Eleven Scars is het tweede album van het Duitse My Inner Burning. De opvolger van het debuut My Inner Burning telt een elftal nummers, samen goed voor ruim veertig minuten. Deze oosterburen uit de regio Nedersaksen maken female fronted metal. In de vijfkoppige band is een duidelijke centrale rol weggelegd voor de meer dan goede zangeres Becky Gaber. Haar krachtige en cleane rockstem verzorgt uitstekend het gros van de vocalen. Voor de mannelijke aanvulling in de vorm van enkele grunts zorgt gitarist Jörg Janssen. Het hele album is evenwichtig en draait lekker weg. De muziek is krachtig, melodieus en zonder al te gekke uitstapjes of extremiteiten. Hoewel het geen conceptalbum is, is er wel een centraal thema en worden de Eleven Scars vertolkt in nummers met titels als “For The Last Time”, “Demons”, “Done With Denial” en “Enemy Of Mine”. De songs zijn veelal recht toe, recht aan en catchy. En hoewel het onmiskenbaar metal is hoor je her en der duidelijk de invloeden uit de rock, pop en gothic terug.

Het levensverhaal van Grant Hart is een aaneenschakeling van dieptepunten en het mag eigenlijk een wonder heten dat de man nog op deze aardkloot rondloopt. Natuurlijk waren er de jaren van Hüsker Dü, een band die nu door velen wordt gezien als grondlegger van melodieuze hardcore. Maar zelfs die succesjaren werden overschaduwd door drugsverslavingen en een bittere rivaliteit tussen Hart en bandgenoot Bob Mould, zoals vorig jaar uitgebreid gedocumenteerd in de biografie Hüsker Dü: The Story of the Noise-Pop Pioneers Who Launched Modern Rock. In het jaar voor de split van Hüsker Dü werd Hart HIV-positief bevonden, een diagnose die een jaar later onjuist bleek te zijn. Hart bleef ook na Hüsker Dü muziek maken, zowel onder eigen naam als met zijn band Nova Mob, maar kon het succes van zijn eerste band nooit evenaren. In 2009 verscheen zijn eerste solo-album in bijna tien jaar, Hot Wax, een aardige, maar zeker geen wereldschokkende plaat, die grotendeels genegeerd werd. Begin dit jaar brandde zijn huis vrijwel helemaal af en overleed enkele weken erna zijn moeder. Hart zit imiddels zo aan de grond dat er een benefietconcert georganiseerd moest worden voor het herstel van zijn huis. De opbrengst van dit vreemde carrièreoverzicht Oeuvrerevue zal overigens weinig bijdragen, het album wordt namelijk in een beperkte oplage van duizend exemplaren uitgebracht. Het is een allegaartje geworden van outtakes, b-kantjes en live-opnames die prima weergeven wat Grant Hart is: excentriek, eigenwijs, getalenteerd, chaotisch, onvoorspelbaar, maar vooral ook onfortuinlijk.

Lengte is een relatief begrip. Prince is een opdondertje, Ronnie James Dio was een ukkie en Wesley Sneijder een briljante voetballer van 22 centimeter. Zangeres BettySoo meet krap 1 meter 50 volgens haar biografie. Natuurlijk, ze is ook nog lang niet van de statuur van de drie eerder genoemden. Maar haar derde plaat, het hier nu rondjes in de cd-speler draaiende Heat Sin Water Skin, brengt haar wel in de bovenste regionen van een virtuele toplijst van vrouwelijke singer/songwriters. Er staan weliswaar slechts elf tracks op dit album, waaronder ook nog een wonderschone cover van Hank Williams' "Lonesome Whistle", maar die tien eigen geschreven nummers zijn wel van Champions League-niveau. "Next Big Thing" is een superieure countryrocker, het treurige "When You Whisper My Name" klinkt alsof het er altijd al was en "Get Clean" is prachtige bluesrock. Wie had ooit gedacht dat een dame, een petit figuurtje met een Koreaans uiterlijk een klassieke, blanke country-met-snik-klassieker als Lonesome Whistle naar zich toe zou kunnen trekken alsof ze het zelf geschreven had? BettySoo heeft samen met haar producer Gurf Morlix en een band met orgel, drums en fiddle een van de mooiste singer/songwriter-platen van de afgelopen jaren volgespeeld. Klein van postuur, maar een grote muzikant.

Toen onze Nathalie eerder op dit weblog William Fitzsimmons interviewde, ergens half 2009 rondom de verlate release van The Sparrow and The Crow hier in Europa, gaf Fitzsimmons aan klaar te zijn met het schrijven van echtscheidingsplaten. Hij wilde liever schrijven over de positieve dingen die hem omringden. Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder en ligt Gold In The Shadow in de schappen, dit keer op hetzelfde tijdstip als in zijn tegenwoordige thuisstaat Illinois. En al luisterend kan ik niet anders dan concluderen dat het de man met de typerende kolossale baard maar gedeeltelijk is gelukt zijn wens om te zetten in daden. Muzikaal gezien is Gold In The Shadow inderdaad kleurrijker, door de afwisseling die hij in de songs aangebracht heeft. Soms wordt het zelfs bijna vrolijk, zoals in het walsende �Wounded Heart�. Die songtitel verraadt echter al wel dat het lang niet allemaal vreugde en jolijt is wat langskomt op Gold In The Shadow. Waarom zou je ook verandering aanbrengen in waar je goed in bent? En de beschrijvingen in de teksten van Fitzsimmons zijn op zijn zachtst gezegd bijzonder. Dat werkt uitstekend in combinatie met zijn muisstille stem. Zacht zingen om de aandacht van mensen te krijgen wint het wat mij betreft altijd van het de longen uit je lijf schreeuwen. Fitzsimmons is wel zo slim bij zijn zachte stem vaak een tweede (soms van hem zelf, soms van een vrouw) toe te voegen om te zorgen voor de juiste accenten en afwisseling. Luister maar eens hoe geraffineerd en fraai hij dat toepast in "The Tide Pulls From The Moon" en het prachtige duet "Let You Break" dat op de Amerikaanse versie ingezongen is door Sixpence None The Richer-zangeres Leigh Nash en in Europa door Julia Stone. Het geeft aan Gold In The Shadow precies de juiste verfijning.

'Vergeet je oordopjes niet vanavond!' roept een vaderlijk bezorgde Buffalo Tom-bassist Chris Colbourn mij toe, enkele uren voor het optreden van de band in de Melkweg. Het is typerend voor de band, die al vijfentwintig jaar bekend staat als degelijk, integer en vooral bijzonder sympathiek. Ook zanger Bill Janovitz is de vriendelijkheid zelve, als hij tussen soundcheck en optreden door ondanks zijn kapotgeschreeuwde stem nog even de tijd neemt voor een gesprek met File Under.

Het was al een tijdje stil rond het Zweedse Paatos. Wellicht dat dat voor een deel te maken had met de strubbelingen binnen InsideOut waarop hun vorige studio-cd Silence Of Another Kind uitgebracht werd. Toch lijkt het er meer op dat de oorzaak zit in het lange - en met resultaat! - sleutelen aan hun vijfde studio-cd Breathing. Dat deden ze in alle rust, zonder druk van buitenaf. Want pas toen de opnames afgerond waren, tekende band bij het gloednieuwe Nederlandse proglabel GlassVille. Breathing is dus het eerste teken van studioleven voor Paatos sinds 2006. Het opent overtuigend met een song die zo op een Gathering-cd gekund had. Wat ik overigens niet erg vind, Petronella Nettermalm vervult de rol van Anneke met verve. Bovendien kiest de band op de rest van Breathing een duidelijk eigen pad. Dat pad vind ik er beter bijliggen dan op de vorige studio-cd. De band kun je nog steeds het beste scharen onder trip-prog, maar songs als het jachtige, jazzrock-achtige “No More Rollercoaster” laten ook een andere kant horen. Constante factor en baken van rust in het geheel blijft de zang van Petronella. Al laat ze zich in “No More Rollercoaster” wel een beetje uit de tent lokken om uit de band te springen, maar met haar kwaliteiten gaat dat haar gemakkelijk af. Bijna ongemerkt steelt ze namelijk steeds weer de show, met als kroon op het werk het slepende en met strijkers doordrenkte “Smärtan” (inderdaad in het Zweeds). Maar ook in de meer ‘standaard’ Paatos-nummers als “Surrounded” zit ze er nóg beter in dan voorheen. Breathing is wat mij betreft het beste album van Paatos tot nu toe.

In 2008 stond Let's Wrestle al op London Calling in Paradiso. Kort daarna kwam dit debuut uit, maar de stilte die daarop volgde was oorverdovend. En nu probeert het Londens trio het nog maar een keer. Op het eerste gehoor zou je ze niet in Londen plaatsen; de Pavement-invloeden zijn overduidelijk en veelvuldig aanwezig in de rammelende maar melodieuze gitaarrock. Uitgesproken Brits is Let's Wrestle vooral in de gevatte teksten. De trauma's van de post-puberteit zitten er nog goed in bij zanger Patrick Wesley Gonzales, getuige de stortvloed aan teenage angst die de argeloze luisteraar ten deel valt. Toen ik de band in 2008 op London Calling zag, waren de liedjes bij vlagen nog niet goed genoeg en was de podiumpresentatie wat schuchter. Aan de kwaliteit van de liedjes is inmiddels veel verbeterd. In The Court Of Wrestling Let's is een samenhangende verzameling melodieuze lo-fi postpunk geworden. De rommelige structuur van de songs hoort er natuurlijk bij in dit genre, maar bij vlagen geeft Let's Wrestle blijk van knap vakwerk. De drie interludes die de plaat sieren zijn ondanks hun beperkte lengte (+/- 1 minuut) ronduit prachtig. Alsof de zon even doorbreekt tussen alle weltschmerz. En "We Are The Men You'll Grow To Love Soon" is een razend knap in elkaar getimmerd popliedje. Let's Wrestle laat zien sinds 2008 flinke stappen te hebben gemaakt.

In mijn zoektocht naar informatie over Calhoun, kwam ik dit keer niet op een wiki uit. Dat is vreemd voor een band, zeker als ze al met hun vierde album bezig zijn. Misschien een eerdere hit? Die is ook niet te vinden, althans niet met mijn snelle zoektocht. Zonder echte informatie ben ik deze luisterbeurt ingegaan. Calhoun blijkt pure pop te zijn, meestal zoet, soms dromerig, maar nooit zwaar. Zelf denken ze er blijkbaar anders over, gezien de naam Heavy Sugar. Er zal best meer achter zitten, maar ik hoor het er niet af. Heel veel Sugar, maar geen Heavy. Pop met soms een vleugje country, bijvoorbeeld een banjo om het nog zoeter te maken. Calhoun levert dertien relaxte songs af, die me stuk voor stuk doen denken aan mijn jeugdvakanties met mijn ouders, gewoon doen en laten wat je wil, geen verantwoordelijkheden. Je zit achterin de auto als pa naar de camping rijdt, de boodschappen worden door ma geregeld, je bordje met eten staat met zonsondergang klaar en jouw grootste verantwoordelijkheid is op tijd naar de wc gaan. Die dagen zijn verleden tijd, maar Calhoun brengt ze even terug.

Stel dat AC/DC plots een reggae-album uitbracht, of Frans Bauer een metalplaat. Ik vrees dat menig fan zich wel even op zijn hoofd zou krabben. Nou vind ik mezelf niet de meest vastgeroeste muziekliefhebber. Ik waardeer het wel als een band nieuwe wegen inslaat. Dat de Amerikaanse garagerockers The Dirtbombs een beetje genoeg hadden van hun genre, dat was op hun wat commerciëlere 2008-album We Have You Surrounded wel duidelijk. Ze zetten op Party Store echter een volgende stap, die ik niet helemaal begrijp. Dat de band uit Detroit in aanraking komt met de zogeheten Detroit-techno kan ik ook nog wel begrijpen, maar waarom je dan liedjes uit die scene moet coveren in versies die ver staan van het eigen werk van het eerste uur, daar kan ik niet bij. Ik zit in ieder geval niet te wachten op Inner City's “Good Life” of Rhythim Is Rhythims “Strings of Life”, vooral niet als ik het gevoel heb dat ik toch wel een behoorlijk dosis pillen moet slikken om in de goede 'mood' te raken. Dit gebeurt vooral als de liedjes halverwege het album steeds verder uitgesponnen worden. Zo is er bij “Bug In The Bass Bin”, oorspronkelijk van Innerzone City geen doorkomen aan. Vreselijk. Ik was wel nieuwsgierig of ik nou de enige was die dit niet kon waarderen, maar volgens Metacritic wordt dit toch écht wel door andere critici gewaardeerd. Al gaat de waardering van een negen tot een vier. Ik pleit voor vier of lager, maar ik zal hem aan de kant leggen en over een tijdje nog eens proberen.

Forevermore is de van Whitesnake vertrouwde overdosis aan testosteron, ook al is alwéér het grootste deel van de band vervangen. Op dit album waren er alweer een nieuwe drummer en bassist, en inmiddels is ook de toetsenist weer vertrokken. Voor het geluid van Whitesnake maakt dat al jaren niets meer uit. Integendeel, gitaristen Reb Beach en Doug Aldrich houden zich strak aan het stramien waarmee John Sykes bijdroeg aan het succes van 1987. Ze voegen niets nieuws toe waar voorgangers als Moody, Vai en Sykes dat wel deden. Dat wil niet zeggen dat het gitaarwerk tweederangs is, allerminst, maar het geeft wel aan dat Coverdale zich er met Whitesnake bij neergelegd heeft dat hij alleen nog varianten op hetzelfde uit zal brengen. Met enige regelmaat hoor ik dan ook een loopje of zanglijn waarbij ik in mijn hoofd een ander vervolg hoor dan er daadwerkelijk uit de speakers komt. Is dit dan een slecht album? Zeker niet. Coverdale´s zang is weer als vanouds, in plaats van het heel hese geluid van Good To Be Bad. De drums en bas zijn zwaar, de gitaren gieren wat af. Een song als "Whipping Boy Blues" zou zelfs wel eens een publieksfavoriet kunnen worden. Ook het titelnummer, een powerballad, is erg fraai. Daar staan heel wat minder inventieve songs tegenover, zoals "Easier Said Than Done" of de semi-akoestische ballad "One Of These Days". Maar ach, Whitesnake is Whitesnake, en dat geldt zeker ook op dit album. Geen fan zal zich met Forevermore bekocht voelen. Tegelijkertijd moet Coverdale niet nóg meer uit eigen catalogus gaan recyclen, want hij zit met dit album echt op het randje van het absurde. Op veilig spelen is tot daar aan toe, simpelweg recyclen gaat een stap te ver.

