Grails is een gezelschap uit Portland dat geregeld in de postrockhoek geduwd wordt en dat is zeker niet geheel onterecht. Maar het viertal kan en is absoluut meer dan het zoveelste slappe aftreksel van Mogwai. Dat heeft dit album mij wel duidelijk gemaakt. Acht nummers in krap 47 minuten telt Deep Politics: een snelle rekensom leert ons dat lang uitgesponnen nummers dus niet de boventoon voeren (krap negen minuten is het maximum). En toch zijn ze stuk voor stuk af. "Future Primitive" is een toegankelijke binnenkomer met een paar verdwaalde Arabische klanken en het bereidt u voor op een cinematografische luistertrip. "All The Colors Of The Dark" lardeert beelden in mijn hoofd van een reis in een afgeragde pick-up truck door desolate landschappen bij het krieken van de ochtend. Dat doet u natuurlijk onmiddellijk denken aan een zekere Ennio Morricone. En voorwaar, zijn ziel en zaligheid is alomrtegenwoordig op deze plaat. Maar er is meer: het titelnummer doet herinneringen aan Rachel’s opleven en laat een langzaam evoluerende sc&eagrave;ne van innnerlijk verdriet zien, met de onvermijdelijke, tragische uitbarsting. "Almost Grew My Hair" (de titel is niet toevallig gekozen) neemt u weer mee de weg op, maar nu lijkt de reis een stuk avontuurlijker, als een dollemansrit, door een schijnbaar slapende stad pardoes de woestijn in. Afsluiter "Deep Snow" is met z’n Oosters aandoende riff het laatste hoogtepunt. Als geheel is dit een filmische plaat die weinig hoorbare erupties kent, maar juist het emotionele geweld alsmede de aanslag op mijn visualisatievermogen maken dit nu al tot een kandidaat voor m’n 2011 jaarlijst.

Net als de meesten leerde ik Nazareth kennen door de van de Everly Brothers gecoverde ballad "Love Hurts". Ik wist wel dat de Schotten eigenlijk een rockband waren vanwege een van mijn eerste albums, een verzamelaar met vijf bands (in de bijzondere combinatie Nazareth, Status Quo, Gabriel-era Genesis, Kraftwerk en Bachman Turner Overdrive), maar dat nummer was toch bepalend voor mijn beeld. Dat veranderde flink toen ik No Mean City aanschafte. Crisis, wat een rauwe stem! En vergeet niet dat dat was in de tijd dat AC/DC Brian Johnson nog niet als boegbeeld had en Lemmy gold als het summum van rauw. Het is niet te geloven dat Dan McCafferty zijn stem niet al volkomen aan flarden gezongen heeft, maar anno 2011 (44 jaar na oprichting!) is Nazareth nog steeds actief. En nog steeds is gedegen bluesrock de basis voor de schurende stem van McCafferty. Big Dogz is studio-album nummer 22 en begint lekker met "Big Dog's Gonna Howl". Helaas is dan het hoogtepunt van dit album al voorbij, want over de rest van het album ligt een deken van vermoeidheid. Een enkele keer flakkert er weer iets van inspiratie op, bijvoorbeeld in de ballad "When Jesus Comes To Save You Again", maar te vaak is het een standaardbluespatroon, waar nogal makkelijke, lome riffs overheen gelegd worden waarna het geheel langzaam naar een afsluiting sukkelt. Hier en daar lijkt geprobeerd te worden een hitje te fabriceren ("Radio") uit al duizend keer gebruikte elementen. Jammer, want qua geluid is er niets mis. Het is rauw en zonder opsmuk, waardoor de blues beter dan ooit tot zijn recht komt. Het is jammer dat de compositorische hoogtepunten zo schaars zijn op dit album.

Dreigende aanzwengelende muziek, een huilende vrouw wat overgaat in een schreeuw, de muziek die abrupt stopt en vervolgens overgaat in het volgende intro. Een uitgesponnen duister stuk met kamerbrede toetsen en snerpende gitaren. Het is zo’n typische progrock opening wat je gelijk thuis laat voelen op dit album The Nightmare Becomes Reality van Anime Morte. Het intro duurt zo een paar minuten totdat het duidelijk overgaat in het eerste couplet en de zanglijn.. Ehm.. Oh nee het intro duurt nog even voort, grappig hoe men het moment van de zang weet uit te stellen. Zou het een bijpassende dreigende stem met enkele grunts, of toch een heldere cleane stem worden met rustige coupletten en mooie samenzang in de refreinen? Ah daar is het moment dat de zanger. Niet dus. Ah ik snap het al, het volledige eerste nummer van lengte is natuurlijk instrumentaal om je muzikaal goed in te kunnen leven. De overgangen kloppen allemaal volgens de geldende progregeltjes, met de typische spannende ingehouden stukken en opnieuw die toetsenpartijen met gitaaruithalen. Referenties aan bands als IQ als Frost* sluimeren door mijn hoofd als na het volgende intro dan eindelijk de eerste zang. Hmm nog steeds niet, ze willen de spanning zo wel heel erg lang opbouwen. Muzikaal gezien klopt het allemaal en valt er genoeg te beleven maar als na elf nummers en 47 minuten duidelijk wordt dat die zang nergens meer komt, bekruipt me toch een beetje een onvoldaan gevoel.

Af en toe heb ik de singer-songwriterstemming en draai ik de nodige droefsnoetplaten, waardoor ik de vraag uitlok of ik depressief ben. Dat valt reuze mee, maar ik heb nou eenmaal een zwak voor deze muziekstroming. Als ik het dan over singer-songwriters heb dan zou ik het over Alexander kunnen hebben. Niet zo'n handige naam trouwens voor een artiest, want vind jezelf nog maar eens terug op het grote internet. Alexander heeft echter een achternaam, namelijk Ebert, en is beter bekend als leadzanger van Edward Sharpe And The Magnetic Zeros. Logisch toch? Ahum. Maar goed, ik moet het hier hebben over zijn solo-album met de - verrassende - titel Alexander. Alexander klinkt in de eerste instantie als een soort rattenvanger van Hamelen die met zijn gefluit en vrolijk klinkende liedjes je mee wil lokken. Ik gooi het er hier maar even uit: een soort van solo-Simon & Garfunkel. Een hoge sixtiesvibe, het vrolijk mee kunnen zingen, het is om blij van te worden. Er is echter meer onder de Alexander-zon: de warme soulrand aan zijn stem, de gospelachtige sfeer die we ook kennen van The Hidden Camera's of een liedje als "Old Friend" dat inclusief mondharmonica niet had misstaan op een plaat als Oh Mercy van Bob Dylan. Alexander is overigens vooral mooi weer-muziek, door een singer-songwriter. Het lokt bij mij vrolijke danspasjes uit die ik door de huiskamer maak. Ja, buurman, het gaat prima met me.

Het leven van Barbara Panther leest als een boek. Als driejarige ontvlucht ze met haar familie de genocide in Rwanda en wordt geadopteerd door een gezin in België. Na van diverse scholen te zijn afgetrapt, belandt ze uiteindelijk op een streng katholieke school bij de nonnen. Zowel de nonnen als het adoptiegezin worden echter snel verlaten en Panther schrijft zich in bij een toneelschool. Na twee jaar vertrekt Panther wederom en vestigt ze zich in Berlijn, na het horen van Duitse elektromuziek. Na een bewogen jaar op een dansschool in Venetië begint ze te werken met diverse DJ's en producers in de Duitse hoofdstad. De Britse producer Matthew Herbert begeleidt haar vervolgens bij het opnemen van haar debuutalbum, dat volgens haar eigen zeggen volstaat met 'moderne elektronische barokmuziek'. Het album opent met een stevig protestlied waarin de luisteraar wordt opgeroepen tot een 'cosmic revolution'. Het wordt niet geheel duidelijk wat ze precies wil bereiken met deze revolutie, maar het klinkt overtuigend genoeg. Haar zang hangt ergens tussen Martina Topley-Bird en Cerys Matthews in, maar heeft soms ook de kinderlijke intonatie van Björk. De thematiek op het album is overwegend politiek, met vele verwijzingen naar haar afkomst en turbulente leven. Op Voodoo zingt ze 'Every night I pray like a bitch, that one day the poor will eat the rich, and I don't care if that makes me a wa-wa-wa-wa-witch!' De productie is dik in orde, Panthers stem is ijzersterk en een nummer als "Unchained" heeft behoorlijke hitpotentie. Deze dame zou nog wel eens heel snel heel erg hip kunnen gaan worden.

Suzie Ungeleider is niet echt een productieve tante. Tussen haar vorige twee cd's zat al vier jaar en nu heeft ze er weer vier jaar over gedaan om op de proppen te komen met de opvolger van Little Stories. Gelukkig was het wel weer het wachten waard. Oh Susanna staat wel gelijk aan kwaliteit. Grappig is dat de lijst van muzikanten die meewerkten aan Soon The Birds behoorlijk lang is, maar de arrangementen van de elf songs heel sober zijn. Als je gezegd had dat het met een simpele band line-up gedaan was, dan had ik het ook geloofd. De rootsgeoriënteerde liedjes hebben ook niet meer nodig. Alleen de stem van Ungeleider geeft de songs al zoveel lading, dat ze het met alleen een akoestische gitaar en wat slidewerk ook wel gered had. Ilse deLange zou eens moeten proberen een plaat als Soon The Birds te maken. Ik ben wel benieuwd of het haar zou lukken om dezelfde kwaliteit te leveren. Want dat doet Ungeleider wel met haar prettige mix van country en folk. Af en toe krijgt ze wat bijval van koortjes of tweede stem en dan wordt het geheel nog mooier. Check het titelnummer maar eens, of "Millions of Rivers". In die laatste pruttelt ook nog een lekker orgeltje. Oh Susanna levert met Soon The Birds een prettige cd af die maakt dat je met een gerust hard weer vier jaar kunt wachten op een opvolger. Dat die goed zal zijn, dat weet je nu al wel.

Meteen vanaf de eerste tonen van openingsnummer "Waitin' On The Sky" hoor ik het: hier is producer T-Bone Burnett aan het werk geweest. Zijn productionele warme deken ligt over alle nummers op dit veertiende album van Steve Earle wat er voor zorgt dat alles prachtig en volmaakt klinkt. Even denk ik dat ik Raising Sand van Alison Krauss & Robert Plant, wat ook door Burnett geproduceerd is, op heb staan, het lijkt er muzikaal soms heel erg op. Burnetts productie haalt de scherpe randjes van Steve Earle af en dat is erg wennen. Nummers als "Waitin' On The Sky", "God Is God" en "The Gulf Of Mexico" kabbelen rustig voort. In het bluesachtige "Meet Me In The Alleyway" en de alt.country van "Little Emperor" doet hij zijn bijnaam hardcore troubadour gelukkig nog eer aan. Ook het akoestische "This City", het themanummer van de serie Treme waarin hij zelf ook speelt, is prachtig. Maar in duet Heaven or Hell met echtgenote Allison Moorer is het leeftijdsverschil tussen de echtelieden opeens hoorbaar en houdt mevrouw Earle het nummer overeind. Ter vergelijking heb ik mijn favoriete Earle cd's El Corazon en I Feel Alright nog eens gedraaid en daarop hoor ik de zeggingskracht, scherpte, rauwheid en vooral de heldere productie die bij Earle hoort en die op deze plaat voor een groot deel weggepoetst zijn. Wat jammer is want de songs en teksten zijn op zich prima in orde maar verliezen hun waarde voor een deel door de perfectie van T-Bone Burnett. Het thema van I'll Never Get Out Of This World Alive is sterfelijkheid. Ik hoop niet dat deze met ingang van deze cd is ingezet en dat Earle zijn volgende album weer met Ray Kennedy als producersduo Twangtrust produceert en we kunnen horen dat de hardcore troubadour in Steve Earle nog altijd springlevend is.

