Chad VanGaalen schijnt een voorraad van honderden opgenomen liedjes te hebben. Dat lijkt misschien logisch als je een studio in de kelder van je huis gebouwd hebt, maar je moet wel de inspiratie hebben om maar door te blijven schrijven. Chad kan dat gelukkig blijkbaar. Het is me daarom wel een raadsel waarom hij dan, na vlot achter elkaar drie albums uitgebracht te hebben, ons nu maar liefst drie jaar heeft laten wachten op een nieuwe cd. Misschien heeft het te maken met het feit dat 'ie zijn kelder een tijdje uitbesteed heeft aan Women voor het opnemen van hun cd's? Of zal Chad na het uitbrengen van het terecht zeer positief ontvangen Soft Airplane een writer's block gehad hebben? Hoe het ook zij, er is gelukkig weer nieuw materiaal. En op Diaper Island (zijn er viezere dingen voorstelbaar dan een eiland van strontluiers?) klinkt VanGaalen nog gruiziger dan op zijn eerdere platen. De grap is dat ik nog meer dan bij zijn eerdere cd's de neiging heb om Sketches For My Sweetheart The Drunk, de plaat die Jeff Buckley nooit afmaakte, aan te halen als referentie. De grilligheid, steeds weer het (initiële) idee dat de liedjes semi-willekeurige schetsen zijn, uitbarstingen van emoties, het maakt de vergelijking onvermijdelijk. Ondertussen is een wat rustiger track als "Sara" vrij geniaal en kriebelt "No Panic/No Heat" op een bijna irritante manier onder je voeten. Om nog maar te zwijgen over een liedje dat luistert naar de titel "Shave My Pussy", dat muzikaal eenzelfde mate van awkward-heid over zich heeft. Ze maken Chad VanGaalen tot een intrigerende artiest, wiens muziek misschien niet gemakkelijk toegankelijk is, maar ik houd wel van albums waar het prettig lang op kauwen is.

Het zal ongetwijfeld niet de eerste keer zijn dat dit gezegd wordt maar je kunt er niet omheen. Luisteren naar Ralph de Jongh & Crazy Hearts is of je The Rolling Stones in hun gloriedagen in het begin van de jaren zeventig hoort. Meteen in het titelnummer "More Than Words” is het alsof Mick Jagger himself zingt. De stem van Ralph de Jongh lijkt erg op die van Jagger en kan net zo lekker sneren. De Jonghs roots liggen als soloartiest in de blues. Hij wordt ontdekt door Neerlands enige echte bluesheld Harry Muskee en mag vervolgens mee op tournee met Cuby & The Blizzards. Daarna heeft hij nog gespeeld met Bennie Jolink van Normaal en recentelijk als support-act van Waylon. Inmiddels is De Jongh niet meer alleen en heeft hij de Crazy Hearts achter zich staan. Rootsrock zoals The Stones dat in hun beste dagen maakten hoor je terug op deze cd. Er is een grote rol voor toetsen, met name het Hammond-orgel. In "Worrywise” voegen blazers soul aan het geheel toe en in "Everybody” klinken middels een koor gospelachtige invloeden door. Al met al een prima rootsrockplaat, al kan ik de link met The Rolling Stones en vooral die met Mick Jagger niet helemaal loslaten bij het luisteren. Bij het refrein van "Tears Of Rhyme” zing ik bijna automatisch het refrein van "Honky Tonk Women” mee, de gelijkenis is wel heel groot. Het is echter flauw om steeds weer die vergelijking met The Stones te blijven maken. More Than Words is een heerlijk album waar de bevlogenheid vanaf spat. En daar hoef je bij Jagger en kornuiten heden ten dage niet echt meer op te rekenen.

Ik ben de afgelopen twee jaar al enige malen zwaar teleurgesteld in een release van een 'grote' artiest; er staan al snel een stuk of tien cd's in de kast die nauwelijks gedraaid worden. Maar wat blijkt? Een in eigen beheer uitgebracht plaatje van een Nederlandse hobbyband vindt met regelmaat de weg naar mijn cd-speler en digi-dingetje. Hoe kan dat nou weer? Het antwoord is simpel: omdat onafhankelijke artiesten dingen durven te doen die gevestigde namen niet snel meer zullen ondernemen. Zoals creatief nadenken. Want wat maakt muziek spannend? Of - om het woord toch maar te gebruiken - vernieuwend? Voor mij is dat al snel de combinatie van genres die je niet snel met elkaar zou associëren, en dan uitgevoerd zonder al te veel zorgen of de fans of de platenmaatschappij er wel blij mee zijn. Nederlandse studioband Longshanks doet dat uitstekend op The Return of Longshanks. Deze eerste volwaardige cd na een reeks van losse releases bevat een bijzondere mix van symfonische rock en folk, zoals ik dat eigenlijk alleen nog maar kende van Gentle Giant in de beginperiode. Bovendien trappen ze nergens in die enorme valkuil om maar zo goed mogelijk te lijken op 'een grote naam'; Longshanks durft zichzelf te zijn. Dat uit zich in niet voor de hand liggende arrangementen (waaronder bijvoorbeeld het gebruik van een straatorgel), en een productie die lekker 'ruw' en 'niet af' klinkt. Dat hoor je in het doorgaans kapotgepoetste symfo-genre nog maar zelden. Niet dat de plaat slecht klinkt, integendeel. Door de scherpe randjes niet virtuoos weg te poetsen blijft er een frisse eigenzinnigheid over die heerlijk wegluistert, en waar elk detail de ruimte krijgt om vrijuit te ademen. Hierdoor staat de plaat vol met mooie momenten: opener "The Web of Life" bijvoorbeeld, dat meteen alle registers open trekt, of het sfeervolle "In Dreams". De absolute klapper is wat mij betreft het spannend gearrangeerde en uitgevoerde "In the Desert". Ook chaotische complexiteit wordt niet geschuwd, zoals "Leave me Alone” laat horen. Als tenslotte in "I love the Road" ook nog eens kundig Tolkien wordt geciteerd is de puzzel compleet: The Return of Longshanks is een episch avontuur, groots in zijn onbekendheid.

Ga je al dan niet naar Haldern Pop 2011, toch staat er een leuke wedstrijd open waarbij je een een poster kan winnen, een camera en aansteker krijgt, en als je heel veel geluk hebt...4 Haldern Pop '11 kaartjes!

Wat moet je doen? Schrijf een kort stukje met als topic "Heartwarming" (max 1 A4-tje). Stuur dit -vóór 1 juli- op naar Haldern Pop actie email zippo@haldern-pop.de en wacht af. De 75 meest originele inzendingen krijgen een camera en een aansteker thuisgestuurd....en dan....

Met de opener van Eclipse, "City Of Hope", zit je meteen in Journeyland. De midtempo rocker begint met een typisch Neal Schon-loopje dat verder het hele nummer blijft doorgaan, de zang is galmend en het refrein is een Journeyrefrein uit het boekje, vooral door de koortjes. We zijn weer thuis. In de AOR zijn ze met afstand de meest gekopieerde band en toch zijn ze zelf uit duizenden herkenbaar, da's knap. Dat neemt niet weg dat het vorige album Revelations me fors tegenviel. Het eerste album met Arnel Pineda - toch een prima nieuwe frontman - haalde het compositorisch absoluut niet ten opzichte van de uitstekende voorganger Generations. Ik was dan ook heel benieuwd of Eclipse me wèl zou kunnen bekoren. Opvallend is dat de meeste songs rond de zes minuten lang zijn. Dat heeft Neal Schon de ruimte gegeven om met veel gitaarlagen een pulserende basis te leggen voor de songs. In een nummer als "Resonance" werkt dat magistraal. Ook "Human Feel" is met heerlijk voortrollende drums, een fijn orgeltje en een verrassend eenvoudige gitaarpartij een lekkere rocker. "Tantra" is daarentegen een galmballad die zich zonder hoogtepunten naar het einde sleept. Dit is typisch zo'n nummer dat een van de vele Journeyklonen óók had kunnen maken. Dan is het alleen maar heel lang wachten voor het afgelopen is... Pineda toont zich weer een uitstekende zanger - al schijnt ook hij zich op de recent verschenen Live in Manilla-dvd de tanden stuk te bijten op de hoge Steve Perry-partijen - en Neal Schon neemt heel veel ruimte, wat een paar lekker heavy nummers oplevert. De ritmepartij van "Chain Of Love" heeft zelfs een typische Whitesnakefeel. Helaas zitten er ook een paar zeperds tussen. Je wilt horen dat je naar Journey luistert en niet naar een van de vele klonen. Iedere keer dat ik nét denk dat het toch wel weer een lekker album is, komt er weer zo'n zeperd voorbij die de vaart eruit haalt. Close but no cigar.

De vorig jaar verschenen Hüsker Dü biografie bleek een beetje tegen te vallen. De feiten en anekdotes klopten maar wat de lezer miste was ‘Waarom ging het mis? Hoe kan zo’n geweldige en invloedrijke band opeens imploderen?’. Juist omdat zanger/gitarist Bob Mould niet aan het boek meewerkte kwamen we daar niet achter. De lang aangekondigde autobiografie van Bob Mould is nu verschenen en gelukkig is dat voor de geïnteresseerde liefhebber een veel informatiever boek. Van zijn jeugd in een disfunctioneel middle class Amerikaans gezin tot een soort wedergeboorte in de gay dancescene van deze eeuw, het is een tumultueuze weg die Bob Mould heeft afgelegd in de eerste vijftig jaar van zijn bestaan. Ik wil voor de aanstaande lezer natuurlijk niet te veel verklappen maar de meer dan ijzige beschrijving van de rolverdeling en relaties tussen de drie oude Hüsker leden (Mould: Greg Norton’s bijdrage aan de band bestond voornamelijk uit het rijden van de bus) staat in schril contrast tot de warme woorden voor Bob’s kameraden in zijn tweede succesbandje Sugar (u herinnert zich vast hun Copper Blue album nog wel), en latere soloprojecten.Als ik Bob’s leven na het lezen van See a Little Light in één woord zou moeten beschrijven is rusteloos het woord dat mij te binnen schiet. Zowel qua muziek (van gitaarrock naar dance en dan toch weer naar gitaarrock om toch de dance weer niet los te laten) als qua levensstijl (van speedy punkrocker naar mollige songwriter tot afgetraind sportieve gay) is Bob Mould een schoolvoorbeeld van iemand die zichzelf steeds weer opnieuw weet uit te vinden zonder (zo lijkt het) zijn geloofwaardigheid ooit te verliezen.
Een bijzondere man, zonder twijfel, en nee, die Hüsker Dü reünie maken wij hoogstwaarschijnlijk nooit meer mee.

"Beautiful" was mijn eerste kennismaking met de Brookes Brothers. Het UKF drum&bass-kanaal, met inmiddels meer dan 280.000 subscribers, kan hits maken of breken in drum&bass-land en dit is de zoveelste in de rij. En als ik dan vervolgens een album zie staan van zo'n favoriet uit dit kanaal, gaat het direct op de mp3-speler. Dit debuut blijkt een aanrader. Goed, er zal geen enkele track tussen zitten die vanwege zijn avontuur of innovatie de kolommen van pakweg de Gonzo zal halen, maar voor ADHD'ers, sporters en doordansers in het holst van de nacht is dit een niet te missen plaat. Snel, dat is het kernwoord van de Brookes Brothers. De hele plaat dendert maar door. Pianoriedel hier, snelle bass daar, op een enkel verplicht dubnummertje na ("In Your Eyes"). Maar die cleane, strakke en consequente pianoproductie is óók precies wat me zo trekt. Je weet dat de batterijen van je mp3-speler minder lang meegaan naarmate je het volume harder zet? Nou, op dit album heb ik vorige week al vier batterijen versleten. Ik moet nog zien of een act als Nero zijn belofte dit jaar gaat inlossen met een even strakke dnb-plaat, maar als debuut uit het niets komt Brookes Brothers al dicht in de buurt.

Noem mij gerust raar, maar in het winterseizoen en het prille voorjaar, dan draai ik eigenlijk nooit van die zomerse muziek. Pas als de temperaturen stijgen richting de dertig graden, het witbier en de gekoelde wijnen van stal gehaald wordt en de rokjes korter heb ik zin in bands als Babylon Circus, Mano Negra, Ojos de Brujo en Amparanioa. Eerder niet. Dat La Troba Kung-Fú een tijdje onaangeroerd bleef liggen is dan ook niet zo raar. Deze band rond Joan Garriga bracht hun tweede plaat A La Panxa Del Bou hier in de winter uit en probeerde in februari de zalen hier op te warmen. Ik negeerde het stoïcijns en schoof de cd ter zijde. Maar met de zomerfestivals in aantocht werd het toch tijd om de band een tweede kans te geven. Terecht blijkt, want het kwartje valt bij A La Panxa del Bou nu wél. Het is een uitermate prettig mestizo-album. Songs als "Flor de Primavera" (een ode aan de lente draaien in de zomer, ik weet het het is gek), "Subway Walk" en "Petit Rumbero" zijn heerlijk. Of het lekker lome "Take Your Time" dat opvalt door zijn reggae-achtige inslag. Veel meer dan een band als Mano Negra laat La Troba Kung-fú een af en toe bijna nonchalant niets-aan-de-hand geluid horen. Dat maakt de band dan misschien niet erg spannend en vernieuwend, op zomerfestivals is dat toch vaak de sfeer die je juist wilt.

