De Canadees van geboorte Sebastian Bach is inmiddels een typisch Amerikaanse macho. Hij heeft de ene ruzie na de andere - bij voorkeur met zijn oude bandje Skid Row. Jammer, want Bach heeft die flauwekul helemaal niet nodig. Hij heeft een uitstekende rockstem, weet goede mensen aan te trekken voor zijn band, kortom meer focus op zijn eigen kwaliteiten zou hem waarschijnlijk verder brengen. Kicking & Screaming is zijn eerste album in vier jaar en gaat door waar het uitstekende Angel Down ophield. Naast producer Bob Marlette (Alice Cooper, Iommi, Black Stone Cherry) en gastgitarist John 5 (op "Tunnelvision") waren er maar drie mensen actief op dit album: Bach zelf en drummer Bobby Jarzombek (Halford, Riot), en op alle andere instrumenten de pas 21-jarige Nick Sterling. Op zijn tiende(!) nam hij al zijn eerste zelf volgespeelde en geproduceerde album op. En echt, nergens heb je het idee dat hier een jonkie aan het werk is. Of het zou moeten zijn dat hij nog niet zo'n eigen stijl heeft. Wat heet: John 5 doet mee op "Tunnelvision" en op "Dance On Your Grave" doet Sterling meteen een John 5-je. De rest, de strakke riffs, de venijnige solo's, het baswerk, Sterling klinkt als een veteraan. Jammer genoeg is het enige dat wat te wensen overlaat het songmateriaal, dat meestal nogal gewoontjes is. Het is steeds een goed vehikel voor de kwaliteiten van de heren, maar dat beetje extra dat maakt dat een song echt blijft hangen ontbreekt. Qua productie en uitvoering is dit album helemaal top, maar compositorisch kan Kicking & Screaming Angel Down dus niet doen vergeten. Al ben ik blij dat Nick Sterling hiermee bij me in beeld is gekomen.

Supergroep. Leuk fenomeen. Je ziet ze regelmatig in de progwereld, maar ook elders krijgen ze voet aan de grond. Het idee erachter is leuk: zet een aantal talenten/creatievelingen uit verschillende bands bij elkaar en kijk wat er gebeurt. Soms pakt het goed uit en soms blijkt de som niet eens het geheel der delen. En dan gaat de band weer uit elkaar. Want dat is de grote gemene deler der supergroepen. Echt lang blijven ze niet bestaan. En een normale band worden, dat zit er al helemaal niet in. En toch is dat wat er gebeurd is met The Tangent. Begonnen als samenwerking tussen Parallel or 90 Degrees en The Flower Kings, aangevuld met de saxofonist van Van der Graaf Generator, is The Tangent uitgemond in een nieuw vehikel van Andy Tillison, overigens de oprichter van The Tangent. De band kende vele bezettingswisselingen: Flower Kings eruit en Beardfish erin, Jackson eruit en Travis erin, Beard Fish eruit en diverse sessiemuzikanten erin, maar is redelijk stabiel met Tillison, Travis en Burgess en brengt een gestage stroom platen uit. COMM is al nummer zeven sinds 2003! Tillison weet van doorwerken en dat pakt niet altijd even goed uit. Op COMM verdwijnen de canterburyinvloeden, de reden om The Tangent op te richten, weer iets naar achter. Wat overblijft is een toetsengedomineerde progplaat met veel saxofoonwerk. Niet gek met een blazer en toetsenist als kernleden. Maar helaas sprankelt de plaat niet. Het zit degelijk in elkaar, de nummers vervelen nergens, maar je hoopt regelmatig dat ze het gas even net iets dieper intrappen. Daarbij helpt het ook niet dat Tillison geen slechte zanger is, maar ook geen bijzondere. Het geheel komt daardoor dit keer niet van de grond. Al met al dus geen slechte plaat, maar wel eentje die alweer vooruit doet kijken. Als Tillison daar nu eens meer tijd voor neemt en een echt goede zanger zoekt, dan tuigen we de term supergroep weer op. Maar dan in een andere betekenis…