Ik weet niet 100% zeker of er een verband is tussen het succes van Porcupine Tree en de gerichte expansiedrift van het Kscope-label, maar volgens mij moet die er zijn. Op dit label dat zichzelf bestempelt als een dat 'post progressive sounds' uitbrengt heeft Steven Wilson ondertussen een boel van mijn favorieten om zich heen verzameld. Het volgende loot aan de Kscope-boom is Ulver. Deze band bracht met Shadows Of The Sun een van mijn favoriete platen van 2007 uit en het moet raar lopen als Wars Of The Roses uiteindelijk niet ook mijn jaarlijst van 2011 gaat halen. De Noren hebben namelijk wederom een uitzonderlijke plaat afgeleverd, die wel logisch aansluit op het ingetogen Shadows Of The Sun, maar wel rijker is qua sound. Zo opent de plaat verrassend met het dynamische "February MMX". Maar alle zeven songs hebben een continue, zinderende onderhuidse spanning waarbij de stem van Garm je hypnotiserend prevelend ingetogen toezingt. Dat is maar goed ook, want als hij in een song als "Norwegian Gothic" zingt gebeurt er op de achtergrond in de muziek zoveel dat je daar al je aandacht voor nodig hebt. Ze vormen samen een duistere, ondoordringbare mist. Hierin gebeuren dingen, waarvan je betwijfelt of ze echt zijn of dat jij je als luisteraar het je inbeeldt omdat je ze bij het opnieuw beluisteren niet hoort. Het staat op zich een behoorlijk eind verwijderd van de eigengereide black metal band die Ulver eerst was, maar dat eigengereide is ondertussen misschien wel alleen nog maar sterker geworden. Gewaagd is ook het afsluitende "Stone Angels" dat met zijn gedicht van een kwartier met alleen wat achtergrondgeluiden niet bepaald een gemakkelijke afsluiter is. Toch imponeert Ulver ook in die song. Het aanwijzen van een favoriete track op Wars Of The Roses is lastig, maar ik denk dat ik dan toch zou gaan voor "Providence" dat opent met een simpele pianomelodie die langzaam bijval krijgt van een vrouwenstem en uiteindelijk na een zinderend kolkend middenstuk weer terugkeert als een oase van rust met de vrouwenzang, strijkers en piano. Maar die rust zijn wel mooi de poorten van de hel.

Soms is het prettig dat het leven een paar zekerheden kent. Zo worden we al een paar jaar op gezette tijden verrast met een nieuw album van dit Deense duo. De hype rond The Raveonettes aan het begin van deze eeuw ligt ver achter ons maar de trouwe fans krijgen geen genoeg van hun noisy pop. En, anders dan ik verwachtte, hebben Sune Rose en Sharin toch een paar stapjes voorwaarts gezet op Raven in the Grave. Natuurlijk, de negen songs op dit ruim een half uur durend album hebben nog altijd een sterke hang naar de sixties, maar toch horen we nu ook andere geluiden. Het lijkt alsof ze nu ook de jaren tachtig hebben ontdekt! Openingstrack "Recharge & Revolt" doet denken aan New Order ten tijde van hun Low Life album en de hele sound van het album met z’n ijle synthesizers is toch anders dan het gruizige gitaarmuurtje dat we kenden. Schrik niet fans, het blijven gewoon The Raveonettes waar we van houden en waar we geen genoeg van kunnen krijgen.

Aan de ene kant ging New York Dolls de geschiedenis in als de band waarmee Malcolm McLaren mislukte voordat hij bij de Sex Pistols zijn ideeën spuide en daarmee geld en roem wist te oogsten. Aan de andere kant waren de Dolls, met hun bestaan van 1971 tot 1976, toch wel mooi een van de grondleggers van de latere punk, glamrock en new wave. De reïncarnatie van de band rond Johnny 'Sex Pistol' Rotten was een aantal jaren geleden niet om aan te zien en horen, maar de New York Dolls namen hier wraak. Het was uiteindelijk niemand minder dan Morrissey die ze in 2004 weer bij elkaar kreeg. Al waren er van de vijf poppen nog maar drie over door drank- en drugsperikelen. De drie werden er al snel twee door het plotselinge heengaan van Killer Kane. Zanger David Johanson en gitarist Sylvain Sylvain hadden echter de smaak te pakken en zijn nu toe aan het derde album sinds hun wederopstanding, dat overigens al productiever is is dan hun twee albums tijdens hun échte leven. Dat ze aan muzikale kwaliteit gewonnen hebben dat is duidelijk. De composities roepen dan niet meer zo om aandacht, maar ze zijn erg smakelijk. New York Dolls is een band die er gewoon nog zijn mag, terwijl bij veel andere acts de reünie beter achterwege hadden kunnen blijven. De liedjes op Dancing Backwards In High Heels zijn aanstekelijk (opener "Streetcake"), swingend ("Funky But Chic"), relaxt ("End Of The Summer") of rock 'n' roll ("Round And Round She Goes"). Het instrumentarium is geslaagd, mede door de opvallende toevoeging van saxofoon en orgel. Je hoort mij dus niet zeuren, ook al is de propunk inmiddels ver weg.

Een tijdlang gold Nashville als het bedorven centrum van de country. De plaats waar het onder invloed van commercie en gladde producers een beetje was gaan stinken. Helemaal toen country omgevormd werd van iets dat vooral intiem klonk naar muziek die geschikt was voor grote stadions. Anno nu trekken weer een heleboel jonge bandjes en muzikanten richting Tennessee. Of ze trekken zich niets meer aan van de stank, of de vieze geur is verdwenen. Hoe dan ook, de vier frisse, jonge jongens die zich The Avery Set noemen, hebben zich ook in Nashville gevestigd. En of de duivel er mee speelt: hoe intiem ze ook musiceren, ergens klinkt er iets in door van een geluid dat je stadionrock zou kunnen noemen. Dat valt nog niet op bij opener "Wandering Shoes" (check de lullige introductie van de video), maar de twee volgende nummers, "Gotta Move" en "Salt Mines", klinken groter dan we gewend zijn van alt.country. Niet dat de songs op Returing To Steam pompeus of opgeblazen klinken, daarvoor staan er teveel mooie countryliedjes op ("Stranger", "Bible Belt"). Maar ook "Blown Away" en "Two States Ago" dragen bij aan de gedachte dat deze alt.country-band met staande bas stiekem meer zou willen dan in kleine kroegjes en zalen musiceren.

Kent u die ‘toch-maar-even-proberen’ plaatjes? Die na beluisteren tegen alle vooringenomen verwachtingen verdraaid leuk blijken te zijn? Dit was er zo eentje voor mij. De titel vond ik nogal belabberd, maar op de hoes sprak het lettertype van de bandnaam mij wel aan: lekker jaren '70. En ergens klopt het ook wel, want de sfeer doet onbetwist eer aan de muziek uit dit gulden decennium. Cloud Control is een kwartet en komt uit Australië. Ze slaan hun woordenboek vaak open op de bladzijde waar de betekenis van ‘melody’ wordt gegeven. Met andere woorden: de nummers op deze debuut langspeler klinken als een klok en ik word er bijkans irritant blij van. Pak uw blender en meng daarin: Animal Collective, Modest Mouse, Neil Young, Wolf Parade en een vleugje Neutral Milk Hotel. Het resultaat laat zich raden natuurlijk. Even kort recapituleren: qua sfeer gaat dit album dus terug naar de jaren 70. Maar muzikaal beschouwd blijven de jaren 60 zeker niet onbedeeld. Vleugjes Love (met name in "Ghost Story") en Free Design bestijgen uw gehoorkanaal. En om alle ambiguïteit uit de weg te nemen: dat is een pluspunt. Halverwege gaat het tempo ineens omhoog, alsmede de mate van blijheid: "This Is What I Said". Wat mij betreft negeert u dit nummer, want het valt nogal uit de toon bij de overige negen deuntjes. Neem daarentegen het voorlaatste liedje "Hollow Drums": een gevoelige maar allerminst kitscherige ballade waarmee op gepaste manier de kroon op het werk wordt gezet. Totdat ik dit nummer hoorde, voelde ik vaag een heerlijk verfrissend briesje over mijn ruggengraat strelen, maar nu worden mijn lendenwervels betast door de meest gevoelige edoch dwingende vingers die mijn wezen an sich ooit hebben beroerd.

TV On The Radio is een bijzondere band voor me, in meerdere opzichten. Zo was hun debuutalbum mijn eerste recensie op File Under, ruim negenhonderd stukjes geleden, en bovendien mijn nummer 1 in mijn jaarlijstje van dat jaar. Opvolger Return To Cookie Mountain wordt tot op de dag van vandaag bejubeld maar deed mij niet veel, terwijl ik nummer drie, Dear Science, juist hun beste vind. Houdt u dat vooral in het achterhoofd bij het lezen van deze recensie. Het debuut en Dear Science grepen me direct bij de kladden om daarna alleen maar beter te worden, maar op Nine Types Of Light kreeg ik in de afgelopen maanden alsmaar geen vat. Het geluid is nog steeds onmiskenbaar TV On The Radio: dwars, met heel veel stijlen die elkaar voortdurend kruisen. Barstensvol details, zonder een chaos te worden. Veel elektronica, zonder één moment koel of steriel te klinken. Eigenwijze zanglijnen van Tunde Adebimpe. En vooral: liedjes, hele knappe liedjes. Alle ingrediënten zijn aanwezig om me te overtuigen en toch gebeurt het niet. Ik krijg hoe langer hoe meer het gevoel dat het aan het tempo ligt. De eerste drie songs ("Second Song", "Keep Your Heart"en "You") hebben alledrie eenzelfde laag tempo. Pas bij "No Future Shock" gaat het tempo (iets) omhoog, maar dan ben ik al in een moeras van traagheid gezakt, waar ik niet meer uitkom. Echt, de individuele nummers zijn prima, zij het dat je er soms moeite voor moet doen, maar de eerste helft van het album mist het tempo, de vrolijkheid, kortom de balans, en herstelt daar niet meer van. TV On The Radio is een van de écht experimentele bands van deze tijd. Na twee maanden houd ik het er maar op dat niet elk experiment me hoeft te bekoren.

Ik geloof niet dat Bas Bron met zijn band Bastian ooit op North Sea Jazz gestaan heeft. Maar mochten ze daar nog een vervanger nodig hebben als Prince onverhoopt uitvalt, nou, dan mogen ze hem van mij direct bellen. Want hatsekidee, wat een verrukkelijke funkplaat heeft die man gebakken! De geilheid spat van de songs af en hoewel Bastian natuurlijk al jaren een vloot geweldige keyboards bespeelt, kun je nu voor de jaren 80's-gitaarriffs in "Powermove" vermoedelijk ook onze gerontorockrecensent Prikkie 's nachts uit zijn bed komen sleuren. Mijn absolute favoriet is single "Mixed Messages". Nooit eerder combineerde Bastian zijn lekker melodielijntjes zo compact. Het is bijna raar om na het orgastische slotstuk stilte te horen op de cd, in plaats van een daverend applaus. Om het contrast nog groter te maken: direct daarachteraan volgt dan het mooi trage "Touch And Go", waarbij ik gevoelsmatig een link leg met Daft Punks "Voyager" (maar dat ligt vast aan mij). Het latere, nog slependere "This Love (is naked)" (met talkbox) zou dan weer een kruising kunnen zijn van Chromeo en De Staat. Minpuntje is hooguit de songtekst van "Impress You" (the hell out of you): alsof je Bas' muzikale erectie onder z'n broek ziet zitten, een egominnend nadeeltje dat Prince ook al heeft. Ach - Bastian is er in elk geval goudeerlijk over. Laat ik het dan ook zijn: met deze leuke plaat heeft Bastian me volkomen verbluft. Wow!

Nietsvermoedend nipte ik aan mijn allereerste prosecco van dit jaar. Gezeten op het lang gewenste zonovergoten terras had ik in de verte het geluid van de aankomende fanfarestoet reeds opgemerkt. Het had echter nog geen reactie in mij losgemaakt. Hooguit een lichte vorm van irritatie. Ik geef er niet veel om, fanfares. Opgeklopte joligheid met schel en veelal vals kopergeschal. Hoe kon ik weten dat alles zou veranderen op het moment dat ik háár zag, de kleine majorette die parmantig de stoet vooruit gelopen was? Een windvlaag blies een bloesemregen over het plein. De zon leek nog wat extra stralen op het schouwspel te focussen. Het koper schitterde als nooit tevoren. Vrolijke klanken weerkaatsten op de kleurrijke, pasgeverfde gevels. Zwierige ritmes daagden de volgestroomde terrassen uit om een vreugdevolle dans te maken. Ouders sloegen verrukt de handen ineen bij de aanblik van hun kinderen die rondom de kleine majorette dansten en haar met blozende rode konen toezongen. Bedwelmd door een roes van lentekriebels keek ik toe hoe ze haar baton richting hemel wierp. Draaiend hoog boven de menigte. Tot boven de boomtoppen. Boven de roodgepande daken. Steeds hoger en hoger. Alsof ze de zon wilde raken. Ik was op slag verliefd.

