In 2007 werkten David Reece (Bangalore Choir, ex-Accept) en gitarist Martin Kronlund (Dogface) al eens samen in de band Gypsy Rose. Onder eigen naam brengen ze nu een tweede album uit, Solid. Een titel die de lading dekt, want ook al komt het album uit op AOR Heaven, het is melodieuze (hard)rock wat de klok slaat. Wat Reece kan, is al langer bekend, en ook zijn maatje Martin Kronlundt blijkt het een en ander in huis te hebben. Daarbij is meer dan eens een flinke invloed van Michael Schenker te horen, bijvoorbeeld in "Paint The Mirror Black" en "Magic Pudding". Met drumwerk van Hans in 't Zandt en ook nog wat muzikale en compositorische inbreng van bijvoorbeeld Tommy Denander en Andy Susemihl zijn alle ingrediënten aanwezig voor een fijne classic rockplaat. In de eerste plaats gedragen door de stem van Reece, die bombast, rauwheid en sirenekwaliteiten verenigt in een rockstem pur sang. Van het gitaarwerk zijn niet zozeer de solo's opvallend, maar vooral de hooks en riffs. Niet omdat ze nou zo verrassend zijn, maar wel omdat er steeds een eenvoudige en tegelijkertijd reuze effectieve song mee wordt opgebouwd. De productie is door de heren zelf gedaan. Dat kunnen ze prima, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar toch mist het de larger-than-life-kwaliteit om dit album nog een niveau hoger te brengen. Desondanks slaagt dit album er nog steeds in om ruim boven de middenmoot uit te komen. Volgende keer geld reserveren voor een producer die er net iets meer uit weet te peuren en Reece Kronlund zou wel eens een grote verrassing kunnen worden. Solid is klassieke melodieuze hardrock zonder gedateerd te klinken en maakt daarmee volledig waar wat het belooft.

"Mede mogelijk gemaakt door de kraakbeweging" staat er in het inlegvelletje bij het prachtig vormgegeven cdhoesje. Gestenciled, zoals in de hoogtijdagen van de kraakwereld de gewoonste zaak van de wereld was. Zeekoe Valuta riep als eerste associatie de legendarische verzamelplaat Gramschap op. Ook vol met Nederlandstalige teksten die de gevestigde orde op wilden schudden, heel erg D.Y.I. en in het oprechte amateurisme des te waardevoller. Maar ook chaotisch, wild en vol met rijp en groen. De RaaskalBOMfukkerZ hebben dat ook: hun rijms klinken soms als De Jeugd van Tegenwoordig ('Heiligstennis'), soms als een podiumdichter uit de punktijd ('Getekende Betekenis (of: Dikkertje Dap)'), maar evengoed zijn ze niet van de straat. Hun historisch besef blijkt niet alleen uit politieke statements, maar ook uit teksten over literatuurgeschiedenis ('Primitief Statement'): "die meuk is beukend, staar maar raar / poetrie met vleugels brugt duizend jaar / verbale raaskal margemonnik vaal." (Welke Neerlandicus snapt waar dit over gaat en legt alle slimme verwijzingen uit?). De beats en samples zijn chaotisch, schijnbaar slordig over elkaar geplakt en komen werkelijk overal vandaan (in Stoomgraver is zelfs een draaiorgel te horen). Literatuur uit het kraakpand, ten gehore gebracht door rappende kunstenaars met een punk-attitude: "plunder alle talen en dialecten, pluk ze kaal / brand het groene boekje, leve de wetteloze taal!"

Op de vorige plaat van Elysian Fields had ik flink wat moeite om te wennen aan de onwaarschijnlijk slaperige (en vaak wat valse) stem van zangeres Jennifer Charles. En hoe heet het liedje waar Last Night On Earth mee opent? "Sleepover"! Het blijkt verrassend genoeg zowel muzikaal als tekstueel een voltreffer, en het beste nummer dat ik tot op heden van dit New Yorkse duo hoorde. 'My very first sleepover, I guess I was too young, I really was excited, I thought it would be fun'. Wat volgt is een fraai verbeelde jeugdherinnering, een waar literair poppareltje, met een dromerige pianopartij. Ook "Red Riding Hood" is leuk; het bekende sprookje op muziek, met een Jon Spencer-achtige brombeer als wolf. Zelfs Jennifer zingt zowaar een keer voluit, en klinkt plots als Pien Feith ten tijde van The Wilderness Sound. De derde track is wederom totaal anders, en door de oriëntaalse beat-loop een flashback naar Beck in de nineties. Zelfs de half-gerapte tekst had van hem kunnen zijn. Een metalconcertje loopt uit de hand. 'Hey, stop moshing, I am stuck in the door!' Drie liedjes onderweg, allemaal raak, dat belooft veel, maar helaas, snel erna dempt Elysian Fields toch weer de lichten, om in de lijzige Klaas Vaak-contreien van het vorige album te belanden. En daar had ik al genoeg mijn best op gedaan. Daarom snel teruggezapt, concluderend dat Last Night On Earth toch een stap vooruit is.

"In 2009 kwam Death to Analog wereldwijd uit", staat er dan op Podiuminfo. Toch verscheen het album pas in maart 2010 in Europa, vermeldt Spotify 2010, heb ik het in geen enkele winkel gezien en zag ik zelfs pas begin dit jaar pas torrents ervan langsvliegen. Van Death To Analog is net als bij Blue Stahli nauwelijks een recensie te vinden. Typisch zo'n band die fans via internet ontdekken. Nu de band zondag op Summer Darkness staat, na twee eerdere optredens, dan toch maar even wat extreem late aandacht. Houd je van industrial rock à la Pain, clean gezongen met zware gitaren en een lekkere electrosound, dan heb je aan Julien-K een goeie. Het is de nieuwe oude Junkie XL, zeg maar, want ook Julien-K produceert inmiddels vergelijkbare crossovermuziek voor games. Jammer genoeg hoeven we de albumtitel Death to Analog ook al niet serieus te nemen, want er bestaat ook al geruime tijd een remixplaat getiteld Death to Digital en dan blijft er weinig levends anders over. Zoals iedereen twee jaar terug al kon opschrijven is Julien-K een project van twee ex-leden van de rockband Orgy (je weet wel, van die "Blue Monday"-cover). Je moet Julien-K historisch dus eerder vergelijken met een band als Nine Inch Nails, ondanks hun connecties met Linkin Park, maar omdat de nummers regelmatig behoorlijk fantasieloos doorstampen ligt de link richting cybergothic ook op de loer. Verder klinken de liedjes vooral typisch plat Amerikaans en zijn de teksten al even zielloos. Temidden van zoveel uiterlijke schijn zal de band bij het extravagante publiek in Utrecht nog zijn ogen uitkijken. Opvallendste song op het album is overigens het Killers-achtig vrolijke popnummer "Spiral", alsof de band nog een radiohit zocht. Later dit jaar komt trouwens het tweede album We're Here With You al uit, dat naar het schijnt een andere richting op gaat en met een nieuwe bassist (uit Dead By Sunrise) is ingespeeld. Hopelijk zijn de songs tegen die tijd wél even goed als ze klinken.

Dat zou je in Nederland eens moeten proberen; een kerel aanstellen als leraar die in zijn vrije tijd zanger was van Darkthrone en nu Sarke en bezig is met een documentaire over blackmetal in Scandinavië. Ja, ja, Nocturno Culto is me er eentje! Het genre van loutere blackmetal is me niet echt gegeven. Toch zie ik enorme progressie in Sarke. Het debuut Vorunah was niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ach, Culto’s voordeel was dat de laatste Darkthrone ook niet echt een creatieve uitspatting was. Culto graaft met Sarke diep in het verleden van Venom. De een zegt dan dat hij direct een pastiche uitvoert, de ander zegt dat hij stellig vasthoudt, en van geen meter afwijkt van zijn roots. Tja, het overdondert en de boosheid zit er aardig in. Maar, ik vind het nog altijd heel cliché en voorspelbaar. Houterig zelfs met een loom, sloom doomgehalte waar ik niet echt geduld voor kan opbrengen. Ook black metal mag van mij wat beukender en sneller. Want laten we wel wezen. Met Venom op 45 toeren kom ik ook wel aan mijn trekken. Daar denk ik dan wel de krasse vocalen van Culto bij. Zo creatief ben ik dan weer wel. Ik vermoed dat oprichter Thomas Bergli van Sarke met het in huis halen van Culto in een managementscrisis verkeert. Hij baalt ervan dat Culto zijn project om zeep helpt en er iets anders van probeert te maken dan Bergli voor ogen had. Wat doorklinkt is een eenvoudige opzet van enkele niet soepel op elkaar volgende klanken gevolgd door een zanger die heel wat anders van plan is met Sarke. Tja, ik ben bang dat Sarke niet al te lang in deze vorm zal blijven bestaan.