Storm
André Manuel - Dollekamp

Ewie
The Joy Formidable - Big Roar

Ludo
New Order - Movement

Gr.R.
Revocation - Existence is Futile

Dennis
The Antlers - Burst Apart

Ramon
The Antlers - Burst Apart, nog een keer

André
The Pierces - You & I

Prikkie
Sun Domingo - Songs For End Times

Janineka
Indigo Girls - Swamp Ophelia

Stonehead
Brookes Brothers - Brookes Brothers

DubbelMono
Hunx and his Punx - Too Young To Be In Love

Campking
EMA - Past Life Martyred Saints

Het is alweer vier jaar geleden dat Night Ranger een studioplaat uitbracht. Er zijn sindsdien weer bezettingswijzigingen - toetsenist is nu Eric Levy, gitarist is TSO's Joel Hoekstra - maar het oorspronkelijke trio Kelly Keagy-Brad Gillis-Jack Blades is nog steeds present. Daardoor is Night Ranger in de loop der jaren muzikaal weinig veranderd en is ook op Somewhere In California goed in het gehoor liggende rock te horen die buitengewoon smakelijk wordt uitgevoerd. Is opener "Growing Up In California" nog een wat matte start, met "Lay It On Me" en "Bye Bye Baby (Not Tonight)" komt het album lekker op gang en dat houdt niet meer op. De pretrock van Night Ranger roept met enige regelmaat vooral in de composities herinneringen op aan meer mainstream collega's als Foreigner, maar door een opvallend heavy productie en dito uitvoering komt het nergens zelfs maar in de buurt van braaf of soft. Een van de hoogtepunten is voor mij het Beatleseque "Live For Today". Opvallend is ook dat het vertrek van Jeff Watson hoegenaamd geen invloed heeft gehad. Joel Hoekstra blijkt een even dynamisch gitaarduo te kunnen vormen met Brad Gillis en dus blijft een van de sterkste punten van Night Ranger fier overeind. Met Somewehere In California levert Night Ranger dan ook een album af dat op alle punten klopt. Het is waar, Night Ranger doet niets nieuws, maar slaagt er wel weer in niets nieuws ontzettend lekker te maken. Mij hoort u niet klagen.

Het hoesje laat nog een klein beetje twijfel bestaan: Too Young To Be In Love van Hunx and his Punx is of de soundtrack bij de undergroundversie van Grease II of een onversneden homo-erotische plaat. Maar als zanger Seth (Hunx) Bogart zingt dat zijn ‘boyfriend’s coming back’ ("He’s Coming Back") is het wel duidelijk. Humor heeft hij ook: "Lover’s Lane" krijgt een iets andere lading dan we zouden verwachten en Bogart schijnt er zowaar een kapsalon in thuisstad Oakland op na te houden (al kan dit laatste uiteraard een grappig marketingverhaaltje zijn). Hoe dan ook, als Hunx and his Punx - de punx zijn allen vrouw - maakt hij rammelende maar oh zo zomerse poppy punkliedjes. Met als belangrijkste usp een ferme tik van de Phil Spectormolen. Mooie, op het randje van vals gezongen koortjes, teksten die dezelfde teenage symphonies presenteren als die van Spector en bijna even onweerstaanbaar zijn. Tel daarbij op dat de damesbegeleiding hier en daar klinkt als een verjongde versie van The Crystals en we hebben de fijnste zomerplaat sinds The Girl Collection. Inderdaad, die debuutplaat van De Bossen die ook zo mooi een link wist te leggen tussen Phil Spector, de Ramones en de zomer.

"Recorded by Panda Bear in Lisbon at Interpress 2010" staat ergens diep verstopt in de fraaie, uitklapbare hoes van Tomboy. Aha, dacht ik. Een Panda-tussendoortje. Live opgenomen op tournee door Portugal, zoiets. De eerste luisterbeurten bleef ik (niet al te scherp) in die waan. Panda Bear knutselt met galmende mini-loops, die vaak maar een seconde of twee duren, en kweelt er niet al te boeiend overheen. Maar wacht eens, Person Pitch is alweer van vier jaar geleden. En die meerstemmigheid, die krijg je tijdens een concert in je eentje niet voor elkaar. Tomboy is dus inderdaad gewoon een regulier album, en wat mij betreft (het was al duidelijk) een teleurstellende plaat. Daar waar de voorganger beter was dan de hele output van Animal Collective bij elkaar, schuift Panda Bear met Tomboy terug richting het moederschip-geluid van Merriweather Post Pavilion: een echoput én galmbak vol ergerniswekkend zompig bonkende schetsen. Iemand moet me in de comments maar uitleggen wat hier nou precies zo verslavend aan is, want na drie nummers kom ik er niet meer doorheen. Het klinkt als de plaat die Dennis Wilson zou opnemen nádat ie verdronken was. Bezopen ("Surfer's Hymn") of lelijk ("Drone"). Er zijn wat uitzonderingen, zowel "Slow Motion" als "Friendschip Bracelet", grooven spacy. Het helpt als er een paar beat-geluidjes wat concreter klinken. Maar ook die liedjes klinken als iets waar Panda Bear al improviserend met z'n laptop binnen een paar minuten mee klaar zou kunnen (of moeten) zijn.

Eigenlijk weet ik het nog als de dag van gisteren dat ik in 1983 cassettes opnam van het Duitse Loreley dat door het legendarische Duitse Rockpalast werd uitgezonden. De band die op dat festival de meeste indruk op mij maakte was U2, maar ook de Steve Miller Band zat vanaf die dag in mijn collectie. De cassetterecorder en de tape zijn er niet meer, maar de herinnering nog wel. Die herinnering bestaat eruit dat ik toch vooral de hits van de Steve Miller Band het meest geslaagd vond. Tegenwoordig veer ik nog wel op als op de radio een nummer als ″Fly Like An Eagle″ of ″Abracadabra″ voorbij komt, maar veel verder komt het niet meer.

Er is echter genoeg aanleiding om dit wel te doen. Allereerst was er sinds hun laatste release uit 1993 (Wide River) plots in 2010 een nieuw album met covers gevolgd met een heuse toer. Inmiddels is er zelfs een album met nieuw eigen materiaal. Het leek een prima reden voor de platenmaatschappij om de back catalogus eens bij te werken. Een drietal albums voorzien van een digicase en tekstboekje met een verhaaltje van journalist Joel Selvin bereikte onze burelen. Een prima reden om eens te kijken of deze de aanschaf waard zijn.

Allereerst ligt hier het uit 1983 afkomstige Live! met inderdaad livemateriaal. De cd is qua samenstelling niet anders dan de originele elpee. Geen bonustracks dus. Dat had van mij dan wel gemogen, vooral omdat nog geen veertig minuten aan opnames geen goede afspiegeling is van het concert. De geluidskwaliteit is echter prima en je kun horen dat de zevental muzikanten in vorm zijn. Hits als ″Gangster Of Love″, ″Livin´ In The USA″, ″Fly Like An Eagle″, ″The Joker″ en ″Abracadabra″ staan er uiteraard op en gezien mijn herinneringen aan het Rockpalast-concert is het eigenlijk een prima release door precies te geven wat je nodig hebt.

Op Live! staat geen nummer dat ook op het in 1984 verschenen Italian Xrays staat. Tijdens het Rockpalast-concert was er wel één nummer dat gespeeld werd, namelijk ″Out Of The Night″. Op Italian Xrays gaat er iets goed mis met Steve Miller Band. Miller mag lekker gaan snoepen in de digitale (Sony-) keuken die dan zijn opmars maakt. Allereerst wordt door de digitale mogelijkheden de bron (het liedje) uit het oog verloren. Zo staan er teveel instrumentale tracks op: een zwaktebod. Ook krijgen bepaalde instrumenten meer ruimte. Zo is er hier een keyboardspeler die ongetwijfeld vreselijk zijn best doet, maar het geluid behoorlijk gedateerd maakt. Dan heb ik het nog helemaal nog niet over het typische jaren tachtig drumgeluid. Je weet wel van die echoënde drumklanken dat wel wat heeft van een drumcomputer. Echt vreselijk. Het brengt de op zich wel prima in het Steve Miller Band-oeuvre passende nummers als ″Who Do You Love″ een doodsteek toe.

Gelukkig herstelt Miller zich, en is Wide River uit 1993, heel wat beter te pruimen. Het zou achteraf het laatste album zijn tot het in 2010 verschenen Bingo! Het zal geholpen hebben dat Ben Sidran, keyboardspeler uit de begindagen van de Steve Miller Band weer op het toneel verschijnt en behalve meespelen, schreef hij ook een aantal nummers. Hieronder het gevoelige ″Lost In Your Eyes″, een van de hoogtepunten van Wide River. Al schreef Miller zelf, samen met Chris McCarthy, ook een verdienstelijk liedje als ″Horse And Rider″.Voor een revolutionair geluid moet je ook op dit album niet bij Steve Miller zijn, toch is de sound uit duizenden te herkennen. De songs zijn veilig qua opzet, misschien net wat te klinisch opgenomen. Er is echter geen drum of keyboard meer die de boel om zeep helpt. Ook blijven de instrumentale stukken achterwege. Er staan er twee covers op, namelijk ″Stranger Blues″ van Elmore James en het afsluitende ″All Your Love″ van Otis Rush. Na dit album werd het dus lang stil rond Steve Miller. ´Wide River, carry me back home, to the place I love, that I call my own´.

Natuurlijk beginnen wel meer bands hun album met een introtje. Maar je debuutplaat rustig laten beginnen met een liedje dat ruim tweeëneenhalve minuut duurt en voort lijkt te komen uit een dure kinderspeeldoos, dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Het zou me zo in slaap kunnen wiegen. Het Gentse Amartorski trekt zich er niets van aan en is overtuigd genoeg van eigen kunnen dat deze introductie de aandacht van de luisteraar vast zal behouden. Volhouden wordt in dit geval namelijk echt wel beloond met een van de mooiste Belgische albums die ik de afgelopen jaren heb gehoord. De combinatie van de breekbaar zachte, engelachtige stem van Inne Eyermans in combinatie met de minimalistische, soms dwarse insteek van de band werkt enorm goed. Alsof de late Talk Talk, Portishead en Sigur Rós de handen ineen slaan en samen een landschap voor je boetseren. Al komt in "Peaceful" onverwacht ook nog een bijna Battles-achtige staccato gitaarpartij langs, alleen "8 November" strandt na een heerlijk traag voortslepende intro uiteindelijk in een heftige geluidsmuur, die overigens ook weer als sneeuw voor de zon verdwijnt. Voor de rest is de sfeer op TBC vooral ingetogen, maar wel mysterieus spannend. Wat zeker ook voor een groot deel op het conto geschreven kan worden van Eysermans die, wat er om haar heen ook gebeurt, immer bedaard blijft zingen. Mooi is ook de verpakking waarin een zin gelijk opvalt. Het bedankzinnetje voor alle 'fools who supported us'. Daar ben ik vanaf nu er een van. Prachtig.

Hoppa! Je studiodebuut maken - op het nieuwe Nederlandse proglabel Glassville - en daarbij gasten mogen verwelkomen als Steve Hogarth (Marillion), Adrian Belew (King Crimson), John Wesley (Porcupine Tree) en als producer Bruce Soord (The Pineapple Thief). Dan moet je daarvoor al wat leuks gedaan hebben, zou je zeggen. Ja en nee. Het is geen gelegenheidssupergroep, maar Sun Domingo draait al jaren mee, toerde vorig jaar met The Pineapple Thief, was support van Marillion op de recente Nederlandse Marillion-conventie en heeft wel al een live-album uitgebracht van de Canadese Marillion-conventie. Volgens henzelf is de belangrijkste bezettingswisseling pas vorig jaar tot stand gekomen. Opperhoofd Edgel Groves kreeg toen assistentie van zanger/gitarist Kyle Corbett en hij was blijkbaar het ontbrekende puzzelstukje. En inderdaad, het gitaarwerk is onopvallend goed. Huh, onopvallend? Ja, in de zin dat opvallende hem niet zit in lange solo's of vliegensvlugge loopjes, maar in technisch goed en gevarieerd spel in dienst van de songs. Soms typisch proggitaarwerk dat aan - natuurlijk - Marillion, Rush ("Anymore") en King Crimson (het instrumentale "Mad Maze") doet denken, soms hoor ik er eerder jambands als Perpetual Groove of Widespread Panic in ("Bound By These Rings", "It's All Happening Now") en soms is de pop dichtbij, zoals in "Find A Way Out". Sun Domingo zwiert tussen melodieuze rock en progrock, met de zang en de van overbodige krachtpatserij gespeende composities als verbindende factor. De soms wat dunne, maar heldere en bij vlagen emotioneel geladen stem van Corbett is herkenbaar en stiekem erg goed. In "Love Is All Around You" heb je soms het gevoel dat je naar Jeff Buckley zit te luisteren! Songs For End Times is een plaat die je zomaar over het hoofd zou kunnen zien als je zo nu en dan een nummer hoort. Luister naar het hele album en er gaat een wereld voor je open.