Ouwelullenmuziek. Zo wordt mijn muzieksmaak vaak omschreven door anderen. Ik kan er niet wakker van liggen, ik heb nu eenmaal een zwak voor (de betere) americana, singer-songwriter en countrymuziek. En ik word daarin dit jaar ruimschoots op mijn wenken bediend. Zo brachten Lucinda Williams en Emmylou Harris dit jaar allebei een album uit die hoog in mijn voorlopige jaarlijst staan. In deze lijst is Barn Doors And Concrete Floors van de 29-jarige Amerikaan Israel Nash Gripka nieuw binnengekomen. Opgenomen in een oude schuur in de Catskill Mountains met Sonic Youth drummer Steve Shelley als producer is dit de opvolger van zijn debuut New York Town uit 2009. Vanaf de mondharmonicatoon in opener "Fool's Gold" ben ik geboeid. Invloeden van The Band, Neil Young & Crazy Horse en in "Louisiana" van The Rolling Stones zijn duidelijk hoorbaar. Gripka's stem heeft wat weg van die van Ryan Adams maar lijkt nog meer op die van John Fogerty. Wat de elf songs gemeen hebben is dat ze melodieus en heel, heel erg aanstekelijk zijn. Na een paar keer horen zitten ze in je hoofd en zing je ze mee. "Goodbye Ghost" en "Sunset, Regret" zijn intens en meeslepend, mede door achtergrondzang van The Fieros die hem afgelopen maand ook begeleidden tijdens optredens in Nederland. In "Bellwether Ballad" horen we Gripka alleen op akoestische gitaar en het ontroert. Velen zullen Barn Doors And Concrete Floors betitelen als een ouwelullenplaat maar wie beter luistert hoort een weergaloze cd die verslavend is. Het lijkt mij sterk dat er dit jaar een betere americanaplaat gemaakt gaat worden.

Van diverse kanten werd ik, terwijl ik me eigenlijk niet bewust ben waarom, geattendeerd op de optredens van The Jayhawks in augustus in ons land. Ik had echter al gezien dat ze weer bij elkaar waren. Ik richt me liever op de nieuwe interessante bands aan het front, hoe goed The Jayhawks waarschijnlijk ook zullen zijn. Bij het draaien van Departing van het Canadese The Rural Alberta Advantage (The RAA) moest ik aan The Jayhawks denken. Dit is eigenlijk vreemd, want de harmonieën blijven bij The RAA achterwege en ook de versnelling staat net een stand hoger. De vergelijkingen met The Jayhawks had ik echter bij het debuut niet gemaakt. Dit kan met mijn onderbewustzijn te maken hebben, maar ook door het feit dat het geluid allemaal wat gewoner is geworden dan op hun debuut Hometown. Daarop zochten ze het in de wat rauwe hoek van folk, alt.country en indierock, en waren er verrassende accenten. Liefhebbers die bij Departing een revolutionaire stap voorwaarts verwachten zullen worden teleurgesteld, maar de ingezette lijn wordt wat mij betreft prima vastgehouden. Zanger Nils Edenloff met zijn Billy Corgan-achtige stem eist een erg voorname plaats op, zodat ik soms meer het gevoel heb naar een solo-album (met begeleiding) te luisteren dan naar een bandplaat. Prachtige liedjes staan er wederom op, zoals "Under The Knife" dat naast de aparte stem van Edenloff ook heerlijk tromgeroffel kent. Of "Muscle Relaxtants" dat me zelfs geschikt lijkt om menig alternatieve dansavond op te vrolijken. Ook al is er door het albumthema 'afscheid' weinig reden tot vrolijkheid. Dit trio is 26 mei in Paradiso te bewonderen. Kun je hierna altijd nog naar The Jayhawks gaan.

Eigenlijk zijn Spanjaarden de leukste Europeanen. Ze doen gewoon altijd lekker hun ding, laten zich vooral niet gek maken en komen het liefst hun land helemaal niet uit. Ze hebben toch al alles onder hun zon. Haast bestaat er ook niet. Als ze een mooie kerk willen bouwen in hartje Barcelona dan doen ze daar gewoon net zo gemakkelijk anderhalve eeuw over. Als ze geen Engels hoeven te leren, dan doen ze dat gewoon lekker niet. En als ze met voetbal zowel Europees als Wereldkampioen willen worden, dan lukt ze dat gewoon. Heerlijk als je als volk zo collectief tevreden kunt zijn, daar kunnen wij Nederlanders nog heel wat van leren. Van de vijf heren van Polock uit Valencia trouwens ook. Op het eerste gehoor is Polock een soort Excelsior-bandje, met vlotte indiesongs en rammelende gitaren, maar de springerige levensvreugde en het blije optimisme op Getting Down From The Trees is on-Nederlands en bijzonder aanstekelijk. Het taalgebruik, vreemde accent en de megaknullige woordenboekteksten van de zanger doet er nog een aandoenlijk schepje bovenop. Dit is Spanje op zijn best. Dit is de zomer in je kop. Dit is een album dat je niet kunt beluisteren zonder grote glimlach.

Tussen alle digitale promo’s (een downloadlink), anonieme kartonnetjes, hoesjes-met-gaatjes en - in het gunstigste geval - digipacks, valt het debuutalbum van D.B. Rielly wel heel erg op. Een sigarendoosje van blik, een stevig en stijlvol inlegvel en natuurlijk de CD zelf. Waarop we tien nummers vinden, allemaal zelfgeschreven en voor een groot deel ook zelf ingespeeld door D.B. Rielly, de naam waar Daniel Alvaro zich achter verschuilt. Behalve de vocalen neemt hij ook verschillende soorten gitaren , accordeon, mondharmonica, banjo en mandoline en piano voor zijn rekening. Daarnaast wordt achter zijn naam regelmatig het mysterieuze programming vermeld, al hoor ik geen elektronica terug op Love Potions and Snake Oil. Wel een mix van cajun, zydeco - opener en single "One of These Days (You’re Gonna Realize)" - , country ("Loving You Again"), singer/songwriterliedjes ("One Day at a Time") en blues ("Changed My Mind"). Voor iedereen wat, zoals de elixirs van de zwervende handelsreiziger in wonderzalfjes en wonderolie die met deze verpakking aan ons worden voorgesteld. Het aardigste van de songschrijfkwaliteiten van Daniel Alvaro / D.B. Rielly is wellicht dat hij zich nergens strak aan de grenzen van de genres houdt. Het minst aardige dat we van Love Potions and Snake Oil kunnen zeggen is dat alle liedjes wel erg netjes blijven - zo ook de stem van Alvaro - en daardoor minder beklijven dan de verpakking.

Een rapper krijgt zelden een tweede kans, en als je opgroeit als eeuwige belofte in de No Limit stal van Master P en daarna Cash Money en het dan niet helemaal maakt, dan kun je nog zo hard watertrappelen, je komt niet meer bovendrijven. Curren$y is de uitzondering op die regel, blijkt, en na een succesvol 2010 kun je zeggen dat hij zijn comeback succesvol heeft aangepakt. Het verschil zit in de, niet zo subtiele, details. Voorheen een grote gouden ketting slingerende No Limit-soldaat, nu de chillende wietroker zonder zorgen aan zijn hoofd, behalve dan dat zijn volgende joint beter gerold moet zijn dan de laatste. Alsof het allemaal komt aanwaaien, Dat is natuurlijk niet zo, Covert Coup is de laatste in een streng van ijzersterke albums, mixtapes en ep's. Ditmaal is niet Ski Beatz (van o.a. Camp Lo-faam) maar Alchemist de man achter de beats en waar Ski Beatz Curren$y omringde met een volle wolk van organische live gespeelde beats geeft Alc meer om de klassieke, soulbeat en ook dat is weer een droomcombinatie. Het is sowieso een goede move van de man om voor zijn album steeds gebruik te maken van één sterke producer, zo creëert hij een constante sfeer waarin hij zijn makkelijk te verteren teksten steeds opnieuw uit kan vinden. Teksten die soms ook verrassend beeldend zijn, zoals in 'The Type': "Let the little homie kick it in the auto shop with us / Long as he can make store runs and keep his mouth shut / Same way I came up / All my triple o's was hood famous / Nice guy surrounded by wolves, wild dangerous that's where I gained this cool". Het is overigens Mobb Deeps Prodigy die na drie jaar brommen hier een van zijn eerste guestverses aflevert, en die zijn per definitie beeldender dan die van Curren$y, de man kan gewoon niet anders. "Everything is not strategic, sometime we risk our life / Sometime we risk our love, our money and our freedom / Fuck that bullshit we feed it, to see if you gone eat it/In new york we manipulate naive dummies / We beat you on the head it's just game we be running". Wat Alchemist ons met "Scottie Pippens" voorschotelt is een soort spaceage loungesoul waarover je een chimpansee kan laten boeren; het klinkt nog steeds goed. Curren$y weet die kwaliteit op waarde te schatten en flowt lekker staccato op de beat terwijl rechtdoorzee gangsterrapper Freddie Gibbs zijn gastvers tot een van de hoogtepunten van het album maakt. Wie had dat gedacht, weer een onwaarschijnlijke combo die ineens meer dan de som van zijn delen is. Klein minpuntje aan deze e.p.; de nummers zijn te kort, bijna allen onder de drie minuten en al heeft Curren$y vaak niet meer nodig om zijn punt te maken, je snakt naar meer.

Ik kan me ergens wel voorstellen dat een band zichzelf verder wil ontwikkelen, de grenzen opzoekt van zijn kunnen, het experiment aangaat, afwijkt van platgetreden paden en hongerig op zoek gaat naar nieuwe uitdagingen. Dat kan ook de brandstof zijn om plezier in het spel te houden. Dat je de fans van het eerste uur dan niet op hun wenken bedient, vind ik alleen maar grootmoedig. De vijfde plaat van Dredg, Chuckles And Mr. Squeezy, lijkt ook niet meer op de Dredg die ik me kan herinneren. De progressieve rock is definitief bij het oud vuil gezet en de band heeft zich in een midlifecrisis gestort. Producer Dan the Automator (Gorillaz, Kasabian, Peeping Tom) heeft een flinke vinger in de pap gehad bij de wijze waarop het album tot stand is gekomen. De tracks werden via email rondgestuurd en langzaam opgebouwd en aangevuld. De opnames zelf waren kort en krachtig, om de spontaniteit en de essentie van hun muziek te behouden. Het resultaat is een album met elf - nogal futloze - popsongs. Natuurlijk kennen we die lichtelijk penetrante zang van Gavin Hayes, die op den duur nogal op je zenuwen kan gaan werken, maar op dit album erger ik me vooral aan de zanglijntjes, die vaak wringen met de (soms aardige) onderliggende muziek. Ondanks een paar aanstekelijke refreintjes ("The Ornament", "The Thought Of Losing You", "Sun Goes Down") gaat het soms hopeloos de mist in, zoals in "Where I'll End Up". Een vreselijke meezinger eerste klas. Categorie Vader Abraham of een slechte smartlap. Brrrrrr. Nee, eerdere albums waren toch spannender en doeltreffender. Alsof je een partje sinaasappel denkt te eten en het blijkt grapefruit te zijn. Nogal een bittere ervaring.

