De openingstrack van Hearts On Hold is een dramatisch stuk muziek met een droevig blazende trompet en een onheilspellend huilende zangeres. De slome sfeer werkt een beetje op de zenuwen, maar beklemmend is het zeker. Het tweede nummer "The Felt Sense" wordt gevormd door heftig stampende trommels met daaroverheen een prachtige zanglijn van zangeres Corrina Repp. Repp is normaal solo, en vormt samen met Joe Haege (31Knots) Tu Fawning. De muziek van dit gelegenheidscollectief verschilt flink van de muziek die deze twee normaal gesproken maken. Tu Fawning is voor beiden een dekmantel om eens een hele andere kant op te gaan. Tu Fawning klinkt als een poppy zusje van The Knife; minder onheilspellend, kortere nummers en zo nu en dan (bijvoorbeeld in "Apples and Oranges") zelfs bijna als popmuziek. Hier en daar klinkt het geheel wat stuurloos, zoals in "Hand Grenade" dat onheilspellend wil zijn maar het nergens wordt. Dat is iets wat je de plaat in zijn geheel wel mag aanrekenen: het onheilspellende mag nog wel wat zwarter worden ingekleurd. Benieuwd hoe ze dat in maart live in Paradiso gaan doen.

Al een paar keer heb ik gedacht dat het wel welletjes was met Wire. Het experimentele Object 47 uit 2008 was een inspiratieloze, wat mij betreft mislukte plaat. Half af, alsof ze er even aan getrokken hadden maar al snel concludeerden dat het niks werd. Nu had Wire ook weinig om zich voor te schamen en konden de grijzende vijftigers tevreden genieten van de herfst van hun carrière. Ze tilden in de jaren zeventig punkrock naar een nieuw level en experimenteerden zich in de jaren tachtig met wisselend succes een slag in de rondte. Lieten sporen achter van memorabele popsongs en vormen tot op de dag van vandaag als een soort moderne Velvet Underground een niet te beschrijven invloed op vele, vele bands. Daarna klonk de band flets, ongeïnspireerd en werd begin jaren negentig links en rechts ingehaald door de tijd. Dat was het einde van Wire. Dacht ik. Tot 2003, toen Wire knalhard en furieus terugkwam met Send, vorig jaar opnieuw uitgebracht en nog steeds meedogenloos sterk. Met teleurstellende Object 47 dacht ik opnieuw dat het klaar was. Weer mis, want nu is daar Red Barked Tree. Wire geeft met dit album een overzicht van hun eerdere werk zonder ook maar een beetje gedateerd te klinken of in herhaling te vallen. The Ideal Copy, zogezegd. Sterke songs zijn het, van toegankelijke pop naar ambient naar rauwe noise: bijna alle tracks zijn van een zuigende kwaliteit die er om vragen om de plaat keer op keer om te draaien en de naald weer in de eerste groef te zetten. Ik stop met denken dat het wel welletjes is met Wire, want deze band blijft terugkomen. Dat de nadagen van Wire nog maar lang, heel lang mogen duren.

Rasmuzikant zijn, het is er niet velen gegeven, vooral niet als er toch maar bescheiden successen zijn en ik me niet kan voorstellen dat dit een gevulde boterham oplevert. Als het bloed echter gaat waar het niet gaan kan, dan laat je het niet bij een bandje en breng je geregeld nieuw werk uit. Dit levert dan weer juichende recensies op en de fans knikken tevree, maar veel verder kom je niet in carrièreland. Ik zal het eerlijk zeggen: het kan me geen reet schelen zolang er maar prachtig werk uitkomt. In dit geval heb ik het over de in Nederland verblijvende Fransman Pascal Hallibert die met zijn sterkste troef Templo Diez weer een dijk van een album uitbrengt. Dat het album Greyhouds eraan kwam, was er al bekend toen de e.p. Freiheit eind vorig jaar verscheen. Hallibert en zijn vijf consorten gaan verder op de weg die aangekondigd was met muziek die het midden houdt tussen The Velvet Underground (met de typische John Cale-vioolpartijen) en de gedrevenheid van een Dave Eugene Edwards (Sixteen Horsepower). Greyhounds is geen album dat schreeuwt om aandacht, maar wel zo'n album waar je jezelf in kunt verliezen. Je moet dan wel je voelhorens open zetten, waarna je in hun Amerikaans aandoende wereld je je even helemaal verliezen kunt.

Je hebt van die bandjes waar je maar beter wat fanquotes kunt gebruiken om een recensie te schrijven. Want als je je pen in het azijn dipt en vervolgens er op los gaat, dan weet je vrij zeker dat je de hele fanschare over je heen gaat krijgen. Ik noem een Simple Plan of, dichter bij huis Only Seven Left. In het geval van Framing Hanley heeft het niet eens zin om je er druk over te maken. De band is volgens mij in Amerika al een minor player en hier in Nederland weet het viertal uit Nashville totaal geen voet aan de grond te krijgen. Bij de gratie van de broertjes Madden staan ze in het voorprogramma van Good Charlotte komende maandag in de Melkweg, maar die hadden met niet eens zo heel veel moeite een betere Nederlandse act kunnen ritselen. Wat A Promise To Burn, de tweede cd van Framing Hanley laat horen, staat namelijk gelijk aan een consumeren van een paar sneetjes witbrood: het verlangen naar een homp grof volkoren wordt met de hap groter. De liedjes zijn niet eens bruut slecht, ze zijn allemaal zo enorm dertien in een dozijn dat zelfs na een keer of tien draaien maar niet winnen aan onderscheidend vermogen of wat sprankeling tonen. Zanger Kenneth Nixon doet heel erg zijn best een beetje pathetisch uit de hoek te komen en zich op de juiste momenten van zijn gevoelige kant te laten zien, maar ik vrees dat 'ie alleen geloofd gaat worden door meisjes van een jaar of twaalf tot vijftien die de internets onderkalken met kreten als 'I LOOOOOOOVE NIXON!!!! SEXY BEAST!!! cant wait for ze albummmmmm :D', ' cant freaking wait....nixon is sooo damn sexy i agree with kim i would do him gosh' en ' I love framing hanley, they are awesome and just love nixon, he is so damn cute.' Ik kan het niet beter verwoorden.

Steeds vaker krijgen we promo´s alleen nog in de vorm van bestanden. Daar zit bovendien niet altijd een bio bij. Zo kan het gebeuren dat je bestanden binnenslurpt, uitpakt en beluistert terwijl je nog geen idee hebt wat het gaat worden. Zo ook bij Hurtsmile. Dat duurde niet lang, want binnen de kortste keren herkende ik de stem van Gary Cherone. Huh? Cherone, die van Extreme en van dat ene zwaar onderschatte Van Halenalbum? Die ja. Nuno Bettencourt was afgelopen jaar op pad met arrenbiesterretje Rihanna en Cherone had eindelijk tijd voor zijn nevenproject Hurtsmile. Gitarist is zijn kleine broertje Mark. Hij mag dan geen Nuno Bettencourt zijn, het verbaast mij zeer dat we hem niet al veel langer kennen. Zijn gitaarwerk is namelijk spannend en technisch van hoog niveau. Drie van de vier leden (naast de Cherones ook drummer Dana Spellman) zaten ooit samen in Slipkid, bassist Joe Pessia zat in Bettencourts project Dramagods. Hurtsmile heeft (logischerwijs) veel overeenkomsten met Extreme, maar kent ook genoeg verschillen. Wat niet verschilt, is de kwaliteit van de songs. Vlotte rockers ("Just War Theory", "Tolerance Song"), fraaie zangpartijen (en een prachtig a capella-intro bij "Love Thy Neighbour"), maatschappelijke thema´s in de teksten en een niet te brave productie leveren een heerlijk album op. De grootste verrassingen zijn tot het laatst bewaard: de rockreggae "Just War Reprise" en het Dylanesque "The Murder Of Daniel Faulkner (4699)", al zou je ook kunnen zeggen dat deze songs een wat raar slot vormen. Ondanks dat is Hurtsmile in alle opzichten een meer dan geslaagd tussendoortje op weg naar het volgende Extreme-album.

Oké, het is confession time. Gang of Four is een band die me eigenlijk altijd volledig ontgaan is. Ik kende de naam, wist dat ze van grote invloed waren op veel door mij bewonderde artiesten en wist dat ze regelmatig uit elkaar gingen en later weer samenkwamen. Maar kon ik zo drie nummers van Gang of Four opnoemen? Nee absoluut niet. Behoorlijk onbevangen zet ik dus ook ruim dertig jaar na het ontstaan van de band hun nieuwe album Content op. En het bevalt, al klinkt het album toch enigszins gedateerd. De gejaagde sound van bands uit de jaren tachtig als The Sound is duidelijk hoorbaar en je merkt dat de heren niet piepjong meer zijn. Ook de militaristisch schreeuwerige zang op enkele nummers is iets dat je vandaag de dag niet vaak meer hoort. Overduidelijk is ook welke bands ongetwijfeld beïnvloed zijn door deze vier. Ik hoor bijvoorbeeld duidelijk LCD Soundsystem op “I Party All The Time” en Grinderman op “You Don’t Have To Be Mad". In een boeiend interview zei de enigszins gefrustreerde ex-bassist Dave Allen onlangs het volgende: “I don’t believe the world needs an album of new music from an entity called Gang of Four.” Hij heeft waarschijnlijk wel gelijk en ik ben door Content ook niet meteen fan geworden, maar het album is goed genoeg om eens wat meer in het verleden van Gang of Four te gaan rondneuzen. Laat ik maar eens beginnen bij het debuut Entertainment! uit 1979 en dan langzaam naar Content toewerken, want Gang of Four niet kennen schijnt een doodzonde te zijn.

Het verhaal achter het derde album van Cosmic Trip Machine, The Curse of Lord Space Devil, is aardig in de titel verwoord. Oorspronkelijk zou deze plaat namelijk The Son of Lord Space Devil heten, een dubbelaar worden en zijn opgebouwd uit vier suites, met verwijzingen naar Tsjaikovski’s Zwanenmeer, filosofische en esoterische teksten enzovoort. Van dit plan - zelfs The Voice of Holland klinkt er als een meesterwerk van subtiliteit bij - kwam niets terecht. Alsof er een vloek op het idee rustte (jawel, The Curse) volgden persoonlijke en technische problemen elkaar op. Het materiaal dat in de voorbereiding opgenomen was door Will Z. en Majnun is bij elkaar geveegd en samengevoegd tot wat er nu rondjes draait in de cd-speler. En dan blijkt het toch niet om idiote, opgepompte hippieflauwekul te gaan. Op deze plaat vinden we grotendeels akoestische spacerock (bestaat er zoiets als folky spacerock?) met als enige minpunt de soms te lange en pompeuze gitaarsolo’s. "In Hear the Voice of the AM" hoor je alleen akoestische gitaar en zang en het korte "Jessica’s Nightmare" (prachtig orgeltje!) is in feite een geluidscollage. "Remains of Amethyst" is net iets te ver out of space naar mijn smaak, maar "The Secret Song" klinkt dan als een geslaagde hommage aan Syd Barrett. Wisselvallig album met verrassende momenten, heet het dan.

Tuurlijk joh! Het Zweedse vijftal van The Crown is gewoon na zeven jaar terug met een potje death- en thrashmetal waar je U tegen zegt. Zanger Jonas Stalhammer van God Macabre is achter de microfoon gaan staan en brult en sneert de oude zanger Johan Lindstrand de vergetelheid in. Dat is dus een terugkeer die kan wedijveren met de reünie van Carcass in het voorbije jaar. Echte originele hoogtepunten kent Doomsday King niet. Wel verrassend brute songs zoals de finalesong “He Who Rises In Might - From Darkness To Light”. The Crown houdt een standaard kwaliteit vast die zich laat meten met Entombed. Intens lomp, hard en snel, meer heb je als verstokte deathmetalfan eigenlijk ook niet nodig. Her en der hoor je voorzichtige pogingen naar uitgediepte songstructuren en melodieën waarmee The Crown verklapt dat Doomsday King geen eenmalige terugkeer is, maar hopelijk een begin van een reeks steeds betere metalplaten. Stalhammer heeft Lindstrand in een klap doen vergeten. De band heeft zijn misstap Possessed 13 meer dan rechtgezet. Wat rest zijn ijkpunten van cd’s in de komende vijf jaar.