Onwillekeurig denk ik bij een band die afkomstig is van de illustere Faeröer Eilanden: die zullen wel zo’n Sigur Rós-achtig geluid hebben. Uiteraard is dat mijn gebrek en vooringenomenheid, en gelukkig wordt dat ook subiet afgestraft door Orka. Qua sfeer komt dit kwintet wellicht nog in de buurt van de IJslanders, maar dat zal voornamelijk een geografische oorsprong hebben en niets te maken hebben met leentjebuur spelen. Dat laatste kan ook bijna niet als je al je instrumenten zelf fabriceert. En dat is dan ook een grote reden waarom Orka zo bijzonder is, want met al deze huisvlijt weten ze een verdomd strak en herkenbaar geluid te produceren. Óró is hun tweede langspeler, opgenomen in een koud, betonnen zoutpakhuis; het geluid is echter wonderbaarlijk warm en wollig. Men zou er vele etiketten op kunnen plakken die variëren van analoge elektronica tot industriële postrock. Een nummer als “Hungur” voldoet bijvoorbeeld prima aan de laatste typering. Het daaropvolgende “Aldan Reyð” neemt echter meer een avant-gardistische wending met zijn neoklassieke klanken, vervormde strijkgeluiden en hemeltergende vocalen: een prachtige donkere parel. Het korte “Hon Leitar” is een psychedelisch folk nummertje, maar dan meldt zich het bijna beangstigend ritmische “Tað Vakrasta”, gevolgd door mijn favoriet “Rúmdardrongurin” met diens mooie ingehouden bombastieken betoverend stemgebruik. Het mag duidelijk zijn: Orka is volstrekt ongrijpbaar, gelijk een Circle in hun complete discografie. De releases waarbij dat problematisch is, zijn niet op een hand te tellen. Óró hoort daar zeker niet bij. Integendeel: als u dit album de kans geeft om te groeien, dan is het aantal karaat zelfs niet op vier handen te tellen.

In Nederland is vijftien jaar geleden de hype rondom het Belgische Channel Zero slechts bij de fervente metalfans blijven hangen. Wij Nederlanders keken liever naar de verrichtingen van Pestilence in met name Zuid-Amerika en van het immer brute Gorefest. Haal bijvoorbeeld The Eindhoven Insanity nog maar eens uit je platenkast. Channel Zero kennen we van de bescheiden hit “Black Fuel” dat aansluiting zocht bij de hardere crossovermetal van Biohazard en Bodycount.

Wat wij in Nederland nog steeds niet begrijpen is hoe snel een band zes keer achter elkaar in een uitverkochte Ancienne Belgique te Brussel kan staan, na dertien jaar afwezigheid. Wat is de buzz die wij niet begrijpen en Belgen wel?

Tja. Na het overlijden van Amy Winehouse vind ik de naam van deze Franse electro-act eigenlijk niet meer zo geinig, al heeft Amy er verder niets mee te maken. Maar ach, stout is vooral bronstig stout voor William Manbell en Greg Kazubski, ook getuige eerdere nummers als "USB Dick" op hun debuutplaat Cocotte uit 2007. Destijds waren ze Justice-ripoffs, die echter hardere nummers op hun album hadden staan dan Justice zelf. In die hoek zitten ze nog steeds, dus inclusief de rare gitaarsolo's, de zoemende Alan Braxe-synthesizers en de flipperkastgeluidjes die al in 2007 klonken alsof ze uit de eighties kwamen. En daar vind ik helemaal niks mis mee. Mocht het tweede Justice-album, dat deze herfst gaat verschijnen, zich definitief verloren hebben richting popproducties dan staan er op Teenage Bad Girls tweede plaat Backwash tenminste nog wat Boys Noize-achtige bangers. Ze zijn niet briljant, wel erg vermakelijk. De blije tektonik-single "X Girl", "Tonton Funk" en het even onuitstaanbare als dansbare "The Wave" bijvoorbeeld. Maar ook enkele normale liedjes ontbreken niet: op "Black Hole" zingt de leadzanger van The Faint een mopje mee, "Hold Me Tight" had van Kavinsky kunnen zijn (op een lelijke sirene na) en als onverwachte afsluiter is er "Jumping Judas" met raps van de broer van J Dilla, Illa J. Maar had niemand nou even dat verschrikkelijk slechte nummer "Heart Zero Beating" van deze plaat af kunnen mieteren? Laat een poes willekeurig wat over een mixpaneel trippelen en je krijgt dat. Werkelijk waar nog te slecht voor een Soundcloud-demo. Dat ene nummer doet afbreuk aan de hele plaat.

De hoes ziet er nogal braafjes uit en de quasi-hippe titel Strange Ang3ls stemt me ook niet vrolijk. Maar dat het album met een ijselijke gil zou beginnen had ik niet verwacht. Ik snap het overigens nog steeds niet, want de echte opener "Alone I Cry" is een voorspelbare en brave AOR-track. David Mark Pearce is gitarist in de band van inmiddels alweer ex-Yes-toetsenist Oliver Wakeman. Voor zijn eerste volledige album heeft Pearce aardige namen kunnen overhalen om mee te werken: Oliver Wakeman, maar ook bijvoorbeeld Göran Edman (Yngwie Malmsteen, John Norum en Talisman) en John Payne (GPS, Asia featuring John Payne). Vooral bij de laatste is het een plezier zijn stem weer eens te horen. Na GPS heeft hij met "het andere Asia" nog steeds geen nieuw werk uitgebracht en dat blijft jammer. Het zijn ook vooral de nummers met Payne die opvallen op dit album, ook al is het instrumentale "Every Time It Rains" uiteindelijk het beste nummer naar mijn smaak. Pearce soleert er lekker op los en dat zou 'ie vaker moeten doen. Op dit album is het gebrek aan consistentie het grote probleem. Het loopt van weinig opmerkelijke doorsnee-AOR tot flitsend gitaarwerk. Te vaak worden er weinig compositorische risico's genomen als er ook gezongen wordt. Dat is jammer, want op andere momenten blijkt Pearce de kwaliteiten wel in huis te hebben, bijvoorbeeld bij het fraaie "So Far From Heaven". Nu stuitert het van (vooral) AOR naar bombast naar proggy zonder dat het een eenheid wordt. Niet slecht, maar zeker ook geen topper.

Storm
Al die leuk Turkse liedjes hier in Trabzon

Ewie
The Leisure Society - Into The Murky Water

Ludo
Chad Vangaalen - Diaper Island

Gr.R.
The Horrors - Skying

Dennis
tUnE-YarDs - W H O KILL

Ramon
Dananananaykroyd - There Is a Way

André
Oh My! - Kicking and Screaming (single)

Prikkie
Reece Kronlund - Solid

Blizzard
Mastodon @ Patronaat

Janineka
The Middle East - I Want That You Are Always Happy

Stonehead
Black Veil Brides - Set The World On Fire

DubbelMono
RaaskalBOMfukkerZ - Zeekoe Valuta

Campking
Shabazz Palaces - Black Up

De gitaarmuren van The Jesus & Mary Chain (afsluiter 'Jean Paul Sartre 2' leent zelfs opzichtig bij Sonic Youth), lijzige zang, koortjes uit de jaren zestig en een huppelende bas: op hun debuut is luid en duidelijk te horen waar Kids On A Crime Spree thuis naar luistert. Nu is dat op zich niet erg, want de mengeling van catchy Phil Spector-koortjes, heel veel echo en reverb op de gitaren en een bak lawaai is erg 2011 (riep iemand daar Wavves?). Ook klaag ik niet over de beperkte lengte van We Love You So Bad, met z’n 20 minuten. Het is tenslotte een EP. En ook niet dat elk nummer begint met een tel feedback en stopt, net voordat ‘ie lijkt te beginnen. Maar wat ik vooral mis is inventiviteit, nummers die aan de bovenkant van mijn hersenpan blijven haken. Het Beach Boys-meets-Joy-Division-nummer 'Trumpets of Death' komt nog het dichtst in de buurt, op korte afstand gevolgd door 'To Mess With Dynamite' met de aardige opening van koortjes en feedback. Verder klinkt Kids On A Crime Spee als een bandje dat druk aan het zoeken is, maar alleen nog maar antwoorden in de eigen platenkast heeft gevonden .

Soms is de opener op een CD zo in lijn met een totaal andere song, dat ik spontaan hoofdbrekens houd die tot in lengten van dagen duren. Het Parijse Face Down heeft het voor elkaar. “Barracuda” van Heart moet welhaast als inspiratie hebben gediend. De reden dat ik er niet direct opkwam, heeft te maken met wie of wat Face Down is. Dit Franse gezelschap is precies wat Phil Anselmo met Down wil bereiken. Of Lamb Of God, of Black Label Society in mindere mate. In elk geval een southern metalband, maar dan uit de Franse lichtstad. Tussen de buldervocalen door hoor je laaggestemde gitaarriffs, voortstuwende drums en over elkaar heen buitelende dubbele bassen. Wat dat betreft neemt Face Down het niet zo nauw met het stonergenre of met de staat Texas. Wat hen betreft mogen bands als Pro Pain, Machine Head en Sepultura niet ontbreken. Proef ik hier een plaat die wel eens een nieuw tijdperk van de metal kan inluiden? Jazeker. Face Down heeft met The Runaway alles in zich om een kneiter van een episch album af te leveren. Wat dit album nog mist zijn enkele geniale breaks, een meezingbaar anthem voor op de festivals in de lijn van “Fucking Hostile”, “Davidian” of “The Truth Hurts” en een visueel sterke hoes. Dan ben je er dus bijna als beginnende band. Ik moet zeggen dat “Katrina” een sterke kanshebber is. Tot nu toe hoor ik zelden metalalbums met zo’n sterke intrinsieke drive dan dit The Runaway. Dit is echte, doorploeterende metal met zowel een groove als een overstuurde bombast. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de bloedmooie vocalen van zanger Warren in een song als “Consume Or Be Consumed”.