Zo mistig en desolaat als de foto op de hoes is het verhaal wat verteld wordt op The High Country, het achtste album van de alt.country band Richmond Fontaine uit Portland, Oregon. Zanger Willy Vlautin is naast muzikant ook een verdienstelijk schrijver en deze twee kunstvormen heeft hij op The High Country verenigd. De cd kun je eigenlijk niet beluisteren zonder de teksten erbij te lezen. In zeventien nummers wordt het treurige verhaal verteld van een vrouw die jong en ongelukkig getrouwd is. Ze werkt in een winkel in auto-onderdelen en wordt verliefd op een monteur. De liefde is wederzijds en ze willen ze hun ellendige leven achter zich laten en samen opnieuw beginnen. Dit alles speelt zich af in het troosteloze achterland van Oregon, een wereld vol haat en nijd, jaloezie en drugs. Dat het verhaal een weinig rooskleurig einde heeft laat zich raden. De cd luistert als een boek en komt daardoor het beste tot zijn recht wanneer hij in zijn geheel beluisterd wordt. Variërend van stevige countryrock tot ingetogen, akoestische ballads, met intermezzo's van filmachtige hoorspelen word je meegezogen in dit schrijnende verhaal. Het is een goede keuze geweest om Deborah Kelly van The Damnations TX de verhaallijnen van de vrouw te laten zingen en vertellen. Haar heldere stem vormt een mooi contrast met Vlautins rauwe keel. Echt pakkende, afzonderlijke songs bevat deze cd niet, maar als geheel vormt het een spannend en tragisch liefdesverhaal. En met The High Country heeft Richmond Fontaine tevens de eerste alt.country musical gemaakt.

Ik moest even met mijn ogen knipperen, maar het stond er echt. Kina Grannis had beleefd geweigerd een contract te ondertekenen bij het toch niet misselijke Interscope. Ze prefereerde haar debuutplaat in eigen beheer uit te brengen. Op die platendeal had ze recht omdat ze in 2008 de Crash The Superbowl competitie van Doritos gewonnen had, maar Grannis had het idee dat ze het als independent beter tot haar recht zou komen. Dat zal vast een van de redenen zijn dat haar cd Stairwells er wat langer over deed om de oceaan over te zwemmen naar het Nederlandse. Grannis schijnt zelf een potpourri te zijn van Japanse en West-Europese afkomst, ze klinkt poepieglad-Amerikaans. Ik vraag me af of ze het daarmee ver gaat schoppen in Nederland. Door de bank genomen komen dit soort singer/songwriters niet veel verder dan een showcaseje in Amsterdam. Daarna hoor je er weinig meer van. Toch zou het (eigengereide) doorzettingsvermogen van Grannis er best eens voor kunnen zorgen dat ze het wel redt. Met de liedjes op Stairwells is in ieder geval - ook al is het gros wel extreem braaf - niets mis. Ze zit qua sound in de buurt van Jewel en die heeft in Nederland uiteindelijk ook voet aan de grond gekregen. Bovendien heeft Grannis behalve een prachtig koppie ook een erg prettige stem. Die is net niet aalglad, waardoor het toch een tikkie geloofwaardiger wordt. Een liedje als “In Your Arms” is vederlicht, maar het subtiele raspje en de slim gekozen harmonieën maken het toch tot een prettige luisterervaring. Daarnaast is Grannis duidelijk niet een one-trick-pony. In de twaalf liedjes stopt ze voldoende variatie om je niet het idee te geven dat je twaalf keer naar Anna Doorsnee zit te luisteren.

Have You Heard The Hype? Ja, dus. Opener "Do You Know" is veel gedraaid op 3FM (de band was er Serious Talent) en aangezien deze zender als muzikaal behang op mijn werk fungeert, ken ik dit liedje. Al wist ik niet dat dit nummer van The Hype was. Het is typisch zo´n nummer dat past in onze traditie van de Racoons, Moke´s en de Go Back To The Zoo´s. De wereld buiten ons land zit er (waarschijnlijk) niet op te wachten, maar hier slaat het ongetwijfeld aan. The Hype komt uit Haarlem en de vier gasten - laat ik dit woord ook eens gebruiken - weten waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Zo is er inspiratie gevonden in The Beatles ("Swan Song (Bye Bye)"), Oasis ("What Do You Say", hun nieuwe single) en David Bowie ("Bowie", opmerkelijk voor hun leeftijd). Het album lijkt mij bol te staan van de singlekandidaten en als ze het goed aanpakken dan moet The Hype over een jaar toch op de grote Nederlandse podia kunnen staan. Misschien wel handig om ergens een reclametune te scoren, maar ook dat lijkt me geen probleem met zoveel uptempo en vrolijk makende liedjes. Eventueel via de - overbodige - cover van Manfred Manns (en Bob Dylans) "Mighty Quinn". Next Big Dutch Thing, wat ik je brom.