Dertig jaar geleden stond Slayer aan de wieg van wat uitgroeide tot trash metal. In de jaren erop werd samen met de andere Big Four bands - Metallica, Anthrax en Megadeth - metal definitief op de kaart gezet. Tegenwoordig is metal niet meer weg te denken. Volgens drummer Dave Lombardo is dit nog het meest opmerkelijke feit als hij terugkijkt op zijn muzikale verleden. 'Toen ik op m'n vijftiende met drummen begon zeiden m'n ouders dat het nooit wat zou worden met die muziek. Ik moest een baan zoeken, anders zou ik m'n leven verkloten. Later, toen we getekend hadden bij een platenlabel, waren m'n ouders nog steeds bezorgd dat ik m'n toekomst vergooide met metal. Op m'n 25ste trouwde ik en toen waren ze bezorgd hoe het verder moest als ik 30 was. Ze waren er nog steeds van overtuigd dat metal nooit lang zou blijven bestaan. Nu ben ik 46. Volgens mij zal metal nooit verdwijnen.' Dat komt volgens Lombardo omdat metal eerlijke muziek is. 'Mensen weten wat echt is en metal is echte muziek. Metal wordt met hart en ziel gemaakt en dat weten mensen. Het is geen Britney Spears of Justin Bieber ofzo.'

Het was minder druk dat ik verwacht had, vorig jaar op Lowlands, bij Vieux Farka Toure voor het podium. Maar misschien had ik het succes van Vampire Weekend, die het jaar ervoor een volle tent hadden, ook wel overschat. Of niet het succes, maar de invloed. Want deze jongens uit Brooklyn spelen gretig leentjebuur bij de Afrikaanse muziek en daar is de Maliblues toch een redelijk succesvolle exponent van. En de naam Farka Toure is toch een grote in de scene. Maar voor de massa van Lowlands  was het toch een brug te ver blijkbaar, ondanks het succes van Vampire Weekend. Gelukkig heeft de dood van Ali Farka Toure, de vader van Vieux, er niet voor gezorgd dat de scene op zijn gat ligt. Tinariwen is redelijk succesvol en het pact met Dirt Music zorgt er voor dat ook een band als Tamikrest voet aan de grond krijgt in Europa. Met Toumastin heeft Tamikrest inmiddels een tweede plaat uit. Tamoustin is opgenomen in Bamako, met Chris Eckman (Dirt Music, The Walkabouts) als producer. De basis is hetzelfde. De leadgitaar van Ousmane Ag Mossa als basis waarover hij zingt, ondersteund door een slaggitaar, rudimentaire percussie en twee achtergrondzangeressen. De basis is de Maliblues, met westerse invloeden. Zo af en toe gaat het tempo omhoog en wordt het haast dansmuziek, een andere keer kruipt men naar Tinariwen. Maar door die westerse invloeden is Tamikrest wel wat toegankelijker dan veel Malinese bands. Het is voor die Vampire Weekend fans een prettige introductie in de Afrikaanse muziek in het algemeen en de Maliblues in het bijzonder. Ook voor niet Vampire Weekend fans overigens...

Peter Murphy! De Godfather of Goth! Man, dat is lang geleden! Ik geloof dat ik mijn Bauhaus-bandjes wegens versleten ooit weggedonderd heb en het zooitje nooit vervangen heb met de cd’s. Jaja lieve lezertjes, muziekdiefstal is van alle tijden. Maar goed, Peter Murphy dus, die leeft dus nog. En ik moet zeggen, ik heb dit jaar nog niet zoveel plezier beleefd aan het schrijven van deze recensie. "Bela Lugosi’s Death" weer eens opgezocht op de YouTubes en de WIKI eens doorgespit. Want om nou te zeggen dat ik bij was, betreffende de man, nee niet echt. Dat de man tot de islam bekeerd was en tegenwoordig in Turkije woont, wist ik niet. En dat hij al die jaren best actief geweest was, wist ik ook niet. Zelfs de Bauhausreünie, van een jaar of wat geleden, ik keek even de andere kant op. Maar Peter Murphy dus. Hij brengt inmiddels zijn negende studioplaat uit, heel toepasselijk Ninth geheten. En eerlijk is eerlijk, het is een alleraardigst plaatje. Ergens tussen Sisters of Mercy en Echo and the Bunnymen laveert de man met de karakteristieke Gothicstem. Een stem die me, bij vlagen, ineens aan Neil Diamond doet denken! Niet bepaald een gothheld, maar wel een adequaat zanger. Het niveau is alleszins acceptabel en verderop op de plaat wordt het zelfs ouderwets heerlijk onheilspellend. Geen plaat wakker van te liggen, maar mocht u een ouwe new wavert zijn, met gothictendenzen dan zou ik uw ouwe held toch even een luisterbeurt geven. Er zijn oude helden op minder artistiek verantwoorde wijze op leeftijd geraakt.

Na een paar jaar van relatieve stilte rondom de band is The Jon Spencer Blues Explosion weer bij elkaar voor een uitgebreide tournee door de VS, Europa en Australië. Aanleiding is de heruitgave van een zestal tot voor kort niet meer te verkrijgen platen, inclusief een berg bonusmateriaal. Maar het gaat ook om de lol van het spelen zelf, vertelt Jon Spencer. "We hebben er veel plezier in en het voelt goed, dat was ook de reden waarom we deze band ooit zijn begonnen. Natuurlijk hebben die re-issues er ook mee te maken, ik wilde ze niet zomaar uitbrengen. We vonden het belangrijk om deze gebeurtenis te markeren met een tour."

Jon Spencer groeide op in een klein plaatsje in New Hampshire, ver weg van alles dat ook maar iets leek op een underground of alternatieve muziekcultuur. Tijdens zijn middelbare school speelde Spencer banjo in de schoolband, maar interesse in rock had hij niet, vertelt hij. "Rock was volstrekt oninteressant. De muziek die ik hoorde was Aerosmith en Led Zeppelin of die softrock, zoals van America. Weet je, er was zoveel slechte jaren zeventig rock. Het was ook onderdeel van de populaire cultuur. Op TV werd die muziek gebruikt in reclames of in tekenfilmseries als Scooby Doo. Dat waren de dingen waar ik naar keek. Maar het was zo enorm eenvormig. Als ik dat hoorde dacht ik "oh ja, dit is dus rock 'n' roll." Daar hield ik niet van, het was verschrikkelijk. Pas toen ik een jaar of 18 was wilde ik muzikant worden, ik voelde ineens die enorme aantrekkingskracht van muziek en ik wilde met niets anders meer bezig zijn."

Kitty, Daisy en Lewis Durham hebben het niet van een vreemde. Zo heeft pappa Grame een studio en speelde mamma Ingrid Weiss drums in post-punkband The Raincoats. Op hun debuut leken ze het vooral te moeten hebben van met liefde uitgezochte originelen die door het trio van een nieuw jasje werden voorzien. Op Smoking In Heaven blijken ze echter meer in hun mars te hebben. In plaats van het coveren, zijn ze zelf aan de slag gegaan en brengen ze nu dertien zelf geschreven nummers waaraan mamma er vier mede schreef. Ze probeerden op eerdere release de wat meer opwindende stromingen uit de jaren veertig/vijftig na te bootsen. Het scheelt dan dat je te boek staat als multi-instrumentalisten. Op Smoking In Heaven wordt ook weer een heel register opengetrokken aan instrumentarium. De liedjes zijn qua stijl niet zoveel anders dan op het eerdere werk. Het is een swingende plaat geworden dat verrassend opent met het ska-achtige "Tomorrow", maar waar ik van een swingend nummer als "Baby Don´t You Know" (luister naar de opbouw van de orgelpartij) of "You´ll Be Sorry" (met een heerlijke mondharmonica) toch net wat vrolijker word. Ondanks de prima nummers, het authentiek klinken en de beheersing van de instrumenten, vind ik het alleen allemaal nét wat te braafjes. Zelfs in de veertiger/vijftiger jaren zijn er voorbeelden te vinden die dit al deden. De volgende keer een producer die wat meer de grenzen op zoekt, en ik word fan.

Breng een Zwiterse cajunband en een trio Londense rockabillies onder de vlag van het roemruchte Voodoo Rhythm en het resultaat is Louisiana Fun. Pardon, het resultaat héét Louisiana Fun. Dat is iets anders, inderdaad. De CD die Mama Rosin en Hipbone Slim en zijn band hebben opgenomen opent met het donkere en ietwat afwachtende "Voodoo Walking". Bij de tweede track, "Gettin’ High", komt het cajun-instrumentarium voorzichtig tevoorschijn. Ook in het New Orleans-style "Trouble Ain’t So Never Far Away" blijft de handrem er angstvallig op. Wanneer Hipbone Slim een rockabillybegeleiding loslaat op de Franstalige tekst van "Quel Espoir?" begint het een beetje op fun te lijken, maar zijn we al vijf nummers onderweg. Pas de als Out Side verzamelde volgende zes nummers (de eerste zes heetten In Side) laten een beetje horen wat de bedoeling was. "Killing Two Birds With One Stone" is een aardige, rollende blues, "Louisiana Blues" en "Citi Two Step" zijn cajun volgens het boekje, maar het duistere "Swamp Water" is de bekroning van de zoektocht. Rock ‘n’ roll zoals Chuck Berry die maakte in Downbound Train: donker en zwoel als een nacht in Louisiana. Maar één enkele geslaagde track is te weinig om een op papier interessante samenwerking geslaagd te laten zijn.

Elliot lijkt in de ambitieuze opener van zijn debuut-album hard op weg om de Nederlandse Jamie Woon (of James Blake te worden). Hij zingt zichzelf a cappella toe ('I am singing this song to ease my mind') waarna synthetische strijkers invallen. Breekbaar (wiebelig lo-fi opgenomen) en met wat goede wil van Guillemots-klasse. Ik ga er eens goed voor zitten (kom maar op met die dubstep!) maar Elliot blijkt een wispelturige jongen. "Springtime Butterfly" waar de plaat mee vervolgt is een retecatchy maar ook akelig leeg Idols-popdeuntje, dat hij wellicht aan Jamai zou kunnen slijten. Gelukkig hebben we daarmee wel het dieptepunt gehad, terwijl Elliot nog maar een andere weg inslaat. "Still (Today)" verruilt het wat zompig opgenomen bandjesgeluid voor toetsen en beats, en ditmaal lijkt de onvolprezen Bastian ter inspiratie te hebben gediend. En dat is een vergelijking die gelukkig blijft opduiken. Vreemd is dat niet, want deze Almeerse bibliothecaris was toetsenist in Bastian's live-band. En dus is Elliot in "Chase The Day" net zo Ready als de Neger des Heils op diens debuut. Zeker in de up-tempo liedjes werkt het rauwe randje in Elliot's stem prima. Als daar dan in de beste nummers ("Both Of Us") ook nog wat funky hooks bij klinken, is het helemaal raak. In het eerdergenoemde hoogtepunt "Still (Today)" is dat ook het geval, met goedgeplaatste rust-momentjes (de kickdrum tikt door) en een geweldige Sonic The Hedgehog's Starlight Zone-synthesizer.

Even denk ik dat de File Under baas zich vergist heeft door mij een cd van een artiest met een verwoestende naam als Destroyer en die ook nog eens de albumtitel Kaputt heeft te laten recenseren. Dat zal op zijn minst een metalplaat zijn met veel beukende gitaren, niet echt een genre waar ik blij van word. Ik word al wat geruster wanneer ik lees dat Dan Bejar, alias Destroyer, ook lid is van The New Pornographers en die maken geen metal maar, naar mijn mening, de betere popmuziek. Mijn scepsis wordt helemaal weggenomen wanneer ik ga luisteren. Het is moeilijk voor te stellen dat Destroyer al acht albums gemaakt heeft die in stijlen wisselen van indierock met stevige gitaren tot glamrock à la Bowie. Op Kaputt heeft Destroyer gas terug genomen en ik hoor een zwoele softrock-/popplaat met een grote rol voor ambient-achtige synthpartijen en met jaren '80 invloeden van Roxy Music en Prefab Sprout. Bejar zingt met zachte en relaxte stem zijn ongrijpbare teksten op al net zo spannende en mysterieuze muziek. De achtergrondzang van Sibel Thrasher en dromerige saxofoon-, trompet- en zelfs dwarsfluitpartijen geven het geheel een jazzy sfeer. Op Kaputt staan twee lange nummers. "Suicide Demo For Kara Walker" duurt ruim acht minuten en "Bay Of Pigs (Detail)" zelfs bijna twaalf minuten. Gewaagd, want zie dat maar eens de volle tijd spannend te houden. Mijn aandacht is niet een keer verslapt, sterker nog, bij elke draaibeurt wordt Kaputt mooier. Knappe plaat. Heeft de File Under baas toch goed ingeschat!

