Eenentwintig is ze pas, maar Laura Marling heeft al een cv opgebouwd waar menig artiest jaloers naar zal kijken. Haar eerste twee albums waren - terecht - behoorlijk succesvol en werden in Engeland zelfs genomineerd voor een Mercury Music Price. Laura Marling wordt daar blijkbaar niet koud of warm van. Krap anderhalf jaar na de release van I Speak Because I Can komt ze op de proppen met A Creature I Don't Know. Een album dat nogmaals aantoont dat Laura een bijzondere tante is. Ik vind het ook wel prettig dat ze zich niet vastpint op één 'soort' van singer/songwriter. Wat dat betreft is het allerminst een straf om na de afsluitende, uitbundige afsluiter "All My Rage" gelijk terug te schakelen naar het bijna jazzy openingsnummer "The Muse". Laura Marling verveelt namelijk nooit. Ik hoor haar zelf overigens het liefst zoals in "Don't Ask Me Why". Een prachtige folkballade waarin ze solo start met alleen een akoestische gitaar en na je aan je speakers gekluisterd te hebben bijval krijgt van meer alsmaar meer instrumenten. Tekstueel ook geen luchtig liedje overigens. 'Those of us who are lost and low, I know how you feel, I know it’s not right but it’s real', zingt ze. Het zou een beetje pathetisch kunnen klinken uit de mond van een 21-jarige, maar niet hier. Daar helpt haar stem ook bij. Als ze je toezingt in het sobere "Night After Night" (een andere absolute favoriet op deze cd) klinkt ze rijp en doorleefd, bijna troostend. Een prachtig voorbeeld van dat Laura Maring een bijzondere tante is. Haar nu nog een talent noemen is dan ook volkomen misplaatst. Marling is op haar 21e al een grote mevrouw.

Het is een stijlvol hoesje waarin Ted Russel Kamp zijn vijfde soloplaat verpakt heeft. Zo’n hoesje waarvan je meteen denkt: eigenlijk hoort dit om vinyl te zitten (de dertien liedjes zijn dan ook keurig verdeeld over een kant 1 en kant 2). Ook muzikaal komt Get Back To The Land uit een tijd waarin nog geen digitale opnametechnieken bestonden. Begin jaren zeventig, de hoogtijdagen van de Westcoastrock, grofweg de periode nadat Gram Parsons het tijdige voor het eeuwige verwisselde, The Eagles groot werden en ene Tom Petty plannen maakte om een band op te richten met de naam The Heartbreakers. Waarmee we meteen de drie grote voorbeelden van Ted Russell Kamp genoemd hebben. Keurig in het stramien dat deze acts uitgestippelden, maakt Ted Russell Kamp zijn muziek. Hij werd groot als producer en studiomuzikant en ook dat is af te horen aan Get Back To The Land. Het vakmanschap druipt er vanaf, maar helaas zit dat het luisterplezier nogal ‘ns in de weg. Opener "California Wildflower" - vintage Tom Petty - kent een mooie hook, maar wordt net iets te zakelijk gezongen, "If I Had A Dollar" klinkt eerder feestelijk dan dramatisch en in "Lonelytown" lijkt Russell Kamp vooral bezig goed te zingen in plaats van die bittere eenzaamheid over te brengen. Mooie liedjes, keurig uitgevoerd, maar geen heilig vuur te ontdekken.

Drie liedjes slechts, met een totale lengte van nog geen veertien minuten. Meer staan er niet op de eerste ep die de Brit Michael Kiwanuka uit heeft gebracht. Tell Me A Tale, The Isle Of Wight Sessions, heet het ding. Maar waar anderen soms de volle lengte van een cd nodig hebben, en dan eigenlijk nog niet overtuigen, is het bij Kiwanuka meteen raak. Het soulmanneke weet hoe het spel gespeeld moet worden. Zijn fijne stem en muziek roept namelijk herinneringen op aan de gouden soultijd waar er nog artiesten waren als Otis Redding. Niet dat Kiwanuka de nieuwe Redding is, daarvoor is het uitbrengen van één ep uiteraard wel wat weinig, maar zijn er ook invloeden van anderen, zoals Van Morrison. De opener en titelnummer had namelijk zo op diens Moondance kunnen staan, alleen al door het gebruik van die fluit. Heerlijk. De andere twee liedjes zijn dan zonder fluit, maar niet minder vakkundig en liefdevol. Van Kiwanuka gaan we ongetwijfeld veel meer horen, een tweede ep is in aantocht. Maar eerst is hij te bewonderen op Into The Great Wide Open, goed gescout organisatie!

Zo vlak voor een festival, maken we bij File Under een speciale lijst aan. Daarop verzamelen we, per festival, al onze artikelen van de bandjes die er optreden. Dat zijn makkelijke overzichten, om met het blokkenschema ernaast, je route over het festivalterrein te bepalen. Al verzamelend kwamen erachter dat we de nieuwe plaat van La Pegatina nog niet besproken hadden. Wellicht ook niet zo gek, want hij was ook niet binnengekomen. Ik was toch nieuwsgierig naar de plaat, want ik zag de band dit jaar in het Julianapark op het Wereldfestival en vond het alleraardigst. Maar de plaat was nergens te vinden, behalve op de laatste plek waar we keken: de website van La Pegatina zelf. Want de plaat is namelijk gratis te downloaden op hun site. Net zoals al het andere werk dat ze uitbrengen. Ook opvallend: hun merchandise heeft acceptabele prijzen (een T-shirt voor een tientje!) en ze hebben een app, om je op de hoogte te houden. Dat is natuurlijk de manier van doen voor een band die het vooral van de livereputatie moet hebben. La Pegatina ramt er op Xapomelön in nog geen 50 minuten 21 nummers door en mengt zo’n beetje alle latijnse stijlen die je kunt bedenken. Inclusief bedenkelijke disco. Niet alles is even goed, maar de nummers zijn net niet lang genoeg om je eraan te ergeren. Zoals alle bands in het genre is ook bij deze Catalanen Mano Negra nooit ver weg, maar ach, als het om een feestje gaat, zien we veel door de vingers. Het gaat om het feestje, straks op Vlieland…

Het is altijd spannend als een album op de 3VOOR12 Luisterpaal verschijnt. Dat het beluisterd gaat worden is zeker, maar de onvermijdelijke volgende vraag is: blijft het hangen? Willen mensen het langer horen? Gaat het verkopen? Ik heb er al heel wat persoonlijke favoriete albums hun première horen maken die ik vervolgens nooit meer in een cd-winkel gezien heb. Neem nou Away From The Sea, de behoorlijk coole debuutplaat van Yuksek die ik in 2008 uiteindelijk wegens tijdgebrek niet meer recenseerde. Had ik toch moeten doen, alleen al omdat de officiële cd de Nederlandse winkels niet eens bereikt heeft - mijn kartonnen uitschuifexemplaar moest ik deze lente op vakantie in Parijs kopen. Dat album is alleen al de moeite voor de gave singles, waaronder "Tonight", waar je het lange outtro, dus niet de korte radio edit van wil horen (leve Spotify!). Live heeft-ie er menige zaal mee afgebroken, maar op Wikipedia blijft het qua hitlijst-noteringen angstig leeg. Nu dan maar poging 2. Yukseks tweede album, Living On The Edge Of Time stond eind juli op de luisterpaal en is een logisch vervolg op Away From The Sea, met minder gastoptredens en meer eigen gefreak, maar dan toegankelijker dan de evolutie waar het losse nummer "The Wax" in 2010 op wees (in de tussentijd maakte hij overigens nog ettelijke remixen voor grote artiesten). Ook nu staan er weer drie erg fijne nummers op. Opener "Always on the run" is voor pianofielen als ik een fantastisch schot in open doel: de combinatie van een schijnbaar 'analoge' piano met digitale synthsounds blijft onverslaanbaar verslavende oorwormen opleveren. Ook titelnummer "The Edge" is er zo een (aan de complexiteit van de songtekst zal het eventuele uitblijven van hitnoteringen niet gelegen hebben) en "On A Train" mag er ook zijn. De rest van de plaat bevat wat minder catchy, maar toch best aardige elektronische popnummers à la dATA. Dat David Guetta de eer van de Franse house de komende weken hoog gaat houden geloof ik wel ("Lunar" is het enige instrumentale Daft Punk-achtige nummer op 's mans nieuwste hypercommerciële album), maar laat een 'poppy' artiest als Yuksek alsjeblieft niet tussen wal en schip vallen.

Vanaf de hoes staren Laura en Lydia Rogers me zelfverzekerd aan. Ze dragen beiden een keurige hooggesloten jurk met een beetje een tuttig motiefje. Op het eerste gehoor is de muziek van deze Secret Sisters net zo braaf als hun jurken. Deze debuutcd van de zusjes uit Muscle Shoals, Alabama, brengt je terug naar de eerste helft van de vorige eeuw en is opgenomen met louter analoge apparatuur en met productionele hulp van 'oude muziek expert' T-Bone Burnett. De plaat doet echter nergens bedacht of geforceerd aan en dat is met name te danken aan de schitterende stemmen en harmonieën van The Secret Sisters die je elk woord doen geloven wat ze zingen. De cd bestaat uit twee traditionals en covers van onder anderen Buck Owens, Bill Monroe en Hank Williams. De zusjes schreven zelf twee nummers waarvan opener "Tennessee Me" niet onderdoet voor de nummers van eerder genoemde countrylegenden. In Frank Sinatra's "Somethin' Stupid" en Buck Owens "My Heart Skips A Beat" schuren ze wel even dicht tegen het oubollige en kitscherige aan maar dat zijn de enige twee smetjes op deze verder ouderwets mooie cd. Je moet wel een hart van steen hebben, wil je niet voor de bijl gaan bij "The One I Love Is Gone", en de gospel van Hank Williams "House Of Gold" is overtuigend zonder opdringerig te zijn. Hoewel The Secret Sisters op hun debuut muziek uit een ver verleden laten horen zijn ze zelf nog twee jonge, talentvolle twintigers en is het jammer dat ze maar twee eigen songs bijgedragen hebben. Hopelijk schuiven ze de oude meesters op een tweede cd wat meer aan de kant om hun eigen talenten verder uit te bouwen.