Misschien ligt het aan mij, maar als ik de hoes van Velociraptor! zie, dan verwacht ik dat Kasabian mij bij de eerste noten van deze vierde plaat bij de strot zal pakken en daarna pas aan het einde van de cd weer los zal laten. Dat idee werd nog verder versterkt door de single “Switchblade Smiles” dat na een bezwerend intro flink los gaat. Het tegendeel is helaas waar. Kasabian slaagt er weer niet om de - wie immer - hooggespannen verwachtingen in te lossen. Openingsnummer “Let’s Roll Just Like We Used To” is een slap kopje thee uit een automaat en daarna weten de Britten me maar moeilijk om song tot song verder te luisteren. Dat kan nooit de bedoeling zijn natuurlijk en daar had ik met Empire nooit last van. Het combo geleid door de groot, groter, grootst denkende zanger Tom Meighan en gitarist Serge Pizzorno weet me maar matig te behoren met hun typisch Engelse clash van Oasis en Primal Scream. Op deze manier zullen ze nooit uit de schaduw van deze grootheden treden. Zo is “Man Of Simple Pleasures” toch vooral een slap Oasis-aftreksel. Ik zou bijna denken dat ze de Gallaghertjes voor lul willen zetten en dat Engelsen daar niet in deze opzichtige nog rokende drol zouden trappen. Aan de andere kant, Oasis bestaat niet meer, Primal Scream is al tijden met pensioen, dus dat er flink wat Engelsen gillend enthousiast zijn over Kasabian is in dat perspectief misschien ook niet zo raar. Daarnaast is Kasabian als ze producer Dan The Automator wat meer speelruimte geven soms ook nog wel te pruimen. Het met 80s synths doordrenkte “I Hear Voices” is best aardig en “Re-Wired” heeft ook zijn momenten, maar het bah-gevoel overheerst toch grotendeels.

Kamerfolk. Ik liet het woord even op mijn tong smelten en besloot dat een genrenaam zelden zo treffend gekozen was voor de muziek van Dark Dark Dark. Als ik de plaat nog niet gehoord had, dan had ik het muzikaal zo in kunnen vullen. Niet dat het de muziek van Dark Dark Dark voorspelbaar maakt. Integendeel zelfs. Maar de combinatie is zo treffend. En toont aan hoe slecht de keuze was van de organisatie van het Festival aan de Werf om deze band te programmeren. Ze pasten er gewoon niet en zo werd een goed optreden om zeep geholpen door een pratend festivalpubliek. Dark Dark Dark hoort in een kerk op te treden, of een oude schouwburg. Daar komt hun ingetogen folk het best tot zijn recht. Een rustige drummer, strijkers, een gitaar die soms een randje distortion heeft en meerstemmige zang met de hoofdrol voor Nona Marie Invie. Bij tijd en wijle klinkt het, ondanks de ingetogenheid, erg vrolijk en als de gedempte blazers inkomen, iets wat ze meer mogen doen, dan hoor je een zweem van Calexico. Voor de rest kunnen fans van Lightning Dust deze plaat blind aanschaffen en diegenen die de vibrato van Amber Webb niet trekken al helemaal. Deze versie bevat, naast het album Wild Go, ook de EP Bright Bright Bright, die wat rauwer opgenomen is, en daarom iets interessanter klinkt dan Wild Go. Puike plaat, in ieder geval!

Een groot festival als Lowlands voelt soms net als een bezoek aan de kermis. Niet iedereen houdt van dezelfde attracties. De botsautootjes zijn leuk zolang je het sadistische schoffie van de buurt een keertje hard van achteren mag belagen. De breakdance is dolle pret zolang je je niet irriteert aan die nar achter de microfoon met zijn verbale uitspattingen. Het spookhuis is meestal de attractie die iedereen het bangst maakt, maar om de verkeerde redenen. Zombies zijn van papier-maché, rubberen vleermuizen hangen zichtbaar aan een touwtje en die dracula-pop doet Count Chocula enger lijken dan Count Orlok. Het spreekt niet bepaald tot de verbeelding.