'Blues when I had my first kiss/Blues when I used my fists'. De ondergewaardeerde Duffhuës draait al vele jaren mee in de vlakke Nederlandse popwereld en desondanks is hij er wederom in geslaagd om zijn zoekende ziel nog wat dieper uit te benen. Dit is geen blues volgens de bekende schemaatjes, of de pompidom-nostalgie naar Amerikaanse traditionals van Lohues. Nee, dit is fucking existentieel. En ja dat doet pijn, maar ook ru�nes kunnen mooi zijn. Duffhuës toont zich in opener "Humming" een verwant van Bill Callahan (Smog) zeker als hij over rivieren begint. Jandek, een andere rivieren-fan is ook nooit ver weg. Het akoestische gitaargeluid van een liedje als 'My Woman The Bear' klinkt als diens album Blue Corpse. Het geluid is hier sowieso uitstekend, vooral de drumpartijen klinken fantastisch; hustlin' and bustlin' vanuit de buik van de draak, zoals Duffhuës zelf zingt in een van de hoogtepunten "Saigon Blues". Duffhuës bromzucht en schreeuwt als vanouds, zijn stem is eenvoudig, maar het timbre past de begeleiding als gegoten. Als zijn tempo af en toe toeneemt lijkt het zelfs heel vluchtig op rappen. Ik wil van Duffhuës wel eens een cover van "Jump Around" horen. Die groep van Everlast heette niet voor niets House Of Pain. Een andere momentje van humor is "400 Steps", waarvan ik het refrein verstond als '400 laptops'. Een liedje over een LAN party? Genoeg gegeind, een beetje liefhebber zet snel een spookachtig goed liedje als "Night Of The Devil" op, waar de snaren van droefheid bijna van de gitaarkast rammelen. 'Since I'm a big boy I've forgotten their faces, the sound of their voices'. Nu al de beste Nederlandse release van dit jaar?

Ik meen me te herinneren dat je eind jaren negentig bij het uitkomen van de oorspronkelijke Keys To Ascension-cd’s een behoorlijke zak duiten moest overhandigen aan je lokale platenboer voor de in totaal vier cd’s. Daarom had ik de twee dubbellaars van symfo dinosauriërs Yes alleen maar op tape staan. Voor de heruitgave die nu verschenen is betaal je met een beetje geluk nog geen twintig euro. Het mooie is dat je er ook nog een prima live-dvd bij krijgt. Wie een beetje van symfo houdt doet een prima koop. Ondanks dat het een beetje een rare mix is van studio- en livewerk. De line-up van Anderson, Howe, Wakeman, White en Squire was sowieso een van de betere in de vele varianten die Yes gekend heeft in de loop van de decennia. De opbouw van de Keys To Ascension cd’s is zoals gezegd een beetje raar. Beide dubbel-cd’s beginnen met een selectie aan live-opnames van een reeks van drie reünieconcerten die de vijf gaven in San Luis Obispo in California, vlak bij het huis van zanger Jon Anderson. Stiekem is dat livedeel toch aantrekkelijker dan de nieuwe studiotracks. Maar dat is niet zo gek. Ze spelen namelijk krakers als “Close To The Edge”, “Starship Trooper”, “Roundabout” en “Siberian Khatru”, maar ook de tot tien minuten opgerekte versie van Paul Simons “America”. Toch is het niet zo dat de studiotracks er flets bij afsteken. Het dik achttien minuten durende “Mind Drive” van de vierde cd is wel degelijk een staaltje old-school Yes en had zo uit begin jaren zeventig kunnen dateren. Natuurlijk zijn er allerhande alternatieven voorhanden als introductie om met Yes te starten, maar met dit koopje heb je een prima startpunt.

Het valt tegenwoordig niet mee om rond te komen als muzikant in een nichemarkt. Hermann Frank (ex-Accept, ex-Victory) bedacht een oplossing: een nieuwe band, met zijn vrouw Martina als zangeres. Helemaal geen slechte gedachte overigens, want Martina Frank heeft een goede, lekker rauwe rockstem, zij het dat haar accent niet te missen is. De promofoto´s zijn dan weer een beetje jammer, want in een spacey outfitje met muts ziet ze er uit als een Schlager-dirndl met bescheiden mode-ambities. Het songmateriaal is goed, maar weinig opvallend. Het zijn mid- en uptempo hardrocksongs met kop en staart, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd zoals we dat van Hermann Frank gewend zijn. Een lekker album om naar te luisteren dus, maar met weinig verrassingen. Of het zou de Pointer Sisters-cover "Excited" moeten zijn. De uitvoering zelf is niet heel erg geïnspireerd, maar wat het wel duidelijk maakt is dat "Excited" een uitstekende rocker kan zijn. De familie Frank mag niettemin tevreden zijn met Virtual Sin.

Wrongtom? Dat is een Londense producer waar Roots Manuva al vaker mee heeft samengewerkt. Bovendien was hij degene die Hard-Fi dansbaar maakte. Duppy Writer is een Roots Manuva-remixtussendoortje vol oude songs met een dub-uitstraling. Het is Rodney Smith die zonder al te veel omwegen en bijzaken een Jamaicaanse blockparty op cd heeft gezet. Dub, dancehall, hiphop, rocksteady, dubstep en ska wisselen elkaar in een ‘smooth’ tempo af. Hoewel Wrongtom eerder met Roots Manuva werkte op “Slime And Reason” gaat deze samenwerking gepaard met een thema. Eerder opgenomen vocalen worden voorzien van nieuwbakken reggaetracks. En zo wordt Duppy Writer een verademing voor Fu-Schnickens, voor Nicotine, Gotcha AllStars en Playgroup. Bovendien is Smith herenigd met rapper Ricky Ranking op het enige nieuwe nummer Jah Warriors. Rodney Smith maakt van Roots Manuva een pool van muzikanten, dj’s, rappers en dubsteppers die gezamenlijk, maar elke keer weer sfeer weten te creëren. Bovendien bewijzen zowel Roots Manuva als Wrongtom dat een remix of heropzet van oude tracks behoorlijk effectief en lucratief kan wezen. Die kun je in eigen hand houden of afstaan aan nieuwe generaties dj’s. In het geval van Duppy Writer moeten de heren hebben gedacht dat alle vocalen prima in een ander jasje zouden passen. En wie zijn zij dan om hun eigen werk niet als eerste onder handen te nemen?

Ik kwam in een straat
Waar schaduwen kropen
De muren preekten verzet
Achter een deur scheef in haar roestige hengsels
Klonk een valse trompet

En ik hoor’m dus, die valse trompet! Hij wordt niet gespeeld, het enige dat je hoort is de stem van Alex Roeka en een kaal orgeltje, maar de kracht van zijn teksten en zijn stem is zo groot, dat de film zich afspeelt in mijn hoofd en ik meer hoor dan er is. Dit nummer, "De Vrouw Op De Trap" is sowieso een van de hoogtepunten op Roeka’s nieuwe cd Zachtaardig Vergooid, zijn eerste op Excelsior. CD’s van Roeka kun je eigenlijk altijd op dezelfde manier afdoen. De nummers zijn gemaakt voor het theater, er is ruimte voor de stilte en de teksten zijn onveranderlijk erg goed. Er zit nauwelijks een losse flodder tussen. Althans, in de teksten dan. Muzikaal maakt Roeka er zich soms iets te gemakkelijk vanaf en gaat het vooral als het tempo omhoog gaat wel heel erg op een De Dijk zonder blazers lijken. Terwijl de kracht van Roeka juist buiten de gebaande paden ligt, zoals in het bescheiden walsje "Het wordt weer eens tijd dat ik dronken word”. Een beetje meer Krang zou de nummers goed doen, want het mag muzikaal wel wat meer schuren. Maar niet teveel, want het gaat om Alex en zijn stem en teksten en die moeten niet naar de achtergrond verdwijnen..

Waar hij in België al een flinke reputatie heeft opgebouwd, heeft Nils Verresen (The Bear That Wasn’t) Nederland pas drie keer mogen verblijden met zijn dromerige luisterliedjes. Twee weken terug tijdens Eurosonic had hij de kans om de harten van muziekminnend Nederland te veroveren. Op de donderdag met een volledige show in het Kruithuis en de volgende dag achter de beslagen ruiten van de volgepakte Coffee Company. Voor de mensen die dat gemist hebben een korte introductie:

The Bear That Wasn’t was een beer die geen beer was. Althans, niet volgens de mensen om hem heen. Toen hij na zijn winterslaap ontdekte dat zijn bos weg was moest hij van de grondbezitter aan het werk. “Ja maar ik ben een beer”, zegt de beer, maar volgens de baas is hij gewoon een luie werknemer in een bontjas. De beer en zijn baas gaan naar de dierentuin en vragen de beren achter de tralies wat hij is: een beer of gewoon een werknemer. De beren antwoorden dat hij wel een werknemer moet zijn. Anders had de beer wel achter de tralies gezeten bij zijn soortgenoten…

Deze week heb ik vroege dienst op m'n werk. Elke dag halverwege de avond al naar bed en dan om 4:45 uur 's ochtends weer het bed uit. Het is raar om diep in de nacht, als alleen de krantenbezorgers net op pad zijn, door de verlaten stad te fietsen. De grote bedrijfsparkeerplaatsen zijn nu leeg en konijndomein. Goed moment om Rialto te draaien. Maar nee, ik heb de nieuwe EP van The Veils aanstaan, en hoewel hij duidelijk minder dramatisch is dan ik van professioneel indie-huilie Finn Andrews gewend ben, laat-ie zich makkelijk verbinden met dat nachtgevoel. De uitstekende opener "Bloom" is een ontzettend Arcade Fire-achtig nummer, het bluesy maar vrolijke "Don't let the same bee sting you twice" blijft vanwege die titel heel erg bij en "The Stars Came Out Once The Lights Went Out" heeft een heerlijk Guillemots-achtig pianopoprefreintje. De overige vier tracks daarna zijn allemaal een stuk kaler, beklemmender en neerslachtiger. Een bewijs van Andrews' gelukkig nog lang niet verdwenen melancholie. De fluitende vogels klinken dwars door mijn koptelefoon heen, zo stil wil Finn mij hebben. Fietsend langs een onzichtbaar spoor.

Sel Balamir is niet zo'n zanger zoals je ze tegenwoordig vooral op de tv ziet. Van die deerniswekkende interessantdoende babbelkousen. Sel is een muzikant tot op het bot, die eigenlijk alleen maar vol wil gaan naar wat hij voor ogen heeft. Dat dat niet resulteert in met grote graagte praten over zijn muziek, dat ondervond André een paar jaar terug aan den lijve. Het resulteerde in een pijnlijk gesprek. Amplifier weigert ook nog langer compromissen te sluiten met platenmaatschappijen. Hun nieuwe cd The Octopus is daardoor alleen maar via hun eigen website te koop. Jammer, want wat mij betreft lag-ie op elke must-buy stapeltje in de platenzaken. Een jaar of vier sleutelden Balamir en zijn twee bandmaten aan deze dubbel-cd die dik twee uur klokt. Ik heb daardoor de afgelopen weken mooi flink wat tijd opgebrand. Want als je eenmaal begint aan The Octopus, dan ga je ook all-the-way en luister je beide cd's in een ruk af. Bijna ademloos. The Octopus in partjes luisteren is wat mij betreft namelijk geen optie. Na het misleidende intro van "The Runner", dat na een seconde of dertig een slimme stilte laat vallen om je even op scherp te zetten trekt Amplifier in de eerste songs gelijk alle registers open. "Minion's Song" culmineert in een bombast die Robby Valentine het dun door de broek zal laten lopen. En als 'ie het daar nog niet van doet, dan gebeurt dat wel door het betere ragwerk dat volgt op het een aanval aankondigende trompetintro van "Interglacial Spell". Goedemorgen heer Balamir en consorten. Natuurlijk lijken er wel een paar iets zwakkere broeders tussen de zestien songs die The Octopus telt. Schijn bedriegt. Dat lijkt zo doordat de andere tracks zo godvergeten majestueus klinken. Je hoort gewoon aan alles dat Amplifier het hoofd vrij had van welke verplichting dan ook. Dus als de drie vinden dat ze in de minutieus uitgesponnen titeltrack je aan het einde nog even met de vlakke hand in het gezicht moeten slaan met een ziedende geluidsmuur, dan doen ze dat gewoon. Ik draai ze met graagte mijn andere wang toe.

Een lome dag is het vandaag, het jaar is net begonnen. Buiten miezert het, ik kijk uit op een brakliggend terrein. Daar komt ooit een nieuw kantoor, met nieuwe mensen, die mij dan aankijken als ze naar buiten kijken. In de pauze loop ik een rondje, niet meer dan een kwartier. Ik kijk naar mijn to-do list. Die heb ik vorig jaar gemaakt en vandaag ligt het hier nog steeds. Niks is doorgestreept. Ik ben een diesel, ik kom maar niet op gang. Mijn collega leest een artikel en zegt niks, volgens mij denk hij aan zijn lunch. Hij heeft dit weekend niks gedaan en meer heb ik hem niet gevraagd. In de hal staat onze kerstboom van afgelopen jaar, maar zonder ballen en slingers. Het al bijna februari, ik moet wat dagen hebben overgeslagen. Blue monday is ook al voorbij, niks van gemerkt. Ik luister naar Novack en dwaal weer af, alsof ik naar Elbow luister, maar dan zonder de intense stem van Guy Garvey. Ik hoor een trompet, een gitaar en soms een piano. Kleine intense liedjes zijn het. Het is vijf uur en de zon is al bijna onder. De tijd gaat snel maar ik kom niet op gang.