Onder de naam Kyuss Lives! is de oerbron van talloze stoner bands voor het eerst in vijftien jaar op tournee. Zij het zonder Queens of the Stone Age frontman en mede-oprichter van Kyuss Josh Homme. Over een reünie is Homme altijd uitgesproken negatief geweest, maar dat weerhield zanger John Garcia er niet van de andere bandleden van het eerste uur te polsen of zij er wel iets voor voelden. Zowel bassist Nick Oliveri en drummer Brant Bjork hadden er wel oren naar om weer op pad te gaan als Kyuss. Als vervanger van Homme is gekozen voor de Belgische gitarist Bruno Fevery van Arsenal, die onlangs ook meespeelde tijdens Garcia Plays Kyuss tour van John Garcia.

Kyuss werd eind jaren '80 opgericht in het ingeslapen woestijnstadje Palm Desert opgericht door vier highschool jongens met een voorliefde voor punkrock. Veel was er in de Californische woestijn niet te doen, behalve in een bandje spelen en "generator parties" bezoeken. Deze feesten waren al in de jaren zestig ontstaan, vertelt Brant Bjork voorafgaand aan de show in Paradiso. "Generator parties" dankten hun naam aan de generatoren waarmee midden in de woestijn stroom werd opgewekt voor de apparatuur van de bands. Meer was er niet nodig voor een geslaagd feest.

Storm
Amatorski - TBC

Ewie
André Manuel - Dollekamp

Ludo
The Weeknd - House Of Balloons

Gr.R.
And So I Watch You From Afar @ De Beschaving

Dennis
Holland Festival

Ramon
And So I Watch You From Afar - Gangs

André
Lamb @ Festival Mundial, Tilburg

Prikkie
Yellow Matter Custard - One More Night In New York City

Blizzard
The Qemists & Vanderbuyst @ Beeckestijnpop

Janineka
Destroyer - Kaputt

Stonehead
Teenage Bad Girl - Backwash

DubbelMono
Bill Wells & Aidan Moffat - Everything’s Getting Older

Campking
EMA - Past Life Martyred Saints

Het Def Leppard-concert op het Arrow Rock Festival in 2008 was bij de eerste tonen al een fiasco. Er werd een akelige bak echo opengezet, die het livegevoel acuut de nek omdraaide. In de studio is die echo een van de handelsmerken van Def Leppard, maar live wordt zoiets normaal gesproken flink ingeperkt. Het probleem is dat drummer Rick Allen op zijn elektronische drumkit gebruikmaakt van de drumsounds uit de studio, waardoor de rest ook plotseling met veel meer echo moet werken. In Nijmegen was het dodelijk voor het optreden. Bij het eerste live-album heeft Def Leppard de tijd gehad om dat in de studio in balans te brengen. De echo is nog volop aanwezig, maar door een lekker hard ingemixt gitaargeluid heeft dit album wel het juiste rockgevoel. Bovendien heeft Def Leppard natuurlijk genoeg puike songs om een heel lekkere set neer te zetten. Dan doen ze dan ook, hoewel het nauwgezet volgen van de studioversies - mede vanwege de koortjes, die niet allemaal live zijn - een beetje jammer blijft. Bovendien wordt het geluid van het publiek nogal opvallend omhoog- en omlaaggedraaid. Na de 21 livesongs volgen er nog nog drie nieuwe studiotracks. "Undefeated" is een nogal generieke Def Leppardsong, met een iets rauwere sound dan we van de heren gewend zijn. Fraaiste nieuwe song is de ballad "Kings Of The World", een zes minuten durende song die sterk doet denken aan Queen en Extreme. Voor wie zoals ik van kamerbrede koortjes houdt een heerlijk nummer. Ook de derde nieuweling, "It's All About Believing", mag er zijn. Al met al is het eerste live-album ooit van Def Leppard niet de klapper geworden waarop ik hoopte, maar het is nog altijd zeer de moeite waard, opvallend genoeg mede door een van de studiotracks.

De vanuit Vancouver, Canada opererende singer-songwriter Rodney DeCroo is een noeste werker. Dit vierde album - geen van de drie eerdere is mij ooit opgevallen - beslaat meteen twee CD’s. Vierentwintig liedjes in totaal. En daar schuilt meteen een van de twee redenen waarom dit album wisselend ontvangen zal worden. Want uiteraard is niet elke track raak. Aan de andere kant: alleen de allergrootsten weten twee dozijn nummers op te nemen die blijven boeien. Met enige zelfspot zingt Rodney DeCroo in "You Ain’t No One": 'When you ain’t Steve Earle, you ain’t Neil Young, you ain’t Bob Dylan, you ain’t no one'. Dat is uiteraard ietwat overdreven, maar met deze drie namen hebben we wel de grote voorbeelden van DeCroo te pakken. De stemmen van Neil Young en Bob Dylan zullen overigens de tweede reden zijn waarom niet iedereen Queen Mary Trash even positief zal beoordelen: DeCroo’s stem klinkt even afgeknepen en op het randje van vals als bij deze grootheden. Epigonisme ligt soms op de loer, helemaal als ook het gitaarwerk klinkt als in Neil Youngs ruigste nummers. En wanneer je charisma en vakmanschap niet de hoogten van Dylan en Young halen, leg je het af. Niettemin, als je Rodney DeCroo’s stem kunt hebben, is Queen Mary Trash een fijne kluif. Niet alles smaakt even lekker, maar er is genoeg om je tanden een flinke tijd in te zetten.

Je probeert eens wat. Om jezelf en je bandmaten scherp te houden, neem je de tijd om songs van anderen uit te pluizen en jezelf verschillende stijlen eigen te maken. Zo ook het Duitse Caliban. Coverfield is een verkenning in het werk van anderen. Een cover-tussendoortje dus met "Sonne” van Rammstein, "My Girlfriend’s Girlfriend” van Type-O-Negative, "Slaughter Of The Soul” van At The Gates en "Helter Skelter” van The Beatles. Type-O-Negative’s song is een Him-pastiche geworden met deathmetalvocalen en cleane gitaren. En o ja, met een nog meer tenenkrommend orgel-middenstuk dan bij het origineel. Is dat dan geslaagd? Nee! Grappig is het wel, voor een enkele luisterbeurt dan. Rammstein blijft redelijk onaangetast. Een beetje Duitser blijft van het Teutoonse geweld af. Dat stond en staat nog steeds als een huis. Of ik de toevoeging van het gekrijs van zanger Andreas Dörner echt nuttig vind, denk ik niet. Het maakt wel in een klap duidelijk dat de bombast van Rammstein erg goed in het oeuvre van Dani Filth zou passen. Over de cover van At The Gates kan ik kort zijn; die ligt geheel in lijn met het origineel. Net zo snel, bruut en dramatisch. Prima dat Caliban zich in de geest van At The Gates kan inleven. Wat je overhoudt is het einde der tijden van The Beatles in Helter Skelter. Soms hoor je weleens mensen zeggen dat The Beatles, als de band nu nog had bestaan, ’t voor het metalgenre gekozen zou hebben. Welnu, dat is een foute Spinal Tap-gedachte, want ‘nowhere in the guitar’ zouden Lennon en McCartney het in hun knappe koppies halen om al gruntend en riff-gierend de essentie van deze song te verhullen met industriële, laaggestemde tonen. Het is interessant om te horen hoe je vanuit een totaal andere denkwijze een song compleet kunt veranderen. Voor Caliban wellicht heel leerzaam, voor mij een vullertje op een aardige EP dat misschien over tien jaar een tientje moet opbrengen bij de platenbeurs in Utrecht. Na Say Hello To Tragedy en uitstekende tournees met In Flames, Devil Driver, Machine Head, Killswitch Engage, Arch Enemy en Shadows Fall op alle continenten van de wereld heeft Caliban een dergelijk tussendoortje eigenlijk niet nodig. In het eerste kwartaal van 2012 staat pas echt nieuw werk gepland. En, om de fans niet te lang te laten wachten, is Coverfield er nu. De vraag blijft of we willen weten waartoe Caliban in staat is en of ik blij zou zijn met alle vuile was van deze Duitse band. Ik geloof het niet.

Een jochie met een nerdy bril en een albumtitel als Lonerboy, dat zal wat worden. Maar ik zit er totaal naast. Allereerst is Brett Dennen geen jochie meer, hij is de dertig al gepasseerd. Bovendien is dit zijn vierde album. De titel die ik dacht te lezen klopt niet, het moet Loverboy zijn. Dat is toch andere koek. Volgens mij is hij een schatje, behalve dat volgens eigen zeggen het album een ode is aan de liefde, durft hij het ook aan om in de inlay te melden als je er niet van houdt dat je beter naar iets kunt luisteren waar je wel ´happy´ van wordt. Duidelijk. Dennen is dus van de afdeling vrolijkheid met als titelhoogtepunt ″Dancing At A Funeral″. Ondanks dat niet overal reden is tot vrolijkheid is de muziek dat meestal wel. Een soort van positieve singer-songwriter, maar dan in de Amerikaanse traditie van artiesten als Tom Petty en John Mayer, in wiens voorprogramma hij speelde. Geinige plaat dit Loverboy, maar het geluid had alleen net wat opener gemogen. Nu klinkt het instrumentarium wat opeengepakt en dicht gesmeerd. Dat doet de liedjes geen recht.

Langzaamaan komt Nik Freitas in zijn eenmanszeilbootje op de radar van het grotere publiek. Hoop ik. De goedmoedige multi-instrumentalist was al jaren actief toen Conor Oberst hem inlijfde in zijn Mystic Valley Band en het uitstekende Sun Down op z'n eigen label uitbracht. Die plaat werd later in Europa door het Duitse kwaliteitslabel Affairs Of The Heart uitgegeven, dat nu ook Saturday Night Underwater het licht laat zien. En licht is het geworden. Waar Sun Down grossiert in melancholische, zeer sterk aan Wilco (en Loose Fur) refererende pareltjes, daar klinkt Freitas nu een heel stuk zonniger. Denk aan Big Star, Anne Soldaat en Nada Surf. Veel van de liedjes zijn versierd met kleine elektronische accenten (bliepjes en beats dus) dat ze nog meer doet zweven. En het niveau? Hetzelfde als voorheen. Freitas blijft een ambachtsman die weet hoe je een perfect popliedje schrijft. Het wachten is eigenlijk op een Amerikaanse regisseur die een liedje van 'm in een hipster-film gooit. (Net zoals Alexi Murdoch overkwam.) Beste kandidaat daarvoor is het pijnlijk mooie "Hold That Thought". Een soort zelfhulpboekje in drie minuten, en, het zal aan mij liggen, stiekem toch een liedje waar het 'weekendje potenbaden aan de waterkant'-gevoel níet aanwezig is. Hij opent met zijn beste gitaarlijn, in een tekstueel sfeervol intro over het overweldigende van de grote stad. Een piano tinkelt als een verwarrende gedachte, Freitas 'puts a record on', terwijl een up-tempo en hoog akoestisch gitaartje begint te tokkelen, en dan -beng!- vallen de drums in. Kippenvel. 'I found peace in the unknown looking at me.'

Een plaat die als uitvoerende het labeltje Jakszyk, Fripp And Collins meekrijgt, dat komt aardig in de buurt van een incarnatie cq zijtak van King Crimson. Helemaal als je weet, dat voor de bas- en drumpartijen respectievelijk Tony Levin en Gavin Harrison ingeschakeld werden. Het labeltje A King Crimson ProjeCKt is dan ook een volstrekt logische. Toch was dit oorspronkelijk nooit de bedoeling van gitaristen Fripp en Jakszyk toen ze in 2009 een beetje aan het jammen waren met zijn tweeën. Dat hun jampartijen uitgegroeid zijn tot een volwaardig album is iets waar je alleen maar blij mee kunt zijn. Dat Fripp en Jakszyk Mel Collins erbij gehaald hebben is overigens een meesterzet. Zonder zijn blaaswerk waren de zes songs denk ik wel een beetje leeg gebleven. Hij legt met zijn raak geplaatste flarden precies de juiste accenten. Qua sound sluit A Scarcity Of Miracles stiekem overigens erg goed aan op wat Steven Wilson uitbrengt met zijn No-Man. Dat komt niet alleen door het dromerige karakter van de songs, de zang van Jakszyk helpt daar ook zeker bij. Zijn stem heeft dat zelfde lijzige als die van Tim Bownes, al zou je ook best Adrian Belew kunnen noemen als referentie. De grap bij Fripp is dat 'ie de meest ingewikkelde maatsoorten en vreemde wendingen ook terug kan laten komen in dit soort meer ingetogen muziek en ze dan kan laten klinken alsof je een brood bij de bakker bestelt, terwijl de participerende muzikanten toch echt heel hoog in de concentratie moeten zitten om het bij te kunnen sloffen. Dat zal zeker ook een van de redenen zijn dat de tracks nergens gezapig worden. Het mooiste voorbeeld hiervan bewaart het trio tot het laatst. "The Light Of Day" met zijn over elkaar uitrollende lagen is niets minder dan een heerlijke muzikale toverbal waar ik uren op kan sabbelen.

