: Original Artyfacts from the Second Psychedelic Era - 1976-1995 is voor mij nog steeds een bodemloze snoeppot waar ik van tijd tot tijd een flinke graai uit doe. Honderd overdonderende staaltjes gitaarpop, voornamelijk uit de jaren '80, maar diepgeworteld in de 60's psychedelische garage rock. In 1972 is deze periode perfect vastgelegd voor het nageslacht in de klassieke, verplichte compilatie Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968 en deze 'kinderen van' zetten het goede werk voort. Ik heb me altijd afgevraagd waarom de tweede compilatie stopt bij het jaar 1995. Was het toen gedaan met de psychedelica-pop? Voor mijn gevoel niet, of het moet zo zijn dat men vindt dat daarna een derde golf werd ingezet. Hoe dan ook, een derde Nuggets kan volgens mij al moeiteloos gevuld worden, maar zolang die er nog niet is maak ik mijn eigen compilatie wel. Wie daar zeker en prominent op staan zijn de mannen van The Greenhornes. Sinds hun debuut in 1999 hebben ze pas vier albums uitgebracht, maar diverse leden hebben het dan ook druk met andere projecten die eveneens niet op mijn derde Nuggets-compilatie mogen ontbreken: The Raconteurs, The Dead Weather en Blanche. Allemaal bandjes waar ene meneer De Wit mee van doen heeft en het is dan ook geen toeval dat The Greenhornes hun vierde album uitbrengen op het Third Man-label van diezelfde meneer. Wie een baanbrekend, revolutionair geluid verwacht grijpt mis, want verrassend is **** allerminst. The Greenhornes hadden hun geluid al tot in de puntjes uitgewerkt op hun vorige albums, waarvan hun vorige Dual Mono het hoogtepunt was. En blijft. Ook op **** horen we de ambachtelijke, perfecte gitaarpop van The Greenhornes, gedrenkt in hun liefde voor Kinks, Stones, Beatles, Who, Sonics en wat al niet meer, waardoor het allemaal klinkt alsof je het al jaren en jaren kent. Saai? Geenszins. De liedjes zijn van onwaarschijnlijk hoog niveau, met een briljant gevoel voor vorm en melodie. Het album is afwisselend en lekker puntig, maar ontsporen doet het nergens en de psychedelische saus is mild zodat het allemaal prettig ongevaarlijk blijft. Radiowaardig zelfs. Waarom The Greenhornes dan sinds het verschijnen van **** met stip zijn gestegen naar de top vijf van in mijn Last.FM Top Artists? Omdat Nuggets, The Third Era nog niet uit is, deze plaat dat gat bijzonder aangenaam vult en ook na vele draaibeurten geen seconde verveelt. Prima albumtitel trouwens.

Ergens halverwege Blurry Blue Mountain begreep ik plotseling waarom het werk van Howe Gelb mij al een aantal jaren niet zoveel meer doet, eigenlijk al niet meer sinds het verschijnen van meesterwerk Chore of Enchantment in 2000. Want precies halverwege zijn nieuwe plaat gaat plotseling de handrem er af. Bijna vijfentwintig jaar na het onheilspellende prachtalbum Ballad of a Thin Line Man herneemt Howe Gelb het titelnummer, 'Thin Line Man'. Wat me deze plaat af doet zetten om de eerste twee albums van Giant Sand nog eens te draaien, Valley of Rain en Ballad of A ThinLine Man. En inderdaad, het vuur lijkt na al die jaren gedoofd. Niet dat Blurry Blue Mountain nu meteen een slechte of vervelende plaat is geworden. Maar dat wat ooit zijn kracht was: schetsenderwijs de woestijn van Tucson, Arizona mijn kamer in brengen, lukt niet meer, of slechts zeer zelden (opener 'Fields of Green', afsluiter 'Love a Loser', een duet met Lonna Kelly). Gelukkig is er het plan om een groot deel van ’s mans oeuvre - meer dan dertig platen! - opnieuw en geremasterd uit te brengen. Te beginnen met Valley of Rain en Ballad of A ThinLine Man.

Ergens tussen Smiths, Stone Roses, Blur en Oasis sijpelde een band door met een zanger/frontman zoals we die alleen bij Engelse bands kunnen verwachten. Brett Anderson is een grillige fashion-junk met een prachtstem die met Suede de schoonheid van het afgeronde liedje wilde benadrukken. Het vakmanschap der songschrijverij dat Radiohead later enorm beroemd zou maken, had het duo Anderson/Butler al jaren onder de knie. Alleen, zanger Anderson is een 'pain in the ass'. De man heeft, zoals het een goede Engelse frontman betaamt, zijn nukken waarmee hij veel goodwill en uiteindelijk zijn hechte samenwerking met Bernard Butler heeft verloren. Deze verzamelaar The Best Of maakt duidelijk dat de band muzikaal vanaf de allereerste tonen van "The Drowners" en "Animal Nitrate" tot en met de afsluiter "The Next Life" op een zeldzaam hoog niveau stond en staat, want onlangs kwam Suede weer eens bij elkaar voor drie shows in de Londense Royal Albert Hall. Alle hits zijn vertegenwoordigd op deze dubbel-cd. Twijfelachtige nummers zijn rücksichtslos achterwege gelaten. Songs zoals "Trash" van Coming Up (1996) hebben deze verzamelaar dan ook net gehaald ten koste van enkele songs van de cd A New Morning (2002). Naar alle waarschijnlijkheid heeft Anderson hier toch maar even willen laten zien dat zijn songs niet onderdoen voor zijn producties samen met Bernard Butler. Net nu de twee weer 'on speaking terms' zijn, zul je zien dat Anderson met dit soort acties zijn ruiten voor de zoveelste keer ingooit. Zonde, want Suede behoort tot de allergrootste popbands die Engeland rijk is.

Wie niet weet wie Gilles Peterson is, houdt waarschijnlijk vooral van metal, rock of heul moelukke elektronica. De dj, platenbaas (ooit van Talkin’ Loud, nu van Brownswood) en radiomaker (BBC) is voor liefhebbers van jazz-geïnfecteerde muziek een baken van goede smaak. In zijn Worldwide-show op de BBC draait hij nieuwe muziek die wij, eenvoudige krabbelaars, pas maanden later kunnen krijgen. Of oude platen die wij enkel als 96kbps-mp3 kunnen vinden, of voor vele honderden euro’s op Discogs. Mede daarom waren (en zijn) de door hem samengestelde compilaties wel handig. Gesteld dat je zijn platen ook echt wilt hebben, en niet tevreden bent met Spotify of soortgelijke service. Worldwide - A Celebration of his syndicated radio show is een compilatie van drie eerder verschenen compilaties. De reden van deze release is mij niet duidelijk, de drie WW-compi’s zijn nog tamelijk eenvoudig te vinden. Peterson loopt altijd voorop, waarom geeft hij zijn zegen aan een bundeling van muziek die aan het begin van dit decennium uitkwam? Wellicht omdat die nummers nauwelijks verouderd zijn, en als altijd blijk geven van Hele Goede Smaak. De zich langzaam openvouwende breedbeeldjazz van Cinematic Orchestra, de dikke afro van Seun Kuti, de futuristische hiphop van Sa-Ra en de hit(je)s van Amerie, Amy Winehouse en M.I.A., Gilles had ze vroeg in de smiezen. Gotan Projects "Triptico" en Dizzy Rascals "I Luv U" doen inmiddels wel wat nostalgisch aan. Echt behoorlijk vervelend is het ellenlange "I’m Going Downstairs" van techno-producer Theo Parrish. Daar staat dan wel het tien minuten durende meesterwerkje "Green Eyes" van soulzangeres extraordinaire Erykah Badu tegenover.

Er bestaat zoiets als Het boek met alle antwoorden: stel een vraag, sla het boek op een willekeurige bladzijde open en je hebt een passend antwoord. Iets dergelijks geldt ook voor Life, de autobiografie die Keith Richards (met, gezien de manier waarop de aantekeningen van Keith aan elkaar gelast zijn, veel hulp van co-auteur James Fox) zojuist uitgebracht heeft. Sla het boek op een willekeurige pagina open en je krijgt antwoord op de vraag: wat is rock ‘n’ roll? Of beter: wat is de allereerste definitie van sex, drugs en rock ‘n’ roll? Als iemand die definitie kent, dan zou het Keith Richards moeten zijn. In dit fantastische boek krijg je in elk geval zijn definitie. En die bestaat uit relatief weinig sex, want hij laat niet na te melden hoe klein zijn libido eigenlijk is en hoezeer het hem eigenlijk om liefde gaat. Maar ook uit een heleboel drank en drugs. Met zelfkennis en zelfspot moet hij toegeven dat een rijkeluisjunk beter af is dan een gewone junk. Maar gelukkig gaat het vooral over gepassioneerde rock ‘n’ roll. Een betere autobiografie van een popmuzikant heb ik sinds het fragmentarische Chronicles 1 van Bob Dylan niet meer gelezen. Keith is openhartig, soms oprecht boos (op Mick Jagger) en opvallend koel over Bill Wyman; warm als hij het over zijn vrienden heeft en, opvallender, zonder veel spijt over zijn leven. Pardon, negen levens.

Een fijn ploegje is het, het ploegje schrijvers en fotografen bij File Under. Want net toen ik besloten had dat ik niet meer naar Den Haag zou gaan, omdat in Den Haag komen nog wel haalbaar leek, maar er weg komen wat onoverkomelijker, kwam fotograaf Reinier to the resque. Ik belde, op verzoek van Storm, om door te geven dat Den Haag een brug te ver zou zijn, geen treinverkeer tot vier uur, meldde hij dat hij op weg was naar Zeist om de auto van zijn ouders op te halen. Ik kon me nog net aansluiten en aldus toch nog in Den Haag terecht komen. Via Zeist dan dus, de heer en mevrouw Asscheman, heel erg bedankt!