Het debuut van Work Of Art was in 2008 een aangename verrassing. Artwork bood poppy AOR die aan Toto, Survivor en Pride Of Lions deed denken, met zanger Lars Söfsund als blikvanger in prima opgebouwde songs. Dat recept is ook op In Progress terug te vinden. In een genre als AOR heb je dan altijd het risico dat de songs nogal volgens een vaste formule geschreven worden. Zo niet bij Work Of Art. Gitarist/toetsenist/songschrijver Robert Sall - die zich eerder onderscheidde met het W.E.T.-project met Jeff Scott Soto - weet namelijk steeds hooks en riffs tevoorschijn te toveren die je acuut de song in trekken. Bovendien zijn die onderscheidend genoeg om je niet te vaak aan songs van andere bands te doen denken. Toch is er wel iets veranderd ten opzichte van het debuut. Zo nu en dan wordt er namelijk een tandje bijgeschakeld en wordt de toch al redelijk heavy productie benut om het geheel nog wat extra bombast mee te geven. Het resultaat gaat een stapje verder dan poppy AOR en doet dan eerder aan werk van Terry Brock denken, vooral dat met Slamer. "Until You Believe" is bijvoorbeeld een powerballad van formaat met wellustig gierend gitaarwerk van Sall en ook "The Great Fall" en "Castaway" zijn groter dan groot. Het maakt de gereedschapskist van Work Of Art alleen maar uitgebreider, want ook in de categorie compacte poppy rocksongs blijven ze erg goed. Work Of Art is het kunstje ver voorbij en klopt aan bij de eredivisie van de AOR. Dat ze het zelf omschrijven als In Progress belooft veel voor de toekomst.

Het valt niet mee om Rocker In Holland te zijn. Je begint aan een bandavontuur, maar gaandeweg vallen je bandleden weg. Daar sta je dan, in dit geval Maurits Westerik van het Utrechtse GEM. Ik denk dat menigeen de handdoek zelf ook in de ring had gegooid. Westerik is echter uit ander hout gesneden en brengt album nummer vier uit, getiteld Hunters Go Hungry. De rock uit de beginjaren was langzaam al wat afgezwakt naar een poppier sound, maar het bleef herkenbaar als GEM. Op Hunters Go Hungry wordt de lijn van lekker in het gehoor liggende popliedjes doorgetrokken naar invloeden uit de Amerikaanse Westcoast , zoals we die ook horen bij die andere Excelsiorartiest, Tim Knol. Het thema van dit album is het zoeken naar het doel. Terwijl zoektochten van onrustig zijn, is het muzikaal minder onrustig. Het klinkt alsof Westerik rust gevonden heeft, niet meer de rocker uit wil hangen. Dat klinkt misschien wat negatief, maar dat is zeker niet de bedoeling. Op Hunters Go Hungry staan weer prachtige liedjes, zoals de eerste single "Call Me Down To Ohio", "Easy To Review" (met Matthijs van Duivenbode op toetsen) en "I Believe It´s Better To Move On" (zei daar iemand dat Daryll-Ann weer bij elkaar is?). Op Into The Great Wide Open zal de eerste officiële presentatie zijn van een nieuwe episode in het GEM-avontuur.

Het stond behoorlijk vol rondom de India-tent op Lowlands dit weekend, toen Cage the Elephant optrad. Zanger Matt Shultz duikelde over het podium en maakte net zo'n onberekenbaar ruige rockband-indruk als dat hij op plaat klinkt, ook al klinkt zijn uithaal in het refrein van "Aberdeen" live wel wat ieler.

Ik ben al langer fan van de band. Misschien omdat ik net te jong ben om Nirvana actief beleefd te hebben; de manie rondom de Pixies destijds - de band waar Cage the Elephant voortdurend mee vergeleken wordt - is dus al helemaal aan me voorbijgegaan. Op Twitter gaan al langere tijd geruchten dat Pitchfork zou weigeren Cage the Elephant te recenseren omdat het teveel lijkt op muziek van destijds, alsof het een coverband of een aftreksel zou zijn. Daar trek ik me bij voorbaat overigens niks van aan, want ik ben het zeer regelmatig met die site oneens.

Als Pitchfork het jaar in lijstjes samenvat blijken er keer op keer nog pakweg 47 indie-bands te bestaan waar ik nog nooit van heb gehoord. Van de schade inhalen komt meestal weinig terecht. Bovendien heb ik altijd het gevoel dat de grote klapper meestal toch komt bij synchroon uitgebrachte releases, zie Deerhunter. Een beetje geduld volstaat ook, want Gemini van de Wild Nothing verschijnt met ruim een jaar vertraging alsnog in Europa. In elk geval in levende lijve, want de band speelt op Into The Great Wide Open. Niet zo vreemd, want poppy shoegaze doet het al een tijdje goed. Gemini begint met een uitgebreide fade-in, een passende genre-truc om de luisteraar het volume flink op te laten schroeven. Niettemin blijven noisy gitaar-partijen uit, meefluitbare synthesizers spelen hier een grotere rol. Het zou me niet verbazen als we de band, net als Wavves, snel in een auto-reclame aantreffen. Eenmansproject Wild Nothing bestaat pas twee jaar, en excelleert in bezwerende herhaling. Veel liedjes zijn opgebouwd rond een repeterend keyboardpatroon, waaromheen een slackerend liedje wordt opgetrokken. Ook de vocalen zijn lijzig, soms op het ongeïnteresseerde af, alsof ze met reden achterin de mix verstopt zitten. Gelukkig staan daartegenover een paar lekkere knallers. "Summer Holiday" doet denken aan de jongste plaat van Chad Vangaalen, en heeft een fijne New Order-hook. Die laatste invloed duikt tot mijn tevredenheid vaker op, met name in hoogtepunt "Bored Games", een liedje voor de terugreis na een eighties-rave, met een leuk meisje op je netvlies. Bliepjes en drummachines echoën nog na. Pitchfork hield het in hun 2010 singles-lijst op "Chinatown", een uitgeslapen en concreter nummer; daar krijgen we er op de volgende grootschalige release vast meer van.

Soul in the solar plexus

Inleiding
Hij staat buiten te roken. Er is wel wat belangstelling in Nederland voor de in Australië geboren en in New York wonende Scott Matthew, maar deze is niet overweldigend. Ik ben groot fan en heb mijn interviewpak weer eens uit de kast getrokken. Matthews fanschare is waarschijnlijk het grootst in Duitsland, waar ook zijn platenlabel Glitterhouse huist. Hij kreeg er naar aanleiding van zijn vijf briljante liedjes voor de film Shortbus (US, 2006, John Cameron Mitchell) een contract voor drie albums. Op 13 juni verschijnt Gallantry's Favorite Son, waarmee Scott Matthew deze reeks van drie afsluit. Als ik me heb voorgesteld, dooft Matthew zijn net opgestoken sigaret. Ik zeg hem dat dat niet hoeft, dat ik wel even zal wachten. 'I am smoking to much anyway,' geeft hij toe. Ik zie enige schaamte, die ik vooralsnog negeer.

Het had weinig gescheeld of ik had de vorige cd van Leprous in mijn opruimwoede compleet gemist. Stel dat dat gebeurt was, dan was ik bij het beluisteren van hun nieuwe, derde cd Bilateral compleet overdonderd geweest. En dan vooral door het feit dat een band zo geweldig als deze al aan zijn derde cd toe is en dat ik er nog nooit van gehoord had. Want Bilateral kent qua progmetal-cd zijn gelijke niet tot nu toe dit jaar. Geniaal? Waarom niet! Bilateral is niets minder dan dat. Tenminste als je bij het beluisteren van je progmetal graag verrast wordt door een band die buiten de lijntjes kleurt. En bijvoorbeeld niet terugdeinst om in het dwarse "Thorn" in plaats van een gitaar nukkig koperwerk in te zetten voor een solo. Dat kan met gemak behoorlijk idioot klinken, maar in dit geval past het dus precies. Sowieso klopt eigenlijk alles op Bilateral. De songs (tien tracks vol verrassende insteken zonder freaky moeilijkdoenerij), de totale lengte (uurtje), de invloeden (Opeth, Pain Of Salvation, Tool, maar wel een eigen smoel), maar ook de hoes (van Mars Volta-huistekenaar Jeff Jordan) is puik. Een extra pluim moet uitgedeeld worden aan de gedreadlockte zanger Einar Solberg die nog meer dan op Tall Poppy laat horen een ongekend bereik te hebben en variatie uitstrooit over zijn luisteraars. Hij doet niets onder voor Pain Of Salvations Daniel Gildenlow. Dat is ook wel nodig om de dynamiek en bombast die Leprous je toestopt nog beter vorm te geven.

Het heeft behoorlijk wat jaren geduurd voordat het Engelse Pete and the Pirates blijkbaar de inspiratie vond om een vervolgplaat uit te brengen. Drie jaar maar liefst lieten de springerige Britten hun fans wachten. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: het was het wachten waard. One Thousand Pictures borduurt niet slechts voort op de succesvolle aanpak van debuut Little Death, maar gaat verder waar die ophield. Zo voegden ze aan hun aanvankelijk behoorlijk standaard Britpop hier en daar wat synthesizers toe, meestal toch wel met succes, ze bedachten meer rustige en melodieuze liedjes ter afwisseling van de uptempo nummers, en hun teksten werden wat persoonlijker en verhalender. "Half Moon Street", het beste en spannendste nummer van de cd, over een drinkend echtpaar, is daar een fraai voorbeeld van. Pete and the Pirates klinken eigenlijk steeds meer zoals The Kinks dat ooit deden, bedenk ik me nu. Een tikje brutaal, een tikje gek, een tikje geniaal, maar boven alles ontzettend Brits. Uitschieters die zouden kunnen dienen als single, nee, die vind je hier niet op, maar voor liefhebbers van goede Britpop is dit alleszins een album om een of zelfs meer kansen te geven.

Er wordt wel eens gefluisterd dat rock ´n´ roll zijn einde nadert en dat in de rockmuziek alles wel zo´n beetje gedaan is. Ik heb echter het gevoel dat het allemaal nog wel los zal lopen. Er staan immers steeds weer nieuwe bandjes op die klinken alsof ze het wiel aan het uitvinden zijn. Bass Drum Of Death (BDD) komt uit Mississippi en is niet bang voor een beetje herrie. Gitarist/zanger/songschrijver John Barrett heeft inmiddels in drummer Colin Sneed een medestrijder gevonden. BDD heeft wel wat van de Wavves, door de garagerock maar ook door de surfsound. Luister maar eens naar "Spare Room". Verder zijn er nog wel links te leggen met The White Stripes, Jay Reatard en de Ramones. Vuig, energiek en dat in elf tracks die een totaallengte kennen van ruim een half uur. Dat mag best met een knorrende en piepende gitaar en een zanger die ondergedompeld is in de sound om bijna schreeuwend zijn plaats op te eisen. De grote massa zal dit nooit begrijpen, maar het album GB City bewijst dat rock ´n´ roll toekomst heeft.