In de biografie valt te lezen dat leden van Vs. Antelope al meer dan vijftien jaar aan het bikkelen zijn, in een waslijst aan (mij onbekende) bandjes. Wellicht een verklaring waarom ze op dit debuut onder een nieuwe naam toch wat vermoeid klinken. Deze mannen zijn in de nineties blijven steken. Ze klinken als oude Nada Surf en Death Cab for Cutie (lees de elektrische gitaren houden zich zeker niet in) en komen zodoende vanzelf in Dinosaur Jr.-regionen terecht. Drie bands die ik geweldig vind, en toch is dit een moeizaam album. Negen nummertjes maar, die stuk voor stuk goed starten, maar keer op keer in gedrein verzanden. De band musiceert bekwaam, maar heeft niks extra's in huis om de degelijke liedjes werkelijk memorabel te maken. Het eenvoudigste ingrediënt daarvoor was waarschijnlijk een goede zanger geweest. Als Will Johnson (van het vergelijkbare Centro-Matic) hier had gezongen, hadden de liedjes meteen meer pizzazz gehad. Luister maar naar "Boy With Your Heart" waar de vocalist nét even te hard moet werken om distortion op de gitaren de baas te blijven.  Dat lukt beter in het de paar wat rustigere nummers, zoals het aandoenlijke "Woodstock Mountains", met de moedeloze constatering: 'You are so beautiful/I am insane.' "Coalition" is het enige liedje dat modern aanvoelt, met dissonant hakketakkende Minus The Bear-achtige gitaren en emotionele uithalen. ('Then you drop bombs on me.') Maar uiteindelijk overheerst toch het gevoel dat het slotnummer "You Are The Sun" oproept, een zwoegende band die piepend en krakend de eindstreep haalt.

Lo Pan is zonder koppelteken een tovenaar uit de martial arts cultfilm Big Trouble In Little China. Met een streepje ertussen is het een band uit Columbus, Ohio. Over hun derde album Salvador had ik al heel wat lovende woorden gehoord, dus mijn verwachtingen waren hooggespannen. En het is waar, het is vakkundig gemaakte stoner, met een voor het genre buitengewoon goede zanger annex sirene in de persoon van Jeff Martin. De productie is een strak en voor stonerbegrippen zelfs netjes te noemen, waardoor het soms klinkt als Queens Of The Stone Age's Songs For The Deaf. De riffs zijn Groot terwijl er tegelijkertijd strak wordt gespeeld en het geheel is dan ook voorzien van een degelijke groove. En toch wilde het maar niet beklijven. Gaandeweg werd me steeds duidelijker waarom: hoe goed het ook allemaal is, de songs weten zich niet te onderscheiden van de grote bulk van stoner die de afgelopen jaren over ons uitgestort is. Hoe lekker het ook klinkt, als het volgende nummer begint ben ik het voorgaande alweer helemaal kwijt. Misschien zit ik er wel helemaal naast en zijn al die positieve geluiden volledig terecht, maar ik hoor het niet. Helaas.

De benaming Anthologie voor een verzameling van zestien liedjes is, als het gaat om klassieke garagerock, niet zo gek. Het gemiddelde Amerikaanse bandje dat medio jaren zestig papa’s garage indook om liedjes op te nemen haalde dat aantal niet eens. Maar we hebben het hier over Les Playboys. Een Franse band die in hetzelfde idioom werkzaam is en dat al doet sinds eind jaren zeventig. Hun carrière beslaat intussen zeven LP’s en een handvol singles waarop ze vrijwel alle genres uit de jaren zestig eren. Van surfinstro’s ('L ‘Homme de Tanger', 'L’Homme de Marrakech') en opzichtig naar The Animals verwijzende R&B ('1 Heure Que J'Attends') tot rock ‘n’ roll zoals The Stones die in hun begintijd maakten ('Avec Toi').

Als Les Playboys kinderen van de jaren zestig zijn, dan zijn The Norvins hun kleinkinderen. Ook The Norvins houden niet van haastwerk: ze zijn bezig sinds 2004, maar pas aan hun tweede album toe. De flauwe en zweverige titel Yoga with Mona ten spijt, spelen ze geen psychedelica maar puntige en stijlvaste garagerock (Hun debuut heette dan ook toepasselijk Time Machine. Bovendien zingen ze, in tegenstelling tot hun vaders, Engelstalig. Alle songs draaien om het vunzige orgeltje dat, afgewisseld met harmonica of scherpe gitaarlicks, er voor zorgt dat ze een eigen geluid hebben. En niet eens in hun moers taal.

Mijn eerste kennismaking met deze band uit New York was in 2009 toen ze samen met het Nadja van Aidan Baker een split uitbrachten getiteld Primitive North. De reden dat ik die plaat kocht had niets te maken met A Storm Of Light: nooit van gehoord destijds. Een hernieuwde luisterbeurt leert mij dat de twee ASOL nummers weliswaar apocalyptisch klinken, maar ook vlak en eendimensionaal. Hoe anders vergaat het Josh Graham (onder andere van Red Sparowes) en consorten op déze langspeler, de derde volwaardige. Daar waar ASOL twee jaar geleden nog bijna plichtmatig de 10 minuten grens probeerde te halen met te lang uitgesponnen gevaartes, komen ze op As The Valley Of Death Becomes Us, Our Silver Memories Fade uit een beduidend meer rockende, en derhalve pakkende, haven zeilen. Niet alleen het geluid is een stuk voller geworden, maar de songs zitten ook technischer en tevens aansprekender in elkaar. Het bloed van Neurosis vloeit duidelijk nog door Grahams aderen; voeg daarbij de hemoglobine die Mastodon voortbracht ten tijde van pak-em-beet Leviathan en het plaatje begint vorm te krijgen. Ook midden jaren 90 metalen riffs worden niet geschuwd en de smeltkroes die daaruit ontstaat maakt dit album tot een herkenbare openbaring, als u begrijpt wat ik bedoel.Gastverschijningen zijn er onder andere van voormalig Swans lid Jarboe (“Death’s Head”) en Soundgardens KimThayil, op het megalomaan fantastische “Black Wolves”. De plaat sluit af middels een dwingend epos van 10+ minuten met de toepasselijke titel “Wasteland”. Ook al zijn dit soort praktijken schering en inslag, ASOL bewijst dat er wel degelijk een reden voor is om het langgerekte tot het laatst te bewaren. Dit album is een gewaagde stap richting rock met een hoofdletter R. Eén die A Storm Of Light niet onverdeeld in dank afgenomen zal worden. Maar ik juich.

Backbone mag dan beginnen met Russische folkmevrouw en radiogeluiden uit dezelfde contreien, het eerste echte nummer "Envy" maakt direct duidelijk wat we kunnen verwachten: groovy rock. In dit nummer voorzien van een onderlaag van funk. King's X, maar dan zonder de kenmerkende stem van Doug Pinnick. Lemon Crush is een Schiedamse formatie die na een bezettingswisseling naar eigen zeggen ook een stijlwisseling heeft ondergaan. De King's X-associatie schiet me vaker door het hoofd ("Chew These Bones"), maar daar blijft het niet bij. "Crown Jewels" doet mij bijvoorbeeld denken aan zowel Alice In Chains als Urban Dance Squad. Kan dat dan? Blijkbaar wel, Lemon Crush doet het. De voorbeelden liggen er gelukkig niet té dik bovenop. Wat alle songs gemeen hebben is een belangrijke rol voor de bas, die doorgaans de gevarieerde stuwende kracht is. De zang is prima, maar is ook vrij clean en ook zo ingemixt, en dat is wel jammer. Die blijft daardoor wat bovenop de grooves liggen in plaats van die mee vorm te geven, terwijl de frasering toch wel degelijk bijdraagt aan de grooves. Maar dat is slechts een klein minpuntje op een album dat bol staat van goed uitgewerkte songs én een paar fijne hoogtepunten bevat. Lemon Crush heeft het wiel niet uitgevonden met deze plaat, maar toont wel aan er een een soepel lopend voertuig mee te kunnen maken.

De Scheveningse singer-songwriter Philip Kroonenberg is al ruim veertig jaar actief als muzikant. In al die jaren heeft hij in verschillende bands gespeeld waarvan The Freelance Band met onder andere gitarist Frank Nuyens van Q65 en Personnel met singer-songwriter Ad Vanderveen de bekendste waren. Na het stoppen van Personnel in 1992 heeft Philip het eerst nog met de groep Midnight Express geprobeerd maar vanaf 1994 speelt hij onder zijn eigen naam met verschillende muzikanten wat vijf cd's en een zelfs een kinder-cd heeft opgeleverd. Bijna waren Philip en ik familie geworden, vanaf eind jaren '80 had hij een paar jaar een relatie met mijn zus. Inmiddels zijn ze beiden al weer jaren gelukkig met een andere partner maar muzikaal ben ik Philip altijd blijven volgen. Zijn stijl laat zich omschrijven als bluesachtige americana met een flamenco-achtig tintje wat komt door Philips geheel eigen manier van (meestal zonder plectrum) gitaar spelen. Op zijn nieuwe cd Ready For Take Off vermengt Kroonenberg zijn muziek met Afrikaanse wereldmuziek. Via via kwam Philip in contact met de Malinese muzikant Moussa Traoré die na het horen van Philips Natural Causes zo onder de indruk was dat hij heel graag met hem samen wilde werken. Traoré reisde naar Limburg waar hij met Philip en een stel muzikanten in Boekend de studio indook en in een recordtempo veertien songs opnam. En deze ontmoeting tussen de roots van Kroonenberg en Traoré werkt. De calabash en zelfgemaakte instrumenten van de Malinees geven de blues en de op J.J Cale lijkende stem van Philip een extra dimensie. Blazersarrangementen blazen de wereldmuziek in de Europese americana. In veertien songs wordt duidelijk dat deze samenwerking tussen Europa en Afrika prima samengaat en misschien wel het begin is van een nieuwe stroming, de wereldamericana.

