Ik was positief over de afgelopen jaar verschenen cd's van The Tallest Man On Earth en Sufjan Stevens. Zowel The Wild Hunt als The Age Of Adz zwerven rond tussen plaats tien en twintig van mijn jaarlijst. Beide mannen hebben na de release van hun mooie cd's niet stil gezeten en komen nu tegen het eind van het jaar nog met een EP op de proppen.

De Zweedse fijne kleine man Kristian Matsson liet op de afgelopen editie van Le Guess Who? nog eens horen hoe hij de afgelopen jaren een meester is geworden in het een zaal het zwijgen op te leggen. Dat lukt hem met de EP Sometimes The Blues Is Just A Passing Bird bij mij thuis ook. Dat ze dit effect hebben op me kon best eens komen doordat ze opgenomen zijn tijdens de spaarzame momenten van rust tijdens zijn intensieve tournee. Ik vind de vijf songs tellende EP stiekem dan ook nog mooier dan The Wild Hunt. Vooral het als enige elektrische versterkte "The Dreamer" is vrij geniaal. Of neem de snerpende zang in "Thrown Right At Me". Die gaat door merg en been in al zijn intimiteit. Sowieso is de toon van Sometimes... nog meer melancholisch dan die van zijn eerste twee cd's. Wie niet geraakt wordt door de fraaie overpeinzingen en begeleidende getokkel in "Like The Wheel" snapt zal nooit vrienden worden met The Tallest Man On Earth.

Sufjan Stevens noemt All Delighted People een EP, maar mooi dat acht songs samen bijna een uur noemen. Ach ja, bij Sufjan is wel vaker iets niet wat het lijkt. Ik ben wel heel erg blij dat Sufjan op All Delighted People laat horen dat hij na zijn experimentele uitspatting die The Age Of Adz was gewoon weer lekker voor Sufjan speelt. Vooral het titelnummer "All Delighted People" in zijn normale versie vind ik geweldig. Weinig andere hedendaagse muzikanten kunnen een liedje zo fraai opbouwen zoals Sufjan dat hier laat gebeuren. Er komt ook nog classic rock-versie voorbij van de titeltrack. Dat classic rock mag je overigens best met een knipoog nemen, want het is nu niet gelijk geschikt voor de vale spijkerjasjes van deze wereld. Heerlijk zijn ook de hemelse koortjes in "From The Mouth Of Gabriel" waarin nog een restje elektronica doorklinkt dat vast was blijven rondslingeren na The Age Of Adz-opnamen. Sierlijk sober en intiem is "Enchanting Ghost" met bijna alleen gitaar en piano, beklemmend door zijn samenzang is " The Owl And The Tanager". Ronduit verwarrend is de afsluitende jam "Djohariah", maar wel alle zeventien minuten boeiend. Uiteindelijk moet ik dan ook bekennen dat ik Sufjan liever hoor op deze manier dan op de toverbal The Age Of Adz.

Lijstjes, Nick Hornby beschreef het al erg goed in High Fidelity, zijn van wezenlijk belang voor elke muziekliefhebber. Verzin het en we maken er een lijstje met nummers bij. Met als ultimo natuurlijk het steeds wisselende lijstje met de beste platen aller tijden. In die van mij staat maar een plek vast: de eerste. Dat is namelijk "Marliese" van Fischer Z. Kort, heftig, een puike riff en een harde tekst over een ex-vriendin die vanuit John Watts' tenen lijkt te komen. Heerlijk. De eerste drie platen van Fischer Z heb ik stuk gedraaid en ook het eerste solowerk heeft veelvuldig onder de naald gelegen. Maar allengs begon mijn interesse in Watts te verflauwen, wellicht ook omdat ik zijn muziek steeds flauwer begon te vinden. Een ongeïnspireerd optreden en een dito interview was het laatste dat ik nodig had om Watts als vergane glorie af te doen. Met uitzondering van de eerste drie Fischer Z-platen natuurlijk. Watts trok zich daar helemaal niks van aan, terecht natuurlijk, en ging gewoon door. Deels omdat hij niet anders kan. En zodoende keek ik toch even nieuwsgierig op toen Morethanmusic in mijn bus viel. Niet geheel ten onrechte, want Morethanmusic is een bijzonder fijne plaat geworden. Niet het bedaagde van het laatste werk, maar een fijne uptempo, rijk gearrangeerde plaat. Waarop het lijkt dat Watts ineens weer beter is gaan zingen en de hoge noten weer haalbaar lijken. Een plaat waar ik vrolijk van word. Geen wereldschokkende plaat, geen plaat die veel jaarlijstjes gaat halen, maar gewoon een fijne plaat. En als ik naar mijn jaarlijstje van 2010 kijk, waren er daar dit jaar eigenlijk veel te weinig van...

Een half jaartje na hun tweede plaat A Mystery That Binds Us, Still komt het Drentse Tangarine alweer met een derde album op de proppen. Alleen lettend op de titel, Wintersongs: The December Sessions, is de conclusie snel getrokken: een haastig, seizoensgebonden tussendoortje met winterse liedjes. Wellicht zelfs kerstliedjes. Het iets creatievere broertje van het coveralbum. Maar niets is minder waar. We hebben hier een volwaardig album van de tweeling Arnout en Sander Brinks, die samen de harde kern van Tangarine vormen. Sterker nog: Wintersongs is hun beste cd tot nu. De samenzang klinkt beter dan ooit, de op de vorige plaat ingezette verbetering van het Nederengels is doorgezet en wat meteen opvalt: ook de liedjes worden steeds beter. Natuurlijk zijn het nog steeds de Amerikaanse voorbeelden die we terug horen. Maar de twee beschuldigen dat ze op Simon & Garfunkel lijken is uiteraard vooral als compliment bedoeld. Want hoewel de klacht dat het allemaal erg braaf blijft, nog steeds geldig is, gaat die vlieger niet meer op in bijvoorbeeld het prachtige 'White of the World'. Ook opvallend: de liedjes worden steeds meer uitgebalanceerd en het geluid meer eigen. Benieuwd wat we in december 2011 over ze gaan schrijven en of er dan een groter label zich over hen ontfermd heeft. Bandje met potentie, heet het dan.

Dat de leden van de Rotterdamse band Surface Noise zich lieten inspireren door de Beach Boys, is nauwelijks te horen op hun debuutalbum, Molded. Bands die je wel terughoort zijn bijvoorbeeld Pavement, of Grandaddy. Aangenaam rammelende rock, licht onvaste zang, hier en daar folkelementen met soms verrassende toevoegingen van synthesizers en zelfs een blokfluit (in "Rufus, Red Poodle"). Naar eigen zeggen is Molded niet echt een album, maar een samenraapsel van door de jaren heen geschreven nummers, door R. Stevie Moore geselecteerd uit een hele stapel ooit gemaakte nummers. Toch klinkt Molded wel als een geheel, als je daarvan kunt spreken bij een album met een lengte van slechts 28 minuten voor 11 nummers. Hoogtepunten op deze plaat zijn er wat mij betreft twee: het lekker stevige "Going Artificial": vervormde stem, lekker drumritme, harde gitaren en een mooi synthesizerloopje. En afsluiter "Turning Night Into Day", met allemaal verrassende wendingen en tempowisselingen die smaken naar veel meer. In deze richting zie ik Surface Noise graag verder gaan, want zo klinken ze op hun best. Tijd nu voor een 'echte' plaat!

Er zijn liedjes waar ik spontaan uitslag van krijg, en heel vaak zijn dit ballads. U weet wel, van die nummers waar het publiek spontaan aanstekers de lucht insteekt, of in de moderne versie: mobieltjes. Er zijn liedjes die ik wel kan hebben, maar vaak knap ik dan spontaan af op een band (of publiek): volgende patiënt... Opener “She Smiles” op Swansongs van Chocolate Genius Incorporated (CGI) is zo'n tranentrekker, maar door het a-commerciële eerste deel van het nummer zal dit nooit door hele volksstammen meegesnotterd worden. Het volgende nummer “Enough For You” kan ook in het vakje janken, maar Marc Anthony Thompson, de man achter CGI, weet hier een hele fijn bluesy sfeer te creëren. Zo kan ik wel even doorgaan. Of het nou funk of soul is, overal wordt het verfijnd ingezet. Dit maakt Swansongs met een tijdsduur van nog geen vijfendertig minuten in mijn ogen een heel bijzondere cd. Luister eens naar “Like A Nurse”, die piano, ik moet er bijna van huilen. Swansongs is Thompsons vierde albumrelease sinds 1998, maar nu zowaar met een band. Tussendoor schreef hij nog nummers voor soundtracks en was hij muzikaal actief in de The Seeger Sessions van Bruce Springsteen. In deze band speelde hij gitaar en mocht hij soms de leadvocalen verzorgen. Ondanks dat Swansongs weinig met het werk van Springsteen gemeen heeft, wist Bruce wie hij met Thomspon in huis haalde, want als je door de ingetogen lading van dit album heen prikt, dan is Swansongs een plaat waar de muzikale ehhhh.... genialiteit vanaf spat.

Na het verscheiden van de Soledad Brothers heeft de man met de meest klassieke naam in de rock ‘n’ roll - Johnny Walker - een nieuwe uitlaatklep voor zijn muzikale noden gevonden. Cut In The Hill Gang is de niet te onthouden naam van het vehikel en rauwe blues wederom het voertuig. Mean Black Cat - da’s dan wel weer een stijlvolle naam voor een bluesalbum - heet de tweede plaat van het combo, dat sinds het debuut Hung Up is uitgebreid met een vierde bandlid, toetsenist / zanger John Wesley (ex-The Black Diamond Heavies). Tien covers krijgen we hier voorgeschoteld. Meest opvallende keuzes zijn het afsluitende "Promise Me" van de betreurde Jeffrey Lee Pierce dat kaal en akoestisch gespeeld wordt en zowaar bijna de geest van die oude Gun Club-held op weet te roepen. Die andere bijzondere cover is "Black To Comm" van MC5 dat in een mooie medley met "Let’s Get Funky" van Hound Dog Taylor op plaat is gezet. Mean Black Cat is een bij tijd en wijle opwindend bluesalbum geworden, maar degelijk is de term die vaker naar voren komt. Het is goed dat de Soledad Brothers een soort van vervolg hebben gekregen, maar het had wat mij betreft spannender gemogen.

Een aflevering kort en klein Brits, met Darren Hayman, ooit voorman van Hefner, waarvan er heel wat bestaan, ik herinner me ook een lounge-act. Hayman is een indiepopper, die inmiddels voor zichzelf is begonnen. Hij is een echte veelschrijver, zo begint hij in januari een project waarvoor hij elke dag een liedje op gaat nemen. Essex Arms (ook alweer het tweede deel van een trilogie) klinkt eigenlijk ook alsof hij de nummers achteloos, zonder al teveel kwaliteitscontrole, uit de mouw schudt. Dat levert missers op, eigenlijk is man's dunne stem helemaal niet zo geschikt voor ballades, en Hayman kan wat breed van stof zijn. Dat gezegd hebbende valt er op Essex Arms meer dan genoeg te genieten in de up-tempo liedjes. Sla opener "Be Lonely" over (klinkt precies zoals je verwacht bij die titel) en begin met het fantastische hoogtepunt "Calling Out Your Names Again". Een zwierend folkdeun, met de sneer van The Mountain Goats, het snarenwerk van Beirut en het gevoel van de oude Belle & Sebastian. (Niet in geringe mate dankzij een vrolijk kwebbelend Isobel Campbell-achtig meisje op de achtergrond). 'I kissed you stupid'.  Een ruim zes minuten durend liedje als "Two Tree Island" is zó lui dat het aanstekelijk wordt. De lichte twanginvloeden helpen daar en elders ook een handje om de middelmaat te ontstijgen. Hoe vaker Hayman de gewone akoestische gitaar voor iets anders inruilt, hoe leuker het wordt, luister maar naar de banjo in "Cocoa Butter'. Met zijn naar vals neigende stem en 'alles moet kunnen'-mentaliteit doet Hayman me denken aan een andere flierefluiter, Matt Sharp, ooit bassist en enfant terrible van Weezer. Voltijds-rommelaars met kartonnen snare drums, ik word er toch altijd blij van. 'The happiest kick drum and bassline will vibrate the countryside.'

Begin december zag ik een trailer van de film die Greg Olliver en Wes Orshoski maakten over Motörhead frontman Lemmy. De trailer gaf een kijkje in het huis van Lemmy. Waar iemand als Ozzy protserig en potsierlijk leeft in een villa, woont Lemmy - zoals het hoort zou je bijna zeggen - in een smoezelig appartement. Je zou 'em meer gunnen, maar Lemmy zit volgens mij gewoon het liefst tussen zijn verzamelde troep spullen. Ik kan niet wachten tot de dvd van de film hier verschijnt. In de bioscoop zal de biopic toch wel niet te vinden zijn. Ik denk dat ik daar dan gemakkelijk de smaak van goedkope whisky die zijn nieuwste cd This Wörld Is Yours in mijn mond achter laat kan wegspoelen. Want helaas kan ik niet anders dan concluderen dat Lemmy zijn wilde haren in de studio blijkbaar nog maar heel beperkt voor de dag wenst te halen. Dat is best jammer, want er gaat wat mij betreft niets boven een strakke speedy Motörhead-song. Nu is een groot deel The Wörld Is Yours gevuld met mid-tempo hardrocksongs. Soms vind ik ze bijna gezapig. Dat is best raar, want op het podium heeft Lemmy toch echt nog recentelijk bewezen het nog steeds te kunnen. Maar misschien moet ik maar blij zijn met een heupwieger als "Rock'n'Roll Music" en een dreigende donderwolk als "Brotherhood Of Man" (al hoor ik nog steeds liever "Orgasmatron") en verder niet zeuren. Want welke 65-jarige is er verder nog zo rock'n'roll als Lemmy?