My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky, het mag duidelijk zijn Swans is niet voor tere zielen. Dat waren ze ten tijde van hun eerste albumrelease Filth in 1983 al niet en op hun laatste release in 1998 The Swans Are Dead nog steeds niet. Het was een behoorlijke tijd stil rond deze New Yorkse band. Frontman Michael Gira zat echter niet stil, zocht zijn heil in The Angels Of Light en richtte zijn eigen label Young God Records op. Op dit label verschijnt de eerste 21e eeuw-release van Swans met een echt origineel lid, latere aanwinsten en nieuwe talenten. Vrolijk word ik van deze muziek nog steeds niet. De muziek dreunt zwaar voort, kracht bijgezet door de donkere stem van Gira, om me op te pakken en na minuten weer een stuk verderop neer te gooien. Neem daarbij een bak herrie en het mag wat mij betreft duidelijk zijn: een band voor het grote publiek zal het nooit worden. Wel een band voor de gevorderde luisteraar die om kan gaan met muziek van bands als Nick Cave & The Bad Seeds, Sonic Youth, Joy Division en Einsturzende Neubauten. Eerdaags zijn ze in de buurt met optredens in Utrecht, Groningen en Brussel. Ik zou zeggen: trek je somberste kleren aan en ga mee met deze toch naar de donkere kant van het leven. Deze band kan nog prima in 2010.

Hoewel het Britse label Hyperdub dankzij artiesten als Burial en Kode9 toch vooral als dubstep-label door het leven gaat, is het mooie aan Darkstars North nu juist dat het album genreloze elektronische muziek bevat. En dat bedoel ik volstrekt niet negatief. Misschien is dat juist wel hoe ik elektronica het liefst hoor. Geen duidelijk dansbare beats, maar ook geen loungy muzak. Zo opent het duo het album met donkere Fender Rhodes-samenklanken, die (dan nog) verrassend niet ontsporen in een breakbeat, maar juist in Final Fantasy-achtige neoklassieke piano en strijkers. De melancholische mood is meteen gezet en wordt nog versterkt door de vervreemdend vlakke vocalen, die door allerlei effecten aandoenlijk haperen. Het hiermee gevonden recept werkt dermate goed, dat ik het eigenlijk geen bezwaar vind dat het de rest van de plaat blijft terugkeren. De beats blijven down-tempo knisperen, men neuriet voorzichtig verder en het toetsenwerk, dat gaandeweg steeds meer Twin Peaks-achtige synthpop-trekjes krijgt, doet de rest. Wat Darkstar boven het gros van de laptoppers doet uitsteken is één echt heel goed liedje. Alhoewel liedje.... In de goede traditie van de elektronica is het lief getitelde "Aidy's Girl Is A Computer" eigenlijk niet meer dan een loop. En zo hoort het ook. Elementen vallen weg, de boel komt plagerig tot stilstand, om dan de loop toch maar weer op te starten. Net zolang tot de luisteraar eigenlijk niets anders meer wil horen. En waar bestaat die loop dan uit? Vriendelijk klepperende drums met op de achtergrond iets dat als een marimba klinkt, trillerige brommend synths voor houvast én als kers op de taart; eindeloze stemmetjes met vocoder-effect die al babbelend zuchtjes nagenoeg onverstaanbare woordjes brabbelen. Zei daar iemand R2-D2?

In het bizar korte tijdsbestek van tien jaar maakte Sandy Denny solo of met een band veertien gelouwerde albums. En toch geloof ik niet dat ze op veel lijstjes van Beste Zangeressen Ooit voorkomt. Op de een of andere rare manier zijn het vooral soul- en jazz-zangeressen die deze lijstjes bevolken. Even bijzonder is het dat fijnproeverszangeres Sandy Denny in de afgelopen tien jaar met vijf verschillende boxsets geëerd werd. Dat varieert dan van een dubbelaar met greatest hits, een collectie live-opnames en een box met vijf cd's tot het pakket muziek waar we ons dit weekend in ondergedompeld hebben. Negentien cd’s, tjokvol met niet alleen de reguliere studio-opnames van haar solowerk en opnames met vooral Fairport Convention, maar ook niet eerder uitgebrachte liedjes, demo’s en outtakes: 316 liedjes in totaal. Iets in me zegt dat dit teveel is om te behapstukken (hetzelfde gold uiteraard voor de Neil Young Archives Vol. 1, waar ik zo nu en dan nog nachtmerries van heb). Aan de vijf schijfjes van A Box Full Of Treasures uit 2004 heeft elke fan voldoende. Maar reken je jezelf tot een collectioneur, hetzij van het werk van Sandy Denny, hetzij van prachtig verzorgde Monumenten Uit De Pophistorie, dan moet je wel. Hoewel er her en der gemopperd wordt dat ook deze uitputtende verzameling niet compleet is (waar is het duet met Robert Plant in Led Zeppelin’s "Battle of Evermore"?) is alleen het grasduinen in de ooit thuis opgenomen liedjes al een feest. Haar versie van Dylan’s "It Ain’t Me Babe" blijkt een van de mooiste die ik ken.

P-A-U-L staat voor Paul Andrew Ulysses Lambert. Deze uit Detroit afkomstige gitarist was mij volstrekt onbekend, maar iedere keer dat een van de songs op m'n iPod voorbijkwam, veerde ik weer even op. Lekker klassieke bluesrock met een rhythm-and-bluesinslag met z'n band The Harper Woods Heroes. De groove staat voorop op Gunshot Lullaby, waarna die wordt opgesierd met ontspannen blueslicks, de fraaie stem van Lambert en meestal ook een paar lekker uithalende achtergrondzangeressen. Lambert's stem heeft vaak iets van Pat Travers en is daarmee uitermate geschikt voor het genre. Muzikaal is het ontspannen bluesrock, die wel doet denken aan Stevie Ray Vaughan, Bob Seger en voornoemde Pat Travers. Zoals gezegd is er ook de nodige rhythm and blues te horen, maar ook randjes funk en soul ontbreken niet. Solo's horen bij bluesrock als een moer bij een bout, dus die zijn er volop. Lambert kwijt zich voorbeeldig van z'n taak, maar hij is zeker niet zo'n gitarist waarbij de opbouw van de song slechts de rode loper naar de solo is. Echte uitschieters heeft dit album niet, maar zwakke broeders evenmin. De uitstekende productie zorgt voor een lekker stevig geluid zonder al te veel liflafjes. Vooral liefhebbers van Pat Travers en Walter Trout moeten zich uitstekend kunnen vermaken met dit album.

Some days just chicken bones
I'm all jacked up on DC at my place alone
And I don't care what you think about my attitude
Because I can't be bothered with the likes of you

Een blikje cola light. Het is misschien een beetje flauw dat het me opvalt, maar het is nu eenmaal een typerende drankkeuze (DC=Diët Coke) gezien het verhaal van de man die tegenover me heeft plaatsgenomen in de kelderbar van Paradiso. Het verhaal van de zanger John Grant. Het doet me goed om te zien dat het eindelijk eens voor de wind blijkt te gaan met de voormalige frontman van The Czars. Hij heeft van ver moeten komen. De bodem. Ik belde hem zo'n vier jaar geleden voor een interview. Net op het moment dat zijn wereld begonnen was met in elkaar te storten en hij zichzelf verder zou verliezen in de drank en drugs. Hij gaf toen aan dat hij helemaal wilde stoppen met de muziek. Toch zit eenenveertigjarige Amerikaan met de warme baritonstem nu hier tegenover me. Met zijn solodebuut Queen Of Denmark en een aantal vijfsterren-recensies op zak. En met een blikje cola light.

Met science fiction heb ik echt he-le-maal niks. Het overdreven gewichtige gedoe in ruimteschepen die op bombastische bastonen door de ruimte zweven, heeft me nooit aangesproken. Bovendien vind ik één planeet eigenlijk sowieso wel voldoende. Het genre interesseert me zelfs zo weinig, dat ik in het verleden regelmatig Star Wars en Star Trek door elkaar haalde. Altijd leuk om de fanatieke fans flink mee op de kast te krijgen. Nina Kinert is er zo eentje. Ze is zelfs zo weg van Star Wars dat ze haar nieuwe album Red Leader Dream tot soundtrack van een nog te maken Star Wars-saga heeft gebombardeerd. En toegegeven, ze klinkt buitenaardser dan ooit. De zangeres die in 2008 met de bescheiden hit “Beast” niet van de radio te slaan was, heeft het roer behoorlijk omgegooid. Haar goddelijke stem is natuurlijk gebleven maar muzikaal doet dit nieuwe album me vooral denken aan de zweverig duistere klanken van Fever Ray en zelfs This Mortal Coil. Een tweede “Beast” staat er absoluut niet op en het zit er dik in dat ze een groot deel van de inmiddels opgebouwde fanschare zal verliezen door dit gedurfde album. Alleen het mooie ingetogen “My Girl” doet nog denken aan het oude geluid. Het is te prijzen dat een zangeres die waarschijnlijk zo nog een album vol Beasts had kunnen maken dit niet gedaan heeft, maar lekker eigenwijs haar eigen weg kiest.

De meest ideale bands bestaan wat mij betreft uit niet meer dan vier personen. Elf muzikanten staan op de inlay van Strychnine Dandelion van The Parting Gifts vermeld. Ik vrees dan ook het ergste: veel bombast, want iedereen moet zo nodig een rol hebben. Als ik echter iets verder kijk dan mijn neus lang is, dan staan er bekende namen bij. Zo staan bovenaan in het rijtje Greg Cartwright (o.a. Reigning Sounds, Oblivians) en Coco Hames (o.a. The Ettes). Zij blijken de basis te zijn van The Parting Gifts. Dit betekent al meteen de kans op een ideale samenwerking door hun stemmen, waarmee je veel kanten op kunt. Bovendien weten ze beide wat liedjes schrijven inhoudt. Toch ligt er het grote bandgevaar op de loer, maar de elf muzikanten, waaronder Dan Auerbach (The Black Keys), blijken niet allemaal vaste muzikanten te zijn. Ze hebben soms een beperkte gastrol. Er gaat dan ook weinig mis op Strychnine Dandelion. De band maakt garagerock met een sixtiessnit, precies wat je bij dit tweetal zou verwachten. Een soort van The Sonics meets The Kinks meets The Ronettes. Het resultaat is dan misschien niet bijster origineel, Strychnine Dandelion mag voorlopig in de buurt van mijn cd-speler blijven.