Heel veel heeft Male Bonding niet gesleuteld aan haar geluid. Finetunen, dat is wat voornamelijk ze gedaan hebben bij het opnemen van hun tweede cd Endless Now. Met hier en daar een klein sprongetje naar links of naar rechts. Zo heeft "Bones" de eerste single een lekker hoekige punkrock drum en met uitgesmeerde lagen shoegazy vocalen met eigenlijk altijd een kwak vervorming. Een beetje wicked en in de basis misschien heel simpel, maar wel een liedje dat rond blijft zoemen in je hoofd als het er eenmaal in zit. Daar hebben ze sowieso patent op, want na een hobbelig bassriffje als intro is openingstrack "Tame The Sun" ook zo'n oorwurm. Simpel maar doeltreffend. Precies zoals ze op hun debuut-cd lieten horen, maar net wat geraffineerder. Sommigen zullen daar over vallen (vroeger was immers altijd beter), maar je kunt Endless Now onmogelijk scharen in de categorie 'moeilijke tweede cd'. Daarvoor klinkt de plaat van deze Londenaren veel te soepel. Al is dat misschien ook best eenvoudig bij hun gemakkelijk in het gehoor liggende mix van shoegaze en rammelende garagegitaarsound. Toch moet je dan nog steeds wel het talent hebben om die liedjes te schrijven. Dat ze dat hebben laten ze op bijna nonchalante wijze 37 minuten lang horen. Al gok ik wel dat de songs vanaf het podium met meer felheid gebracht zullen worden. Dan kan de akoestische ballade "The Saddle" mooi gebruikt worden om even op adem te komen.

Wanneer je roots liggen in een klein stadje aan de Mississippi in Iowa en je als tiener al beide ouders verliest, heb je alle reden om de blues te zingen. De 33-jarige William Elliott Whitmore klinkt met zijn donkere, rauwe en doorleefde stem als een oude ziel in een jong lichaam. Zijn eerste drie albums zijn een soort trilogie die handelt over verlies en verwerking en op Animals In The Dark uit 2009 trekt hij fel van leer tegen het politieke tijdperk van Bush in Amerika. Op zijn vijfde cd Field Songs gaat hij terug naar zijn roots in Iowa. Whitmore is grootgebracht op een boerderij waar hij nu nog steeds woont. Het leven op de boerderij en het zware lichamelijke werk wat daarbij hoort loopt als een soort van therapie voor persoonlijke sores door de acht songs op Field Songs. Waar tegenwoordig iedereen zijn hart uitstort via social media, verwerkt William Elliott Whitmore zijn shit in de natuur rondom zijn boerderij. Alsof de tijd heeft stilgestaan. Spaarzaam begeleid door banjo, overwegend akoestische gitaar en soms basdrum en ondersteund met omgevingsgeluiden van rondom zijn boerderij, lijkt het alsof Whitmore de blues/folksongs van Field Songs letterlijk in het veld opgenomen heeft. Was de sfeer op de eerste vier platen overwegend somber, op Field Songs is de toon optimistischer van aard en wordt de blik op de toekomst gericht in plaats van op het verleden. Geen pijn, ("Not Feeling Any Pain"), niet terugkijken ("Bury Your Burdens in The Ground") maar geloven in je eigen kunnen ("Let's Do Something Impossible") en in een hoopvolle toekomst ("We'll Carry On").

'Taking The Blues To The Masses' is de slogan die Hokie Joint op z'n site heeft staan. Dat dat wellicht een wat te beperkende kreet is hebben ze zelf ook door. In de eerste twee alinea's op de site wordt dan ook gesproken van roots, blues/rock, Oosteuropese folk, Britse rhythm & blues en rock 'n' roll. Terecht, want de blues mag dan wel de basis zijn van wat deze Engelsen ten gehore brengen - regelmatig benadrukt door lekkere mondharmonicapartijen of slidegitaar -, maar het is veel meer dan dat. Van bijna poppy huppelende wijsjes tot Deltablues en alles daar tussenin, Hokie Joint heeft het in huis. Gemene deler is dat het nergens bedacht of gemaakt klinkt. Integendeel, de liedjes deugen en de uitvoeringen zijn stiekem heel knap en vlekkeloos en toch sfeervol. Bij mij komen er associaties langs als Tom Waits en de Rolling Stones, maar ook Dexy's Midnight Runners en Camper Van Beethoven. Het is het ultieme amalgaam van Britse rock, Americana en Europese pop. Eerder dit jaar openden ze het Moulin Bluesfestival, maar met het grootste gemak hadden ze ook op Pukkelpop of Lowlands kunnen staan. Eerlijk gezegd verbaast het me dat de band niet al veel breder is opgepikt, want ook het indiepubliek moet zich uitstekend kunnen vermaken met The Music Starts To Play. Hokie Joint is namelijk vooral een rockband in de ruimste zin van het woord. Voor veel oren geschikt, zonder concessies te doen aan de muziek.

Bruxelles ligt in Frankrijk, althans dat staat op de MySpace-pagina van La Chiva Gantiva te lezen. Weten we dat ook weer. Eigenlijk had ik gedacht dat dit zevental in Frankrijk woonde, het land van Mano Negra en Les Négresses Vertes. La Chiva Gantiva is echter niet geheel Belgisch. Er zit ook Chileens, Frans en Colombiaans bloed in. Hoe kan het ook anders met zo´n werelds geluid die de band zelf beschrijft als een samensmelting van Afro-Colombiaanse ritmes met latin-, afrobeat-, funk- en rockinvloeden. Pelao bruist van de energie en lijkt alleen maar als doel te hebben de zaal op de kop te zetten. De elf tracks worden er behoorlijk up-tempo feestend doorgeragd en pas als de bijna veertig minuten om zijn kan ik weer adem halen. Onlangs stonden ze succesvol op de Nijmeegse Affaire en ik voorspel je dat dit een vette clubcircuithit kan gaan worden. Een beetje een tweede Babylon Circus. Ondanks dat ik dit wel typische muziek vind die je live mee moet maken, is het zo kaal zonder beeld ook prima te verteren. De productie is helder en je hebt het gevoel dat het live ingespeeld wordt. Beter kan het denk ik niet. Gezien de titel Pelao, dat failliet betekent, zou dit wel eens de soundtrack kunnen worden van de ondergang van onze Westerse economie.

Kent u het dansje dat Molly Ringwald in The Breakfast Club doet? Misschien wel de beroemdste scène in de eighties-klassieker van John Hughes. Deze houten klaas heeft het niet getest, maar volgens mij kun je die move op Music Sounds Better With You een plaat lang doen. De Zweedse Acid House Kings doen geen covers van dance-classics, maar superopgewekte drie minuten-popliedjes. Situeer ze in de hoek van Allo Darlin', Camera Obscura en The Essex Green, en u kunt raden welke Schotse band hier grote invloed had. En zoals het goede Zweden betaamt zijn de nummers ambachtelijk gebakken; consequent is het refrein bijvoorbeeld raak, en, zo ga je vermoeden, bewust beter dan het couplet. Een jongen en meisje wisselen elkaar af op vocalen, waarbij het bekakte zangeresje (The Carpenters!) voor mij op punten wint. "Would You Say Stop?" bijvoorbeeld, dat begint met een fluitsolo en dan doordendert (met klepperende castagnetten!) naar een uitgelaten refrein. Ja, een beetje Roze Zaterdag is het wel hoor. Al heeft het voorzichtig rockende "Under Water" nog wat weg van The Raveonettes. Ministars-shoegaze! Eigenlijk zeggen titel en refrein van "(I'm In) A Chorusline" alles. Jippie, ik mag het refreintje zingen vanavond! (Is mijn vrije vertaling.) Moet ik nog zeggen dat er een liedje opstaat dat "I Just Called To Say Jag Älskar Dig" heet. Van alle fout-perfecte popliedjes is afsluiter "Heaven Knows I Miss Him Now" misschien wel het beste. Een schaamteloos gejatte intro-riedel, recht uit het oeuvre van ABBA, een refrein vol uitgelaten belletjes, en een briljant middle eight waar die referentie naar Stardust toch nog even voorbijkomt. Zo oppervlakkig als wat, maar ja, je wordt er stiekem toch gelukkig van.

Nog geen vier jaar oud en we moeten al afscheid nemen van de band Jookabox. David "Moose" Adamson is de man achter deze knotsgekke formatie, die met The Eyes of the Fly dus hun laatste ei hebben gelegd. Adamson heeft niet stilgezeten en heeft inmiddels al als 'DMA' een solo-album uitgebracht: Drem Beb. Naast de opvallende titels is ook de muziek van Jookabox behoorlijk bizar. Opener "Man-Tra" bestaat voornamelijk uit een beukende beat met hysterische, vervormde zang. Enige vorm van melodie is ver te zoeken en het tempo is continu gejaagd. Na vier nummers heb ik vooral de neiging om Adamson een paar kalmerende middelen in de strot te duwen. Er gebeurt simpelweg te veel op The Eyes of the Fly en de ongecontroleerde en geforceerde hectiek gaat al snel behoorlijk op de zenuwen werken. Live zal het misschien nog wel een aardige ervaring of schouwspel kunnen opleveren, maar zo vanuit de stereo is het een dodelijk vermoeiende plaat die ik hopelijk niet nog eens hoef te horen. Hopelijk vindt Adamson solo de rust die zijn muziek in ieder geval heel hard nodig heeft. Zijn tweet van eind juli is opvallend: 'Fans of Jookabox, now like Moose's new solo project, DMA. It involves scrimp, screets, and mom-dancing.' Vreemde vogel die DMA.