Sinds File Under-collega Rene in zijn stukje over de cd van Beans & Fatback het durfde om de muziek van Karen Carpenter op één lijn met gezapige country te zetten, ben ik gewaarschuwd. Iets dergelijks zul je mij niet horen zeggen, ik pas wel op. Als je This Broken Key van Doghouse Roses een korte beluistering geeft, dan zou je associaties met gezapig kunnen krijgen. Achter deze band uit Glasgow zit het duo Iona Macdonald en Paul Tasker. Ze richtten de band op in 2006. 'Doghouse Roses' is overigens een boek met korte verhalen van Steve Earle, een country-icoon die niet in het genre watjes valt. Macdonald zorgt bij Doghouse Roses voor de leadvocalen en heeft een stem waar je tegen moet kunnen. Deze heeft wel wat van.... Nee, ik ga het niet zeggen. Echt vrolijk is het niet in hun wereld. Zo zingt ze op "Any Kind Of Love": 'I’m watching without feeling, his body lying next to me, in a strangers arms I’m losing, all the tomorrows, I don’t really want to see'. Tasker tokkelt ondertussen lekker op de gitaar en als de andere muzikanten mee mogen doen dat krijgt het iets van een echte band. Doghouse Roses zoekt het in de folk die begin jaren zeventig zijn opgang in de wereld maakte met bands als Fairport Convention. Muzikaal mogen ze van mij nog wel wat meer het avontuur zoeken, maar met de muzikale ingrediënten en het vermijden van tekstuele clichés zit het goed.

1. Liars - Sisterworld
2. The Soft Pack - The Soft Pack
3. Villagers - Becoming A Jackal
4. Gonjasufi - A Sufi And A Killer
5. The Besnard Lakes - Are The Roaring Night
6. Band Of Horses - Infinite Arms
7. Japandroids - No Singles
8. Las Robertas - Cry out Loud
9. Wavves - King of the Beach
10. White Hills - White Hills

Storm
The Tallest Man On Earth - Sometimes The Blues Is Just A Passing Bird / Sufjan Stevens - All Delighted People

Ewie
The Psychedelic Aliens - Psycho African Beat

Ludo
Captain Beefheart - Unconditionally Guaranteed

Gr.R.
Lynne Hanson - Once the sun goes down

Ramon
James Blake - James Blake

André
Blonde Redhead - Penny Sparkle

Prikkie
Grave Digger - The Clans Will Rise Again

Stonehead
Klaxons - Landmarks of Lunacy EP

DubbelMono
The Fugs - It Crawled Into My Hands, Honest / Tenderness Junction

1. Warpaint - The Fool
2. Sufjan Stevens - The Age Of Adz
3. Gonjasufi - A Sufi And A Killer
4. Perfume Genius - Learning
5. Phosphorescent - Here's To Taking It Easy
6. Peter Broderick - How They Are
7. Swans - My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky
8. Basia Bulat - A Heart Of My Own
9. Laura Marling - I Speak Because I Can
10. Omar Rodriguez Lopez - Omar Rodriguez Lopez & John Frusciante

1. Shining - Blackjazz
2. Forest Swords - Dagger Paths
3. Supersilent - 10/11
4. John Zorn/Fred Frith - Late Works
5. Savoy Grand - Accident Book
6. Piiptsjilling - Wurdskrieme
7. Autechre - Oversteps
8. Emeralds - Does It Look Like I'm Here?
9. Puin + Hoop - Door
10. Sun Kil Moon - Admiral Fell Promises

Wie wil weten wat ik de beste Franse platen vind, kijkt op Filles Sourires. Wie mijn Algemene Jaarlijst wil zien, kijkt hier. Net als vorig jaar lijn ik voor File Under mijn meest favoriete reissues en compilaties op. Omdat die altijd een beetje ondersneeuwen in het jaarlijstengeweld, en omdat ik maar geen genoeg krijg van compi's en heruitgaves. Vooral als ze zo mooi zijn als deze tien:

1. Tammi Terrell - Come On And See Me - The Complete Solo Collection Thomasina Winnifred Montgomery werd wereldberoemd toen ze als Tammi Terrell met Marvin Gaye duetten zong als Ain't No Mountain High Enough. Ze stierf als gevolg van een hersentumor in het harnas, op het podium met Gaye in Virginia. Voor haar succesvolle duettentijd had ze al heel wat prachtige soulnummers op de plaat gezet, waar toen veel te weinig aandacht voor was. Haar cover (nou ja, Stevie Wonder zou't zelf pas veel later opnemen) van All I Do is magnifiek. Laat het maar aan Hip-O-Select over om de muzikale nalatenschap van Tammi glimmend op te poetsen en voorbeeldig toe te lichten.
2. Diverse artiesten - The Sound of the Westcoast 1965-1979 Vier cd's, een dik boekje en heldere, soms mooi persoonlijke teksten van samensteller Leo Blokhuis. Zo maak je iets bijzonders van een box met muziek die mij, afgezien van een paar hits, tamelijk onbekend was. Maar wat een muzikale pracht! En wat een tekstuele ellende!
3. Pastor T.L. Barrett & the Youth for Christ Choir - Like a Ship (Without a sail) Ik ben van mijn geloof gevallen, maar een stevige pot gospel gaat er nog wel in. Pastor Barrett en zijn koor maakten in 1971 een meeslepend en soulful album, dat prachtig is opgepoetst door LitA (ook voor al uw mooie, 180-grams Serge Gainsbourg-reissues). Wonderful had een nummer van Donny Hathaway kunnen zijn. Om diep voor door de knieën te gaan.
4. Diverse artiesten - Shouting Boots Live! Daar dromen we toch allemaal van, een eigen radioprogramma waarin je favoriete, zeer diverse artiesten live komen spelen. Koen en Jaap hebben zo'n programma, en selecteerden uit vele sessies de mooiste, opvallendste nummers. Zapp String Quartet, Sven Hammond Soul, Big Jay McNeely, allemaal geweldig.
5. Diverse artiesten - Tradi-Mods vs Rockers De mannen van het label dat de platen van 'Congotronics'-bands als Konono No.1 uitbrengt (zeg maar het Congolese antwoord op Einstürzende Neubauten) vroegen een flink pak vrienden en bekenden als Shackleton, Animal Collective en Jolie Holland en om de loeiende duimpiano's en tegenritmes te remixen, te coveren, te herverpakken. Dat leverde soms muziek op waar je tenen van krullen, maar met name Shackleton (ma-gi-stra-le remix), Lonely Drifter Karen, Holland en Deerhoof maakten er echt iets bijzonders van.
6. Diverse artiesten - Psych Funk Sa-re-ga! Indiase psych-funk uit de seventies. Nee, daar had ik ook nog nooit van gehoord. Dus ja, gelijk kopen. Het ene moment volkomen van de pot gerukt, het andere moment kleurrijk, zoet en ja, funky.
7. Hans Dulfer - The Formative Years '68-'98 Koen (van Jaap en Koen, zie 4.) Schouten begeleidde deze box met zeven albums van de Hollandse jazz-enfant terrible. Die wel zijn haren, maar nooit zijn streken verloor. Van dwarsig tot dansbaar, van plat tot gelaagd, Hans kon het allemaal. En hij kan 't vast nog.
8. Diverse artiesten - C'est chic - French girl singers of the 1960s Het zegt wat als een zuchtmeisjespromotor als ik onder de indruk is van een Franse compilatie, maar dit is dan ook echt wat bijzonders. Een paar hits, verder vooral afgestofte parels van one-hit wonders of opgediept goud van bekende namen. Keurig toegelicht. En ja, dat mijn blog in het boekje als 'referentie' is genoemd, helpt ook bij een plekje in deze lijst ;-)
9. Diverse artiesten - The Sound of Siam - Leftfield Luk Thung, Jazz & Molam in Thailand 1964-1975 Popmuziek uit Thailand, gemaakt in de sixties en seventies. Nooit van gehoord, dus hebben. Ik hoopte op een paar funky parels, dat valt wat tegen. De meditatieve momenten zijn wel erg fraai. En zo toch een verrijking voor mijn oren.
10. Diverse artiesten - Angola Soundtrack - The unique sound of Luanda 1968-1976 De belevenissen van samensteller Samy Ben Redjeb zijn eerlijk gezegd nog mooier dan de muziek: rudimentaire afro-rumba's uit Angola, opgenomen tijdens burgeroorlogen en dictactuur. Muziek die hoe dan ook terecht weer is opgediept.

1. Wolf People - Steeple
2. JJ Grey & Mofro - Georgia Warhorse
3. Ray LaMontagne And The Pariah Dogs - God Willin' & The Creek Don't Rise
4. Deer Tick - The Black Dirt Sessions
5. Blitzen Trapper - Destroyer Of The Void
6. The Duke & The King - Long Live The Duke & The King
7. Dylan LeBlanc - Paupers Field
8. The Shinyribs - Well After Awhile
9. Tame Impala - Innerspeaker
10. Sadies - Darker Circles

1. The Coral - Butterfly House
2. MGMT - Congratulations
3. The Black Keys - Brothers
4. Tom Petty And The Heartbreakers - Mojo
5. The Soft Pack - The Soft Pack
6. Breathe Owl Breathe - Magic Central
7. 13 - 11
8. Broken Glass Heroes - Grandchildren Of The Revolution
9. Mardi Gras.BB - Von Humboldt Picnic
10. Emit Bloch - Dictaphones Vol. 1

1. The National - High Violet
2. Josh Ritter - So Runs The World Away
3. Gisbert Zu Knyphausen - Gisbert Zu Knyphausen
4. Phosphorescent - Here's To Taking It Easy
5. Tame Impala - Innerspeaker
6. Robyn - Body Talk Pt. 1
7. Field Music - Field Music (Measure)
8. iLiKETRAiNS - He Who Saw The Deep
9. Against Me! - White Crosses
10. Black Mountain - Wilderness Heart

1. Joanna Newsom - Have One On Me
2. Lower Dens - Twin-Hand Movement
3. Janelle Monáe - The Archandroid
4. Liars - Sisterworld
5. Dessa - A Badly Broken Code
6. Delta Spirit - History From Below
7. Flying Lotus - Cosmogramma
8. Motel Motel - The Big Island
9. Avi Buffalo - Avi Buffalo
10. Omar Rodriguez Lopez - Dōitashimashite

1. Hurts - Happiness
2. Ryan Adams & The Cardinals - III/IV
3. Broken Bells - Broken Bells
4. School Of Seven Bells - Disconnect From Desire
5. Lightspeed Champion - Life Is Sweet, Nice To Meet You
6. Warpaint - The Fool
7. Local Natives - Gorilla Manor
8. General Fiasco - Buildings
9. Antony & The Johnsons - Swanlights
10. Brad - Best Friends

1. Pain of Salvation - Road Salt One
2. Star One - Victims of the Modern Age
3. Black Country Communion - Black Country Communion
4. Sole Remedy - Apoptosis
5. Mortemia - Misere Mortem
6. Dimmu Borgir - Abrahadabra
7. Slash - Slash
8. The Shadow Theory - Behind The Black Veil
9. Therion - Sitra Ahra
10. Dark Tranquillity - We Are The Void

1. Dave Rawlings Machine - A Friend Of A Friend
2. Sufjan Stevens - All Delighted People/The Age Of Adz
3. Cherry Ghost - Beneath This Burning Shoreline
4. The Tallest Man On Earth - The Wild Hunt
5. Southside Johnny & The Asbury Jukes - Pills And Ammo
6. Laura Veirs - July Flame
7. Nicolai Dunger - Play
8. Sone Institute - Curious Memories
9. Avi Buffalo - Avi Buffalo
10. Badly Drawn Boy - Is There Nothing We Could Do?

1. Los Campesinos! - Romance Is Boring
2. Sleigh Bells - Treats
3. LCD Soundsystem - This Is Happening
4. Rolo Tomassi - Cosmology
5. Glasser - Ring
6. The National - High Violet
7. Nina Nastasia - Outlaster
8. New Young Pony Club - The Optimist
9. Efterklang - Magic Chairs
10. Darwin Deez - Darwin Deez

1. Motorpsycho - Heavy Metal Fruit
2. Shining - Blackjazz
3. Tame Impala - Innerspeaker
4. The Pineapple Thief - Someone Here Is Missing
5. Get Well Soon - Vexations
6. Villagers - Becoming A Jackal
7. 65daysofstatic - We Were Exploding Anyway
8. Jaga Jazzist - One-Armed Bandit
9. God Is An Astronaut - Age Of The Fifth Sun
10. Chrome Hoof - Crush Depth

1. Dan Mangan - Nice, Nice, Very Nice
2. Spoon - Transference
3. The National - High Violet
4. Male Bonding - Nothing Hurts
5. Arcade Fire - The Suburbs
6. Oceansize - Self-Preserved While The Bodies Float Up
7. The Black Box Revelation - Silver Threats
8. The Drums - The Drums
9. LaFaro - LaFaro
10. Peter Pan Speedrock - We Want Blood!