Dat doet de spookachtige freakfolk van Erland and The Carnival gelukkig wel. Deze vijfkoppige band kenmerkt zich door de frequente jazzy uitspattingen en de haast Ennio Morricone-achtige, filmische inslag. De samenstelling van de band is op zijn zachtst gezegd uniek: een creatieve synergie tussen veteranen Simon Tong (ex-The Verve, Gorillaz), David Nock (The Orb, The Cult) en de tamelijk onbekende Schotse zanger/gitarist Gawain Erland Cooper. Door veel pers wordt de band beschreven als een supergroep, maar dat is volgens Simon onzin. ‘Ik vind ons geen supergroep, nee. Dat suggereert een beetje dat wij progrock maken ofzo...’

In een interview met De Volkskrant verklaart Jeff Tweedy de titel van de achtste cd van Wilco. The Whole Love is een term van detectives. Op het moment dat ze aanvoelen dat een moordenaar op het punt staat te bekennen zeggen ze, nu komt the whole love waarmee ze bedoelen dat de verdachte zich overgeeft en alles (er) uitkomt. Meteen bij openingsnummer "Art Of Almost" lijkt Wilco dit principe toe te passen. In ruim zeven minuten waaiert het nummer alle kanten op, van elektronica naar rock naar psychedelica met als klap op de vuurpijl een sublieme gitaarsolo van Nels Cline. Kan het daarna niet alleen nog maar slechter worden, denk je dan als luisteraar. Maar slecht is een woord dat nog nooit van toepassing is geweest op Wilco. Na het overrompelende begin volgen tien sublieme, melodieuze liedjes. De kracht van Wilco is dat hun songs lekker in het gehoor liggen en makkelijk wegluisteren maar ondertussen gebeurt er muzikaal heel veel, iets wat je vaak pas na meerdere luisterbeurten merkt. Neem "Born Alone", een rocksong die spannend van begin tot eind is. Of "Rising Red Lung", dat een simpel folkliedje lijkt maar zo gelaagd in elkaar zit dat je bij elke wending bijna moet juichen om de genialiteit er van. Maar eigenlijk geldt dat voor elk nummer van The Whole Love. Het laatste nummer "One Sunday Morning (Song For Jane Smiley's Boyfriend)" is een akoestisch liedje van maar liefst twaalf minuten rond een aanstekelijk melodietje op gitaar. Voor je het weet is het nummer voorbij en heb je geen moment het gevoel gehad dat je 'al' twaalf minuten naar hetzelfde liedje hebt geluisterd omdat er in die tijd weer van alles gebeurd is. Wanneer je als band in staat bent om een cd lang spannend, melodieus, vernieuwend en aanstekelijk te zijn kan ik er maar één oordeel over vellen: Briljant.

Het eerste bericht dat ik tegenkom op de site van Black Water Rising is dat de band in de studio zit voor de tweede cd. Dit debuut verscheen namelijk al een jaar geleden in het thuisland, de VS. De bio heeft het over The Brought Low, maar dan radiovriendelijker of Black Label Society, maar dan met een Southern-rock-feel. Voor allebei is iets te zeggen, maar één vergelijking ligt er een stuk dikker bovenop: die met Soundgarden. Black Water Rising (met voormalig Stereomudgitarist Johnny Fattoruso) grossiert namelijk in radiovriendelijke songs die in de productie echt moddervet neergezet zijn, met riffs die vaak tegen de stoner aan leunen. Het soort nummers dat jaren geleden in overvloed gemaakt werd, dus. Is Black Water Rising in staat daar nog iets aan toe te voegen? Niet echt, eerlijk gezegd. De nummers zitten prima in elkaar, zanger Rob Traynor heeft een lekkere rockstem en ook qua uitvoering is er weinig op aan te merken. Het ontbreekt echter aan echt memorabele nummers, van die nummers die je meteen nóg een keer wilt horen. Met een stevig gecomprimeerde, Amerikaanse sound had dit daardoor een buitengewoon vervelende plaat kunnen zijn. Gelukkig blijkt Traynor behalve een uitstekende zanger ook een prima producer te zijn en is Black Water Rising toch een verrassend lekker album geworden. De originaliteitsprijs gaan ze niet winnen, maar dat wordt ruim goedgemaakt in de uitvoering. Want een goed uitgevoerd kunstje is nog altijd interessanter dan een slecht uitgevoerd origineel idee.