Half januari; het stof van het muzikale jaar 2010 is jaarlijstjes-gewijs neergedaald en de focus is via Eurosonic/Noorderslag richting 2011 bijgesteld. Maar ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Had ik maar niet op die ene link moeten klikken bij dat jaarlijstje van een van mijn favoriete zangeressen. Niet dat ik er spijt van heb dat ik dat deed. Verre van zelfs. Sarah Jaffe? Nooit van gehoord. De link leidde naar "Better Than Nothing" - mooi nummer, fijne stem, prettig geproduceerd zonder al te veel opsmuk. Meteen maar besloten het album te bestellen. Het duurde even voordat het schijfje arriveerde, maar ik draai sindsdien nauwelijks iets anders. Suburban Nature is voor mij zo'n album wat ik in mijn armen wil sluiten. Koesteren. Eentje waarmee ik wil huilen, lachen en drinken tot diep in de nacht. Een glaasje nog? Morgen zien we wel weer verder. 'Wake me up / just to call me / sleeping beauty / Oh fine / that's fine / I got my hands up / I'm feeling vulnerable.' Mooi hoor. Ken je dat gevoel nog toen je voor het eerst O van Damien Rice hoorde? Of XO van Elliott Smith? Zo'n album dus, maar dan van een meisje: Sarah Jaffe. Met terugwerkende kracht misschien wel het mooiste debuutalbum van 2010.

Je hebt van die muzikanten die eeuwig zacht en onschuldig zullen blijven klinken. Gewoon omdat ze zo in elkaar zitten. In die categorie valt Dennis Kolen. Hij doet met zijn in één ruk opgenomen nieuwe cd Revolution Of The Romantics een dappere poging om de braafheid en het gepolijste van het geluid van zijn eerdere cd’s van zich af te schudden. Maar ja, als je liedjes stuk voor stuk mooi, maar onschuldig zijn, dan wordt dat toch een bij voorbaat verloren race. Is dat erg? Wat mij betreft niet. Het in een dag opnemen van de cd heeft er namelijk wel voor gezorgd dat Kolen het gedistingeerde geluid van zijn eerdere cd’s wat van zich afschudt. De sound van Revolution Of The Romantics is warm als een liefdevol klaargemaakte kop chocolademelk van je oma. Dat Kolen mooie liedjes kon schrijven, dat stond bij zijn band Wyatt al buiten kijf en dat bevestigt hij nogmaals met deze nieuwe cd. Je zult prachtige liedjes als “Damage” en “It’s All The same” echter niet snel terug horen op de popmuziekstations. Eigenlijk is dat best jammer, want waarom zou je dit soort prachtige ballads je luisteraars onthouden? Helemaal omdat bijvoorbeeld een Damien Rice (en dat ligt er kwalitatief gezien echt niet zover vanaf) wel daar langskomt. Ik hoop maar voor Dennis dat ze op Radio 1 en 2 hem wel op zullen pikken en dat hij daar eindelijk wel zijn grotere publiek weet te vinden. Het zou een terechte beloning zijn.

Ik ken Michael Jackson pas sinds hij dood is. Dat is misschien raar. Maar ik ben nog maar 9 jaar. En de laatste jaren had hij niet zoveel succes. Nu was hij groot nieuws. Mijn moeder heeft toen er veel over verteld. Zij was vroeger fan van Michael Jackson. Ze heeft er veel platen van. Die heeft ze mij laten horen. Ik vond die erg mooi. Mijn favoriete liedje was “A B C”. Dat deed hij samen met zijn broers. Van zijn eigen nummers vond ik “Earth Song” erg mooi. Al is de clip wel heel zielig. Ik vond het wel raar dat er een nieuwe cd kwam terwijl Michael Jackson al dood was. Dan weet je nooit of hij het wel goed had gevonden. Ik denk het wel. De liedjes klinken wel heel erg als Michael Jackson. Ik vind het bijna net zo mooi als zijn andere cd’s. Deze nummers vond ik heel leuk: “Keep Your Head Up”, “Boy Of Joy” en “Behind The Mask”. Ik vind vooral de saxofoon aan het begin van “Behind The Mask” leuk. En natuurlijk als Michael Jackson zingt. Ik drum heel veel mee met de liedjes. Vooral met “Monster”. Dat lijkt een beetje op “Thriller”. De clip van "Thriller" vond ik eng. Het was leuk geweest als Michael hier zelf nog een clip bij had kunnen maken. Want ik vind niet alleen zijn muziek heel goed, ook zijn videoclips zijn heel mooi.

Storm
Amplifier - The Octopus

Ewie
Me & Stupid - Me & Stupid

Ludo
Ozark Henry - Hvelreki

Gr.R.
Godspeed Your! Black Emperor @ Paradiso

Ramon
iLiKETRAiNS - He Who Saw The Deep

André
Adele - 21

Prikkie
Mr. Big - What If...

DubbelMono
Twilight Hotel - When The Wolves Go Blind

Campking
Boef En De Gelogeerde Aap CD-presentatie in grote zaal, 013

Over het algemeen mijd ik Nederlandstalige muziek als de pest. Heb er gewoon niet zoveel mee. Met uitzondering van een handjevol Nederpopklassiekers en het eerste album van Spinvis raakt pop in mijn moerstaal me niet en vind ik vooral de teksten vaak of semi-intellectuele mooidoenerij of simpelweg te dom voor woorden. Tot 2011. Tot Eefje. Haar debuutalbum De Koek had net zo goed een hele mooie dichtbundel kunnen zijn. Eefje de Visser weet als geen ander met niet voor de hand liggende woorden zeer vertrouwde gevoelens uit te drukken. Centraal thema op De Koek is De Liefde en dan vooral de geslaagde versie ervan. Eefje is overduidelijk gelukkig en zelfs behoorlijk verliefd, al is er ook ruimte voor twijfel ("Trein") angst ("Huis"), gemis ("Schotland") en wroeging ("Verdriet"). Ieder nummer bevat teksten die spontaan en vaak ook bijzonder origineel zijn. Muzikaal gezien is het album ook sprankelend, inventief en smaakvol, van sfeervol akoestisch en jazzy tot een vette discobeat op "Afdwaalt". In de tekst van het fraaie "Ik Dacht Na" komt de regel 'dat bijna iedereen hetzelfde is als ik' voor. Nou Eefje, vergeet het maar want je bent volstrekt uniek in de Nederlandstalige muziek. En een enorme aanwinst!

Toen ik Case Mayfield op zag treden bij De Wereld Draait Door leek het me een uitgemaakte zaak. Die wint met speels gemak de finale van de Grote Prijs van Nederland in de categorie Singer/Songwriter. Mayfield, die eigenlijk Kees Veerman heet, was ontwapenend en speelde na het luchtige gesprekje met Van Nieuwkerk in een minuutje tijd de hele studio stil met het prachtige "Our Mom". Uiteindelijk ging Nicole Bus er met de zege vandoor en moest Case het doen met de publieksprijs. Ook mooi. Gelukkig staat het nummer dat Mayfield speelde bij DWDD ook op de EP die hij onlangs uitbracht. De song waarin het gitaarwerk van Mayfield echt geweldig is de laatste in een rij van vijf songs. Die laten dat Mayfield een singer/songwriter is die niet voor een gat te vangen is. Zo opent de EP verrassend met "Where To Throw The Stone" een lome Beck-achtige track. Als je die song hoort zie je Case ook zo staan als frontman van een indrukwekkend grote liveband die flink rockt. Geinig is ook de draai die hij geeft aan het alom bekende "Vader Jakob" in "At All". Of vergis ik me nu dat hier opzet in het spel is? Bij DWDD werd Ray Lamontagne door Cases strot gedrukt als grote invloed. Dat hoor ik inderdaad in de songs bij tijd en wijle ("Alright Louise") wel terug, maar Mayfield is gelukkig veel extroverter dan de schuchtere Amerikaan. Een ander groot pluspunt is de diversiteit van de songs. De verveling ligt geen moment op de loer. Het zal me benieuwen of Mayfield dit ook lukt nu hij de sprong moet gaan maken naar een hele cd.

Standup comedy-metal. Lachen met Mongo Ninja betekent zoveel als gniffelen om een grappige titelverwijzing. Zoals de vorige plaat No Cunt For Old Men. Hilarisch, smiley face, uitroepteken, typen we dan. Tja, met deze opvolger Nocturnal Neanderthals is het grappige eraf. Wat we overhouden is een zeer goed op elkaar ingespeelde metalband die zijn hand niet omdraait voor ouderwetse speed-, thrash- en doommetal met briljant gitaarwerk en een perfecte productie. Net als landgenoten Turbonegro houden deze heren van woordgrapjes. In tegenstelling tot de deathpunk van de Turbojugend nemen deze vijf heren zichzelf echter veel te serieus. En, dat is meteen het manco van menig metalgezelschap. Woordgrapjes bedenken kan iedereen, een flauwe grap aan de tap vertellen ook, maar kunnen blijven boeien en de lachers op je hand laten houden is een vak apart. Mongo Ninja zal het ongetwijfeld goed doen achter de lopende band waar mensen automatisch hun hersens hebben uitgeschakeld. Wie wat meer diepgang zoekt en enige intelligentie wil toetsen, die kan weinig met Nocturnal Neanderthals beginnen. Of, en tot die laatste categorie behoor ik zelf, je laat alle teksten in de metal achterwege en verblijd jezelf met een verzameling klassieke metalriffs en soli, doortrapte drums en een retestrak samenspel waar een tomeloze energie uit te halen valt.

Hier zou ik eigenlijk gewoon de leukste passages uit de recensie van Eskmo moeten knippen en plakken. Teebs zit precies in hetzelfde straatje, of je dat nu funky chillwave of fröbelelektronica wil noemen. Zijn plaat verschijnt zelfs op het aan Flying Lotus gelieerde Brainfeeder-collectief. Waar Eskmo echter een soort Flying Lotus + 1 is; rafelige beats én zang, daar is Teebs Flying Lotus - 1. Hij verlaat Lotus' chaotische eclecticisme en gaat dermate op de minimalistische toer dat er soms alleen rafels overblijven. Voor audiofielen is Ardour een zeer interessante plaat. Er gebeuren dingen met compressiefilters die mijn pet ver te boven gaan. Toveren met echo's van wat eens melodieën waren, nu enkel nog verdwijnende afdrukken van belletjes. Door al dat getinkel heeft Ardour soms wel wat weg van Pantha Du Prince, luister maar eens naar "Bern Rhytm", al heeft Teebs niets van doen met techno. Hij puzzelt liever met pitchfaders en ruisende Boards of Canada-breaks. Even wazig als The Campfire Headphase, maar dan zonder gitaren. Waar Teebs echter tekort schiet is de variatie. De grote lijn van, kuch, 'een album'. Het maakt eigenlijk niet uit waar je Ardour laat beginnen, je krijgt iets vergelijkbaars te horen. Veel verschil in de achttien schetsen bespeur ik niet. Het zijn ingenieuze loops, en vaak is dat genoeg, maar vijftig minuten is dan toch wel wat lang. Ik had meer momenten willen horen als in "Double Fifths", waar een piano-melodie zich uitstrekt over, jawel, een páár maten. Zelfs de track erna rinkelt er lekkerder door.

Het meest opvallende project van het productiehuis Oost-Nederland was ongetwijfeld Kyteman. Al kwam dit volgens mij vooral door het visuele aspect. Muzikaal gezien vind ik zelf No Blues interessanter, al kan dit eraan liggen dat alles wat naar rap riekt niet echt mijn ding is. No Blues moest een samensmelting zijn van Arabische en Westerse muziek en de muzikanten zijn daar prima in geslaagd. Hela Hela is hun vierde album en hun zwanenzang. Het project en daarmee de band houdt op te bestaan. Toch lijkt het erop dat de muzikanten nog eens alles uit de kast hebben gehaald om maximaal te scoren. Met bijvoorbeeld opener “Long Legged Woman”, een bewerking van een nummer van Freddie King, zet bassist Anne-Maarten van Heuvelen met zijn krachtige zang zich op de kaart. In “Wayack” laat Ad van Meurs horen hoe relaxt zijn liedjes met een J.J. Cale-feel kunnen zijn. Het is echter vooral Haytam Safia die vanuit mijn Westerse optiek door het gebruik van de U'd (een Arabische luit) opvalt. Luister eens naar het instrumentale “Consolation” en volgens mij moet iedereen beamen dat hij een geweldige muzikant is. Aan de zegetocht van No Blues komt een eind. Ze staan nog even in het theater en dan is het gebeurd. De muzikanten zullen de weg naar het podium met hun eigen bands wel vinden, maar voor de muziek van No Blues rest dan alleen nog het vierluik.