1. Shaking Godspeed - AWE
2. Woods - At Echo Lake
3. Archie Bronson Outfit - Coconut
4. Neil Young - Le Noise
5. Agnes Obel - Philharmonics
6. Harlem - Hippies
7. Beach House - Teen Dream
8. Mintzkov - Rising Sun, Setting Sun
9. Surfer Blood - Astro Coast
10. The Mad Trist - Pay The Piper

1. John Grant - Queen Of Denmark
2. Agnes Obel - Philharmonics
3. Robyn - Body Talk pt. 1
4. Goldfrapp - Head First
5. Corinne Bailey Rae - The Sea
6. The National - High Violet
7. Rökkurró - Í Annan Heim
8. Marina & The Diamonds - The Family Jewels
9. Rumer - Seasons Of My Soul
10. Gorillaz - Plastic Beach

1. New Young Pony Club - The Optimist
2. The National - High Violet
3. Interpol - Interpol
4. Villagers - Becoming A Jackal
5. Ray LaMontagne And The Pariah Dogs - God Willin' & The Creek Don't Rise
6. Arcade Fire - The Suburbs
7. Efterklang - Magic Chairs
8. We Have Band - WHB
9. Blood Red Shoes - Fire Like This
10. Die Antwoord - $O$

1. Sufjan Stevens - The Age Of Adz
2. True Bypass - True Bypass
3. CHEW LiPS - Unicorn
4. Delphic - Acolyte
5. Marble Sounds - Nice Is Good
6. Pantha Du Prince - Black Noise
7. Grinderman - Grinderman 2
8. Marina & The Diamonds - The Family Jewels
9. The Dead Weather - Sea Of Cowards
10. Gorillaz - Plastic Beach

1 Akira Senju - Fullmetal Alchemist: Brotherhood OST 1, 2 en 3
2 Jónsi - Go Live
3 Pendulum - Immersion
4 Get Well Soon - Vexations
5 The Tunes - Pududu!
6 Jamaica - No Problem
7 Noisia - Split the Atom
8 Bag Raiders - Bag Raiders
9 The Glitch Mob - Drink the Sea
10 Daft Punk - Tron: Legacy OST

Nog geen twaalf jaar waren we, in de laatste klas van de lage school, en we hadden al ons eerste optreden. Drie klasgenootjes en ik mochten in de klas een nummer van onze favoriete band playbacken. Het ging in ons geval om “Rock ‘n’ Roll High-School” van The Ramones. Ik nam plaats achter het ‘drumstel’, een aantal Omo-wasmiddeltrommels, en drumde met twee Chinese eetstokjes alsof mijn leven ervan af hing. Vandaag de dag zou het optreden absoluut op YouTube zijn beland en ik zou er heel wat voor over hebben om er opnames van te hebben. Het zou me niks verbazen als Steve Adamyk ook ooit zo voor de klas heeft gestaan. De Canadees maakt muziek die behoorlijk verwant is aan The Ramones: korte, catchy punksongs met een enorme meezingfactor. Eigenlijk is Adamyk vooral bekend in de muziekscene in Ottawa, waar hij al diverse punkbandjes versleet en nu onder eigen naam een album uitbrengt. Er zijn duizenden bands als The Steve Adamyk Band, maar slechts enkelen zullen net zo charmant en aanstekelijk zijn als deze.

Het album is nog niet begonnen, of Grave Digger barst los met doedelzakgeluiden, marsroffels en bombastische strijkers uit een doosje. Jawel, The Clans Will Rise Again is min of meer een vervolg op het Schotse thema van Tunes Of War uit 1996. Dat blijft beperkt tot wat doedelzakken en de teksten overigens. Na het intro laat "Paid In Blood" horen dat ze nog altijd metalig verantwoord hakken, vergezeld door testosteronvocalen van Chris Boltendahl en twinsolo´s. Ook na dertig jaar is het Duitse accent van Boltendahl niet verdwenen, maar desondanks laat Grave Digger zien binnen hun genre nog steeds mee te tellen. De songs zijn snel en snoeihard, maar ze slagen erin dat zodanig op cd te krijgen dat er ruimte overblijft. Ooit hoorde ik de opmerking dat AC/DC herkenbaar is aan de stilte tussen de akkoorden en dat vond ik een mooie omschrijving voor wat ook bij Grave Digger te horen is. Ja, het is recht-zo-die-gaat hakken en zagen, maar erg strak uitgevoerd en geproduceerd, waardoor de (korte) stiltes hun werk kunnen doen voor de dynamiek. Het is Teutoonse marsmetal van het zuiverste water, maar veel beter dan dit wordt het niet gemaakt.

Ook van de afdeling Dik Hout En Planken is Iron Fire. Beduidend minder strak gemusiceerd en geproduceerd, waardoor het direct een slag minder klinkt. Desondanks is het een heel behoorlijke plaat, wat des te opmerkelijker is omdat er maar vier echt nieuwe songs opstaan. De rest zijn demo-opnamen vanaf 2001. Normaal gesproken zou je dan verwachten dat er een flink verschil in sound en uitvoering zou zitten, maar deze keer werkt het in het voordeel van de Denen dat ze al jaren dezelfde clichémetal maken. Roffelende dubbele bassdrums, hakkende riffs, niet al te ingewikkelde solo´s en het geknepen stemgeluid van Martin Steene. Een paar jaar geleden noemde ik het al pretentieloze, maar ouderwets lekkere metal en daar is niets aan veranderd. Iron Fire zal nooit een absolute topper worden, maar constante kwaliteit kan ze niet ontzegd worden.

Ik opende 2010, nadat ik op Eurosonic door het puike Gösta Berlings Saga was overvallen met de vraag of 2010 dan eindelijk het jaar van de sympho zou worden. Maar, met een korte opleving, bij het uitkomen van Field Music’s laatste werkje, bleef het angstig stil op symphogebied. Goed, Gösta Berlings Saga stond nog op de-Affaire, maar daar bleef het bij. Eigenlijk is de enige plaat die me verraste eentje die leentjebuur speelt bij het symphogenre, maar eigenlijk geen sympho mag heten. Tame Impala grijpt op hun debuut Innerspeaker namelijk onder andere terug naar het werk van een vroege Pink Floyd, met Syd Barrett nog aan het roer. Onder andere, want Innerspeaker is een mengelmoes van veel werk dat eind jaren zestig en begin jaren zeventig uitgekomen is. Psychedelisch met een hoofdletter P, dat sowieso, maar de Aussies(!) zijn ook niet vies van blues en proto hardrock. Dit alles gedrenkt in een lekkere echo en een boel andere effecten levert het een puike auditieve, zeg maar gerust een kakofonische trip op! Een enkeling van de Lowlandsgangers kan daar over meepraten, want meer dan 100 man stonden er helaas niet voor het podium. Maar die zagen en hoorden dat het goed was. Doch geen sympho. Maar dat moet dan maar weer van een andere kant komen. Wellicht dat 2011 eindelijk het jaar van de sympho wordt. We blijven hopen...

Het is sinds het verschijnen van de dubbelaar Microcastle/Weird Era Continues aardig rap gegaan met Deerhunter. Ze hebben op basis van die plaat en de daaropvolgende reeks concerten een behoorlijke status opgebouwd in indierock-land. Terecht ook, aangezien Bradford Cox en consorten hun handen niet omdraaien voor een smakelijke mix van de betere indie, shoegaze, noise en dreampop. Halcyon Digest is hun vierde plaat, en tevens de meest toegankelijke uit hun oeuvre. Bradford Cox en collega-zanger/gitarist Lockett Pundt hebben op deze nieuwe plaat hun meest catchy nummers gezet, zonder dat daarmee die typische Deerhunter-sound is gecompromitteerd. In tegendeel, dit is wellicht de meest complete verzameling Deerhunter-liedjes achter elkaar. Of ze nu hun popkant omhelzen, zoals in het zeer pakkende "Memory Boy", of juist weer meer zweven, zoals in prachtsong "Helicopter", het maakt allemaal niet uit, de kwaliteit blijft over de gehele linie van de plaat gehandhaafd. Hoogtepunten te over, maar een songs als "Desire Lines", met zijn ronddraaiende gitaar-outro, is toch zeker een van de betere songs van dit jaar, net als "Fountain Stairs" en "Revival". Met deze plaat weet Deerhunter haar positie in de voorhoede van de indie-wereld te handhaven en wellicht zelfs nog verder uit te bouwen.

Het schrijven van een kersthit is volgens mij nog moeilijker dan het schrijven van een ‘normale’ hit. Er zijn er niet veel die dat in de vingers hebben. Je moet het ook willen natuurlijk. Guuzbourg somde afgelopen week al vier releases op die geheel gewijd waren aan kerstmis. Dit jaar lijken er wel meer te verschijnen dan ooit te voren, want we hebben er nog drie voor je in de aanbieding.

Allereerst is er A Catchy Christmas. Een beetje een verkeerde titel wat mij betreft, want catchy in de zin van “All I Want For Christmas” van Mariah Carey of cosy in de zin van Whams “Last Christmas” wordt het veel te weinig op deze cd. Ook al zijn de veertien songs vol liefde gemaakt, ze zijn vooral te vaak ook een tikkie oubollig. Een song als “On This Christmas Night” van Powderblue had bijvoorbeeld veel meer over the top moeten gaan in de refreinen. Inclusief belletjes vanzelfsprekend. Die ontbreken sowieso te vaak op A Catchy Christmas. Maar het zal wel niet in de aard van de verder overigens prachtig zingende Marjolein van der Klauw zitten om zo uit te pakken. Ocobar doet het aan de catchy kant wat dat betreft beter, maar ook niet memorabel. De weemoedige kant van kerstmis komt door de stemmen van Fay Lovsky (het al oudere “Christmas Was A Friend Of Mine”) en Sonja van Hamel (“Don’t Say Goodbye At Christmas”) beter voor de dag. Een aardige poging doen Theo Nijland & Baby ook nog, maar hun mengeling van Engels en Nederlands in de tekst vind ik niet echt gelukkig. Het maakt dat A Catchy Christmas geen plaat is die je oneindig laat draaien tijdens de kerstdagen, terwijl je dat eigenlijk wel zou willen.

Waar A Catchy Christmas een beetje als los zand voelt, heb ik dat totaal niet met How To Throw A Christmas Party. Centrale spil in dit kerstproject is Lydia Wever-Van Maurik die als Brown Feather Sparrow al enkele prachtige cd’s afgeleverd heeft. Voor deze kerstplaat verzamelde ze een stel muzikale vrienden (Blaudzun, The Black Atlantic, Kim Janssen, Solo, Eefje) om zich heen die ook allemaal iets speciaals hebben met kerstmis. Samen bewerkten ze enkele oude kerstliedjes tot iets eigens en maakten ze in een wervelwind van inspiratie ook nog nieuwe liedjes. Erg fijn is bijvoorbeeld het uptempo “December Radio” waarin Audiotransparents Bart Looman de zang voor zijn rekening neemt en ze en group afstand nemen van al die grijsgedraaide kerstliedjes die Sky Radio elk jaar weer over ons heen stort. De tien hier gepresenteerde liedjes zijn een meer dan uitstekend alternatief. Ik zou me voor kunnen stellen dat er mensen zijn die zich storen aan het religieuze karakter van de songs, die personen moeten zich nog maar eens achter de oren krabben en inlezen over hoe het ook al weer zat met dat hele kerstfeest. Wat misschien nog wel het fijnste is aan How To Throw A Christmas Party is de veelal uitbundige koortjes. Deze geven het geheel een prettig gevoel van samenzijn en willen delen. Een plaat die niet onderdoet voor de fraaie kerstbox van Sufjan Stevens van een paar jaar terug

Hele andere koek dan beide bovenstaande kerst-cd's is Flakes, een gratis te downloaden compilatie van 19 rustige maar soms ook zwaar experimentele electronische tracks. Waar artiesten als Lovis en Julien Mier lieve, fraaie liedjes afleveren en de ambient van Robert Witt een kalmerende, bijna benevelende invloed heeft, flipt de synthesizer van Xaf volledig door en stort Coenpolack een vulkaan aan grint op je tuinhuisje. In een ander nummer hoor je slechts de omgevingsgeluiden van een wandeling naar het strand, en het afsluitende "Bend over harder" van MiaMia zou een lood- maar dan ook loodzware remix van John Cages "4'33" kunnen zijn. Al met al zijn de bijdragen van de vijftien artiesten van twee labels uit Deventer (esc.rec.) en Nijmegen (Lomechanik) een mooie opwarmer voor de compilatie Nieuwe Electronische Waar 6.0, die in januari uitkomt.