Terwijl het fysieke exemplaar nog onderweg was, besloot ik vast even te zoeken naar de namen van de componisten. Hè, wat, geen normale webpagina? Een verwijzing naar Facebook. Lekker is dat, dus voor informatie moet ik mijn gegevens afgeven aan een commerciële club die van mening is mijn gegevens te mogen verspreiden, zelfs als die in de smartphone van anderen staan. Steeds vaker zie je dat informatie alleen nog via Facebookpagina's te vinden is, terwijl het toch niet zo heel veel moeite is om wat informatie op een webpagina te zetten. Ik moest dus wachten om te weten te komen dat "Let It Rock" van The Head Cat (deze ronde ineens geschreven als HeadCat) inderdaad van Chuck Berry was en bovendien handelde over diens terugkerende personage Johnny B. Goode. Me dunkt dat dergelijke informatie bij het rockabillybandje van Motörheads Lemmy, drummer 'Slim Jim' Phantom van The Stray Cats en gitarist/pianist Danny B. Harvey van The Rockats belangrijk is. Niet minder dan tien van de twaalf songs zijn covers, van Chuck Berry, maar bijvoorbeeld ook van Robert Johnson ("Crossroads") en The Beatles ("You Can't Do That"). Walk The Walk...Talk The Talk is het eerste studio-materiaal sinds 2000. Toen namen de heren namelijk hun debuutplaat op - onder de naam Lemmy, Slim Jim & Danny B -, die in 2006 nogmaals werd uitgebracht onder de naam The Head Cat en de titel Fool's Paradise. Het klinkt van begin tot eind alsof de heren spontaan de studio ingesprongen zijn en alles in een paar takes op de band gekwakt hebben, zonder veel om productie te geven. Het is dan ook geen metal maar rockabilly. Een gelikte productie is dan wel het laatste wat je wilt. Motörhead-producer Cameron Webb zal er in elk geval weinig werk aan gehad hebben. De twaalf songs variëren bovendien in lengte van nog geen twee minuten tot amper drie minuten. De songs zijn overbekend, de uitvoeringen precies zoals je ze verwacht bij rockabilly, het enige dat je nog kan tegenstaan is de stem van Lemmy. Is dat niet zo, dan heb je aan Walk The Walk... Talk The Talk een fijn tussendoortje van de Motörhead-frontman. Niet meer, maar ook zeker niet minder.

Ik trok laatst maar de conclusie dat ik gewoon een haat-liefdeverhouding heb met punkrock. Waar ik niet van hou zit meestal in de hoek van de emocore, poppunk of skatepunk. Denk aan bands die een paar simpele akkoorden op de gitaar kunnen spelen, weinig afwisseling laten horen, en een overdreven en/of arrogante zanger hebben met felgekleurd haar die wat puberale teksten staat te brallen. Doorgaans hou ik toch meer van de energiekere en snellere hardcore variant. Het Nijmeegse Antillectual overtuigt me dat het eigenlijk niet zo zwart-wit is. De band, die wel wordt vergeleken met Propagandhi, Strike Anywhere en Rise Against, maakt namelijk een aangename mix van poppunk, emo en hardcore. Op Start from Scratch! lijkt de band wat bewuster op zoek te zijn gegaan naar de melodie met een vleug emo. Op nummers als "America's Worst Role Model" en "The New Jew" kan mij dat niet zo bekoren, maar er is verder eigenlijk weinig te klagen. Natuurlijk bevallen de snellere stukken me dan goed, maar de nummers zitten ook vol met oprechte en geloofwaardige sociaal en politiek betrokken teksten, zoals op "Kraken Gaat Door" dat gewoon in het Engels wordt gezongen ('Squatting continues'). Daarnaast vind ik de refreintjes best wel aanstekelijk. Zo zit het refrein van "Every Crisis Is a Moral Crisis" al een tijdje lekker in mijn hoofd te zoemen: 'Bring it on. Let's start from scratch!' Bovendien treedt de band veel op in Europa en de USA (regelmatig ook met bekende genregenoten) en dat kun je horen aan het strakke, routineuze en gevarieerde spel. Verder is de energie van de live optredens goed vastgelegd op dit album. Wat je dan van punkrock vindt is natuurlijk persoonlijk, maar Antillectual laat hier uitstekend zien dat er een verschil is tussen goedkoop entertainment en oprechte muziek van gedreven muzikanten.

Ik probeerde het me voor te stellen, maar het lukte me niet. Mijn vader die na zijn pensioengerechtigde leeftijd debuteert met een album en op zijn een zeventigste op Lowlands staat. Maar mijn vader was dan ook bijna een halve eeuw gewoon een leraar Aardrijkskunde en Steven Wold van de categorie twaalf ambachten dertien, ongelukken. Onder de naam Seasick Steve debuteerde hij in 2006 met Dog House Music en sindsdien heeft hij flink wat volk voor zich gewonnen met zijn rauwe, immer in tuinbroeken gebrachte, swampblues. Zijn nota bene bij Warner verschenen album I Started Out With Nothin’ And Still Got Most Of It Left werd goed ontvangen, maar verkocht volgens mij niet heel veel. Met You Can't Teach An Old Dog New Tricks gaat het volgens mij - terecht - wat beter. Het is, in tegenstelling tot wat de titel beweert wel degelijk een plaat die ietwat andere gezichten laat zien van Seasick Steve. Zonder overigens de essentie verlaten: BLUES in hoofdletters. De plaat start prachtig met een keer diep ademhalen en vervolgens de op straat geverfde stemgeluid van Steven (bijna net zo diep als die van Johnny Cash) in een verhalende song over zijn leven op straat. Het blijft echter niet rustig. Soepel wissel hij rockers en ballades met elkaar af, waarbij de energie echt uit je speakers spat als het gas vol open gaat. Hij krijgt hierbij onder meer hulp van John Paul Jones (op bas) die ook met hem mee op tournee gaat en dus voor het tweede achtereenvolgende jaar Lowlands aandoet. Het klinkt misschien raar, maar het tofste aan deze nieuwe cd vind ik niet eens de muziek. Het gaafste vind ik het afsluitende verhaal waarin Steve met zijn donkere stem vertelt zonder dat er (in eerste instantie) ook maar een noot gespeeld wordt. Ik houd van ouderen die hun verhaal vertellen zonder daarbij steeds te vertellen dat vroeger alles beter was. Dat klopt ook niet, want toen bracht Seasick Steve zijn muziek nog niet uit op cd.

Hoewel ik me tot muziek- en festivalliefhebber categoriseer, laat ik al enige jaren Neerlands befaamste happening Lowlands links liggen. Niet omdat ik het daar vervelend vind of dat ik er niet aan mijn trekken kom. Integendeel. Het Vlaamse Pukkelpop is voor mij gewoon een fijner alternatief. Meer muziek, minder gedoe eromheen. En de Belgische ambiance, hè. Vind dat maar eens in de Hollandse polder. Et voilá: zie hier de voorpret voor Pukkelpop 2011!

Soms verbaas ik me er wel eens over dat ik niet veel meer muziek via mijn vader ontdekt heb. Zelfs algemeenheden als The Beatles en The Rolling Stones heb ik niet via hem leren kennen. Ik neem het hem niet kwalijk hoor, ik kan met terugwerkende kracht zijn aanbod aan klassieke muziek (meer zijn ding) ook wel waarderen. Ik doe dat bij mijn zoontje heel anders. Die laat ik vrijwel continu voor hem nieuwe muziek horen. Muziek van nu en muziek van 'toen'. En hij weet dat ook prima te duiden. Zo noemde hij de Derek And The Dominos muziek voor opa toen ik hem Layla And Other Assorted Love Songs liet horen. Ik snap dat wel. Ook op deze deluxe-versie van deze monumentale plaat van Eric Clapton cs is de sound van de opnames gedateerd. Dat horen die vrijwel continu aan high quality opnames blootgestelde oortjes gelijk. Maar het mooie was dat, toen eerst "Bell Bottom Blues" en later "Layla" langskwamen, hij toch even bij mij kwam staan luisteren. Die jonge oren weten dus blijkbaar prima klassiekers te detecteren. Anders kun je Layla And Other Assorted Love Songs ook moeilijk noemen. Ik ken ze vanzelfsprekend niet allemaal, maar van de 'witte blues'-lp's is dit toch ongeveer de beste die ik ken. Hoe Clapton en Duane Allman samenspelen, maar ook elkaar de vliegen afvangen, is veertig jaar na dato nog steeds opwindend. Of het nu om de covers gaat of de eigen gepende songs, het is allemaal raak. Wat dat betreft is het razend jammer dat Allman vlak na de split-up een fataal ongeluk kreeg. Het maakte bij voorbaat een vervolg onmogelijk. Maar dit album kan nog flink wat generaties mee.

Falsetstemmen en ik zijn niet de allerbeste vrienden. Zo gruwel ik van Mika en kan ik The Scissor Sisters ook niet te lang aanhoren. Met mate zijn die hoge stemmetjes nog wel te verdragen maar een heel album lang is me dat iets te veel van het goede en gaat het me irriteren. Jammer dat John Gourley van Portugal. The Man op het zesde album In The Mountain In The Cloud bijna alle nummers in deze hoogste stemversnelling zingt. Dat is jammer want In The Mountain In The Cloud staat vol met aanstekelijke en melodieuze popsongs en is misschien wel het meest toegankelijke album van Portugal. The Man tot nu toe. Zes albums in vijf jaar tijd heeft de oorspronkelijk uit Alaska afkomstige maar nu vanuit Portland, Oregon opererende band tot nu toe uitgebracht, wat getuigt van een enorme productiviteit. In The Mountain In The Cloud is het eerste album op het grote Atlantic-label en heeft ook genoeg potentie om een groot publiek aan te spreken. De indiesongs hebben plaatsgemaakt voor een popgeluid met psychedelische glamrocktrekjes. Opener "So American" is een mooi melodieus nummer waarin Gourley een paar octaven lager zingt en wat meteen al een stuk aangenamer is om naar te luisteren. In "Floating" en "Got It All" zingt hij af en toe ook een toontje lager, maar daarna zingt hij bijna alles met zijn falsetstem, wat de nummers een bepaalde flauwheid geeft en op elkaar doet lijken. Op dat moment verslapt mijn aandacht. Met "Sleep Forever", een song die naar een mooie climax toewerkt, sluit Portugal. The Man het album dan wel weer meeslepend af. In The Mountain In The Cloud is een album vol goede en meezingbare popliedjes maar was beter en minder eenvormig geweest wanneer John Gourley niet bijna alles met zijn falsetstem gezongen had.