Het leuke van recenseren is dat je zo af en toe nog eens iets uit de kast moet trekken, dat je echt al in geen jaren meer gedraaid hebt. Want zeg eens, hoe vaak heeft u de klassieker TV Sky van The Young Gods gedraaid? Ik wellicht in geen tien jaar meer! Voor de jonge lezertjes, en dat zijn diegenen die nog niet zo hip waren begin jaren negentig, The Young Gods is een Zwitsers industrial rockcombo, dat vooral begin jaren negentig erg invloedrijk was. Denkt u aan een vroege Nine Inch Nails. Bowie noemde ze ooit nog eens als invloed. Eenieder in mijn vriendenkring had dan ook TV Sky, of Live Sky Tour, die lag vaak 'voor weinig' in de grijze import. Tot mijn verbazing hebben ze in al die jaren met ruime tussenpozen nieuw werk uitgebracht. Ik heb het gemist. Tot Everybody Knows onlangs uitkwam. En daardoor aangezet werd tot het opnieuw luisteren van TV Sky. Dat werd 'a trip through memory lane', en dientengevolge bijzonder aangenaam. Gelukkig is ook het nieuwe album bijzonder interessant. The Young Gods zijn prettig ouder geworden met hun publiek. Zo stevig als op TV Sky gaat het allemaal niet meer, althans niet constant, maar wat The Young Gods afleveren met Everybody Knows, is een puike plaat, die ergens op het grensvlak van ambient en industrial rock ligt. Nine Inch Orbitals, of iets dergelijks. Het is daarmee een afwisselende plaat geworden waarin voor de liefhebbers van beide genres voldoende inzit. En kom daar nog maar eens om in een bijna vijfentwintigjarige carrière, waarin het commerciële hoogtepunt al vijftien jaar geleden was. Heerlijk oud worden is het zo...

'Dat lijkt Gilbert O'Sullivan wel', zegt mijn vader. 'Wie!?'. Vervolgens heb ik de hele week "Alone Again (Naturally)" geluisterd, dank je wel Teitur! De verwantschap zit 'm in het wat vreemde Engels van de beroemdste Faeröerder, maar natuurlijk nog veel duidelijker in de softe folkrock die hij maakt. Luister maar eens naar "Betty Hedges". Teitur biedt op Let The Dog Drive Home voor ieder wat wils. Zo opent hij het album met het David Gray-achtige "Feel Good", met piano en beats. En zijn er wat liedjes met een eighties-gloss, let op het plastic Maroon 5-effectje op de vocalen van "You Never Leave LA", vast niet voor niets de single. Teitur schaamt zich niet voor wat pathos, en het retro-sixties met strijkers-jasje van "Very Careless People" past hem ook. Dronkemansballade "All I Remember From Last Night Is You" is in die laatste categorie nog wat beter en meer eigen. 'Did I spill red wine on your dress?' Ik zou het John Bramwell van I Am Kloot wel eens willen horen zingen, want dat rauwe randje mis ik hier toch een beetje. Dat is echter geen probleem bij de folkrock in O'Sullivan-stijl, die hier toch het best bevalt. De twee beste staan in het midden, hoogtepunt 'Freight Train' heeft de melancholie die je bij een "Railroad Man"-liedje verwacht, inclusief tsjoeke-tsjoeke-ritmes en blazers die de stoomfluit imiteren. (Heel subtiel, hoor) Het eerdergenoemde "Betty Hedges", bevat het mooiste falset-refreintje van de plaat en sluit er perfect op aan, met Steve Reich-motiefjes, die je stiekem eigenlijk al in het nummer ervoor had verwacht. Al had die het in Different Trains over iets heel anders...

File Under geeft ism platenmaatschappij V2 enkele setjes kaarten weg voor het concert dat Teitur geeft in de Amstelkerk zaterdag 29 januari. Het enige dat je hiervoor hoeft te doen is dit formuliertje invullen.

De Cold War Kids hebben Jacquire King in de arm genomen. Dezelfde man die de Kings Of Leon naar het grote publiek bracht. En ik heb het idee dat hij met Cold War Kids dezelfde plannen heeft, maar nog niet met dit album. Ze hebben gekozen voor "Louder Than Ever" als eerste single. E�n van de radiovriendelijke nummers, net als "Royal Blue" en "Skip The Charades". Maar met "Out Of The Wilderniss" (met Dodos-achtige percussie) en "Cold Toes" gaan ze weer terug naar hun roots. De roots van country & western, overslaande stem, vreemde drumritmes en algehele onrust. Daarvoor in de plaats minder onrust, minder verrassende nummers, een meer gepolijste productie en een minder panische stem gekomen. Deels mist het typische Cold War Kids-geluid dus, maar net als bij Kings Of Leon kan het ook heel goed uitpakken (al heb ik hierin weinig medestanders). Met "Finally Begin" hebben ze zelfs een hit in handen denk ik, mijn vriendin (die van top 40-muziek houdt) viel meteen voor dit nummer. Mine Is Yours is de eerste stap richting het grote publiek en het zou me niks verbazen dat het volgende album voor Cold War Kids gaat doen wat Only By Night voor Kings Of Leon heeft gedaan.

Mijn moeder denkt altijd dat zij en ik bar weinig overlap hebben qua muzieksmaak. Als ik iets luister en - de overtreffende trap - goed vind, dan moet het bijna wel herrie zijn. Volkomen onwaar natuurlijk. Ik houd namelijk best van het soort kleine Nederlandstalige liedjes waar zij een zwak voor heeft. Helemaal als ze gezongen worden door een vrouw als Hannelore Bedert. Wat Als was in 2008 een van de meest verrassende debuut-cd’s wat mij betreft en met Uitgewist bevestigt Hannelore haar onmiskenbare talent. Op deze tweede cd kiest ze meer - en steeds op de juiste momenten - voor een rock-insteek, wat de plaat wat meer ballen geeft. Hier en daar (in “Helden” bijvoorbeeld) is er zelfs ruimte voor een bijna snijdende gitaarsolo. Met Thomas van Elslander (gitaar), Bart van Lierde (bas) en Davy Deckmijn (drums) heeft ze ook een sterk stel mannen om zich heen verzameld. Maar herrie maken hoeft Bedert echt niet te doen om mijn aandacht te krijgen. Het is het geheim van zachter gaan praten om oren te doen spitsen dat zij perfect beheerst. Of beter om te zwijgen, zoals ze onverwacht en prachtig (ja echt, dat kan) doet in het afsluitende titelnummer. De laatste minuut is alleen maar een rustig repeterende gitaarriff die je grijze massa vanzelf in gang zet over wat je de afgelopen zevenenveertig minuten gehoord hebt. Erg sterk is “Koffie”, waarin Hannelore pijnlijk precies het uit elkaar groeien van twee mensen samenvat in het feit dat ze tegenwoordig geen melk meer in de koffie doet. Eigenlijk verwacht (hoop?) je van een 26-jarige nog geen zinnen als 'Ge zegt “Ge zijt veranderd” Ik zeg “Dat is normaal. De aller-schoonste wending komt altijd aan het eind van een verhaal.”’ Maar Bedert maakt ze zich met gemak eigen. En mijn moeder en ik prikken een dag in de agenda om samen te kijken naar een van de optredens die deze Belgische gaat geven binnenkort. Blijk ik soms toch nog van muziek te houden die zij ook prachtig vindt.

Het zou toch knap lullig zijn als een of andere idiote terrorist besluit om in Dallas een aanslag te plegen. En dan heb je je jongste album ook nog Off To War genoemd… Of wacht: in Dallas hebben we al eens een aanslag gehad. Weliswaar met kogels in plaats van bommen, maar de ophef was zeker zo groot. Afijn, The Dallas Explosion lijkt me niet de band die zich daar op voorhand zorgen om maakt. Deze Brusselaars zijn groot geworden met hun eigen variant van geschifte rock ‘n’ roll en met Off To War laten ze horen dat hun rock ‘n’ roll weliswaar ietsje minder gekte kent, maar nog steeds het hart op de goede plaats heeft zitten. Klassieke rock (denk ook aan landgenoten Triggerfinger), maar met een stevige dosis soul en een theelepel Belgisch surrealisme. Voorgangers Depression is a Fulltime Job en Girlfriends & Excess verschenen respectievelijk zes en drie jaar geleden en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het debuut meer indruk maakte dan het tweede album. De hoeveelheid liedjes die het ene oor in en het andere weer uit gingen zonder enige herinnering achter te laten waren op Girlfriends & Excess wel erg groot. De balans op Off To War slaat gelukkig door naar de goede kant, al geeft het een onevenwichtig gevoel om met je beste liedjes de plaat te openen.

Op de een of andere manier leek Gabriel Rios me geen artiest die zou afwijken van zijn succesvol geplaveide wegen. Waarom ik dat vooroordeel had weet ik eigenlijk niet. Stiekem is dat best beschamend. Misschien kwam het wel doordat zijn enige hit “Broad Daylight” me ondertussen de neus uitkomt. Op The Dangerous Return logenstraft Rios gelukkig al mijn vooroordelen. New York, zijn nieuwe uitvalsbasis, heeft hem geïnspireerd om dat patat bakkende latin juk van zich af te gooien en het te proberen met een ander - ondanks dat de line-up simpel is - avontuurlijker geluid. Hierbij neemt de piano van Jef Neve een belangrijke plek in. Veel van de songs van The Dangerous Return (waaronder de prettige single “Dauphine”) zijn hierop gebouwd. Maar de invloed van zijn andere partner in crime, drummer/percussionist Kobe Proesmans, moet ook niet onderschat worden. Zij zijn samen de basis voor een andere, door mij onverwachte klank. Een liedje als “Tidal Wave” had bijvoorbeeld zo uit de koker kunnen komen van onze eigen Nits. Rios is niet bang om een tikje ambitieus over te komen, en dat lef betaalt zich uit in mooie songs. Zo tovert hij halverwege de dus vooral pianogeoriënteerde cd het fraaie “Old Shoes” uit de hoge hoed waarop alleen Rios en zijn akoestische gitaar te horen zijn. Rios slaagt er met korte wendingen in dat je als luisteraar steeds weer verrast wordt. Zo stap je van het bijna malle “Orion” ineens de nachtclubsferen in met het afsluitende “Diamond”, met alleen Rios en Neve. Het is een sterk einde van een album dat Rios wellicht niet hetzelfde succes zal brengen als Ghostboy deed in 2004, maar wel veel boeiender luistervoer.

Toen het twee weken terug nog ijzelde, ging ik twee keer op mijn fiets onderuit en paste daar maar één band bij. Je heet niet voor niks Freezepop, ook al is dat eigenlijk het Amerikaanse woord voor waterijsje. Deze electropopgroep rondom zangeres Liz Enthusiasm bestaat sinds 1999 en geniet dankzij hysterisch vrolijke computergame-liedjes als "Plastic Stars", "I Am Not Your Game Boy" en Less Talk More Rokk al jaren enige cultfaam onder computerfreaks en electromeisjes. Het is overigens ronduit belachelijk dat dat laatste nummer in 2007 geen radiohit geworden is, maar dat zal wel aan de grachtengordelig klinkende titel van track 2 gelegen hebben, het al even fijne "Pop Music Is Not A Crime". Hand in eigen boezem: ik kreeg destijds van het bijbehorende album Futurefuturefutureperfect nota bene een promo, maar kwam er tot mijn spijt nooit aan toe om er tijdig iets over te schrijven. Kennelijk had ik nog nergens gelezen dat componist Kasson Crooker zich ook wel 'The Duke of Pannenkoeken' noemt, wat alleen al briljant is. Enfin, op Freezepops recente vierde plaat - waar ik nu ter compensatie geheel op eigen initiatief over schrijf - is de vocoder op Liz' stem wat teruggedraaid en klinkt Freezepop volwassener dan ooit. De electrobeats klinken verfijnder en wat meer Scandinavisch (Kleerup, Lindstrøm) en de teksten juist wat doordachter, waardoor bij nummers als "We Don't Have Normal Lives" eerder de associatie met Röyksopp en Robyn op de loer ligt, of in "Hypothetically" de Pet Shop Boys of in "Lose That Boy" het eveneens Engelse Fenech-Soler, dan dat je ook maar enigszins denkt aan een willekeurige act uit het land van oorsprong, de Verenigde Staten. Op een plaat als deze kun je hooguit mopperen dat-ie niet echt vernieuwt en geen instant bangers bevat, maar als prettige hippe achtergrondmuziek voldoet het uitstekend.