Vroom, vroom. Stoere bak, daar op de hoes. Ik gokte dat Little Murders garagerock speelde. Ik zat er dus naast, want het is dan wel voornamelijk rock dat deze Australiërs (Melbourne) spelen en dan meer de Engelse (mod)rock die we kennen va The Kinks en The Jam. Onze kleine moordenaars blijken echter niet nieuw aan het front, maar Dig For Plenty is hun eerste release in tien jaar. Hun vorige leven was van 1979 tot ergens in 2001. De elf tracks zijn allemaal geschreven door Rob Griffiths die ook de gitaar beroert en zingt. Waar ik echter van hun eerder genoemde voorbeelden een glimlach op mijn snoet krijg, gaan de mondhoeken nu nét niet helemaal omhoog. Het is allemaal best aardig, maar ik vind het geluid wat vlak en de nummers zijn productie technisch ook niet helemaal je van het. Wat me vooral stoort is de drum die veel teveel voorin het geluid gezet is, terwijl de drummer in kwestie niet het grootste drumbeest aller tijden is. Integendeel. Dat is jammer want liedjes als "For You", "One More Change" en "Mrs. Walker", om er maar eens drie te noemen, hadden meer verdiend.

Het is juli en herfst. Er liggen afgewaaide takken en bladeren op straat en de regen slaat tegen de ruiten. De buitentemperatuur heeft niets zomers meer. Door de boxen klinkt de melancholieke, krakerige en immer drankzuchtige stem van Aidan Moffat: The sadness in your life will slowly fade. Nou, volgens het KNMI gaat ook de droefenis van het weer ons voorlopig niet verlaten. De beloftevolle lente ligt al weer maanden achter ons, de zon hebben we te lang niet gezien en we maken ons op voor de kou van de winter. Niet vergeten om whisky in huis te halen. Na zeven albums met Malcolm Middleton onder de naam Arab Strap, een plaat met voorgedragen poëzie en een album met zijn band The Best-Ofs klinkt Aidan Moffat nog altijd niet als het zonnetje in huis. Maar toch klinkt hij op deze samenwerking met pianist Bill Wells een tandje minder somber en bitter dan op eerdere platen. Belangrijkste reden daarvoor is wellicht de vorm die hij voor zijn teksten - die zich overigens nog altijd wentelen in drank, mislukte liefdes en andere vormen van treurnis - kiest: de genres wisselen van jazz, primitieve elektronica tot singer/songwriter-achtige vormen. Waarmee Everyting’s Getting Older vooral een bijzonder afwisselende plaat is geworden en een hoogtepunt in het oeuvre van onze favoriete Schotse zanger.

De Williams uit de naam is Joseph Williams, vooral bekend als zanger van Toto in wat vermoedelijk de commercieel meest succesvolle periode was - ten tijde van Fahrenheit en The Seventh One, met de hits "Pamela" en "Stop Loving You". Ook heden ten dage is hij weer de zanger van Toto. Met de Zweedse gitarist Peter Friestedt werkte hij al eerder samen, toen nog onder Friestedts naam. Deze keer was Williams' rol groter, vandaar de naamswijziging. Hulp is er van een stel grote namen uit de AOR- en Zweedse scene: Bill Champlin (Chicago), Randy Goodrum, Tommy Denander en Lars Säfsund (Work Of Art). Muzikaal is er dus niets op aan te merken - behalve één ding: het klinkt als de nooit uitgebrachte tweede cd van The Seventh One. Maar dan ook echt. Met openers "Swear Your Love" en "Say Goodbye" (dat 'nanana'-koortje!) had Toto destijds prima hits kunnen scoren. Ik beschouw die jaren als de creatief minst interessante periode van Toto. Knap opgebouwde en ingespeelde songs, maar zo akelig glad dat je tandglazuur spontaan een goed heenkomen gaat zoeken. Ik heb de Toto-collectie compleet, maar juist The Seventh One staat nogal te verstoffen. Williams is een uitstekende zanger, Friestedt en consorten laten niet het geringste steekje vallen en leveren perfecte eighties-AOR af. Desondanks zal deze plaat bij mij al heel snel stof gaan vangen. Ben je daarentegen een liefhebber van Williams' Totojaren dan kun je deze plaat blind aanschaffen.

De Nijmeegse vierdaagsefeesten duren gek genoeg altijd zeven dagen. Toch is het logisch, de feesten worden rondom het grootste wandelevenement ter wereld gevierd: de Nijmeegse Vierdaagse. Vandaar dus. Dit jaar vinden de feesten plaats van zaterdag 16 tot en met vrijdag 22 juli. Terwijl de helft van de stad zich bezighoudt met het wandelen van achterlijke hoeveelheden kilometers en het kweken van pijnlijke blaren, stort de andere helft zich vrolijk in het feestgedruis. Nijmegen is de oudste stad van Nederland en ooit waren de Romeinen er aan de macht. Er is echter een klein dorpje met gezellige inwoners die de hoempapa en TROS muziek al jaren buiten de deur weet te houden. Festival de-Affaire verzorgt al 25 jaar een oase van goede muziek en gezelligheid. Het Valkhof is het mooie park waar je leuke nieuwe bandjes kunt ontdekken of de betere muziek kunt horen van bands die nog niet ten prooi zijn gevallen aan massale belangstelling. Het festival geeft ook veel ruimte aan de betere of veelbelovende lokale bands. En dat allemaal in verschillende genres. Van subtiele piano tot verwoestende metal, van opzwepende dance tot experimentele klanken.

Lange tijd was mijn beeld van John Wetton op zijn zachtst gezegd niet heel positief. Vooral toen na zijn hernieuwde samenwerking met Geoff Downes de laatste nogal bruusk de stekker uit de toenmalige bezetting van Asia trok om de oerbezetting weer bij elkaar te halen - met steeds minder verheffende resultaten. Dat beeld veranderde wat toen ik King Crimson begon te ontdekken, waar hij op drie albums meespeelde. Op de dag dat Geoff Downes een nieuw album uitbrengt als toetsenist van Yes, komt Wetton met een solo-album bij dezelfde maatschappij. Ik vrees dat elke positiviteit nu volledig aan barrels ligt. Er kwamen zo nu en dan nummers van Raised In Captivity voorbijgeshuffeld en tot mijn eigen verbazing was ik ze na het derde nummer al min of meer automatisch aan het wegdrukken. Toch maar even doorzetten en het hele album luisteren dan. Het album is grotendeels volgespeeld door Wetton en producer/multi-instrumentalist Billy Sherwood. Opener "Lost For Words" is een uptempo rocker in de Asiatraditie, niet heel slecht, maar ook weinig verrassend. Wel valt al op dat het geluid lelijk is dichtgesmeerd. Drums met fikse effecten erop, kamerbrede toetsen zonder variatie, een zompige bas, en heel veel lagen zang. Het overbekende kunstje. Maar het het is het songmateriaal dat nog het meest te wensen overlaat. Het komt zelden verder dan kleffe, ongeïnspireerde AOR die de laatste Asiaplaten bijna nog met terugwerkende kracht aangenaam maakt. De songs lijken vooral poppy Asia-restjes. Het absolute dieptepunt is de troubadourfolk van het niemendalletje "Steffi's Ring". Wetton heeft een groot thema bedacht, maar slaagt er niet in dat in goede of zelfs maar hedendaagse songs te verpakken. Wat het misschien nog dramatischer maakt is dat er zo'n fantastische lijst met gasten is, met onder andere Steve Morse (Deep Purple), Robert Fripp (King Crimson), Steve Hackett en onze eigen Anneke van Giersbergen. Het is dat ik het lijstje ergens tegenkwam, anders had ik het nooit geloofd. De gastbijdragen zijn ergens tussen de rest gesmeerd en zijn al even bleekjes. John Wetton mag van mij in dezelfde categorie als Ritchie Blackmore geplaatst worden: ooit een groot muzikant, maar dat hoor je er niet meer aan af.