Het staat niet met grote letters bij de kassa, maar u hoeft het niet meer te proberen: Crossing Border 2010 is uitverkocht. Volle bak. Vollopende gangen dus en op tijd zijn bij de kleinere zalen, want vol is vol en dan gaan de deuren dicht. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want het programma is ijzersterk. Ik kan me niet herinneren zo’n ijzersterk programma gezien te hebben bij dit, toch al niet kinderachtige, festival. Al is dat natuurlijk ook persoonlijk. Kortom, ik hoef geen wervende teksten te schrijven om nog mensen over de streep te trekken. Ik kan wel even een leuke route langs de zalen geven. Waarbij ik dan niet hoop dat u het allemaal even leuk vindt, want dan sta ik voor de dichte deur. Een beetje eigen belang heb ik natuurlijk ook.

Als je het nog niet wist dankzij zijn optredens als voorman van The Spades, zou je het kunnen weten als je Leon Verdonschots Denvis. Een rockroman gelezen had: Denvis is een echte. Maar zoals het met een heleboel rockers gaat, heeft ook Dennis 'Denvis Wankalot' Grotenhuis een andere uitlaatklep nodig, naast zijn reguliere baan als lawaaimaker. En net zoals die andere rockers, zoekt ook hij het in country en aanverwante stijlen. Uiteraard gaat het dan niet om de zoetgevooisde Nashville-variant, maar om die van Bakersfield. Met als uithangborden Merle Haggard, Johnny Cash, Waylon Jennings en consorten en latere helden als Steve Earle. Ergens in die hoek en in de hoek van de vettige rhythm & blues moet je het werk van Denvis & The Real Deal zoeken. De mensen die hij om zich heen verzameld heeft, zijn wellicht een extra bewijs hoe serieus we deze band moeten nemen. Naast Jaap van Beusekom op pedal steel en Bertus Borgers op saxofoon vinden we Peter te Bos die assistentie verleend op Not My Friend en Ad van Meurs als medecomponist van The Devil Got A Hold Of Me Again (met ook oud-voetballer Bjorn van der Doelen op gitaar). Waarmee we meteen de twee beste tracks van dit album genoemd hebben. Maar ook de andere elf tracks getuigen van muzikaal vakmanschap met het hart op de juiste plek.

Achter de naam SimpleSongs gaat Ken Veerman schuil. In 2007 dropte hij een aardige ep in eigen beheer opgenomen muziek in onze brievenbus. Zijn eerste echte cd verschijnt via het sympathieke Vlaamse Debonair-label waarop onder meer The Bear That Wasn't, Yuko en Wixel hun muziek uitbrengen. De grootste verbetering ten opzichte van de Last Day On Earth-EP wordt al snel duidelijk: Veerman zingt veel beter op SimpleSongs. Al heeft hij af en toe nog wel zo'n tegen het valse aan schurend randje aan zijn stem zoals Thom Yorke daar ook wel eens last van heeft. Ik kan daar wel tegen. Het geeft zijn songs wel een extra intensiteit. Debonair noemt zelf Tom McRae als referentie, ik vind dat Veerman veelal veel spaarzamer en donkerder uit de hoek komt dan deze sympathieke Engelsman. Voor het donkerder deel moet je maar eens afdalen in "Second Time Around", dat is met zijn duistere beat een waar doolhof waarin The Postal Service ook rond zou kunnen dolen. De Brett Anderson-vergelijking die ik bij zijn ep maakte komt ook nog wel om de hoek kijken bij een song als het ingetogen "Head" met zijn door merg en been gaande refrein. Ook weer zo'n song met een mooie sluimerende spanning. Dat maakt het luisteren naar SimpleSongs tot een intensieve af en toe beklemmende bezigheid. Daarom is het ook niet zo erg dat na elf songs en zesendertig minuten de cd afgelopen is. Dat is in dit geval precies de juiste hoeveelheid om in een keer te consumeren.

Normaal is het zo dat wanneer je maar lang genoeg zuigt op een toverbal, je uiteindelijk als vanzelf wel tot de kern komt. Die dan helaas vaak hol blijkt of een kauwgombal waar na twee keer kauwen de smaak vanaf is. Bij Sufjan Stevens nieuwste cd wil het maar niet lukken. Ik sabbel nu al ruim anderhalve maand op The Age Of ADZ en er blijven zich nog steeds almaar nieuwe laagjes tonen die ik eerder nog niet hoorde. Dat kan ook gemakkelijk op een plaat die ruim zeventig minuten duurt. Sufjan maakt het zijn luisteraars wel heel lastig. Al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Sufjan het vooral ook zichzelf erg lastig maakt. Het lijkt bijna wel alsof hij zijn eigen stem (toch kristalhelder en behoorlijk flexibel) zat is. Bijna in alle songs op The Age Of ADZ gaat de vervormer er overheen. In het klankbeeld van de songs, die bijna continu doorspekt zijn met beats, vervreemdende synthesizerklanken en vervormde instrumenten, past dit mutileren van de stem van Stevens dan weer wel heel goed. Toch kan ik daar - ook al stoot het me geenszins af, het fascineert me - ondanks de vele draaibeurten maar moeilijk aan wennen. Van mij had dat namelijk helemaal niet gehoeven. De kwaliteit van de liedjes die verscholen gaat achter al die toeters en bellen is namelijk ontegenzeggelijk weer van uitermate hoge kwaliteit. Uiteindelijk komt dat allemaal samen in het dik vijfentwintig minuten durende "Impossible Soul" waarin Stevens de vijftig minuten bij wijze van spreken nog even samenvat.

Het zal een flinke aderlating worden nu Mike Portnoy de band Dream Theater heeft verlaten. De man was toch wel van grote invloed op het songmateriaal van de band, dit in tegenstelling tot de minimale invloed van frontman James LaBrie. Muzikale meningsverschillen waren naar verluid de redenen voor Portnoy om te vertrekken. Tegelijk met dit nieuws kwam (per toeval?) een nieuwe soloplaat Static Impulse van James LaBrie uit. Nu ben ik zelf nooit een groot fan geweest van het stemgeluid van LaBrie, maar het openingsnummer van Static Impulse deed me even opschrikken. Was dat LaBrie die daar op maniakale wijze staat te screamen. Nee dus. Het is drummer Peter Wildoer. En verrek, dat werkt wel lekker in combi met Labrie. In bijna elk nummer is een rol voor Peter weggelegd, wat dit voor mij een heerlijk luisterbaar album maakt. Verschilt het songmateriaal nou heel veel van Dream Theater? Ja en nee. Net als bij zijn vaste werkgever is het drumwerk soms onnavolgbaar. En het stemgebruik is hetzelfde, ondanks dat ik van mening ben dat je met zo�n groot bereik juist veel meer zou kunnen doen. Maar hier is het toch vooral meer metalgericht met helaas toch wel erg voorspelbare gitaarriffs. En met een gemiddelde duur van vier minuten per liedje is het in ieder geval makkelijker de aandacht erbij te houden. Maar het is volgens mij niet de Dream Theater-fan die LaBrie met dit album probeert te bereiken. Daar zijn songs als �This Is War�, �Jekyll Or Hyde� en �Superstar� te rechttoe-rechtaan voor. Op zich is dit een goed solo-album maar de eindconclusie is dat LaBrie het nog steeds niet helemaal in zijn eentje afkan. Daarvoor heeft ook deze keer weer de drummer een te grote vinger in de pap.

Het is best grappig om een verzamel-cd van Pink te horen waarop de hits netjes chronologisch geordend staan. Dan hoor je pas goed hoe deze eigenwijze tante zich het afgelopen decennium in positieve zin ontwikkeld heeft. Het openingsnummer is overigens niet chronologisch, want een greatest hits van Pink anders beginnen dan met "Get The Party Started" lijkt me in het geval van een geboren feestbeest als deze tante volstrekt onlogisch. De drie songs die vervolgens getrokken zijn van haar debuut-cd Can't Take Me Home zijn niet om te harden zo gedateerd klinken ze. Veel te braaf ook. Van succesplaat M!ssundaztood (goed voor dik twintig miljoen verkochte exemplaren in 2002) zijn terecht maar liefst vier songs opgenomen. Wel geldt hiervoor dat ik het minst rockgeoriënteerde nummer ("Family Portrait") de zwakke broeder vind. Ik was in 2003 zelf niet bepaald te spreken over Try This dat Pink voor het grootste deel schreef met Rancids Tim Armstrong en blijkbaar was ze er achteraf ook niet zo tevreden mee, want alleen "Trouble" komt terug op Greatest Hits… So Far!!! Ik had zelf op de een of andere manier ten tijde van de release al niet zoveel met de singles van I'm Not Dead en als ik ze nu terug hoor is dat geen steek veranderd. Doe mij maar een lekkere rebelse track als "So What". Dan vind ik Pink op haar best. Maar Pink moet vooral geprezen worden om haar eigengereidheid. Daarmee lijkt ze je als luisteraar steeds weer te willen pesten door maar niet voor een stijl te kiezen en - zeker niet - als iets bewezen is succesvol geweest te zijn, argeloos je schouders op te halen en lekker wat anders te gaan doen. Ik vind dat wel grappig. Alleen zou iemand haar toch eens stokslagen moeten geven voor die draken van ballades waar ze elke keer weer mee op de proppen komt. Want van de nieuwe songs is "Fuckin' Perfect" ook tenenkrommend.