Adam Haworth Stevens, dat was toch degene die bij Two Gallants de man was met de rasperige stem en het gerag op de distorted gitaren? Pas als ik een heel eind gevorderd bent met zijn solo-debuut staak ik het wachten op een écht lekker rauw liedje zoals Two Gallants die opnamen. Het openingsnummer "Praises In Your Name" lijkt op een bepaald moment toch te exploderen, de echte knal blijft uit. We Live On Cliffs blijkt na beluistering veel ingetoner dan de drie albums die Stephens maakte met zijn maatje op drums Tyson Vogel. Rijker qua geluid ook. Waar bij Two Gallants de twee het vooral samen uitvochten haalde Stephens een heel peloton hulpkrachten de studio in. Ik snap dan uiteindelijk ook wel dat Adam de songs van We Live On Cliffs niet als Two Gallants uit wilde brengen. Ze verschillen op hoofdlijnen te zeer. Toch ga ik dat gerasp op een bepaald moment missen. Aan de andere kant zijn vooral de momenten waarin Stevens bijval krijgt van de stem van een vrouw wel sterk. Het afsluitende "Everyday I Fall" is echt een heel mooi liedje en "Second Mind" wordt door zijn warme orgeltonen en meezingrefrein een prettig gekleurde mix tussen folk en soul. Alleen in "Elderwoods" blijkt Stephens uiteindelijk zijn tanden een beetje te laten zien. Toch is de ongedwongen sfeer van We Live On Cliffs wel prettig. Het voelt als een gemoedelijk samenzijn van vrienden die samen de liedjes spelen die Stephens niet geschikt achtte voor Two Gallants. Dat voelt best goed, maar ik kan stiekem niet wachten tot'ie weer zijn biezen pakt en met Vogel de podia onveilig gaat maken. Dat optreden van Crossing Border 2005 staat namelijk nog scherp op mijn netvlies en mag wel eens geüpdate worden.

Mijn voorliefde voor progressieve rock is al heel wat jaren geleden begonnen - en in mijn File Under-jaren alleen maar gegroeid. Bij Pendragon is het kwartje nooit echt gevallen. Met het nieuwe album Passion kreeg ik een herkansing. Pendragon hoort bij de sliert van Engelse progrockbands die in het kielzog van Marillion probeerden door te breken. Maar wat je ook vindt van Pendragon, Arena, IQ, Pallas en al die bands die zich al tientallen jaren het apezuur werken, van een grote doorbraak is het niet gekomen. Voor mijn gevoel is dat omdat ze de genrenaam onvoldoende waarmaakten. Te nadrukkelijk bleven bands vasthouden aan Yes en Genesis, waar progressief juist het tegendeel suggereert: beweging, grenzen opzoeken. Pendragon beweegt zich op dit album echter ook braaf binnen de progrocklijntjes. Neem bijvoorbeeld de twee songs die langer dan tien minuten duren, "Empathy" en "This Green And Pleasant Land" (waarin de familiegeschiedenis van zanger Nick Barrett uit de doeken wordt gedaan): pianogetingel, bombast, tempowisselingen bij de vleet. Goed, de familiegeschiedenis wordt afgesloten met gejodel en in "Empathy" zit een stukje hiphopachtig praatzingen (!), maar dat blijkt niet Barretts sterkste punt. Binnen de regeltjes van de progrock zijn het echter wel uitstekende songs. Grootste verrassing is voor mij de nieuwe drummer, Scott Higham (ex-Angel Witch, ex-Samson, ook actief in een van Clive Nolans andere bands Caamora). Met buitengewoon smakelijk Portnoy-achtig drumwerk fleurt hij het geheel flink op, en lijken de heren zelfs hier en daar écht iets nieuws te proberen. Luister maar eens naar "Skara Brae", waarin op momenten lekker tegendraads wordt gemusiceerd. Ook "Feeding Frenzy" is een prachtige showcase voor Higham. Het is het drumwerk dat mij uiteindelijk over de streep trekt. Passion is een een prima album geworden, maar of het nieuwe fans zal opleveren?
Ik betwijfel het.

Ik keek er toch even van op. Ik had uitgekeken naar de nieuwe O’death en had mijn dansschoenen al aan. Want het New Yorkse O’death stond voor hotseknotsbegoniafolk, vol traditie, maar ook vol gekte. Opener Bugs klinkt echter bedachtzaam en het tempo gaat soms omhoog, maar ligt toch nog een stuk lager dan op Broken Hymns, Limbs and Skins. En weet u, eerlijk gezegd bevalt het me wel. De band heeft langer dan tevoren over de plaat gedaan, doordat de band even stil lag omdat bij drummer David Rogers-Berry kanker werd geconstateerd. Hij is gelukkig genezen verklaard en doet ook mee op Outside. Outside klinkt als een volgende stap in de carrière van O’death en vooral een stap naar volwassenheid. Alles klinkt doordacht, het spaarzame instrumentarium, ukelele, banjo en fiddle en de hoge stem van zanger Greg Jamie, een van de sterke punten van de band, komt beter naar voren als ooit te voren, daar waar nodig wordt er dus gas gegeven. Bedachtzamer dus, maar nergens wordt het zwaar en aan het eind schijnt de zon weer. O’death is hiermee linksaf gegaan, van de platgetreden folk/americanapaden en op weg naar nieuwe einden. Heerlijke plaat!

Qua cijfers schijnt Turnstiles een van de minst verkopende albums van Billy Joel te zijn uit het begin van zijn carrière. Ook al was deze nog altijd goed voor dik een miljoen verkochte lp's, ik verbaasde me hier toch wel ietwat over. Ik dacht dat'ie veel succesvoller geweest was. Ik vroeg me af waar deze gedachte vandaan kwam, misschien ligt de oorzaak wel in het feit dat ik de lp's van Joel een tijd lang eindeloos veel gedraaid heb en ze daardoor ergens in mijn grijze massa een eigen hokje hebben. Dat was de periode dat ik zelf nog piano speelde en ervan droomde ooit in een band te spelen. Dan was Joel het uitstekende voorbeeld. Ik was echt dol op de afwisseling tussen pianoballades en uptempo songs van Joel en zag mezelf in gedachten live al helemaal los gaan in een soortgelijke show als Joel in het begin van "Prelude / Angry Young Man". De piano centraal in een killer uptempo rocksong, dat vond ik geniaal. Zonder dat daarbij overigens de andere instrumenten veel aan plek hoefden in te leveren. In die song stoeiden juist synths, gitaar, bas en drums zo lekker met elkaar. Voordeel was bovendien dat Joel op zijn eerste lp's nog wat minder opgepoetst klonk en dat stond mij wel aan, want mijn andere ik wilde in mijn tienerjaren eigenlijk nog liever in een metalband. Maar dat combineerde zo rot met mijn pianospel. Daarvoor zou je toetsen moeten spelen, maar Joel liet horen dat dat (bijvoorbeeld dus in "Angry Young Man") prima samen ging. Na het luisteren van deze heruitgave van Turnstiles (wederom geweldig gedaan door Mibile Fidelity Sound Lab) vroeg ik me wel af of Billy Joel nog iets zou doen met "Miami 2017 (I've Seen The Lights Go Out On Broadway)" als de tijd daar is. Wat blijft dat toch een prachtig liedje. Zal ik dat intro nog steeds kunnen spelen? Ik vrees van niet eerlijk gezegd…

Fans van Low kunnen weer glimlachen. De band rondom het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker brengt op 12 April ,C'mon uit via Sub Pop. Het negende album van Low, een band die door muziekpers wordt beschreven als een van de pioniers van de 'slowcore'. Het is een term die Alan de afgelopen jaren heeft verworpen. Een kleine week na een integrale albumpresentatie op SXSW zit hij op het zonnige terras van Café De Pont een serie interviews te geven.

Het praatje vooraf wordt meerdere keren onderbroken. 'Niet bewegen', zegt Alan. Hij plukt een mug weg die op mijn hoofd is geland. De La Chouffe die per misverstand aan hem wordt bediend weigert hij vriendelijk. Als aanhanger van 'De kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen' (oftewel de Mormonen) is Sparhawk niet het prototype rockster: hij drinkt niet, rookt niet en hij sport regelmatig. Ook zijn meest heldere herinneringen aan Amsterdam zijn bescheiden te noemen. Alan: 'Ik ben hier vaak geweest. Ik heb vooral veel hardgelopen hier...meestal in de regen.'

Soms is een tijdsbeeld compleet weggevaagd. Grosso modo weet haast niemand meer wie Eleven Pictures waren, of White Lion. Het Zwitserse Pure Inc. richt zich op het oude Soundgarden. Een goed verstaander hoort inderdaad veel elementen terug uit de rock en pre-grunge. Zanger Gianni heeft veel weg van Chris Cornell. Maar meer nog van een kruising tussen Mike Tramp en John Bush. En daarmee haalt Pure Inc. gedachtes naar boven die beter aansluiten op metal- en hardrockbands dan op de grunge uit Seattle. Denk Armored Saint en denk aan de nadagen van de Amerikaanse glammetal met Poison, Skid Row en Pantera van voor Cowboys From Hell. Vermakelijke, goed uitgevoerde hardrock noemen we dat dan met aandacht voor aanstekelijke composities. Zoals Alter Bridge. Dat de band zelf maar al te graag vergeleken wil worden met Led Zeppelin, Alice In Chains en Black Label Society, zie ik niet zo. Tja, de wil daartoe wel, maar dan moet er nog heel wat gebeuren bij deze Zwitsers. Dat is niet erg. Heel wat bands zouden willen dat ze een zanger als Chris Cornell, Mike Tramp of John Bush in hun gelederen hadden.

Er bestaat de misvatting dat rock ‘n’ roll door de communistische heilstaten uitgebannen was. Maar midden jaren zestig - niet toevallig de tijd van de Praagse lente - kon er relatief veel in Tsjechoslowakije en was men wel degelijk op de hoogte van wat er muzikaal in het westen aan de hand was. In elk geval gold dat voor de zes muzikanten die zich The Matadors noemden. Munster Records heeft een groot deel van hun output verzameld op het voortreffelijke Get Down From The Tree. Hierop horen we niet alleen furieuze covers van uiteenlopende helden uit die tijd (Junior Walker, Bob Dylan, maar ook Smokey Robinson), maar ook een aantal eigen nummers dat nauwelijks onderdoet voor hun rhythm & blues-voorbeelden. Mooiste voorbeeld hiervan is 'Sing a Song of Sixpence' dat zomaar elke westerse hitlijst had kunnen beklimmen. Ze mochten in eigen land een paar singles en een volwaardig album maken voor het staatslabel Supraphon.Toen de Praagse lente in augustus 1968 wreed werd afgebroken, vluchtten de bandleden naar Duitsland waar ze de begeleidende band van de musical Hair (Haare) werden. Op het moment dat het in hun thuisland weer kon en mocht kwamen The Matadors opnieuw bij elkaar en traden weer op tot ze er in 2008 definitief het bijltje bij neer gooiden. Bassist en bandleider Otto Bezloja was al in 2001 overleden.

Het is een van de eerste mooie dagen in de lente en de zon begint Amsterdam op te warmen. Het voorstel om interview buiten te doen, in de binnentuin van het hotel neemt Will Sheff dan ook met beide handen aan. Hij neemt wel een kop thee, met honing. Dit is vooral om zijn keel te smeren en zijn stem te sparen. Een dikke week van interviews, door Europa, aangevuld met wat persoptredens, lijkt zijn tol te gaan eisen. Zozeer zelfs dat Will vraagt of bandlid Pat Pestorius een van de interviews over kan nemen. Al grappend, 'Als hij mijn bril opzet zien ze toch het verschil niet,. En met de volle baard, die beide bandleden hebben, is het verschil ook niet zo groot.  Will: 'Ik zing nogal geforceerd, dus ik moet gewoon uitkijken met mijn stem. En dan is zelfs een uurtje of zes praten ten behoeve van de interviews inspannend, vooral als je ’s avonds nog moet optreden (Okkervil River speelt een korte set op het feestje van 40 jaar Oor (Gr.R.)).