Een jaar of tien geleden lag er al een verzamelalbum van The Zakary Thaks In de winkel, maar die bevatte alleen de singles. Jaren daarvoor was hun bekendste nummer (en single) al te vinden op de onvolprezen compilatie Nuggets. Original Artyfacts from the First Psychedelic Era. Samensteller Lanny Kaye had het goed gezien: "Bad Girl" is een van de beste tracks van Nuggets en je zou zelfs kunnen zeggen dat het de ultieme ’60s garagerock representeert. Snel, vuig, intens en gebaseerd op de Britse rhythm & bluesboom, maar dan in de overdrive. (Een weblog weet - met de tong niet eens zo firm in cheek - te beweren dat het de eerste hardcorepunk-single ooit is.) The Zakary Thaks maakte alleen een handvol singles, koerste van rauwe rhythm & blues naar psychedelica, ging na een paar jaar weer uit elkaar en het hoogtepunt van hun carrière was het voorprogramma van hun grote helden The Yardbirds. Om het verhaal nog beter te maken hadden de snel wisselende leden uit de eerste jaren van de band de beste reden om uit de band te stappen: niet meer te handhaven op school en dus door hun ouders weggestuurd. Helaas zijn niet alle nummers op Passage To India zo goed (hoeveel bluesbands uit je buurtkroeg zouden "Weekday Blues" durven te spelen?). De psychedelische opener "Face To Face" (ook een single) is prima, maar een fiks aantal van de zeventien hier gepresenteerde songs had niet per se uit de vaults te hoeven worden gered.

Ik ben een verzamelaar. Dat houdt in dat ik van heel wat bands zo´n beetje het hele oeuvre in de kast heb staan. Onvermijdelijk vind je dan het ene album beter dan het andere en zul je dat vaker uit de kast trekken. Zo krijgt het album in elk geval voor mij iets van een klassieker. Op andere momenten weet je bij voorbaat dat die status er nooit in zal zitten. Zo´n album is Vega´s Kiss Of Life. Vega is de naam van de band van ex-Kick-zanger Nick Workman en de vooral als songwriters (voor onder andere Khymera en House Of Lords) bekende broertjes Tom en James Martin. Aangevuld met drummer Dan Chantrey hebben ze nu hun debuutalbum Kiss Of Life uitgebracht. De Martinbroertjes zijn niet voor niets succesvolle AOR-songwriters en dat hoor je ook wel terug op dit album. Tegelijkertijd schrijven ze wel goede songs, maar zelden krakers. De reden is simpelweg dat ze min of meer formule-AOR schrijven. Dat is niet per se erg als je een lekkere AOR-plaat wilt horen. De songs zijn beslist van niveau, Workman heeft een fraaie stem die past bij het materiaal en de mix en productie zijn uitstekend. Kiss Of Life laat echter wel haarfijn het verschil zien tussen uitstekende AOR en AOR met dat beetje extra. Het mist eenvoudigweg teveel een eigen gezicht om ooit iets van een klassieker te worden, ook in hun eigen oeuvre. Omdat het wel degelijk bovengemiddeld goed gemaakte AOR is, is het best een plezier om te beluisteren. Hoe vaak het album daarna nog uit de cd-kast komt, is echter de vraag.

Hombre Grande - het verhaal van een man die alles verliest om uiteindelijk de ware liefde te vinden - heeft alles wat een mens zou moeten bekoren. Een groots concept uitgewerkt in goede lyriek, een likje melancholie van Madrugada, een tufje americana van Giant Sand, een gewaagd hoekje Radiohead en opgeblazen arrangementen met strijkers rond de slepende duisternis van dit Utrechtse trio. De heren pakken uit in een gewaagde bombast, het moet groots en meeslepend. En er zijn momenten dat dit lukt. Zo levert‘The Mothers’ een beeld van een schoolplein vol met kleuters die hun mama in treurnis nakijken, terwijl deze wegfietsen. De titelsong is een heerlijk moment van ingetogen elektropop dat de plaat mooi in tweeën deelt. Maar deze momenten zijn schaars. Ondanks de aanwezigheid van alle juiste ingrediënten komt de plaat niet aan. Alle bombarie en bombast ten spijt lijkt Hombre Grande meer de demo voor die grootse conceptplaat die nog moet komen. Productioneel blijft daarin vooral veel liggen, in koortjes die net niet kloppen, zang die net onverstaanbaar blijft en drums die net iets te ver naar voren ligt. Daar doorheen vallen mooie ideeën en goede nummers te herkennen. Wellicht komt dat live beter uit de verf in een betere mix, zij het zonder de strijkers.

Vrijdagmiddag 13:50 uur, Coffee Company Groningen. Cappuccino en Laura Jansen! Een goddelijke combinatie. Het is druk in de Coffee Company, de koffieverkoop komt stil te liggen en iedereen hangt aan Laura's lippen. Ook Laura drinkt koffie, terwijl ze naar eigen zeggen gewoonlijk whiskey drinkt bij optredens. Ja ja. Haar korte set wordt afgesloten zonder "Use Somebody" en dat is fijn. Even later betreedt The Bear That Wasn't het piepkleine podium. Een prima singer-songwriter met een mooie stem, die vooral van kinderliedjes houdt. In een van de nummers zingt hij zelfs in kleutertaal over 'my bestest friend'. Lára Rúnars, zelfbenoemd koningin van de IJslandse indiepop, heeft een bandje meegenomen en de zangeres met calimerokapsel speelt een energieke set met veel handgeklap. Haar stem doet aan Laura Jansen denken en het blijft allemaal lekker ongedwongen en vrolijk.

Je kunt niet alles horen, natuurlijk. Dus de eerste twee platen die Olivier Alary maakte als Ensemble, zijn me ontgaan. Sterker, ook de platen die hij daarvoor maakte, ken ik niet. God weet dat ik Medulla van Björk wel heb gehoord, maar ik zou u er geen liedje van kunnen voorfluiten - Alary schreef mee aan tracks, en remixte ze later. Hoe dan ook, Excerpts heb ik wel gehoord, vele malen zelfs. Om er achter te komen welk label je op Alary’s muziek plakt (postrock? Modern chanson?), maar ook omdat de gelaagde liedjes, met veel strijkers en blazers, zo mooi zijn. Omdat Alary een fraaie bromstem heeft. Omdat vaste gastzangeres Darcy Conroy uit Montreal (waar Alary ook woont, hij werd geboren in Toulouse) zoet kan zuchten. Toen ik hoorde dat de komende single van Ensemble een track heeft die wordt gezongen door Dominique A, viel mijn franc. Zijn eerste plaat uit 1992 was het startschot voor de moderne Franse, niet enkel op eigen muzikale navel gerichte chanson. De beste platen van Dominique Ané, zoals hij volledig heet, hebben datzelfde orkestrale, maar toch lichtvoetige geluid. Ook in zijn platen is ruimte voor elektronica, voor Britrock, voor new wave, voor wat niet eigenlijk. Olivier Alary heeft zich door de tweetaligheid van Montreal laten inspireren, maar ook door het voorwerk van Ané. Nouvelle chanson canadienne zullen we ’t maar noemen dan. Over de singles van Excerpts gesproken, trouwens: check ook de UB40-cover die als extra track op single "Envies d’avalanches" staat. "Food for thought", een protest-song tegen Thatcher, heeft nog altijd die sax, maar nu eerder magisch dan scheurend. Ook mooi.

Tom Gillam woont in Texas en met de alt.country die hij ten gehore brengt zou je niet anders verwachten. Tegelijkertijd is in de zang regelmatig een fijne dosis The Eagles te horen ("Outside The Lines"), dus je zou ook nog eens aan de westkust kunnen denken. Maar nee, Gillam komt oorspronkelijk uit Philadelphia. Nou ja, hoe het ook zij, de Amerikaanse roots zijn onmiskenbaar. Tot 2007 wel alleen voor Europese fijnproevers, want tot Never Look Back uit 2007 werden zijn albums niet in Europa uitgebracht. Better Than The Rest maakt dat gedeeltelijk goed, want het zijn grotendeels nummers van de eerste drie albums. Hoewel de eerste twee albums meer een countryfeel hadden dan de albums daarna, is het geen allegaartje geworden, enerzijds omdat het authentieke Americana blijft, anderzijds omdat slide- en steelgitaar steevast belangrijk zijn in het verrassend makkelijk in het gehoor liggende geluid. The Eagles, John Hiatt, John Mellencamp, Kevn Kinney, het zijn allemaal namen die me door het hoofd schieten bij beluistering van Better Than The Rest. Maar vooral is het een gedegen Tom Gillamplaat die voor meer dan alleen insiders de moeite waard zal zijn.

Alle snelheidslimieten worden overtreden, maar we zijn op tijd in Groningen. Dat komt goed uit, want nadat we onze polsbandjes opgehaald hebben stiefelen we meteen door naar Het Paleis. Daar speelt namelijk Agnes Obel als opener en aangezien ze gisteren een optreden heeft moeten missen, vanwege ziek, verwachten we een dikke rij. Die rij staat er inderdaad, maar File Under is op tijd binnen. Agnes is inmiddels wat opgeknapt, maar hoest en proest zich door haar optreden heen. Ze speelt dan ook een 'sickness setlist'. Ze giechelt overigens inmiddels weer met haar celliste en haar cover van John Cale’s "I Keep a Close Watch" is perfect. De aftrap van de avond is rustig, maar zeer geslaagd.

Wie is er wel eens naar een optreden van Voicst geweest? Dan weet je wat er zoal gebeurt, het is een bezige bende. Je moet op de grond gaan zitten, opblaasdolfijnen gaan crowdsurfen, je krijgt zomaar een dance-act temidden van alle rockende nummers, koper en strijkers staan op het podium. In het midden van dit alles staat de kleine Tjeerd met z'n pet. En dan is natuurlijk de vraag: hoe doet de man met de pet het in zijn eentje, nu de rest van de band er even tussenuit is? De nummers lenen zich er prima voor, je hoort er Voicst duidelijk wel in terug, maar toch is het heel erg Tjeerd, heel erg Dazzled Kid. En nee, de blazers zijn niet weg, maar wel minder aanwezig. Toen hij de ideeën voor Fire Need Air liet horen aan Simon van C-Mon & Kypski (waar ze met Voicst al veel mee samenwerkten), heeft deze uiteindelijk besloten om het zelf te produceren, zijn eerste klus als een producer. Later tijdens Oerol kwam de definitieve doorslag voor dit soloproject. Daar werden de plannen gesmeed om het allemaal op te nemen in studio Kytopia van Colin Benders (aka Kyteman, die ook al meewerkte aan het laatste album van Voicst). Nu, nog geen half jaar later, staat alles op plaat en gaat het circus van start! Als je Tjeerd naar het circus vraagt, dan antwoordt hij nuchter: 'ach, ik hoop dat het leuk wordt, vooral, weet je'. Te nuchter naar mijn mening, want Fire Needs Air is een prachtalbum geworden, met dezelfde gedreven variatie als A Tale Of Two Devils. En als hij net zo'n gedreven band achter zich heeft weten te formeren, dan wordt het een uitbundig, maar soms ook ingetogen spektakel tijdens Eurosonic/Noorderslag.

Let even op, de band heet Delorean. Opgericht in 2000 en ja, vernoemd naar die auto uit de Back To The Future-films. Dus niet Dolorean, dat Amerikaanse indiegezelschap. Maar goed, terug naar Delorean; de Spaanse Bag Raiders, zeg maar. Beetje italohouse hier ("Infinite Desert"), wat MGMT-achtig galmende koortjes daar ("Real Love"), tropisch vleugje erover. Een zooitje elektronische producers vermomd als Kitsuné-indiebandje. Of wacht, ze hébben een remix voor Kitsuné gemaakt. Zelfs DJ Tiësto vond 'm geweldig. Dat is het verschil met het originelere geluid van bijvoorbeeld de Crystal Fighters: Delorean presenteert dan wél weer een diepe bas als dat moet. Het repetitieve en psychedelische aan de liedjes doet zelfs denken aan de Chemical Brothers. En dan toch weer een opwekkend popliedje als "Simple Graces" maken, dat dubbele is de kracht van Delorean. Ze komen er niet geweldig ver mee, echt bijblijven willen de liedjes maar niet, maar ruim voldoende voor een goed feestje op Eurosonic moet dit zeker zijn.