De vierde alweer van het Noorse Insense. Metal met een hardcore-randje. Met een precies randje dat ook zijn weerslag heeft in de industrial van Fear Factory en Meshuggah. Best aardig, maar veel meer dan dat gebeurt er niet mee. Een strakke herhaling van een paar niet verder uitgewerkte riffs. Slechts enkele soli blijven hangen in een soort van groove, waar je zou willen dat ze gierend uit de bocht vlogen. Ik begrijp de wisseling tussen de heldere vocalen en het gebulder, maar ook hier verwacht ik op momenten een totale chaos door woede en frustratie. Het gebeurt niet. De zanger Tommy Hjelm balanceert op het randje van schreeuw en vals. De aanzetten stemmen tot hoop. Maar na de eerste drie songs blijkt dat Insense nergens in staat is om verwachtingen in te lossen. Op Burn In Beautiful Fire hoor je een screamo-band terug die er nog niet uit is of de band tot het metalgenre of tot de grunge behoort. Het is en blijft vooral een rare verzameling van aardige opzetjes met als beste voorbeeld de song “Alone In The Crowd”. Wat het extra treurig maakt is dat Insense met deze plaat erbij al vier pogingen heeft ondernomen om een richting te kiezen. Zijn we brute metal of metal, zijn we metal of hardcore, zijn we emo of screamo? Of toch grunge? En waar laten we die zoetgevooisde vocalen dan in de songs, of schrappen we die? Keuzes, keuzes, keuzes, iets waarbij producer Anders Fridén van In Flames deze jongens toch wel had kunnen helpen. Het komt ook zijn eigen naam ten goede als een band als Insense richting durft te bepalen. Nu gaat hij met de band de boeken in onder het hoofdstuk: vlees noch visch.

Na het bijwonen van concerten van The Indigo Girls en Billy Pilgrim werd de muzikant in Brian Webb wakker en verhuisde hij in 2001 van Atlanta naar Boston waar op dat moment een levendige singer-songwriterscene was. Hij begon met spelen in de metrohal wat op den duur zo lucratief was dat hij er geen baantjes meer naast hoefde te hebben. In 2002 bracht hij het goed ontvangen album Broken Folk uit. Vervolgens heeft het bijna tien jaar geduurd voordat opvolger Strange Way To Grieve het licht zag. Het lijkt alsof hij deze tijd goed heeft gebruikt om over de zin van het leven na te denken. Brian Webb weet het niet zo goed. Wat moet hij met het leven, wat moet hij met zichzelf, wat moet hij met de mensen om hem heen en wat moet hij met zijn geloof in God? Hij komt er niet echt uit en snakt vooral naar verlichting en hulp van boven in prachtige nummers als "The Awful Grace Of God", "Strange Way To Grieve" en "That's Where I'll Be". Webb zingt gedreven met een soulvolle stem nummers in een folk-, roots- en bluesachtige sfeer. Knap is Leonard Cohens "Bird On A Wire" wat hij zich in zijn versie helemaal eigen maakt. Dat is mede te danken aan zangeres Rose Polenzani die prachtig de tweede stem vertolkt en dat ook op de meeste nummers van Strange Way To Grieve doet. Antwoorden op zijn vragen vindt Webb niet echt waardoor de cd voornamelijk in de mineurstemming blijft hangen hetgeen niet hinderlijk is want de songs zijn meeslepend en de teksten zetten je zowaar zelf aan het denken.

Het is best lastig om weer scherp op mijn netvlies te krijgen hoe ik de eerste luisterbeurten van Peace Sells… But Who's Buying ervoer. In mijn perceptie overrompelde Peace Sells… mij als dertienjarige VWO'er, veel meer dan Metallica's Master Of Puppets eerder in datzelfde jaar (1986) deed, maar dat kan selectieve geschiedvervalsing zijn. In ieder geval was voor mij op een bepaald moment eind jaren tachtig de juiste volgorde van de Big Four Megadeth, Slayer, Anthrax en dan pas Metallica. De combinatie van de zwarte wereldvisie van meesterbrein Dave Mustaine in combinatie met complexe, maar supermelodieuze metal die dwars over je heen stormde was gewoon het beste wat een tiener zich wensen kon. En als ik nu de vernieuwde uitgave ter ere van het 25-jarig bestaan van het album luister snap ik weer waarom Megadeth op één stond. Het is gewoon een plaat zonder ook maar één zwak nummer. Al zal menigeen zeggen dat de Willie Dixon-cover "I Ain't Superstitious" niet geweldig is, hij pas juist precies in het bijna paranoïde beeld dat Dave Mustaine met deze cd oproept. Toch weet ik zeker dat wanneer Peace Sells… nu voor het eerst uitgebracht zou worden de kritieken (en niet alleen uit de metalwereld) ook weer lyrisch zouden zijn. Tracks als "Wake Up Dead" en het titelnummer zijn gewoon zulke enorme killertracks die ook 25 jaar later nog ronduit overdonderend zijn. Helemaal nu de productie een flinke poetsbeurt heeft gehad. Daar fleuren de acht tracks die samen 37 minuten duren namelijk helemaal van op. Als toetje bij deze heruitgave krijg je nog een nooit eerder uitgebrachte liveshow uit 1987. Die laat ondanks zijn wat lamme geluid horen dat Mustaine cs. het live ook toen (nog) aardig op de rit hadden. Het geluid is misschien een beetje brak (de drums klinken misschien een beetje teveel als Ullrich in zijn kartonnen dozenfase) de songs blijven prima overeind.

Grip krijgen op Finse cultuur is zoiets als water naar de zee dragen. Dat moet je niet willen. Wat houdt Finnen bezig behalve recycling, re-design, mobiele telefonie, heidense gebruiken en Teutoonse metal? Het eerste waaraan ik moest denken bij het beluisteren van het kwieke Solar was de band Architecture in Helsinki. Slechts, vanwege de Finse hoofdstad in de bandnaam, maar toch. Architecture in Helsinki, Devo, MGMT en zelfs de eerste Sigur Ros hebben allen een onbevangenheid en naïviteit in zich die van dit derde album afdruipt. Rubik durft in instrumentarium, in vocalen, in structuren en in tekstuele uitwerkingen zich volledig te laten gaan. Qua muziek moest ik in sfeer ook aan Kate Bush’s Hounds Of Love denken. Dit album is een geslaagde crossover van Keltische mystiek, pop en orkestrale bombast uitgevoerd in kleine pareltjes. Dat doet Rubik ook. Qua timing zitten de acht leden ook nog eens goed. Want in Amerika is op dit moment een gigantische herbeleving van de bubble-psychedelica van The Beach Boys aan de gang, terwijl Rubik net zo makkelijk aansluiting vindt in Europa bij bands als Crystal Fighters en hemelse zangpartijen van Phoenix en Moss, om maar wat uitersten te noemen. Kortom, Rubik is niet bepaald in een enkel hokje te stoppen. En, dat is maar goed ook, want ook na deze derde plaat verwacht ik dat de experimenteerdrift de komende jaren gigantisch zal toenemen voor deze band. Daar moet je ook niet te lang bij stilstaan. Koester de gedachte dat je met Solar van Rubik voor het eerst sinds tijden een luisterplaat in handen hebt die elke luisterbeurt nieuwe inzichten verschaft en je nieuwe subtiele kleinigheden laat ontdekken.

Hoquets zijn een ingeweken Amerikaan, Fransman en native Belg die bevriend raakten door hun muzikantenverleden én door elkaar tegen te komen bij concerten in Brussel. Ze bezingen ons zuidelijk buurland met een knipoog op hun eerste album Belgotronics.

Hoquets
Voordat het interview begint bricoleert McCloud Zicmuse (high hoquet, red.) nog even een voicerecorder standaard van een bierviltje. Het is dan ook maar een kleine stap om te vragen naar de zelfgefabriceerde instrumenten. ‘We hebben alle drie al eerder gewerkt met onder andere glas en keukengereedschap als instrument. François heeft zijn kunstprojecten waarbij hij automatische instrumenten gebruikt. Bij mij is het eigenlijk uit pure noodzaak begonnen omdat mijn gitaar gestolen werd en ik muziek wilde blijven maken. Dus ben ik van afgedankt metaal en hout muziekinstrumenten beginnen te fabriceren. Het idee voor het project ontstond eigenlijk met het one-string instrument (Iaen Inaen) dat ik thuis had liggen toen Maxime eens langskwam. Vanuit het niets popmuziek maken, dat zagen we wel zitten. Het experiment sprak ons erg aan.’ Maxime (Lê Hung, basshoquet, red.) vult aan: ‘Hij had er ook blokken hout liggen, waarmee ik ben beginnen te spelen terwijl ik over de “3 régions 3 communautés” zong. Ik had hem namelijk een uitleg meegebracht over hoe de federale Belgische staat in elkaar steekt.’ McCloud: ‘Van daaruit zijn we gaan jammen. Aangezien ik nog niet zo lang in het land woonde, was ik gefascineerd door België en ontstond het idee om te zingen over mijn nieuwe thuisland. Vanaf dat moment zijn we ook serieus begonnen met het bouwen van meer instrumenten om precies de klank te krijgen waar we naar op zoek waren. De percussie-instrumenten hebben we dan meteen maar de naam hoquets gegeven (afgeleid van het middeleeuwse hoquetus, maar ook het Franse woord voor de hik, uitgesproken als OK, red.).

Na het debuut Bring It On uit 1998 en de opvolger Liquid Skin uit 1999 was ik de Britse band Gomez eigenlijk een beetje uit het oog verloren. Whatever's On Your Mind is alweer hun zevende album en het is een hele fijne plaat geworden. Gebleven zijn de drie zangers die om beurten de lead vocals zingen. Ian Ball heeft een wat dunne, ijle stem, Tom Grays stem lijkt daar aardig op en Ben Ottewell heeft een rauwe strot en zingt soms ietwat onvast en een tikkeltje vals maar o zo lekker! De rootsrock van de eerste jaren heeft in de loop der jaren steeds meer plaats gemaakt voor de wat nettere en gladder geproduceerde popmuziek. Het experiment is op Whatever's On Your Mind nagenoeg verdwenen en is vervangen door goed in het gehoor liggende popliedjes. "Options”, "The Place And The People” en "Song In My Heart” zijn pakkende songs die na een paar keer horen in mijn hoofd rond blijven zingen, "Our Goodbye” en het titelnummer zijn trage juweeltjes die gedragen worden door de schuurpapieren stem van Ottewell en een heel orkest van strijkers. De scherpe kantjes zijn er echter wel vanaf en zijn slechts nog aanwezig in het experimenteel rockende "Equalize” en afsluiter "X-Rays”. In zijn geheel is Whatever's On Your Mind een album wat precies op tijd is uitgebracht en het goed zal doen als soundtrack van een (hopelijk) lange en warme zomer. Gomez is daarmee in haar bijna vijftienjarig bestaan van een indieband met eigenzinnige rootsrocksongs een band geworden die de perfecte melodieuze popsong maakt.