Het was bijna een comedyshow, het optreden van VNV Nation op een vrijdagavond begin september in het Tilburgse 013. Alleen dan met dansbare zwaarmoedige synthpop tussendoor en publiek dat - helaas slechts half - op zijn cybergotisch gekleed was. Het gothicpubliek in Nederland is nu eenmaal klein, saai en laf. Ik heb ook zo'n vermoeden waarom het van oorsprong Engelse VNV Nation al jaren in Duitsland zetelt. Maar een optreden van zowat de grootste EBM/cybergothic-act, van de band die de term futurepop heeft uitgevonden, is toch juist het perfecte excuus om gek te doen en een korset, mannenrok of whatever voor zwarts aan te trekken? Het is niet alsof zanger Ronan Harris zichzelf zo serieus neemt - die deed een Youp-van-'t-Hekje en nam enkele wel heel kleurig geklede fans vooraan op de hak. Harris had het ondanks stemproblemen trouwens bijzonder naar z'n zin. De zaal ook, want er was ruimte om te dansen - onvergelijkbaar met het stampvolle optreden een maand tevoren op Summer Darkness. Belangrijker: de nummers van de nieuwe, achtste plaat Automatic waren uitstekend. Vergeet het mindere werk op Matter + Form en Of Faith, Power & Glory, deze nieuwste plaat bevalt me stukken beter. De melodieën zijn gevarieerder, de synthesizers galmen wat meer, er lijken zelfs Goose- en Simian Mobile Disco-invloeden in te zitten. VNV Nation is een van de weinige bands die succesvol de spagaat tussen bijna melancholische Pet Shop Boys-achtige electropop en archetypische, duistere cybergothicstampers weet te maken. Live hangt het maar net van de avond af welke van die twee kanten de groep kiest; in 013 werden een paar oude successen als "Electronaut" niet gespeeld en sloegen de vaste afsluiters "Beloved" en meezinger "Perpetual" een beetje dood, waardoor de balans bij de pop bleef hangen. Maar bij de nieuwe klassiekers in de dop "Space & Time", "Control" en "Streamline" werd terecht al flink gedanst. Het zou zo maar eens kunnen dat "Space & Time" dankzij zijn MGMT-achtige keyboardlijntje nu wél het platte-dance-publiek weet te vinden. En dat weet toch wel raad met verkleedpartijen?

Coverbands zijn van alle tijden. Je hebt van die bandjes voor braderieën en partijen, die allemaal hetzelfde riedeltje lijken te spelen, maar je hebt ze ook die een hommage brengen aan hun helden, tribute bands Er zijn zeker twee, drie Pink Floyd-clonen die qua spel niets onderdoen voor wat David Gilmour en de zijnen deden. Zo zijn ze er ook genoeg voor andere bands. Alleen als ze dan zelf aan de arrangementen gaan sleutelen of - vaak nog erger - liedjes gaan schrijven in de geest van hun helden, dan keldert het niveau enorm. RPWL is hierop de positieve uitzondering. Daar kan Maiden United met een gerust hart bijgevoegd worden. Dit is dan ook niet zo maar een bandje. Hierin spelen leden van Within Temptation (drummer Mike Coolen en gitarist Ruud Jolie), Cloud Machine (toetsenist Marco Kuypers) en Joey Bruers (van de puike Maiden-tribute band Up The Irons). Bovendien zingt Damien Wilson (Threshold) het gros en Anneke van Giersbergen springt her en der bij. Geen misselijke line-up, wat ik je brom! Toen zij zich gezamenlijk gingen wagen aan akoestische versies van Iron Maiden-nummers wist je van te voren al wel dat dit bijzonder en geslaagd zou worden. Dat ze zich waagden aan een geheel akoestische uitvoering van classic Piece of Mind en met vlag en wimpel zouden slagen, lag wat minder voor de hand. Maar Mind The Acoustic Pieces is een ronduit geniale uitvoering, met puike nieuwe arrangementen van deze LP uit 1983. Slechts twee minpuntjes kan ik noemen. De ene is voor de mierenneukers: de tracks zijn qua volgorde niet gelijk aan het origineel. Het andere is dat Anneke best wat meer songs had mogen zingen. Verder niets dan lof voor deze frisse kijk op Piece of Mind. Want dat ik pas na meerdere draaibeurten me er over verbaas dat ik de karakteristieke bas aan het begin van “The Trooper” mis, dat zegt al heel wat. Ben benieuwd wat het volgende album wordt dat Maiden United gaat aanpakken.