I know I wasn't made to play on a team
You weighed you suitcase down
But it still wouldn't sink
I know that crime doesn't pay
But I don't know any other way

Flauw was de hit "Bubbelbad” van Def P & Beatbusters. Maar ja, het was wel een hit! Ik heb Def P vaker als een stand-up comedian beschouwd dan als rapper. Het sterkst is P in zijn freestyles. Improvisatievermogen maakt lange Pascal sympathiek. Plus, en dat mag ook wel eens gezegd worden, Def P doet wat zijn hart hem ingeeft. Optreden met een metalband (Laberinto), met het Beukorkest of met een ska-formatie, hij vindt het even geinig. Dat zal wellicht met zijn voorliefde voor Doe Maar en Hennie Vrienten te maken te hebben dat hij opnieuw de studio met Beatbusters is ingedoken. Bovendien kan hij zich laten backuppen door een strakke begeleidingsband met relaxte zomerdeuntjes. In ska, reggae en rocksteady ziet Def P. blijkbaar genres waarin zijn raps helemaal uit de verf komen. Wat P. & Beatbusters opbreekt is de serieuze ondertoon. De band is sociaal betrokken en laat een engagement horen dat we sinds het Klein Orkest en Doe Maar niet hebben gehoord. Of dat iets met de crisis te maken heeft, weet ik niet, maar het is opvallend dat tijdens elke crisis Nederpop groeit als nooit tevoren. Misschien is dat wel waarom juist nu na bijna tien jaar een nieuw werkje van Def P. & Beatbusters op de proppen komt. Nu de verenigde vakbond uit elkaar dreigt te vallen tijdens dit rechtse kabinet met zijn bezuinigingen is de roep om verstaanbaar engagement groter dan ooit. Bevlogenheid, betrokkenheid en oprechte afkeer heeft Def P. nooit onder stoelen of banken gestoken. Dus waarom niet nu met voldoende voeding een cd opnemen vol zonnige, schijnbaar moeiteloze zomerhits. Def P. als opvolger voor FNV-vakcentrale-voorzitter Agnes Jongerius? Wat mij betreft wel. Dan kunnen we weer lachen om de inhoud en de zin van ons sociale leven.

Op de een of andere manier heb ik de nare eigenschap om regelmatig als een blok te vallen voor mediocre post-hardcore bandjes. Dan kabbelt zo'n cd een tijdje halfbakken rond in mijn playlists en dan - ploink - valt het kwartje schandalig (of moet ik gelukkig zeggen?) genoeg alsnog. Mijn laatste genante moment op dit gebied is A Skylit Drive. Op de een of andere manier kreeg ik er de afgelopen weken lol in om (godzijdank alleen in mijn hoofd) keihard mee te blèren met de eng hoge vocalen van Michael Jagmin. Echt helemaal fout hoe deze knaap klinkt alsof 'ie naast zijn microfoon permanent een heliumballonnetje heeft hangen om leeg te slurpen. En o-oh hoe hard ga ik er op. Dat komt natuurlijk ook doordat deze mannen geen moment twijfelen als ze nog een extra cliché van stal kunnen halen om in een van de twaalf liedjes op Identity on Fire te verwerken. Dat maakt ze vanzelfsprekend inwisselbaar voor menig andere post-hardcore band, helemaal omdat de variatie in tempo en opbouw van de songs ook aan alle regels voldoet. Toch is de combinatie van cleane zang en screams dik in orde, maar ik ben wel wat hoge mannenzang gewend dus zal me daar niet zo snel aan storen. My bad.

Misschien omdat de band niet zozeer nog meer clichés aan elkaar schakelt maar omdat ik veel minder een klik heb met punkrock dan met post-hardcore. Go Radios debuut-cd Lucky Street rockt best, maar het ontbeert voor mijn gevoel aan pure energie. Ik zou bijna 'en passie' er achteraan typen, maar dat zou niet helemaal fair zijn. Maar het is voor mij dus best een flinke zit om de veertien liedjes uit te zitten. Je hoort dat de mannen hun best doen er wat van te bakken, maar het kabbelt maar rustig door in vertrouwd (commerciëel) punkpop tempo van bedenkelijk niveau. Toch jammer want Mayday Parade, waar Jason Lancaster eerder lid van was liet bij mij toch een veelbelovende indruk achter. Hun label Fearless wil je graag doen geloven dat Go Radio in de smaak zal vallen bij fans van Jimmy Eat World, Foo Fighters en The Gaslight Anthem. Ik twijfel daar ten zeerste aan. Die kunnen beter hun euro's besteden aan de cd van een leuke(re) cd Destine.

"Festival deBeschaving is terug!" kopt het persbericht, en eerlijk gezegd, ik ben er blij mee. De afgelopen twee jaar hebben we zonder gemoeten, de organisatie durfde het - gezien de crisis - niet aan om het festival te organiseren. Gelukkig is het niet voorgoed opgedoekt. Wederom op een nieuwe locatie: dit keer is de Leidsche Rijn verlaten. Er is samenwerking gezocht met de Universiteit van Utrecht en dat resulteerde dat het festival zijn tenten heeft opgezet op een van de mooiste stukjes Utrecht: De Botanische Tuinen op De Uithof. Net zo makkelijk te bereiken als het terrein naast De Rode Doos overigens, lijn 11 is uw vriend. De samenwerking met de Universiteit van Utrecht (en het UMC Utrecht en de Hogeschool Utrecht) houdt in dat naast een puik muzikaal programma er het nodige te doen is op gebied van kunst en wetenschap. Maar aangezien File Under een muzieksite is, nemen we eerst het muzikale programma onder de loep.

Vorige week zaterdag hield ik voor de vierde keer een huiskamerconcert. Het blijft iets bijzonders, zo'n muzikant in je huiskamer. Het verschil met een optreden in een concertzaal is ontzettend groot omdat je er met je neus opzit en elke beweging opvalt. Tot nu toe was de basis voor alle optredende artiesten die (akoestische) gitaar. Toch gaan we proberen om de volgende keer maar eens een pianist binnen te hengelen. En het kon zo maar eens zijn dat ik daarbij een poging ga doen om Dustin O'Halloran (ook de helft van het zwaar onderschatte Dèvics) binnen te hengelen. Niet alleen mijn betere helft en ik zijn namelijk nogal zwaar onder de indruk van zijn tot nu toe verschenen solo-cd's, onze kinderen vinden zijn muziek ook prachtig. En dat moet natuurlijk altijd de basis zijn voor zo'n huisconcert. Of het gaat lukken weet ik nog niet. Tot die tijd moeten we het bijvoorbeeld doen met zijn nieuwe solo-cd Vorleben. Daarop speelde hij in de Grunewald Kerk in Berlijn een mix nummers van zijn eerdere soloplaten en ook enkele nieuwe songs. Die kerk in Berlijn werd eerder al betoverd door Nils Frahms (in innige samenwerking met Peter Broderick) wat resulteerde in het prachtige The Bells. Wat mij betreft mag je O'Halloran met een gerust hart in een adem noemen met componisten als Satie, Chopin of Debussy. De op Vorleben gepresenteerde Opussen en Prelude kunnen zich meten met de korte stukken van deze grootmeesters.

Tsjonge. Na afloop van "The Grey Ship” slaak ik een diepe zucht. Zelden heb ik zo een waanzinnige opbouw gehoord. "Good Morning Captain” van Slint geeft mij een soortgelijk voldaan gevoel. Erika M. Anderson, oftewel EMA , grijpt me met haar solodebuut Past Life Martyred Saints bij de strot en laat vervolgens niet meer los. In vergelijking met haar oude band Gowns is dit album een stuk toegankelijker, maar relatief gezien nog steeds een experimentele plaat die de ultieme luisteraandacht vergt. Lady Gaga krijgt veel headlines voor haar zogenaamd gewaagde imago, maar EMA is juist weer dapper als muzikant en producer. Van de bombastische anekdote "California” tot het poedelnaakte, getergde "Marked”, de 28-jarige Anderson grossiert in het onverwachte. "Anteroom” klinkt als een nummer dat Kurt Cobain in postuum heeft achtergelaten. EMA heeft duidelijk meer weg van PJ Harvey en Courtney Love begin jaren negentig dan de huidige generatie vrouwelijke singer-songwriters. Moeiteloos gaan nummers als "Breakfast” over van rauw en uitgekleed naar mooie gelaagde luisterpop. Ook Anderson zelf lijkt bijna schizofreen: soms klinkt ze alsof ze op het breekpunt balanceert, de andere keer klinkt ze zelfverzekerd en scandeert ze vol overtuiging en power. Als een koorddanseres speelt Anderson op intrigerende wijze met geluid: penibel en continu starend naar de afgrond. Past Life Martyred Saints is daardoor een van de meest indringende albums van 2011.

Storm
Dustin O'Halloran - Vorleben

Ewie
Moon Duo - Mazes

Ludo
Wild Beasts - Smother

Gr.R.
My Morning Jacket - Circuital

Dennis
EMA - Past Life Martyred Saints

Ramon
Tim Knol @Pinkpop 2011

André
The Pierces - You & I / Wonderland - Wonderland / Lotte Kestner - Stolen

Prikkie
Marillion - Live From Loreley

Blizzard
The Qemists & Vanderbuyst @ Beeckestijnpop

Janineka
Brian Webb - Strange way to grieve

Stonehead
Teenage Bad Girl - Backwash

DubbelMono
Tim Knol - Days

Campking
EMA - Past Life Martyred Saints

Hij heeft een boel rare streken uitgehaald de afgelopen decennia en flink wat muzikale misperen gemaakt, toch blijf ik een zwak houden voor Rudeboy. Nu duikt hij weer op als The Arguido en slaat hij de handen ineen met de surfdudes van The Phantom Four. Je weet wel, die band die voortkwam uit de legendarische Treble Spankers. Ik vind zo'n samenwerking van oude werken wel een coole actie. Al moet je altijd maar afwachten wat het aan resultaat oplevert. The Obscure EP begint in ieder geval pakkend met het titelnummer. Het is echt een mix tussen wat je van beide gewend bent. De spit van Rudeboy is misschien wat minder fel dan vroeger, maar echt wel gemeend en The Phantom Four is wie immer cool and collected. Erg gaaf is "Gun On My Temple" dat nog het sterkst herinneringen aan Urban Dance Squad oproept, maar net een andere twist krijgt door de surf-invloeden. Verrassend zijn de twee afsluitende covers die op The Obscure EP staan. Eerst waagt het verbond zich aan "Leave Me Alone" van New Order om vervolgens ook nog een puike surfdraai te geven aan "A Forest" van The Cure. Die laatste is helaas instrumentaal. Van mij had The Arguido hier best nog even los mogen gaan. Dat was hem vast prima gelukt.

Een samenwerking die al een tijdje langer loopt is die tussen zanger Bazz van Van Katoen en de skaboys van The Palookas. Dat resulteerde in een EP met zes songs die een skadraai gaf aan de (over)bekende songs van Van Katoen. Het bleek bijna een schot in de roos, want de acht boys speelden sinds die release menig zaal en festival plat. Niet raar met een charismatische (of irritante zal menigeen zeggen) frontman als Bazz en een beest van een feestband. De vraag was nu alleen: wat nu. Nou, de heren blijken naast het in een nieuw jasje steken van VanKatoen-krakers ("HAVO" is geweldig!) samen óók toffe nieuwe muziek af te kunnen leveren. Kaboem! staat als een huis en de titel had net zo goed Feest! kunnen zijn. Of Energie! Dat spat er namelijk aan alle kanten vanaf. En het gave is dat in een tijd dat menig band bezuinigt op de releases die ze uitbrengen de Bazzookas ferm uitpakken. In het hardcover boekje zit een bizar groot aantal tekeningen van niemand minder dan Nozzman. Bandgrappen verpakken in die typische Nozzman-tekenstijl blijkt een gulden greep te zijn. Met die verpakking (achterin zit ook nog een vrijkaartje voor het Paradiso concert van 25 september 2011) is niets mis. Wat ik muzikaal gezien een dik pluspunt vind is dat Bazz eindelijk dat (in mijn oren) nare Brabantse accent weet te droppen. Daar wordt het luisteren naar de Bazzookas nog plezanter van. De Bazzookas gaan dit jaar gewoon weer los op festivals. Dat is 100% zeker.