Een paar weken terug schreef ik een stukje over The Electric, een zomers rapgebeuren dat ik in Parijs ontdekt had. Een andere, minstens zo zomerse cd die groots in de FNAC te vinden was, is de nieuwe van Munk. 'Hee, bestaan die ook nog', dacht ik. Ik had namelijk ergens in 2004 bij de Bullit in Eindhoven (van die winkel bestaat tegenwoordig alleen nog maar een webshop) Aperitivo gekocht, Munks debuut-cd die destijds vooral instant hip was dankzij de medewerking van James Murphy (LCD Soundsystem) aan Kick Out The Chairs. Sindsdien is van het duo Munk alleen nog Mathias Modica over, en van de punkfunk slechts nog funk. Leuke electronische funk, dat wel. Beck, Groove Armada, Basement Jaxx, dat werk, maar dan kleinschaliger. Even terug in de geschiedenis: in 2008 bracht Modica als tweede Munk-album Cloudbuster uit, waarvan "Live Fast Die Old", de Bastian-achtige Shazam-remix van Down In L.A., The Rat Race (en de Siriusmo-remix) en "Bohemian Mud Strut" best leuk zijn. Als je tenminste wist dat het bestond, want ik heb die plaat in Nederland destijds nergens zien liggen. Ook deze derde plaat The Bird and the Beat nog niet, hoewel die (zelfs qua hoes) lijnrecht op dat spoor doorgaat. Allerlei talen en exotische invloeden passeren de revue, zoals in de volgende single "Mis Labios". In "A Bored Heart" zit weer een leuk keyboardloopje en in het wel héél simplistische "Tipsy?" doet Munk zowaar een poging om de hitgevoeligheid van het allerbekendste lalala-zomervakantienummer ooit te benaderen. Maar het blijft gemoedelijk. Iets té. De vloek die Jamiroquai de laatste jaren treft. Zo door de jaren heen lijkt het om die reden Munks voornaamste prestatie om door allerlei voorname artiesten succesvol geremixt te worden. Zo werd "Back Down", dat alleen op een losse EP is uitgebracht, onlangs door Cut Copy geremixt. Met dit nieuwe materiaal kunnen we er in elk geval weer een zomer tegenaan.

Voor de Vera in Groningen zitten vier nette jongens in pantalons en blouses op de stoep te wachten. Beleefd als ze zijn, durven ze niet op de bel te drukken om aan te geven dat ze aanwezig zijn. Gelukkig zijn File Under-journalisten niet zo bang aangelegd en de deuren gaan open. Binnen komt de historie tot leven als backstage de posters uit het verleden geen stukje muur vrij laten. De jonge Britten kijken amper naar de posters van wereldsterren, maar ploffen meteen op de comfortabele banken.

The Crookes hebben al sinds de zomerfestivals van 2010 menig hart van bezoekers in Nederland gestolen. De rock-'n-roll songs van de jonge, beleefde Britten zijn geliefd bij jong en oud. Afgelopen januari tijdens Eurosonic scoorden ze met succesvolle optredens. Ze kennen Groningen dus al een beetje. Alleen niet met deze heerlijke warmte. De ijzige kou van januari is ze altijd bijgebleven en ze verbazen zich over de hete zon. Nu zitten ze liever voor het open raam. 'Willen jullie nog wat thee?', vraagt de vrouwelijke manager, een overbodige vraag aan deze Engelse heren.

Voor Tim Knol zal het niet makkelijk geweest zijn om met een opvolger voor zijn droomdebuut van vorig jaar te komen. Daar is echter niets van te merken op zijn tweede cd Days . Sterker nog, hij is er in geslaagd om zichzelf te verdiepen en verrijken op Days. Klonk het eerste album nog vooral als een singer-songwriterplaat met een hang naar de rootsmuziek à la Wilco en Ryan Adams, nu overheersen de sixties en seventies in al hun melodieuze glorie. Beatlesesque (Brit)pop hoor ik in "Shallow Water", "1966" en "Lies". In "Don't Expect Me Too Soon" en "Do You Leave The Light On" laat Tim Knol zich in bloedmooie ballads van zijn kwetsbare kant zien. "A First" heeft een spannende opbouw en climax. Single "Gonna Get There" is weer een lekker rocknummer met hammondorgel en blazers. Het is goed te horen dat Knol en zijn band het afgelopen jaar veel gespeeld hebben, de band klinkt als een solide eenheid. Terecht zijn ze daar woensdag voor beloond met een duiveltje, een prijs van muzikanten voor muzikanten in het live-popcircuit. Complimenten ook voor de prachtige strijkers- en blaasarrangementen. Menig muzikant zou naast zijn schoenen gaan lopen na het maken van twee sublieme platen. Zo niet Tim Knol, zoals hij bescheiden in "Simple Man" zijn verwondering over hetgeen wat hem allemaal overkomt bezingt in "Simple Man":'I am just a simple man, I am trying to understand, I'm doing the best I can to stay true'. Het is er nog niet van gekomen om Tim Knol live te zien maar dat moet ik snel maar eens gaan doen want met deze prachtplaat van internationale klasse zouden we hem binnenkort zomaar eens een tijdje kwijt kunnen zijn aan het buitenland.

Storm
I Am Oak - Oasem

Ewie
Alexander - Alexander / Alamo Race Track @ Hedon Zwolle

Ludo
Gorki - Research & Development

Gr.R.
Dutch Uncles @ Walk the Line festival

Ramon
Wild Beasts - Smother

André
The Deer Tracks @ Walk The Line, Den Haag

Prikkie
White Cowbell Oklahoma - Viva Live Locos Alive at the Burg Herzberg Festival

Blizzard
Peter Pan Speedrock @ P3 Purmerend

Janineka
Tim Knol - Days

Stonehead
Metronomy - The English Riviera

DubbelMono
The Matadors - Get Down From The Tree

Campking
I Am Oak - Oasem

Een vleug van medelijden schiet door me heen: een in eigen beheer uitgegeven CD in een oplage van 500 exemplaren. Meer zijn er blijkbaar niet weg te zetten voor een band die alles in eigen hand houdt: geen label, geen distributie, zelf de studio huren, perserij inschakelen en dan ook nog - 'Beste DubbelMono' - zelf recensies zien te regelen. Als alle 500 exemplaren in een week verkocht worden, staat Sleepwater waarschijnlijk hoog in de Album Top 100. Wat ze verdiend zouden hebben. Want voorman Ad Opstals (ook de man achter het vriendelijke begeleidende briefje dat ik kreeg) heeft een goede band om zich heen verzameld. Zeuren over het nederengels zal ik niet doen, maar vooral complimenten uitdelen over de brede smaak die de band er op na houdt: van klassieke alt.country, via psychedelica tot scheurende Neil Young-nummers. En alle liedjes laten horen dat ze het in de vingers hebben. Het instrumentarium is ontzettend breed gehouden (de hippe dwarsfluit!), de koortjes zitten op de juiste plek en de grondtoon is melancholiek. Mooi, ietwat herfstig plaatje, maar ook met de huidige temperaturen te draaien ("Feel Like Summer"). Voor een tientje te bestellen op hun site, dus help Sleepwater van die 500 exemplaren af.

Warrant? Bestaan die nog!? Ja hoor. In de hoogtijdagen van de hairmetal waren ze een van de best verkopende bands in de Verenigde Staten. Met de opkomst van de grunge was het acuut afgelopen en werden hairmetalbands door de majors blind vervangen door elke grungeband die ze maar konden vinden. Toch zijn ze al die jaren stug doorgegaan, niet zonder interne strubbelingen en tal van bezettingswisselingen overigens. De laatste wisseling was in september 2008, toen tijdens de schrijfsessies voor dit album zanger en blikvanger Jani Lane vertrok om zich als songschrijver te profileren. Hij werd vervangen door ex-Lynch Mob-zanger Robert Mason, die de voor dit genre perfecte stem heeft: krachtig met een klein rafeltje. Aan de kwaliteit van de composities kan het vertrek van Lane niet gelegen hebben, want Warrant is muzikaal in alles nog een hairmetalband. De songs zijn heavy uitgevoerd poprocksongs van drie tot vijf minuten, met goede hooks en refreinen die direct blijven hangen. Tekstueel zijn ze wat volwassener geworden, getuige titels als "Sex Ain't Love" en "Cocaine Freight Train", maar verder is het makkelijke hap-slik-weg-muziek. Het is dan ook typisch Amerikaanse hairmetal. Dat neemt niet weg de composities en uitvoering een meer dan dikke voldoende krijgen. De liefhebber wordt met Rockaholic uitstekend bediend, de rest kan het album met een gerust hart negeren. Meestal is een album niet zo helder in te delen.

De tweede editie van Walk The Line begint met een aantal showcases in de tent midden op De Grote Markt. Als ik aankom staat Marcus Foster het terrasjesvolk te entertainen met degelijke kop en staartliedjes. Met nadruk op degelijk, want in azijnpissers termen betekent dat meestal ‘goede liedjes, dito uitvoering maar niets wat ik niet eerder heb gehoord.’ Zijn stem is te vergelijken met bijvoorbeeld David Gray, een artiest die ietwat conventionele popliedjes met ijzingwekkende bezieling kan vertolken. Bij Foster blijft het kippenvelmoment uit, maar de zoete pap die hij de luisteraar voert smaakt best lekker.

Little Trouble Kids mag het festival officieel openen in De Zwarte Ruiter. Dit tweetal hanteert bij hun eigenzinnige garagepunk een soort lo-fi-insteek, met slechts een kleine percussieset en gitaar. Gitarist Thomas Werbrouck gaat weliswaar uit zijn plaat, in zijn spel ontbreekt echter de dynamiek en het nodige vuur. Goede punksongs mogen overigens best een beetje rammelen, maar Eline Adam laat in ritmisch opzicht wel erg veel steekjes vallen. Dit optreden voelt iets te veel als een gimmick om langer dan tien minuten te boeien.

Soms heb je dat: dan kom je een band tegen waarbij je sterk het gevoel hebt dat die wel eens heel groot zou kunnen worden. Omdat ze precies die goede mix hebben van prima songmateriaal, een goede zanger, en het geluk van het juiste moment. Muse was ooit zo'n band. Na hun eerste concert in Nederland was het duidelijk: dit wordt een grote band. En aldus geschiedde. Met de Amerikanen van Young The Giant (die zich voorheen The Jakes noemden en in die hoedanigheid al eens support waren van Kings of Leon) zou iets soortgelijks kunnen gebeuren. Twee kick-ass singles ("Apartment" en "My Body") openen hun debuutalbum en nestelen zich direct in je hoofd voor de rest van de dag. Dat op zich is al een prestatie. Okee, "My Body" is een beetje van-dik-hout-zaagt-men-planken, met overigens wel een mooi Battles-achtig drumroffeltje en een zeer aanstekelijk refrein, "Apartment" daarentegen staat symbool voor wat de rest van de cd biedt: zorgvuldig opgebouwde melodieuze en redelijk avontuurlijke muziek met een fenomenale zanger. Spannend en bijzonder nu nog. Of deze band net als Muse op het pad der grote bombast terecht gaat komen, tja, dat is een mogelijkheid, maar dit prachtige eerste album pakt niemand ze meer af.

Tommy Emmanuel is een adembenemend goede akoestische finger-picking gitarist. Om te zien dan... als je hem alleen hoort, blijft er helaas weinig van over. Neem nou zijn laatste dubbel-cd Little by little: gedurende anderhalf uur laat hij horen dat hij puur technisch gezien heel wat in zijn mars heeft, maar het heeft op te veel plaatsen behoorlijk last van bloedarmoede. Mij lukt het in ieder geval niet om de aandacht er goed bij te houden. En dan zijn twee cd's lang. Erg lang. De muziek is te middle of the road, te zoetjes, te voorspelbaar, en vooral veel te veel "kijk eens wat ik allemaal kan". Tommy zet de trukendoos namelijk wijd open, laat geweldige gastmuzikanten figureren (zoals Doyle Dykes en Victor Wooten), speelt zowel eigen werk als covers van grote namen als Chet Atkins en Carole King, maar het wil nergens echt vlammen of verrassen. Als je de beste man ziet, kun je nog ademloos proberen zijn vingers te volgen, of genieten van zijn guitig-brutale podium-act. Dat ontbreekt op cd uiteraard allemaal. Wat overblijft is - ik val in herhaling maar dat zal wel komen omdat ik deze muziek net iets te vaak heb mogen horen de afgelopen weken - een weinig verrassende lauwe kroket die ook zonder slikken vanzelf naar binnen glijdt. Bah!