Peggy Sue. Dat klinkt meer als een voluptueuze countryzangeres uit het zuiden van de Verenigde Staten, dan als een indiebandje uit het zuiden van Engeland. Beiden bestaan. Net als het overbekende liedje van Buddy Holly. Van de Engelse band is Acrobats de tweede cd. En je ontkomt er niet aan om bij het luisteren naar dit album te denken aan die Engelse indierock Queen PJ Harvey. En dat komt echt niet alleen doordat de band John Parish aangetrokken heeft voor de productie van Acrobats. Al zal dat zeker een steentje bijgedragen hebben bij het opruwen van het geluid ten opzichte van hun debuut. Het grilliger jasje, dat staat het drietal goed. Sterke troeven in het geheel is de samenzang tussen de vriendinnen Rosa Slade en Katy Beth Young. Dat geeft een opgefokte (bijna redneck-achtige) song als “D.U.M.B.O.” gelijk meerwaarde. Met één zangeres achter de microfoon lukt het overigens ook prima. Zo begint het album zinderend van spanning met “Cut My Teeth”, met duistere riffs en zompige lage partijen en een vreemd tempo. Pas in de refreinen ‘doen’ de dames het weer samen. Deze ijzersterke openingstrack zuigt je zo het album in. Een slimme zet. Daarna laat het drietal (drummer Olly Joyce is het derde wiel aan de wagen) horen van vele markten thuis te zijn. Met gemak huppen ze van lichtvoetig naar venijnig en grauw. Als het moet in een song. Zo geven ze je de kans om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken in de songs. Zo goed als PJ Harvey zijn ze nog niet, maar met Acrobats zet Peggy Sue zich wel definitief op de kaart.

Over de debuutplaat van Lola Kite was ik zo enthousiast, dat ik niet alleen mijn enthousiasme met jullie deelde, maar ook een exemplaar voor een vriend kocht. Goede muziek moet gehoord worden. Later zag ik Lola Kite live en dat was toch wel wat saai om te zien. Tja. High The Moon heeft ook een debuutplaat uit, hierachter zit Keez Groenteman. Hem ken je weer als voorman van - jawel - Lola Kite of als bassist bij Moss. Into Outside heet het ding en muzikaal is het voornamelijk elektronica die de klok slaat plus de zang van Groenteman. Ik krijg van het resultaat een jaren-tachtig-flashback naar muziek van bands als China Crisis. Zij maakten ook van die lekker voortkabbelende muziek waar alle rauwe randjes vanaf zijn gehaald. Live gaat het geen teleurstelling worden, simpelweg omdat dit bij een studioproject blijft. Al met al is Into Outside een aardige plaat, maar niet een waar ik nou iemand blij mee ga maken. Daarvoor vind ik het toch net wat te eenvormig en ehhhh…. saai voor.