We kunnen het nu wel met de hand op ons hart zeggen: de beste singer/songwriter van het afgelopen decennium heet Lucinda Williams. Van de pak ‘m beet zes of zeven albums die ze sinds haar briljante (en eerlijk is eerlijk, ook door haar nog niet overtroffen) doorbraakplaat Carwheels On a Gravel Road maakte, is er eigenlijk geen eentje mislukt. En zelfs als er dan een plaat tussenzit (West) die niet het niveau van de andere haalt, dan nog verslaat ze de concurrentie met gemak. Een gezegende dame, moet je dan zeggen. En zo heet haar nieuwste CD dan ook, Blessed. Als we de bio en de verhalen moeten geloven, vindt ze dat op dit moment ook van zichzelf. Nu is een gelukkige status niet altijd de garantie voor mooie albums. Maar het verdriet waaruit Lucinda Williams haar mooiste liedjes lijkt te destilleren hoeft ze, getuige deze plaat, niet altijd zelf te ondergaan. Opener "Buttercup", het daarop volgende "I Don’t Know How You’re Living" en het titelnummer horen bij de mooiste tracks die de zangeres met de mooiste braam op haar stem ooit gezongen heeft. En dat is mede te danken aan de band die ze achter zich weet, inclusief gastrollen van Elvis Costello (in "Convince Me") en Matthew Sweet. Beide heren weten hoe het hoort: alle ruimte voor Lucinda Williams.

Je hebt van die acts in de electro die eeuwig veelbelovend zijn. Siriusmo alias Moritz Friedrich uit Berlijn was jaren geleden dankzij knettergekke maar briljante nummers als "Mein Neues Fahrrad" en "Diskoding" al zo ongeveer heilig verklaard door de Digitalism- en Boys Noize-fanbase. Maar een album afleveren, ho maar. Vervolgens kregen we vorig jaar het minstens zo geniale "Einmal in der Woche schreien", dat ook in Eclectro's top 100 van 2010 eindigde en niet van 22tracks.com te slaan was. In december verschenen er irritant korte previews van het Aphex Twin-achtig dissonante "Feromonikon" op Soundcloud (helaas gaat de nieuwsgierigmakende melodie na 1 minuut niet nog veel verder, moet ik nu vaststellen) en eindelijk eindelijk, daar is nu dan Mosaik. Met tracks als "Signal", "Idiologie" en "Nights Off" sluit hij aan in de melodieuze French Touch-traditie, op "Sirimande" en "Feed My Meatmachine" duikt-ie juist meer in de ritmisch en instrumentaal onvoorspelbare richting van Apparat. Siriusmo heeft een broertje dood aan de typische songstructuur en houdt meer van Jackson & His Computer Band-achtige verrassing. Hij blijft uit alle hoeken verrassen met eigenzinnige tegendraadse geluidjes en baslijntjes, en ook de belachelijke dada-achtige songtitels en teksten ("123") passen daarbij. Liefde.

Een van de eerste links die ik voorbij zag komen na het googlen op Chain & The Gang was een optreden begin juni in het Groningse Vera. Waarom verbaast me dit nou niet? Ik zal het zelf maar zeggen: Chain & The Gang is zo'n lekker rauwe garagerockband met soulinvloeden. Al staan er verder ook Nederlandse optredens in Amsterdam (De Nieuwe Anita) en Rotterdam (Rotown) gepland. Music's Not For Everyone is het tweede album van deze muzikanten uit Washington D.C.. Frontman is Ian Svenonius die je ook zou kunnen kennen van Nation of Ulysses, The Make-Up en/of Weird War. Ik moest echter meteen aan King Khan en aan The Dirtbombs denken. Onderwerpen om over te zingen zijn niet echt een probleem, zo kun je prima een liedje maken over de manier waarop je jouw muziek maakt in �Detroit Music� of dat (jouw) muziek nou eenmaal niet voor iedereen geschikt is in het titelnummer. Dit nummer is een Zappa-achtige onderbreking halverwege het album en haalt de vaart eruit, maar de boodschap is duidelijk: stop ermee als je dit niets vindt. Mocht je dit aankunnen dan is er nog een bonus van zes nummers en die gaan er hier in als gesneden koek. Misschien niet het meest originele bandje, maar het is genoeg voor een vermakelijk album.

De bio van Black Lightning van The Bellrays begint met ´Blues is the teacher, Punk is the preacher.´ Me dunkt dat funk daar ook nog ergens bij hoort. Na twee snelle openers volgt als derde track namelijk "Sun Comes Down", een wijdepijpenfunktrack van het zuiverste water. Daarna gaat het net zo vrolijk terug naar uptempo rock, zonder dat het ook maar een moment ongeloofwaardig klinkt. Maar ach, met een stem als die van Lisa Kekaula kun je je sowieso heel wat veroorloven. Kracht, diepte, een rauw randje, ze heeft het allemaal. De vorige keer zette ik haar ergens tussen Beth Hart en Mother´s Finests Joyce Kennedy, en daar hoef ik bij Black Lightning niets van terug te nemen. Wat een strot! Gitarist Bob Vennum legt daar gitaarpartijen onder die lekker basic gehouden zijn, zodat het nergens te gelikt of braaf wordt. Integendeel, net zoals bij het vorige album zijn ze erin geslaagd een heerlijk energiek geluid neer te zetten. Dat een enkele song aan elkaar hangt van bekende loopjes en riffs stoort eerlijk gezegd voor geen meter, juist door die energieke uitvoering. Laat ik het zo zeggen: The BellRays zweten door je speakers heen! Voor de File Under kies ik vandaag voor de File Under in de bio van The BellRays. Die slaat namelijk de spijker op z´n kop.

Het klepperen van de kleppen, de ademhaling, aanzet en al wat meer er komt kijken bij het bespelen van de saxofoon vormen de basis waarover Colin Stetson zijn blaasinstrumenten bespeeld. Blaasinstrumenten, want Stetson is geen man van keuzes. Naast saxofoon bespeelt hij de fluit, klarinet, de hoorn en cornet, maar op zijn tweede solo-cd ligt de nadruk op de saxofoon, zijn hoofdinstrument, waarmee hij ook de wereld doortrekt als tourend lid van Arcade Fire. Verbazingwekkend genoeg zijn alle nummers zonder enige overdub op plaat vastgelegd. Verbazingwekkend, want het geluid heeft een onmeetbare diepte, waarbij het lijkt alsof er uit alle hoeken een blazer lijkt te komen. Om dit effect te kunnen bereiken heeft de Canadees twintig microfoons op verschillende plekken in de opnamestudio geplaatst. Het resultaat is een betoverende draaikolk aan gestructureerde kakofonie, op zijn best wanneer de gastvocalisten (Laurie Anderson en Shara Worden - van My Brightest Diamond) hun mond houden. Over de volle 45 minuten trekt Stetson de luisteraar in een lichte hypnose, waarbij het soms haast lijkt of de goede man achteruit staat te spelen. Een magisch stukje experimentele muziek, dat precies past in de experimentele keuken van Constellation.

En de boer, hij ploegde voort. Peter Hammil, dit jaar wordt hij 63, blijft in strak tempo albums uitbrengen. Dit jaar is Van Der Graaf Generator, opgericht in 1967, dus ook alweer 44 jaar oud, al zijn ze niet constant actief geweest, weer aan de beurt. A Grounding in Numbers heet het werkje, en ik moet eerlijk zeggen: wat Hammil ook uitbrengt, solo of met band, ik verslind het. De man heeft een oeuvre van een dermate constant en hoog niveau, dat je er nooit een buil aan kunt vallen. Aan dit album ook niet. Als is het even slikken als de plaat start, want met opener "Your Time Starts Now" begint het wel heel rustig en met het volgende nummer gaat het gas er ook niet meteen op. Openen met een een ballad? Zouden de jaren bij Hammill en consorten dan eindelijk gaan tellen? Welnee! Want direct daarop heeft Hammill zijn elektrieke gitaar teruggevonden en gaan we los, om daarna weer over te gaan in een soort van improvisatie. Het is de toon van het hele album. Geen ellenlange nummer met diverse breaks, maar korte nummers die alle kanten opschieten. En niet altijd de goede kant op. Als Hammill de gitaar pakt, gaat het goed, maar met Banton achter het orgel en Hammill op toetsen, drijven ze wel eens te ver weg. Desalniettemin gaat het, als het goed gaat, dermate goed dat Van Der Graaf Generator bewijst dat ze nog steeds bij de top van de symphonische rock horen. En als ze wat postpunk en new wave invloeden in de muziek gooien, dan laten ze hele serie jonge bands, van Foals tot Field Music, nog een poepie ruiken. En dat op een bijna pensioengerechtigde leeftijd...

De ‘altijd moeilijke tweede plaat’ is een cliché dat we maar al te vaak lezen. Gelukkig blijkt het voor The Pains of Being Pure at Heart helemaal niet zo moeilijk te zijn een tweede plaat te maken die het toch al sterke debuut overtreft. Het enige wat mij moeilijk lijkt voor een band in het shoegaze-indiesfeertje, is hoe je je moet onderscheiden van je tijdgenoten. Met pakkende liedjes als de single "Heart in Your Heartbreak", het sterke "Anne With an E" en de titelsong "Belong" kom je al een heel eind. Ook afsluiter "Strange" is een erg mooi en intrigerend nummer met een dromerig sfeertje. Liedjes die ervoor zorgen dat je als band boven het indie-maaiveld uitsteekt. De kracht van deze band is natuurlijk sowieso dat ze hun basis van jaren-zestigpop weten te vermengen met groezelige gitaren en een ferme knipoog naar de gitaarbands van zo’n twintig jaar geleden. Natuurlijk is dat al eerder heel vaak gedaan maar The Pains of Being Pure at Heart blijken met hun songs net dat tikje meer klasse te hebben dan vele anderen. Toch, hoewel ze duidelijk hun eigen smoel hebben, ontkom je er niet aan toch vaak te denken aan andere grootheden als The Raveonettes, The Jesus and Mary Chain en vele, vele anderen. Een eervolle vermelding behoeft de puntgave productie van Flood. Ook vanaf de mp3’s klinkt dit album bijzonder goed! Het enige nadeel vind ik toch de zang van Kip Berman. Die is een beetje te vlak en te saai, zeker als je pakweg een nummer of zes hebt gehad. Als de muziek niet zo sterk was, zou je toch wat vaker doorklikken naar het volgende nummer. Al met al een uitermate sterk tweede album waarbij ik stiekem hoop dat op de volgende plaat toetseniste Peggy Wang-East wat meer leadzang voor haar rekening gaat nemen.

Elf jaar geleden hoorde Alison Mosshart Jamie Hince gitaarspelen in de hotelkamer boven die van haar en besloot kennis met hem te gaan maken. Vervolgens stuurden de Amerikaanse en de Engelsman maandenlang tapes via de post over de Atlantische Oceaan, waarna Mosshart besloot naar Londen te verhuizen. The Kills waren geboren. Op de vierde van de vierde komt het vierde album Blood Pressures uit. Mosshart maakte ondertussen uitstapjes als backing op verschillende succesvolle platen en richtte samen met Jack White The Dead Weather op, Hince trok Kate Moss uit de goot en probeert verder vooral op de achtergrond te blijven. Woensdag 30 maart staat het duo in een al tijden uitverkochte Melkweg. Half februari had het label een persdag georganiseerd in een dan zonnig Amsterdam, waarop ik de tijd kreeg voor een praatje met zangeres Alison.

De eerste paar jaren van hun bestaan gaf The Kills praktisch geen interviews. Tegenwoordig vindt Mosshart het niet zo vervelend meer om te doen. 'Het scheelt dat we nu daadwerkelijk gesprekken hebben met mensen die onze muziek kennen, die alle basisinformatie al opgezocht hebben. Als we een paar jaar geleden met iemand moesten praten van ons label, dan wist die persoon vaak niet eens wat we deden. In zo’n gesprek heb ik geen zin.' Ze ziet er zelf bovendien een stuk minder furieus uit dan pakweg vijf jaar geleden. Toen werd tijdens elk concert nog een pakje sigaretten weggepaft op het podium. Nu heeft ze in plaats van rookwaar, een nagelvijl in haar handen.

Van het stapeltje Nevernooitvangehoord pak ik de cd met de meest opvallende bandnaam: Kakkmaddafakka. Die naam klinkt alvast als een klok. Op de hoes staat een goedlachse, frisse jongen. Het blijkt de drummer te zijn, die de achternaam Van der Pas draagt. Een Nederlands bandje? Nee, voor de namen van de vier andere bandleden is het hele pallet van leestekens nodig. Met streepjes door de O en bolletjes op de A. Dit zijn Skandi's. Noren, om precies te zijn. Achterop de hoes staat dat dit tweede album van Kakkmaddafakka is geproduceerd door Erlend Øye. Juist, de nerdy zanger van The Whitest Boy Alive en Kings Of Convenience, bands die bij mij een potje kunnen breken. Goed zo: naam, hoes en papieren van dit album zijn oké. Enthousiast schuif ik de cd in de lade en hoor lichtvoetigheid. Vrolijke pop, gestut met speelse piano-ondersteuning en een vleugje elektronica. De vijfkoppige band kent maar liefst vier leadzangers, die per nummer elkaar afwisselen. Hoge, ijle stemmen hebben ze, alsof ze de hele tijd net boven hun kunnen zingen. Alleen de goedlachse drummer zingt niet. Misschien is dat omdat zijn Engels nog slechter is dan dat van zijn collega's. Daar moet nog wel even aan gewerkt worden, jongens. Het laatste nummer "Drø Sø" wordt deels in het Noors gezongen en dan valt alles wat beter op zijn plek. Het probleem is dat de lichtvoetigheid van Kakkmaddafakka maakt dat het album nauwelijks nummers bevat die enigszins beklijven. Enkel de openingstrack "Restless", het wat ingetogener "Is She" en het vrolijk hupsende "Your Girl" (waarin de invloed van Øye duidelijk te horen is) verdienen het predicaat Aardig. Verder is het allemaal te nietszeggend en te gewild leuk, waarbij de in verschillende tracks verwerkte spierwitte reggaedeuntjes (oh, waarom toch?) echt te beroerd voor woorden zijn. 'Feestbeesten', betekent de bandnaam Kakkmaddafakka. Nou, dat valt wel mee. Eerder een sympathiek moment om even een biertje te halen en te gaan piesen.