In een interview zei Lars Ludvig Löfgren eens: ‘ik zou zowel in de stad als in het bos kunnen wonen.’ In zekere zin is dat ook precies wat Löfgren op zijn plaat Heterochromia doet. Want daarop hoor je zowel de open ruimtes van het platteland als de gruizige, levensdronken gitaarpop van de stad. Löfgren (Zweed) heeft elf puntige popliedjes aan elkaar getimmerd waarin werkelijk een kaleidoscoop aan invloeden te noemen is. En dat zal ik dan ook maar even doen: The Shins, Lemonheads, Motown, Britpop, shoegaze; het komt allemaal voorbij. Albumopener “Canadian Maple Leafs” klinkt als een charmant beschonken A.A. Bondy die eenzaam door een weiland kachelt; “Round Your Heart” is gloedvolle Amerikaanse powerpop waarin de neonreclames weerschijnen. Het gros van de nummers kan weliswaaar ingedeeld worden in het hoekje van de Zweedse popstampertjes; maar dat gebeurt wel op behoorlijk ontspannen wijze. Heterochromia rockt, maar doet dat overtuigend nonchalant. Het eerdergenoemde “Round Your Heart” is een onweerstaanbare hit, maar het is lastig om een hoogtepunt aan te wijzen. Het niveau van de liedjes blijft tot aan de laatste tonen van afsluiter “My Kid Could Paint That” indrukwekkend hoog. Vanavond te zien in Groningen, op Eurosonic. Zo’n plaat verdient een volle zaal.

Het is best een goed plan eigenlijk, een extra dag erbij aanplakken voor Eurosonic. Een dag waarop bandjes optreden die op de donderdag, vrijdag (en misschien zelfs wel zaterdag) nogmaals zullen spelen. Knelpunten zijn er immers altijd in het stampvolle Eurosonic-schema, die je als toeschouwer nu beter kunt omzeilen. Want iedereen wil die driehonderd bands zien, maar de eerste die daar in slaagt moet nog geboren worden.

Omdat het best een pokkeneind lopen is naar de plek waar de polsbandjes uitgedeeld worden vanaf waar onze auto staat, begint onze avond met een klein uur vertraging. Dat is best jammer, want ik was best benieuwd wat Guido Belcanto, vrij zeker de nestor van Eurosonic, er vanaf zou brengen.

Een dikke hug voor degene die het debuutalbum van James Blake ruim voor de releasedatum (begin februari) gelekt heeft. Want het kon zo echt niet langer meer. In 2010 liet producer James Blake van zich horen met drie ep's, ieder met een eigen geluid, met het op pianoklanken gebouwde Klavierwerke als eerste hoogtepunt. Dat was meer dan voldoende om reikhalzend naar het komende debuutalbum uit te kijken. De eerder uitgebrachte prachtsingle van dit album, "Limit To Your Love", is een dubsteppende cover van een albumtrack uit 2007 van Feist. Dit leverde hem prompt een hit op en al gauw dook zijn naam op in de polls van de acts die 2011 zullen bepalen. Waarom zouden we dan moeten wachten tot februari 2011? Toen het titelloze album lekte in december 2010 werd deze dan ook massaal bij de torrentboeren weggegrist en verslonden. En gezien de verwonderde en enthousiaste reacties die volgden heeft hij de hooggespannen verwachtingen meer dan waar gemaakt. James Blake is een bijzonder en verrassend album met een nieuw, uniek geluid. Niet alleen haalt hij de diepgebaste dubstep uit de clubsfeer en brengt hij deze terug naar een minimale, verstilde kern. Wat zijn geluid werkelijk bijzonder maakt is dat hij dit integreert met dikke lagen soul, gospel en folk. Oude conventionele muziek, ontleed, vervormd en opnieuw opgebouwd met ambient samples en warme, dramatische klanken uit de piano en mellotron. Schetsen zijn het, waar de (gesamplede, vervormde en veelal ge-autotunede) stemmen volledig in dienst staan van de muziek en andersom. Liefhebbers van de witte soul van Jamie Lidell zullen hier herkenning vinden, maar net zo goed hoor je ook de sfeer van Antony and The Johnsons ("Why Don't You Call Me"), of de naakte schoonheid van Bonnie 'Prince' Billy en Bon Iver (de track "Measurements"). 2011 is begonnen en ja, het is nu al het jaar van James Blake.

Het moet gezegd worden, de nieuwe iPhone-applicatie van Eurosonic/Noorderslag 2011 is fenomenaal. Zelden zo gemakkelijk mijn programma kunnen samenstellen als dit jaar. Geen omcirkelde namen meer op een gekreukt blokkenschema, nee alles staat keurig op tijd en locatie gesorteerd op het vertrouwde schermpje. Het was wel even schrikken toen ik een blik wierp op de acts die ik voor donderdag had geselecteerd. Op ieder uur van de avond moest ik op minstens vier plaatsen tegelijk zijn! Omdat de razendsnelle File Under-scooter er dit jaar nog even niet inzit toch maar weer wat lastige keuzes maken.

En jawel, we hebben er weer eentje: een groepje jonge muzikanten die met verve de vroege jaren zeventig laten herleven. Het lijkt er verdacht veel op dat de immer in een eigen niche opererende fans van dit soort psychedelica of progrock in 2011 boven komen drijven. Met, afgaande op de diverse jaarlijstjes, Tame Impala als grootste naam van 2010. Maar aan het eind van het vorige jaar plofte ook Steeple op de mat, het officiële debuut van het Britse Wolf People. (Eerder brachten ze al Tidings uit, maar dat was een collectie eerder uitgebrachte singles en EP's.) En guess what, volgens deze jonge gasten mag zelfs de dwarsfluit weer. Jaren nadat Jethro Tull en onze eigen ouwe helden van Focus en Golden Earring er furore mee maakten. Het aardigst van deze nieuwe lichting bands is dat ze geen moment klinken als een anachronisme (denk aan Kula Shaker die dat stigma maar niet kwijt raakte). Uiteraard valt er weinig origineels te vinden op Steeple, maar de inventiviteit van de liedjes, het overduidelijke spelplezier en het feit dat Wolf People meent wat ze doen, maakt dit in retrospect een van de aardigste albums van 1972. Eh, 2010.

Verrassing, dat is het doel als wij over Eurosonic/Noorderslag lopen. Waar je op een "gewoon" festival nog wel eens de geijkte route af wilt lopen, doen we dat bij ES/NS bewust niet. Ook al omdat op de geijkte route de rijen het langste zijn. En dat wil je niet in de Groningse vrieskou. Zo belandde ik, twee jaar geleden, bij Selah Sue. En sinds die tijd ben ik een beetje verliefd op haar. Klein blond meisje, op het verlegene af, een grote gitaar en een strot waarmee je cokes kunt kloppen. Haar versie van "Valerie" deed Amy Winehouse van schaamte wegkruipen. Het is hard gegaan met Sanne Putseys, zoals haar moeder haar noemt. Lowlands lag al aan haar voeten, maar een volwaardige plaat ligt er nog niet. Wel een tweede EP, Raggamuffin. Met wat doublures met de eerste, maar ook met band, zoals ze optreedt tegenwoordig. Selah Sue houdt het allemaal lekker klein en laat vooral haar stem spreken. En haar nummers natuurlijk. Vol soul en aanverwante stijlen. Het een en ander is wat voorzichtig geproduceerd, het had wat ruwer gemogen. Dat past beter bij haar stem. Maar na twee jaar wachten is het wel tijd voor een hele plaat. Want stiekem heb ik wel genoeg van die halve Sanne’s...

Potdomme, wat een stem en wat een passie! Na de eerste kennismaking met Anna Calvi, via haar cover van Frankie Laine's "Jezebel", was mijn conclusie snel getrokken: deze dame gaat groot worden. Punt uit! Al viel het natuurlijk wel af te wachten of het geen kunstje is geweest, covers zingen kunnen er immers meer. Nou, die twijfels kunnen ook overboord geworpen worden. Anna Calvi is een heel sterk album geworden, waarbij er volop ruimte geboden wordt aan haar krachtige stem en bevlogen, soms flamenco-achtige gitaarspel. Het is haast een combinatie tussen de rauwe energie van PJ Harvey's Rid Of Me en de zuid-Europese zwoelte van To Bring You My Love, twee albums die mij nauw aan het hart liggen. Al zit daar natuurlijk de valkuil. Het timbre en bereik van Anna's stem maken dat de vergelijking met Polly Jean zich al snel aandient, helemaal gezien de plaat ook geproduceerd is door Rob Ellis, voormalig drummer en mede oprichter van de band PJ Harvey. Maar wat kan het bommen, luister maar eens naar "The Devil" en probeer dan geen kippenvel te krijgen, is mij nog niet gelukt. Maakt dit dan de eerste plaat van Anna gelijk tot een meesterwerk? Zover wil ik niet gaan, daarvoor zit er naar mijn smaak aan sommige nummers net iets teveel een poppy randje om ze echt geloofwaardig te maken, maar het is haar vergeven. Al met al heb ik een stil vermoeden dat, tijdens het Eurosonic festival in Groningen, Huis De Beurs op 14 januari nog wel eens te klein zal blijken voor al het toegestroomde publiek. Zou helemaal mooi zijn als Anna Calvi haar optreden daar net zo gedurfd inzet als ze dat op haar debuutalbum gedaan heeft, met het prachtige instrumentale "Rider To The Sea".

Ik weet niet precies hoever in het voren bands geboekt worden voor Eurosonic, maar het is best verbazingwekkend dat Graffiti6 op de 2011-editie speelt. Want met "Annie You Save Me" en " Stare Into The Sun" (ook opgepikt voor een Wieckse Witte-reclame) heeft de band rond zanger Jamie Scott en producer Tommy D al twee behoorlijke hits achter hun naam staan. Dan verwacht ik eigenlijk dat ze Eurosonic al ontgroeid zijn, helemaal omdat ze al op Lowlands stonden afgelopen zomer. Aan de andere kant presenteert White Lies zijn nieuwe album ook op Eurosonic en die band speelt dit jaar ook al in de HMH. Dat Graffiti6 hits scoort verbaast me overigens niets. De Scott en D hebben met Colours afgelopen najaar een album afgeleverd dat je moet plaatsen in de hoek waar Gnarls Barkley, Mark Ronson en Jamie Lidell zitten. Daar helpt Scotts soulvolle stem, die af en toe Prince-achtige trekjes vertoont, flink bij. Maar onderschat de productionele kunsten van Tommy D ook niet. Deze man werkte onder meer met Kanye West en Kylie Minogue en heeft twintig jaar terug ook bij Right Said Freds hitsingles achter de knoppen gezeten. Colours zit dan ook bijna verdacht gelikt in elkaar. Je zou bijna voor elke gemoedstoestand wat terug kunnen vinden. De singles en openingstrack "Stone In My Heart" zijn bijvoorbeeld vrolijke popstampers, "This Man" is een gelikte funkglijer en "Over You" zo mogelijk nog gladder, terwijl "Calm The Storm" zo als ballad op een Moby-plaat gekund had. Toch krijg ik geen moment het gevoel naar een 'gemaakte' plaat te luisteren. Terwijl dat toch best voor de hand had gelegen.

Terwijl heel popmuziekminnend-Nederland in Groningen loopt te kwijlen en te kwispelen op Eurosonic, zit ik lekker thuis. Of op mijn werk. Als er namelijk een moment is dat ik geen lang weekend weg kan, dan is dat het eerste deel van januari wel. Of dit erg is? Nee hoor, -hier komt de smoes- ik lees de verslagen wel op File Under. Ik denk ook dat sommige muziekstromingen op een festival als deze niet tot hun recht komen, want ik heb een broertje dood aan kletsende mensen die boven de muziek uitkomen. Het Frans duo Cocoon maakt muziek waarbij het écht verboden moet zijn om maar een woord bij te zeggen. Ze maken melancholische popfolk waarbij er geconcentreerd geluisterd moet worden. Where The Oceans End is een serieuze titel, maar net wat vriendelijker dan de titel van de in 2007 uitgekomen schijf My Friends All Died In a Plane Crash. Alhoewel, het openingsnummer “Sushi” begint al met een begrafenis en daar past inderdaad gepaste stilte bij. De stemmen van Mark Daumail en Morgane Imbeaud zijn prettig om te horen en als deze samenkomen dan weten ze me geregeld te ontroeren. Dat ze het serieus bedoelen lijkt me duidelijk, maar dat het een prachtig album oplevert lijkt me mooi meegenomen. Of de wereld er beter van wordt, moet blijken, maar met zoveel schoonheid moet er toch wel iemand naar ze luisteren.

Storm
Nils Frahm / Greg Haines & Dustin O'Halloran & Kleefstra Pruiksma Kleefstra @ Theater Kikker (8-1-2011)

Ewie
Cocoon - Where The Oceans Ends

Ludo
Asmara All Stars - Eritrea's Got Soul

Gr.R.
Prog is not a four letter word (verzamelalbum)De 25ste Bossche Popquiz...