Storm
Cage The Elephant - Thank You, Happy Birthday

Ewie
Suuns / James Vincent McMorrow @ Haldern Popfestival

Ludo
The Innocence Mission - My Room Is In The Trees

Gr.R.
Wir Sind Helden @ Haldern

Dennis
tUnE-YarDs - W H O KILL

Ramon
Dananananaykroyd - There Is a Way

André
John Grant @ Merleyn / Emma Louise - Full Hearts & Empty Rooms (EP)

Prikkie
Status Quo - Quid Pro Quo

Blizzard
Mastodon @ Patronaat

Janineka
William Elliott Whitmore - Field Songs

Stonehead
Nero - Welcome Reality

DubbelMono
RaaskalBOMfukkerZ - Zeekoe Valuta

Campking
Shabazz Palaces - Black Up

´Muziek die je leuk vindt, hangt vaak ook samen met de emotie die je leuk vindt´, aldus een achtergrondstuk in het jonge Belgische muziek/kunst-internetblad Ruis. En de emoties van Ogre, de zelfdestructieve frontman van Skinny Puppy, lijken niet zoveel te veranderen over de tijd. Zijn pauzeproject OhGr klinkt even naar, duister en klagerig als Skinny Puppy zelf, maar bepaald niet dansbaar. Door de vele noisy industrialstukken (o.a. "Typer") en samples van telefoongesprekken (o.a. de 911-call bij de dood van Michael Jackson) is het geen eenvoudig te behappen plaat. Aantrekkelijke muziek had ik er ook sowieso niet op verwacht, maar interessanter werk toch wel, hij is tenslotte een pionier geweest. Door teksten in het openingsnummer als 'Who do I have to fuck? I don't know' zet je de standaard al vanaf het begin laag. Gelukkig dat het meedeinerige "Nitwitz" verderop nog volgt, maar daar blijft het dan bij. Ik stond er dus nogal van te kijken dat deze cd in het Duitse tijdschrift Sonic Seducer gemiddeld het hoogste cijfer van de maand kreeg (een 7,95; ver boven In Flames en Autokratz). De redacteuren daar waarderen de melodie ten opzichte van OhGr's vorige werk, de kleinere afstand tegenover grote broer Skinny Puppy en de 'agressie' in de zang. Ik hoor het niet, en ik houd het liever bij Skinny Puppy zelf. Maar ja, ik ben dan ook misschien wat ontwikkelder.

Shirley & Lee was een Amerikaans popduo uit de jaren vijftig dat in 1956 met "Let the Good Times Roll" een behoorlijke hit scoorde. Het zit er dik in dat de Britse familie Lee groot fan was van het duo en besloot hun zoon daarom maar Shirley te noemen. Fijn, zulke ouders. Met zo'n naam is een carrière in de muziek nagenoeg onontkoombaar en Shirley Lee zit dan ook al sinds begin jaren negentig in de Londense indieband Spearmint, een naam die waarschijnlijk alleen bij de fanatiekste NME-lezers bekend zal voorkomen. De hele band doet mee op deze tweede solo-release van Lee. Blijft vreemd, zo'n zanger die een solo-album wil maken maar wel zijn hele band vraagt mee te spelen. Hoe solo ben je dan nog? Waar Spearmint vaak vergeleken wordt met het sprankelende van bands als The Lightning Seeds, is Winter Autumn Summer Spring een album dat verhalend, ingetogen en vooral erg persoonlijk is. Het is een indrukwekkend stuk werk, dat bestaat uit dertig nummers die in vier seizoenen zijn ingedeeld. Het winterdeel waarmee het album wordt geopend, begint meteen opbeurend: 'I think about death, because that's what men think about.' Toch lijkt Lee een gelukkig mens getuige het grote aantal fraaie lovesongs. De hommage aan John Peel "An Old Cricketer" is integer en uit het hart gegrepen: 'You taught me decency: a code to live by, open-mindedness, equality'. Een mooi eerbetoon aan de held van een sympathieke man die met dit album bewijst dat je zelfs gewoon gezellig samen met je band solo kunt gaan.

Ruim op tijd zitten we op het hoofdveld te wachten op Destroyer. Doppio espresso in de hand aanschouw ik het terrein: mensen zitten hier en daar relaxed op de grond, het regent niet, de sfeer is ontspannen, gemütlich, en sluit geweldig aan met de wel heel bijzondere artiest die zo begint. Terwijl er wat meisjes nog voorbijlopen met beschilderde gezichten - "voorbereid op Warpaint" grapt Dennis - wordt het podium ingenomen. Destroyer's liedjes zijn social commentaries en stalen zelfreflectie van de hoogste orde. Kaputt, de laatste plaat, oogst terecht hoge lof, hoewel Dan Bejar op het podium staat alsof hij angst koestert voor zijn publiek en het zeker een aantal nummers duurt voordat hij een zeer bedeesd Thank You uit weet te brengen. Niet erg: Destroyer is fijn, deze dag is fijn, en het gaat alleen maar fijner worden!

Ik was een jaar of twintig toen Tony MacAlpines debuut Edge of Insanity uitkwam. Het was de tijd dat Mike Varney met Shrapnel Records de ene na de andere shredder ontdekte en die ofwel op een van zijn verzamelaars een plek gaf ofwel meteen een compleet album met ze uitbracht. Jason Becker, Marty Friedman, Joey Tafolla, de lijst was haast eindeloos. MacAlpine was een opvallende eend in de bijt, want niet alleen was hij destijds een van de weinige zwarte rockgitaristen, hij was vooral ook een klassiek getraind pianist, die dat op zijn album ten overvloede liet horen met een pianostuk van Chopin. Geen gitaar, alleen piano. Terwijl de rest van het album snel-sneller-snelst technische metal was. Opvallend genoeg werkte het wel. Onlangs werd het album nog verkozen tot het op drie na beste shred-album ooit in een poll van Guitar World. Gaandeweg kwam er echter sleet op. Een na drie maten herkenbare stijl had MacAlpine niet, afgezien van die pianostukken, en LP's en cd's werden steeds meer van hetzelfde. Ik heb hem ook nog ooit live gezien, maar eerlijk gezegd is me daar weinig van bijgebleven, precies om die reden. Als tweede gitarist bij onder andere Steve Vai en met projecten als Planet X, CAB en Devil's Slingshot heeft hij zich waarschijnlijk weinig zorgen hoeven maken over zijn hypotheek, maar met de solo-albums wil het nog steeds niet zo lukken. Met studio-album nummer elf zal het dezelfde kant op gaan, vrees ik. Fabelachtig gitaarwerk, een prima ritmesectie met bassist Philip Bynoe (Vai, Slavior) en drummers Virgil Donati en Marco Minnemann, inmiddels geintegreerd toetsenwerk ("Ten Seconds To Mercury" en en de jazzy gitaar-/pianoballad "Flowers For Monday") en van klassiek aandoende tracks naar fusion naar pure metal, en toch... Bij het debuut was het niveau al enorm hoog, en dat is het nog steeds. Niettemin krijg ik het gevoel dat er muzikaal heel weinig ontwikkeling in zit, dat het een heel hoog "kijk mamma, zonder handen"-gehalte blijft houden. Waar gitaristen als Steve Vai en John 5 weten te variëren en instrumentale songs schrijven, blijft het bij MacAlpine hangen in akelig knap gitaarwerk op topsnelheid. Meer dan de echte shredfan zal hij er niet mee bereiken. Al zal die dik tevreden zijn.

De kwalificatie 'onnederlands goed', is bekend. Maar kun je ook 'onbelgisch apart' zijn? Rekening houdend met het feit dat Belgische bandjes vaak al eigenzinnig zijn? Piano Club (piano's zijn nauwelijks te bespeuren) stelt me al een week voor raadsels. En dat terwijl de Waalse groep makkelijk meezingbare pop extravaganza maakt. Maar ze zijn zo hip, zo professioneel, haast Amerikaans. Ze zingen zelfs ergens (met smurfenstemmetjes!) een variatie op de melodie van 'We're all living in America.' De belangrijkste songschrijver noemt zich Anthony Sinatra, zou de man werkelijk zo heten? Piano Club vist op Andromedia in de vijver waar ook acts als MGMT, Phoenix en Scissor Sisters inspiratie zoeken. Zogenaamd foute, gelikte pop uit de seventies en eighties, de ABBA's van de wereld. Maar daarna gooit de band er een maximum overdrive overheen. Het album is druk, drukker, drukst. Elk nummer is volgestouwd met ritmes, geluidjes, hooks. Ze zeggen het zelf al, ze zijn een "Elephant In A Room". (Misschien wel de grootste hit hier.) Toch krijgt het al snel wat vermoeiends. Wat dat betreft hoor ik liever het meer indieliedjes-georiënteerde Das Pop, die op hun jongste album een nog veel nostalgischere ode brachten aan gouwe ouwen. Want ik moet ervoor waken om Piano Club als traditionalisten af te schilderen, een liedje heet niet voor niets "New Voices, New Visions". En "Take" is dan weer haast ijle progrock in Mew-stijl. En voor wie na dit confetti-bombardement van vijftig minuten nog meer wil, is er een sympathiek ep'tje bijgesloten, dat een tandje terugschakelt, en meer geschikt is voor de droogkloten van deze wereld.

Terwijl half funky Nederland nog aan het klaarkomen is op de bezoeken van His Royal Badness oftewel Prince, zou ik er toch even bij stilstaan dat zijn hoogtijdagen toch wel voorbij zijn en je eigen horizon verbreden. Er is namelijk zoveel meer lekkers, ook al is het in dit geval ouder en zeer moeilijk te krijgen materiaal

Over de uit Benin afkomstige Orchestre Poly-Rythmo heb ik het hier al veel meer gehad. Ook deden ze ons land al diverse keren aan. Goed initiatief, maar hun kracht lag toch vooral in de zeventiger jaren. Hun eerste album, het in 1973 oorspronkelijk verschenen De Cotonou-Dahomay, wordt nu opnieuw uitgebracht in de zogeheten Analog Africa-limited Dance Edition. Het bevat alles wat ik wil horen: vette funk, een stomend orgeltje, een scheurende sax, opzwepende zang en een dansbare sound. De vier liedjes die met een lengte variëren tussen de zes en twintig minuten, komen als een brok energie naar je toe. Verplichte funkkost.

In het kader van de Analog Africa-limited Dance Edition is er ook nog een tweede album uit en wel van Rob, getiteld Funky Rob Way. Deze release van de in Ghana geboren Rob ´Roy´ Raindorf verscheen oorspronkelijk in 1977 en is ook een vet feest. Rob haalt zijn inspiratie uit de Amerikaanse soul, denk hierbij aan Wilson Picket en Otis Redding. Hij weet er echter nog een aparte Afrikaanse ritmedraai aan te geven waar de funk vanaf spat en dan die trompetten…. pffff…om van te smullen. Rob doet het in zes tracks en als alle nummers, die allen de drie minuten (vaak ruim) passeren, blijven boeien, dan is het goed toeven. Inderdaad, daar ga ik weer: verplichte funk- en soulkost.