Bij elke nieuwe plaat kan Beth Hart weer een paar rondjes draaien in het clubcircuit in Scandinavië en Nederland. Wie ooit getuige is geweest van zo´n optreden weet dat dat een belevenis is. Dat leverde onder andere het magistrale live-album Live at Paradiso op, een album dat de rauwheid en passie van Beth Hart perfect weergaf. Opvolger 37 Days werd bijna live opgenomen en had dientengevolge dezelfde passie. Voor My California wist producer Rune Westberg (Daughtry, Carpark North) haar te overtuigen dat ze het klein moest houden omdat daarmee de intensiteit toe zou nemen. Hart meent zelf dat dat uitstekend gelukt is, ik ben wat minder enthousiast. Die intensiteit was altijd al volop aanwezig door de afwisseling tussen ingetogen stukken en longen-uit-het-lijf-uithalen en dat is nu net wat op dit album ontbreekt. Begrijp me niet verkeerd, het is een goed album waarop de ingetogenheid soms prima werkt, zoals in de titelsong, maar over het geheel mis ik de passie van de rhythm and blues die van elk Beth Hart-optreden zo'n belevenis maakt. Tekstueel gooit ze er nog steeds haar ziel en zaligheid in, zoals in "Sister Heroine" (met solo van Slash), over haar op 32-jarige leeftijd overleden zus, maar omdat zo'n beetje alles op z'n best mid-tempo is ontbreekt het rock 'n' roll-gevoel. Voor mij is dit, hoe goed ook, maar de halve Beth Hart.

Omdat het nog even wachten is op het nieuwe album van British Sea Power, Valhalla Dancehall, dat begin 2011 uitkomt, worden we getrakteerd op een EP met acht nieuwe nummers. Afgezien van de sombere, instrumentale soundtrack bij de documentaire Man of Aran is dit de eerste nieuwe muziek van BSP sinds het geweldige Do You Like Rock Music? uit 2008. Bij de opener Zeus lijkt het erop dat de band het roer behoorlijk heeft omgegooid. Zeus is gehaast, schreeuwerig, rommelig, springerig en heeft enkele zeer plotselinge en verwarrende wendingen. Het experiment en venijn lijkt volop terug, al wordt bij de volgende nummers flink gas teruggenomen. Bij “Cleaning Out The Rooms” keert de grimmige en onheilspellende sfeer van Man of Aran even terug en een groter verschil met de opener is nauwelijks denkbaar. Zeus is een plaat van zeer grote contrasten en het lijkt erop dat de band vooral wat probeersels heeft willen uitbrengen, zoekend naar de juiste toon voor het nieuwe album. Dat een dergelijk allegaartje dan een schitterend nummer als “Bear” bevat, bewijst maar weer dat British Sea Power een groot en goed bewaard geheim is. Aan niemand doorvertellen graag.

Zo doe je dat: aan de keukentafel liedjes zingen, zorgen dat er een opnameapparaat aanstaat en als er behalve die ene akoestische gitaar geen instrumenten in de buurt zijn, gewoon met je vingers meeknippen. Tom Brosseau en Angela Correa deden het brachten het buitengewoon ontspannen klinkende resultaat uit onder de naam Les Shelleys. Alle twaalf nummers die ze opnamen zijn covers: van de jazz-standard "The World is Waiting For The Sunrise" en het even klassieke "Rum and Coca Cola", via "Late John Garfield Blues" (van de hand van John Prine) en "The Lonesome Death of Hattie Carroll" (Bob Dylan) tot traditionals als "Oh Babe, i Ain’t No Lie" (correctie: via Google vind ik dat het geschreven is door ene Elizabeth Cotton). De keuze is uiteraard niet altijd even spijker op de kop, maar verrassend genoeg ("Green Door" en Woody Guthrie's "Pastures of Plenty") om te blijven boeien. En zo hebben we er weer een zeer aangename zondagochtendplaat bij. Die ook nog eens inspiratie biedt om via Google of Arnold Rypens’ Originals een spelletje wie-heeft-wat-wanneer-geschreven te houden. Bij voorkeur aan de keukentafel.

Twee bands met praktisch dezelfde naam, dat is op zijn minst toch bijzonder onhandig te noemen. In het geval van Attack! Attack! betekent dit continu verwarring met Attack Attack! (slechts een enkel uitroepteken). Zeer verwarrend, vooral als het niveauverschil ook nog eens enorm schrijnend is. Zo maakt het Amerikaanse Attack Attack! barslechte ram-metal, terwijl het uit Wales afkomstige Attack! Attack! prima te beluisteren melodieuze (punk)rock speelt. Gelukkig voor mij gaat dit stukje over de Welshmen en kan ik me dus richten op het onlangs verschenen The Latest Fashion. Als opvolger van het vrij geruisloos ontvangen titelloze debuut waren de verwachtingen nu niet direct hooggespannen, en dat kan soms voeding zijn voor een lekkere verrassing. Met wortels in Wales zou je al snel verwachten dat er van die sfeervolle rauwe Britse kroegmuziek gemaakt zou worden. Of als je op de bandnaam af zou gaan verwacht je toch minimaal een furieuze hardcoreband, maar niets van al dat. Op The Latest Fashion staan enkel ongerafelde en makkelijk in het gehoor liggende gitaarliedjes. Geen wereldschokkende zaken dus, wel vakmanschap waar het spelplezier goed op terug te horen is. Het doet me wat denken aan de Foo Fighters, die ook nooit een album hebben gemaakt waar iemand een seconde wakker van heeft gelegen, maar toch altijd garant staan voor kwaliteit en hits. Enige bezwaar is hooguit dat de variatie er halverwege wel wat vanaf is en het daardoor her en der wat saai kan worden. Toch scoort The Latest Fashion een ruime voldoende, omdat het helemaal nog niet zo makkelijk is om gewoon elf goede liedjes op een album te zetten.

De vraag is niet hoe, maar wanneer. Na If You Want Blood van AC/DC kopt Peter Pan Speedrock de toekomstige ontwikkeling van de rock in met deze zoveelste cd. Ja, het is meer van hetzelfde en ja, dat noemen de drie heren speedrock. Maar, wat vooral opvalt is een productie die er niet om liegt. Peter Pan Speedrock heeft zichzelf heruitgevonden en draait wel heel soepel op volle toeren. Daarin zit ‘m dan ook het verschil met voorgaande platen. Peter Pan Speedrock is helemaal op zichzelf. Het is een drie-eenheid geworden waar Motörhead slechts van kan dromen. Alles vult elkaar zo hecht en poepstrak op, dat de enkele hapering die er is door je krakkemikkige cd-speler veroorzaakt wordt. De vaart zit er dus harder in dan ooit tevoren. Dat de drie Eindhovenaren tussen neus en lippen door accenten aanbrengen die verwijzen naar de hardboogie van Ted Nugent, punkrock, hatecore en typische Engelse oi- en arbeiderspunk is bewonderenswaardig. Peter Pan Speedrock voert een strijd tegen de vertrutting en wil gitaarrock met hoofdletters terug op de kaart. Rock mag en moet weer een gevaarlijke rebellerende beweging worden. Rock is geen Acda & De Munnik voor seizoenskaarthouders van de stadsschouwburg. Rock is snuiven, zweten, hoeren en sloeren in aftandse achterafzaaltjes, waar ook ter wereld. Volgens mij heeft Peter Pan Speedrock die boodschap met deze cd wel duidelijk gemaakt. We Want Blood! is als dat kutjong op het schoolplein die bij een vechtpartijtje iedereen liep op te naaien om de ruzie nog hoger op te laten lopen.

Eigenlijk zijn er veel te weinig guerrilla gigs. Het lijkt me zo gaaf; als band gewoon een zaal binnenstruinen waar later op de avond een andere band optreedt en dan even hopsa een paar nummers knallen. Gewoon, omdat het kan. De TV Buddhas deden het vorig jaar op Le Guess Who? en wonnen daarbij flink wat zieltjes. Veel optreden, dat doen deze in Berlijn woonachtige Israëliërs sowieso al een paar jaar. De laatste keer dat ik ze aan het werk zag was het nog een man/vrouw-combo, maar op de hoes staat nu toch echt een derde wiel aan de wagen. Dat derde wiel is de broer van drumster Mickey Triest. Het geeft ze de band net wat meer lucht in de banden op het podium Juval kan zich wat meer op zijn zang concentreren nu hij een waardige tegenspeler op gitaar aan zijn zijde treft. Dat stelt de band bovendien in staat om sneller dan het licht de cd Dying At The Party op te nemen. Deze eerste full length klinkt namelijk alsof 'ie in een achternamiddag opgenomen is. Dat snelle werken is in het geval van TV Buddhas een pré. Voor het soort opwindende rock 'n' roll dat de drie maken wil je helemaal niet dat alles tot in de puntjes verzorgd klinkt. Dat dat een paar foutjes oplevert, soit, het is al lastig genoeg om de energie van de band vast te leggen zo zonder publiek dat opgezweept moet worden. Toch slagen ze daar behoorlijk in. Met negen nummers in een klein half uurtje is Dying At The Party dan misschien een beetje aan de korte kant, maar zo'n cd is voor TV Buddhas toch ook vooral een excuus om weer stad en land af te reizen. Want, eerlijk is eerlijk, op het podium overtuigen de TV Buddhas veel meer dan zo in een kille studio in Givat Yeshayahu.

arK is de band van John Jowitt, bekend van zijn werk met IQ, Arena en Frost*. Hij komt dus uit de hoek van voor het genre makkelijk verteerbare prog en Wild Untamed Imaginings hoort ook in die hoek thuis. Marillion, Arena en ook Asia zijn nogal eens terug te horen, zij het in een minder geperfectioneerde variant. Dat komt vooral door de productie. Die is Spartaans, alsof er geen budget beschikbaar was om overdubs te doen en daarna nog flink te sleutelen aan het samensmelten van het geluid. De drums hebben daar nogal onder te lijden en de toetsen zijn soms wel heel erg overheersend. Tony Short is ook geen wonderzanger. Een groot deel van de Asia-associatie komt op zijn conto door niet alleen de stijl van zingen, maar ook door de niet altijd even toonvaste uitvoering. In elk geval hebben ze geprobeerd de nodige variatie aan te brengen en da's meer dan Asia dezer dagen doet. Tegelijkertijd is er weinig dat bands als Arena en het (oude) Marillion niet al eerder hebben gedaan. Een topper is dit in geen enkel opzicht, maar het niveau is heel behoorlijk met een enkele uitschieter.