@#%&#%! M'n externe harddisk met muziek is gecrasht, met medeneming van recensiebestanden én betaalde digitale muziek. En ja, ik was al een hele tijd van plan wat back-ups te maken, maar ja, als er wekelijks bestanden binnenrollen is de verleiding groot dat backuppen uit te stellen. Met fatale gevolgen deze ronde. De bestanden van Mr. Love And The Stallions waren gelukkig nog terug te halen, dus die recensie kan doorgang vinden. Deze Utrechters lijken besloten te hebben een wat meer radiovriendelijke koers te varen dan op het vorige album. Zo heeft "Dino Baby Baby" veel weg van Johan en heeft "Radio 4 AM" een catchy refreintje dat ze zomaar eens een flinke zomerhit zou kunnen opleveren. Dat gun ik ze van harte, daar niet van, maar het wat melancholiekere karakter van The Cruel Art Of Gossip doet mij gewoon iets meer. Dat is echter vooral een kwestie van smaak, want ook op Playgrounds - met een bassist erbij - is goed te horen dat ze het schrijven van echte popliedjes opmerkelijk goed in de vingers hebben. Ook qua uitvoering en productie kun je eigenlijk alleen maar lovend zijn. Het heeft een lekkere 2011-retrofeel, afwisseling, dynamiek en dan ook nog eens een heel kenmerkende factor in de viool van Einar Ihle. In het kader van het Nieuwe Muzikantendom doen ze het hele traject van productie tot artwork en video's zelf. Over de video van single "Make Love" staat momenteel op de site te lezen: "Potver...de nieuwe clip is echt te gek!!" Het tekent het enthousiasme van de band. Dat enthousiasme staat de ontwikkeling naar een heel volwassen band niet in de weg, zoals ook op Playgrounds weer blijkt. Deze jongens weten waar ze naartoe willen en hoe, zonder de pret te vergeten. Zou Jan Smeets meelezen? Ik hoop het.

Dat de band Sloan al twintig jaar bestaat terwijl ik er nog nooit van heb gehoord, zegt of iets over de kwaliteit van hun muziek of wijst op een flink gat in mijn muzikale kennis. In dit geval ben ik bang dat het laatste het geval is. De Canadese band viert dit jaar hun twintigjarig bestaan met de release van The Double Cross (oftewel XX, oftewel 20) en de eerste twee nummers laten een band horen die schijnbaar met het grootste gemak de perfecte poptunes produceren. Vooral opener "Follow the Leader" is prachtig, met tegen het einde een schitterende, Beatles-achtige break. Helaas staan er ook iets mindere goden op de plaat zoals de stomvervelende rocker "Unkind" die veel kapot maakt. Met honderd keer het regeltje 'I don't know why, you have to be unkind sometimes' begeeft de band zich wel gevaarlijk dicht op het vlak van Status Quo. De vier bandleden schrijven en zingen om de beurt en dit zorgt voor een frisse, afwisselende sound, maar dus helaas ook voor miskleunen als "Unkind". Gelukkig staan er meer beauties dan beasts op het album en het is bijna onverteerbaar dat het schrijven van nummers van de heren blijkbaar zo gemakkelijk afgaat. Op "Your Daddy Will Go" lijkt Johan terug te komen en "Beverley Terrace" had zo van The Shins kunnen zijn. Heerlijk, er valt nog twintig jaar back catalogue te ontdekken!

The Underdog klinkt als een verzameling singles, of misschien zelfs als een compilatiealbum van verschillende acts. Achter de zestien tracks staat dan wel telkens de naam van François Charles, maar als de credits zestien keer naar een andere componist zouden verwijzen, zou je het ook geloven. Want zo klinkt Super Preachers, de band rond Charles: als een studiogezelschap dat zichzelf als een kameleon kan aanpassen aan de omgeving. Waarbij die omgeving vooral bepaald wordt door de ingehuurde zangers en zangeressen. Na het intro is het eerste echte nummer bijvoorbeeld een jazzy vehikel dat de stem van Maria Timm mag begeleiden, daarna krijgen we het door een scherpe gitaar gestuurde en lichtjes psychedelische King Kobra, waarin we zowaar onze eigen Rude Boy ontwaren. Andere zangers zijn stukken minder bekend: Sista Moon (wie?), de vooral in Frankrijk bekende B.alone, Joanne Stocky, Bernd Pflaun (een jong neefje van Robert Smith) en Karl OFF. De Franse geluidstovenaar François Charles legt zich vooral toe op het samenbrengen van moderne beats en hedendaagse vocalisten met een geluid dat eerder naar de vroege jaren zeventig verwijst dan naar moderne soundtracks. Was zijn muzikale smaak en kunde maar net zo ontwikkeld als zijn gevoel voor grafische kwaliteit, dan waren we nu niet opgezadeld met het lelijkste hoesje van het jaar.

Hoe conservatief veel punkers eigenlijk zijn, is al diverse keren in de muziekgeschiedenis bewezen. Als een punkband door succes besloot bij een grote platenmaatschappij te tekenen, werd al snel gesproken over commerciële uitverkoop. Als een punkband besloot om tekstueel wat meer de diepte in te gaan, werd al snel gesproken over politieke uitverkoop. Als een punkband besloot liedjes te maken in plaats van schreeuwende statements, werd gesproken over muzikale uitverkoop. Nee, het valt niet mee om als punkband behoudend genoeg te blijven om je achterban tevreden te houden. Gelukkig laat New Pokerface uit Breda zich niet tegenhouden door enige vorm van conservatisme. Op deze nieuwe EP blijkt maar weer dat dit een band is die wil groeien. Niet alleen qua bezetting groeide de band van drie naar vier man, ook het geluid op Swingers doet -ahum- volwassener aan. De EP is een voorproefje voor de later dit jaar te verschijnen opvolger van het debuut Another Day, Another Religion uit 2008. Het vette gitaargeluid doet hier en daar aan Bad Religion denken, maar de zang is stukken beter en levendiger, vooral op hoogtepunt "Saints & Sinners". Uit een recente tweet van de band blijkt dat New Pokerface bovenal lieve punkpositivos zijn: 'bad news: someone broke into our van, but the good news is we still have the subwoofer!!' Toch nog blij kunnen zijn na een diefstal van je spullen, da's pas punk!

De mijnen. Gevaarlijk en dús fascinerend. Filmregisseur Bill Morrison heeft er een arty associatieve documentaire over gemaakt, en concentreerde zich op de Engelse mijnindustrie in de jaren tachtig, de tijd dat de Iron Lady de kolenmijnen begon te sluiten. Toevallig zag ik eerder dit jaar Brassed Off, een sentimentele speelfilm over dezelfde periode, waarin de onlangs overleden Pete Posthletwaite de hoofdrol speelde. Een ideale kerel daarvoor, met zijn gegroefde karakterkop. Hij vertolkt een dirigent van een mijnwerkers-brassband, en dat brengt ons bij The Miner's Hymns, waarvoor de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson de soundtrack schreef. Dit live opgenomen werk heeft als hoofdbestanddeel namelijk een stevig blazersensemble, en samen met accenten van kerkorgel en elektronica verklankt Jóhannsson daarmee op indringende wijze de worsteling van de arbeiders met natuurelementen en politiek. Het zes stukken tellende album voelt aan als een reis. In opener en kippenvel-opwekkend hoogtepunt "They Being Dead Yet Speaketh" dalen we in tien minuten langzaam af. Een desolate trom slaat. Langzaam voorbijtrekkende blokken van blazers zijn als groepjes mijnwerkers die per tweeën in een gammel liftje naar beneden worden gebracht. Als de ogen aan de duisternis zijn gewend zien we de mijnwerkers synchroon in gesteenten hakken op het ritme van een Górecki-achtig orgel. Maar dan! Gevaar! "An Injury To One Is The Concern Of All" borrelt, briest en kraakt vervaarlijk. "Freedom From Want And Fear" lamenteert vervolgens als een ballade voor de gevallenen, en heeft het gevoel van een stokoud folkliedje. (Volledig uit elkaar getrokken, dat wel.) Een zwaar beroep als dit vereist kameraadschap, en in het fraaie lichtere slotdrieluik van het album lijkt men tezamen de schouders erop te zetten. Jóhannsson's melodieën roepen een bijna Sovjet-achtig gevoel van saamhorig optimisme op: "The Cause Of Labour Is The Hope Of The World". Indrukwekkend.

Favez valt in de categorie sympathieke rockbands die al jarenlang zwoegend Europa rondtrekken in een krakkemikkige toerbus en maar blijven hopen. Hopen dat één liedje ervoor zorgt dat ze die gammele in kunnen ruilen voor een iets minder gammele. Of een ticket om een krakkemikkig busje te huren in de Verenigde Staten om daar hetzelfde te gaan doen. Al 20 jaar, zes albums en 1000 liveshows zijn deze Zwitsers zo in de weer. En eigenlijk stelden ze in al die tijd zelden tot nooit teleur. Ook hun nieuwste, zevende cd En Garde! is weer een prettige alternatieve plaat die na een drumroffel lekker aftrapt met "Tearing Down The Highway" en daarna laveert door het rocklandschap. Beetje punky (in het erg grappige "The Kids"), een beetje mellow emo ("Closet Astronaut"), een tikkie grotesque ("Sister Rose"), gevoelig ("Under The Sun") met Favez kun je alle kanten op en eigenlijk zijn alle richtingen ook daadwerkelijk dik in orde op En Garde! Dat is een prettige conclusie. "Like The Old Days" heeft een behoorlijk bizarre tekst die ik interpreteer als dat Favez een band is die weigert om terug te kijken over de schouder en te mijmeren over oudejongenskrentebrood, maar vooruit kijkt. De tekst gaat in ieder geval recht doorzee en Chris Wicky trekt behoorlijk fel van leer. Gaaf is ook het weerbarstige "The Heart Of A Cynic", dat diezelfde felheid heeft, maar ondertussen zijn de liedjes van Favez wel behoorlijke melodieuze oorwurmen die nog uren in je hoofd rondzingen. Wat je voor een deel ook op het conto kunt schrijven van producer Andrew Scheps (indrukwekkend CV heeft die man) die de band bijna live opnam in de Monnow Vally studios. Dat heeft de Zwitsers een van hun betere platen tot nu toe opgeleverd.

Het kan verkeren: in tegenstelling tot het grootste deel van de vaderlandse muziekpers, heb ik nooit iets gehad met de Arctic Monkeys. Veel te Brits voor mij, en dan dat accent! Kortom, het recenseren van hun nieuwste cd (met de weinig goeds voorspellende titel Suck It And See) was niet iets waar ik een gat voor in de lucht sprong in eerste instantie. Maar soms kan zelfs ik me vergissen. Of nou ja, dat accent van Alex Turner klinkt nog steeds niet fraai in mijn gevoelige oortjes, maar muzikaal klinkt de band op Suck It And See een stuk "volwassener" dan ze in mijn herinnering waren. En dat is in dit geval dus een aanbeveling. Niet de hele tijd meer dat gejaagde en wilde, maar subtiel en met gevoel voor melodie ("Black Treacle"). En als het wel gejaagd is, is het spannend en goed, zoals in "Brick By Brick". En ineens zijn daar ook tempowisselingen, hoezee! Dat doet nummers als "Library Pictures of All My Own Stunts" zomaar boven de middelmaat uitstijgen. Waar de meeste muziekcollega's door deze cd misschien wel afhaken, ben ik een aanhaker geworden. De Arctic Monkeys mogen nog even blijven!

In 2008 nam de Manic Street Preachers het emotioneel zwaar beladen Journal For Plague Lovers op. Toen gitarist Richey Edwards in 1995 verdween, liet hij een boekje met songteksten en schetsen achter. Na jarenlang hier niets mee te hebben gedaan, vonden de drie overgebleven bandleden dat de tijd rijp was om op basis van deze teksten een plaat op te nemen. Bassist Nicky Wire vertelt dat de opnames zelf niet zo moeilijk waren, maar de tour die erop volgde des te zwaarder was. 'In de zes weken dat we aan Journal for Plague Lovers hebben gewerkt voelde het alsof we weer met z’n vieren waren. Het voelde alsof het 1994 was en niet 2008. Maar het was een hele moeilijke plaat om mee te touren, dat was een stuk droeviger.'

Ondanks de zwaarbeladen tour had de band bij thuiskomst meer dan genoeg energie om vrijwel direct aan Postcards From A Young Man te beginnen en dat is ook te horen op de plaat. De Manics trekken de registers flink open met grootse refreinen, wervelende strijkarrangementen en vlammende gitaarsolo’s. Daarnaast wordt de band bijgestaan door een lokaal zangkoor en gastmuzikanten als Ian McCulloch, Duff McKagan en John Cale. Een heel verschil met de vorige cd, beaamt Wire. 'Postcards From a Young Man voelt veel meer als de natuurlijke opvolger van Send Away The Tigers. Het klinkt fris en veel opgewekter, terwijl Journal for Plague Lovers te vergelijken is met ijskoude duisternis.'