De Little Barrie uit de bandnaam is zanger/gitarist Barrie Cadogan. Een veelgevraagd man, want hij heeft de afgelopen jaren gewerkt met onder andere Primal Scream, Edwyn Collins en Paul Weller. Toch is Little Barrie wel degelijk een band en geen soloproject. Bassist Lewis Wharton zit er vanaf het begin in en sinds een paar jaar zijn de drumstokjes in handen van Virgil Howe - zoon van, ja. Net als het debuut is dit derde album, King Of The Waves, geproduceerd door Edwyn Collins. Dat het geluid vrijwel identiek is mag dan ook geen verrassing heten. Terecht, want dat geluid paste perfect bij de rock 'n'roll/roots-/blues-/garagerock van het gezelschap. Met een lekker overstuurde gitaarriff wordt het album geopend en het tempo zit er gelijk goed in. Little Barrie heeft wat in het Engels zo mooi 'swagger' heet. Het zal aan de Nederlandse hoempatraditie liggen dat we daar in onze taal geen echt synoniem voor hebben. Het rammelt en kraakt, maar juist dat geeft de songs sfeer en ritme. Toch grijpt het album me niet zoals het debuut. Ergens vermoed ik dat er toch iets aan de swagger ontbreekt. En eigenlijk is dat ook wel zo: het tempo ligt vaak wat lager. De sfeer van de muziek is vaak ook erg donker, wat niet zo bij swagger past. Het titelnummer is daar een goed voorbeeld van. Voor mij betekent het dat ik niet echt in de sfeer van het album kan komen. Daarmee is niet gezegd dat het een slecht album zou zijn. Integendeel, Little Barrie doet zijn eigen ding en is daar erg goed in. Maar met het zomerse regenweer van dit moment is het me net even iets te somber. Ik wacht op een zonnetje om King Of The Waves een nieuwe kans te geven.

“Keys To The Kingdom is a celebratory declaration of life in the face of death”. Zelden werden in één zin de intenties van een plaat zo duidelijk weergegeven. Want Keys to the Kingdom is een viering van leven en dood. Het is ook de nieuwe plaat van North Mississippi Allstars. Bezige jongens overigens. Met de regelmaat van de klok komen er studio- of livereleases uit. Ze leveren hand- en spandiensten bij andere artiesten (John Hiatt) of spelen zelfs ondertussen bij andere bands (Luke Dickinson bij The Black Crowes). Tussendoor wist Luke ook nog een kind te verwekken (het 'life' in de openingszin). Luke en zijn broer Cody zijn zoons van Jim Dickinson, veelgeroemd muzikant en producer uit de Memphis-scene en de Jim is onlangs overleden. Om dit gegeven, en de geboorte van Luke’s zoon, hebben de North Mississippi Allstars een plaat gemaakt, samen met een aantal goede vrienden als gastmuzikanten (Mavis Staples, Ry Cooder, Spooner Oldham) en die klinkt voor een plaat waar ook op getreurd wordt behoorlijk monter. Zoals we gewend zijn van de heren is de plaat gedrenkt in de muziek van het zuiden van de VS (southern rock, blues, gospel) en het toont dat de heren daarin nog steeds de meesters zijn, maar mede door de lading klinkt het allemaal net iets gedrevener. De beste wijze om het leven te vieren, ook al zit het soms even tegen. Puike plaat!

Dit derde album van het Franse Zubrowska is wat Neurosis, Converge en Gojira bedoelen met het einde der tijden. Let niet op de teksten, want die zijn onbegrijpelijk en behoorlijk verknipt, maar let vooral op de genadeklappen die Zubrowska voor ons luisteraars met de gevoelige oortjes in petto heeft. Dit noemt de band deathcore met een knipoog naar de zieke geesten van Modern Life Is War of een Steve Austin van Today’s The Day. Alsof Saint Vitus het oeuvre van Dillinger Escape Plan verkent. Zubrowska is genadeloos hard, snel, bruut, lomp en kent de klappen van de zweep als het om vertrouwde deathmetal gaat. De toonaard is op zijn allerlaagst, de drums zijn van een bombast waarbij een olifant vergeleken nog een sierlijk dier lijkt. Zubrowska Are Dead heeft alles in zich om dit verknipte zooitje Fransozen op de kaart te zetten. Nu nog een wat meer heldere productie en iets meer aandacht voor echte songs in plaats van semi-uitgekristalliseerde tussendoortjes en we hebben met een brilante plaat van doen. Een band als Unsane zou ter inspiratie eens hiernaar moeten luisteren. Zubrowska stelt ons in staat om een directe lijn te trekken tussen de beste deathmetal van de jaren negentig en de mathcore tot en met 2005. Alles wat daarna komt is slechts een afgeleide van en doet qua intentie niet ter zake.

Er zijn natuurlijk zat platen die een clash van stijlen laten horen, maar zo doldriest als Japanner Katsuhiko Maeda het laat gebeuren op Seven Idiots heb ik het tot nu toe zelden gehoord. Waar hij onder de naam World's End Girlfriend eerder koos voor een rustieke insteek bij onder meer een samenwerking met zijn landgenoten van Mono, ontpopt deze cd zich als de soundtrack voor een tekenfilm waarvan de karakters nog uitgevonden moeten worden. Gelijk in de openingstrack vechten de genres elkaar de tent uit. Of vieren hun samenzijn op een chaotische wijze. Hoe je het ook wilt noemen. Klassiek en indie, oh nee post-rock oh nee industrial oh nee funk rock oh nee math rock oh nee ambient oh nee krautrock oh nee funk rock oh nee drum'n'bass oh nee toch ehh... het wordt bijna doldriest om het doldrieste. Daarin schuilt wel een beetje het gevaar van Seven Idiots, voor je het weet schuif je de cd ter zijde omdat het gewoon teveel van het goede is. En dat begrijp ik ook wel, want Maeda gaat, met behulp van een viertal landgenoten, echt helemaal los en slecht muur na muur. Als cirkelzaag jagende gitaren gaan vol in op nerveus drentelende strijkers die van achter dan weer sneaky aangevallen worden door een mitrailleur aan beats. Eigenlijk laat het zich met geen pen beschrijven wat 'ie hier voor streken uithaalt. Ooit liet Mike Oldfield achter op Amarok een gezondheidswaarschuwing opnemen waarvan de strekking was: 'Deze plaat kan gevaarlijk zijn voor de gezondheid van hardhorende uilskuikens. Als u lijdt aan deze kwaal, raadpleeg dan onmiddellijk uw arts.' Dat mag hier wel vetgedrukt op de voorkant komen. Want na elke luisterbeurt van tachtig minuten heb je wel ff nodig om bij te komen. Maar dan ga ja net als die enge achtbaan gewoon nog een keer, want dat sensationele, vreemde gevoel wil je keer op keer beleven.

Prettig in het gehoor liggende rock met meezingrefreintjes en vocalen die het midden houden tussen Hellacopters, Manic Street Preachers en Lostprophets. Zelf menen de Engelse heren zichzelf te moeten profileren als postcore- en hardcoreband. Dat valt dus wel even tegen. We Are The Ocean is zo’n typisch gevalletje romantische schoolband met zwarte sluike haartjes die de dames vooral moet behagen tijdens een sweet sixteen-party op MTV. Dan mag je wel het voorprogramma gedaan hebben van Hundred Reasons, Funeral For A Friend en o.a. Lostprophets en een prettig debuut hebben afgeleverd met Cutting Our Teeth, de band heeft zijn gevaarlijke scherpe kantjes verloren. We Are The Ocean richt zich als een soort 30 Seconds To Mars op het grote tienerpubliek en heeft compromissen gesloten die mij niet kunnen bekoren. Natuurlijk is Go Now And Live lekker compact. Natuurlijk staan er mooi afgeronde songs op die van alle kanten kloppen. Maar, en dat staat mij vanaf de eerste seconde tegen, het is te braaf, te gecontroleerd, te geregisseerd en te mainstream. Ik hoor geen frustraties, woede, agressie, ik hoor slechts poprock die het fantastisch doet op de EO Jongerendag en van geen meter een concurrentie mag aangaan met post- of hardcore in de strikte zin. We Are The Ocean heeft een keuze gemaakt en krijgt van mij alle gelukwensen. Ik bewaar mijn geld voor iets met meer impact dan deze MOR-core.

Le Corbeau is een nevenproject van Serena Maneesh-gitarist Oystein Sandsdalen. Oorspronkelijk was het ooit de bedoeling dat hij hiervoor de degens zou kruisen met Oliver Ackermann van A Place To Bury Strangers, maar als ik het goed begrepen heb was deze bij de debuutplaat in 2006 te druk met zijn hoofdschotel om samen met de Noorse gitarist (die bij Serena Maneesh vooral in de schaduw vertoeft van broer en zus Nikolaisen) de studio in te duiken. Sandsdalen vond echter dat hij er wel mee door moest gaan en Moth On Headlight is intussen de derde plaat van Le Corbeau. Qua sound doet de band zijn naam (Le Corbeau is Frans voor "De Raaf") eer aan. Het geluid is met recht ravenzwart doomy te noemen. Af en toe doet het wel wat aan Sonic Youth denken, helemaal als er wat dameszang de songs ingebreid wordt. Maar Le Corbeau voorziet zijn songs meer van een grauwsluier. Al maken ze van een track als "Mizogumo (Head In The Trees)" wel weer een lange dromerige trip die bijna naadloos aansluit op het deel tussen haakjes. De toppen van de bomen lijken echter wel aangetast te zijn door jaren van zure regen. Verrassend element in enkele van de songs is de altsaxofoon die een paar keer komt buurten. Deze voegt zeker in "Black Belvedere" zeker wat extra's toe. Het maakt ook dat je Le Corbeau onmogelijk kunt beschouwen als een simpel projectje voor erbij voor Sandsdalen, het is een volwaardige band die alle aandacht verdient.