De Finnen (en een Finse) van The Man-Eating Tree hebben wel een degelijke - hoewel voor progbegrippen wat rauwe - productie. Da's maar goed ook, want ze zijn een slag steviger dan arK en een vergelijkbare productie zou de met enige regelmaat opduikende kamerbrede riffs volstrekt in het niets laten verdwijnen. Tegelijkertijd laat The Man-Eating Tree met grote regelmaat het tempo terugzakken, laat het behalve prog ook andere stijlen toe - pop, emo, gerontorock - en is Vine daarmee meer een plaat van sferen dan van individuele songs. Sterk bepalend is ook het opvallende vibrato van zanger Tuomas Tuominen, dat me wel wat doet denken aan Agent Coopers Doug Busbee. Verrassend is de cover van The Moody Blues' "Nights In White Satin". Met een prominentere rol voor de gitaar is het een versie die meer door het ritme voortgedreven wordt, en daarmee in elk geval een verdienstelijke versie. Vine is een geslaagd album, al zal de rauwheid van de productie niet elke progger aanspreken.

Ha fijn. Een synthesizerintro dat me meteen doet denken aan Arjen Lucassen. Of het nou Ayreon is of Star One, altijd zit dat herkenbare synthesizer geluid erin. Met dat verschil dat het materiaal wat Lucassen voor Star One bewaart wat steviger is dan dat van Ayreon. En dat geldt ook voor Victims Of The Modern Age , het nieuwste wapenfeit van Lucassens Star One. Met �Digital Rain� gaat het in ieder geval stevig van start, met een glansrol voor de vocalisten in het outro van het nummer. Anders dan in Ayreon wordt er in Star One gewerkt met een vast clubje vocalisten wat het geheel juist ten goede komt. Zo vlamt hier Floor Janssen meer dan op haar laatste plaat met ReVamp, waarschijnlijk omdat ze hier niet heel de tijd alleen aan het woord is. De wisselwerking tussen haar, Damien Wilson, Russel Allen en Dan Swan� werkt in ieder geval zeer prettig. Muzikaal zit het ook puik in elkaar. Arjen hoeft ook maar te bellen en iedereen wil ook maar al te graag meewerken, heb ik zo het idee. En daarbij moet gezegd worden dat Ed Warby een heerlijk drumgeluid laat horen op deze plaat. Lucassen is zelf ook hier als multi-instrumentalist verantwoordelijk voor een groot deel van de invulling van het instrumentarium. Ik wil ook eigenlijk niet te veel vertellen over de plaat want ik vind dat je het eigenlijk maar zelf moet ontdekken. Eigenlijk kan je er vooraf vanuit gaan dat met het stempel Lucassen een kwaliteitsproduct afgeleverd wordt. Dat is ook hier het geval. Liefhebbers van het andere werk van Lucassen kunnen deze release dan ook blindelings aanschaffen. Want waar Ayreon bijvoorbeeld heel sferisch is, is dit een goede harde tegenhanger. Maar toch met die specifieke kenmerken en balans die Lucassens projecten tot een succes maakt. Wat zijn die kenmerken dan? Zijn het de lang uitgesponnen nummers? Is het de gedachte van een conceptalbum? De zo goede muzikanten die hij om zich heen verzamelt? Het antwoord moet ik je schuldig blijven, maar ook hier werkt het in ieder geval.

Soms hebben bands eigenlijk wel gewoon genoeg muziek gemaakt. We hebben alles al gehoord, het kunstje is bekend en de spanning is weg. Vreselijk lijkt het me als je je als bandlid realiseert dat dit dode punt bereikt is. Slechts enkele bands kunnen zichzelf voortdurend blijven vernieuwen. Denk Radiohead. Sommige bands hebben het lef zichzelf op te heffen zodra het dode punt in zicht komt. Denk Johan. En andere bands kunnen gewoon zonder schroom nog eindeloos op de oude voet doorgaan. Denk Rolling Stones en vele, vele anderen. Wat mij betreft hoeft Tindersticks zich ook niet meer zo nodig te bewijzen. Zoals Roosbeef zo treffend zong: ‘’t Is mooi 't is klaar 't is goed 't is gedaan 't is op’. In haar geval ging het om haar ouderlijk huis, maar wat mij betreft geldt hetzelfde voor de muziek van Tindersticks. Er was nog even een fijne rendez-vous in 2008 na jaren afwezigheid, maar de vraag is wat Falling Down a Mountain nog toevoegt aan alles wat de band eerder uitbracht. Natuurlijk, alle vaste ingrediënten zijn er weer, er is zelfs een prachtig duet “Peanuts” en er hangt best wel een lekkere, filmische sfeer op de plaat, maar toch overheerst het gevoel dat de tijd van de Tindersticks simpelweg voorbij is. Het was mooi.

Soms heb je gewoon even een hart onder de riem nodig. Als het weer eens niet meezit, bijvoorbeeld wanneer je relatie uit is of als je weer eens zonder werk zit, zoals in mijn geval. Dan kun je wel een oppepper gebruiken. Gelukkig is daar dan precies op tijd de derde plaat van Marnie Stern, die zich op haar twee eerdere platen al liet gelden als een soort van motivatie-coach gewapend met een gitaar en een hoog stemmetje, en die samen met haar ongeleide projectiel van een drummer (Zach Hill, bekend van onder meer Hella) een flinke lading notenbalken en oneliners over de luisteraar uitstortte. Maar deze derde plaat is toch even net iets anders dan de opgewekte twee vorige platen, al was het alleen maar vanwege het feit dat hij zelf-getiteld is, wat suggereert dat deze plaat een stuk persoonlijker opgevat zou kunnen worden. Nog steeds zitten de nummers vol met druk wriemelende gitaarlijntjes, straffe drumroffels en dwars door elkaar lopende cheerleader-zang, echter de sfeer is een stuk minder losgeslagen dan voorheen en er zijn zelfs relatieve rustpunten te vinden in de vorm van "Transparancy Is The New Mystery" en "Her Confidence", die beide behoorlijk slepend zijn te noemen. Van een achteruitgang qua kwaliteit is gelukkig geen sprake, en ondanks de iets donkerder sfeer weet Marnie nog steeds enorm opwekkende songs in elkaar te steken, met een paar geweldige pop-hooks die na een paar keer draaien niet uit mijn kop te slaan zijn. Nog steeds is dit geen lichte kost en moet je er wat in groeien, je kan er echter op rekenen dat deze plaat weer in mijn jaarlijst terecht gaat komen.

Ergens, in een verder verlaten kamer, zit een vrouw op de rand van haar bed. We zien haar op de rug, een rug waarvan enkel de linkerschouder wordt geraakt door de ochtendzon. De rest van het lichaam, haar knokkelige rug valt in een lichte schaduw. Haar armen kruisen voor haar lichaam langs, haar handen - je ziet ze niet, maar je stelt het je zo voor - tussen de benen gevouwen. Het kort gekapte hoofd is gebogen, met de ogen gericht op de handen tussen haar benen. Het enige kledingstuk dat zij draagt is een zwarte slip, de kledij waarin zij de nacht heeft doorgebracht. Een intrigerend beeld, deze vrijwel naakte dame op de rand van een net - maar provisorisch - opgemaakt bed in een verder karakterloze kamer. Treurnis, eenzaamheid, verwarring en teleurstelling, alle pijn van de zoveelste opstart van de dag spreekt uit dit beeld. Maar evengoed komen de vragen met de bruintinten op de hoes van Something That Has Form And Something That Does Not van het duo On. Vanwaar die treurnis, eenzaamheid en teleurstelling? Vanwaar die pijn? De muziek die in deze hoes verpakt zit, brengt ons deze zelfde mix van schoonheid en vertwijfeling. Samen met drone-koning Fennesz hebben Sylvain Chauveau en Steven Hess een intrigerende, gelaagde en meeslepende plaat gecreëerd die het best tot zijn recht komt door de koptelefoon. De verschuivende percussie, aanzwellende drones, het synthesizerwerk, de loopjes op doorgitaar, rammelende belletjes en klanken van de contactmicrofoon ontvouwen zich in de schelp van je oren. De ogen schuiven dicht bij deze desolate klanken, die de beeldsensoren triggeren. Triggeren om dat beeld op te roepen, dat beeld van die eenzame vrouw op de rand van haar bed, in vertwijfeling starend naar de knokkels van haar tussen de benen gevouwen handen. Zelden zo een passende hoes gezien.

Eerder dit jaar verscheen het ijzersterke Someone Here Is Missing. Op dit album solliciteerde The Pineapple Thief frontman Bruce Soord nog nadrukkelijker dan op eerdere cd's naar een doorbraak naar het grote publiek. Bijna een half jaar later heb ik het idee dat de band inderdaad een stapje de goede kant op gemaakt heeft, alleen zijn ze nog niet zo ver als ik gehoopt had. Of de EP Show A Little Love hier verandering in kan brengen weet ik niet. De titeltrack (die dus ook op Someone Here Is Missing stond) is in ieder geval een compacte, maar toch avontuurlijke rocksong die wel precies laat horen waarom je blijft hopen dat The Pineapple Thief een keer echt opgepikt wordt. Melodie en snedig gaan hierin hand in hand. Daarna zou het voor de single- of radioluisteraar iets lastiger zijn omdat Soord een zestien minuten durend mini-epos "To Live and Die to the Familiar Sounds Of..." uit zijn mouw geschud heeft. Gelukkig is het wel opgehakt in bondige behapbare stukken waardoor de argeloze luisteraar daar weinig last van zal hebben. Meer hintend naar Radiohead als in "Counting The Cost" klonk The Pineapple Thief denk ik niet eerder. Na de suite aan nieuw werk is er ook nog een aangename verrassing in de vorm van akoestische versies van "Wake Up The Dead" en de titelsong van de laatste cd. Ook zo blijven de songs van Soord prima tot hun recht komen. Vooral het ontdoen van beats en het toevoegen van de piano in de eerste van de twee songs vind ik een bijzonder sterke wending.