Als er één band trouw aan zijn fans geweest is, dan is het wel Pearl Jam. Als er dus een reden is voor een feestje, de band wordt twintig, dan vier je dat ook met je fans. De band nam, samen met Cameron Crowe een documentaire op over 20 jaar Pearl Jam en deze werd in de hele wereld, zo’n beetje rond hetzelfde tijdstip uitgezonden. En gezien de vrijwel volle zaal in de bioscoop in Ede zaten fans van over de hele wereld erop te wachten. Nou kun je als een beetje Pearl Jam fan deze film ook niet missen, want alles wat ook maar een beetje naar social media riekt werd ter promotie uit de kast getrokken. En dat voor een documentaire. Een alleraardigste documentaire, dat wel. In twee uur komt meer dan twintig jaar Pearl Jam aan bod, beginnend met Mother Love Bone, de dood van Andy Wood en de komst van Eddie Vedder. Vervolgens wordt in grote stappen de rest van de carrière van de band belicht met als focuspunten de doorgeslagen roem (volgens de band), het Ticketmaster-proces en de ramp op het Roskilde-festival. Leuke punten zijn het "nee-moment", nee leren zeggen, want de band speelt een show teveel en verkloot die helemaal en het "wat-moment", na Roskilde; wat zijn we in godsnaam aan het doen? Tussendoor zijn er veel oude interview- en livebeelden, de capriolen van een klauterende Eddie Vedder zijn angstaanjagend en is er ruime aandacht aan het Pinkpopoptreden. Minpuntjes zijn dat de band de regie strak in handen houdt, waardoor de documentaire weinig kritisch is. De overname van de band door Vedder, terwijl Gossard en Ament de leiders waren in het begin, wordt schouderophalend behandeld en de crisis die ontstaat als de band inmiddels als rockartiesten rond tourt, maar terwijl Vedder wanhopig probeert de do-It-yourself-mentaliteit vast te houden door met een busje achter het vliegtuig aan te rijden, komt slechts in één zin aan bod. De film is een puike combinatie van oud en nieuw, relevante beelden van Dylan en The Who, en is ondanks de kritiekloze houding erg vermakelijk. Vooral voor de fans, want daar doen ze het allemaal voor. Kortom, over twintig jaar zitten we weer in de bioscoop, voor PJ40, en pakken we rest van de carrière mee. Hopelijk is dan wel het geluid iets beter dan in Ede…

Naast de documentaire die gisteren in premiere ging verschenen er gisteren ook een cd en een boek met dezelfde titel. Waarover later wellicht meer.

Steeds vaker krijgen we alleen nog mp3's ter recensie. Dat dat niet altijd handig is, bleek wel bij Earthling Society. Na beluistering vanaf mijn pc - 320 kbps en een heel behoorlijke speakerset - was ik dood- en doodmoe. Gelukkig worden er door Clearspot altijd cd's geleverd en kon ik het beluisteren zoals het hoort - op mijn echte stereo-installatie. En jawel, toen was het wèl aan te horen. Conclusie: Earthling Society is volstrekt ongeschikt voor beluistering via mp3. Qua stijl is het dan ook een beetje folkprog, wat psychedelische blues, seventies jams, art rock en zo nog wat van die in de zeventiger jaren gewortelde klanken. Wat krijg je dan? Spacerock. Tenminste, wel zoals Earthling Society het doet. Want de productie op deze cd is zwaar overheersend: de synths knallen door alle andere instrumentatie heen en de zang heeft meer echo meegekregen dan een lege fabriekshal. Het geluid wordt wordt daardoor erg zwaar en de dynamiek verzuipt in de toetsenklanken. Da's jammer, want er zitten wel degelijk stukken in die bijvoorbeeld voor de doorbijters prima te verteren zijn. Het veertien minuten durende "Child Of The Harvest" zou een fijn nummer kunnen zijn met meer dynamiek en een betere productie. Al zal ook de progger zich achter de oren krabben bij het ook bijna veertien minuten lange "Night Of The Scarecrow". Het begint met klanken van een Hare Krishna-achtig gezang en lijkt vanaf dat intro één lange jam. Voor de gelegenheid is de zanger deze keer zelfs buiten de fabriekshal gezet. Echo é ver naar achteren gemixt, dus. De gitaar en synths daarentegen leven zich uit in repetitieve patronen die niet echt ergens naartoe gaan. En zo is Stations Of The Ghost zelfs op cd nog behoorlijk vermoeiend...