Soms gebeuren er onverwachtse zaken. Neem Rob Klerkx, drummer bij Moke en Paulusma. Als hij weer eens aan zijn eigen repertoire werkt en deze uitbrengt onder de naam Klerkx And The Secret en met de titel Undertones, dan is er op deze release geen drum te bekennen. Inderdaad, vreemde jongens die drummers, vooral als de drumsponsor in de inlay bedankt wordt. Maar goed, wat hij wel hanteert is de gitaar en het harmonium. Als pianobegeleider doet hij een beroep op Bart Wolvekamp (o.a. Wende) en dat pakt heel goed uit. Muzikaal zit het helemaal snor en als je zo je contacten hebt in muziekland dan regel je dat er andere muzikanten, zoals J.W. Roy, Jelle Paulusma en Theo Sieben, meedoen. Zo zonder drums, wordt de plaat zo'n typische singer-songwriteralbum met een folk/americana-sound. Al is dit laatste een lichte variant. Undertones is wel zo'n album die je toch wat draaibeurten moet geven. Bij mij was er het probleem dat ik vooral na het draaien “Save For A Prayer” aan het neuriën was. Inderdaad, dit Duran Duran-nummer wordt onderhanden genomen en zet al vroeg op het album de toon. Toch is het een prima plaat, waarbij ik vooral de piano prachtig vind, zoals op “Man On The Run” of “King Of Kings”. Hoe het spaarzame instrumentarium op het podium uitpakt weet ik niet, maar ik vrees dat dit voer is voor kletsende concertbezoekers die de boel verstoren.

Het persbericht van hun platenmaatschappij weet mij te vertellen dat Drift van The Apartments indertijd als een meesterwerk werd ontvangen. We hebben het dan over 1993. Opgericht in 1979 maken ze pas in 1985 de debuutplaat The evening visits… and stays for years. Waarna een knipperlichtrelatie volgt: dan bestaan ze eventjes, dan weer niet, dan weer wel. Pas in 1993 komt er een vervolg uit en dat was het blijkbaar veelgeroemde Drift. Sindsdien is het weer stil gebleven rond The Apartments en hun voorman Peter Walsh, maar voor later dit jaar staat er zowaar een derde plaat op stapel. Om de aandacht hier alvast op te vestigen wordt Drift opnieuw uitgebracht, aangevuld met drie (overbodige) demo-opnamen. We horen tien songs die met beide benen in de traditie van bands als Aztec Camera en Echo & The Bunnymen staan, soms wat springeriger zijn, maar soms ook stevig doorhalen en dan klinken als de Amerikaanse indierock van halverwege de jaren negentig. Vergeten meesterwerk? Wat mij betreft niet, maar wie weet wat er gevolgd was als de band een consistenter carrièrepad gevolgd had. Ergens verborgen onder het ietwat gedateerde geluid staan in elk geval een aantal liedjes die laten horen dat Peter Walsh wel wat in zijn mars had. Eh, heeft.

TesseracT valt onder het kopje mathmetal. Een benaming die staat voor hoog technisch niveau, tempowisselingen alsof het pepernoten in Sinterklaastijd zijn en complexe arrangementen. Ik mis in die term hét ingrediënt voor alle goede muziek: emotie. Ik omschrijf het debuut One dan ook liever met de overkoepelende term, progmetal. Nou ja, debuut, vorig jaar verscheen al de Conceiling Fate EP, met zes van de elf nummers van dit album. TesseracT is bovendien al een hele tijd bezig. Gitarist Acle Kaney begon in 2003 met een soloproject dat uiteindelijk zou uitgroeien tot TesseracT. De afwisseling van heftige riffs en gebrulde zang met rustige passages en cleane zang doet wel denken aan Pain Of Salvation, zij het dat TesseracT een gradatie heftiger is dan Pain Of Salvation dat heden ten dage is. De muziek van TesseracT doet heel volwassen aan en ook de productie klinkt helemaal af. Vooral zanger Dan Tomkins valt op. In de cleane zang hebben de zanglijnen soms wel wat overeenkomsten met die van Rush´ Geddy Lee, zijn rauwere stukken overtuigen echter ook. Hoewel de muziek barstensvol instrumentaal stunt- en vliegwerk zit, met drumwerk dat zelden als ´rustig´ te omschrijven is, schakelt TesseracT iedere keer weer op tijd over naar een melodieus gedeelte. Daardoor blijft het allemaal in de eerste plaats op de song gericht en blijft het net aan de goede kant van de streep, ook in de composities. Misschien dat ze nog wat meer eigen gezicht moeten ontwikkelen, want hier en daar klinkt het wat generiek. Dat neemt niet weg dat TesseracT tal van al jaren ploeterende acts in het genre direct achter zich laat.

Het was een totale overwinning voor Chase & Status, hun optreden op Lowlands 2010. Geweldige nummers, uitstekende sfeer en een groot feest tot ver buiten de Bravo-tent. Maar hun nieuwe tweede plaat is vergeleken met die geweldige eerste een dikke tegenvaller. Bij dertien van de vijftien nummers staat er een 'featuring' achter de titel, en dan weet je het eigenlijk al: dit is een door gastoptredens verprutst 'moetje' van een album geworden. Dus ja, wat moet je dan als zelfbenoemd cultureel rentmeester die de rage rondom deze band destijds enigszins mede heeft ontketend? Moet ik proberen te doen alsof ik het toejuich dat platenmaatschappijen dit soort bagger op de markt slingeren in de hoop dat er vast wel één hit tussenzit? Juist als het vorige werk zo heerlijk origineel was? De variëteit is knap, maar vooral door hun tracks met een nieuw, cool diep geluid (o.a. "Smash TV" op More Than Alot) behaalde Chase & Status hun 'status'. No More Idols - de titel is helaas treffend - is simpelweg minder van hetzelfde. Het unique selling point is dat we "No Problem" en "End Credits" nog niet op cd hadden. En zelfs dat "No Problem" knalt behoorlijk eenvormig rechtdoor; de zang erbij is veel te lusteloos. Hetzelfde kun je zeggen van "Fire In Your Eyes": je kunt het nummer wel heftiger doen lijken door het volume of het tempo wat hoger te draaien, maar op de eerdere tracks zat er toch duidelijk meer spanningsboog in. Iets beter zijn dan weer "Hypest Hype" (met Tempa T) en "Heavy" (met Dizzee Rascal) omdat je hoort dat Chase & Status daarin in elk geval weer iets nieuws probeert. Een ander hoogtepunt is de zangpartij van Mali in "Let You Go": dat nummer verdient een remix waarbij je niet halverwege een David Guetta-gevoel bekruipt. Die remix zal er ook vast nog wel komen, en als live-act is Chase & Status moeiteloos uit te bouwen tot Faithless-achtige proporties. Maar ja, toch eeuwig zonde dat er geen nieuwe "Eastern Jam" op deze plaat staat.

DubbelMono bestempelde Slim Cessna’s Auto Club ooit als ‘Fucked up-country op z'n best, met het kwaliteitsstempel van Jello Biafra.’ Ik ben sindsdien nog geen betere omschrijving tegen gekomen voor de muziek die Slim Cessna en zijn metgezellen nu al een jaar of vijftien maken. Unentitled past naadloos in de reeks sterke albums die de band heeft geproduceerd sinds ze in 1995 het titelloze debuut uitbracht. De manier waarop Cessna en Munly Munly de strijd tussen het goede en het kwade (met volgens mij een voorkeur voor ‘de zonde’) steeds weer als inspiratie gebruiken is onveranderd. Gelijk in het openingsnummer “Three Bloodhounds, Two Shepherds, One Fila Brasiliero” gaat het er weer grimmig aan toe. Toch kan de band ook echt wel anders dan die fucked up-country van stal halen. Maar doet dat nooit voor lang. Zo is er van “A Smashing Indictment Of Character” plots een ingetogen psychedelisch intro. Van mij hadden ze dat best eens een nummer lang uit mogen laten werken, maar al snel wordt de psychedelica links en recht ingehaald door een punkende banjo die de band opjaagt. Dat bezwerende komt na een minuut of twee dan nog wel weer terug en slaat uiteindelijk de handen in elkaar met de banjo, het had best anders mogen lopen van mij. Dat had Unentitled net wat meerwaarde gegeven. Dat de band straffe songs als “My Last Black Scarf” en “Thy Will Be Done” kan schrijven, daar kijk ik namelijk al lang niet meer van op. Dat is slechts(?) een bevestiging van wat ik al lang wist.

Op het verder overigens wat zwak bezette Lowlands 2009 was Jessica Lea Mayfield een van de hoogtepunten. Dapper bracht ze op het kleine X-Ray-podium de introverte liedjes die te vinden zijn op haar debuut With Blasphemy So Heartfelt. Aan haar zijde was een enorme engerd met zijn grote snor. Nu laat echter Mayfield mij schrikken. Meisje, wat zie je eruit met dat nieuwe kapsel. Ik vreesde al voor een commerciële knieval met je 21 jaar en nieuwe muzikale wegen, maar dat viel gelukkig mee. Achter de knoppen zat wederom Dan Auerbach (The Black Keys) . Hij deed zijn werk goed en zingt en speelt ook nog mee. Het punt wordt bij de eerste tonen van dit album Tell Me al gemaakt. Opener “I'll Be The One You Want Someday” begint met een smerige gitaarriff. Heerlijk. Toch is het niet allemaal even smerig. Zo is de minimale elektronische begeleiding in “Grown Man” wel even wennen. Het meest bijzonder vind ik toch wel Mayfields stem. Waar ik bij bijvoorbeeld Adele (ook 21 lentes jong) het gevoel heb dat ze naar me toe komt, heb ik bij Mayfield het gevoel dat ze wat afstand neemt. Dat mag ook wel, want ze heeft een emotioneel vaak relationeel getint verhaal te vertellen. Zo zingt ze in “Sometimes At Night”: 'I did not ask to be born with these eyes, eyes that always speak for my mind'. Kijk, ik gun iedereen het beste, maar ik moet niet aan een assertieve Mayfield denken. Liever grien ik even met haar mee. Alleen graag weer een ander kapsel. Deze is namelijk ook om te huilen.

Een van de beroemdste quotes van Dolly Parton is: ‘Het kost heel wat om er zo goedkoop uit te zien.’ In geval van het Franse trio Yelle zou ik dat willen parafraseren tot ‘Het kost heel wat moeite om zo klapkauwgommerig te klinken’. Zangeres Julie Budet heeft precies zo’n Lolita-stemmetje als waarmee de Portugees-Belgische Lio in de jaren '80 hits als "Amoureux Solitaires" en "Banana Split" zong. Achter Lio zaten geniale producers en songschrijvers als Jacques Duvall, Jay Alanski en Jacno, Julie wordt in de rug gesteund door niet minder geniale producers: Tepr, GrandMarnier en, op dit nieuwe album, Siriusmo. Er wordt zowel naar vroege Chicago-house als Italo-disco en de al genoemde suikerspinnenpop van Lio verwezen. Budet zingt vooral over meisjesmuizenissen, maar neemt ook thuisland Frankrijk op de hak in het muzikale hoogtepunt "Mon Pays". Een nummer dat vanwege de ijskoude synths opgetrokken is uit Berlijnse-muurbeton en het zwartste oogpotlodenkohl. Hoewel Franstalige dansmuziek, op een uitzondering als Stromae na, hier nooit echt is aangeslagen, kunnen singles als "Safari Disco Club" en "La Musique" (waarvan ook fijne remixen zijn) een clubavond behoorlijk opfleuren. Is alle moeite niet voor niks.

Soms wordt het heel begrijpelijk waar een band vandaan komt en waar ‘t heen wil. Het uit Göteburg, Zweden afkomstige The Haunted komt voort uit At The Gates en startte als thrashmetalband dat uiteindelijk Slayer-achtige proporties kreeg toebedeeld. Frontman Peter Dolving zocht naast The Haunted in Mary Beats Jane (een Corrosion Of Conformity-crossover) naar gedragen vocalen in Toolesque songs. Tel je alles bij elkaar op, dan wordt ineens duidelijk waarom Unseen klinkt als een Queens Of The Stoneage-plaat met net effe wat meer metalriffs. Denk met deze plaat aan melodramatische songs van Deftones, Tool en QOTSA. Dolving wil nog wel een paar keer een gorgelende strot opzetten, in 60% van alle songs let hij echter meer op het complete, afgeronde liedje. En alle ingetogenheid die daarbij hoort. Dus, The Haunted heeft op meerdere momenten alle voortdenderende poespas in de kast gelaten. Pas als er spanningsbogen moeten worden gebouwd en de climax extra aangezwengeld en benadrukt moet worden, trekt de band de registers open. De een noemt dat dan een conceptalbum, de ander gaat uit van mooie songs zonder opsmuk. In hardheid is Unseen van het niveau A Perfect Circle, en als je niet oplet heeft The Haunted hiermee een potentiële kaskraker in handen. Waarom The Haunted wel en anderen niet? Omdat Unseen heel dicht bij het karakter van de band blijft, zonder zich te verloochenen. Peter Dolving snapt dat metal een uitlaatklep is, een middel om je hogere doelen als muzikant te bereiken. Gefeliciteerd en hulde!