Of je eerdaags nou op Lowlands, Pukkelpop, Haldern of Into The Great Wide Open komt, een band die je daar niet tegenkomt is het Belgische Birds That Change Colour (BTCC). Sterker nog, de agenda van de Belgen is maar matig gevuld en zelfs een zender als Studio Brussel geeft ze (nog) nauwelijks aandacht. Dat is vreemd, omdat hun debuutalbum een album is waar ik me qua gastmuzikanten helemaal uit zou kunnen leven met Belgische-popnamen-dropping. Niet dat ik dat ga doen, want dat leidt alleen maar af van band in kwestie. En van de inhoud: On Recordings The Sun. BTCC bestaat in haar basis uit drie muzikanten waarvan Koen Kohlbacher als songschrijver, gitarist en zanger de belangrijkste is. Je zou hem kunnen kennen als een van de zangers bij Creature With The Atom Brain. Daarnaast zijn er nog bassist/gitarist Christophe Albertijn (Zita Swoon) en op drums/percussie David Schroyen (o.a. Evil Superstars en - jawel - Creature With The Atom Brain) . Muzikaal is het echter een hele stap naar BTCC. Of beter gezegd een hele stap terug in de tijd, want de tien liedjes doen me erg denken aan Syd Barretts solowerk, de korte liedjes op Pink Floyds Atom Heart Mother, Kevin Ayers en The Beatles ("Blackbird"). Liedjes die bijna achteloos gespeeld worden, maar zo ongelooflijk goed in elkaar zitten. On Recording The Sun is een heerlijke relaxte warme plaat waarbij ik het gevoel heb dat ik heb bij een temperatuur van 25 graden achterover in het gras lig te dommelen. Ik zag dat de line-up op Into The Great Wide Open nog niet compleet is. Please, please, please…

Storm
Corbeau - Moth On The Headlight

Ewie
Comet Gain - Howl Of The Lonely Crowd

Ludo
Benny Sings - Art

Gr.R.
The Horrors - Skying

Dennis
tUnE-YarDs - W H O KILL

Ramon
Dananananaykroyd - There Is a Way

André
The Baseball Project live @ Trianon, Nijmegen

Prikkie
Yellow Matter Custard - One More Night In New York City

Blizzard
Mastodon @ Patronaat

Janineka
The Middle East - I Want That You Are Always Happy

Stonehead
Black Veil Brides - Set The World On Fire

DubbelMono
RaaskalBOMfukkerZ - Zeekoe Valuta

Campking
Shabazz Palaces - Black Up

Sinds drummer Mike Portnoy Dream Theater verlaten heeft, werkt hij zich een slag in de rondte. Hij begon met de opnamen van Neal Morses Testimony 2, nam daarna een nog te verschijnen album op met Neal Morse, Steve Morse (Deep Purple, Dixie Dregs) en Dave LaRue (Dixie Dregs), startte Adrenaline Mob (met Symphony X' Russell Allen en Chris Ward van Stuck Mojo en Fozzy), en is een powertrio begonnen met John Sykes (Thin Lizzy) en een nog niet nader genoemde bassist. Net voor al die projecten en bands ging ook Yellow Matter Custard nog eens in de herhaling. In 2003 leefden Portnoy, Neal Morse, Paul Gilbert (Mr. Big) en Matt Bissonette (David Lee Roth, Joe Satriani) zich onder die naam uit met een paar avonden met Beatlescovers, die verschenen op de dubbel-cd One Night In New York City. In november 2010 ging het gezelschap, met deze keer Kasim Sulton (Utopia, Meat Loaf) als bassist, aan de slag met veertig (!) andere Beatlescovers, waarvan een avond op Portnoy's eigen site als cd en dvd te verkrijgen is onder de naam One More Night In New York City. Dat ze als Yellow Matter Custard minstens zozeer voor hun eigen plezier op het podium staan als voor de lol van familie en fans in de zaal is goed te merken aan de verhalen en herinneringen, niet-gescripte grappen, quasi-Engelse accenten en de impromptu Beatlesquiz die voorbij komen. Net als op de eerste cd varieert het van bekende Beatlesklassiekers tot obscure tracks. De heren zingen alle vier en voorzover er niet gesoleerd wordt houden ze zich grotendeels aan de oorspronkelijke arrangementen, zij het dat het allemaal een paar tandjes steviger is dan de originelen uit de zestiger jaren. De pret van de muziek van toen wordt gecombineerd met de pret op het podium tot wat zelfs op cd nog een buitengewoon feestelijke aangelegenheid is.

Toevallig was ik net begonnen aan het boek Onder Stroom toen ik Via Del Latte opzette. Een passende combinatie, want in Onder Stroom schetst Jacqueline Oskamp de vaderlandse elektronische muziekgeschiedenis, gelukkig zonder dat ze nu heel technisch wordt. Een behoorlijke eye-opener. Dick Raaijmakers en het laboratorium van Philips zijn nog wel bekend, maar van bijvoorbeeld de kraakdoos van Michel Waisvisz en het tape-oeuvre van Jan Boerman had ik nog nooit gehoord. De liefhebber moet de geluidssculpturen van laatstgenoemde maar eens opzoeken, het bewijs dat je puur met de a-melodieuze schoonheid van blokken geluid nog indruk kunt maken. Het duo Doxa Sinistra werkte een kleine twintig jaar na Boerman, maar ook zij behoren nog altijd tot de prehistorie van de elektronica. Ze zingen dan wel ergens (door vocoders) over 'personal computers', begin jaren '80 zullen ze hun tweede album (dat oorspronkelijk op tape verscheen) nog echt met enorme bakken van synthesizers (en soldeerbouten!) in elkaar hebben geknutseld. Net als Boerman doen ze soms in space-wolken ("Coolidge Effect") maar je voelt hier ook al de naderende geboorte van techno, Kraftwerk was ten slotte ook alweer een tijdje bezig. De synthesizers scheuren en pulseren zelfs groovy, in een afwisselende verzameling van schetsjes, die allemaal kort genoeg duren om niet op de zenuwen te werken, (Het blijft ten slotte piep-knor elektronica, het geluid van op hol geslagen fax-apparaten en creepy keukenapparatuur.) Wat helpt zijn de af en toe opduikende (vaak met dik accent gedeclameerde) slogans; "Alien" is in die categorie het vermakelijkst. In alles proef je de plezier van de makers voor het onbekende, en dan liefst wel een beetje duister. En, toch even benadrukken, deze plaat klinkt bepaald niet oubollig. 

Zomervakantie 2011 is er een met een grijze lucht en een leven binnen. Daar zit ik dan: op de bank verdiept in een boek. Een thriller. Uiteraard staat er muziek op, in dit geval Ship Of Light van Husky Rescue. Deze Finse band bracht hun derde cd (ik tel een album met mixes maar even niet mee) al in 2010 uit, maar er is nu een speciale editie. Waarom? Misschien om ons nogmaals attent te maken op ze? Wat ik wel weet is dat de muziek totaal niet past bij het boek dat ik lees. De muziek laat mij zweven boven een uitgestrekte woest landschap met onder mij veel bos en meren. Ik word gedragen door keyboardklanken. De gitaren laten mij buitelingen maken, maar de zangeres trekt me weer omhoog. Husky Rescue klinkt anders dan zoveel andere bandjes, maar zonder een opvallende plaats op te eisen. De bonus-cd is een instrumentale versie van de officiële schijf plus een vijftal bonustracks. Qua instrumentale versies zou ik bijna denken dat iemand iets lelijks gezegd heeft over de stem van Reeta-Leena Korhola, hetgeen niet terecht is trouwens. Overbodige actie dus deze tracks. Wel de moeite waard zijn nog vijf andere nummers, die overigens qua tijdsduur beter aan de eerste cd toegevoegd hadden kunnen worden. Ach ja, laat mij ook even zeuren, maar dat neemt niet weg dat Ship Of Light een aangename trip was.

Vorig jaar ging Joe Bonamassa er nog vanuit dat Black Country Communion een eenmalig project zou blijven. Enkele maanden later was de studio echter alweer geboekt. Terecht, want Black Country Communion voelt veel meer als een band dan als een project. Stevige classic rock, die door Glenn Hughes een randje funk meekrijgt en door Bonamassa een randje - of nog wat meer - blues. Dat zou kunnen klinken als een Deep Purple-kloon, maar daarmee zou je BCC zwaar tekort doen. Nog afgezien van het feit dat de riffs eerder richting Led Zeppelin gaan dan richting Deep Purple gaan (luister maar eens naar "Save Me"), brengen Glenn Hughes, Joe Bonamassa, Derek Sherinian en Jason Bonham meer dan voldoende bagage mee om het een eigen geluid te geven. Ook Bonamassa's vaste producer Kevin Shirley zal een flinke vinger in de pap hebben gehad, want het verschil met de productie van Bonamassa's solo-albums is te verwaarlozen. Nergens wordt geprobeerd hipper dan hip te zijn en dat had niet beter uit kunnen pakken. Het klinkt namelijk vanaf de eerste noten vertrouwd en toch anders dan het individuele werk. Hughes' zang is natuurlijk uit duizenden herkenbaar, maar de gitaar heeft een veel prominentere plaats dan in diens solowerk, Bonamassa's gitaarwerk moet nu (behalve in de door Bonamassa gezongen tracks "Hadrian's Wall" en "An Ordinary Son") de spotlights delen met de stem van Hughes en Derek Sherinian, op zijn Dream Theater-, solo- en Planet x-albums toch bepaald niet bescheiden, beperkt zich tot fraaie maar uiterst functionele begeleiding. Drummer Jason Bonham tot slot mag dan niet zo'n herkenbare stijl hebben als zijn vader, hij heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een creatieve rockdrummer en hij krijgt op dit album volop de ruimte om dat te laten horen. Het mag duidelijk zijn: Black Country Communion vindt het wiel niet opnieuw uit, maar weet wel een eigen en hedendaags geluid neer te zetten met ambachtelijk musiceren. 1+1+1+1 is hier in elk geval heel wat meer dan 4. Laat dat derde album maar komen. Maar voor die tijd verschijnt verschijnt alweer Bonamassa's derde album van het jaar, want na het uitstekende solo-album Dust Bowl en Black Country Communion 2, komt er een coversalbum dat hij samen met Beth Hart heeft opgenomen. Een van mijn favoriete workaholics, die Bonamassa.

Bij supergroepen hoef je wat mij betreft niet gelijk te denken aan gelegenheidsformaties met leden uit bands die een heel arsenaal aan top-40 hits op hun conto hebben. Infitite Light LTD zou ik er, ondanks nul hits, dan ook zeker onder willen scharen. De samenwerking tussen Nathan Amundson (Rivulets), Mathew Sweet (Boduf Songs) en Aidan Baker (Nadja) is er namelijk een die super is. Het bizarre (of moderne?) aan deze samenwerking is dat de drie elkaar (bijna) niet face to face gesproken hebben bij de opnames van de drie kwartier muziek die deze debuut-cd kent. Alles kwam tot stand door het uitwisselen van bestanden via de Internets. Dat zou kunnen leiden tot een onsamenhangend geheel, maar deze drie hebben juist op ijzersterke wijze hun vinger in de pap gekregen. Daardoor leunt het ene liedje wat meer op de basis van de minimalistische folk van Sweet, de andere op de singer/songwriter kant van Amundson of op de drones van Baker. Maar net zo gemakkelijk versmelten ze tot pure schoonheid waarin alle invloeden in balans zijn. Dat leidt echter niet tot ontspanning, maar juist tot spanning. Het krachtenveld dat het evenwicht oplevert is juist wat de veelal abstracte songs zo bijzonder maakt. Misschien een tikkie desolaat en donker voor de zomer, maar Inifinite Light LTD is met gemak houdbaar tot diep in de donkere jaargetijden.