Schatjes zijn het, de jongens van het Amsterdamse Zahnfleisch/Tunnelfist. Bij elke release van hun Nederlandse tak Zahnfleisch mailen ze mij of ik hun nieuwste cd wil hebben en niet eens met een doel dat ik deze recenseer. Service aan de fan, zal ik maar zeggen. Bij de Engelse variant Tunnelfist heb ik overigens mijn eigen glazen ingegooid door me wat kritisch uit te laten over met name de zang. Maar goed, ik heb een zwak voor Zahnfleisch, ondanks dat ze nooit commercieel succes hebben gehad. Ze passen prima in de begin jaren tachtig-Nederpopbandjes voordat er geld aan verdiend moest worden en er nog punkinvloeden waren. NS Dansorkest is een samenwerking van Zahnfleisch met het Keulse In Stahlgewittern (lekker frisse bandnaam, trouwens), een band die volgens zeggen in de jaren tachtig actief was. De meeste liedjes van het NS Dansorkest (je moet zelf maar invullen waar NS voor staat) worden vooral gezongen in het Nederlands, maar er zijn op Naturbreit ook liedjes in het Duits ("Naturbreit”, "Fixerbraut” en "Duits Versje”) en Engels ("The Good Son”). Opener "En Garde” hakt er meteen stevig in. Qua thematiek en sfeer moet ik denken aan "Kut” van Herman Brood en Jules Deelder. Hierna gaat het tempo omlaag, wordt het tekstueel wat netter in de prachtige Duitstalige titeltrack. Er is ruimte voor levenswijsheden in "Voor De Zekerheid" en "Komt Terug Natasja”. Ook is er ruimte voor de donkere kant van het leven in "Het Leven Neemt”, "Fixerbraut” en "De Pado Dreigt Voor Mij”. Commercieel succes zal ook dit album niet opleveren, dat is het doel ook vast niet: muziek is lol maken en die dan delen met je fans. Je kunt er trouwens zelf ook een worden, want dit album is gratis (!) te downloaden.

Hemelvaartsdag 2011. Man, dochter en ik stappen in de auto voor een rit van ongeveer drie kwartier. We gaan op familiebezoek. Onderweg schuif ik de cd Heroes And Zeros van Woody & Paul in de cd-speler. Even denk ik een dixielandcd te gaan horen, opener "No One Dies Tonight" is een vrolijk liedje met banjo en blazers. Maar nee, daarna horen we rock in "The Joker, Baby" en bluesrock in "Ain't It Hard". En even later weer folk in "Poor Boy" en pop in "Travelin' Man". Woody Veneman en Paul van Hulten uit Eindhoven maken samen met Joshua van Iersel en Ernst-Jan van Doorn, alias The Vigilantes, met Heroes And Zeros hun vierde cd en naar eigen zeggen hun levenswerk. Dat is goed gelukt. Alle stijlen die de rootsmuziek kenmerken worden gebruikt en voorzien van een jaren '60 garagesound, voornamelijk bepaald door stevige gitaren. 'Hee, dit lijkt op 16 Horsepower' zegt mijn man bij het horen van "Jack Of All Trades" waar de bezwerende sound van David Eugene Edwards en companen inderdaad te horen is, evenals in "Headless Hen". Door dit wisselen van muzikale invloeden ligt het gevaar op de loer dat Woody & Paul een onsamenhangende cd hebben gemaakt die niet beklijft. Dat is niet het geval.Heroes And Zeros zou het door zijn mix van rootsstijlen prima doen als soundtrack voor een roadtrip door het zuiden van de Verenigde Staten maar doet het net zo goed op de Veluwe in Nederland. Na drie kwartier hebben wij onze bestemming bereikt en vraag ik mij af waarom ik niet eerder van Woody & Paul gehoord heb. Grote kans dat ze met Heroes And Zeros uit de anonimiteit gaan verdwijnen.

Eigenlijk is het wel goed dat bij het uitbrengen van een debuutalbum niet meteen alle succesregisters opgetrokken hoeven te worden. Voor je het weet raken de bandleden zichzelf, elkaar en daarmee het spoor bijster. Fleet Foxes had een behoorlijke voltreffer met hun gelijknamige in 2008 verschenen debuutalbum dat in veel zogeheten jaarlijstjes verscheen. Helplessness Blues is hun tweede album en gaat verder op de ingeslagen weg. Het zestal (er is een Fleet Foxmannetje bijgekomen) uit Portland, Oregan, is moeilijk in een hokje te plaatsen. Ik noem het voor het gemak maar intelligente folkrock. De folk is er omdat de gitaar met de prachtige stem van Robin Pecknold de basis vormt, maar er is een band die de bombast ingenieus aanzwengelt. Gelukkig is de kenmerkende samenzang niet verdwenen. Er wordt kosten noch moeite gespaard en een behoorlijk register aan instrumentatie opengetrokken, die voor de gelaagdheid zorgt. Doordat de kwalitatieve lat door hun debuut wel erg hoog lag, zou een opvolger snel een teleurstelling kunnen worden. Fleet Foxes nam echter de tijd en levert weer een doordacht album af dat de clichés prima weet te omzeilen. Helplessness Blues is zo´n album dat dienst kan doen op de achtergrond, maar waar je ongestoord voor moet zitten om maximaal te genieten en de geheimen te ontdekken. Als het dan grip op me heeft, dan durf ik pas dit stukje te tikken. Indrukwekkend.

Storm
BettySoo @ File Under hq.

Ewie
Fleet Foxes - Helplessness Blues

Ludo
Paul Simon - So Beautiful Or So What

Gr.R.
Van Coke Kartel in Winston

Dennis
Wild Beasts - Smother

Ramon
Black Lips - Arabia Mountain

André
Beat Of My Drum - Nicola Roberts (single)

Prikkie
Prog NL - Nederlandse progbands zingen in eigen taal

Blizzard
Epica en MaYaN @ Paradiso

Janineka
Ben Harper - Give Till It's Gone

Stonehead
Patrick Wolf - Lupercalia

DubbelMono
Rodney DeCroo - Queen Mary Trash

Campking
S as in assassins - S As In Assassins

De website Progwereld bestaat tien jaar en dat vonden ze terecht iets om te vieren. Dat doen ze met een cd met tien verschillende Nederlandse progbands, Prog NL. Toen ik de cd in handen had, bleek de cd nog een verrassing te bevatten: alle bands zingen voor deze gelegenheid in het Nederlands - nou ja, negen, en een in het Fries! Gedurfd van zowel Progwereld als de bands. Laten we wel zijn, een tekst in het Engels lijkt voor de doorsnee-Hollander sowieso al beter, nog afgezien van het feit dat de Engelse taal zich toch wat beter leent voor pop- en rockmuziek. De bands in kwestie verdienen alleen al voor het lef een hele dikke pluim. Maar het mooiste is nog wel dat het een erg geslaagde cd is geworden. Natuurlijk, tien nummers met tien verschillende stijlen is voor de op lengte ingestelde progger wat onwennig, maar het Nederlands geeft er toch weer een zekere eenheid aan, ook al is er plat Haags (PB II), Fries (Flamborough Head) en Nederlands met een smeuige zachte g (21 Eyes Of Ruby) te horen. Enige kleine minpuntje: de teksten staan op de site, maar helaas niet in het boekje, terwijl dat toch echt de moeite waard geweest was. Sommige teksten hebben voor mij een iets te hoog Blöf/Van Dik Hout-gehalte, hier en daar wringt het metrum wat, maar geen van de tien bands (Leap Day, 21 Eyes Of Ruby, Harvest, Bruut Pitt, The Aurora Project, Flamborough Head, Knight Area, Ulysses, Nice Beaver en PB II) heeft zich er makkelijk vanaf gemaakt, integendeel. Stijl van muziek en teksten zal voor ieder zijn eigen favorieten opleveren. De mijne zijn Nice Beaver's "Tijdlijn", een met goed gekozen nieuwsfragmenten doorspekte uptempo song met een jachtige drive, en "De Stille Zwerver" van Harvest, dat aan een krachtige, repetitieve pianomelodie is opgehangen. Er is een beperkte oplage van deze cd verkrijgbaar op de bijbehorende website. Prog NL is een bijzonder project dat je eigenlijk niet mag missen.

Richard Walters is een sympathieke Brit die met zijn Amerikaanse vriendin in Parijs woont. Na een behoorlijk heftig leven dat gekenmerkt werd door zijn epilepsie en depressies lijkt de man zijn geluk gevonden te hebben in de lichtstad. Pacing is de opvolger van zijn debuut The Animal uit 2009, al werden de meeste nummers voor het album al enkele jaren eerder geschreven. Hij werkte voor Pacing samen met ex-Suede Bernard Butler die het de afgelopen jaren een beetje druk kreeg door zijn werk met Duffy. Maar de nummers lagen nog op de plank in huize Walters dus zijn nu alsnog opgenomen door de heren. Opener "When You're Young" is illustratief voor de rest van het album. Op zich een prima nummer, maar het bevat niets dat echt blijft hangen of onderscheidend is. Walters herhaalt het refrein net iets te vaak en het nummer heeft een vreemde, plotselinge fade-out. Alsof iemand achter de knoppen besloot dat het eigenlijk wel welletjes was met het nummer. Eigenlijk is Walters een redelijk traditionele singer-songwriter, maar op Pacing haalt hij een flinke batterij elektronica uit de kast. Dit maakt het geheel weliswaar iets levendiger, maar toch ontbreekt er oorspronkelijkheid. Het geluid is te groot en te glad voor de persoonlijke onderwerpen die Walters aanhaalt op Pacing. Liefhebbers van Keane kunnen het album wellicht nog wel waarderen, maar verder zal Pacing weinig indruk achterlaten.

Het album Matador van Zoroaster uit het Amerikaanse Georgia werd pas officieel dit jaar in Europa uitgebracht. De band mocht dit jaar in de kleinste zaal van het Roadburn-festival spelen en ik kan me alleen maar voorstellen hoe dat geweest moet zijn. Ik hoop met veel rook en zaal vol zwetende oermannen met veel lang haar. Dat past wel bij dit soort muziek. Van lomp, donker en zwaar naar verontrustend opruiend, energiek en gestoord. Het zit ergens in de hoek van sludge of doom metal met invloeden van stoner en een dik psychedelisch sausje. Vooral op "D.N.R." hoor je de zang als een enorm mistige wietpijp onder begeleiding van diepe, lome riffs. Dat de zanger niet echt kan zingen maakt dan niet uit. Gooi er een joekel van een echo overheen en het klinkt heerlijk hallucinerend. Het is alleen jammer dat als je niet onder invloed bent je wat te veel herhaling hoort, zoals op het slomere "Old World" en het voortkabbelende "Odyssey II" met het aansluitende "Matador". Gelukkig zitten er dan ook wat snellere stukken in zoals op "Trident" en "Black Hole", zodat je even uit je roes kan ontwaken. En het wordt al helemaal fijn als de gitaren er zich met veel effecten tegenaan bemoeien in furieus jammende passages zoals op "Oddesey" en "Firewater". Gewoon alle gitaarpedalen en effecten misbruiken. Ze komen er nog mee weg ook. Wat dat betreft is Zoroaster als een veel te vet broodje shoarma met flink stinkende knoflooksaus. Het is enorm ranzig, maar o zo lekker.

Elke generatie gun ik hun eigen Ramones, en als het even kan dan profiteer ik gewoon mee. Ik ben namelijk niet vies van een portie rock ´n´ roll. Ik stond net op het punt om een kaartje te kopen voor een optreden van het Londense The Vaccines in het Nijmeegse Doornroosje toen het concert werd gecanceld. Gelukkig staan ze op Metropolis, dat 3 juli plaatsvindt, en kan het alsnog goed komen tussen ons. De uitstel was de reden dat het debuutalbum What Did You Expect From The Vaccines? hier even is blijven liggen, maar van uitstel komt in ieder geval geen afstel. Zoveel zendingsdrang heb ik namelijk wel. Opener "Wreckin´ Bar” was de eerste single en hier valt meteen de donkere stem van Justin Young op. Daarnaast is dit het begin van een reeks catchy nummers. In de mix is wat geschaafd aan de rauwe randjes, ze zijn vakkundig wat meer achterin het geluid verstopt. Tja, je zit bij een major of niet. Het vrouwelijke geslacht, bezongen in zo´n negentig procent van de popliedjes, is ook hier een dankbaar onderwerp. Het tweede nummer "If You Wanna” heeft de eerdergenoemde Ramonessound, of misschien nog wel meer van The Strokes. Ik krijg er in ieder geval megaveel energie van. De stemming is gezet en de rest van het album ligt in de lijn van wat er tot op heden te horen was. Toch zou ik nog wel een kanttekening willen maken bij " Under Your Thumb” dat net wat teveel in de Eleanorherhaling valt of "All In White” dat inclusief basloopje meer op rock ´n´ roll-Coldplay lijkt dan op de Ramones. Op het podium komt het vast helemaal goed. Zo niet, dan was dit misschien wel mijn laatste stukje over The Vaccines.