Muziek waarbij indie gecombineerd wordt met americana en psychedelica, ritme en gitaarpartijen een hoofdrol spelen, het keyboard zijn eigen weg mag gaan en fragiele zang de boventoon voert, doet het goed. De Nederlandse exponent van deze stroming heet Moss. Ook het buitenland kent zijn pappenheimers. Zo zal Beach House een veel genoemde naam in de 2010 eindlijstjes zijn, en als Belle And Sebastian een betere plaat gemaakt had, waren ze absoluut winnaar geworden in deze categorie. Een outsider in de eindlijstjes is Cement Postcard With Owl Colours van Phantom Buffalo. Niet dat de band commercieel probeert te scoren. Dit derde album moesten ze zelfs eerst in eigen beheer uitbrengen, maar gelukkig pikte het Franse label Messie Murders ze op. Phantom Buffalo komt uit Portland en heette voor 2004 nog The Ponys. Op de prachtige hoes staan allemaal postzegels afgebeeld, en dat sluit prima aan bij dit album, dat een muzikale reis is. Het is geen plaat waar je volgens mij meteen voor valt, maar na veel draaien nestelen de liedjes zich in je hoofd. Dit album heeft dan ook overuren gedraaid. Het enige dat ik er nog over kwijt wil is, dat er hier ongetwijfeld nog vele uren bij zullen komen.

Drie nummers op weg valt de loomheid die The Grand Opening kenmerkt goed op zijn plaats. Single "Be Steady" zet een tandje bij en daarmee ontstijgt het nummer de rest van de plaat. Die rest is, naast sterk geproduceerd en goed in het gehoor liggend, ook een beetje saai. John Roger Olssons stem is mooi, zijn nummers steken knap in elkaar en het is daarom jammer dat Olsson niet meer aandacht heeft besteed aan de afwisseling op de plaat. Die is er nu te weinig, en daarom blijft "Be Steady" een eenzame verademing. In The Midst Of Your Drama is Olssons derde als The Grand Opening. Daarvoor maakte hij veel ambient, waarvan er op de eerste twee Grand Opening-platen nog resten hoorbaar waren. Sloom, rustig, uitgesponnen, duister. In The Midst Of Your Drama is lichtvoetiger, alhoewel we uit de teksten kunnen opmaken dat het een liefdesverdrietplaat is. Dat ambient niet het meest lyrische muzikale genre is, wordt hier helaas pijnlijk duidelijk: Olsson bespreekt de breuk in zinnen die het niveau van een gemiddeld puberdagboek nergens ontstijgen. Naast het gebrek aan variatie is dit een tweede vrij ernstige onvolkomenheid, die ervoor zorgt dat zij die In The Midst Of Your Drama links laten liggen weinig zullen missen.

Jongens waren we. Jongens, maar wel aardige jongens. Een van die jongens had een broer in Roermond. Die woonde in het centrum. Ideaal was dat. Als FC Twente in het zuiden moest spelen, wat nogal eens voorkwam want Fortuna Sittard, Roda JC en MVV speelden regelmatig in de Eredivisie. Daarna was het rap naar het zuiden en daar de kroeg in. Mocht ik ooit een stamkroeg gehad hebben, dan was Het Salvator dat wel. Kroegbaas Henk heeft het ooit gepresteerd om een hele avond „Henk is een lollige vent” te draaien, een nummer van de debuut-ep van Rowwen Hèze. Dat was mijn kennismaking met Limburgs trots. We zijn inmiddels zo’n 25 jaar verder. Het Salvator bestaat niet meer en in Roermond ben ik al jaren niet meer geweest, want die de broer woont alweer jaren in Twente. Rowwen Hèze is al die jaren stug doorgegaan en om het 25 jarige jubileum te vieren is Zilver uitgebracht. Zilver is een dubbele plaat. De plaat bestaat uit een oude en een nieuwe kant. De oude kant zijn zes bijna 25 jaar oude nummers uit de begintijd en de nieuwe kant zijn zes nummers die daarop gebaseerd zijn. En die kant is de beste kant. Rowwen Hèze staat er mee aan de wat traditionelere kant van hun oeuvre, maar alle zes nummers kunnen goed meekomen. Geen uitschieters, maar ook geen minpuntjes. De oude kant, daarentegen is alleen leuk voor die-hard fans of inwoners van America. Of je moeten willen horen dat Rowwen Hèze vroeger ook maar een slechte Toontje Lager of Doe Maar-kloon was. Daarnaast kan me de regionale politiek, de geschillen tussen America en Horst, me ook maar bijster boeien. Kortom, heren van Rowwen Hèze, gefeliciteerd met het zilveren jubileum, en na de tournee rap de studio in voor een echt album. Daar zit ik toch meer op te wachten...

Storm
Lunatic Soul - II

Ewie
Broken Glass Heroes - Grandchildren Of The Revolution

Ludo
Thomas Dybdahl - Waiting For That One Clear Moment

Ramon
The Crookes - Dreams Of Another Day

Prikkie
Joe Bonamassa - Live At The Royal Albert Hall

Stonehead
Trent Reznor & Atticus Ross - The Social Network OST

DubbelMono
Captain Beefheart - Safe As Milk

André
Sarah Jaffe - Suburban Nature

Waar anders vandaan dan uit Noorwegen komt deze blackmetalband. Ze kunnen zelf wel beweren progressieve metal en avant-garde te maken, maar daar trappen we mooi niet in. Blackmetal-jongens blijven nou eenmaal verknocht aan het genre. Zeker als ze uit Noorwegen komen. Maar in tegenstelling tot de voorganger The Dystopia Journals is Vulture Industries geen DELA-zielenknijpsel meer, maar een volwassen theater macabre. De band heeft zich onttrokken aan lijzig gekrijs en draagt op de meeste momenten als een boosaardige Serj Tankian mini-opera’s op. De doodstraf en ophanging staan centraal op dit album. Wat gaat er in de hoofden van veroordeelden om, en wat bij degenen die de straf voltrekken. Een aardige thematiek. Daarbij trekt Vulture Industries alle registers open. Bij mijn weten is Vulture Industries dan ook de eerste band die saxofoons laat horen in een umfeld van sferische, Brian May-achtige gitaarpartijen. De Noren weten op deze cd wat gedragenheid is. Onbedoeld hebben de heren het format geschapen voor een nieuw tv-format: Una Voce Blackmetaliculare.

"We stand as an island, a fortress, a bastion and a haven for the foundation of what we consider to be the true metal faith, and perhaps the classical music of the 21st century."
Aldus David DeFeis, opperhoofd van Virgin Steele. Dit is een uitspraak van "From A Whisper To A Scream (The Spoken Biography)" op de bonus-cd van The Black Light Bacchanalia. Jawel, meneer DeFeis vertelt een half uur lang akelig serieus en zonder een spoor van bescheidenheid over zijn band, begeleid door een enkel fragment en veel pianogepingel. Voor mij is DeFeis voortaan de Eddy Wally van New York. Gelukkig gaat die gelijkenis muzikaal een stuk minder op, want met The Black Light Bacchanalia heeft Virgin Steele een uitstekende plaat afgeleverd. Dat is niet in het minst te danken aan de zang van DeFeis, want de man kan echt alle stijlen aan. Opvallendst is nog wel de ingehouden, geknepen zang die een fraaie dreigende lading toevoegt aan een aantal van de nummers. Zelf noemt DeFeis zijn muziek ´barbaric romanticism´. Dat is in begrijpelijke termen powermetal met veel symfonische elementen, vergezeld van teksten die teruggrijpen op fantasy en mythen. Hij wordt vergezeld door een uitstekende band, zij het dat drummer Frank Gilchriest nog wel eens een nummer verknalt door veel te snel over te schakelen op dubbele bassdrums, zoals bij het qua melodie aan Foo Fighters herinnerende "In A Dream Of Fire". Zijn die drums wat subtieler, dan is het vaak dik genieten geblazen. Wel wordt er soms iets te nadrukkelijk van andere bands geleend, zoals bij het intro van "To Crown Them With Halos Pt 1 & 2" (hallo Savatage!) en "When I´m Silent", dat verrassend veel aan Aerosmith doet denken. Niettemin is "The Black Light Bacchanalia" een fraai album, in een stijl die bijna uitgestorven lijkt.

Ash wilde in het internetgeweld toch wat anders doen dan de andere bands. Ze bedachten daarom een niet geheel uniek concept: ze stapte af van 'het album'. Wie koopt er tegenwoordig nog cd's in deze single gedreven muziekwereld, zo redeneerden zij. Wat naar mijn idee verre van waar is. Ik koop nooit een single. Ik koop het album, ook al is driekwart van het album waardeloos. Maar goed, Ash wilde inspelen op de singlemarkt en bedacht zo het concept om elke twee weken een single uit te brengen. Dat deden zij vanaf 12 oktober 2009 tot 27 september 2010, totaal 26 singles en ze noemden ze de A-Z Series. De singles kwamen bijna allemaal in de UK single chart terecht, maar zover ik weet zijn ze niet echt op het vasteland uitgekomen. Alleen "Binary" kreeg nog extra aandacht omdat Ash daar een alternatieve videoclip bij uitbracht. In 'Binary | Slashed: The music video (Part 1)' tonen ze delen uit een nooit uitgebrachte en zelfgemaakte slash movie waar ook Coldplay en Dave Grohl in meespelen. Ash laat het toch maar niet bij de singles en brengt alsnog twee albums uit met de 26 singles op een rijtje. A-Z Vol. 1 kwam al 19 april uit, en nu A-Z Vol. 2. Een dergelijk project heeft zo z'n voor- en nadelen. Voordeel is dat het erg gevarieerd is, alle nummers zijn een spiegel van het moment. Nadeel is dat door het hoge tempo en de lange duur van het project niet alle nummers even geïnspireerd overkomen, sommige zijn hoorbaar snel afgewerkt. Dat komt gelukkig niet veel voor en met afsluiter "There Is Hope Again" geven ze aan er weer vol voor te gaan!

Afgeven op kerstmuziek is in deze weken net zo makkelijk als schelden op het weer, de Top 2000 of je medeweggebruikers. Ik hoor niet tot het kamp dat "Last Christmas" van Wham! of "All I Want for Christmas" van Mariah Carey afdoet als bloedirritant. Ten eerste zijn het zeer geslaagde kerstliedjes (ze hebben de belletjes en de bijbehorende sfeer, ze gaan daadwerkelijk over kerstmis en ze zijn supercatchy), ten tweede zijn ze door coveraars in vele jasjes gestoken en dan blijven het nog steeds goede liedjes. Of ze geven aanleiding tot nieuwe kerstnummers, zoals George and Andrew op de kerstplaat van het Britse duo The Boy Least Likely To. Een zoet liedje met grappige verwijzingen naar de carrière van de Wham!-leden en een niet-ironische boodschap over vriendschap. Er worden grappen gemaakt op Christmas Special, maar lacherig wordt de (kerst-)sfeer nergens. Gelukkig maar.

Dezelfde vlieger gaat op voor Christmas with the Puppini Sisters, drie Engelse meiden die net zo mooi kunnen zingen als de Andrew Sisters en een pak zeer geslaagde, zeer swingende covers van oude krakers ("White Christmas", "Winter Wonderland") en iets minder oude ("Last Christmas", "All I Want For Christmas") hebben opgenomen.

Countrysoulster Shelby Lynne covert ook kerstclassics, maar schreef zelf "Ain’t Nothing Like Christmas" en het triestige "Xmas". Merry Christmas klinkt als een tussendoortje, en da’s een beetje jammer. Mooi gezongen, eenvoudig gearrangeerd. Hier had meer ingezeten.

Christmas Cover Up is een project van kerstplatenverzamelaar Oscar Smit. Hij vroeg bevriende artiesten als Mist, Cloudmachine en Roald van Oosten om door hem geselecteerde kerstliedjes te coveren. Omdat de originelen er bijna allemaal ook op staan, ligt vergelijken voor de hand. Jaap Boots’ "Kerstmis in de tropen" is minstens zo leuk als Big John Greer’s "Santa do the mambo", waarop het is geïnspireerd. Johnny Cash verbeteren lukt ME niet in "Away in a Manger" en ook Eddy de Clercq kan niet op tegen Mahalia Jackson (maar wie wel?). Kaat Hellings’ sensuele "Petit Papa Noel" is eigenlijk leuker dan Tino Rossi’s ruisende origineel, Cloudmachine’s bewerking van de stokoude "Old Waits Carol" (heeft niks te maken met Tom) is prachtig. Niemand gaat echt de mist in, al heeft de house-versie van "Gloria in Excelsis Deo" door Rob Boskamp & Sonya niet mijn voorkeur.

De allermooiste heruitgave is The Complete James Brown Christmas. De titel klopt niet helemaal; de eighties-kerstplaten van James zijn (gelukkig) weggelaten. Mooi geannoteerd (funky drummer Clyde Stubblefield debuteerde op een kerstplaat, Brown moest halsoverkop per ongeluk gewiste vocalen van een nummer opnieuw inzingen), fijne exclusieve extra's en nummers als "Santa Claus Go Straight to the Ghetto", "Soulful Christmas" en "Go Power at Christmas" zetten zelfs de volst gevreten buik nog aan het dansen.