Ramon
Brian Eno & David Byrne - My Life In The Bush Of Ghosts

André
Dustin O'Halloran @ Incubated04, Paradox, Tilburg

Prikkie
Jeff Scott Soto - Live At Firefest 2008

Stonehead
Yuck - Yuck

DubbelMono
Susan Cattaneo - Heaven to Heartache

Campking
Dÿse live tijdens Incubated04 in Paradox, Tilburg op 06-01-11

Het is echt ruk dat ik enkele van mijn favoriete bands onmogelijk zal kunnen aanschouwen. Mijn oren kunnen daar niet meer tegen. Met dank aan onder meer Devin Townshend. Dus als Drums Are For Parades volgende week op Eurosonic menig trommelvlies zal geselen, sta ik hoogstwaarschijnlijk ergens anders ranja met een rietje te drinken. Toch is er best een kans dat ik mijn oordoppen even iets dieper druk en de Vindicat binnenstorm rond kwart over een om wat van deze Belgische noisekonijnen mee te pikken. Wat ze laten horen op hun eerste volledige langspeler Master is namelijk een fijne ontwikkeling ten opzichte van de debuut-EP Artificial Sacrificial Darkness In The Temple Of The Damned uit 2008. De zang is net wat meer geciviliseerd, maar de muziek van het trio is nog steeds massief en luid. Tot mijn verrassing halen ze in enkele songs zelfs hele strijkerspartijen uit de kast. De violen in “Boy Was In The Death Room” geven het geheel een bijna sadistisch karakter. En dan komt daar patsboem bovenop nog even een grijnzend smerige Shining-saxofoonpartij in het lompe “Opium Den Idiot Check”. Vrij geniaal. Helemaal omdat de drie ook gezellig ouderwets kunnen riffrocken zoals ze laten horen in het spierballenspannende openingsnummer “The Law”. Dat overigens ook al met dikke lagen strijkers doorspekt is. Ik zie het al voor me, een symfonisch orkest met Drums Are For Parades ervoor. Daar doet menig Metallica-fan met S&M in de kast het van in de broek. Welk orkest zal dit aandurven?

Volgende week speelt Nils Frahm op Eurosonic. U mag daar gerust gaan kijken in de Schouwburg, mij zult u daar niet aantreffen. Waarom niet? Omdat ik graag een heel concert wil zien van Frahm en wij van File Under Eurosonic toch vooral gebruiken om op bands te jagen. Bovendien is de kans dat het niet muisstil is in de zaal me veel te groot. Daarom ga ik komende zaterdag naar Theater Kikker in Utrecht. Daar krijg je bovendien als icing on the cake ook nog Dustin O'Halloran en Kleefstra|Pruiksma|Kleefstra toe. In Kikker speelt Frahm samen met Greg Haines die ik al eerder mooie dingen zag doen tijdens de eerste van de reeks van ass-crack stage hacks-optredens in het Havenkwartier in Deventer.

Ik vind dat wel mooi aan mensen als Frahm, ze zijn totaal niet vies van een samenwerking. Met vaak prachtige dingen als resultaat. Zo maakte hij samen met Peter Broderick een prachtige versie van "Is There Anybody Out There?" (hier te beluisteren) voor een Mojo-verzamelaar. Vorig jaar werkte Frahm samen met F.S. Blumm (die vorig jaar schitterde op Le Guess Who? in Kikker)) aan Music For Lover Music Versus Time. Met zijn tweeën ploegden ze het omvangrijke archief van ongebruikte opnames overhoop dat Blumm bezit. Ze knipten en plakten tot ze een ons wogen en gebruikten deze knutselwerkjes om samen te voegen tot nieuwe songs waarin ze zelf gitaar (Blumm) en piano (Frahm) speelden. Het resultaat hiervan op Music For Lover Music Versus Time is even spannend als verrassend. Het verstilde lage blaaswerk in "Rone Re" bijvoorbeeld wordt gemengd met glitch en uit het niets opduikende pianoloopjes van beide kanten van het klavier en als muizenpasjes trippelende gitaarflarden. Of neem de melancholisch makende trompet en saxofoon in het daaropvolgende "Writing To Myself". Frahm en Blumm lokken mij als luisteraar een doolhof in waaruit het bijna onmogelijk is te ontsnappen als luisteraar.

De samenwerking met Anne Müller heeft bijna eenzelfde karakter. Alleen bespeelt Müller geen gitaar, maar cello en viool. Het openende "Teeth" - op de keper beschouwd puur klassiek - trekt me sierlijk en verleidend een sprookjesachtige wereld in. Daarna is het even schrikken als in het erop volgende titelnummer Frahm ineens zijn IDM hoed opzet waarover Müller een hele vreemde cellopartij legt en halverwege zelfs een dreigende sfeer ontstaat. Het was niet wat ik in eerste instantie op gehoopt had, maar na een korte gewenningsperiode beviel 7Vingers me steeds beter. Vooral ook omdat Frahm niet schroomt om opnieuw te experimenteren. In zekere zin grijpt hij ook terug naar zijn wat oudere werk waarin hij IDM en klassiek al combineerde. Aan het einde heeft Frahm nog een verrassing in het verschiet voor zijn aandachtige luisteraars. Ineens wordt het bijna muisstille intro ingehaald door een drijvende beat waarna de cello het hazenpad neemt en er (door Frahm en Müller?) gezongen wordt op dromerige wijze. Zo weet Frahm me weer te verrassen.

Soul in het Frans, kan dat? Benjamin Duterde, alias Ben L’Oncle Soul, bewijst het. Hij staat volgende week op Eurosonic, later nog in Paradiso en Doornroosje.

Benjamin Duterde (1984) heeft een tatoeage op zijn pols: het logo van Motown. ‘Zes maanden nadat ik mijn contract had getekend bij Motown Frankrijk, heb ik ‘m laten zetten. Op mijn andere arm wil ik het logo van Stax hebben.’ Dat is nog eens toewijding. ‘Mijn moeder draaide tijdens de tijd dat ik in haar buik zat, alleen maar soulmuziek. Vooral Otis Blue, van Otis Redding. En Stevie Wonder, Marvin Gaye, Billie Holiday, Bob Marley, alle helden eigenlijk.’ Zingen deed de in Tours geboren Benjamin veel en graag, maar aan een carrière als zanger dacht hij nooit. Hij rommelde wat met (gospel-)bandjes, maakte een MySpace-pagina en zette daar twee liedjes op. Die, zo wil het verhaal, bij de juiste mensen van Motown France terecht kwamen. Zij zagen wel wat in de kunstacademie-docent. Als u moet denken aan de manier waarop Waylon in Nederland aan zijn Motown-contract kwam, het zal vast geen toeval zijn dat deze zangers ongeveer op hetzelfde moment door lokale afdelingen van het beroemde label zijn getekend - Blue Note en Verve hadden al eerder laten zien dat er zo heel wat aandacht en cd-verkoop te regelen is. Enfin.

Religieuze progressieve metal. Voor de echte religieuze fanatiekelingen is dat een contradictio in terminis. Nou ben ik zelf alleen fanatiek als het op muziek aankomt en is Anthriel voor mij een progmetalband als alle andere. Deze Finnen kunnen best wat met hun instrumenten, maar het blijft door de composities toch B-divisie. Het intro van "Mirror Games" had van mij bijvoorbeeld wel wat verder uitgewerkt mogen worden. Nu springt het binnen de kortste keer naar de ruige gitaarriff, om te vervolgen als een redelijk standaard progmetalsong. Nogmaals, goed uitgevoerd, maar dat alleen gaat geen prijzen opleveren. De productie dempt de felheid en dynamiek van Anthriel, waardoor het soms een soort Scorpions van de progmetal wordt. De bijna veertien minuten durende afsluiter "Chains Of The Past" begint er op te lijken, maar ook daarin laten ze een paar kansen liggen om van een rustige passage meer te maken dan alleen maar een aanloopje voor meer kamerbrede toetsen en gitaren. Het zit er wel in bij deze band, maar op The Pathway komt het er nog niet helemaal uit.

Amberian Dawn tapt uit een ander Fins vaatje. Door de stem van Heidi Parviainen zitten zij stevig in de hoek van de sprookjesmetal. Jammer genoeg is de originaliteit nog wat verder te zoeken dan bij Anthriel. Alle songs zijn van de hand van toetsenist/gitarist Tuomas Seppälä en in zijn handen krijgt elk nummer een bombastisch intro, dat al snel omslaat in een hakketakriff met toetsen en zang die daar een stuk trager overheen bewegen. Het is een hele opluchting als de oude zanger Peter James Goodman wat tegenwicht biedt aan de trage, klassieke zanglijnen, maar dat is pas in het laatste nummer. De goede, maar uiteindelijk eentonige zang van Parviainen en de wat brave productie maken dat een zeer capabele band uiteindelijk een nogal middelmatig album uitbrengt.

Vanmorgen aan het ontbijt. De Jongedame wil d'r boterham niet opeten. Ze heeft echter wel een dijk van een smoes. 'Als ik deze muziek hoor, dan wil ik dansen.' Breng daar dan maar eens wat tegenin als (muziek)liefhebbende vader. Ik snap het nog ook best, want op een bepaalde manier heft Britta Perssons derde cd Current Affair Medium Rare ook wat prettig kinderlijk naïefs. We waren op dat moment al beland bij "For the Steadiness", een liedje dat ingetogen begint, maar naar het einde toe heerlijk uitbundig wordt. En dat dan inderdaad flink op de heupen werkt. Op een bepaalde manier doet Persson me denken aan heldin Kim Wilde. Het komt ook wel door de eightieszweem die over veel van haar liedjes hangt. En aangezien mevrouw Storm en ik op het moment zwaar verslaafd zijn aan de geweldige zich in de eighties afspelende politieserie Ashes To Ashes is dit mooi slagroom op de taart. Naast eighties heeft Persson ook dat bijna vanzelfsprekende eigenwijze Scandinavische tintje in d'r stem en muziek. Ze speelt soms het lieve zoete meisje met de grote ogen ("Some Girls Some Boys"), maar knabbelt als je even oppast ook aan je oren. Vlijmscherp wordt Current Affair Medium Rare echter nergens en overdreven excentriek ook niet, maar ik vind het wel prettig zo'n album dat vol staat met fijne indie popsongs zonder zwakke broeder. Na het gezamenlijk dansje ging de boterham er overigens zo in bij De Jongedame. Gelukkig maar.

Stom is dat, als ik lees dat The Whigs uit Athens komt denk ik eigenlijk al automatisch dat het dan wel goed moet zijn. Per slot van rekening komen ook Michael Stipe en consorten uit deze stad in Georgia. Daarnaast doet de bandnaam me denken aan Greg Dulli's oude band, ook geen slechte referentie. Maar wat kunnen eerste indrukken bedriegen! Als R.E.M. of The Afghan Whigs op de meest ongeïnspireerde, druilerige maandagochtend met tegenzin en een flinke kater een b-kantje zouden opnemen, dan zou het waarschijnlijk nog beter klinken dan wat deze Whigs ons hier voorschotelen op In the Dark. Enkele jaren geleden debuteerden ze nog best aardig met Give 'Em All a Big Fat Lip, maar In the Dark kan nog niet in de schaduw staan van dit album. Het biedt slechts stoeremannenrock van het meest voorspelbare soort. De standaard powerchords en simplistische teksten lijken een onderling wedstrijdje te doen qua stupiditeit. De openingsregels van “So Lonely” dingen hierbij naar de eerste plaats: ‘She’s bringing me back to 1960 again, when we met on the front porch of her father’s home.’ De bio verklaart een en ander. In plaats van zanger/gitarist Parker Gisbert de nummers te laten schrijven, komen de composities op dit album voornamelijk uit de koker van de bassist en drummer. Een initiatief dat niet best uitpakt. Hopeloze plaat.

Het Belgische Landfill heeft zich een bescheiden bandnaam (Landfill is Engels voor vuilstortplaats) aangemeten. Het Belgische bier Kwak, geen bijster smakelijke biernaam, volgde eenzelfde strategie. Maar we weten beter - die onderkoelde Belgen zijn zo mogelijk nog calvinistischer dan wij Hollanders. Kwak is heerlijk bier en we moeten er rekening mee houden dat er achter een bandnaam als Landfill ook wel eens prima muziek schuil kan gaan. Bij beluistering van het debuut van het Grimbergse vijftal wordt inderdaad al snel valse bescheidenheid verraden. In de biografie worden Muse en Radiohead als voorbeelden aangehaald, en in nummers als - het wonderschone - "Moses" klinkt het bombast van die eerste voorzichtig door. Landfill mikt groot(s). Grappen over de naam zijn een open deur, maar op dit debuut valt weinig aan te merken. Het is misschien wat te lang, met dertien nummers. Maar de stem van de zanger heeft een lekker rafelrandje, de synthesizers kleuren het geluid mooi in, en Landfill heeft een aantal goede nummers. Zoals single "Low", dat al vaker op 3FM en KINK werd gedraaid. Of het groovy "Hpy3". Daarna slaat het allemaal nogal dood; de laatste drie nummers had Landfill beter kunnen bewaren als b-kantje; doorgaans een mooie vuilstortplaats voor tekortschietende albumtracks.