Hüsker Dü was een van de eerste bands die bewees dat onder een loeiharde muur van gitaren wel degelijk mooie liedjes schuil kunnen gaan. Dit gold ook zeker voor Dinosaur Jr, een band die zo'n dertig jaar geleden werd opgericht door Lou Barlow en J Mascis. Inmiddels heeft Barlow al een flink aantal albums uitgebracht met Sebadoh en ook onder zijn eigen naam. Mascis zat ook niet stil en bracht behalve met Dinosaur Jr ook platen uit onder diverse namen, waaronder J Mascis and the Fog, J Mascis and Friends en Witch. Na Martin + Me uit 1996 is Several Shades of Why het tweede album dat hij onder zijn eigen naam uitbrengt, maar toch krijgt hij ook hier weer hulp van een groot aantal andere muzikanten, zoals Kurt Vile, Kevin Drew van Broken Social Scene en Ben Bridwell van Band of Horses. Wie wat heeft bijgedragen is niet duidelijk, afgezien van wat achtergrondzang hier en daar. Het is toch vooral pure Mascis wat dit album ons voorschotelt en daar is niks mis mee. De heerlijk klaaglijke stem, de mierzoete melodieën en zelfs snerpende gitaarsolo's komen langs, zoals op hoogtepunt "Is It Done" en afsluiter "What Happened". Net als J zelf wordt ook zijn publiek een dagje ouder en grijzer, en voor wie even klaar is met de noise van Dinosaur Jr is dit solo-album een prima alternatief. De liedjes blijven gewoon net zo mooi.

Handen omhoog wie de liedjes van The Low Anthem als comedy zou willen categoriseren. Het is wel een van de genretags op hun MySpace-pagina. Nu wil ik The Low Anthem met alle plezier in allerlei genres onderbrengen, maar comedy is wel de laatste. Het zal dan ook wel ironisch bedoeld zijn. Zanger Ben Knox Miller klinkt op opener (en prijsnummer) "Ghost Woman Blues" droeviger dan ooit en ook op de resterende tien tracks valt niet veel te lachen. Of het moet van vreugde zijn om de vondst van elf prachtige liedjes. Slechts twee keer gaan tempo en energieniveau omhoog: de eerste keer voor het boos klinkende "Boeing 737", een heuse 9/11-song. De tweede keer is voor "Hey, All You Hippies!", dat in elk geval door de titel iets van een glimlach brengt. Verder is het een opzichtig naar The Band knipogend liedje dat ietwat detoneert op het vooral in prachtige, langzame counry- en folkliedjes grossierende Smart Flesh. Met deze opvolger van het wisselvalliger (of afwisselender, afhankelijk van waar je staat) Oh My God, Charlie Darwin zou The Low Anthem weleens de definitieve grote stap kunnen zetten. De eerste stap was de uitbreiding naar vier man, de tweede dit album en de derde wellicht de aanstaande Europese tour. De verwachtingen zijn hoog gespannen.

Ik las vandaag het interview dat HP/De Tijd had met Peter Bruyn. Aangezien de man bijna elke dag op pad is voor een concert of interview en ondertussen ook nog stukkies tikt, vroeg ik me af hoeveel bandjes hij de afgelopen decennia gezien en gehoord moet hebben. Op een bepaald moment moet je toch helemaal de tel kwijt zijn en niet meer weten wat je gehoord hebt? Ik heb dat zelf na acht jaar File Under al met grote regelmaat. Zo was ik echt compleet vergeten hoe tof ik White Fields And Open Device van het Britse Vessels vond. Die plaat herontdekte ik dus pas weer toen hun nieuwe plaat op mijn mat plofte. Echt zo'n 'Oh ja, shit, dat was geweldig'-ervaring. Doodzonde eigenlijk. Het goede nieuws is echter dat dit me met de tweede Vessels-cd Helioscope niet weer gaat gebeuren. Die is dan qua opzet misschien niet veel anders dan het debuut, de songs en de uitvoering overtroeft het debuut op alle fronten. Het door Vessels geschapen post-rock landschap dat ambient rivieren laat meanderen door avant-garde velden en indie akkers is de beste luistertrip tot nu toe van dit jaar. De band heeft qua sound een duidelijke verwantschap met 65daysofstatic, maar doet er ook nog een flinke brok Iliketrains en Battles bij door. Vrij geniaal middelpunt hierin is het tweeluik "Meatman, Piano Tuner, Prostitute" en "Art/Choke". In de eerste zingt de mij onbekende Stuart Warwick Thom Yorke compleet naar huis. Van Warwick moet ik echt eens snel wat werk op gaan snorren. Het naadloos aansluitende "Art/Choke" heeft een geweldige ronkende, bonkende drive en had niet misstaan op de laatste 65DOS. Het zijn slechts van twee sterkhouders op een plaat die eigenlijk geen een zwakke song kent en van kop tot kont me bij de smiezen houdt. Binnenkort spelen ze in Ekko. En dan weten post-rockliefhebbers als ik voldoende. Kwaliteit met een hoofdletter. Dat is Helioscope.

Waar ik totaal van over mijn nek ging is een Glen Benton die in een raar latexpakje op het podium door toedoen van zijn voormalige vrouw de boosaardige satanist staat uit te hangen. Ik zag op zulke momenten geen verschillen tussen de huidige paus met zijn rode schoentjes en Benton in zijn ‘The Cockring’-periode. Blijkbaar beseft Benton, de man met het gebrandmerkte kruis op zijn voorhoofd, nu ook door dat hij even het spoor bijster is geweest. En dus verliet hij huis, haard en vrouw om zich maar weer eens volledig in het ware satanisme te verdiepen. To Hell With God is de tiende plaat van Deicide en wat voor een! Het moet bijna twintig jaar geleden zijn dat ik Deicide zo sterk heb horen acteren. In de lijn van Cannibal Corpse en Napalm Death stuitert, blaft, boert en spuugt Benton zijn frustraties van zich af. Drummer Steve Asheim houdt Deicide sinds tijden in overtreffende trap telkens op de rails, en dat is wel eens anders geweest. To Hell With God is een productionele topprestatie van Benton en co. waarbij alle aandacht uitgaat naar subliem spel. Neem de stiekeme noten tussen de gierende solo’s en riffs, neem de poepstrakke blastbeats of zelfs de op maat opgehoeste lompheid van mijnheer de Satanist, Deicide heeft zijn songs in minutieuze precisiebombardementen geregistreerd. Tja, in tijden dat de kerk onder vuur ligt, kun je als anti-kerkganger maar beter zo goed en strak mogelijk de aanval inzetten.

Het is een terugkerend gegeven in de populaire muziek: de ware trendsetters en pioniers worden zelden miljonair en de trendvolgers maken mooie sier. Bands als The Offspring en Green Day haalden de mosterd bij T.S.O.L. (voluit True Sounds of Liberty) en hun scènegenoten die de Amerikaanse punkscene begin jaren tachtig vorm gaven. En terwijl Green Days American Idiot: The Musical haar première beleeft, toeren deze mannen langs diverse kleine zaaltjes in West Europa. Van de oorspronkelijke T.S.O.L.-bezetting is alleen drummer Todd Barnes er niet meer bij. Hij overleed in 1999 na een turbulent leven vol drugs en drank. Zanger Jack Grisham, bassist Mike Roche en gitarist Ron Emory zijn al jaren clean, hebben het geloof gevonden maar rocken nog steeds alsof het 1981 is.

T.S.O.L., afkomstig uit Huntington Beach (de voorstad van Los Angeles waar de surfcultuur werd geboren) is een band met een meer dan kleurrijke geschiedenis. Hun eerste EP's waren een blauwdruk voor de vele, vele hardcorebandjes die hen volgden, maar met albums als Dance With Me en Beneath the Shadows ontwikkelden ze zich tot de Amerikaanse neefjes van The Damned. Toen Jack medio jaren tachtig werd vervangen door Joe Wood ontwikkelde T.S.O.L. op albums als Change Today en Revenge een bluesy punkrock variant die zelfs naar hardrock neigde. Na een tussenstap van de heren Grisham en Emory in de geweldige band Joykiller hebben de oorspronkelijke leden zich aan het eind van de jaren negentig weer herenigd om met T.S.O.L. op gezette tijden langs podia te stormen.

File Under praat even bij met Jack Grisham, de charismatische frontman van deze legendarische band, na een keihard en retestrak optreden in de kelder van het Eindhovense Dynamo.

Hiphop en stevige rock heb ik altijd een moeizame combinatie gevonden. Denk alleen al aan de gitarenversie van Run's "Walk This Way", wat mij betreft een soort stand up comedy. Een lollige sfeer lijkt sowieso onvermijdelijk in deze genreblender, zie ook Dog Eat Dog, Bloodhound Gang (let op de hoes hier!) en de jonge wilde jaren van de Beastie Boys. Die 'fight for your right to party'-sfeer hangt ook over Rapstars, van het Californische broederduo Lexicon. Ze wilden een keer wat doen met invloeden als The Strokes, en kwamen uit op iets dat meer op The Offspring lijkt. Pretty fly, for a white guy, zeg maar. Tja. "Junk Food" is onbeluisterbaar flauw, sowieso is de eerste helft van het album nogal melig. De raps zijn fanatiek, maar ook wat cartoonesk. En de riffs lijken ingespeeld door Mando Diao. Halverwege de plaat wordt het leuker, typisch genoeg juist als de rockinvloeden subtieler worden ingezet. Ineens klinken de broertjes on the mic scherp, kwestie van natuurlijke habitat waarschijnlijk. Met name "Bangyahead" is een even simpel als intens meesterwerkje. Een droge breakbeat, wat 'oh'-kreetjes, strakke raps ('locked in the studio perfecting my style') én als rock-kers op de taart een hysterisch jengelende mondharmonica in het refrein. Meisjes schudt je haar los en wapper met je hoofd! Eigenlijk de volledige lyrische content van de plaat in één zin. Jammer dat de meisjes (volgens deze stashloze heren) vooral voor geld gaan. Daarom verzint Lexicon in stamper en tweede hoogtepunt "Big Money" zelf wat villa's. En nu allemaal: 'I make big buck, I drive big cars'. Kon er door deze zeurkeus stiekem toch nog even oprecht gegrijnsd worden.

Soms sta ik er versteld van hoe snel de tijd vliegt. Ik bladerde even terug door de archieven van File Under en kwam erachter dat het al weer vijf jaar geleden is dat ik de band op Lowlands zag staan. Ondertussen is Mastodon pas twee albums verder. Al gaat natuurlijk kwaliteit boven kwantiteit, dit zouden ze voor mij best wat vlotter mogen doen. Ze schijnen bezig te zijn met hun vijfde album, maar om de honger van de fans te stillen komen ze nu op de proppen met hun eerste live-cd/dvd. Live At The Aragon is opgenomen in de Aragon Ballroom in Chicago in oktober 2009. De opnames lagen dus al even op de plank. Het eerste deel bestaat uit het integraal gespeelde Crack The Skye. Die songs krijgen live (maar dat lijkt me bijna logisch) meer ballen dan op cd, maar de sound van Mastodon verzandt geen moment in een logge ondoordringbare brei. De details van songs blijven duidelijk detecteerbaar. Dat komt vast ook doordat de hardheid van de opnames opvallend meevalt. Zwak punt blijft echter wel de zang. Die moet echt teveel uit de tenen gehaald worden. In “Circle Cysquath” moet ik bijna lachen om het geluid dat Brent Hinds uit zijn strot dondert. En Ozzy zou bijna jaloers worden van de zang in “Quintessence”. Die klinkt echt nergens naar. Dat neemt echter niet weg dat de songs ook live mokerhard aankomen. Maar goed, Mastodon is denk ik ook de metalband die deze nieuwe eeuw tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt met hun platen, dus zo heel erg gek is het niet dat ze live fier overeind blijven.

Nadat ik via YouTube even het nieuwe nummer van geweldenaar Damien Rice had bekeken en beluisterd, duwde ik de nieuwe EP van Dennis Wels in mijn cd-speler. Arme Dennis, zou je zeggen. Maar dat bleek alleszins mee te vallen: beide mannen begeven zich min of meer in hetzelfde muziekspectrum (die van de mannen met akoestische gitaar en gevoelige liedjes), alleen geeft Dennis wat meer 'twang' mee aan zijn nummers. Southside Of Heaven (Home Recordings Vol. 1) is een gratis te downloaden EP die door Dennis zelf geschreven, opgenomen en gemixed is. De liedjes erop lagen nog op de plank en waren volgens hun maker te mooi om daar te laten liggen. Dus biedt Wels ze nu helemaal voor niets en helemaal 2011 ter download aan op zijn website. En inderdaad, deze nummers hadden niet misstaan op zijn cd uit 2010, Morning Is Cruel. De spannende gitaar op de achtergrond van Touch bijvoorbeeld maakt dit nummer niet zomaar een tussendoortje, maar helemaal af. Wels' doorleefde stem zingt zijn volwassen teksten op intieme wijze, alsof het voor jou alleen is. En zo klinkt ook de rest van deze EP: volwassen en intiem. En helemaal af.