Op zich is het natuurlijk niet erg als een artiest zijn sound verandert. Ik vind het ook maar saai om tijden achter elkaar hetzelfde werk te doen. Kelley Stoltz heeft dan ook alle recht gehad om zijn melancholische pianogeoriënteerde geluid achter zich te laten en die geleidelijk te vervangen door een sixties/seventies-variant. Dat wil echter nog niet zeggen dat ik dat per definitie net zo mooi ga vinden. Vergis je niet, Stoltz is een vakman, de liedjes op To Dreamers zitten fascinerend goed in elkaar en de liefde die ze uitstralen voor acts als The Kinks en The Beatles en in mindere mate David Bowie maar ook The Beach Boys is absoluut oprecht. Daar twijfel ik niet aan. Ik weet ook zeker dat wanneer ik de cd zou geven aan iemand als mijn schoonvader, hij er erg enthousiast van zou worden. To Dreamers klinkt ook gewoon als een over het hoofd gezien meesterwerk uit zijn wijde broekspijpen tijd. Naïef bijna. Daarom is het in zekere zin ook nog wel charmant ook. Toch ontkom ik er niet aan me steeds meer weer af te vragen hoe het toch zou zijn met de piano van Kelley Stoltz. Die moet het grootste deel van de tijd enorm eenzaam staan te wezen ergens in zijn huiskamer en zelden nog maar op de voorgrond treden. Als hij wel aan even aan de slag mag, bijvoorbeeld in “August”, veer ik gelijk op. En omdat piano’s helaas nog steeds niet kunnen praten, neem ik het maar even voor hem op: Kelley wil je alsjeblieft weer wat vaker achter je oude kameraad plaatsnemen en samen met hem weer een plaatje maken? Dank je wel.

Eerder dit jaar verscheen het 4AD-debuut van Ariel Pink's Haunted Graffiti, de band rond songwriter Ariel Pink, die eerder via het aan Animal Collective gelieerde Paw Tracks-label een handjevol platen uitbracht. Die eerdere platen waren voornamelijk lo-fi werkjes, maar met zijn eerste volwaardige studio-productie Before Today plaatste Ariel Pink zich dit jaar behoorlijk in de schijnwerpers. Before Today is namelijk zo'n typische plaat die zich nauwelijks in een hokje laat plaatsen. De sound is enorm afwisselend, lo-fi dingen worden afgewisseld met jaren '80 geïnspireerde MOR, noise-uitbarstingen staan pal naast prachtige koorzang, de nummers nemen allerlei vreemde wendingen en bochten (zoals in prachtsingle "Round And Round", waarin halverwege een telefoongesprek geplaatst is), en de zang is af en toe ronduit gefreaked te noemen. In Pitchfork-kringen noemen ze dit overigens chillwave, ook weer zo'n prachtige popjournalistenterm. In eerste instantie is het behoorlijk wennen aan dit allegaartje, maar na een paar luisterronden tekenen zich een aantal klasse-songs af voor de eeuwigheid, met als persoonlijke favoriet "Can't Hear My Eyes", waarin Ariel Pink de onderkoelde sound van Hall And Oates lijkt te gebruiken als sjabloon. En ook songs als "Fright Night", het eerder genoemde "Round And Round", "Butt-house Blondies" en de obscure jaren zestig cover "Bright Lit Blue Skies" zijn songs met allure. Terecht een van de beste platen van 2010, en gegarandeerd dat deze hoog in mijn jaarlijst komt.

Toen ik aanbeland was bij het einde van het vierde nummer op Love & Molasses, de nieuwe cd van het Rotterdamse Politics scrollde ik mijn iPhone maar terug naar het eerste nummer. Tot vier keer toe had ik tot op dat moment namelijk mijn oren al in een ander standje moeten zetten. Love & Molasses begint namelijk met een tegen stoner aanschurende gruizige rocker, gaat over in een up-tempo Pavement-soundalike, en komt via een dromerige indiesong uit bij het in zekere mate Caesar-achtige “Lost iPod Rec”. Dat blijken bij het beluisteren van de rest van de songs allerminst de laatste veranderingen in sound te zijn. Wat echter niet verandert is de kwaliteit van de songs die deze Rotterdamse indierockers (dat blijft wel de basis) leveren. Die blijft namelijk van constant hoge kwaliteit. Ik vind Politics wel het leukst als ze een beetje de smerige kant op trekken. Zoals in “Five Small Lions” waarin een grimmig gitaarpartij het opneemt tegen een jennende counterpart. Al is er ook weinig mis met de toverbal die “Life In A Notebook” is dat er op volgt. Af en toe voelt Love & Molasses dan ook alsof Politics een snoepwinkel bezocht met een dikke portemonnee en van alles gekocht heeft en nu willekeurig opsnoept terwijl wij toekijken en af en toe een likje meekrijgen. Zo eerlijk zijn ze dan nog weer wel.

Er was eens een klein stadje L. in A. In dat stadje werd elk jaar een festival gehouden. De jongelui en een enkele oude knar die zich nog jong voelde, kwam hierop af. In het begin waren de aanmeldingen nog met de tam-tam en was het niet uitverkocht, maar nu de moderne tijd toesloeg was er geen houden meer aan. Alles wat maar enigszins muziekliefhebber was of zich door de massa liet leiden, kwam hierop af. Ondanks dat er in het begin nog ruimte genoeg was op het festival was het belachelijke vol. De country- en folkliefhebbers van het eerste uur waren er niet meer bij. Zij moesten noodgedwongen thuisblijven en genoegen nemen met een cd. Terwijl ze deze draaiden en naar de vogeltjes in de tuin konden kijken, dachten ze terug aan de tijd dat ze druk waren met het veroveren van een partner. Veel meer was er niet belangrijk in het leven. Oké, een mens moest werken en eten, maar verder was er slechts dat ene uitje elk jaar. Nu gaven ze elkaar een zoen en zaten met weemoed voor zich uit te staren, terwijl de zon onderging. Ze hielden van elkaar en daar ging het om, wat er ook gebeurde. Inderdaad: ze leefden nog lang en gelukkig.

Alle overeenkomsten en gelijkenissen met plaatsen en personen zijn louter toeval.

Van een band die zich Ten Second Epic noemt, zou je toch mogen verwachten dat ze nu ze hun tweede cd uitbrengen wel eindelijk met iets kort en episch op de proppen komen. De heilige graal zeg maar. Die blijkt op Hometown niet op te doemen. Het zou misschien ook wel een beetje veelgevraagd zijn voor deze vijfkoppige Canadese band. Wat ze dan wel laten horen? Simpele, speelse punkpop met een vleugje emo. Ze laten op Hometown horen dit trucje feilloos te beheersen. Aan de hand van producer Garth Richardson (eerder achter de knoppen bij Rage Against en Biffy Clyro) zorgen ze ervoor dat Hometown altijd voelt als een veilig thuis. Hypermelodieus, teksten die elke schoolkid na het hart liggen en mee kan blèren. Bovendien zeilen ze muzikaal gezien met een grote boog om alle kliffen heen, wat resulteert in een op comfort gestoelde reis. Dat resulteert erin dat de cd die zestien nummers en vijfenvijftig minuten in beslag neemt, mij net wat te lang duurt. Dat deden onze Nederlandse vrienden van Only Seven Left dan toch een stuk slimmer met hun debuut-cd. Ten Second Epic niet. Cliché ballade (“Windows”), a-capella breaks (“Well, That’s The Thing”), puntig en up-tempo, midden tempo, grootsch en meeslepend (“Further Now”), tikkie brutaler, you know the drill. Alles wat je verwacht dat langs komt, komt langs. In een slechte bui brandt je zo’n band af tot aan de grond, terwijl de boys eigenlijk verder niets verkeerd doen. Baken aan de horizon had dan “Every Day” kunnen zijn. Die single is opgenomen met LIGHTS (zangeres Valerie Poxleitner). Helaas is dat ondanks zijn zo meezingbare refrein zo ongeveer het slapste nummer van Hometown. Het wordt tijd dat deze jongens eens in een diepe persoonlijke crisis komen. En daar dan weer sterker uitkomen natuurlijk. Met een Ten Second Epic.

Bij opener "Kukuriku Part 1" dendert Quantum Fantays Bridges of Kukuriku mijn huiskamer in met jachtige elektronica zoals ik die vooral ken van Senser, om tegen het einde om te slaan in een soort junglegeluiden. De melodie daarvan loopt door in het tweede nummer "Follow The Star", maar dat is dan weer een echte progrocker. Quantum Fantay staat dan wel bekend als spacerock maar is veel meer dan dat. Want spacerock suggereert ijle, lang uitwaaierende klanken, terwijl bijvoorbeeld een nummer als "Follow The Star" zo een instrumentaal nummer van Arena had kunnen zijn. De vijf Belgen die samen Quantum Fantay vormen, maken instrumentale prog-space-en-nog-veel-meer-rock van hoog niveau. Ja, de voor prog kenmerkende breaks zijn volop aanwezig, maar doen nergens geforceerd aan. Dan weer is de gitaar de bovenliggende partij, dan weer de toetsen, dan weer de fluiten of de Turkse saz. Zes nummers lang, alle tussen de zes en tien minuten lang, stuitert Quantum Fantay in een uitstekende, moderne productie instrumentaal tussen spacerock, prog, wereldmuziek en electronic dance, zonder ook maar een moment fragmentarisch, gekunsteld of vermoeiend technisch te worden. Met dergelijke stijlen maak je het jezelf niet makkelijk, noch muzikaal noch qua omvang van je doelgroep, maar deze zuiderburen halen er in elk geval uit wat erin zit. Hulde!

Als ergens de naam Dave Sardy als producer vermeld staat, is mijn interesse gewekt. De man had zelf ooit legendarisch goede platen gemaakt met Barkmarket en legt als producer zijn oren in bruikleen bij Marilyn Manson, Oasis, Wolfmother, Band Of Horses en Black Mountain. Hij heeft een voorliefde ontwikkeld voor bandjes die iets hebben met psychedelica en met de productietechnieken van Phil Spector. The Black Angels zijn op deze derde cd minder lijzig dan bijvoorbeeld Dead Meadow of Black Mountain. Deze band laat meer sixties popinvloeden toe van Cream, heel oude Rolling Stones, The Kinks en 13th Floor Elevators. Dat maakt van Phosphene Dream een prettige retroplaat die zo ingezet kan worden bij films van John Waters of zelfs David Lynch. Er hangt een zweem van zwartgalligheid over deze plaat die sterk doet denken aan Pink Floyd’s "See Emily Play". Ik houd daar wel van.

De romantische troubadour die koffiehuizen afschuimt om voor wat kleingeld zijn folkliedjes ten gehore te brengen - dat is niet de Bob Dylan die we hier horen. Want deze als deel negen in de Bootleg Series verschenen collectie bestaat uit schetsen. Bouwtekeningen, zo je wilt. De jonge - hij nam ze op tussen zijn 21e en 23e - Bob Dylan is hier te horen als een broodschrijver. Alleen begeleid door gitaar, piano en / of zijn harmonica maakt hij demo’s die zijn broodheer, M. Witmark & Sons,kan proberen te slijten aan andere muzikanten. 47 liedjes zijn het, op een handjevol covers na, allemaal van zijn eigen hand en van zeer wisselende geluidskwaliteit en fase van voltooiing. Het mooiste zijn de commentaren die hij toevoegt, zoals een architect in potlood kanttekeningen maakt bij zijn tekeningen. "Is this a real word?", wanneer hij 'Boots of Spanish Leather' begint. Het is de muzikant als jonge onderzoeker ('Mr. Tambourine' op piano?). Opvallend is dat deze jonge Bob Dylan desondanks ook een fiks aantal van zijn liedjes meer dan in de grondverf heeft gezet. En natuurlijk, zeker de laatste jaren verzint hij steeds weer nieuwe versies van zijn klassiekers. Maar in de jaren dat hij deze Witmark Demos opneemt lijkt hij soms al de vorm te hebben gevonden die zijn reputatie zou gaan vestigen.

Geen feestdagen zonder een nieuwe box met werk van Bob Dylan. Want tegelijk met deze Witmark Demos verschijnt een luxe boxset met de eerste acht Dylan-albums. Die hadden we natuurlijk allang - en in meerdere versies - maar nog niet als mono-versies samengevoegd. De albums waren oorspronkelijk in mono opgenomen en dus krijgen ze het originele artwork, uiteraard flink verkleind, mee. Daarnaast bevat het pakket een boek met deels onbekende foto’s en een aardig verhaal van Greil Marcus. Leuk voor de verzamelaar en niet eens al te duur geprijsd, maar als ik te kiezen had, koos ik toch echt voor The Witmark Demos.

Als je nu de popmuziek instapt en denkt dat het uitbouwen van een thema op de vierkante centimeter gestart is bij Sufjan Stevens, dan zit je toch wel mis. Wie zegt dan ook dat hij het alleenrecht hierop heeft? Ik niet.

Brighton (Engeland) kent het gezelschap The Miserable Rich. Zij maken prachtig georkestreerde liedjes die langzaam naar een climax worden gebracht. Opvallende instrumenten zijn de cello en viool, maar schrik niet: er is ook een gitaar. Dramatiek is een groot goed voor dit vijftal. Eigenlijk zou dit toch een band moeten zijn die met hun tweede album Of Flight And Fury door zou moeten breken naar een groter publiek. Dat lukt iemand als Patrick Watson of Anthony (And The Johnstons) ook. De sterkste troef is de stem van zanger Will Calderbank die voor een flinke portie kippenvel kan zorgen. Het album met veertien liedjes is nergens te pretentieus, al wordt er geen noot verkeerd gespeeld.

Een groot muzikaal gezelschap is echter geen noodzaak. Dit bewijst het trio Breathe Owl Breathe uit Michigan (VS). Ingetogen, maar toch opbouwend. Breathe Owl Breathe klinkt basic zonder bombastiek, en doet me mede door de zang van Micah Middaugh ook wel wat aan het Schotse Belle and Sebastian denken. Magic Central lijkt me een prima alternatief voor het toch minder geslaagde laatste album van de Schotten. Bovendien hebben ze met Andréa Moreno-Beals in de gelederen geen Norah Jones nodig. Breath Owl Breathe combineert het minimale met folk. Je voelt als het ware de bries door het bos waaien. Geen muziek die schreeuwt om aandacht, maar wel muziek die je rustig tot je moet nemen om zijn pracht te tonen. Ik ben om.