Er zijn van die reünies waar je je hart voor vasthoudt. Die van het Britse Airrace, bijvoorbeeld. Eén AOR-album, "Shaft Of Light" uit 1984, in 1985 uiteengevallen en nu in 2011 een nieuw album. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar bij mij licht er dan ergens een bordje 'Hypotheek!' op. Anders gezegd, bij zo'n re¨nie begin ik al met de gedachte dat geld de voornaamste drijfveer zal zijn. Twee van de drie belangrijkste leden uit de oerbezetting van Airrace zijn ook nu van de partij: zanger Keith Murrell (Mama's Boys, Phenomena) en gitarist Laurie Mansworth. Drummer Jason Bonham deed aanvankelijk mee aan de reünie, maar heeft inmiddels een fijne nieuwe klus in de supergroep Black Country Communion. Murrell en Mansworth waren en zijn echter bepalend voor het geluid. Het album opent met "Keep On Going", een aangename maar niet heel verrassende Journey-achtige song. Gaandeweg ontpopt Back To The Start zich echter tot een heel smakelijk album. AOR, maar net iets minder gladjes dan de meeste platen in het genre. De open productie en de composities doen meer dan eens aan het Foreigner uit de beginjaren denken. Op andere momenten hoor ik overeenkomsten met Pride Of Lions. Net als die twee bands weet Airrace zich te onderscheiden met songs die op het eerste gezicht redelijk standaard lijken, maar bij nadere beschouwing net dat beetje extra hebben waardoor het allemaal acuut blijft hangen. Op dat moment besef ik dat ik zit te luisteren naar een album dat de klippen van de AOR meesterlijk weet te omzeilen en moeiteloos mijn aandacht vasthoudt. Dit zijn oude rotten die de ervaring hebben om songs als "Call Me Anytime", het titelnummer en "Just One Kiss" een niveau hoger te tillen dan hun meeste collega's zouden doen. Dankzij de cleane productie róckt de AOR nog echt op dit album. Dat zouden er meer moeten doen...

Blijkbaar is het leven zo relaxed in Californië dat we drie jaar moesten wachten op een nieuw album van The Donkeys. Hun vorige, Living On The Other Side, vergeleek ik vooral met muziek uit de jaren zeventig, maar op Born With Stripes is hun muzikale horizon verbreed. Zo’n twintig jaar, om precies te zijn, waarbij dit kwartet uit San Diego de jaren tachtig gemakshalve over heeft geslagen. Het lijkt er op of ze de afgelopen drie jaar vooral naar muziek uit het midden van de jaren negentig hebben geluisterd. De eerste albums van Beck en Pavement - slackerrock doopte een recensent Born With Stripes al - maar ook Grandaddy en, als ze het tempo iets omhoog gooien, Soul Coughing. De studiotrickery van de laatste twee bands worden door The Donkeys achterwege gelaten, maar helaas ook de finesses van muzikaal vakmanschap die deze bands wel lieten horen. Niet dat we hier een vervelend album in de cd-speler hebben liggen, daarvoor luistert het allemaal iets te lekker weg. Maar laat dat nu ook net de makke zijn: de twaalf liedjes klinken zo kalm en ontspannen dat enige mate van urgentie ook meteen maar is weggelaten. Typisch zo’n album voor na een lange dag hard werken, wanneer je vooral niet te veel moet willen: wat te drinken, een luie stoel en een kalm getoonzette plaat.

Voor Freedom Call heb ik ooit de term Teutoonse marsmetal bedacht. Nog steeds dekt die volledig de lading: het is uitermate Duitse powermetal, waarbij de refreinen steevast uitmonden in een soort marsliederen. Compositorisch stelt het allemaal niet zo veel voor. Bij verschillende songs kun je met accordeons in plaats van gitaren zo terecht in een schlagershow met Dirndl en jagershoedjes. Op dit live-dubbelalbum worden echter gitaren gebruikt en die gaan vrijwel onophoudelijk van hakkehakkehak, de drums zijn er ofwel om de maat aan te geven voor het gezang en geklap van het publiek ofwel om in dubbele bassdrumroffels het tempo aan te geven voor de band. Elk couplet is niet meer dan tijd doden op weg naar het uiterst meezingbare refrein. Maar eerlijk is eerlijk: met collega-stoere-mannen-on-tour als Saxon, Virgin Steele en Primal Fear voert Freedom Call al jaren hetzelfde kunstje uit voor de trouwe fans. Freedom Call is wel een paar tandjes minder creatief dan de andere genoemde bands en songs en solo's worden goed uitgevoerd maar vallen nergens op door buitengewone vaardigheid. Voor iemand als ik is deze live-dubbelaar (19 songs en een drumsolo van de nieuwe drummer Klaus Sperling) dan ook wat veel van het goede. Vanaf zo ongeveer het vijfde nummer, eerlijk gezegd. Fans krijgen echter precies wat ze willen: ongecompliceerde en uiterst meebrulbare up-tempo stoeremannenmetal. Van "We Are One" en "United Allliance" via "Metal Invasion" en "Hymn To The Brave" bedient Freedom Call een afgebakende doelgroep. En niemand meer.

MaYaN doorbreekt alle hokjes
Uit oude vriendschappen kunnen mooie dingen ontstaan. Dat blijkt maar weer uit Quarterpast, het debuut van Nederlands nieuwe metalsensatie MaYaN. Oprichters van de band zijn niemand minder dan Mark Jansen (Epica en ex-After Forever) en Jack Driessen (ex-After Forever). MaYaN zou zomaar eens een nieuwe standaard kunnen zetten voor het metalgenre. Een uiterst succesvolle samenwerking dus, terwijl de twee mannen elkaar jarenlang niet hadden gesproken. 'We hadden een klein conflictje', glimlacht Jansen.

Dat 'conflictje' stamde al uit de tijd van het debuut van After Forever, Prison Of Desire (2000). 'We zaten in de studio en toen belde zijn vader op: 'Jack komt niet hoor.' 'Hoezo niet?' 'Hij moet naar school. Dus hij komt niet, dan weet je het vast.' Wel godver… Dus wij hebben alle schema's om moeten gooien. En als tegenprestatie hebben we toen wat credits voor hem weggelaten die hij wel verdiend had. Zo ging dat toen, haha!'

Het is behoorlijk klote als je een meesterlijk debuut uitbrengt. Iedere volgende plaat zal ongetwijfeld met de eerstgeborene vergeleken worden en zal over het algemeen op minder liefde kunnen rekenen. Er zijn natuurlijk talloze voorbeelden van bands die ook na het debuut nog alom geroemd worden of zelfs steeds populairder worden, maar deze Canadese Junior Boys zijn een typisch voorbeeld van een band die in de schaduw van het debuut blijft staan. In 2004 kwam Last Exit uit, een album dat alom geprezen werd en in vele jaarlijstjes terugkwam. Maar de twee albums die erna verschenen, maakten al minder indruk. Het is dus best even spannend bij de eerste beluistering van dit vierde album It's All True. Gelukkig glijdt opener "Itchy Fingers" er als vanouds heerlijk in. Energieke, aalgladde en vooral bijzonder aanstekelijke synthpop, waar je de dunne leren dasjes, gladgeschoren kinnen, schoudervullingen en opgerolde overhemdmouwen meteen voor je ziet. In de jaren tachtig hadden de Junior Boys het waarschijnlijk heel ver geschopt met dit album, maar anno 2011 blijft het eigenlijk steken bij een knap geproduceerde plaat die weliswaar geweldig klinkt, maar soms ook iets te klinisch is. Toch verdienen ze met It's All True absoluut een tweede kans, al is het maar om de prachtige zang en de tekst van "Second Chance": 'Remember, you're still a lousy faker, ten years at least, just a burned out raver'.

De Crystal Fighters treden vanavond rond middernacht op in het kader van het Walk The Line-festival in Den Haag. Eerst zou mijn interview gaan plaatsvinden in Paard van Troje. Op het laatste moment is de locatie verplaatst naar het hotel waar de band verblijft. De andere kant van de festivalhectiek vindt hier plaats: veel telefonerende tourmanagers en perschefs en hotelpersoneel dat heen en weer rent om de koffers van de vele gasten aan te nemen. Ik zie veel muzikanten in de lobby achter hun laptops, waaronder de drummer van de Canadese band Zeus, eerder vandaag te bewonderen op De Grote Markt. Crystal Fighters-zanger Sebastian is nog druk aan het Skypen, evenals zangeres Ellie Fletcher. Gilbert en Graham, de andere twee kernleden, slepen met hun bagage richting de receptie.