Vermoedelijk kan ik tegen jou, lezer van deze recensie, zeggen dat je muziekconsumptie net zo werkt als de mijne. Het Australische viertal Cut Copy brak in 2008 door met hun album In Ghost Colours dankzij een forse maar terechte internethype in het spoor van MGMT en Yeasayer. Sindsdien heb ik het album eigenlijk nauwelijks meer aan één stuk gedraaid, maar kwamen allerlei liedjes toch telkens weer voorbij. In Spotify, op YouTube, als remix op mp3-blogs of in een Soundcloud-mixtape of op MTV Brand New, tussen al die andere hypebandjes. Dat zal bij de nieuwe plaat weer net zo zijn, die ik overigens wel opzettelijk een tijdje heb laten liggen omdat de platenmaatschappij bedacht heeft dat iedereen er op Twitter elkaar maar over moet spammen via de hashtag #zonoscope. DAT SOORT VIRALE TWITTER-APPLICATIES IS BIJZONDER IRRITANT, en je kunt er maar beter een extra schaduw-Twitteraccount voor aanmaken (toestemming geven aan die app = al je followers erover spammen...) Enfin. De derde Cut Copy-plaat is wederom een fijne, al is het aantal radiosingle-kandidaten flink afgenomen. Dan Whitford mikte op een 'tropische, tribale jungle-sound'. Ik hoef in deze recensie dan ook geen vergelijking meer te maken met hun wat dancegerichtere landgenoten The Presets en Midnight Juggernauts. De New Order-invloeden zijn gebleven, maar op deze derde plaat gaat het vooral in de richting van LCD Soundsystem (de 15 minuten lange afsluiter "Sun God"), The Police en Beach Boys ("Where I'm Going"). Muzikale progressie is er met een chill liedje als "Hanging Onto Every Heartbeat". Zo psychedelisch als de tweede MGMT wordt het echter niet. Stiekem zoek ik namelijk 'gewone' leuke elektronische liedjes zoals "Hearts on Fire" op de vorige plaat. Het zijn er wat minder ("Take Me Over", "Pharaohs & Pyramids"), maar dat is niet erg. Op mijn MP3-speler blijft Zonoscope nog wel even staan, gave remixen komen er ook nog wel en als livetrekker hebben we altijd de oude hits nog. Kortom: typisch zo'n derde album, tegelijk een geslaagd vervolg én een goede poging om de band zich meer te laten onderscheiden van de rest.

Colin Benders zal de afgelopen tijd wel flink wat last gehad hebben van muzikale gelukzoekers. Minder getalenteerden die hoopten op de golf van het succes van zijn Kyteman�s HipHop Orkest mee te kunnen surfen en zelf ook tot een doorbraak te komen. Ik denk niet dat La Boutique Fantastique daar ook toe gerekend mag worden. Maurits Goossens en Tymen Bergman reisden al jaren met hun mobiele studio stad en land om muzikale invloeden op te stofzuigen voor hun eigen muziek. Ik kan me heel goed voorstellen dat Kyteman wild enthousiast werd van de potpourri aan stijlen die de twee tot dat moment opgenomen hadden en dat hij ze met open armen welkom heette in zijn Kytopia-stal. Daarin is volgens mij vooral plaats voor eigenzinnige vrijdenkers die gaan voor kwaliteit en muzikale muren willen slechten. En als de debuutplaat van Bergman en Goossens ��n ding doet is het in geuren en kleuren vertellen over de muzikale reis van La Boutique Fantastique tot nu toe. Hierbij halen ze genadeloos alle hekwerken rond de landen van Europa naar beneden. Het zijn twaalf eigen songs die aangevuld worden met samples, veldopnames en traditionele instrumenten uit alle hoeken. Het knappe is dat ondanks al die windstreken La Boutique Fantastique absoluut niet aanvoelt als los zand. Het voelt als een excursie die je elke draaibeurt weer langs dezelfde route leidt, maar waarbij je op bekende plekken toch steeds weer nieuwe dingen ziet waarover je blijft verbazen.

In de autobiografie Life van Keith Richards kwam het verhaal achter “As Tears Go By”, de eerste hit van Marianne Faithfull, uiteraard voorbij. Ik heb echter meer met haar 'nadagen', waarin ze de samenwerking zocht met Hal Willner. Absoluut hoogtepunt vond ik haar 1987-album Strange Weather, maar ook andere albums mochten er zeker zijn. Op Horses And High Heels gaat ze opnieuw in zee met Willner. 'Never change a winning team.' Ze schreef samen met John Porter vier van de twaalf songs die dit album bevat. Verder werd er een liedje speciaal voor haar door Frank McGuiness geschreven (“The Old House”) en de rest zijn covers. Nou ben ik geen fan van covers, maar een grootheid als Faithfull mag van mij aan zo ongeveer elk liedje komen. Gelukkig kiest ze nooit de meest voor de hand liggende weg. Opener “The Stations” is er eentje van The Gutter Twins, waarbij ik het wel jammer vind dat Lanegan geen rol heeft als achtergrondzanger, maar verder ga ik hier niet over klagen. Verder wordt er o.a. werk gecoverd van The Shangri-Las (“Past Present Future”) en Dusty Springfield (“Goin' Back”). Het leven van Faithfull bevatte nogal wat moeilijke hobbels, maar als zij het in “Love Song” heeft over de zware kant van de liefde, dan wil ik bij deze 64-jarige graag een arm om haar schouders slaan. Ik geloof haar. Op dit album werkten overigens mee Lou Reed, Dr. John en MC5's Wayne Kramer, maar het is toch vooral Faithfull die zich doet gelden.

Dirty Martha: 'A crafty, creative project or product that is risqué or lewd in nature. Named for Martha Stewart, queen of domesticity and creativity.' Helaas was Martha Stewart nog niet beroemd toen het octet dat zich zo ging noemen dit album opnam, want het zou een mooi begin van dit stukje kunnen zijn. We spreken 1968: Blood, Sweat & Tears speelt in Philadelphia en de broers D’Anastasio besluiten na het zien van deze show om zelf een band op te richten. Het duurt nog een klein jaar om zes gelijkgestemden te verzamelen, maar dan kan Dirty Martha’s Music Company van start. Ze regelen vrijwel meteen een opnamesessie om hun versie van door koper gestuurde, jazzy rock op te nemen. Van de zeventien tracks die bewaard zijn gebleven is een groot deel - elf nummers - van eigen hand , de rest bestaat uit covers. "She’s Not There" krijgt een mooie bewerking, net als "Gimme Some Lovin’". Meest opvallend is het feit dat er maar liefst drie songs van The Band ("Direction", "Children’s Song" en "Martha’s Ragjam") werden opgenomen. De link tussen het spetterend koper dat Dirty Martha nastreefde en het aardse geluid van The Band ontgaat me, maar dat heeft wel als voordeel dat deze drie tracks tot de verrassendste van deze collectie behoren. Waarmee Dirty Martha verre blijft van de kitsch van Martha Stewart.

Het blijft een bijzonder gezelschap, Magnum. Al jaren maken ze dezelfde muziek, wars van hypes en modes, ook al zouden ze best in staat zijn te cashen met een slim gemaakt modieuzer album. Ja, ze hebben wel eens gewerkt met hippe producers en songwriters, maar uiteindelijk bleef het onmiskenbaar Magnum. Dat heeft ze door de jaren heen veel complimenten opgeleverd, maar een echt grote band zijn ze nooit geworden. De laatste jaren lijken ze zich verzoend te hebben met hun te lage status en zijn ze helemaal opgeleefd. The Visitation, hun nieuwe album en verkrijgbaar in allerlei varianten, is simpelweg weer een klasseplaat geworden. De songs zijn natuurlijk op en top Magnum. Rock met een randje prog en een randje pop, in uitstekende nummers die zijn opgebouwd rond de riffs van songwriter Tony Clarkin, met een duidelijke rol voor de toetsen van Mark Stanway. En uiteraard het uit duizenden herkenbare stemgeluid van Bob Catley. Zoals steeds bij Magnum-albums, is het zeer de moeite waard om er eens goed voor te gaan zitten en je aandacht helemaal bij de muziek te houden. Op dat moment valt pas echt op wat een vakmanschap er in songwriting, uitvoering en productie zit. Wat dat laatste betreft: de productie is op het grootste deel van het album lekker open gehouden, met een niet afgevlakte gitaarsound voor in het geluidsbeeld. Op het grootste deel, dat wel. Want qua bombast gaan ze juist helemaal loos in "Freedom Day" en "The Last Frontier", vooral in de laatste, met strijkers-uit-een-doosje en de hele rataplan. Wat dan wel weer grappig is, is dat die uitspatting niets af doet aan de eenheid van het album. Integendeel, het is eerder de kers op de taart. En die taart is al zo lekker...

Sliep uit. Megafail. Sad trombone. Precies één hele stemronde van Sterren Dansen Op Het IJs had de 15-jarige Ralf Mackenbach ervoor nodig om weggestemd te worden. 'Hij is gewoon door SBS6 genaaid!' jammerden enkele fans nog. 'Euh, nee. En nou opzouten', aldus SBS6. Nou is het überhaupt een wonder dat 1,3 miljoen kijkers het nog zes afleveringen met de Nederlandse Justin Bieber uitgehouden hebben. En dat al die kijkers - zo gauw ze de kans kregen - hem als de wiedeweerga uit het programma gekieperd hebben. Want de vraag is: hoe ongelooflijk irritant en opgeklopt is die hele Ralf eigenlijk? Nou, net als z'n broer Rick begon hij in 2005 als Joop van den Ende-musicaltalentje. En dat-ie het Eurovisie Junior Songfestival 2009 won met een leuke tapdansgimmick, dat was ook nog wel terecht. Maar toen werd het druk. Ralf ging allerlei Disney Channel-tekenfilmseries inspreken, kwam bij Jan Vis uit en werkte zoveel dat-ie van de arbodienst niet meer bij De Toppers In Concert 2010 mocht optreden. (Gelukje.) De navolgende blije single "Doe de Smoove" was zó gemaakt kinderlijk spontaan dat-ie ook wel bij een tekenfilmfabriek vandaan had kunnen komen. Die tekst! Die clip! Dat van Michael Jackson gejatte pinguïndansje! Bij Kinderen Voor Kinderen of K3 krijgen ze het niet nepper verzonnen. De reacties waren vernietigend. Volgende stap: meneer kreeg een fucking realitysoap, ging alle meidenbladen af en bracht eind vorig jaar zijn debuutalbum uit, net als zijn artiestennaam onhandig getiteld 'Ralf'. Volgt dan nu de vraag: waarom blijft Ralfs debuutalbum toch zo massáál onverkocht in de Free Record Shops liggen? Dries Roelvink scoort nog beter. Knap. Uniek. Achievement unlocked. Zelfs illegaal is het op de internets nauwelijks ergens te downloaden (of zou zijn doelgroep niet snappen hoe je een cd ript?). Er lijkt echt geen kip geïnteresseerd in Ralf Mackenbach. En ook muzikaal blijkt-ie achteraf iets teveel gepusht. Dus, beste kindsterretjes, wat hebben we nu geleerd? Maak gewoon je school af en ontplooi je eigen talent. Lady Gaga kon ook wel even wachten.

Popquiz. Wie was de man achter “Breakfast At Tiffany’s” van de eendagsvlieg Deep Blue Something en de band The Hundred Inevitables? Het is de in Dallas wonende Toby Pipes die nu samen met Texaan Nolan Thies (van de bands Jeff Price en The Backsliders) onder de titel Snow In June debuteren als Little Black Dress. Op deze debuut-cd is geen Amerikaanse klank te bekennen. En al helemaal geen Texaanse invloed. Pipes en Thies hebben hun pijlen gericht op de sfeer van het oude 4AD-label en platen van The Cocteau Twins en dat alles versterkt met sferische gitaarlagen die we kennen van My Bloody Valentine en Loop. Maar wel gestoken in een popjasje. Dat houdt dus in dat Snow In June een indie-shoegaze-popplaat is geworden met lijzige maar loepzuivere en rustige vocalen, heldere gitaarexcercities en veel herhalingen. In de ogen van Little Black Dress zijn The Posies de ultieme droompopband. Little Black Dress gaat voor pareltjes en laat het liefst rafelige randjes achterwege. Daardoor ontstaat wel het gevaar dat na drie of vier songs de aandacht verslapt, dromerige zang omslaat in neuzelige zuchtjes en klein gitaargepiel minimaal minstreel-gefröbel wordt. Het zou zonde zijn, want met name Pipes heeft meer in zijn mars dan met deze poging weer eens te eindigen als een tweede eendagsvlieg.

Als ik de afgelopen vijf jaar bekijk, dan is er toch wel het een en ander in mijn leven gebeurd. Of dit in het leven van de Amerikaanse muzikant Daniel Smith het geval is dat weet ik niet, maar die gebeurtenis zat niet in het verschijnen van een nieuwe release. Best Of Glouchester County is de eerste release sinds zijn laatste (2006-)release Ships. Smith heeft de nodige artiestennamen gehad. Waar hij begon als Danielson werd het aansluitend Danielson Famile en hierna wisselde beide namen elkaar af met tussendoor nog een 'solo'-album onder de naam Brother Danielson om -voorlopig- weer met Danielson te eindigen. Nou maakt het allemaal niet erg veel uit, want Smith, ehhhh... Danielson, haal je er zo uit. Dit allereerst door zijn piepstem, waar je -ik zeg het maar even- toch wel tegen moet kunnen. Maar je herkent hem ook aan de aparte, chaotische liedjes die het midden houden tussen indie, akoestische gitaarliedjes, gospel en in het geval Best Of Glouchester County de nodige psychedelica. Doe de muziek van Sufjan Stevens, John Lennon, Syd Barrett, Flaming Lips en Sparklehorse in de wasmachine en je weet ongeveer hoe het klinkt. Eigenlijk had ik gehoopt dat de eerder genoemde Sufjan Stevens, behalve zijn aanwezigheid op dit album met banjo en vocalen, hem meegenomen had op zijn Europese tour. Dit zal niet het geval zijn (hij koos voor DM Stith), maar het was een goede promotie geweest voor de man die volgens mij niet erg bekend is bij het alternatieve publiek. Hier zal de afwezigheid van Danielson de afgelopen jaren zeker niet aan bijgedragen hebben. Dat maakt echter zijn liedjes die hij met zijn band, inclusief zijn vrouw Elin, brengt, niet minder apart en ongrijpbaar.