Na vier cd's op ATP Records debuteert Alexander Tucker onder eigen naam op het Thrill Jockey-label. Voor datzelfde label maakte hij namelijk vorig jaar al samen met Nieuw Zeelander Daniel Beban een cd als het duo Imbogobom. Tegenwoordig zit Tucker in de bezwerende folk, maar op de een of andere manier hoor je toch dat 'ie een tik meegekregen heeft van de hardcore bands waarin hij in Engeland lange tijd meespeelde. Vooral zijn bezwerende manier van zingen komt, vermoed ik, uit die tijd. Waar Tucker zijn vorige vier soloalbums in relatief kort tijdsbestek uitbracht, heeft hij aan Dorwytch bijna drie jaar gesleuteld. Dat hoor je er aan af, want Dorwytch is een plaat die echt af is. Wat al snel opvalt is de meerlagige zang. Ik moest daar zelf in eerste instantie een beetje aan wennen, want af en toe lopen die lagen namelijk niet helemaal synchroon. Toch geeft dat een song als "Gods Creature" uiteindelijk wel het onderscheidende vermogen waar je altijd op hoopt. Het geeft de tracks een zuigende werking. Helemaal als Tucker dan ook nog bijna psychedelisch los dronet op de toetsen in het erop volgende "Half Vast". Dat is wel ongeveer het punt overigens waar mensen af zouden kunnen gaan haken. Ik kan me voorstellen dat dat soort drones niet bij alle oren even goed zullen vallen. Helemaal omdat hij daarna ook nog wat bezwerende oosterse invloeden erbij pakt in "Pearl Relics". Een heel andere sound dan de relatief gemakkelijk te verhapstukken songs aan het begin van de plaat zoals de fingerpicking in "Red String". Alhoewel de met een cellorif doorspekte openingstrack " His Arm Has Grown Long" je door zijn opgebouwde loop ook al snel in hogere sferen brengt. Dat is namelijk een andere bijzonderheid aan Tucker, hij bouwt zowel in de studio als live zijn songs al samplend, op zoals anderen zandkastelen maken op het strand. Laagje voor laagje met steeds meer detail. Het lijkt namelijk echt wel of er gewoon een band hem vergezeld, maar daar heeft hij dus geen 'last' van.

Hayden Thorpe heet de man met het hoge stemgeluid dat grotendeels het geluid van Wild Beasts bepaalt. Ik spreek Thorpe en met medevocalist en gitarist Ben Little tussen de boeken in het bibliotheekje van het Amsterdamse Lloyd Hotel. Een passende omgeving, zeker als blijkt dat de nieuwe single gebaseerd is op een eeuwenoud boek.

Ze zijn ondertussen met Flux Outside aan hun derde album toe, maar het is nog steeds geen sinecure om the omschrijven hoe Royal Bangs nu precies klinkt. De band rond frontman Ryan Schaefer lijkt een verzameling ADHD-ers die hun uitlaatklep gevonden heeft in het door elkaar husselen van muziekstijlen. Dat resulteert in een kleur bruin waar vast niet iedereen even dol op zal zijn, maar wel in de smaak zal vallen bij wie van een clash aan smerige, energieke rock houdt die buiten de vaste kaders denkt. Op hol slaande drums, gitaren die dan weer distorted en log, dan weer vlijmscherp zijn, toetsen die het ene moment lieflijk klinken en een moment later transformeren in moddervette gruis. Het kan alle kanten op met Royal Bangs en als het moet drie keer in een song. Daardoor wordt zelfs een meer ingetogen song als "Bad News, Strange Luck" een toverbal die om de paar seconden van kleur verschiet. De zang van Schaefer zou je nog als meest constante factor kunnen zien, maar die gaat net zo goed met regelmaat uit zijn plaat. Het maakt Flux Outside wel boeiend voor de volhardende luisteraar. Die zal op een bepaald moment dan echt wel gaan horen dat er onder al die strapatsen verdomd leuke liedjes verborgen zitten. Neem bijvoorbeeld "Faint Obelisk Two", waarin drummer Chris Rusk op bizarre wijze los gaat op zijn drumstel. Je moet er tegen kunnen, maar stiekem vind ik dit een heel lekker liedje waar het lastig bij stilzitten is. Aan energie geen gebrek bij deze mannen. Dat er dan uiteindelijk aan het einde van Flux Outside met "Slow Cathedral Melt" nog een lome, maar gruizige bluesy track langskomt, dat is dan allerminst verbazingwekkend. Even een beetje op adem komen na de dolle drie kwartier ervoor is wel zo prettig. En niet alleen voor de luisteraar, ook voor de band zelf.

Ergernis, bakken vol met ergernis! Iedere keer als je naar de site van het Walk the Line festival wilt, begint het ermee dat je wel de goede URL moet intikken want anders kom je op een kattensite uit), dan moet je door een zuchtend en puffend intro heen en vervolgens duurt het nog uren voor je alle informatie hebt. Alles beweegt, tintelt en kraakt, maar functioneel is het niet en bloedirritant wel. Ik vind dat zo’n enorm minpunt voor een festival dat verder tot een van de leukere van Nederland behoort! Zelfs het blokkenschema is door toedoen van veel en veel te ver doorgeslagen artwork bijzonder slecht leesbaar. Ik kom voor voor de bandjes en de sfeer, niet voor een absurde egotrip van van een webbouwer! Overigens kunt u deze tekst ook één op één kopiëren voor een festival als Lowlands. Het zou zowaar een zinnige bezuiniging op het cultuurbudget zijn. Leest u mee, Halbe Zijlstra?

Anyway, dat is er uit en we gaan ons nu focussen op datgene wat wel goed is. En er is me een hoop goed aan Walk the Line. Het is een betrekkelijk nieuw festival, vorig jaar voor het eerst georganiseerd, maar het was meteen een schot in de roos. In de binnenstad van Den Haag - alles is gesitueerd rondom de Grote Markt - werden op meerdere locaties op kruipafstand van elkaar leuke bandjes geprogrammeerd. Vóór het festival had u er nog nooit van gehoord, aan het eind van het festivalseizoen waren ze de hype van het jaar. We noemen een Warpaint, een The Crookes, een Sleigh Bells, als ik zo eens naar de line-up van vorig jaar kijk. Lopen dat soort ontdekkingen er dit jaar ook weer bij? We gaan eens kijken...

Ik heb een nieuwe baan. Of althans, ik heb een andere baan. Ik ga ongeveer hetzelfde doen, maar dan in een andere organisatie. Meer uitdaging, een nieuwe frisse omgeving. En dus een andere route op weg naar mijn werk, want ik moet nu naar Amsterdam. Ik heb er geen problemen mee. Voordeel is dat ik mijn krantje kan lezen in de trein en dat ik nu iets langer onderweg ben, zodat ik hele platen kan horen onderweg en niet halverwege de plaat op mijn werk kom. Vandaag was ik er om alles rond te maken en inderdaad, vlak voor ik naar binnen ging, was I Am Very Far van Okkervil River afgelopen. Niet voor de eerste keer overigens. Ik heb’m best vaak gedraaid de laatste weken, vooral ook om grip op de plaat te krijgen. I Am Very Far is geen conceptalbum zoals de vorige platen van Okkervil River. De plaat is ook in meerdere sessies in verschillende studio's opgenomen en dat is duidelijk te horen. Daardoor is de plaat in eerste instantie ook wat minder coherent dan de vorige en kostte het mij wat meer tijd om erin te geraken. Dat is wel gelukt overigens, want daarvoor is het niveau van de nummers wel weer hoog genoeg. Maar daar waar verhalenverteller Will Sheff aan een verhaal genoeg had, switcht hij nu tussen meerdere verhaaltjes. Het blijft nog steeds zeer goede indiepop, want dat is niet veranderd, al klinkt het weer iets grootser dan de vorige platen, maar dat is de richting waar Will Sheff met Okkervil River naar toe wil. Het maakt wel dat deze plaat een beetje een pas op de plaats is. Okkervil River pur sang, maar net iets minder verrassend. Maar desalniettemin toch weer ruim boven de middelmaat...

Vorig najaar leverde Chantal Acda samen met gitarist Craig Ward het prachtige True Bypass af. Een plaat met een geluid dat in het verlengde lag van wat ze daarvoor in haar eentje afleverde als Sleepingdog, maar net wat verrijkter klonk. Sneller dan ik het verwacht had is er nu nog een nieuwe cd van Acda, maar nu wel weer onder haar soloprojectnaam. Alleen is ze niet solo op With Our Heads in the Clouds and Our Hearts in the Fields. Deze keer krijgt ze hulp van Stars Of The Lids Adam Bryanbaum Wiltzie. Dat verrijkt haar geluid ook, maar op een andere manier. Het ogenschijnlijk simpele, dronerige toetsenwerk van Wiltzie geeft het verstilde karakter van de songs van Acda meer stabiliteit, zonder het dromerige gevoel van gehele onthaasting aan de kant te drukken. Een meesterlijke zet, zo blijkt al snel. Het lange openingsnummer "The Untitled Ballad Of You And Me" zuigt je weg uit je dagelijkse beslommeringen en dwingt je met fluwelen handhandschoen even tijd te nemen voor jezelf. Het sierlijke simpele pianolijntje dat in eerste instantie solo en vlak daarna samen met de prachtige stem van Acda opwandelt. Om vervolgens gezelschap te krijgen van stralen zon van de synthesizers (of is het een echt orgel?) van Wiltzie en zo steeds meer body krijgt. Hierdoor ontwikkelt het album zich eigenlijk gelijk tot een van ontroerende pracht. Het maakt mij als luisteraar stil en geeft me kracht en rust. Het intieme karakter van de acht songs is zo bijna meditatief. With Our Heads in the Clouds and Our Hearts in the Fields is zo'n plaat die je stiekem voor jezelf zou willen houden, omdat je bang bent dat het fragiele karakter van de songs wel eens lelijke butsen op zou kunnen lopen als er ruw mee omgesprongen wordt. Dat zou doodzonde zijn.

Als ik eerder de bandbio had gelezen had ik ze nooit meer serieus genomen. Als één van de voornaamste invloeden noemen ze namelijk de vroege experimenten van John Coltrane. Moet je bij mij niet mee aankomen, want Coltrane is God, en daarbij: de band klinkt nog geen seconde als Coltrane. Maar ik had de muziek ten tijde van het lezen van de bio al gehoord, en die was veel te goed om naast me neer te leggen. Dus hup, de bio in de prullenbak, en gewoon luisteren en spacen. En dat laatste is waar Hills het van moet hebben: spacen. Liefst rechtvooruit, regelrecht de kosmos in. Niet uitzinnig als Acid Mothers Temple of technisch en freaky als Ozric Tentacles, maar ontspannen doch doelbewust en dwingend doorgroovend à la Velvet Underground, vroege Monster Magnet en Wooden Shjips/Moon Duo. Heerlijk dooooorgaan op een enkel akkoord, beetje oosterse toonladders eroverheen, en dan de drone verder het werk laten doen. Vernieuwend? Totaal niet. En dat maakt geen ene moer uit, want space is the place.

Glenn Dalpis is kennelijk zo gehecht aan zijn artiestennaam Rudi Protrudi dat hij maar gewoon doorgaat met muziek maken onder deze naam. En dat bij voorkeur in zijn eigen band Fuzztones. Deze band is al vanaf 1980 actief, maar Protrudi is nog het enige originele bandlid. Ook in de Fuzztones-samenstelling op Preaching To The Perverted is er weer eens wat veranderd met de toetreding van toetsenmevrouw Lana Loveland. Zij is een echte aanwinst en mag zowaar al meteen de muziek voor drie liedjes schrijven die allen in het begin van het album gepositioneerd zijn. Er is uiteraard weer een grote hang naar de zestiger jaren, luister bijvoorbeeld maar eens naar de Cream-achtige koortjes en de geleende "(I Can't Get No) Satisfaction"-gitaarriffs op "Launching Sanity's Dice", zonder het er overigens te dik op te leggen. Daarnaast heeft Loveland met haar orgel een zeer prominente plek opgeëist. Terecht.

Als ik dan toch in Amerika garagerockland ben dan kan ik meteen wel verder gaat met Midnight To 666 van The Lords Of Altamont. Dit kwartet heren speelde eerder in bands als The Bomboras, The Cramps en - jawel - Fuzztones. Toeval bestaat niet. Ex-Fuzztoneslid Jake "The Preacher" Cavaliere - speelt bovendien de toetsen. Deze is op Midnight To 666, misschien wel een wat kinderachtige titel voor rockers op leeftijd, geen opvallende plek gekregen. Deze zijn er wel voor de stem van Cavaliere. Hij gaat tekeer als een beest, als een echte Iggy Pop. Verder heeft de wahwah-gitaar John "Big Drag" Saletra een prominente rol. The Lords Of Altamont is zo'n band waar je op grond van hun muziek je dochter niet bij in de buurt wilt laten komen. Denk aan The Stooges, denk aan de Ramones. Een plaat die je oppakt en een eind verderop weer neerzet. Zo hoort dat.