Sinds ik "Who turned the lights off, baby" hoorde, ergens begin 2006, ben ik ervan overtuigd dat de Guillemots nog eens een werkelijk geniaal album gaan afleveren. En ik ben niet de enige. De Guillemots zijn gewild voer voor recensenten: een zanger met een klok van een stem die blije teksten schrijft onder sneue nummers en omgekeerd, een band met een eeuwig betere livereputatie dan de wisselvallige albums voorspiegelen, mede omdat bij elk optreden hetzelfde liedje wéér anders klinkt. Gevolg: bijna elke muzieksite wijdde wel een recensie aan de vorige twee albums en Fyfe Dangerfields soloplaat, met meestal een behoedzaam oordeel dat dan wel weer met een opmerkelijk passionele woordkeus is opgeschreven. Maar je snapt het al: inmiddels slaat de voorspelbaarheid toch toe. Misschien heeft hun vorige platenmaatschappij Universal ze toch terecht gedropt. Het lijkt erop dat de Guillemots op dit derde album namelijk nóg meer muziek om de teksten heengeschreven hebben. Akoestisch klinken de nummers beter dan op plaat (zie onder). Misschien zouden ze eens een cd-balancer moeten aanschaffen. Of serieus: een instrumentale jazzplaat proberen. In elk geval niet dat geforceerd poppy spul. Wie weet dat de creatieve gekte van de eerste EP's dan ook terugkeert, zoals je dat nu nog een beetje in "Yesterday is Dead" hoort. Er staan overigens ook niet echt missers op Walk the River. De stijl is zelfs redelijk consequent (diepromantische ballads voor je konijn). Gelukkig bleek echter al op Fyfe's soloplaat dat je al aan één goed liedje genoeg hebt om de meeste luisteraars gelukkig naar huis te laten gaan. "Tigers", "Vermillion" (inclusief belachelijke improvisatiesolo) en "I don't feel amazing now" zijn geslaagd, en daarom ben ik persoonlijk toch wel weer blij met dit resultaat. Dat geniale album wordt dan maar de verzamelaar.

Ik ben een enorme liefhebber van live-albums. Mijn onbetwiste favoriet (ook qua geluid) is nog altijd Status Quo's Live-album uit 1976. Een album dat nu niet meer zo uitgebracht zou worden, met de zang een stuk naar achteren gemixt alsof je in het publiek staat, piepjes en kraakjes van apparatuur en niet achteraf bijgewerkte foutjes die bij een live-optreden horen. Volkomen onbegrijpelijk is voor mij dan weer dat een band jaren later probeert een album uit te voeren precies zoals het destijds op een studio-album stond, zoals Marillion dat regelmatig doet. Een live-album moet wringen en knarsen, het moet de sfeer van de avond zelf vatten, niet de sfeer in de studio. En daarmee ben ik meteen bij het grootste bezwaar van Steve Hacketts Live Rails: je hoort, zeker op de eerste cd, amper dat het een live-album is. Publiek zit blijkbaar in stille bewondering te kijken - of is in de mix volkomen weggedraaid -, de uitvoeringen zijn zo precies dat ze bijna steriel worden. Misschien moet je niet zozeer een live-album verwachten als wel een verzamelaar met voor elk nummer dezelfde mix en productie. In dat geval is er namelijk niets mis mee. Hackett heeft een uitstekende band, zijn eigen gitaarwerk is van hoog niveau en de songkeuze is behalve ruim ook prima. Werk uit z'n solotijd, met de nadruk op Out Of The Tunnel's Mouth uit 2009, en werk uit z'n Genesistijd ("Firth Of Fifth", "Blood On The Rooftops") zorgen voor een afwisselende set. Je zou kunnen zeggen dat er veel nummers voor de zoveelste keer live worden uitgevoerd, maar da's hooguit voor de fanatieke fan een minpuntje. Voor de gemiddelde Hackett-volger is het een mooie collectie van goed uitgevoerde songs. Helaas volstrekt zonder kraakjes en piepjes.

Het Oddstream festival in Nijmegen gaat nog wel even door dit weekend. Na de donderdag en de vrijdag (voorbeschouwing hier) hebben we nog de zaterdag en de zondag om een flink aantal bands te gaan bekijken, naast die verschillende multimedia installaties, kunst, expo en film. Een kleine greep uit het (muziek) aanbod. Het blokkenschema kun je vinden op de website van Oddstream.

Het doorbraakalbum van The Antlers, Hospice uit 2009, was bepaald geen licht verteerbare kost. In tien intense songs vertelde het conceptalbum het tragische verhaal over de lichamelijke aftakeling van een terminaal zieke geliefde, vanuit het oogpunt van degene die achterblijft. Uiterst indrukwekkend, vooral ook door het consistente, prachtige geheel waarin het verhaal, de muziek en het organische geluid waren gesmeed. Je moet er even voor gaan zitten, maar wie het tot in de puntjes doordachte, zwaarwichtige album eenmaal tot zich door laat dringen voelt zich rijkelijk beloond. Hoe ga je na zo'n machtig statement dan verder als band? 'Ik weet het nog niet precies', vertelde zanger/gitarist/songschrijver Peter Silberman eind 2009 aan File Under. 'We luisteren op dit moment erg veel naar elektronische muziek, zoals Modeselektor, Apparat en Mouse on Mars en ik denk dat we meer de elektronische richting op gaan.' En inderdaad, de opvolger Burst Apart geeft meer ruimte aan digitale klanken en de invloeden van elektronische muziek zijn duidelijk te horen. Maar het menselijke, organische hart van de songs is onaangeraakt gebleven. Anders dan Hospice is Burst Apart geen conceptalbum geworden en staan de literaire teksten minder centraal. Het is een verzameling van tien dromerige, introverte nummers, zonder uitzondering van adembenemend hoog niveau, die bol staan van onontkoombare emotionele spanning. Soms ingehouden met een minimaal thema, dan weer uitmondend in een heftige finale zoals in de angstaanjagende nachtmerrie-song "Every Night My Theeth Are Falling Out". Kippenvel. Toegankelijker ook, zonder lichtvoetig te worden. Dreampopliefhebbers van bijvoorbeeld Beach House en Papercuts zullen dit album gemakkelijk en liefdevol omarmen, maar ook valt er veel te ontdekken voor Elbow- en misschien zelfs Coldplay-adepten die een stapje verder willen gaan. Daarmee zet The Antlers de perfecte opvolger neer van een uniek en niet te herhalen album als Hospice. Een spannende, geslaagde verandering. 'Wie weet wil je ons volgend jaar helemaal niet meer interviewen', zei Silberman destijds lachend tegen File Under. Niets is minder waar; laten we een nieuwe afspraak maken.

Hemelvaart is niet alleen fijn vanwege het lekkere lange weekend (als we er vanuit gaan dat je normaal gesproken moet werken). In Nijmegen vind er een spiksplinternieuw festival plaats in en rondom de Vasim. Een festival met multimedia, kunst, muziek en film. Oftewel: Lowlands in het klein. Zeggen ze. Maar dan zonder dans en dichters. Maar wel weer met Grolsch. Ik hoop dan ook op een beugelbar. En het is gewoon een dag langer: van donderdag 2 tot en met zondag 5 juni. Oftewel: Oddstream. De Vasim zelf is een oud industrieel pand, gelegen op een industrieterrein in Nijmegen-West, een steenworp afstand van elektriciteitscentrale Electrabel. In De Vasim staat een muziekpodium en allerlei kunst- en media installaties, en ‘s nachts is er de programmering van Club Oddstream om nog even stevig door te dansen totdat het licht wordt. Ik ben wel benieuwd naar de aankleding van het pand en het terrein, je moet toch al dat grijs en beton bedekken. Dat lukt aardig zo te zien, zie de foto’s hier en de foto’s op facebook. En deze video. In totaal zijn er 4 podia en meer dan 100 acts. Een kleine greep uit het muziekprogramma…

En dat programma staat uiteraard in zijn geheel gewoon op de website van Oddstream (en in een eerder blog bericht). Klik hier voor het blokkenschema. Hieronder een korte impressie van een aantal leuke bands op de donderdag en de vrijdag. Vind ik dan hè. Maar vooral ook: "ik zie wel”. Het wordt mooi weer. Dus lekker liggen in het gras. Of. Eh. Beton?

JT Nero is het pseudoniem van Jeremy T. Lindsay. Vorig jaar bracht de Canadees met zijn groep JT & The Clouds het album Caledonia uit. Collega DubbelMono schreef er op File Under over dat het album een verzameling prima liedjes is met invloeden van country, gospel en soul. Mij valt bij het luisteren naar Caledonia meteen de soulvolle stem met een lekker rauw randje van JT op die me soms aan de stem van Gary Louris van The Jayhawks doet denken. Nero's stem valt ook meteen op bij het beluisteren van zijn tweede soloalbum Mountains/Forests. Net als op Caledonia zijn de country-, gospel-, soul- en ook folkinvloeden hoorbaar maar dit keer heeft JT de stekker eruit getrokken. Mountains/Forests is een overwegend akoestisch album met een prominente rol voor akoestische gitaar, dobro en banjo. De banjo wordt bespeeld door Allison Russell van Po' Girl die samen met Nero's vroegere muziekmaatje Michelle McGrath zorgt voor prachtige, meerstemmige zang. JT Nero nam de plaat met deze twee dames en drummer/toetsenist Mikey August in drie dagen op in een kleine, houten studio in Wisconsin. Deze bijzondere omgeving levert een cd vol relaxte, mooie liedjes op. Maar het is de melodieuze, meerstemmige samenzang die Mountains/Forest boven de middelmaat laat uitstijgen.

Als mij gevraagd wordt of ik de nieuwe van Joseph Arthur wil doen, aarzel ik niet. Prima! Ik heb echter nog nooit een noot van de man gehoord, ondanks dat hij al vanaf 1997 albums uitbrengt. Ik voel me echter als Sjakie die de gouden reep gevonden heeft: dit gaat helemaal goed komen. Dit wordt nog eens bevestigd als ik Storms recensie over het in 2008 2004 verschenen Our Shadow Will Remains lees. Kom maar op met The Graduation Ceremony? Ik lees ook nog dat Jim Keltner een potje meemept. Ja hoor, dit gaat hem helemaal worden. The Graduation Ceremony is zo'n typische akoestische singer-songwriter waarbij de begeleiding steunt op piano, gitaar of viool. De drummer heeft een bescheiden rol (sorry Jim). Opener "Out On A Limb” is in ieder geval helemaal geweldig. Het is er allemaal: het liedje, de piano, de gitaar en vooral de gevoelige snaar die bij mij geraakt wordt. Ik herken dit gevoel, ik had het ook bij Marc Cohns "Walking In Memphis”, later bekend geworden door Cher. De rest van zijn album was échter bloedeloos en dus saai. The Graduation Ceremony is ook zo'n plaat die vol staat met mooie liedjes, maar als akoestisch geheel wreekt zich de eenvormigheid. Ik kom er bijna niet doorheen. Zangers en zangeressen als u nog gouden liedjes zoekt dan is hier uw album. Het staat er vol mee. Als luisteraar moet je dit echter met mate in één luistersessie tot je nemen. Het zou zonde zijn om af te haken. Het album als totaal vind ik dus niet zo geslaagd, maar die liedjes die mogen er zijn.

Het is nog winter als wij onze kaartjes kopen voor Primavera, het lentefestival in Barcelona. Nu is het bijna zomer. Kort samengevat: artiesten en bands als Interpol, P.I.L., Sufjan Stevens, The Walkmen, Bearsuit, M. Ward, The Fiery Furnaces, The National, Deerhunter, Pere Ubu, Wolf People, Low, Shellac, Twin Shadow, Phosphorescent en John Cale heb ik niet kunnen zien. Kun je nagaan.

Primavera 2011 trekt behoorlijk wat Nederlanders. En van al die Nederlanders die ik ken kom ik er twee niet tegen. Het is een festival dat samenvalt met studentprotesten op Placa de Catalunya, midden in het centrum. Het is een festival dat samenvalt met de finale van de Champions League. Die finale zorgt er ook voor dat de politie meer dan 100 protestanten het ziekenhuis in slaat: zij moeten het veld ruimen voor een potje voetbal. Het is de festivalorganisatie die verzuimt een blokkenschema te maken. Het is het festival van de reünie van Pulp.

Het verhaal achter Loveland’s album Order To Love klinkt alsof het verzonnen is door een marketing-afdeling, maar is tegelijk te mooi om niet te vertellen. Het is 1995 en twee jonge Duitsers, broer en zus Lenny en Lana besluiten een bandje op te richten, Cox Orange. Ze spelen een mix van garagerock en Californische psychedelica, maar hun band is geen lang leven beschoren. Want al twee jaar later, in 1997, zetten ze er een punt achter. Vervolgens is het een tijdje stil rond de twee. Tot ze in 2005 opduiken in de zoveelste versie van The Fuzztones achter de eeuwige garagerocker Rudi Protrudi. Lenny Slivar en Lana Loveland, zoals ze zichzelf nu noemen, laten Protrudi horen wat ze ooit met z’n tweeën opgenomen hebben. Hij is onder de indruk, laat ze hun materiaal opnieuw opnemen en duikt zelf met ze de studio als bassist. Het resultaat draait - en niet voor het eerst - rondjes in mijn cdspeler. Lana zingt - en galmt soms als Grace Slick - en speelt orgel, Lenny speelt gitaar zo als het hoort: rauw en primitief. De tien poppy en soms meer en soms minder psychedelisch garagerocknummers zijn allemaal van eigen hand, op eentje na: "Bandit" is van de hand van hun beschermheer Rudi Protrudi. Die wat mij betreft ook bij The Fuzztones de zang aan Lana Loveland over kan laten. Of nog beter: The Fuzztones met pensioen kan sturen ten faveure van Loveland.