Mede dankzij het optreden op Eurosonic en de hitsingle "Plage” mag Crystal Fighters zich toevoegen aan het lijstje nieuwe muziekhypes van 2011. De infectieuze mix van dance, Baskische folk en pop op het debuutalbum Star Of Love slaat steeds meer aan bij het grote publiek. Met steeds meer hits en pers komt ook een steeds drukker schema kijken: Graham en Sebastian zijn zichtbaar vermoeid na het optreden in Metropool te Hengelo afgelopen nacht. Gilbert is verreweg het meest opgewekt en spraakzaam van het drietal: hij onderbreekt een discussie met de tourmanager om zich vriendelijk aan mij voor te stellen.

Met het binnenhengelen van Riverside heeft het piepjonge Nederlandse GlassVille records na Paatos alweer een hele fijne act overgenomen van het volgens mij nog steeds in zwaar weer verkerende Inside Out. Goed om te zien dat er nog mensen zijn die hun nek uit durven te steken. Al is Riverside natuurlijk wel een zekerheidje. Na vier succesvol ontvangen albums brengt de band rond zanger Mariusz Duda ter ere van hun tienjarige bestaan nu een EP uit. Memories In My Head telt dan misschien slechts drie songs, al met al duurt dit jubileumcadeau toch wel ruim dertig minuten. Deze zijn een stuk ingetogener dan bijvoorbeeld Second Life Syndrome, het album dat mijn kennismaking met Riverside was. Ze zitten een beetje tussen Anno Domini High Definition en wat Duda liet horen in zijn soloproject Lunatic Soul. Eigenlijk kom je dan wel een beetje uit in de buurt van een wat steviger Pink Floyd, want Riverside blijft onmiskenbaar toch beetje richting progmetal hangen. Bovendien geven drumbeest Piotr Kozieradzki en vooral toetsenist Michal Lapaj de band net even dat extra zetje. Dat werkt gewoon uitstekend samen met de koele stem van Duda, die ondanks zijn ingetogen karakter altijd op knappe wijze de juiste spanning in zijn zanglijnen weet te leggen. Het houdt je op je hoede. Erg gaaf vind ik het vintage toetsenwerk dat Lapaj laat horen in "Living In The Past" dat je tekstueel als luisteraar ook nog wat stof tot nadenken geeft. Het zal me benieuwen of dit de richting is waarin Duda zijn band verder leiden of dat een volgende cd, die als het goed is in 2012 verschijnt, weer zal verrassen. In positieve zin natuurlijk.

Het Nederduitse gezelschap Obscura sloeg al een aardige deuk in een pakje boter met Cosmogenesis. Hoe dan? Door akelig technisch spelinzicht, door te spelen met verschillende genres en door een naadloze overgang van progrock, deathmetal, blackmetal en grind in songs met een kop en een staart. Sinds Pestilence zijn er in Nederland maar weinig artiesten geweest die op zo’n hoog niveau wisten te musiceren. Allez, nu is er dus opvolger Omnivium en volgens mij lacht de band zich rot om de lovende recensies die het om zijn oren krijgt. Waar het op neer komt is dat Obscura alles kan maken. Jazzy basloopjes, mathcore-gitaarwerk, krijsende grunts, blackmetal-vocalen en progrockachtige soli, Obscura trekt alle registers gewoon open alsof het niets is. Moeten we het dan nog hebben over het hypernerveuze karakter, de akelige blastbeats of de hemelse koortjes? Welnee joh! Laat je gewoon totaal overrompelen door de vele invalshoeken van een band die, als ik dat zo hoor, alle mogelijkheden open houdt voor vernieuwing. Van Obscura kunnen we de komende jaren nog heel wat opzienbarend werk verwachten. Let maar eens op! Kruis aan op wat van toepassing is op Obscura (en je blijft aankruisen): dissonant, eclectisch, verrassend, monsterlijk goed, bizar, onheilspellend, gruwelijk en of absurd. De gitaarsoli zijn in elk geval de beste die ik sinds lange tijd gehoord heb.

Het rare aan deze cd begint al bij de bandnaam en de titel. Little Scream en The Golden Record. Is het eerste nu gewoon fluisteren of een korte gil? Het tweede is wel heel erg op de zaken vooruit lopen. En volkomen onmogelijk. Want Canadese Fraulein Laurel Sprengelmeyer levert met haar debuutplaat een album af dat zelfs na schier oneindig draaien zich lastig laat doorgronden. Voorbeeldje? Neem bijvoorbeeld "Boatman". Dat begint als een sierlijk nummer met piano en strijkers waarop een prima ballerina gracieus zou kunnen dansen, maar na een tiental seconden komt er ineens een grommend monster uit het niets opduiken dat na een uitbarsting weer poeslief verder gaat. Wat wil ze nou, denk ik dan. Die stemmingswisselingen in de muziek van Little Scream intrigeren. Zo lijkt "Guyegaros" een Amerikaanse spookdorp waar de bevolking al tijden geleden vertrokken is en Laurel nu om schimmige redenen op haar plek lijkt. Terwijl de plaat door haar feeërieke begin met "The Lamb" The Golden Record in eerste instantie hele andere verwachtingen schept. Die worden met het weerbarstige "Cannons" dat er op volgt al snel van de tafel geveegd. De leden van The National en Arcade Fire, die Sprengelmeyer een handje helpen bij haar debuutplaat, hadden goed gezien dat we hier niet te maken hebben met zo maar een meisje met gitaar, maar met een groot talent die uitstekend weet hoe ze met boeiende (uit d'r duim gezogen) verhalen haar publiek vermaken kan.

Dat Blake Sennett pakkende popsongs kan maken bewijst hij al jaren als lid van de band Rilo Kiley. Deze band grossiert in pakkende popliedjes die zo aanstekelijk zijn dat ze in je hoofd blijven zitten. Bury Me In My Rings is de derde cd van Sennetts eigen bandje The Elected. Ook op deze cd staan goed in elkaar zittende popliedjes die een relaxte en zomerse sfeer uitstralen. Maar ik ben nog niet op de helft van de cd wanneer ik al heel erg begin te gapen. Sennett zingt zó zoetgevooisd en loom dat bij mij de verveling heel snel toeslaat. Door zijn wat hoge stemgeluid moet ik af en toe onwillekeurig denken aan de wat kitscherige liedjes van The Scissor Sisters en Mika. Slechts twee keer word ik wakker en leef even op. Bij "Jailbird", een mooi, kaal liedje met akoestische gitaar, en bij "Who Are You" waarin Sennett, compleet met strijkers, op zoek gaat naar de vrouw die hem gelukkig gaat maken. Het helpt dat in deze twee songs Sennetts stem wat omlaag gaat waardoor het geheel meteen een stuk minder saai en flauw klinkt. Voor een goede popplaat luister ik liever naar Rilo Kiley want daar zingt Jenny Lewis die me met haar mooie en heldere stem wel bij de les houdt. Twee goede songs van de twaalf op Bury Me In My Rings is echt te weinig en ik vrees dat ik The Elected vrij snel na het tikken van deze recensie vergeten zal zijn.

Storm
Dakota Suite

Ewie
Agnes Obel - Philharmonics

Ludo
The Feelies - Here Before

Gr.R.
Elbow @ Rock Werchter

Dennis
Les Savy Fav - Metropolis festival

Ramon
The Antlers - Burst Apart, nog een keer

André
The Deer Tracks - The Archer Trilogy Pt.2

Prikkie
Rival Sons - Pressure & Time

Blizzard
Mastodon @ Patronaat

Janineka
Indigo Girls - Swamp Ophelia

Stonehead
Brookes Brothers - Brookes Brothers

DubbelMono
The Donkeys - Born With Stripes

Campking
Shabazz Palaces - Black Up / Kyuss Lives! In 013

Achter Big Life gaan een paar namen schuil die op heel wat albums terug te vinden zijn. Steve Newman is behalve op acht albums met zijn band Newman ook te vinden op platen van Steve Overland (FM) en Phenomena. Mark Thompson-Smith was in het verleden zanger van The Sweet en Praying Mantis - in beide bands ver na de succesdagen, dat wel. Maar de heren weten hoe ze een AOR-plaat moeten maken. Zowel compositorisch als qua uitvoering en productie deugt dit plaatje. Een enkele uitschieter ("Calling", met een leuk gitaarloopje waar net iets te weinig mee gedaan wordt), een paar wat mindere broeders en een reeks nummers die stuk voor stuk aangenaam zijn, maar die niet hebben kunnen ontsnappen aan het grootste euvel in de AOR: de voorspelbaarheid. Ik geloof niet dat er een genre is dat minder ontwikkeling heeft doorgemaakt dan de AOR en ook Big Life gaat daar niets aan veranderen. Een toefje FM, een snufje Survivor, een schepje Toto en huppekee, er is een nieuw poprockalbum. De productie is gelukkig niet in de jaren tachtig blijven hangen, zodat het alleszins genietbaar blijft. Maar origineel? Als een rode clownsneus.