2011 mag wat mij betreft de boeken ingaan als het jaar van de betere breakup-platen. Mooi genre. Begin dit jaar tilde Adele haar carrière naar een hoger plan door haar slaapkamergrieven in soulvolle popliedjes te gieten. Vervolgens liet Nicole Atkins horen dat een relatiebreuk dwars door je ziel kan snijden (met name in "The Tower"; wat een nummer mensen!) Zijn we daar net van bekomen, staat Amy LaVere met haar uitgelopen mascara op de stoep omdat het tussen haar en haar drummer-vriendje passé is. En zo blijkt maar weer eens dat iedere vrouw zo haar eigen methode op na houdt om te dealen met dit soort shit. Amy bijt van zich af. "Damn Love Song" is meteen een klap met de vlakke hand in het gezicht van haar voormalige geliefde. Verderop in "Red Banks" fantaseert ze zelfs - ondersteund door een grommende bariton sax - over zijn al dan niet per ongeluk veroorzaakte verdrinkingsdood. 'No, I didn't push him in / Lord, he'd killed me if I did.' En dat alles gezongen met een bedrieglijk onschuldige kinderstem waar wel degelijk een volwassen vrouw van vlees en bloed achter schuilgaat. Ondersteund door jazzy ritmiek en het betere koperwerk zingt ze over "A Great Divide" en naarmate het album vordert wordt de sfeer broeieriger, het licht spaarzamer en de beelden koortsachtiger; Lynchiaanser zo u wilt. Nothing to lose, dus waagt ze zich aan een geslaagde cover van Beefhearts "Candle Mambo" en gaat ze onpeilbaar diep met "Cry My Eyes Out": inderdaad om te huilen zo mooi!

Het songbook van Lennon en McCartney is ongetwijfeld het meest gecoverde songbook ter wereld. Terecht natuurlijk, de heren Beatles wisten aardig wat fijne deunen te componeren in hun beste jaren. Dat de Amerikaanse soul en R&B scene in diezelfde jaren met plezier uit dat songbook putte mag geen verrassing zijn. Logisch, want The Beatles haalden de mosterd ook uit de U.S.A.. Veel Amerikaanse hits speelden zij met verve in de clubs van Liverpool en Hamburg. Niet voor niks werden diverse soulhits meer dan meesterlijk door de Britse bleekneusjes op de plaat gezet. Denk maar eens aan hun prachtige versies van hits als "Please Mr. Postman" (the Shirelles), "You've Really Got a Hold on Me" (Smokey Robinson &the Miracles)en Anna (Arthur Alexander).Het onvolprezen Ace label geeft met deze bloemlezing natuurlijk maar een promillage van de duizenden covers die er zijn een plekje in de spotlights, Het moet echter gezegd, dit zijn grotendeels wel onvergetelijke pareltjes. Twistkoning Chubby Checker stampt, geholpen door een heerlijk vet orgeltje, adequaat door "Back in the USSR" en met bijdragen van artiesten als Al Green, Aretha Franklin, Mary Wells en Otis Redding is de kwaliteit eigenlijk wel gewaarborgd. Het wordt natuurlijk pas echt leuk als er lekker wordt geëxperimenteerd met de arrangementen. Meer dan bijzonder is de swing die Gene Chandler meegeeft aan het toch wat statige "Eleanor Rigby". Ook niet onvermeld mogen Chairmen of the Board blijven die "Come Together" laat klinken alsof het voor een Shaft-soundtrack is geschreven. Mijn favoriet is met voorsprong overigens de versie van "Rocky Raccoon" die door The Moments is gemaakt. Zij bestaan het om Rock van de heuvels in Dakota te laten verhuizen naar the ghetto. Prachtig gedaan en net als de rest van het album Come Together: Black America Sings Lennon and McCartney een meer dan prettige voetnoot in het grootse Beatlesverhaal.

Het is maar goed dat muziekherkenningssoftware als Shazam uitsluitend wiskundig werkt. Op basis van de consequente mineur-melodieën en de New Order-sythesizers van het Canadese drietal Austra zou een computer ze anders feilloos bij de new wave uit de jaren tachtig indelen. Of misschien zelfs keihard ontcijferen dat het wel daarop lijkt, maar dat de kraakheldere productie toch echt 2011 is en het tempo te hoog ligt. Dat zangeres Katie Stelmanis opera studeerde hoor je er soms ook aan af. Misschien zou ze zich daar nog iets verder in moeten laten gaan, zodat de Cranes- en Dead Can Dance-invloeden meer ruimte krijgen dan dat zweverig Kate Bush-achtige. Of ze moet juist meer de Ladytron-kant uit willen gaan. Sinds haar solowerk in 2008 en haar voorprogramma bij Cocorosie is ze in elk geval steeds puntigere liedjes gaan maken, en dat is een goed ding, getuige Fischerspooner-achtige singles als "Beat and the Pulse". Eerlijk gezegd grijpt de rest me alleen veel minder dan dat haar voorbeelden me pakken. Het verbaast me niks dat veel Austra-albumtracks vergeleken worden met The Knife, dat ik juist ver-schrik-ke-lijk vind vanwege die artsy-fartsy elektronische kriebelzang. Laat ik dus zeggen dat ik het beter vind dan The Knife. Aan u het oordeel.

Sparkle is de remix-cd bij Feel It Break die net uit is, waarmee Austra zich op Goldfrapp-achtige wijze verbreedt. Ik als electrojongen vind hem op het eerste gezicht interessanter dan Feel It Break zelf. Maar ja, "Lose It" staat er zes keer op (waaronder drie van Mark Pistel) en "Beat and the Pulse" drie keer. Het moet een van de eerste remixplaten zijn waarop het merendeel van de bijdragen het tempo dapper omlaagschroeft, alleen laat iedereen de kans schieten er dubstep van te maken, wat een fraai contrast zou zijn met de (overigens soms ook verlaagde) zang. Elders op deze remixplaat vinden vergelijkbare experimenten plaats. Kool Thing laat de rave-geluiden zoemen, maar op 94 beats per minute kun je daar als luisteraar niet veel mee. De remix van het Noorse 120 Days is met 69 bpm nog het interessantst, en stapelt zowel diepe geluiden, verknipte lage als normale hoge zang als een knapperige taartenlaag op elkaar.

Queensrÿche heeft het altijd lastig gehad met z'n fans. Niet alleen omdat de band na het vertrek van Chris DeGarmo een aantal belabberde albums heeft afgeleverd, maar ook omdat ze altijd meer experimenteerden dan veel fans prettig vonden. 'Het is geen metal' was dan meestal voldoende argumentatie. Als dan boegbeeld Geoff Tate de publiciteit slecht aanpakt, is er geen redden meer aan. Hij joeg fans op de kast door dance- en hiphopelementen aan te kondigen en verklaarde niet veel later: 'Rock is pretty much dead'. Don't shit where you eat, meneer Tate. Het is des te jammerder omdat de laatste drie albums Take Cover, American Soldier en Dedicated To Chaos, hoewel zeer verschillend, alledrie erg goed zijn. Echt Prikkie, met hiphopelementen? Nou, dat valt erg mee. "Wot We Do" gaat daarin het verst en is nog bepaald geen Snoop Dogg. Ja, er zijn drumpatronen te ontwaren die iets dance-achtigs hebben ("Bad For You", met een Oosters aandoend gitaarloopje), maar ook in het verleden was Scott Rockenfield daarmee aan het experimenteren. Dedicated To Chaos is absoluut geen metal, het is eerder te classificeren als mainstream rock, zoals Empire en Hear In The Now Frontier. Maar dat heeft de heren er niet van weerhouden een reeks heerlijke songs op cd te zetten. Single "Get Started" is wat dat betreft een goede graadmeter. Een strakke en compacte rocksong. Dat is inderdaad iets heel anders dan metalbombast, maar echt geen enorme koerswijziging voor Queensrÿche. Althans, geen voor Queensrÿche ongebruikelijke koerswijziging. Ben je alleen geïnteresseerd in hun metalwerk, dan kun je dit album gerust overslaan. Maar wanneer je zoals ik hun experimenteerdrift kunt waarderen, dan zou je dit zo maar eens een reuze spannend album kunnen vinden. Ga dan meteen voor de special edition, met vier extra songs en een andere trackvolgorde. Bij mij eindigt Dedicated To Chaos in het jaarlijstje, dat weet ik nu al.

Een Kaiser Chiefs-liefhebber pur sang ben ik nooit geweest. Toch is het een band wiens modus operandi bewondering afdwingt: door zwartgallige, ironische one-liners te stoppen in een infectieus Britpopjasje is een heuse succesformule gecreëerd. Kaiser Chiefs maakt hierdoor alweer bijna een decennium lang hoofdpodia op alle grote Europese festivals onveilig. Na het geflopte Off With Their Heads kwam de band uit Leeds met het ambitieuze idee fans via hun website zelf een Kaiser Chiefs-plaat te laten samenstellen. Trendsettend wordt het niet (veronderstel ik), maar het is wel een aardige poging om een traditioneel albumconcept via een digitale interface mogelijk te maken. Op deze officiële release staan dertien van de in totaal twintig opgenomen nummers, waaronder de single “Little Shocks”. Waar Off With Their Heads de kakafonie tot nieuwe hoogtes bracht, grijpt The Future Is Medieval een serieuzere ondertoon. Met het maniakele “Dead Or Serious Trouble” en “Heard It Break” denk ik dat Kaiser Chiefs dat stigma als onstuimig festivalbandje een beetje van zich wil duwen. Voor de bandleden zelf ongetwijfeld een bewuste artistieke keuze. Helaas klinkt het album nogal versnipperd, mede dankzij de wetenschap dat er potentieel zeven andere liedjes binnen handbereik liggen die je wellicht liever op The Future Is Medieval had gehoord. Bovendien lijkt Kaiser Chiefs tot sint-juttemis haar brood te verdienen met de megahits waar elke dronken festivalganger om schreeuwt. Ironisch genoeg blijven goede artistieke intenties ditmaal niet overeind tijdens die perfecte storm dat commercieel succes heet. Ach, die Kaiser Chiefs zijn niet vies een beetje ironie, toch...?