Soms kun je een hoes maar beter gewoon niet zien. Op We Are Beauty staat het Franse duo Curry & Coco zelf afgebeeld met ontbloot bovenlijf. Tenzij je een donzig borsthaar-fetisjist bent, is een blik op de hoes van het album af te raden. Sowieso een fijn stel, dit Curry & Coco. Al jaren struinen ze de Europese showcasefestivals af, op zoek naar de grote doorbraak. Als ze dat nou zo'n vijfentwintig jaar eerder hadden bedacht dan hadden ze nog wel een kans gehad, maar de springerige synth-punk van het duo doet anno 2011 eigenlijk alleen maar vreselijk gedateerd aan. Live is het nog best te pruimen, met een stevige beat uit het doosje en opzwepende synthesizers, maar op de plaat wordt het na enkele nummers al stomvervelend. "Sex is Fashion" heet het derde nummer en de titel vat het Franse cultuurgoed dat hier door Curry & Coco wordt uitgedragen wel aardig samen. Ik zie ze nog wel staan als achtergrondband bij een superhippe modeshow in hartje Parijs, want de muziek van Curry & Coco is er camp genoeg voor. Maar verder ben ik bang dat We Are Beauty heel snel in de grote uitverkoopbak der Franse popmuziek zal belanden.

Ze zullen eeuwig blijven bestaan: liedjesschrijvers waarbij je niet ontkomt aan de vergelijking met Bob Dylan. Ook Danny Schmidt is zo iemand. Een voortreffelijk liedjesschrijver die ook nog eens begiftigd is met een fijne en warme stem en tegelijkertijd een begenadigd gitarist is. (De laatste twee eigenschappen ontbeert Bob Dylan -zonder dat het hem uiteraard ooit in de weg heeft gestaan.) En nee, die associattie is niet iets dat recensenten valt aan te wrijven. Welke zichzelf respecterende singer/songwriter is er niet schatplichtig aan Dylan? In het geval van Danny Schmidt kun je haast niet anders: hij heeft op Man of Many Moons een prachtige versie opgenomen van "Buckets of Rain". Maar ook de andere tien liedjes op dit inmiddels zevende album van de tegenwoordig in Austin, Texas wonende Danny Schmidt staan in de traditie die Dylan ingezet heeft. Naast een gedeelde joodse achtergrond delen ze een fascinatie voor bijbelse verwijzingen en niet altijd even duidelijke metaforen. Tegelijk is hij schatplichtig aan die andere grote liedjesschrijver, Townes Van Zandt, hoorbaar in het hoogtepunt van deze plaat: "Guilty By Association Blues". Een liedje dat Danny Schmidt de woede van de National Rifle Association bezorgde dankzij regels als: 'people don't kill people, but they give the assholes guns'.

Eerlijk gezegd moest ik even opzoeken of ik ooit eerder iets van China had gerecenseerd. Er kwam in de afgelopen zeven jaar zoveel uit de B-divisie voorbij dat ik het bij een weinig onderscheidende naam als China echt even niet meer wist. Maar nee, eerste keer. Goed, geschiedenis opzoeken dan maar. Zwitsers, vijf albums ver en nu voor het eerst een album bij Metal Heaven uitgebracht. En - verrassing - Zwitsers, maar geen AC/DC-kloon. Wel classic rock overigens. Goed in het gehoor liggende nummers, met hier en daar een randje pop, maar beschaafd-stevig uitgevoerd en uitstekend geproduceerd. Een soort Europese variant van de rock tussen Bon Jovi (ballad "Gates Of Heaven"!) en Mötley Crüe, zeg maar. Rock die niet de pretentie heeft meer te zijn dan vermaak. Vandaar ook titels als "Hey Yo", "She's So Hot" en "Deadly Sweet". De hele geschiedenis van de hairmetal komt erin terug, maar het blijft een album lang vermakelijk. B-divisie dus, en daarin een goede middenmoter.

Van M.ill.ion herinnerde ik me de eerdere recensies wel. Die naam - hoe beroerd gekozen ook - blijft wel in je geheugen hangen. Mijn eerdere oordelen ook, en da's dan weer wat minder gunstig voor ze. Des te groter was de verrassing toen ik het album gewoon heel aangenaam bleek te vinden. Zanger Ulrich Carlsson is een stuk vooruitgegaan en de productie maakt eindelijk de link met Deep Purple waar. Nee, M.ill.ion is niet van de kwaliteit van Deep Purple en zal het van zijn levensdagen ook niet worden, maar de gitaar-toetsenduels, de koortjes, de warme sound, ze zijn goed afgekeken bij Deep Purple ("Test Of Time") en Uriah Heep. Carlsson op zijn beurt klinkt nog steeds als een soort Joey Tempest, maar nu wel met meer pit in zijn zang. Na jaren ploeteren in de kelder van de B-divisie lijkt M.ill.ion de weg naar boven gevonden hebben, en dat is meer dan ik verwacht had.

Ben Ottewell, die naam zei me niks. Maar dat duurde niet lang, zodra Ottewell zijn mond opendoet gaan de gedachten terug naar zomervakanties van lang geleden, waar we in de auto meeblèrden met een tape van het album Liquid Skin. Een van de leukste platen van Britse bodem, wat mij betreft. De band Gomez heeft daarna in Europa eigenlijk nooit meer op groot enthousiasme kunnen rekenen, maar men zegt dat ze in Amerika nog altijd gewaardeerd worden; als hardwerkende live-band. Gomez heeft altijd een weidse landschappensfeer gehad, en dat gevoel heeft Ottewell op zijn eerste solo-album behouden. Ottewell is van de drie Gomez-vocalisten degene met de opvallendste stem. Soulvol knauwend, met een vleugje grunge van Eddie Vedder. Een vertrouwd geluid met vertrouwde begeleiding. Op de achtergrond van de titeltrack bubbelt nog wel een synthesizer, maar voor de rest is het gewoon rootsrock zoals we van hem kennen, al zijn er iets meer gevoelige ballades, check "Take This Beach". De onnadrukkelijke, onopvallende kwaliteit van het gebodene maakt dit slechts negen liedjes tellende album in eerste instantie wat teleurstellend. Je kunt er iets te makkelijk je schouders bij ophalen. Maar die korte speelduur heeft ook een vreemd voordeel. Binnen no time heb ik iedere luisterbeurt de liedjes twee keer gehoord. En een paar dagen later daar weer een veelvoud van. En dan zitten ze meezingbaar in de kop geramd. Geen hoogtepunten, geen dieptepunten. En allemaal met dat overkoepelende gevoel van brede, oneindige Amerikaanse wegen, karrend door hete woestijnen en koele bossen met overal shapes en shadows van vervlogen lief en leed... 'Where you run to I don't care/Just take a piece of what we share.'

De exotische achtergrond van de Nederlander met de naam Roy Santiago blijkt in Breda te liggen. Zijn echte naam is Roy Schoonman. Santiago brengt nu zijn nieuwe album uit getiteld The Great Pretender en opener "Stella" is een verhaal over een meisje dat hij vroeger begeerde. Tegenwoordig woont hij in Nijmegen getuige de Waalbrug op de foto van de hoes. Wie Santiago wel eens heeft zien optreden, weet dat de lange zanger enigszins een flamboyant voorkomen heeft, maar volgens mij alles behalve een ladykiller is. Qua stem doet hij me erg aan Jarvis Cocker (Pulp) denken, maar ook aan Ray Davies (The Kinks). Of aan John Lennon, ook al door het gebruik van de piano in "The Trick". The Great Pretender staat vol met liedjes die allemaal wel wat te vertellen hebben en hun eigen sfeer kennen. Zo is "My Car Isn't Running Fast" een lekker uptempo nummer, maar trapt het nergens in de val een gewoon rocknummer te worden. Daarnaast heeft een song als "The Lady Wears A Suit" alles om een ballade te worden waar het glazuur van je tanden springt, maar ook door de keuze voor Lea (Kliphuis) als tegenspeler draagt het meer tragiek uit dan klefheid. Voor de productie tekende Pascal Deweze (Broken Glass Heroes, Sukilove, Metal Molly) en is daarmee in prima handen. Santiago is zo iemand die je langzaam maar zeker met zijn liedjes omhelst en je dan niet meer loslaat. Inderdaad, goed gekozen titel The Great Pretender.

Begin mei is het inmiddels. Koninginnedag zit er net op en op het moment dat ik dit schrijf maakt het land zich op voor de Bevrijdingsfestivals. Overal in het land zijn ze en je kunt je afweging maken van wat je wilt zien. Ik ben lui, ik ga gewoon naar dat in Utrecht, wat het programma ook is. Paaspop is geweest, dus het zomerfestivalseizoen is afgetrapt. Maar goed, begin mei dus. Ik had dit stukje beter eind april kunnen schrijven. Dan had ik kunnen refereren aan de naam van de band. Of wellicht zelfs half november 2010, toen deze plaat uitkwam. Maar ik heb het niet gedaan. En ik heb er zelfs nu, begin mei, moeite mee. Niet omdat Gooey zo'n slechte plaat is. Integendeel zelfs, slechte platen recenseren zichzelf. En Gooey is eigenlijk ook best wel een goede plaat. Maar Gooey is vooral een Last Days of April-plaat. Deze band, afkomstig uit Zweden, verbaasde in het begin van hun carrière met een aantal platen die op het kruispunt van britpop en emo zaten. De emo werd allengs minder, de (brit)pop bleef. Op Gooey zijn de nummers nog steeds goed en ik zette de plaat nooit met tegenzin op. Maar ik weet zeker dat ik Gooey niet meer draai, na deze recensie. Last Days of April is inmiddels een doorsneebandje en dan is het moeilijk nog wat zinnigs over de plaat te schrijven. Gelukkig is het begin mei, de festivals komen. Daar schrijf ik makkelijker over...

Je kunt over Patrick Mameli zeggen wat je wilt, hij is wel een muzikant die er niet voor terugdeinst om buiten de vastomlijnde kaders te denken met Pestilence. Natuurlijk is het best jammer dat hij en Martin van Drunen niet meer door een deur kunnen en samen Pestilence nog meer leven inblazen dan Mameli met de comeback-cd Resurrection Macabre deed, maar ik kan best leven met het geblaf en gekerm van Mameli. Zijn stem past qua eigengereidheid best goed bij de eigenwijze death metal die Pestilence maakt. Op Doctrine is er weer een boel veranderd ten opzichte van zijn voorganger, buitenlanders Tony Choy en Peter Wildoer zijn vervangen door basbeest Jeroen Paul Thesseling (die eerder op het magistrale Spheres baste en ook bij Obscura zijn fretloze(!) bas geselt) en de mij onbekende drummer Yuma van Eekelen die als een beest te keer gaat. Nieuwigheidje op Doctrine is dat Mameli overgestapt is op achtsnarige gitaren. En die klinken echt heel vet vies. Ze komen af en toe als een cirkelzaag op lage toeren op je afgejaagd om langs je heen te scheren. Het geeft Pestilence een wat ander, dieper geluid. Nog droger dan ik al van Pestilence gewend was. Daar moet je natuurlijk wel tegen kunnen, maar gelukkig kan ik dat. Het droge geluid maakt dat de weirde solo's en tempowisselingen die je als een woeste draaikolk op willen slurpen je nog harder om de oren slaan. Maar je staat toch wel snel op scherp. Want na een in het latijn orerende priester krijg je er gelijk flink van langs in "Amgod", waarin vooral Van Eekelen gelijk enkele bonnen voor snelheidsovertredingen riskeert. De achtbaan waarin je vervolgens in belandt is er een van de buitencategorie. Qua snelheid en bruutheid is Pestilence natuurlijk al lang overtroffen, maar qua buiten de vastomlijnde kaders denken kent Mameli nog steeds zijn gelijke niet.