Het is altijd vervelend om een avant-garde release niet te snappen. Alsof de muzikant je te slim af is. Het helpt niet als het hippe Pitchfork met een hoog cijfer strooit. Aan de andere kant kun je als het om leftfield-releases beter Tiny Mix Tapes lezen, kijk maar eens naar hun eindlijst van vorig jaar. TMT zwijgt voorlopig over Forest Swords, dus ik zal zelf het zwaard moeten trekken, zonder license to kill. Dagger Paths is ergerniswekkend sloom, hemeltergend saai en bovenal irritant. Al bij het tweede nummer, wat nauwelijks verschilt van het eerste, en van alle andere, wil ik dingen kapot gaan maken. Elke track bestaat uit gammele drumloops, wat mysterieuze kreten en onverstaanbare zang, met in het midden keer op keer een prikkeldraad-gitaar die eindeloos herhaalde patronen spelen. Dit alles bijeengehouden door een overdosis galm. Denk aan een soort surf-plaat op een bizar laag toerental, gemixt door een triphop-dj. En dat klinkt dan weer aanmerkelijk interessanter dan het is. Ik hoorde veel fascinerendere experimenten bij pakweg de No-Neck Blues Band. Pas als er gaandeweg een onbestemde wereldmuziekinvloed inkruipt wordt Dagger Paths nog tolerabel. We hebben het dan over de laatste drie liedjes, noem ze een slotdrieluik. Het snarenwerk bestaat eindelijk uit meer dan één laagje, er schuiven wat patronen door elkaar heen, voor die broodnodige harmonie. In semi-hoogtepunt "Rattling Cage" begint een Afrikaanse-aandoende vocalist over echoënde belletjes te chanten, een soort milde versie van het eclecticisme van Our Brother The Native. Afsluiter "Hjurt" voegt er wat dub aan toe. (Ludo)

Vergeet bovenstaande recensie, waerde lezer; mijn doorgaans zeer betrouwbare confrère Ludo kon het niet meer bij het verkeerde einde hebben dan nu het geval is. De misleiding, de zand in uw ogen, het is een grove schande dat uw ogen zijn blootgesteld aan dit ernstige misdrijf tegen de muzikaliteit. Want waar het hier om gaat: Dagger Paths is een fenomenale, ja, misschien zelfs wel geniale plaat van een mistige Engelsman met de naam Forest Swords. Vergeet die naam nooit weer! Het eenmansproject neemt gelijke delen dub, krautrock, dubstep, psychedelica en post-rock, doet het allemaal in een krachtige blender, waarna een emulsie ontstaat die zo krachtig en exquise is dat de ervaring bij nuttigen alleen maar als intens overweldigend kan worden beschouwd. Minimalistisch, geen noot teveel (het Mark Hollis-principe, so to speak), een retrowaas over het geluid, melancholieke Burial-achtige stemsamples, een broeierige donkere sfeer, en als klap op de vuurpijl ook nog een Aaliyah-cover ("If Your Girl"). Haunting, zeggen ze dan in goed ABN. Geloof mij, beste File Under-bezoeker, en niet Ludo. (Bas)

Het zal wel het linkse gedachtegoed wezen, maar ik walg van het wereldbeeld dat onszelf op een hoger niveau zet dan mensen die een andere huidskleur of afkomst hebben. Dit terwijl er op de wereld zoveel moois gebeurt. Het Portugese Terrakota geeft het voorbeeld hoe je ook je voordeel kunt doen met andere culturen. Even kort door de bocht zou je het wereldmuziek kunnen noemen, maar er is zoveel wereld in hun muziek te genieten: de reggae uit Jamaica, het ritme uit Afrika of de sitar uit India en zo kan ik nog wel even doorgaan. De Indiase invloed is op World Massala een logische, want daar startten ze met de studio-opnames voor dit album. De elf tracks kennen een totale lengte van ruim vijftig minuten, het wordt dus niet even afgeraffeld. Nee, dit is zo'n album waarvoor je helemaal in de stemming moet komen. Mij gaat dit het makkelijkste af als er in het Engels gecommuniceerd wordt, maar gezien de herkomst en het wereldse gevoel vind ik dat ik ook best wat moeite mag doen om erbij te blijven als er zangeres Romi mij in het Portugees toezingt. Liefhebbers van Paul Simons Graceland of van onze eigen Postmen kunnen met deze band aan hun trekken komen, want jezelf geen grenzen opleggen, lijkt me het devies voor een wereldburger.

Ondanks het voortreffelijke Acadie wordt nog wel eens vergeten dat de Canadese producer Daniel Lanois óók singer/songwriter is. In elk geval door mij, want ik zat me tijdens het beluisteren van Black Dub doodleuk te verbazen over zijn gitaarkwaliteiten. Black Dub is een nieuwe gelegenheidsformatie, waarvoor Lanois een elftal losjes door dub en reggae beïnvloede liedjes schreef. Zelf blijft hij vocaal op de achtergrond, die rol wordt vertolkt door Trixie Whitley, de Belgische dochter van gitarist Chris. Ze ziet er net zo intens uit als pa, en ze zingt al even vurig als ze eruitziet. Noem me een sexist, maar vrouwen met soulpower, ik kan er niet tegen. 'I feel good just as I know I would', brult ze dan ook nog. Technisch bekeken is het vast fantastisch, maar Whitley's maniertjes doen me aan hitparadesoulmeisjes als Gabriella Cilmi denken. Of, nog erger, Anouk! (Waagt u zich eens aan "Surely"). De liedjes blijven echter overeind, al zijn ze curieus te noemen. "I Believe In You" is bijvoorbeeld een heel geslaagde melancholische indie-versie van een reggae-nummer. Wél de ritmes en de bassen, maar niets van de zomerse zwoelheid die je met het genre associeert. Eerder spookachtig. Het daaropvolgende "Ring The Alarm" is weer totaal anders en postrockt noisy, om te ontaarden in een J. Mascis-achtige solo van Lanois. Inclusief gejuich. Echt waar. Waar Lanois zich grotendeels beperkt tot ijl 'gewail' in de koortjes grjipt hij in "Canaan" gelukkig toch nog een keer de microfoon. En hij zingt zoals ik dat wil, aarzelend, alsof hij het ter plekke bedenkt. 'The sound of lovemaking coming from a room'. Een kleine ode aan het wereldmuziekwerk van Paul Simon.

De meester der vergankelijkheid. Zo moet William Basinski wel genoemd worden na inmiddels talloze albums met opnames van piano- en orkestloops op desintegrerende tapes. Gevonden ergens in zijn archief speelt Basinski de oude tapes weer af, waarbij niet zozeer de loop/riff zelf centraal staat alswel de mate waarin de tape afbreekt, verkruimelt, vergaat totdat de magnetische deeltjes alleen nog maar ruis kunnen voortbrengen. Een hoogst fascinerend proces dat met onder andere de befaamde Disintegration Loops I-IV uit 2002 ware genialiteit heeft voortgebracht. En dat terwijl er weinig tot niets gebeurt: een mooi dromerige piano/orkestpassage wordt herhaald ad infinitum, en de enige vraag is in hoeverre de slijtende tape de loop beïnvloedt. Waar bij de Disintegration Loops de ruis en uiteenvallende tape langzamerhand de muziek overnemen, is A Red Score In Tile (oorspronkelijk een vinyl-only album uit 2003; compositie uit 1979) subtieler/saaier; ligt er maar net aan in welke mood je bent. De loop zelf zit vol dromerige melancholie en verandert in drie kwartier nagenoeg niets; de tape was klaarblijkelijk nog niet zo versleten. Maar hoe minimaal het geheel ook moge zijn, het effect is zonder voorbehoud maximaal te noemen. De eindeloze herhaling maakt de melancholie al even zo eindeloos groter, en als je mee durft te gaan in deze op zichzelf bijna tergende luistertrip zorgt Basinski voor indrukwekkende bevestigingen van de cliché's 'het voelt als een warm bad' en 'thuiskomen' en nog meer van die dingen. Prachtig.

Tributes zijn vanzelfsprekend bedoeld als hommage aan een act. Meestal zijn het redelijk grote namen waar deze aan gewijd zijn. Veel minder vaak gebeurt het me dat ik een hommage tegenkom aan een band waar ik nog nooit van gehoord heb. Pledge: A Tribute To Kerbdog is zo’n raar gevalletje. Kerbdog was een Ierse band die qua het uitbrengen van releases (ze zaten zelfs op Vertigo, geen kinderachtig label, Metallica zit daar ook en Kerbdog had ook ‘gewoon’ Jack Endino als producer voor hun debuut) niet bepaald het geluk aan haar zijde had. De twee cd’s die ze uitbrachten deden weinig, maar de band had blijkbaar - zeker in Engeland en Ierland - toch wel flink wat fans. Waaronder ook flink wat muzikanten, van wie nu dus dertien acts een Kerbdog-cover opgenomen hebben. De aanstichters van deze hommage zijn Stressed Sumo-labelbazen Phil Rhode en Neil Cooper. Deze laatste is drummer in Therapy? En laat dat nou net de band zijn waar Kerbdog veelvuldig mee op tournee geweest is. Als ik kijk naar de dertien tracks dan ken ik overigens slechts twee van de dertien artiesten. Hiervan is Frank Turner verreweg de bekendste van de twee. Dat ik Reuben’s voormalige frontman Jamie Lenmen van naam kende is puur toeval. De originelen vergelijk met deze covers is dus lastig voor me. Toch zegt het wel wat dat de dertien hier gepresenteerde songs prima in de smaak vallen. Het zijn ferme, tegen emo aanschurende indierockliedjes die inderdaad in dezelfde hoek zitten als Therapy? Tracks met lekkere, harde hooks, maar ondertussen heel erg melodieus. Ze blijven bovendien ook fier overeind staan wanneer een folkie als Frank Turner er mee aan de haal gaat. Prijsnummer is wat mij betreft “Hard To Live” dat gecoverd wordt door Dutch Schultz, dat een beetje klinkt als Rush met dikkere spierballen. Deze Tribute To zet mij in ieder geval aan om eens verder te neuzen of ik ergens nog wat origineel Kerbdog-materiaal op kan snorren.

‘Later weer over whisky en vrouwen, nu even over Jezus en Boeddha’
Na een tijdelijke onderbreking van zo’n drie jaar verscheen onlangs weer een nieuw album van Bright Eyes, genaamd The People’s Key. In deze tussentijd begon Conor Oberst zijn soloproject samen met The Mystic Valley Band, waartoe ook Bright Eyes-lid Nate Walcott behoorde. Alleen muzikant/producer Mike Mogis hield zich even afzijdig. Wanneer er een grap wordt gemaakt die Mike niet begrijpt zegt hij meteen lachend: 'Ik snap hem ook niet hoor, is zeker een Mystic Valley Band-verwijzing.' Met z’n drieën zijn ze de enige vaste leden van Bright Eyes, dat verder per album de samenstelling van zijn gastmuzikanten wisselt. Inmiddels hoort Mike er gelukkig weer helemaal bij en hoeft hij geen grappen meer te missen. De vrolijkheid straalt dan ook van de band af.

Na een eerste release in hun eigen land in 2009, zagen we afgelopen zomer een tweede versie van Only Time Will Tell opduiken. (Waarbij dit album door File Under schandalig genoeg werd genegeerd.) Nu, een half jaar later, krijgen Sean Riley & The Slowriders zelfs een derde kans en kunnen wij onze misser herstellen. Only Time Will Tell is de zeer verdienstelijke tweede plaat van deze - schrik niet - Portugese band. Zonder het internet of de bio had ik dit niet geraden, zo Amerikaans klinken ze. Rootsrock in de breedste zin van het woord is het genre van hun keuze en zelfs aan de lijzige zang van voorman Sean RIley is niet te merken dat hij volgens het geboorteregister toch echt Alfonso Rodrigues heet. Folk, country en singer/songwriter-songs wisselen elkaar in dit dozijn liedjes op volstrekt natuurlijke wijze af. Alsof Sean Riley en zijn Slowriders al jaren gewend zijn om het Amerikaanse platteland af te reizen van optreden naar optreden. Eigenlijk zou het ons niet mogen verbazen: ook de Nederlandse popmuziek bestaat niet alleen maar uit Jordanese liedjes, gabber en trance. Net zomin hoor je in Portugal alleen maar de fado. En natuurlijk mag een band van het Iberisch schiereiland dan de "Buffalo Turnpike" bezingen alsof het de oude pelgrimsroute naar Coimbra is. Zeker als ze het zo wonderschoon doen als Alfonso Sean Riley.

Het zijn typische haat-of-liefde platen, de albums die Marc Collin en Olivier Libaux de afgelopen jaren maakten met Nouvelle Vague. Maar niemand kan ontkennen dat de twee een neusje hadden voor het vinden voor de juiste vocalen bij de door hun uitgekozen covers. Wat je daarbij bijna zou vergeten is dat de zangers en zangeressen die ze invlogen ook nog zelf in bandjes zaten en soms zelfs al langer optraden dan de twee heren van Nouvelle Vague. Daarom werd in 2007 het project The Singers in leven geroepen. Hierop zijn de stemmen van Nouvelle Vague verzameld met eigen materiaal. Omdat nog niet alle artiesten op dat moment al eigen songs tot hun beschikking hadden, duurde het uiteindelijk tot dit moment dat The Singers uitgebracht kon worden. Dat niet alle songs even goed zijn als de covers die de stem van dienst uitvoerden met Nouvelle Vague is eigenlijk wel logisch. Dat waren namelijk veelal knoeperts van hits en dat zijn deze twaalf songs natuurlijk (nog) niet geweest. Een song als “Do You Dream” van Gerald Toto is bijvoorbeeld een niemendalletje vanjewelste en “My Girl” van Sophie Delila doet me ook weinig. Daar staan echter hele mooie liedjes tegenover. Zoals “Peut-Etre Pas” van Melanie Pain, “Perfume E Caricias” van Meeko featuring Eloisia en “Les Temps Elastique” van Maria Celesta. Acts waarvan Guuzbourg misschien wel gehoord had, maar ik nog niet. Het wordt hoog tijd dat ik daarin verandering ga aanbrengen.