Waar Big Life van de eerste tot de laatste minuut inwisselbaar was met tientallen, zo niet honderden, andere bands, heeft After Hours met John Francis een zanger die vanaf opener "Stand Up" een onderscheidend stemgeluid heeft. Journey's Steve Perry, in een versie met een wat lager stemgeluid. Maar mét dat lekker raspende randje wat Steve Perry zo onderscheidend maakt. In "Eleventh Hour" doet hij me dan weer denken aan die andere Journeyzanger, Jeff Scott Soto. Francis, gitarist Tim Payne en bassist Martin Walls brachten onder de naam After Hours eind jaren tachtig al een album uit en scoorden een commercieel succes toen het nummer "Take Off" werd geselecteerd voor een Adidasreclame. Nog voor afronding van het tweede album (uiteindelijk verschenen in 1992) was de band echter al uiteengevallen. Nu is het 2011 en proberen ze het nog een keer. De gloriedagen van de AOR zijn al even voorbij, dus ze moeten het nu van specifieke liefhebbers van het genre hebben. After Hours heeft vooral door de stem van Francis, maar ook compositorisch ("Eleventh Hour", met een fraai einde) net genoeg eigen smoel om in elk geval daar te scoren. Het is ze gegund.

Days of Hunger, het Engelstalige debuut van Israëlier Geva Alon, schijnt in zijn geboorteland een soort sleutelplaat geweest te zijn. Toen dat album in 2006 verscheen was het een van de eerste Engelstalige albums van een Israëlische muzikant die potten kon breken en prompt - hoog in de hitlijsten - de deur openzette voor landgenoten om ook in het Engels te zingen. De taal van muziek is universeel, maar om universeel verstaanbaar te zijn zul je je toch Angelsaksisch uit moeten drukken. En dat doet Geva Alon, ook als het gaat om zijn muzikale palet. Want zijn invloeden variëren van oude helden als Neil Young tot hedendaagse voortrekkers als Jason Molina, My Morning Jacket, Fleet Foxes en consorten. Tekort komt hij nog in de kracht van zijn liedjes. Want hoewel Get Closer een paar prachtliedjes kent (The Wind Whispers, opener Here Comes The Tune - dat een veel oudere zanger doet vermoeden dan de 32 jarige die hij is), staan er, vooral naar het einde, een paar vullers op. Come Race Me opent bijvoorbeeld sterk, maar zakt dan in en kent een vervelende gitaarsolo en Fade Away With You is gewoonweg saai. In 2009 al in Israël verschenen, nu voor de rest van de wereld. Geen wereldplaat, wel een prima Americana-album.

Het is behoorlijk warm in ons huis, ik heb een weekje vrij en de loomheid is aan het toeslaan. Ik ben een boek aan het lezen over een lifter die door Amerika trekt en de woestijn beschrijft. Om daar een passende soundtrack bij te hebben, besluit ik om The Road To Damascus van Syriana er nog maar eens bij te pakken. Uiteraard ligt Damascus, waar de plaat gedeeltelijk ook is opgenomen, in Syrië en zit ik qua boek op het verkeerde werelddeel, maar verder past het qua sfeer prima. Het album komt uit op Peter Gabriels label Real Word Records en dan weet je in ieder geval dat het geluidstechnisch allemaal snor zit. Soms zelfs wel wat te snor. Syriana is een samenwerking tussen Syriër Abdullah Chhadeh die de Qanun bespeelt en daarmee de oosterse sound bepaalt. Daarnaast zijn er van het westerse continent Bernard O'Neill (o.a. bassist en pianist) en Nick 'Dubulah' Page (o.a. gitaar en keyboard), bekend als bassist van Transglobal Underground en om zijn samenwerking met diverse Afrikaanse muzikanten. Zij zorgen samen meer voor de meer westerse invloeden. Daarnaast zijn er gastmuzikanten waaronder zanger Lubana Al Quntar, maar de zang voert niet de boventoon. Het is allemaal prachtig gedaan, de muziek is sferisch, maar het klinische geluid raakt me niet. Daar komt bij dat ik me bij de huidige beelden uit Syrië helemaal geen ingetogen prachtige muziek kan voorstellen. Daar kunnen de muzikanten uiteraard niets aan doen, maar wat meer vuur had er wat mij betreft in gemogen. Toch is het zo'n typische Real World-plaat en fans van dit label zullen hier best blij mee zijn.

Handig, zo'n bandnaam. Dan hoef ik het genre alvast niet te omschrijven. Als kwaliteitsoordeel volstaat het echter niet helemaal, daarvoor is Laced te geinig. Deze stekelige plaat verschijnt niet voor niets in Fat Cat's Splinter Series. Een reeks releases waarmee het label, toch al left-field, nog wat verder de grenzen opzoekt. Psychedelic Horseshit toont zich hier een stel van de pot gerukte neefjes van Ariel Pink, en u merkt terecht op dat Ariel ze zelf ook al nooit helemaal op een rijtje had. Het Amerikaanse duo brengt een soort kapotte popmuziek, met de esthetiek van garagerockers als Wavves (die ze schijnen te haten), maar zonder de elektrische gitaren. Achter de echoënde (en meestal simpelweg lelijke en lawaaiige) goedkope keyboards schuilen toch echt goede hooks. "Another Side" is een mondharmonica-op-de-kleuterschool-hit! Zelfs de vocalen zijn stiekem best poppy, al worden ze (u vermoedde niks anders) vals en met dubbele tong gezongen. 'I can't go away on a tropical vision', huilt de zanger (hij heeft het niet zo op tropische eilanden). Het liedje erna heet dan ook "I Hate The Beach", zodat het maar duidelijk is. Niettemin is juist dat "Tropical Vision" een van de leukste nummers, met tabla-trommeltjes, schurende noise-wolken en iemand die op een piano hamert. Klinkt onmogelijk, maar het werkt toch. Zo is Psychedelic Horseshit op hun best. En dat komt neer op zo'n tien minuten van de vijfendertig. Vaker dan één keer per dag hoef ik dit album dan ook niet te horen.

En plotseling was hij er, deze vijfde van Lamb, op 5 mei 2011 om precies te zijn. Het Britse duo dat door veel mensen waarschijnlijk al al in het archiefmapje 'dierbare herinneringen uit de jaren negentig' was gestopt, is zelfs inmiddels alweer uitgebreid aan het toeren. Vanaf de eerste klanken van 5 klinkt het weer bekend, de subtiele elektro van Andy Barlow smelt weer als vanouds samen met de heerlijke stem van het hippiemoederfolkmeisje Lou Rhodes. Het lijkt wel alsof Rhodes energieker klinkt dan op haar soloplaten, alsof ze na haar behoorlijk sombere en ingetogen solowerk weer wat licht ziet door de terugkeer naar haar eerste liefde. Tekstueel is het niet altijd even sterk, zoals op "Wise Enough": 'The human kind gets so lost in finding its way, but we have a chance to make a difference til our dying day' maar alleen een kniesoor als ik let daar op. Nummers als "Rounds" en zeker ook "The Spectacle" behoren bij het beste werk dat de band uitbracht en kunnen met gemak tippen aan hun indiehitjes "Gorecki" en "Gabriel". Waar ik nog niet helemaal uit ben is of het duet met Damien Rice op de bonustrack "Back to Beginning" zo'n goed idee was. De magie tussen Barlow en Rhodes lijkt een beetje verstoord door de tussenkomst van Rice, die het nummer volledig naar zich toe trekt. De Special Edition van 5 bevat trouwens nog enkele instrumentale tracks die prima op zichzelf kunnen staan. Dit nieuwe album van Lamb is een perfecte comeback van een band die eigenlijk door te weinig mensen gemist is.

Schetterende trompetten in een voorzichtig swingend ritme. Hmm, soul? Dan trekt Welshman Christopher Rees zijn mond open en is mijn eerste associatie: Mick Hucknall! En da's niet best, moet ik toegeven. Hucknall staat voor mij in elk geval voor te makkelijk schmieren in een souljasje, met de blik ferm op de hitlijsten gericht. Vocaal blijft de overeenkomst met Hucknall duidelijk aanwezig, maar muzikaal blijkt de muziek van Christopher Rees heel wat authentieker. Op dit album heeft hij zich vooral gericht op de Stax-soul. De wat vlottere songs hebben wel wat verwantschap met Eli 'Paperboy' Reed, maar het merendeel is beduidend trager, met bovendien een nadrukkelijk slepende stijl van zingen van Rees zelf. Behalve soul komen ook rock 'n' roll en blues regelmatig langs. Op dit vijfde album is de volledige bandnaam Christopher Reed & Band with The South Austin Horns en de afdeling Koper heeft inderdaad een heel prominente rol gekregen. Dat neemt niet weg dat er heel spaarzaam met de instrumentatie wordt omgegaan. Dat voorkomt dat het geluid glad dichtgesmeerd wordt. Gelukkig maar, want daardoor hoor je de afzonderlijke instrumenten heel goed - inclusief de slecht gestemde gitaar (!) in "Morning Light". Bij "In The Middle Of The Night" ben ik ervan overtuigd dat het een cover is. Het heeft een Fats Domino-swing van hier tot New Orleans. Het blijkt zowaar van Rees zelf, maar eerlijk gezegd ben ik er nog steeds van overtuigd dat er ergens een evenbeeld van deze song rondzwerft. Dat is misschien ook het grootste bezwaar aan dit album. De composities zijn prima, maar het klinkt allemaal heel erg bekend en generiek. Van mij had hij het meer naar zichzelf toe mogen trekken, in plaats van zo nauwkeurig zijn voorbeelden te volgen. Als je dat niet zo'n bezwaar vindt en je wilt genieten voor ouderwetse, met liefde gemaakte soul dan is Heart On Fire misschien iets voor jou.