Vorige week maakte Judas Priest bekend er na nog één wereldtour mee te stoppen. Stoppen op je hoogtepunt kun je het niet meer noemen, maar de afgelopen jaren zijn ze ook bepaald geen achteruitsukkelend bandje geweest. Rob Halford hoeft echter geen nieuwe bezigheid te zoeken, want met Halford heeft ´ie die al een tijdje naast Priest. Eind vorig jaar was er verrassend een kerstalbum, Winter Songs, maar de titel Made Of Metal laat weinig aan de verbeelding over omtrent de stijl van dit album. Met dezelfde band, dus met gitaristen Roy Z en Mike Chlasciak, bassist Mike Davis en drummer Bobby Jarzombek. (Die laatste is overigens naar verluidt een van de zeven drummers die geauditeerd hebben voor de vacante drumkruk bij Dream Theater.) Behalve het kerstuitstapje is dit het eerste volledige album van de band sinds 2002. Een instantklassieker is het niet, simpelweg omdat er nogal eens op veilig gespeeld is. De eerste verrassing is pas te horen bij het zesde nummer, "Till The Day I Die", waar plots slidegitaar en mede daardoor southern-rockinvloeden te horen zijn. Maar zit de Halfordfan te wachten op hele nieuwe dingen? Ik denk het niet. In dat geval wordt de fan op zijn wenken bediend, want Halford en kornuiten zijn uitstekend in vorm en laten bijna een album lang snoeiharde riffs en snelle solo´s horen, in een magistrale productie van Roy Z. Die laatste en koffie waren trouwens de inspiratie voor "Heartless".Okee, de teksten van Halford zijn verder ouderwets fantasieloos, maar dat vergeet je makkelijk wanneer je hoort hoezeer ze erin geslaagd zijn strakke metal op de plaat te zetten zonder een overvol geluidsbeeld te krijgen. Als dan de composities bijna als een compilatie van Halfords bands klinken, moet je concluderen dat het op veilig spelen toch een uitstekend album heeft opgeleverd: veertig jaar aan metalinvloeden met een sound van nu.

Als het einde van het jaar nadert brengen de Justin Biebers van de muziekwereld de-luxe editions uit, om late instappers te overtuigen. (En trouwe fans geld uit de zak te kloppen) De indie-artiesten komen met een ep'tje voor onder de kerstboom. Sone Institute debuteerde dit jaar op het fijnproeverslabel Front & Follow en zijn Curious Memories werd hun mooiste release tot op heden. Of het ook de succesvolste is weet ik niet, maar er zal niet voor niets ruimte zijn geweest voor een extraatje. Iets wat ik me steeds sterker ga realiseren is dat ik zogeheten experimentele elektronische muziek eigenlijk fijner vind om te recenseren dan om zomaar uit de kast te trekken. Ik weet niet of dat nou zo'n goed teken is, maar wellicht wil het gewoon zeggen dat dit soort artiesten tijd nodig heeft voor je de magie (weer) voelt. Wat dat betreft maakt The Sum And The Difference het de luisteraar makkelijk want de 7 aaneengesloten schetsen tellen bij elkaar slechts zestien minuten en ze kleuren ook eindeloos op repeat de achtergrond ingetogen in, zonder te vervelen. De vaste elementen van Sone Institute zijn natuurlijk aanwezig; dwarrelende piano's, die goed samengaan met het winterlandschap, zachtzoemende strijkers (al dan niet elektronisch) en allerhande omgevingsgeluiden die een intieme sfeer oproepen.  De geluidscollagist krijgt ditmaal hulp van Dollboy, die beschaafd getokkel op de akoestische gitaar aandraagt. Zijn beste bijdrage (en meteen het mooiste moment van het schijfje) zijn de hoge fragiele Robert Wyatt-achtige vocalen in "Play For Today". 'Here we are in the back of the car'.

Creature With The Atom Brain: juich, juich, klap klap. Millionaire, hun eerste album, bis bis. Barbie Bangkok: yeah. Fence: duim omhoog. Belgische bands: hoera hoera. Buffoon is er weer zo een o.a. bestaande uit leden van eerdergenoemde bands. Deze band uiteraard niet verwarren met het Nederlandse The Buffoons. De belangrijkste man in Buffoon is zanger/gitarist Peter Vleugels, oftewel Pi. Naast de rol van bandleider, schreef hij alle teksten. Buffoon bestaat al meer dan tien jaar. Er kwamen diverse releases uit, waaronder een split-single met Voicst, maar nu is het eerste album Familiar Sounds een feit. De band bewandelt het pad dat aangelegd is door Pavement, Low en Grandaddy. Lo-fi dus, met in dit geval een rockinslag. Elf liedjes worden er op ons afgevuurd waar ik eerlijk gezegd even aan moest wennen. Ik moest even door de rocklaag heen om de lo-fi- kern te bereiken. Vooral het gebruik van het keyboard valt positief op en einde eindigt uiteraard in een lekker potje noise. Of ze met dit album door zullen breken waag ik te betwijfelen, een echte single hoor ik niet voorbij komen. Ze hebben in ieder geval materiaal en een reden om te toeren dat ze vanaf december zullen doen, ook in Nederland.

We weten allemaal dat het de legendarische Bob Marley is geweest die de Jamaicaanse klanken bij het grote publiek bekend maakte in de jaren zeventig. Toch werden de eerste singlehits in het Verenigd Koninkrijk in dit genre al in de sixties gemaakt op labels als Trojan en Bluebeat. De immigranten uit Jamaica en andere Caribische eilanden wisten in de grote Britse steden met hun dansbare muziek een deel van de blanke jeugd te charmeren. Met name de Mods en vroege Skinheads mochten graag de dansschoenen slijten op de vroege reggae- en skasongs. Op deze dubbelaar van Trojan vinden we een flink aantal grote hits van die dagen. Heel slim spelen de Jamaicanen pop en soulhits uit met name de USA met hun eigen ritmes en sfeer. Soms suikerzoet afgemaakt met strijkertjes en daardoor heel erg poppy maar altijd even leuk. Op de eerste schijf van deze dubbelaar is het een feest van herkenning met onder andere de vroege Lee Perry-hit “Return of Django”, Ken Boothe’s soulvolle “Everything I Own“ en de Dave & Collins' wereldhit “Double Barrel“. Dit zijn de singletjes die de mannen van The Specials en Madness als jochies kochten (of jatten). Diegene die deze hits al lang en breed in huis hebben kunnen toch ook genieten van schijfje twee, waarop obscuurdere en lang vergeten tracks zijn verzameld. Geen zware dub in ganjawolken maar gewoon ongecompliceerde popmuziek op z’n Jamaicaans waarop je voetjes wel in beweging móeten komen.

Wie op zoek is naar de kopzangpartijen van The Mars Volta en het geluid van James Maynard Keenan van Tool, die trekt Fen uit de platenbak. Beetje Dungen erbij of Opeth en Trails Out Of Gloom is opeens een episch metalwerkje met wat progrock-toonaarden. Fen vertelt graag uitgesponnen verhalen. Dat is niet anders met deze vierde cd. Hoewel je echt de tijd moet nemen voor deze luisterplaat kent Trail Out Of Gloom geen afhaakmomenten. De band vervalt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Pink Floyd, niet in saai geneuzel. Gitaarsolo’s zijn gewikt en gewogen. Niets duurt te lang en niets lijkt zomaar ingestoken. Fen uit Vancouver is niet geschikt voor de popliefhebber. Degenen met een weemoedige inslag die graag vervoerd willen worden door intense kwalitatieve rock, kunnen hun hart ophalen. Fen maakt progrock weer geloofwaardig.

De Engelse DJ Max Sedgley houdt van bruiloftsfeestjes, denk ik. Hij is te boeken als onderdeel van een vijfkoppige funkband, waarin hij dan zelf toetsen speelt. Zijn kompanen mogen ook meedoen op dit album en of dat nu zo'n goed idee was? Sedgley is best een getalenteerde knoppendraaier, de volvette synths knallen je speakers uit. Maar dan zijn daar die zogenaamde funk-injecties. Op orchestrahits, synthetisch klinkend blazers-accentjes en slap bass wordt hier niet bezuinigd. Word ik daar al een beetje akelig van, vele malen irritanter zijn de vocalisten, die in élke track mee mogen doen. Alle gaatjes worden hier dichtgesmeerd met, nou ja, geblèr. Natuurlijk, technisch gezien zijn ze prima, maar tegelijkertijd zo saai. Zo Idols. Zo voor de hand liggend. Sedgley zelf lijkt ook geinspireerder te raken als hij zijn diva's vervangt door rappers. 'B-boys keep rockin' pocht een vrouwelijke mc stoer in het drukke maar geslaagde "Sound Boy". Na een tijdje snakte ik naar een instrumentaal rustmomentje. Zo begint "Be 4 Good Me" met wat lekker ouderwetse electroritmes. En dan duikt er na tien seconden tóch weer een dametje op.  Halverwege Suddenly Everything begon ik aan mijn allereerste keyboardje te denken. Daar zat een demo-knop op, die allerlei funk-thema's (Cameo, James Brown) in de blender gooide. Precies één keer leuk. En je kon niet eens meespelen. Pas helemaal aan het eind laat Sedgley deze luisteraar echt opveren met wat spacy pads, zowaar wat jazzy programming (daarvoor is het allemaal rechtuit) en zelfs zijn vaste vocaliste Tasita weet de juiste van Goldie's Timeless geleende sfeer te benaderen. Zelfs de kabbelende golven ontbreken niet.

In drie jaar tijd evenveel prachtige platen afleveren, dat is weinig artiesten gegeven. Emily Jane White wel. In 2008 verscheen Dark Undercoat, vorig jaar Victorian America en alsof het niets is komt ze nu met het prachtige, maar duistere Ode To Sentience op de proppen. Veel gelachen wordt er namelijk niet op Ode To Sentience, hooguit op een grimmige manier. Zo zijn de eerste regels in “The Cliff”: ‘If you chose to jump off a cliff, we can’t talk as you fall, but I can promise you, when you hit the ground, there will be something to break your fall’. Zeg nou zelf, daarin gloort weinig licht door. Zo is ongeveer de hele cd gevuld met aardedonkere songs waarin Emily Jane als onderkoelde ijsprinses haar teksten voordraagt. Ze bundelt hierbij in haar stem de donkere delen van Sinead O’Connor, Margo Timmins (Cowboy Junkies) en Hope Sandoval (Mazzy Star). Dat onderkoelde, schijnbaar emotieloze is echter slechts bedrog. Zoals wel vaker. Onderhuids barsten de liedjes bijna van emotie en spanning uit elkaar. Veelal verpakt in cello, violen en met de vingers vaak dansend op de linkerhelft van het pianoklavier begint Ode To Sentience aan een geduldige zoektocht om je voor zich te winnen. Dat de pathetiek er daarbij in de tien songs vanaf druipt is slechts een slinks opgetrokken rookgordijn. Uiteindelijk ga je namelijk door de knieën. White toont met Ode To Sentience wederom aan een van de vrouwelijke beste singer-songwriters van dit moment te zijn.

Seventiesrock en stoner is wat je voor de kiezen krijgt bij Asylum On The Hill. Een soort kruisbestuiving tussen Karma To Burn, Celestial Season, 7Zuma7, Atomic Bitchwax en QOTSA. Helemaal niet gek als je weet dat de band bestaat uit (ex-)leden van Hermano, Supafuzz en Rosie Rose. Gitaarrock dus, met her en der wat Zappa- en Deep Purple-achtige trekjes. Productioneel helemaal tiptop in orde. Qua songs wat minder. Want hoewel Asylum On The Hill enkele energieke groeidiamantjes op deze cd heeft gezet, wordt de toon bepaald door songs die het ene oor in gaan en het andere oor uit. Dat zijn niet louter songs die blijven hangen en als favoriet de boeken halen. Het zijn ook niet die songs waar een publiek compleet van uit zijn dak gaat. Waarschijnlijk omdat ze een identiteit missen, een herkenbaarheid die bij luisteraars blijft hangen. Draai Asylum On The Hill maar eens op de radio en laat iemand zonder titel of bandnaam bij een platenzaak uitleggen dat hij Asylum On The Hill wil kopen. Waar begin je dan? Dat bandje met die hoes waarop een ram op een kinderfietsje met steunwieltjes staat afgebeeld? Zelfs daarbij helpt Danko Jones’ bijdrage op "Last Ride" niet.