In het algemeen is het al handig dat je weet wat je wilt met je leven, maar als popmuzikant lijkt me dat nog handiger. Als je namelijk per nummer een totaal andere draai maakt, dan kon het wel eens zijn dat er niemand bij je aanhaakt. Een optreden zonder publiek en een album dat het hoogstens bij je eigen familie en vrienden goed doet, lijkt me ook niet de bedoeling. Als je het dus allemaal niet precies weet, dan moet je een goede mix weten te vinden. De uit Berlijn afkomstige Michael Benjamin Lerner is zo iemand. Zijn band heet Telekinesis en is de opvolger van dezelfde bandnaam maar dan met een uitroepteken. 12 Desperate Straight Lines is welbeschouwd dan ook het tweede album. Hierop horen we dat Lerner moest kiezen tussen new wave, indie, rock, electro, noise en shoegaze, maar dat dus niet doet. In twaalf liedjes wordt er gerefereerd aan bands van Joy Division tot Kaiser Chiefs. Het mag dan niet altijd even origineel zijn, het klinkt veelal catchy en een aantal songs lijkt me prima geschikt om er een hit mee te scoren. Wie weet hebben onze oosterburen er een exportproduct bij.

Darkest Hour doet zijn ding. Ik moet zeggen dat ik me een tijd lang heb verzet tegen de band die naar mijn idee teveel dweepte met Iron Maiden, Judas Priest, twin-solo’s, geijkte black-metal en semi-klassieke Keltische riedeltjes. Steeds meer en steeds bruter komt naar voren dat Darkest Hour een Amerikaanse band is uit Chicago en niet een zoveelste British Heavy Metal Band. Darkest Hour weet traditionele metal te laten opgaan in screamo-, hard- en hatecore. Een raar plaatje bij elkaar maar wel ongenadig fel, agressief en boosaardig. Neem de ‘sheer agression’ van As I Lay Dying, Hatebreed, Lamb Of God of The Ghost Inside, het zijn invloeden die Darkest Hour heeft opgepakt en uitgebuit. Zo wordt Darkest Hour een aangename thrashband met diepgroevende buldervocalen en dito drums. Het duurt pakweg vijftien jaar maar dan heb je ook wat. Van oude bands als My Dying Bride en Tiamat vond ik altijd dat het te sloom en en te langzaam was. Wel krachtig en vol impact, maar ik miste de over elkaar heen buitelende drumklappen en monsterlijk snelle riffs. Welnu, Darkest Hour is Tiamat op een karrenvracht vol speed. Daar word ik nou vrolijk van, in tegenstelling tot mijn vriendin die liever ziet dat de afwas in een evenredig tempo met dat van Darkest Hour van het aanrecht verdwijnt. Daar kunnen wij stervelingen het maar weer mee doen.

Het is ondertussen zes jaar geleden dat In d'Esprit Pornographique hier in huize File Under een en al verwarring zaaide. Maar de eindconclusie was wel dat Aestrid met dat debuut-album een bijzondere plaat afgeleverd had. Toen ik de cd afgelopen week nog eens draaide dacht ik er nog steeds zo over. Aestrid bracht in de tussentijd geen nieuwe muziek uit. Dat wil echter niet zeggen dat frontman (en bandspil) Bo Menning stil gezeten heeft sindsdien. De opvolger van In d'Esprit Pornographique is meerdere keren aangekondigd, maar even zoveel keren kwam het er niet van. Gelukkig is het nu zover en ligt The Echo Resistance hier voor mijn neus. Het was het wachten waard. Het wil nog wel eens gebeuren dat een band lange tijd sleutelt aan een album en dat het eindresultaat zo platgeproduceerd is dat er gewoon geen reet meer aan is. Dat heeft Menning gelukkig weten te voorkomen. The Echo Resistance is echter (gelukkig?) geen cd geworden die je even in een uur tijd oppeuzelt. Aestrid is dan ook niet even in een hokje te duwen. Menning flirt met een breed scala aan genres die grofweg lopen van tegen ambient-aanhangende post-rock tot fel van leer trekkende chaotische indierock, waarbij hij een tussenstop maakt bij met eighties-synthesizers flirtende rock met Cure-achtige gitaren. Ik kan me voorstellen dat Marco Migliari die in de Real World Studios van Peter Gabriel de vijftien songs afmixte er een flinke kluif aan gehad heeft om de 'boel' in goede banen te leiden. Het resultaat is er echter ook naar. The Echo Resistance is een meeslepende luistertrip geworden waar ik voorlopig nog niet op uitgekeken ben.

Prachtig stadje, dat Brugge. Vooral 's avonds is het historische centrum een lust voor het oog en wie nog nooit een pintje heeft genuttigd op de Grote Markt heeft niet geleefd. Als je tussen zoveel moois opgroeit, dan moet dat wat met je doen. In ieder geval past de muziek van het Brugse Low Vertical prima in de stad. De nummers op hun debuut I Saw A Landscape Once getuigen van smaak. Deze lievelingen van Studio Brussel zijn al vaak met Radiohead vergeleken, maar afgezien van een gezonde experimenteerdrift en driftig gebruik van elektronica zie ik dat niet zo. De melancholie overheerst op dit album, niet in de laatste plaats door de zangstem. In vrijwel ieder nummer zit gelukkig een verrassende tempowisseling of wending. Halverwege het prachtige "Planetminusmonkey" slaat de band volledig op hol om dan via een subtiel gitaarloopje weer bij de oorspronkelijke melodie terug te keren alsof er helemaal niks gebeurd is. Tussen de sfeervolle gitaartracks "Get Rid Of The Monster In You" en "At The Point Of No Return" zit een instrumenteel nummer dat ambient klanken afwisselt met keihard overstuurde beats. Het kan allemaal bij Low Vertical en de contrasten zijn goed genoeg op elkaar afgestemd om het album niet geheel uit elkaar te laten vallen. De schreeuwerige titeltrack en het hossende "Fatrabbit" liggen behoorlijk zwaar op de maag, maar verder is I Saw A Landscape Once een indrukwekkende plaat van een nieuwe band die nog enigszins zoekende is, maar daardoor geen moment verveelt.

Het blijft een goede gewoonte, labelsamplers. Te weinig platenmaatschappijen en labels brengen op regelmatige tijdstippen een (goedkope!) verzamelaar uit waarop een doorsnee staat van wat ze de afgelopen periode de markt opgeslingerd hebben. Het onvolprezen Voodoo Rhythm is inmiddels toe aan de derde aflevering van hun met veel zelfspot getitelde reeks Records To Ruin Any Party. De eenentwintig tracks van evenzoveel bands en artiesten zijn grofweg de afgelopen twee jaar verschenen op het label van de Zwitser Beat Zeller. Hoewel niet elke release van de afgelopen tijd vertegenwoordigd wordt op deze sampler, heeft hij zichzelf, of beter: zijn alter ego Reverend Beat Man, wel een plekje op de tracklist gegeven met het geweldige "Jesus Christ Twist". Andere deelnemers - uiteraard horen ze allemaal in de categorie schots en scheve blues, garagerock, punk, country en singer/songwriter thuis - die we hier vinden zijn onder meer King Automatic, Dead Brothers, Pussywarmers, Possessed by Paul James, Bob Log III, King Khan en de Nederlandse Sixtyniners. Geen idee hoe ranzige, primitieve rock ‘n’ roll zou moeten klinken? Schaf jezelf deze sampler aan en je bent of verslaafd aan de releases van Voodoo Rhythm of voor eeuwig verloren voor de fijnste en tegelijk vunzigste uithoeken van de rock ‘n’ roll.

In tegenstelling tot een groot deel van de redactie ben ik nooit zo'n fan geweest van Scandinavische meisjes. Maar nu dacht ik toch echt ook eens beet te hebben! Snowblink maakt superlieve, ijl gezongen folk, en doet me denken aan het noordelijke supertrio My Bubba & Mi. Helaas, gefopt. Snowblink is een duo uit Toronto, waarvan het zingende deel dan weer wel Daniela Gesundheit heet. Op Long Live speelt zij met kompaan Dan Goldman vijftien fluwelen miniatuurtjes. De op zich vrij degelijke akoestische gitaartokkels worden stijlvol versierd met toeters, bellen, en bovenal, kundig gearrangeerde strijkers. Ik vraag me af of Owen Pallett, met wie ze onlangs toerden, er een handje in heeft gehad. In elk geval klinkt dit minstens zo goed, en zelfs een beetje als Andrew Bird. Dat zijn niet de minste vergelijkingen, en dit is dan ook niet de minste plaat. We horen een uitgebalanceerde afwisseling van ritmisch dwingende nummers als "Ambergris", dat richting Múm gaat, en meer ingehouden zoete ballades als "None" en "Sea Change". Laura Veirs en Clare van The Reasons zijn nooit ver weg. En dan zijn er ook nog wat licht country-getinte momenten als het Sera Cahoone-achtige "Green To Gone", dat ik stiekem het meest aandoenlijk vind. Je kunt bizar veel in een half uur kwijt, zo blijkt, want nu heb ik de korte experimentele intermezzi nog niet genoemd, die mij als luisteraar bij de les houden. Vooral "Divining Rod" komt als geroepen en deelt het album fijn in tweeën. Heel gemakkelijke kost is dit dan ook niet, op de achtergrond leidt (of eigenlijk lijdt) een album als Long Live geen lang leven. Er wordt een stevige investering van de luisteraar gevraagd. Ik ben benieuwd of dat ook live lukt, het spanningsveld rond een biertjes-nippend publiek dat getemd moet worden zou wel eens geweldig uit kunnen pakken.

Michael Stipe met een vuist in de lucht, kijk dat is nog eens een aanmoediging voor mij om Collapse Into Now te gaan recenseren. Voordat ik echter nog maar een noot gehoord zijn een aantal File Under-schrijvers mij al voor op onze interne mailinglist. Blink: 'Ben benieuwd of het laatste nummer jou ook zo doet denken aan een ander, oud REM-nummer.' Ramon: 'Succes ermee... Ik vind het niet wat, met die REM. Ik kom er zelfs bijna niet doorheen. Bah, wat een lelijk geluid.' Ludo vraagt: 'Op welke andere REM plaat lijkt het het meest? weet ik dat alvast :)' Ramon: 'Monster en alle middelmatigheid die daarna kwam. Bij elk nummer kun je wel teruggrijpen op een bestaand nummer uit die reeks. Het is allemaal wel wat rauwer, zeg maar zoals New Adventures in Hifi. En de liedjes zijn meestal niet zo best.' Hiermee is veel gras voor mijn voeten weggemaaid. Ik vond hun vorige Accelerate echter een prima weg terug naar het oorspronkelijke geluid dat toch écht de beste R.E.M.-albums opleverde. Collapse Into Now laat een wat zoekende R.E.M. horen met veel herhaling van zetten. Zelfs Patti Smith op de afsluitende "Blue" (@Blink: “Country Feedback”) mocht al eerder opdraven. Eddie Vedder & Joel Gibb (The Hidden Cameras) op “It Happened Today” en Peaches & Lenny Kaye op “Alligator Aviator Autopilot Antimatter” zijn nieuwe zetten. Mijn favoriet is naast “It Happened Today” “Every Day Is Yours To Win” dat wel op Automatic For The People had gepast. De conclusie van Ramon dat de liedjes meestal niet zo best zijn, verdient misschien enige nuance, maar tot de beste R.E.M.-albums behoort Collapse Into Now op het eerste gehoor niet . Ik ben bang dat de tijd dit ook zal bewijzen.

Zangeres Souad Massi uit Algerije heeft een muzikaal verleden. Zeven jaar was ze de frontvrouw van rockband Atakor. Daarna ging ze solo met o.a. als resultaat het album Raoui. Ze kreeg de ene na de andere doodsbedreiging over haar heen, verliet Algerije en stortte zich gesteund met enkel een akoestische gitaar op softrock, fado en countrypop. In Frankrijk zien ze in haar een logische opvolgster van Franáoise Hardy. Bij Island Records zien ze in haar een troubadour van het vrije woord. En gelijk hebben ze. Want Massi neemt geen blad voor haar mond en zet een spannende opzwepende mix neer van rai, pop en folk waarbij ze geruggensteund wordt door Francis Cabrel en Paul Weller op respectievelijk “All Remains To Be Done” en “Let Me Be In Peace”. Souad Massi trekt een directe lijn van de folk van Joan Baez en Joni Mitchell via Franse zuchtmeisjes naar broeierige singer-songwriters zoals Ben Harper. Dan heb je het dus over een kruisbestuiving van genres, stijlen, instrumenten, culturen, talen en persoonlijkheden. O Houria (Liberty) is een mooie verzameling van pakkende vertellingen die briljant op muziek zijn gezet door een geniale trotse vrouw met een rechte rug. Vergeet types als Norah Jones, Massi is hét nieuwe voorbeeld van een sterke vrouw aan de top die geen enkel glazen plafond kent en die ook niet wil zien.

- Zo jongens, wat zeggen jullie ervan? Zullen we weer eens een plaat maken?
- Alweer!? We hebben net een verzamelaar uit!
- Tuurlijk, maar daar stonden al een paar nieuwe nummers op.
- Och ja, da´s waar. Hoe heette dat ene nummer ook alweer?
- Geen idee, we schrijven toch steeds hetzelfde? Hoe moet ik die titels dan ook onthouden?
- Eh....ja. Heb je nog wat andere songs liggen?
- Ja hoor, coupletje-refreintje met brave koortjes-coupletje-refreintje-bruggetje-refreintje. Dat doe ik tegenwoordig in m´n slaap.
- Ach, productie is productie.
- O, over productie gesproken, wat doen we daarmee?
- Die doen we zelf, met de vorige cd´s ernaast. Bon Jovi op z´n zoetsappigst met een vette eightiesfeel, toch?
- Nog even iets heel anders. Kijkt er nog iemand naar die site vol Javascriptfouten?
- Fouten? In Internet Explorer niet.
- Maar voor andere browsers, fixen we dat wel?
- Kom op zeg, ga je ineens ambitieus worden? Halfhartig is meer dan genoeg, toch?