Toen gitarist Ryan Rosse en bassist Jon Walker Panic! At The Disco verlieten dacht ik dat het einde oefening zou zijn voor de band. Rosse was immers dé liedjesschrijver van de band. Zonder hem zou het kaartenhuis vast instorten. Op bewonderenswaardige wijze beten zanger Brendon Urie en drummer Spencer Smith zich echter vast in het schrijven van nieuwe songs. Daarbij kregen ze hulp van onder meer Goldfingers John Feldman, die ook de productie voor zijn rekening nam. En het moet gezegd worden: het valt niet eens tegen waarmee Urie en Smith op de proppen komen op Vices & Virtues. Op de een of andere manier is het ze toch gelukt de (door velen verfoeide) catchyness van de eerste twee cd's te adapteren en daar hun eigen ding mee te gaan doen. Natuurlijk zijn de songs nog steeds voorzien van vederlichte melodielijntjes die zo als een zeepbel uit elkaar spatten als je niet oppast. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de band meer talent heeft dan menigeen denkt. Een liedje als "Sarah Smile", dat richting het einde van de cd staat, is een mooi popliedje waarin ik echo's van een band als Jellyfish in terug hoor. Fijne koortjes, de juiste accenten gezet met behulp van een trompet, een liedje dat af is. Uitpakken doet Panic daarna nog even flink met "Nearly Witches (Ever Since We Met)" waarin kinderkoortjes, een heel orkest (nep), een draaiorgel (nep) en een lading bombast hand in hand gaan. Ik moet daar wel om grijnzen. Met dit meer op de jaren tachtig geënte geluid kan de band zo aanhaken bij al die andere bands die niet schromen hun waardering voor synthipopbands uit die tijd onder stoelen of banken te steken. Het was duidelijk te vroeg om Panic! At The Disco al af te schrijven. Wie had dat gedacht.

Echt productief is Robbie Robertson al jaren niet meer. Misschien is wel beter te zeggen dat hij dat als solomuzikant nooit geweest is, want met How To Become Clairvoyant is hij pas toe aan zijn vijfde solo-album sinds het verschijnen van zijn titelloze debuut in 1987. Ik weet nog goed hoe enorm ik onder de indruk was van de singles van die cd, "Fallen Angel" en "Somewhere Down The Crazy River". Ik had er toen als broekie totaal geen weet van wat voor rol Robertson met The Band gespeeld had in de tumult rond de omturning van folk naar rock van Bob Dylan. Dat kwam pas later. Eigenlijk was dat best prettig, zonder een ballast aan geschiedenis naar cd's luisteren. Dat lukt me nu (bijna) niet meer. Best jammer soms. Robertson ben ik na dat door Daniel Lanois geproduceerde debuut altijd vol interesse blijven volgen. Nadat hij zich in de afgelopen albums vooral bezig was met zijn Indiaanse achtergrond, verhaalt Robertson op How To Become Clairvoyant veel over de bands waarin hij begon, The Band en daarvoor. Voor deze cd kreeg hij hulp van een imposant rijtje muzikanten. Eric Clapton, Steve Winwood, Tom Morello en Trent Reznor droegen hun steentje bij. Door de bijdrage van die laatste twee zou je verwachten dat het er af en toe ook woest aan toe zou gaan. Dat valt heel erg mee. Ik moest echt mijn best doen en ze opzoeken in de credits om ze op te speuren. Reznors bijdrage blijkt dan slechts beperkt te blijven tot een paar soundscapes in "Madame X" en wat Morello inbrengt tot bijna niet tot hem te herleiden gitaarwerk in "Axman". Claptons gitaargeluid is wat dat betreft een stuk gemakkelijker te traceren. Dat is natuurlijk ook niet het spel waar het om draait, het gaat om de songs van Robertson. En die zijn smaakvol, maar lang niet zo spannend als ik gehoopt had. De cd begint nog verrassend funky met "Straight Down The Line", maar dat is gelijk de laatste verrassing. Het voelt allemaal een beetje gemakkelijk en nergens krijg ik zo'n 'wow'-gevoel als bij de twee singels die mijn kennismaking met Robertson betekenden. Dat betekent overigens niet dat How To Become Clairvoyant een gezapige, matige plaat is. Daarvoor is Robertson en zijn entourage veel te begiftigd. Toch had hier meer in gezeten.

Dit is hun derde plaat, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste twee nooit heb geluisterd. Niet dat het uitmaakt, je bent zo goed als je laatste plaat toch? Met Outside zitten de Tapes 'n Tapes midden in de indie-wereld. Dat bedoel ik letterlijk, ze lijken overal wel wat van mee te pakken. Ik hoor voornamelijk The National, The Walkmen en Modes Mouse terug (en dan mis ik er vast nog een paar), maar ook oudjes als Pixies en Pavement. Dat zijn natuurlijk wel de grote namen en het zou mooi zijn als je in één adem wordt genoemd naast deze namen. Maar ze zullen niet aan het lijstje worden toegevoegd, ze worden toegevoegd aan het lijstje van copy-cats. Al is dat misschien te wreed om te zeggen, het zal zeker niet hun opzet zijn geweest, dat heet inspiratie. Het levert ook zeker wel een aantal hoogtepunten op, luister maar eens naar "The Saddest Of All Keys", een nummer dat alle kanten opvliegt, of het schimmige "Nightfall", dat juist recht door zee gaat. Tapes 'n Tapes zit midden in de grote zoektocht naar een eigen geluid, die is er nog niet, maar je voelt dat de sound ergens opgesloten zit in het hoofd van de bandleden, laten we hopen dat ze na drie albums eindelijk de code weten te kraken.

Sinds Alison Krauss in 1987 haar eerste album Too Late To Cry uitbracht, verkocht ze twaalf miljoen albums en won zesentwintig Grammy Awards. Tussendoor maakte Alison Krauss in 2007 een uitstapje met Robert Plant wat resulteerde in het succesvolle Raising Sand. Op deze cd week ze af van het oude, vertrouwde bluegrasspad wat ze al sinds 1989 bewandelt met haar band Union Station. Hun laatste cd, Lonely Runs Both Ways, stamt alweer uit 2004. Op Paper Airplane gaan ze verder waar ze gebleven waren. Traditionele bluegrass en country maar dan wel op eredivisie-niveau. Union Station speelt bijna akelig perfect maar desondanks nooit kil of saai. En dan Alison Krauss zelf. Ze heeft altijd al prachtig gezongen maar op deze plaat zingt ze adembenemend en engelachtig mooi. In melancholische en gevoelige nummers als "Paper Airplane" en "Lie Awake" maar ook als er wat meer gas gegeven wordt, zoals in "My Love Follows You Wherever You Go" en "Miles Away". Verrassend is hoe ze in de covers "Dimming Of The Day" van Richard Thompson de originele vertolking van Linda Thompson bijna doet vergeten en in My Opening Farewell van Jackson Browne laat horen dat Browne echt een goede songsmid is. Enig minpuntje is dat drie nummers gezongen worden door multi-instrumentalist Dan Tyminski. Helemaal niet onverdienstelijk maar zijn stem laat het al gauw als 'gewone' country klinken en mist het unieke en magische van Krauss' stem. Paper Airplane kleurt niet echt buiten de lijntjes en is daardoor misschien niet heel spannend maar biedt wel ontroering, melancholie en muzikale perfectie.

Ik had een waar wow!-moment zoals ik dat maar een of twee keer per jaar heb als ik iets nieuws hoor. Het was bij eerste beluistering van het tweede album van tUnE-yArDs, w h o k i l l. tUnE-yArDs' eerste, het met cassetterecordertjes in elkaar gesleutelde lo-fi album Bird-Brains, was in 2009 compleet langs me heengegaan. Of toch niet; want als ik goed had opgelet, had ik al kennis kunnen maken met de prachtsong "Fiya" van dat album, dat gebruikt werd in een Blackberry Torch-commercial. tUnE-yArDs is een mevrouw met de naam Merrill Garbus. Behalve dat ze gezegend is met een unieke stem met een groot bereik (ik dacht eerst een man te horen), heeft ze een dosis creatieve hersencellen met knetterend kortsluitende dwarsverbanden waar je helemaal lijp van wordt. De gesamplede stemmen, geluiden en breaks buitelen over elkaar heen en alsof dat niet genoeg is laat ze je met een geflipte mengelmoes van folk, freejazz maar vooral Afrikaanse pop- en straatmuziek alle hoeken van de kamer zien. Alsof Staff Benda Bilili een dagje in een zomers park doorbrengt met The Avalanches, CocoRosie, Dirty Projectors en Vampire Weekend om maar wat te noemen. Maar in tegenstelling tot het introverte, wat al te eclectische Bird-Brains, is dit tweede album veel coherenter: stuk voor stuk sterke songs met kop en staart waarin hyperactieve passages afgewisseld worden met eerlijke, breekbare, bijna verstild wiegende songs (zoals "Wolly Wolly Gong"), waarin steeds weer die onnavolgbare stem van Merril Garbus centraal staat. Hier kun je de zomer wel mee door en er is voldoende kans om haar aan het werk te zien. tUnE-yArDs speelt, naar verluidt met hulp van een bassist en een blazerssectie, op diverse Europese festivals en komt meerdere malen naar Nederland waaronder het Into The Great Wide Open-festival. Het moet gek lopen wil dat geen hoogtepunt worden.

'Voor de drummer dacht ik aan de oude stijl Zappa, zo'n echte roffelaar. The Who voor bas en op toetsen iemand als Jon Lord of Keith Emerson.' Aldus Boudewijn Bonebakker over de zoektocht naar muzikanten voor Gingerpig. Bonebakker is vooral bekend als gitarist van deathmetallers Gorefest. Zoals al uit het citaat blijkt is Gingerpig allesbehalve deathmetal. Integendeel, het is bluesrock met funk- en souluitstapjes die ferm geworteld is in de zeventiger jaren. Het album is live opgenomen - met uitzondering van de zang - op analoge apparatuur. Chemie en sfeer moest er zijn. Nou, Bonebakker en consorten kunnen tevreden zijn - het komt met bakken over je heen met dit album. Het Hammondorgel van Jarno van Es speelt een hoofdrol op dit album. Dat wil niet zeggen dat het gitaarwerk ondergeschikt is, alleen dat de toetsen essentieel zijn voor dit album. Bonebakker blijkt bovendien een prima bluesrockstem te hebben. En ja, het gevoel van de seventies zit er helemaal in. Het zwiert lekker heen en weer tussen recht-zo-die-gaat-rockers en bluesjams ("Dimlighted Heart"), met stukken soul (met achtergrondzangeressen!), funk ("Joe Cool", met bongo's en dwarsfluit!), symfo en wat we nu stoner noemen. Natuurlijk hoor je het een en ander van seventiesbands terug, maar nooit wordt het een imitatie. Vakmanschap, een brede smaak en dito visie zijn de middelen voor The Ways Of The Gingerpig, een heerlijke, sfeervolle rockplaat is het resultaat. Nederland is een puike rockband rijker.

De complete naam op het hoesje is nog langer dan hierboven: The Recording Artist Benny Zen and The Syphilis Madmen play Run Back To The Safety of the Town. Op de stupide naam van de begeleidingsband (en vooruit, wellicht ook op een pseudoniem als Benny Zen) valt een boel af te dingen. De namen van een aantal liedjes getuigen ook van een gevoel voor humor waar je voor in de stemming moet zijn: "Got a lot of Horseshit left", "Become a Freethinker today", "Maybe the Day has come to speak louder" of "An Aeroplane might knock you out". Over het hoofdlettergebruik zal ik verder niet zeuren. En soms zijn ze ook wel grappig: "We don't want your Disco Show around" bijvoorbeeld. Maar op de veertien liedjes die Benny Zen hier verzameld heeft, valt niets aan te merken. Integendeel: Peter Houben (ooit bekend van onder meer Mitsoobishy Jackson - wie kent ze nog?) heeft nog immer een fijn gevoel voor goede popliedjes die hij charmant rommelig en toch fijnzinnig gearrangeerd op dit tweede album onder de naam Benny Zen brengt. Pavement, zijn eerdere bandje Mitsoobishy Jackson, maar ook de oude band van producer Pascal Deweze, Metal Molly, zijn mooie referenties voor een plaat die melancholiek maakt en verlangen doet naar de hoogtijdagen van de Belgische pop, toen het leek of er elke week een plaat als deze verscheen.