Als kind van de jaren tachtig, zouden mijn muzikale voorkeuren eigenlijk bij muziek uit die tijd moeten liggen. Er is destijds echter veel langs mij heengegaan. Een van de artiesten die ik wel meekreeg was Anne Clarke. Wat had ik een hekel aan haar muziek en vooral haar praatzingen. Mijn reisgenoten naar het eerste festival (Pinkpop 1985) dat ik ooit bezocht, hadden hier maling aan. De hele heenweg werd haar muziek hard gedraaid. Later zijn Anne en ik wat meer tot elkaar gekomen, al was er nooit echte liefde. Gelukkig maar dat de verstandhouding verbeterd is, want bij de songs op de debuutplaat van het Engelse Plug moet ik ongelooflijk veel aan haar denken. Dit komt aan de ene kant door het zingen en aan de andere kant door de muziek. Achter Plug zitten Sian Dorrer (vocalen en drums) en Georgie Nettell (vocalen, bas en typische jaren tachtig-keyboards). Plug beheerst hetzelfde kunstje als Clarke, namelijk het opzwepen van de sfeer met minimale muzikale begeleiding. Een kunstje dat het andere duo The Ting Tings ook beheerst. Ook daar moet ik wat aan denken. Plug is best even grappig, maar na een tijdje gaat het mij vervelen. Het is eerder en beter gedaan, al moet ik wel weer glimlachen om “Day Tripper”. Zo hebben McCartney en Lennon het vast niet bedoeld.

Is het nu Ricky de Sire, Ricky DeSire of Ricky & Arpatle? En de titel, heet dit album nu In Het Dove Oor of is er geen sprake van een titel? Onduidelijkheid troef op het hoesje. Laten we het maar houden op de naam en titel die hierboven vermeld staat, dan noemen we Ricky gewoon bij zijn eigen naam, Eric de Boer (Eric is toch wel met een c?). Er zijn op deze plaat twee EP’s verzameld, blijkbaar met verschillende muzikanten gemaakt, maar met dezelfde titel. De verwarring is groot en luisterend naar zijn vijfde CD is de verwarring of zo bedoeld, of representeert het gewoon de bizarre gedachtenwereld van cultheld Eric de Boer. Wederom vinden we een collectie lo-fi-liedjes (op de hoes staat de vermelding 'Waarschuwing! Beperkte Zang.') met geschifte, pornografische, ranzige en anderszins onalledaagse teksten ('Jij houdt van dubbele penetratie / zoals een ander van een kat / het kost je je relatie - al ben je heus een schat'). Rijmdwang wordt hier bijna tot kunstvorm verheven en onbeholpenheid tot stijlvorm. Dat zou bijna de aandacht afleiden van de slim in elkaar gezette liedjes. De jaren zestig klinken minder prominent als op eerdere albums, maar ondanks alle gekte, kan Ricky de Sire / Eric de Boer wel degelijk liedjes schrijven. Al zijn ze dan niet voor tere zieltjes.

Monogamie een spel noemen: dan moet je best wel wat lef hebben. Of een verbroken relatie achter de rug natuurlijk. Beide dingen zijn van toepassing op Cursive-frontman Tim Kasher, die met The Game of Monogamy zijn eerste soloplaat uitbrengt. Na een instrumentale, bijna klassiek klinkende, opener, die doet denken aan Sufjan Stevens, slaat de plaat ineens een andere weg in, want "A Grown Man" is een lekker powerpopnummer dat meteen blijft hangen. Verderop op de plaat komen dan wel weer klassieke elementen terug, in de vorm van strijkers en blazers, met dank aan de Glacier National Symphony. Kasher neemt de luisteraar mee door teksten over de moeilijke kanten van de liefde, over romantiek die overschat wordt, en andere heavy shit. Dat levert desondanks een alleszins luisterbaar album op, dat soms lijkt op Cursive met blazers, dan weer op Dexy¹s Midnight Runners, en qua stem heel erg op Conor Oberst, een vriend van Kasher. Tekstueel is het weliswaar lichtelijk pretentieus en soms vol zelfmedelijden, maar dat maakt de plaat des te persoonlijker om naar te luisteren.

Een witte achtergrond, een man met gitaar met een perfect gestyled vrouwtje (gitariste Wowo Spaens?) die op haar hand een kleine versie van de man met liefdesboog hoog houdt, dat moet dus wel een brave plaat worden. Als je dan de titel ook Untagged Friends noemt, dan krijg ik associaties met Unplugged. Dit moet braver dan braaf zijn. Van Bruce Bherman had ik echter nog nooit gehoord, maar bij het draaien kan ik aan het accent wel horen dat hij uit de Lage Landen komt. Hij blijkt een Belg te zijn. Met het unplugged-gehalte valt het in het begin wel mee. Bruce maakt americana, hier en daar in een rockjasje. Een beetje Admiral Freebee, ook Belg. Op deze dubbel-cd wordt hij o.a. geholpen door Kurt Wagner, Cortney Tidwell (speciale gasten) en Tony Crow, allen van Lambchop. Bherman maakt net als Lambchop muziek die prima past in het americana-stramien. Er is echter niets wat mij nou op het puntje van de stoel brengt, en dat lijkt me wel de bedoeling. Sterker nog, ik vind twee cd's met op de tweede cd dan ook nog akoestische versies van eerdere nummers een te lange zit. Hier maak ik, naar ik vrees, geen vrienden mee. Al weet ik zeker dat er velen zullen zijn die het grondig met mij oneens zullen zijn, want dat er vakmusici aan het werk zijn, dat is zeker te horen.

De heren die samen Nelson vormen, de tweeling Gunnar en Matthew Nelson, zijn zoons van zanger Ricky Nelson en kleinzoons van het in Amerika legendarische televisieduo Ozzie en Harriet. Ze debuteerden in 1990 voorzien van lange blonde haren met het succesvolle After The Rain, maar door problemen met het label Geffen duurde het tot 1995 voor er een nieuw album kwam. Dat ging volledig ten onder in wat inmiddels de grungetijd was. Op hun eigen label hebben ze nog vijf albums uitgebracht, maar de laatste jaren verdienden ze kost op cruiseschepen en zijn ze in de VS voornamelijk bekend als socialites in plaats van als muzikanten. Kortom, alle reden om de heren bij voorbaat af te doen als oude roem. Toch? Nou nee, want Frontiers - inmiddels ook een distributiedeal met EMI in de VS rijker - brengt meteen maar drie albums in korte tijd uit en dat blijkt terecht.

Lightning Strikes Twice is het eerste nieuwe werk in tien jaar tijd en het is een heerlijk pretrockplaatje. Het is smaakvolle poprock, dan weer in de AOR-hoek, dan weer lekkere recht-zo-die-gaat-rockers als "Ready Willin´ And Able", dan weer met een randje funk richting House Of Shakira of Bon Jovi - zij het minder op de automatische piloot dan de laatste. De gitaarlijn in het intro van "How Can I Miss You?" doet onmiddellijk denken aan UFO´s "Doctor. Doctor", maar verder is er weinig op het songmateriaal aan te merken. Er is zelfs meer variatie te vinden dan op de meeste albums in dit genre, zowel in stijl als in instrumentatie en tempo. De wereld mag ze dan vooral kennen als socialites, na het beluisteren van dit album is het voor mij zonneklaar dat ze vooral uitstekende muzikanten zijn. De verkopen van de jaren negentig zullen ze er niet mee halen, maar aan de kwaliteit ligt het niet.

Bijna tegelijkertijd zijn de demo´s van het succesvolle debuut After The Rain uitgebracht door Frontiers, onder de titel Before The Rain. Dat zou wel eens een heel goede zet kunnen zijn, want de demo´s hebben niet de met stopverf dichtgesmeerde productie die destijds gebruikelijk was. Ik ken het origineel niet omdat ik mij door mijn vooroordelen liet weerhouden, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de mix van dit album beter bij deze tijd zal passen. Behalve drums met net iets meer echo dan heden gebruikelijk klinkt het namelijk alsof het dit jaar opgenomen is. Nou ja, soms leidt de productie wel tot associaties met Poison, en dat was toch wel heel erg jaren negentig. Aan de zanglijnen is bovendien regelmatig te horen dat ze daarvoor met Dweezil Zappa aan diens My Guitar Wants To Kill Your Mama hadden gewerkt ("More Than Ever" bijvoorbeeld). Uitstekende songs, muzikaal vakmanschap en een sound die niet lijdt aan stopverfbenadering van de jaren negentig zorgen ervoor dat dit demo-album in 2010 gewoon klinkt als een uitstekend regulier album.

Op Perfect Storm - After the Rain World Tour 1991 staan naar verluidt de enige live-opnamen die er Uit de succesjaren van Nelson bewaard zijn gebleven. Dat is te horen, want het geluid is belabberd. Bovendien wordt er op z´n Cheap Tricks met grote regelmaat het geluid van een batterij gillende meiden opengedraaid. Jammer, want zo´n band klinkt live vaak een stuk steviger en dat lijkt ook hier het geval. Bovendien zijn de koortjes ook live bijzonder fraai. Helaas laten het vlakke geluid en vooral de als natte kranten klinkende drums er weinig van over. Ze gaan met hun nieuwe cd op tournee, met onder andere Mark Slaughter in de band. Dat lijkt me een goede gelegenheid voor een herkansing.

Tijdens het beluisteren van het eerste nummer van dit album kon ik me nauwelijks op de muziek concentreren. De zanger deed me enorm aan een band uit de jaren tachtig denken, maar ik kon maar niet op de naam komen. De frustratie! Tegen het einde van het nummer viel het kwartje: The Blue Aeroplanes! Tot mijn grote verbazing las ik op Wikipedia dat deze band uit Bristol nog steeds zeer actief is en zelfs volgend jaar met een nieuw album komt. Maar goed, Paramount Styles dus. Ook al een stel veteranen. Zanger Scott McCloud en drummer Alexis Fleisigs, beiden al jaren actief in Girls Against Boys, leveren met Heaven’s Alright hun tweede plaat af na debuut Failure American Style uit 2008. Het lijkt een typisch geval van muzikanten die vast zitten in het keurslijf van hun full-time band en daarom onder een andere naam de muziek maken waar ze echt om geven. Heaven’s Alright is een lekkere, traditionele rockplaat waar de ervaring vanaf spat. Wellicht door het duidelijke vakmanschap wordt het nergens echt spannend, afgezien misschien van het prachtig ingetogen “Steal Your Life” met opvallende pingelpianopartij. Ook “Stay Alive” is bijzonder fraai en een mooie inleiding tot de live opgenomen en indrukwekkende afsluiter “Come To Where You Are” dat ruim zeven minuten duurt en duidelijk maakt dat Paramount Styles eigenlijk vooral live gezien moet worden.

Hoe moeilijk is het in een land waar Crocs, Birkenstocks en Uggs razend populair zijn om uit te leggen wat ‘shoegaze’ voor muziek is? Tja, heel moeilijk. Dat de bijbehorende dans/optreedstijl eruitziet alsof je naar dubbeltjes op de vloer zoekt, begrijpen we nog net. Maar dan denkt het gros toch voornamelijk aan muziek van The Cure en niet aan My Bloody Valentine of Strangelove. The Engineers hebben dan ook na hun succesvolle Three Fact Fader een kleine koerswijziging ondergaan. De band heeft veel meer dreampop toegelaten zoals Swervedriver, Curve, Lush, Belle & Sebastian of onze eigen Soft Parade. Heel mooi en afgerond, maar niet bepaald spannend. In Praise Of More is vooral een pruttelende achtergrondplaat met stemmingswisselingen in samenzang. Leuk voor een kletsnatte herfst achter de geraniums en bij de open haard.

Sluik en net iets te lang haar, een stevig gebouwd lichaam en kleren die toch al even uit de mode zijn. Zo kennen de mensen hem. Hij komt stoer over, maar als je hem beter kent dan is het een hartstikke lieve jongen: hij is het ruwe bolster, blanke pit-type. Vrouwen vallen niet snel voor hem, maar als ze vallen dan doen ze dat goed. Bij de mannen ligt hij ook goed, vooral in het café waar hij qua ouwehoeren niet van stoppen weet. Dit is al jaren de rode draad in zijn leven en dat gaat waarschijnlijk nog jaren zo door. Hij heeft een broertje dood aan mode, maar ranzig moet het ook niet worden. Hij zal nooit betrapt worden met meurende kleren, ook zijn gebit ziet er prima uit. Er is sinds kort weer een nieuwe vrouw in zijn leven. De relatie loopt prima, ze lijkt wel op de eerste vrouw waar hij mee samenwoonde, maar dat is al even terug. Of het liefde voor eeuwig is dat moet blijken, zo wijs is hij wel geworden, maar zonder vrouw kan hij ook niet. Zo is nu eenmaal zijn leven. Tijd voor een biertje!

Vorig jaar klapte een stagediver tijdens een concert van Faith No More op Pukkelpop keihard tegen de dranghekken. Het gerucht gaat dat deze stagediver tot de crew van La Roux behoorde. In augustus kwam het nieuws naar buiten dat een bandlid van Ou Est Le Swimming Pool, het Britse voorprogramma van La Roux, al stagedivend iemand uit het publiek blijvend letsel toebracht. De zanger van de elektroband kon dat niet kon verkroppen en pleegde enkele uren na het concert zelfmoord door van een mobiele mast af te springen op het festivalterrein. Zo’n ‘Golden Year’ is 2010 dus bepaald niet voor zanger Charles Haddon en de band uit Camden, Londen. Het gaat te ver om parallellen te trekken tussen synthipop bands en het toppunt van melancholiek. Feit is wel dat Ou Est Le Swimming Pool graag muzikaal zwelgt in medelijden. The Golden Year is een plaat geworden waar de hang naar de weemoedige wave van de jaren tachtig aan kleeft. Nihilisme, zelfbeklag en donkere klinische elektro van bijvoorbeeld de Pet Shop Boys zijn voorzien van MGMT-pop. Het is jammer dat we nooit zullen weten hoe de hernieuwde romantische school van Ou Est Le Swimming Pool zal uitpakken. De band laat op deze plaat horen dat ‘t in staat was om afgewogen melodieën en primaire synthesizers aan elkaar te koppelen zoals OMD, Human League, Gary Numan en Ultravox dat dertig jaar geleden deden. Deze cd is dan ook geen dansplaat. Het is een luisteralbum, een soundtrack voor thuis met persoonlijke maar verwarrende teksten van een man die ondanks zijn 22 levensjaren in een oude ziel gevangen zat. Waarschijnlijk pielt Charles Haddon nu ergens voor eeuwig met een Rubik-kubus en vraagt hij zich af waarom hij gevoeliger voor de boze buitenwereld is dan bijvoorbeeld een fucked-up-personage als Suicide’s Alan Vega. Ou Est Le Swimming Pool had behoorlijk groot kunnen worden.