Ik weet nog goed dat ik bij een try-out van een show van Kees Torn zat en hij opbiechtte dat sinds hij verliefd geworden was, hij in een enorm wak terechtgekomen was qua schrijven. Alles kwam terug op de liefde voor het meisje waar hij mee was. Niet handig als je als cabaretier vaak licht zwartgallige teksten nodig hebt als uitgangspunt. Gelukkig maakt Torn nog steeds op meesterlijke wijze cabaret. Het kan ook anders. Gus Black is gered voor de muziek door de liefde. Ondanks de release van zijn prachtige vorige album Today Is Not The Day To Fuck With... kwam er op muzikaal vlak weinig schot in de carrière van Gus. Daar baalde hij van en omdat het als regisseur van reclamefilmpjes, video’s en documentaires (onder meer Tremendous Dynamite:The Making of Hombre Lobo voor Eels) wel lukte hing hij zijn gitaar aan de wilgen. Dat regisseren was een veel eenvoudiger weg naar succes. Totdat hij zo maar in ene verliefd werd. Iets wat hij tot dat moment bijna machinaal uitgeschakeld had. Hij herontdekte zichzelf en daarmee ook zijn liefde voor het schrijven van liedjes. Gelukkig maar. The Day I Realized is het eerste resultaat van de herboren Black. Het verschil met zijn vorige albums is overigens niet groot. De teksten gaan inderdaad opvallend vaak over de liefde en zijn soms mierzoet, maar de toon van zijn songs hebben nog steeds die tikkie melancholische treurige ondertoon. Zelfs als hij zingt over wanneer hij haar voor zich ziet in een zomerjurkje. Ik ben wel blij dat dat niet veranderd is, want dat duistere was juist zo kenmerkend voor Gus Black. Ik hoop dan ook dat hij nog lang verliefd blijft en prachtige liedjes blijft schrijven zoals er weer op The Day I Realized zijn te vinden.

'She's taking on the role of the four winds now
Having tea there out in the crowd'

Ik heb twee jaar geleden het debuut van The Phantom Band beschreven op File Under, een mooi album met donkere en lange nummers. Nu komen ze met opvolger The Wants, en ik zal niet beginnen met het cliche 'het moeilijke tweede album'. Wat in dit geval ook totaal niet opgaat, The Wants is minstens zo'n verrassing als Checkmate Savage. Misschien iets donkerker en iets lomer dan zijn voorganger. Maar nog steeds doen ze me denken aan The National, The Talking Heads en Nick Cave. De elektronica is ook nog altijd aanwezig, telkens weer vreemde geluiden die perfect aansluiten bij de sfeer van het nummer. Zelfs de lange nummers zijn er nog steeds, op ´´n na allemaal boven de vier minuten. Maar goed, ondanks het hoge niveau ligt het lot van The Phantom Band niet bij het grote publiek, ook The Want zal geen groot commercieel succes worden. Daarvoor klinkt The Phantom Band toch te duister, te weinig opbeurend. En zeker nu de lente bijna start, kan ik wel een opbeurend deuntje gebruiken. Dus ga ik maar snel naar de nieuwe Radiohead luisteren (sic).

Wat mij eigenlijk verbaasde was dat de mensen achter Excelsior Recordings het op de Twittert en FeestBoek niet hadden over de nieuwe release van De Staat. Mij was even ontgaan dat de band voor de release van hun nieuwe album Machinery overgestapt zijn naar Cool Green Recordings, het label van de überstonergod Chris Goss. Met deze stap wil het vijftal ongetwijfeld nieuwe wegen inslaan. Het debuutalbum Wait For Evolution was min of meer het soloproject van De Staats voorman Torre Florim die op het podium een bandvervolg kreeg. De opvolger Machinery is een écht bandalbum geworden. Hetgeen zeker te horen is. Het geluid is niet alleen veel voller geworden, het is ook veel smeriger. Waarschijnlijk zal menigeen hier toch wel even aan moeten wennen, het is een kakofonie aan geluiden en daarmee een stuk chaotischer geworden. Dat ze met dit product een stap verder zullen komen, daar durf ik niet aan te twijfelen. De vergelijking met grote jongens als QOTSA kunnen ze hiermee prima aan. Niet alle liedjes vind ik even geslaagd, zo had "Tumbling Down" van mij gewoon in de oefenruimtes mogen blijven wegens teveel jam en te weinig liedje. Daar staan echter songs tegenover als "Sweatshop" en "Psycho Man" die zo vet zijn dat ik nooit meer zonder wil. Ik zag dat De Staat inmiddels concerten heeft staan in Amerika en Duitsland. Ze kon wel eens uitgroeien tot ons grootste muzikale exportrockproduct ever en dat betekent dat de tijd voor de kleine en middelgrote zalen, een paar jaar geleden zag ik ze spelen voor zo'n vijftig toeschouwers, waarschijnlijk snel verleden tijd is. Al zit ik hier persoonlijk niet op te wachten.

Heerlijk hoor dat cultuursnuiven in de grote stad, maar af en toe moet ik er echt even uit. Weg met de drukte, weg met de mensen en dan lang leve de fiets of de benenwagen. Nou is er in ons land aan bebouwing en mensen geen ontkomen aan, maar ik probeer die illusie wel te krijgen. Terug naar de basis, terug naar je zintuigen door de natuur te ruiken, te zien, te horen en eventueel te voelen. De start van mijn zondagmiddagwandeling door een nabij gelegen natuurgebied wordt bruut verstoord door een mevrouw die Jezus aan de man wil brengen. Kijk, daar zat ik nou niet op te wachten. Toeval bestaat echter niet, zou het toch de hand zijn van.... Nou ja, ik liet mijn huis (en cd-speler) achter met Dreamboatsafari van de Londenaar Duke Garwood (ooit gitarist bij The Orb) en de titel van de eerste song op dit album is “Jesus Got A Gun”. Gelukkig had die mevrouw (en ik) die niet, althans daar ga ik dan maar van uit. Dreamboatsafari is een heerlijke plaat om eens helemaal basic te gaan. Ik mag graag luisteren naar vette producties, maar even helemaal terug naar af is als contrast erg geschikt. Garwood begint als de geest van Howlin' Wolf aan zijn verhaal en zwalkt alleen of met hulp van o.a. Paul May (drums) door dit album heen. Een rechte lijn is er niet, maar wel een experimenteel avontuur waar liefhebbers van Beefheart, Waits en Oldham (het liefst van alle drie) eens naar zouden moeten luisteren. Heb je hier een hekel aan, laat deze cd dan vooral liggen. Alternatieven zijn er genoeg voorhanden.

Natuurlijk zat er uiteindelijk maar slechts één echt muzikaal talent in Oasis. Waar vrijwel altijd alle eer uitging naar Noel Gallagher werd het geluid van Oasis vooral bepaald door de prachtige sneerstem van zijn rebelse jongere broertje Liam. Zonder Liams stemgeluid was Wonderwall een middelmatig nummer geworden, zonder zijn extraverte en beweeglijke podiumpresentatie waren Oasis-optredens ronduit saaie bedoeningen. We kunnen dan ook muziekgeschiedenis schrijven nu de band eindelijk het juk van huisvader Noel heeft afgeschud en Liam met de rest van Oasis onder de naam Beady Eye een ouderwets rockende plaat heeft gemaakt. Goodbye Champagne Supernova, welkom terug Rock 'n' Roll Star! Op Different Gear, Still Speeding worden snelle rocksongs afgewisseld met prachtige, sfeervolle ballads die de afgelopen tien jaar Oasis (evenals je pincode en al je jeugdliefdes) snel doen vergeten. Liam heeft duidelijk weer eens goed naar zijn favoriete Lennon-liedjes geluisterd want nummers als "The Roller" en "For Anyone" komen akelig dicht bij de sound en ook kwaliteit van The Beatles. In "Beatles and Stones" wordt zelfs nog even een ode gebracht aan Liams helden van weleer: 'I'm gonna stand the test of time, like Beatles and Stones'. Met dit album verdient Liam definitief een plek bij de groten uit de muziekgeschiedenis, naast Mozart, McCartney & Lennon, Andrew Lloyd-Webber en Blur. Zijn eerste compositie "Little James" uit 2000 is hem hierbij acuut vergeven, want op dit album komen al zijn talenten eindelijk tot bloei. Een van de hoogtepunten van het album is het sublieme "The Beat Goes On". Gelukkig maar, want Beady Eye is bigger than Jesus!

Je hebt van die artiesten waarvan je zeker weet dat hoe hard je het ook van de daken schreeuwt, ze nooit de waardering zullen krijgen die ze in jouw ogen verdienen. Om aan te geven wáár dat aan ligt is een stuk lastiger. Neem bijvoorbeeld John Vanderslice. Hij maakt al jarenlang fijnbesnaarde indie singer/songwriteralbums die aanleunen tegen pak’em beet Death Cab For Cutie en Sufjan Stevens. Je zou zeggen dat dat een geheide overwinning op zou moeten leveren. Toch was het de keren dat ik Vanderslice zag angstvallig rustig in de zaal. Doodzonde en volkomen onterecht. Ik kan me overigens niet voorstellen dat dit de reden is geweest dat John op White Wilderness gekozen heeft voor een hele andere insteek. In plaats van dat hij in zijn geliefde studio gevuld met oude apparatuur bijna in zijn uppie zijn songs vastlegde, heeft hij in zeer korte tijd met The Magik*Magik Orchestra onder leiding van Minna Choi de songs live opgenomen. Ondanks dat er een heel orkest aan te pas gekomen is, blijven de songs - gelukkig - wel intiem aanvoelen. The Magik*Magik Orchestra is duidelijk aanwezig, maar knalt nooit bombastisch uit de bocht. Ze geven de liedjes eerder een lichtvoetig zwierend karakter of leggen precieze accenten in de bruggetjes. In “Sea Salt” wordt dat gelijk goed duidelijk. Het past prima bij de bitterzoete songs waar Vanderslice patent op heeft. Anders dan voorheen doet Vanderslice me zo ook denken aan de klassieke popweg die Joe Jackson ook veelvuldig heeft bewandeld. “The Piano Lesson” had niet misstaan in het georkestreerde deel van Sufjan Stevens-repertoire. Verfijnd gedetailleerd, melodieus en melancholisch zoals hij dat zo mooi kan. En een song als “20K” met zijn sierlijke strijkers en een breekbaar zingende Vanderslice zou ik echt dolgraag eens live in volle glorie uitgevoerd zien en horen worden. Ik vrees echter dat de kans dat dit gebeurt uiterst klein is. Of ik het nu van de daken schreeuw of niet.

We hadden goede voornemens: de organisatie van FabrIQ en ik. Normaliter zijn die voornemens er om een voornemen te blijven, maar in dit geval gaat het anders uitvallen. FabrIQ was toe aan de 2011-versie, de tweede in haar geschiedenis. De kinderziektes waren eruit: het eten was goed overdacht en het irritante geloop in en uit de zalen werd beperkt. Dat laatste liet me al een zucht van verlichting slaken nog voordat het festival goed en wel begonnen was. Een artiest kiezen en er blijven zitten, dat betekent keuzes maken en verder niet zeuren als je iets mist.

Zo begon mijn dag qua optredens bij Lars Ludvig Löfgren in de Grote Zaal van de Verkadefabriek. Ik moest lachen om deze Zweedse zanger/gitarist. Om zijn niet klein uitgevallen voeten die grappig bewogen, vooral bij het aankondigen en het starten van een nummer. Het Bossche publiek had zich kennelijk wat laat uit bed gehesen, maar langzaam druppelden de mensen binnen. Het vijftal stoorde zich er niet aan. Muzikaal was het allemaal echter niet vernieuwend. Wat ze brachten was R.E.M. meets Ryan Adams meets Friska Viljor meets Elvis Costello. Aanvankelijk was ik me nog aan het afvragen wat ik ervan vond, maar de grote schare voortijdige zaalverlaters had daar al geen geduld meer voor. Vooral de drie gitaristen waren ook hen vermoedelijk wat teveel van het goede. Hun geluidsmuur was niet zozeer stevig, maar wel een die alle finesse eruit haalde. Met wat solo's werd nog geprobeerd dit te verbloemen, maar meer dan 'wel aardig' kan ik er niet van maken, hoe sympathiek de Zweden ook overkwamen.

Happiness van Hurts: wat mij betreft de meest over het hoofd geziene plaat van 2010. Bij mij stond hij boven aan mijn jaarlijst, en dat is niet voor niets. Het Britse duo Theo Hutchcraft en Adam Anderson (die eerder speelden in de band Daggers en daarvoor Bureau) hebben namelijk een album gemaakt dat zelfs de grootste sombermans vrolijk kan maken. Ja, het is op zijn tijd vreselijk glad en kitscherig, maar dat is opzet. Het ontbreken van een edgy geluid (dat Daggers nog wel had) bezorgt Hurts nou juist die majestueuze retro-vibe. Iedereen die de jaren tachtig bewust heeft meegemaakt en daar goede herinneringen aan heeft, wordt vrolijk van de gaye verwijzingen naar Heaven 17 en boybands als de Pet Shop Boys (kennen jullie trouwens Diesel Disko en Popdorian -link is nsfw- al?), en tegelijkertijd heeft Hurts ook een heel eigen identiteit. De prima single "Wonderful Life" is daar een mooi voorbeeld van. Het knallende "Better Than Love" is juist weer geschikt voor zowel skihut als gothicfeest. Synthpop to the max, lekker zonder enige pretentie, maar wel goed gemaakt. En ja, de singles zijn duidelijk radiovriendelijker dan de rest van Happiness, maar voor mij geldt die titel voor het geheel. Zoals de groep in Paradiso al bewees (waar ze weer net als in Daggers met zijn vijven spelen), bevallen hun liedjes ook live uitstekend. Eindelijk breekt er weer eens een synthpopband door en dat is wat mij betreft een uitstekende ontwikkeling.