Van haast lofi-indietronics naar elektropop zonder je eigen geluid te verliezen, je moet het Arne Van Petegem meegeven, dat is een op zich al een hele prestatie. Als je het debuut The Point Misser naast het laatste werk Disco Synthesizers & Daily Tranquillizers en alles daartussenin op shuffle in je computer zet, dan heb je geen seconde het idee dat het niet klopt. De melancholie die door al zijn eerdere werk heen sijpelt, vormt even goed de sfeer op deze plaat. Het verschil zit hem dan ook niet in gezette toon, maar in het hokje waarin hij de toon zet. Is op de eerste plaat een duistere zolderkamer het podium, speelt hij op Nothing's Lost met indietronics en hip hop, zo gaat hij op dit werk aan de haal met elektropop voor de grote dansvloer. En niet zonder succes. Disco Synthesizers & Daily Tranquillizers is een dansplaat geworden met een dikke knipoog naar de jaren ’80 Factory Records generatie. Een knipoog met een oor op New Order en Depeche Mode, maar wel met het andere oog en oor op het heden gericht. Van Petegem is er namelijk de muzikant niet naar om domweg te kopiëren en geeft zijn geheel eigen draai aan de tonen van weleer, met synthesizers en opname methodes - analoog, en dat is te horen - van weleer. Resultaat is een schijf die door elke dansvloer zal worden omarmt om zich vervolgens volledig in te verliezen.

(En dan heb ik buitenbeschouwing gelaten dat Van Petegem wederom wat prachtnamen uit de muziekwereld in zijn plaat heeft betrokken. Paul Cook, Jim Adkins, Chantal Acda... Fijn, fijn, maar voor de muziek verder onbelangrijk.)

Toen reissue-label Gear Fab vorig jaar het debuutalbum van Chaplin Harness uitbracht, was er niet of nauwelijks informatie voorhanden over deze band uit Philadelphia. Zo ongeveer de enige twee zaken die bekend waren, zijn het feit dat het eerste album alleen als proefpersing gemaakt was en dat de latere jazzgitarist Rick Iannaconne deel uitmaakte van deze band. Nu Gear Fab het tweede album brengt, is er meer teruggevonden. Niet alleen de namen van de bandleden - er blijken twaalf muzikanten op II mee te doen - maar zelfs een aantal foto’s. Dit vervolg, gestoken in een zelfde soort spuuglelijke hoes, laat een bijna totaal andere band horen. Er is een zangeres toegevoegd, ene Geri Mingori, die een aardige, stoere stem heeft en later met een deel van de bandleden The Geri Mingori Band gaat vormen. De muziek wordt langzaam maar zeker omgevormd tot een soort blanke funk zoals we dat kennen van Blood, Sweat & Tears. Ondanks de muzikale kwaliteiten van de leden klinkt II nergens als een echte band. Het is eerder een studioproject waar de deelnemers hun eigen favoriete ei al jammend kwijt kunnen. Van blues, vette psychedelica tot blanke funk en een soort big band-met-zangeres, er zijn veel - teveel - genres bij elkaar gezet.

Ook zo de balen van de huidige winterellende? Ook aan het denken om te gaan emigreren naar een warm land? Ja? Nou, dan zou ik toch maar even wachten. Er zijn namelijk ook mensen uit warmere streken die deze kant opkomen. In dit geval doel ik op de drie muzikale broers N'Java die hun geboorteland Madagascar achter zich lieten om hun geluk in België te beproeven. Het geluk heeft hier een naam, namelijk Marc Pinilla-D'Ignazio. Met hem begonnen ze een band Suarez. Hun debuut in 2008 had vooral succes in eigen land, maar ook in ons land waren er optredens op Oerol en ze speelden in De Wereld Draait Door. En voor de fans van Guuzbourg: Marc nam een Gainsbourg-nummer op dat verscheen op het album Gainsnord. Suarez heeft nu een opvolger uit, die in 'eigen land' al verscheen, genaamd L'Indécideur. Na het optreden op Eurosonic zal deze cd ook hier uitkomen. Suarez past wel op het label 62TV Records, ik vind het namelijk wel wat van The Tellers hebben. De voornamelijk Franstalige liedjes zijn alleen wat minder rommelig en hebben een warmer geluid. Een beetje à la Manu Chao, maar dan wat minder uitbundig. L'Indécideur is dan ook een album dat ons voor de komende maanden wat warmte probeert te geven en is 'wat' minder radicaal alternatief dan emigreren.

'The needle returns to the start of the song and we all sing along like before'

Ik had best een hard hoofd in de samenwerking tussen Ben Folds en Nick Hornby. Waarom? Nou, Ben Folds is als tekstschrijver zelf al briljant genoeg, dus waarom zou hij de hulp nodig hebben van Nick Hornby? Ja, natuurlijk schreef hij ooit in zijn boek 31 Songs over "Smoke" van Ben Folds Five: 'Smoke is one of the cleverest, wisest songs about the slow death of relationship that I know' En daar heeft 'ie natuurlijk helemaal gelijk in. Toch was ik huiverig, want iemand die gave boeken schrijft is nog niet gelijk een briljant tekstschrijver. Laat staan iemand die in staat is teksten op te lepelen die te gebruiken zijn in liedjes zoals Folds die schrijft. Volgens de credits van Lonely Avenue zijn de rollen inderdaad strikt gescheiden gebleven en dat vind ik knap, want volgens mij moet ze dat best moeite gekost hebben. Het resultaat van de samenwerking is overigens prima. Het is ook niet echt iets voor Folds om slechte liedjes te schrijven. Hij heeft de teksten van Hornby als een volleerd songsmid ingekapseld in zoals altijd even spitsvondige melodieën. Bij sommige liedjes lijkt hij er wel wat meer moeite mee gehad te hebben. Zo eindigt "Claire's Ninth" na een fijn liedje geweest te zijn in een hele nare fade-out. Dat vind ik niet bepaald des Folds. Verrassend is het voor Folds' doen drieste tegendraadse "Saskia Hamilton" waarin hij de Moog, Andrew Higley zijn Roland Jupiter en Kate Miller-Heidke haar wilde zang los laten. Hoe groot is dan het contrast met het volgende "Belinda" waarin Hornby het opneemt voor al die muzikanten die een hitsong schreven over de liefde van hun leven en dat avond aan avond moeten spelen terwijl hij ondertussen alweer een nieuw nestje heeft met een jongere vrouw. Met grote borsten en zonder kinderen. Het had zo uit de pen van Folds kunnen komen.

Wat denk je dat de voornaam van de twee dames van Heathers is? Inderdaad, niet Heather. Het zijn de twee Ierse zusters Ellie en Louise Macnamara. In 2008 namen zij hun debuut Here, Not There op en brachten dat in eerste instantie slechts in Ierland uit. Hierna trokken ze rond door Amerika en nu lijkt er pas aandacht voor de rest van Europa met o.a. een optreden op Eurosonic. Here, Not There bevat elf tracks (en een bonus track) met een lengte van 27 minuten en dat is niet erg lang. Toch durf ik me wel hardop af te vragen of deze lengte niet genoeg Heathers is. De twee dames begeleiden zichzelf op gitaar en zingen daarbij. De samenzang is best avontuurlijk en er is niets mis mee, maar na een aantal nummers begint het bij mij toch te knagen: ik vind de begeleiding wat saai. Eigenlijk zouden ze er een heuse band bij moeten hebben. De wat populaire folkliedjes passen bij die van tijdgenoten als Mumford & Sons, maar waar zij er genoeg afwisseling ingooien, is de inzet van een cello in twee nummers toch net te weinig om Here, Not There, spannend te maken. Misschien iets voor de opvolger die in 2011 uit schijnt te komen.

Storm
Eklin - Onwa

Ewie
Lola Kite - Lights

Ludo
Emeralds - Does It Look Like I'm Here?

Gr.R.
Vic van de Reijt presenteert: Och was ik maar... ...een paard in de gang!

Ramon
De Grote File Under Jaarlijst 2010

André
Blonde Redhead - Penny Sparkle

Prikkie
Wendy & Lisa - White Flags Of Winter Chimneys

Stonehead
Judee Sill - Abracadabra: The Asylum Years

DubbelMono
Charles Bardley - No Time for Dreaming

Campking
Dan Mangan - Nice NIce Very Nice

In een van de lelijkste hoezen in lange tijd kwam Helloweens 7 Sinners tot mij. Helloween ontdekte ik als verse student met Keeper of The Seven Keys Part I en het raakte even zo snel weer buiten beeld omdat ze keer op keer dezelfde plaat leken uit te brengen. Noem het happy metal, power metal of Teutoonse metal, maar het klonk steeds weer hetzelfde. Zeker, de geluidskwaliteit nam toe, er waren de nodige bezettingswisselingen, maar muzikaal veranderde er weinig. Veel snelle songs met dubbele bassdrums - soms op het absurde af, zoals hier in "Who Is Mr. Madman?" -, beurtelings lang aangehouden akkoorden en hakkende riffs en zanglijnen die veel poppier lijken dan de muziek. Een paar jaar geleden werd ik nog wel blij van Gambling With The Devil, maar dit 7 Sinners - losjes gebaseerd op de zeven hoofdzonden - is mij wat te voorspelbaar. Er staan een stel prima songs op - de lange afsluiter "Far In The Future" met het verrassende intro "Not Yet Today" bijvoorbeeld - , maar even vaak is het meer van hetzelfde. Volgens mij is dat een album dat buiten de Helloweenfans niet veel gaat doen. Maar ja, wat weet ik ervan? Volgens hun eigen Are You Metal-kwis ben ik maar 37 % metal. Dat zal het wel zijn.

Bij de EP die British Sea Power in 2010 uitbracht had ik het al over het goedbewaarde geheim dat deze band al jaren is. Bij het nieuwe album Valhalla Dancehall blijkt dat dit eigenlijk een understatement was. Leuk hoor, die reünie van Blur vorig jaar. Geinig wel, die optredens van Pulp in 2011. Maar wie het beste van deze twee bands gecombineerd wil zien kan beter eens gaan kijken bij het Brightonse British Sea Power. Op Valhalla Dancehall klinken ze zelfverzekerder dan ooit en hebben ze naar mijn bescheiden mening een plaat gemaakt die een soortgelijke impact zou moeten hebben als The Suburbs van Arcade Fire. Enkele nummers doen zelfs behoorlijk denken aan de Canadezen, zoals het ijzersterke "Observe the Skies". Op Valhalla Dancehall klinkt British Sea Power als een band die eindelijk de perfecte vorm gevonden heeft. De band schuwde het grote gebaar al nooit, maar op dit album hebben ze de overtreffende trap gevonden met een jubelsfeer die tegen het pathetische aanhangt maar oh zo lekker is. Hoogtepunt "Luna" is het soort nummer waarvan je hoopt dat Jarvis Cocker er ooit nog eens een schrijft. Net als bij Pulp duurt het bij British Sea Power ook al jaren voordat de doorbraak zich aandient, maar als het met dit album nog niet lukt dan weet ik het ook niet meer.

Poehee, The Third Eye Foundation vraagt met The Dark het uiterste van de luisteraar. Matt Elliott heeft voor zijn elektronische alias een soort avant-garde beatsymfonie in vier delen met coda geschreven. Als de ratelende idm beats na een minuutje of wat beginnen te klepperen, houden ze het volgende half uur niet meer op. Nu vormt die constante onderlaag gelukkig wel een van de beste elementen van de plaat, er gebeurt op ritmisch gebied meer dan genoeg. Zijn drie andere elementen in de compositie, zeg de variabelen, boeien me helaas minder. In openingsdeel "Anhedonia" beginnen spookhuis-achtige vocalisten (het zullen samples zijn) over de beats en orkestbrij heen te jammeren. Net zingende zagen. Gelukkig worden ze na een tijdje vervangen door diepe baslijnen. En met diep bedoel ik ook diep. Je zit te trillen op je stoel. Geniaal gemasterd trouwens, want toen ik om de Rijdende Rechter te ontlopen de bas op de equalizer fiks terugschroefde veranderde er nauwelijks wat! In tegenstelling tot de kortstondig optredende jengelaars blijft de bas twintig minuten doordenderen, om dan uiteindelijk in het laatste en beste deel plaats te maken voor strijkers. Daar wordt de compositie dan eindelijk echt emotioneel en goed. (Misschien dat al wringende voorwerk toch geholpen heeft?) Elliott komt met een Mahler-achtige melodie op de proppen, terwijl zijn beats nu definitief in een Venetian Snares-overdrive gaan, ook een man die graag knutselt met orkest-samples. Kapotte strijkers, dat doet me altijd wat. De compositie valt op fascinerende wijze uit elkaar. Onbegrijpelijk en volstrekt onnodig dat er nog een toegift volgt, die eigenlijk de boel op micro niveau (en met jungle beats) nog eens overdoet. Wel een mooie titel: "If You Treat Us All Like Terrorists We Will Become Terrorists".