De zoen die Storm in 2006 van An Pierlé kreeg bij de presentatie van haar album An Pierlé & White Velvet was een gemeende. Ik weet het zeker. Ook ik viel voor de pracht van haar stem en de mooie liedjes. De band gaf haar net dat extra zetje dat ze nodig had om boven zichzelf uit te stijgen. Helaas werd het hierna stil. Oké, er was in 2008 het Singles & Rarities + Live-album, maar ik was bang dat ze ermee gestopt was om wat voor reden dan ook. Blij verrast was ik dat ik net voor de zomer vernam dat er weer een album aankwam, en ook nog eentje met White Velvet. Hoera! Hinterland draait nu overuren in huize Ewie en ze An zichzelf weer helemaal op de kaart. Helemaal los van de vergelijking met Kate Bush zal ze wel nooit meer komen. Dat is ook helemaal niet erg zolang het prachtige liedjes als “Where Dit It Come From?” oplevert. Ik zou niet meer zonder willen. Helemaal prachtig is de eerste single “Broke My Bones” die van Hinterland getrokken is. Het is alsof An van de aarde loskomt en mij als een fee betovert. Ik laat het graag toe.

Bekijk de opnames van Lollapalooza van deze zomer eens: we zien de zo vaak nurkse Jeff Tweedy breeduit lachend naast Mavis Staples op het podium staan. Het album We’ll Never Turn Back uit 2007 werd geproduceerd door Ry Cooder (nadat ze in 2004 weer aan het front verscheen met Have A Little Faith). Dit jaar krijgen we You Are Not Alone, verschenen op Anti Records en deze keer hielp de voorman van Wilco mee. Mavis Staples maakt niet plotseling een vorm van countrysoul - al zou dat genre haar prima staan - maar de invloed van Tweedy is wel hoorbaar, al is het maar door het soms werkelijk fabelachtige gitaargeluid. (Hoor de eerste klanken van opener "Don’t Knock".) Hij schreef ook "You Are Not Alone" en "Only The Lord Knows" voor haar. Verder horen we covers van onder meer Randy Newman ("Losing You"), Allen Touissant ("Last Train") en John Fogerty ("Wrote A Song For Everyone") en natuurlijk van haar vader, Pops Staples ("You Don't Knock", "Downward Road"). Maar uiteraard wordt elk liedje door Mavis Staples naar zichzelf toegetrokken. Niks te klagen? Toch wel: "In Christ There Is No East Or West" klinkt een beetje zemelig, zelfs voor een gospeltrack. Maar toch: benieuwd met wie ze in 2013 een album zal maken. Want ze mag dan inmiddels de zeventig gepasseerd zijn, zulke stemmen worden alleen maar mooier.

Page Hamilton is niet alleen een volhouder en een einzelgänger, hij is ook een van de weinigen in de metal met een bovengemiddeld IQ en een compleet eigen kijk op harde muziek. Helmet brak ooit een lans voor gortdroge monsterriffs en een lijzige, weinig theatrale zang. Onze Page zag al vroeg in dat de toekomst van de metal niet te verwachten viel in het in zichzelf gekeerde wereldje van de zwartgallige hardrock. Hamilton keek liever naar Unsane, Today Is The Day en Melvins. Hij wilde koste wat kost aantonen dat metal niet draait om een zwart t-shirt met Gotische letters en een druipsnor. In een kort tijdsbestek zette Hamilton Helmet op de kaart. De zwanenzang van Hamilton nu is dat Helmet wordt aangevallen op juist die riffs, juist die andere benadering en juist die lijzige zangpartijen. De man wordt nu saaiheid verweten. Een "In The Meantime" zit er vooralsnog niet in. Een "Betty" evenmin. Toch komt Hamilton met bijvoorbeeld de titelsong behoorlijk dicht in de buurt van zijn oude Amphetamine Reptile-tijd. Seeing Eye Dog kent een gebalanceerde productie met een paar overbodige werkjes waaronder "And Your Bird Can Sing" van The Beatles. Saai mag je het vinden. Deze cd is in elk geval niet zo braaf en beleefd als voorganger Monochrome en kent in songs als "White City" en "Miserable" genoeg aanknopingspunten met het verrassende roemrijke verleden van een einzelgänger.

Hallo? 1980 belde, het wil z'n muziek terug. La Roux was er onlangs in een interview ook duidelijk over: die kan geen synthesizer meer zien. Laat het Chromeo maar niet horen. De Canadezen P-Thugg en Dave 1 brengen op hun derde album dezelfde vibe als op hun doorbraakplaat Fancy Footwork, een plaat die nog elk jaar horden nieuwe fans maakt. Titeltrack "Fancy Footwork" zit bijvoorbeeld in de film Step Up 3D en in de game Need for Speed: Pro Street. Retro blijft in, en Chromeo is geen béétje retro. Chic, Earth, Wind & Fire, Sister Sledge, Kool & the Gang, Klymaxx, Midnight Star; u kent het wel, maar dan hip en met een zweem melodramatiek. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Chromeo het vooral van hun fijne ritmes moet hebben, en niet van hun zang. Die is eigenlijk wat te lijzig. Zolang die staccato blijft (zoals ook hier) is het fijn, maar single "Don't turn the lights on" vind ik eigenlijk best vervelend. Maar goed, lijzige zang heeft de Pet Shop Boys ook nooit van hits weerhouden. Gelukkig heeft Chromeo wel smaak in stemvervormingen en grappige teksten ('She says I'm not romantic, I say she's too dramatic'). Vooral de songs op de eerste helft van de plaat zijn sterk en hier en daar pakt Chromeo een warme lik French Touch-house mee. Tiga zou een moord doen voor het themaatje van "You Make It Rough". Geval apart is de fraai uitgesponnen strijkerspartij in zwijmelballad "Don't Walk Away". Van welke tv-tune of artiest ken ik dat ook alweer? Lionel Richie?

Een nieuwe Ozzy, daar blijf je toch benieuwd naar, zelfs wanneer je de voorgaande albums bagger vond en het optreden dat je bijwoonde nog beroerder. Ozzy blijft een Rockheld - van een merkwaardige en vooral niet na te volgen soort, dat wel. De opener van Scream, "Let It Die" begint met nogal wat elektronica, wat me het ergste doet vrezen. Maar nee, zo'n twee minuten onderweg verandert de sound naar het vertrouwde Ozzy-geluid, om dat niet meer los te laten. Een van de beste voorbeelden is "Let Me Hear You Scream". Het is een van Ozzy's signature-yells en het is nu ook een song. Ongetwijfeld de opener op de komende tour. Misschien ook wel daarna, want het is een lekkere rechttoe-rechtaan rocker. Opvallend is dat de nieuwe gitarist, Firewinds Gus G., niet heeft meegeschreven aan de songs. Die zijn doorgaans geschreven door Ozzy, producer Kevin Churko en toetsenist Adam Wakeman. Zijn Gus G.'s songschrijverscapaciteiten onvoldoende bevonden of waren de songs al klaar toen hij bij de band kwam? Hoe dan ook, zijn gitaarwerk mag er zijn. Ik vind het vaak wel iets weg hebben van het gitaarwerk van Jake E. Lee, een volgens mij onderschatte Ozzy-gitarist. Met het andere werk zal Gus G. overigens ook prima overweg kunnen, want "Diggin' Me Down" is een song met de uithalen zoals we die van Zakk Wylde gewend waren. Net als op Black Rain heb ik m'n twijfels of er nummers bij zitten die jaren in de set zullen blijven, al maken "Let Me Hear You Scream" en de semi-ballad "Time" een kansje. Een belangrijk verschil met Black Rain is dat de composities van een (wat) hoger niveau zijn en dat de geforceerd moderne productie verdwenen is. Zorg dat je de versie met bonusdisc aanschaft, want die kent behalve maar liefst drie andere studionummers ook vier live-songs, waaronder "Let Me Hear You Scream" en Sabbaths "Fairies Wear Boots". Ozzy heeft in elk geval de stijgende lijn te pakken.

Eerlijk gezegd heb ik mijn twijfels of Gus G. de volgende keer wel veel zal bijdragen aan de songs. Zijn band Firewind laat namelijk al heel wat jaren goed uitgevoerde, maar weinig originele hardrock en metal horen. Ook op Days of Defiance is dat het geval. Zanger is nog steeds Apollo Papathanasio, die inmiddels ook de microfoon vasthoudt bij Spiritual Beggars. Een goed voorbeeld van de beperkte compositorische kwaliteiten is te vinden in "Chariot". Een degelijke rocker, prima uitgevoerd, maar o wat is de opbouw voorspelbaar. Tot de zanglijnen en de riffs aan toe. Dan mag het nog zo goed geproduceerd zijn, kunnen de heren technisch geen steekje laten vallen, het blijft goed klinkend doorsnee materiaal.

De billboards langs de kant van de weg schreeuwen: 'kom naar Reykavik, kom naar Turkije'. Ja reizen, vakantie houden, ik krijg er positieve kriebels van: ik wil weg. Er zijn echter altijd wel smoesjes: geen geld, geen tijd, het milieu moet gespaard worden door niet te gaan vliegen of het was toch niet zolang gelee dat we op reis geweest zijn. Gelukkig zijn daar ook nog muzikanten die de wereld bij je thuis brengen. In onze mondiale wereld komen ze overal vandaan, maar vreemd genoeg is het dit keer de Nederlandse band Hotel die dit gevoel oproept. Eigenlijk moet ik zeggen de in Nederland (Amsterdam/Arnhem) residerende band, want de band kent negen nationaliteiten. De band brengt muziek geïnspireerd op Cuba (Bueno Vista Social Club), Mexico (Calexico) en Zuid-Amerika -of moet ik zeggen Frankrijk/Spanje- (Manu Chao) en ons eigen land (De Kift). Een dansje ("Esa Muier"), relaxen ("Panco Vila", "Manana"), woordgrappen ( "Babel"), maatschappelijke betrokkenheid ( "White Lies" en "Maffia"), uitzinnigheid ( Magic Carpet"), je kunt er allemaal voor bij Hotel terecht. Het album The Island Sessions is opgenomen op het Amsterdamse Vuurtoreneiland dat ten tijde van de wereld overvarende V.O.C.-vloot is ontstaan. Er is echter veel veranderd, want die wereld is stukje bij beetje, samen met de warmte, deze kant opgekomen.