Kens Dojo geeft al een beetje weer hoe dit album gemaakt is: vooral solo. Dat was de Ken uit de bandnaam wel toevertrouwd want Ken Ingwersen is multi-instrumentalist, schrijft, mixt en produceert al jaren voor pop- en rockacts zoals Glenn Hughes, TNT, Rick Springfield en is sinds de millenniumwisseling vaste kracht bij Ken Hensley (ex-Uriah Heep). Dit is na jaren voor anderen of in een band werken eigenlijk zijn eerste officiële solowerk. Met a little help from his friends zoals Hughes en Hensley en een stoet mede-Noren. Het materiaal beweegt zich ergens tussen poprock en AOR. Sommigen zullen dat sowieso een smalle bandbreedte vinden, maar de liefhebber krijgt een mooie mix van songs voorgeschoteld, waarbij de instrumentale songs ("Momentos A Solas") uitblinken in sfeer en opbouw, zelfs als er een stuk spetterend Satrianiaans gitaargeweld in zit ("Soundcheck Bonanza"). Zelfs de programming, doorgaans bepaald geen vrolijkstemmend onderdeel in mijn beleving, stoort nergens. Dit is typisch zo'n album van een man-op-de-achtergrond die jaren van inspiratie gebundeld en in é,é, cd gestopt heeft. Gelukkig komt het er ook uit. Helemaal.

In dezelfde hoek zit Bangalore Choir. Nou ja, muzikaal en qua zang is het net iets steviger, omdat David Reece (ja, die van Accept) een stem heeft die wel een randje David Coverdale laat horen en ook de composities vaak zomaar een Whitesnakenummer hadden kunnen zijn ("Survival Of The Fittest). De uitvoeringen zijn echter zodanig dat het ook in die gevallen luchtig blijft, dus zonder het bij Whitesnake gebruikelijke muzikale machismo. Naast de uit eerdere bezettingen afkomstige gitarist Curt Mitchell en bassis Danny Greenberg is Bangalore Choir nu aangevuld met gitarist Andy Susemihl (U.D.O.) en de Nederlandse drummer Hans in 't Zandt. Het gitaarwerk is niet helemaal van Whitesnakeniveau, maar de heren vertillen zich ook zeker niet aan hun gitaarpartijen. Het klinkt vaak als de meeste gerenommeerde Duitse bands: pretentieloze hardrock, uitgevoerd door vakmensen. Degelijke songs en Susemihls goede productie zorgen ervoor dat het een van begin tot eind genietbaar album blijft. Geen absolute topper, maar nog altijd bovengemiddeld.

Aanvankelijk was het dat gemè-è-è-kker van Duffy wat me danig op de zenuwen werkte. Maar bij het doorbijten, pardon, doorluisteren bleek het euvel van haar tweede album heel ergens anders te liggen. Het is Amerikaanse klapkauwgum. Endlessly is geproduceerd door Albert Hammond sr. Ja, die van "I Don’t Wanna Die In An Air Disaster" en de vader van Albert ‘Strokes’ Hammond jr. Maar ook de man achter dat hilarisch slechte duet tussen Julio Iglesias en Willie Nelson. The Roots doen mee op single "Well, Well, Well", een liedje dat helemaal kapot wordt gemekkerd. In "Lovestruck" rapt ze als Britney Spears. En dan heeft u popzuurstok "Girl" nog niet eens gehoord. Hou dat zo, zou ik zeggen. Nergens voelt het echt, voelt het gemeend, voelt het vanuit het hart. Losgezongen van fish, chips en bonen is Endlessly een allegaartje dat uiteindelijk naar niks smaakt.

Nee, dan Rumer, het pseudoniem van de in Pakistan geboren Sarah Joyce. Haar stem lijkt ongelooflijk veel op die van Karen Carpenter, maar dan met een posh accent. Haar liedjes zijn door Steve Brown (wellicht bekend uit de komische serie Knowing Me, Knowing You met Steve ‘Alan Partridge’ Coogan) ijzingwekkend keurig geproduceerd. Toch zit in elk liedje in een diepere laag. Je voelt dat hier niet zomaar over gebroken harten en slechte moeders gezongen, omdat dat nu eenmaal hoort. Nee, dit is echt. En in "Come to Me High" likt Rumer nog nèt niet haar vingers af van pure lust. Seasons Of My Soul maakt je week in je knieën, kriebelt op dat lekkere plekje tussen je schouderbladen totdat je niks anders kan dan meeglijden in dit warme bad. Een betere soundtrack voor zondagochtendseks gaat voorlopig niet gemaakt worden.

Appels zijn heerlijk. Of je er nou appelmoes van maakt of speciaal appelsap (zoals mijn oom doet met Rembrandt-appels). Mijn oma maakte altijd 'appeltjes onder de dekens', een goddelijke warme appelpudding. Het was vergelijkbaar met appelvanille, ook lekker en sneller klaar. Je schilt een appel in blokjes en legt die zonder klokhuis in een bakje met een eetlepel water en wat suiker en kaneel. Dat gaat twee minuten in de magnetron, koude vanillevla erbij en het effect smaakt net zo verrukkelijk als warme kersen op ijs. Als koude schotel zijn appels uitstekend te mengen met witlof - tevoren het harde deel (de pit) eruit snijden - schijfjes mandarijn, walnoten en dressing. Voer voor lekkerbekken! En dan heb ik het nog niet eens gehad over appelbollen, appelflappen, appeltaart met gepofte walnoten of appelcake. Niet voor niks heeft de jonge band The Tunes uit Amsterdam de appel tot hun bandlogo verklaard. The Tunes' single "Apples" is het vrolijkste nummer van heel 2010 en de rest van het album is al even aanstekelijk. Werkelijk alles is er goed aan; niet alleen de zeer aanwezige trekharmonica, maar ook de teksten en de joviale uitvoering, gerijpt door trektochten van de band door Europa. Nee, dan is het niet gek dat de liedjes bijna Frans klinken, ambachtelijk gearrangeerd en direct meeneuriebaar (die titel!). Evengoed is deze plaat verplichte kost voor Beatles-liefhebbers. Folk 'n roll, noemt de band het zelf. Check die gitaarsolo in opener "Train of Life"! Nee, serieus, check die! Al je ochtendhumeur verdwijnt als sneeuw (hihi) voor de zon. En eet er vooral een appeltje bij. Sprankelender wordt het niet meer dit jaar.

De hamvraag was natuurlijk of My Chemical Romance de lekkere bombast van hun vorige album The Black Parade kon vasthouden. Om dat te waarborgen heeft de band dezelfde aanpak gebruikt voor de nieuwe, vierde plaat Danger Days: The True Lives Of The Fabulous Killjoys. Net als de voorganger is dit een conceptalbum, waarop het verhaal is dat de bandleden The Killjoys zijn die strijden in de nabije toekomst tegen het gemene B(etter) L(iving) Ind(ustries). Begeleid door DJ Dr. Death Defying (een glansrol van Steve, Righ? van Mindless Self Indulgence) word je langs veertien tracks geleid die het verhaal vertellen. En dat gebeurt ook hier weer op zeer theatrale wijze ('shut up and let me see your jazz hands'), maar nergens storend. Sterker nog, nummers als "Nanana", "Planetary (GO)" en "DESTROYA" zijn zelfs heerlijk springbaar. De bombast zit hem op dit album in allerlei elektronische geluidjes en koortjes tot in de vierde graad. Dat die koortjes dan zo mierzoet zijn als in het refrein van "S/C/A/R/E/C/R/O/W", neem ik dan maar even op de koop toe. Dat 'MyChem' met dit album definitief breekt met zijn emo-verleden moge duidelijk zijn. In plaats daarvan is de band nu nog meer mainstreamrock dan Bon Jovi gaan maken, getuige de single "Sing". Na twee keer luisteren zing je het refrein zo mee. Is dat iets slechts? De fans van het eerste uur zullen waarschijnlijk roepen dat My Chemical Romance zijn identiteit is verloren. Ik zeg dat ze die juist nu pas hebben gevonden.

Ergens tussen doom, death en black ligt de occulte metal van mijnheer Tom Warrior die we allemaal natuurlijk kennen als zanger van Celtic Frost en Hellhammer. Hij botviert nu dus zijn lusten op de nieuwe, eveneens Zwitserse band Triptykon (niet te verwarren met het Italiaanse, Tool-achtige Tryptamin). De ep Shatter is een vervolg op het debuutalbum Eparistera Daimones dat afgelopen zomer verscheen. Muzikaal word ik door deze ep niet bepaald aangewakkerd. Wat ik wel een interessant gegeven vind is dat Warrior samen met ex-leden van bijvoorbeeld Dark Fortress het heeft aangedurfd om te spelen met gothic-, industrial- en stonerinvloeden zoals van Sunn O))). Het past en maakt van Triptykon een superlogge legereenheid van Sauron. Heel droog kun je ook zeggen dat Triptykon het boosaardige slome metalneefje is van The Young Gods. Dan ben je er ook en hoef je je niet door allerhande satanische rituelen te worstelen.

Bij de eerste luisterbeurt kreeg ik gelijk een aangename positieve indruk van deze plaat (en dat ondanks een cd-r copy zonder opdruk als promo en een printje als hoes). En dat gebeurt me de laatste tijd niet vaak. Aangenaam verrast zet ik Apoptosis, het tweede album van Sole Remedy, in de herhaalstand. Sole Remedy is een progressive-melancholic-metal band uit Lahti, Finland. Het streven van Sole Remedy is altijd geweest om nieuwe muziek te maken met een ziel en een eigen karakter. En dat lijkt mij prima gelukt met deze tien nummers, die net geen vol uur vullen. De muziek is meeslepend en doet me denken aan bands als Tool en Riverside. De rustige cleane zang, welke me soms doet denken aan eenzelfde ingetogenheid die je bij een band als Opeth ook terug kunt vinden, wordt afgewisseld met grunts, zonder overigens overdreven extreem te zijn. Ik had gedacht zo tegen het einde van het jaar geen nieuw materiaal meer te ontdekken die zo mijn jaarlijstje in kan. Maar met dit zeer solide album heeft dit vijftal dat eigenlijk vrij makkelijk voor elkaar gekregen.

Nu alweer een nieuw album van Tim Knol? Degene die zijn debuut in huis heeft zullen echter wel herkend hebben dat Music In My Room, een van de liedjes is op dit album. Knol besloot een negental tracks zijn debuut-cd in een akoestische setting op te nemen, slechts begeleid door gitaar, piano of strijkers. Het laat ook hier horen dat Knol liedjes heeft die geen bombast nodig hebben. Sterker nog, ik vind ze soms mooier en breekbaarder dan het origineel. Als je naar de winkel snelt om dit album te kopen als je het debuut al hebt dan zul je deze nog een keer moeten kopen, het is slechts als bonus bij de nieuwe uitgave te krijgen. Moet je de oude maar aan iemand cadeau doen, of e.e.a. downloaden op iTunes en dan zelf op een cd'tje branden. Music In My Room lijkt me ook een reden om de tour nog even succesvol te verlengen. Deze is inmiddels gestart. Hierna mag Knol aan zijn échte nieuwe album gaan werken.

Mocht je naar Tim Knol in Arnhem gaan kijken dan krijg je Tommy Ebben & The Small Town Villains als voorprogramma voorgeschoteld. Eerder was mijn conclusie bij het in eigen beheer uitgebrachte Old Masters Painted These Moments, dat hij door het uitbouwen van zijn sterke kanten nog wel eens op kon gaan vallen in het grote aanbod van singer-songwriters. Goomah Music zag kennelijk ook wat in hem en bracht Dreamless Slumbers uit dat een aantal nummers kent dat ook al op zijn eerdere eigen beheer-release te vinden was. Ik vind Ebben het sterkste als hij kiest voor het minimale, en de band niet alles recht laat strijken wat niet recht is. "Eurydice" vind ik bijvoorbeeld een prachtig droevig nummer waar de zakdoek echt wel voor getrokken mag worden. Ebben is nog een jonge knul en waar 2010 het jaar van Tim Knol was, wordt 2011 misschien wel het jaar van Tommy Ebben. Het bluesy "She Won't Tell" werd overigens gebruikt in een commercial van een telefoongigant. Ik ben benieuwd hoe deze trein verder dendert.

File Under gaf in samenwerking met Luxor Live enkele setjes van twee tickets weg voor het concert van Tim Knol en Tommy Ebben. Daarvoor ben je nu te laat...