Storm
True Bypass - True Bypass

Ewie
Hotel - The Island Sessions vs The Jacobites & Bunny Bonanzas @ Gesel XL

Ludo
Gold Panda - Lucky Shiner

Gr.R.
Gordon Downie & The Country of Miracles @ Queen Elizabeth Theatre, Toronto

Ramon
Shaking Godspeed - AWE

André
Rumer - Seasons Of My Soul

Prikkie
Transatlantic - Whirld Tour 2010

Stonehead
The Tunes - Pududu

DubbelMono
VA - I Hate Cherries. Serious 50s female jivers

Campking
Shaking Godspeed - AWE

Terwijl ik even niet oplette is Lion Music er in geslaagd zich op te werken tot een proglabel om in de gaten te houden. Nog niet zo lang geleden werd ik volkomen verrast door de magistrale progmetal van Day Six, nu is het weer MindSplit dat een meer dan verdienstelijke progplaat aflevert. Het is een Zweeds vijftal en hun eerste werkstuk heeft de pretentieuze titel Charmed Human Art Of Significance, ofwel CHAOS. Of het verhaal achter het concept klopt of niet, het is anders dan anders: een voorvader van zanger H.B. Anderson, Professor Xandau alias Xerxes Anderson, was een gerespecteerd therapeut in de eerste helft van de 19e eeuw en dit album is gebaseerd op zijn aantekeningen. Maar ook als een concept je niets kan schelen, is dit MindSplit de moeite waard. Hoewel ze de kunst met enige regelmatig afkijken bij grote broers als Dream Theater en Pain Of Salvation, is dit muzikaal een buitengewoon gevarieerd album. Na de proloog wordt er twaalf minuten lang stunt- en vliegwerk gepresenteerd in "Silhouettes", waarna "The Traveller" volgt, een fraai ingehouden en daardoor spannend nummer met over elkaar buitelende gitaar- en zanglijnen. Vervolgens volgt de progvariant op een rocker, "Presence Of Time", met een refrein dat ogenblikkelijk blijft hangen. Daarna "...Elsewhere?", een fraaie akoestische ballad die, eenmaal vergezeld door een piano, de opmaat vormt voor weer een portie fraaie metal in "Inside The Heart Of Silence". En dan ben je net halverwege.... Het knappe is dat het wel degelijk als een geheel blijft klinken. Geen dichtgesmeerde metal, maar juist een album lang variatie in tempo, instrumentatie én stijl. Zou ´ie nog meer interessante voorvaderen hebben?

Soms zijn bandnamen zo stom dat een band eigenlijk helemaal geen succes meer verdient. Waarschijnlijk konden ze gebogen over de Grote Bosatlas niet kiezen voor welke oceaan ze moesten gaan, dus dan maar gewoon allebei. Suf. Maar desondanks ben ik al halverwege de opener compleet om: Meet My New Love! Het debuut van Atlantic/Pacific bevat heerlijk dromerige folkpop van Garrett Klahn en John Herguth, twee artnerds uit Brooklyn. Lekker loom gitaargeluid en het soort samenzang dat in eerste instantie lange baarden doet vermoeden. Een sound die sterk doet verlangen naar een lekker luie avond op de bank met knapperende haardvuur op de achtergrond. Een wonder dat dit soort muziek afkomstig kan zijn uit een stad waar iedereen altijd haast heeft. Tijdens de tien nummers van Meet Your New Love lijkt de tijd even stil te staan en niets nog echt belangrijk te zijn. Op “Ship to Shore” neigen de heren richting ambient, maar de weldadige rust en prettig omfloerste zang blijft. Uit de tekst van het traditioneel folky “Picture Perfect” blijkt waar hun hart eigenlijk ligt: ‘I can taste California, I feel the wind in my hair’. Dit soort relaxte gasten hebben inderdaad niets in New York te zoeken, ze wonen gewoon aan de verkeerde oceaan... ah, daar viel een kwartje!

In 2006 verraste BJ Baartmans me door een switch te maken van Engelstalige songs naar Nederlandstalige. De Engelstalige cd’s Where Lovers Go en Red Light Tracks die ik kende vond ik al goed, op Verpand maakte Baartmans nog veel meer indruk. Alsof hij ineens na vijfentwintig jaar speuren zijn nieuwe favoriete jas gevonden had die als gegoten zat en waarvan je weet dat hij die nooit meer uit moet doen. Zijn zachte lichthese stem met niet te verhullen Brabants accent in combinatie met zijn mooie observerende teksten maakt veel meer indruk dan op vorige cd’s. Zijn gitaarspel was altijd al van grote klasse. Baartmans 30-jarig jubileum wordt gevierd met een beetje een rare dubbel-cd. Op Voor staan dertien nieuwe liedjes van Baartmans en zijn band, op Achter staan negen songs waarbij hij zijn diensten beschikbaar stelt aan andere artiesten. Een rol die hij net zo gemakkelijk aanneemt. Voor Achter kwamen onder meer Gerard van Maasakkers, Marcel de Groot en Frank Lammers langs in Baartmans’ studio. Het resultaat is een allegaartje van Nederlandstalig en Engelstalig. Wel een leuk allegaartje, met een uitbundig prekende Lammers in “Recycling” als hilarische afsluiter. Toch zijn het vooral de songs op Voor die indruk maken. De momenten dat Baartmans zijn ingetogen, melancholische kant laat zien zijn heel goed. Vooral “Monument Kamp Westerbork”. Van de sfeer die Baartmans hierin neerzet krijg ik een brok in de keel. En ik ben vast niet de enige die zichzelf terughoort in “Feestmuziek”. Hierin verklaart Baartmans zijn liefde voor de treurige kant van het leven, de non-happy ends, in plaats van de vrolijke. Eigenlijk houdt hij dus totaal niet van feestmuziek. Niet voor niets is er in zijn meer up-tempo liedjes ook altijd een treurige ondertoon aanwezig.

Een van de mensen die veelvuldig gebruik maakt van de ‘Achter’-diensten van BJ Baartmans is Frans Pollux. Als de mensen toen hij jong was aan hem vroegen wat hij later wilde worden, dan antwoordde hij altijd dat hij schrijver wil worden. Tot halverwege dit jaar was hij in thuisprovincie Limburg vooral een bekend bekend journalist, liedjesschrijver en vertolker. Het uitbrengen van zijn debuutroman Het Gelijk Van Heisenberg heeft hem ook buiten de provincie flink wat aandacht opgeleverd. Je krijgt niet zo maar een vier sterren-recensie in de Volkskrant. Het is een goede reden om de eerder dit jaar in eerste instantie alleen lokaal verschenen cd Wetse Nog? nu ook aan de rest van Nederland aan te bieden. Zonder het succes van die roman had Wetse Nog? ook best gelijk landelijk uitgebracht mogen worden. Pollux zit namelijk een beetje op het kruispunt van wat Rowwen Hèze en BJ Baartmans doen. Feest met vaak een weemoedige ondertoon. Liedjes als “Amsterdam” en “Wetse Nog?” hadden zo uit de koker van de grootmeesters uit de Peel kunnen komen. Het idee van “Heimweejstroat” vol mijmeringen over vroeger is fraai gevonden. Het gedetailleerde gitaarspel van BJ Baartmans in combinatie met de melancholische vioollijnen van Emil Szarkowicz (die ook met Rowwen Hèze opnam) geven het liedje ook muzikaal precies het goede accent. Voor een net dertigjarige kijkt Pollux wel heel veel terug in zijn Limburgse teksten, maar ach, was vroeger niet altijd alles beter?

Het is eigenlijk, eh, jammer dat de Britse pers bij elk nieuw talent een stroming fantaseert. Volgens mij werkt dit vluchtigheid in de hand. Houdt iemand zich nog bezig met twostep? Over grime hoor je ook weinig meer, Dizzee danst zich tegenwoordig loca loca met Shakira! Jammer (naast rapper ook producer) heeft de hype over laten waaien en komt nu pas met zijn debuut. Op Jahmanji houdt hij slim het midden tussen ratelende bangers en gladder commercieel werk. Met die eerste categorie kan ik niet zoveel. Het knauwende accent van de man en zijn maten kan ik al nauwelijks verstaan en ik snap ook nooit goed hoe je je hoofd moet bewegen op die ritmes. Dansen is helemaal uitgesloten, Jammer zegt zelf 'I am a fool on the dancefloor'. (Dansen is ook meer iets voor MC Hammer, die een namedrop krijgt) Doe mij maar een dik Jamaicaans nummer als "Bad Mind People", lekker toasten, met dubby blieps en sirenes. Het feestje gaat helemaal los in "Get It In". Likje autotune erbij en tekstueel hilarisch simpel. 'Gotta get money in large amounts'. 'Paper' binnenhalen en 'stacken' is leuk, maar het allermooist is natuurlijk 'spending it'! Ik zie de enorme grijns van Jammer er zonder moeite bij. "Back To The 90s" is al even grappig, het nummer doet precies wat het belooft met oude rave-loops, synths en een soul-diva. 'Reebok, Reebok, Reebok!' Jammer klept er lekker hysterisch als een Busta Rhymes doorheen.

Schouder- en nekklachten: ik word er niet blij van. Gelukkig zijn daar dan nog de te recenseren cd's die me op kunnen beuren. Qua releases was ik net aanbeland bij 1,000 Years van The Corin Tucker Band. Mevrouw Tucker moest het dus helemaal worden. Ik kreeg echter bij het draaien een wat onbehaaglijk gevoel. Alsof ik naar Alanis Morissette aan het luisteren was: de rock, de stem. Oké, de band rammelt wel wat meer, Alanis zou een dergelijk album niet uitgebracht hebben, maar toch. Tucker is 'bekend' van de band Sleater-Kinney die er in 2006 mee ophield. Vreemd genoeg bedankt ze in de inlay van 1,000 Years Eddie Vedder, ze blijkt meegezongen te hebben op zijn Into The Wild. Ik bedenk me dat ik dat album toch wel erg tof vond en hou het er maar op dat ik niets heb met de neprock van deze Amerikaanse mevrouw ondanks dat ik haar gezien de sombere teksten eigenlijk een bemoedigend schouderklopje zou moeten geven. Maar de energie ontbreekt mij nu even.

Zach Hill is zonder twijfel een van de meest bijzondere drummers van het eerste decennium van deze eeuw. Wie hem in Hella tekeer hoorde gaan klapperde al snel met zijn oren. Misschien ligt het feit dat hij zich het drummen zelf eigen heeft gemaakt er wel ten grondslag aan dat hij zo totaal anders klinkt dan zijn geschoolde tegenhangers. Zijn spel straalt wel discipline uit, maar vooral ook vrijheid van denken. Het verbaast me dan ook niet dat hij samenwerkte met bijvoorbeeld Marnie Stern en leden van The Mars Volta. Ook zijn tweede solo-cd Face Tat is er een die heel wat van zijn luisteraars vraagt. Wie daarvoor het geduld op kan brengen hoort een wervelwind van dertien songs langs komen waarin Hill uitpakt met onnavolgbare samples, drumfills, weirde geluiden en zelfs zang. Hiervoor krijgt hij onder meer hulp van Deerhoof-drummer Greg Saunier en neo-hippie Devendra Banhart, die zijn stem leent voor de loops in “Second Life”. Dat afsluitende nummer is in al zijn spacyness nog het meest een liedje. Verder is Face Tat vooral weer een bijna uitputtende trip aan creativiteit van een drummer die mij maar blijft verbazen. Check maar eens songs als “Ex-ravers” of de rauwdauw-noise van “The Sacto Smile”. Vooral die laatste klinkt alsof er een bom ontploft in je huiskamer.

Het zachtjes aanzwellende intro klonk nog gruizig. Alsof de vulkaan Eyjafjallajökull wederom een aswolk had opgehoest die langzaam maar zeker ons luchtruim binnen zou drijven. Maar al snel bleek het asgrauwe stof neer te dalen en ontwaarde zich een wonderschone, bijzondere wereld. Een andere wereld. Vooruit, laten we het een sprookjesachtige wereld noemen. Want zoals iedereen hoort te weten is dit niet alleen het rijk van prinsessen, sneeuwwitjes en zeven geitjes. Tegenover elk van hen staat wel een kwaadaardige heks, vergiftigde appel of boze wolf. Het is de spanning dat er achter elke weelderige bloeiende boom of struik het gevaar schuil kan gaan, dat het hier 's nachts wel eens verraderlijk zou kunnen spoken, die mij alert houdt. Per toeval verwaalde ik in dit eindeloze bos waar het gezang van de sirene Hildur Kristín Stefánsdóttir mij steeds dieper en dieper in lokte. Voorlopig voel ik nog geen enkele behoefte om hier te vertrekken. Vandaar dit schrijven. Mocht u mij missen of zoeken dan weet u waar ik ben. Í Annan Heim (in een andere wereld). U hoeft zich geen zorgen te maken. Ik ben in de goede handen van Rökkurró. Of u de groeten wil doen aan Efterklang, Under Byen, Múm en Sigur Rós? Oh, en ik moest Jóhann Jóhannsson niet vergeten. Dan dwaal ik ondertussen weer verder. Tot ooit.

Het optreden van Hauschka in de kerk tijdens de afgelopen editie van Into The Great Wide Open was voor mij het hoogtepunt van het festival. Hij boeide iedereen die zo gelukkig was een plekje te bemachtigen (de kerk was afgeladen) ruim een uur lang niet alleen met muzikaal vermaak, maar ook visueel, doordat hij steeds weer nieuwe rariteiten uit zijn prepared grand piano toverde (kroonkurken, tape, zilverfolie). Met als hoogtepunt de zak pingpongballen die hij liet dansen op de snaren in de klankkast van zijn vleugel. Ook op zijn nieuwe cd Foreign Landscapes gebruikt Volker Bertelmann, Hauschka's echte naam, veelvuldig de prepared piano als uitgangspunt. Een groot verschil is echter dat de muziek veel rijker is georkestreerd. Ik kan me voorstellen dat wie naar aanleiding van de lyrische woorden over zijn concert op Into The Great Wide Open Foreign Landscapes koopt, er zelfs ietwat van schrikt. Het pianospel van Hauschka is namelijk soms bijna niet hoorbaar. Toch kun je in de vaak romantische songs duidelijk zijn signatuur terughoren. Het sierlijke karakter van de strijkers en blazers, die soms ook dartelend en staccato langswaaien of een ander humeur aan kunnen nemen. De droeve ondertoon van de blazers in "Kamogawa" bijvoorbeeld is zo prachtig. Het werken met een heel orkest geeft Bertelmann gewoon veel meer mogelijkheden. Toch kan ik niet ontkennen dat "Early In The Park", "Mount Hood" en "Kouseiji", de songs waarin de piano duidelijk de overhand heeft, op mij de meeste indruk maken. Of zou dat veranderen als ik Hauschka live in actie gezien heb met een heel orkest ter ondersteuning?

De laatste tijd kreeg ik ineens heel wat damesrock op m'n bordje. Issa, bijvoorbeeld. Een Noorse dame, Issabell Øversveen, die geheel in Frontierstraditie wat gladde commerciële rock maakt. Ze heeft een uitstekende stem, dat moet gezegd worden. Een enkele keer - bijvoorbeeld in "Closer" - doet ze me wat denken aan Wendy Melvoin (van Wendy & Lisa- en Princefaam), wanneer ze in haar zanglijnen de gebaande paden verlaat. Meestal blijft ze helaas hardnekkig binnen die gebaande paden en zit Issa stevig in de Robin Beck-hoek: uitstekende stem, maar compositorisch en instrumentaal bar weinig avontuur. En bar weinig eigen gezicht.

Een andere dame is Amanda Somerville. Zij is vooral bekend geworden door haar bijdragen aan Kamelot's Ghost Opera en haar tournee met Avantasia. Op het laatste moment werd zij als vervanger voor onze eigen Simone Simons (Epica) toegevoegd aan Michael Kiske (ex-Helloween) voor dit duettenalbum. De composities zijn voornamelijk van de hand van Magnus Karlsson (Starbreaker, Primal Fear) en Mat Sinner (Sinner, Primal Fear). Karlsson is een typische broodschrijver die er volgens mij vijf songs per dag uitpoept. Dat leidt echter regelmatig tot weinig opvallende songs en dat is ook op dit album hier en daar het geval. Daar staat tegenover dat er met de nodige bombast en lang aangehouden akkoorden veel ruimte overblijft voor de uitstekend bij elkaar passende stemmen om de show te stelen. Dit is dan ook echt een album voor zangliefhebbers. Zeker, de muzikale bombast ligt er dik bovenop ("End Of The Road"), maar het draait om de stemmen. Compostorisch is het zoals gezegd niet altijd even bijzonder, instrumentaal is er een vakkundige basis gelegd voor de stemmen van Kiske en Somerville. Ik had het niet verwacht, maar het bevalt me nog ook.

Vorig jaar bestond Amersfoort 750 jaar. Dat werd goed gevierd. Een deel van de Parade kwam zelfs even buurten. Dat gebeurde inclusief bandjes. Ik stond met mijn buurman een biertje te drinken terwijl onze kinderen zich uitleefden in de zweefmolen. Samen keken we naar Only Seven Left dat voor een gillende menigte meisjes stond te spelen. Daar ging ons gesprek niet over. Dat ging over hoe goed die gastjes stonden te spelen en hoe ze de ene catchy tune na de andere vanaf het podium de zaal in bliezen. Na een paar EP's en een tournee samen met onder meer Destine volgde er dit jaar een tour als headliner en nu ook een gehele cd. Die heet veelzeggend It Was All A Dream. Alsof ze zelf ook niet helemaal geloven dat ze door stug hard doorwerken succes scoren. Natuurlijk zien ze er goed uit (volgens de meisjes), dan nog is scoren (en blijven) zonder dat je echt fatsoenlijke liedjes kunt maken, dat is dan nog steeds lastig. Only Seven Left laat op hun 'echte' debuut-cd wederom horen dat ze hun songs uit het goede hout snijden. De cd is voor een deel een verzameling van eerder op EP's uitgebrachte songs, er is ook genoeg nieuw leuks. Zo staat er een zoet duet op tussen Miss Montreal en Only Seven Left-zanger Bart van Dalen. Stiekem is het mooi een dijk van een rockballad, inclusief een bak strijkers. Goed geplaatst ook, zo midden op de relatief korte (32 minuten slechts) cd. Dat daarna feestbeest "Saturday' volgt, dat kan best. Het is op zich heel gemakkelijk om te mopperen dat de songs net iets meer rafelrandjes hadden mogen hebben, Only Seven Left maakt volgens mij juist bewust die keuze niet. Dit is hun manier om hun droom te verwezenlijken. En gezien het feit dat het gros van hun headlineshows uitverkocht is, hebben ze wat mij betreft het gelijk aan hun kant.

Een van de bands die in het voorprogramma van Only Seven Left mocht optreden, was het Groningense MakeBelieve. En samen speelden ze ook met Destine. Waar Only Seven Left voor pianopop als basis en live de gitaren wat harder bijschakelt is de gitaar bij MakeBelieve altijd de basis. Dat zorgt ervoor dat de band wat meer in de richting van Destine en Panic! At The Disco schuift. Dat maakt gelijk duidelijk dat je op hun City Lights EP ook geen u¨bergecompliceerde muziek hoeft te verwachten. De vier liedjes hebben stuk voor stuk een hoog catchy karakter. Opvallend sterk is de zang, maar vooral ook de uithalen van zanger Joey Dussel, die daar zomaar klinkt als het nog niet erkende buitenechtelijke kind van Journey's Steve Perry. Hier scoort MakeBelieve echt bonuspunten mee. Slim zijn ze ook nog, want ze brengen hun cd in drie delen uit, waarbij het eerste deel als kekke digipack in de schappen ligt. De kans dat deze jongens dezelfde succesvolle weg gaan belopen als Only Seven Left lijkt me dan ook niet meer dan logisch.