Het liefste nummer van deze zomer heette "Everything Goes My Way", gezongen door Veronica Falls' Roxanne Clifford, en het stond op The English Riviera, het officieel derde album van het Londense gezelschap Metronomy (maar het tweede in deze bandformatie). Waarschijnlijk is het de jaarljst-nummer 1 van @overmuziek, die al een half jaar zowat elke week wel over de band tweet. Het was onlangs nog een van de genomineerde albums voor de Mercury Prize (die uiteindelijk naar PJ Harvey ging). The English Riviera kruipt duidelijk meer onder de huid dan de vooral puntige voorganger Nights Out. Gebleven zijn overigens de heerlijk rare akkoorden. Er gebeurt vanalles met de weinige maar warme instrumenten, van zoemende bijtjes en blokfluiten tot klingelende glaasjes water. Tenminste, zo klinken ze, want volgens het boekje zijn het gewoon Moogs, Wurlitzers en Yamaha's. Veel intro's werken net wat anders naar het liedje toe dan je zou verwachten, in liedjes als "Corinne" zingt Joseph Mount de hoge staccato melodielijntjes die eigenlijk voor een keyboard bedoeld lijken, in "She Wants" speelt een toetsenist op het einde een paar keer opzettelijk náást de melodie, het lijzige "Some Written" krijgt na verloop van tijd iets sexy's. Ik liet The English Riviera horen aan een collega in de auto en die verbaasde zich er vooral over dat het een plaat uit 2011 is. Hij vond de synthesizers erg jaren-'80 klinken, alleen dan fris, anders, bijna melig vrolijk. (Nog meer was-ie onder de indruk van de nieuwe Beirut, maar dat is iets voor een ander stukje.) The English Riviera doet niet zozeer z'n best om te behagen, maar wil meer een soort vreemde trip zijn die je meesleurt. Een zeer welkome acquired taste. (Zie ook deze rare Lady Gaga-remix van Metronomy.) In dat kader is de albumtitel The English Riviera (die eigenlijk slaat op het Engelse stadje Torbay, waar de plaat is opgenomen) volledig terecht.

R.I.P. The Eagles Of Death Metal? Lang leve Boots Electric? ´She was younger I am older, but nothing is wrong when it´s feel right´, was getekend Jesse Hughes in "Dreams Tonight". Zijn handtekening is gezet op dit soloproject. Qua bandgeluid is er wel degelijk iets veranderd, de rock ´n´ roll is meer op afstand en er is meer aandacht voor sixties en glam. Honkey Kong begint in ieder geval erg catchy. De liedjes die het hem moeten doen staan braaf aan het begin. Als je kunt blijven stilzitten op opener "Complexity", dan ben je wel een heel stijve hark. Lijkt me een geweldige plaat voor de dansvloer. "Love You All The Time" is heerlijk glam met een knipoog naar Bowie. Of het daaropvolgende heerlijk dirty "Boots Electric Theme" dat klinkt als een over the top The Ting Tings. Het album zakt echter in. Wat moet ik met een liedje als "No Ffun", de kracht van Hughes zit hem niet in het mooizingen. Of met het afsluitende countrynummer "Swallowed By The Night" waar hij de weg echt kwijt lijkt te zijn.

Gerhardt Heusinkveld kennen we vooral als die maraca-zwaaiende troubadour uit het funky jamcollectief Beans & Fatback. Voor zijn solodebuut All Is There kreeg Heusinkveld hulp van Ruben Block, Paul van Bruystegem en Mario Goossens, de drie Vlamingen die als Triggerfinger de laatste jaren de reputatie hebben opgebouwd als een van de beste live-acts in de Benelux. Bekwamere sessiemuzikanten kan de charismatische singer-songwriter niet wensen. All Is There telt slechts vijf tracks, waarbij elk liedje een andere kant van Heusinkveld lijkt te vertegenwoordigen. Opener “Fire Walk” is verreweg het spannendste en beste wat dit mini-album te bieden heeft. Zoals de titel al verraadt (Twin Peaks-referenties zijn altijd een plus) mondt het nummer uit in David Lynch-achtige suspense. Het mierzoete “A Brand New Heart” en “Lady, Drive Home” klinken in contrast bijna als persiflages en slaan de plank wat mij betreft mis. Bij “I Want To Be You” laat Gerhardt weer die infectieuze speelsheid zien die hij bij Beans & Fatback altijd toepast. Hij bewijst zich hier bovendien als bijzonder eclectisch zangtalent. Er is zelfs een ‘tequila’-versie van dit nummer gemaakt, met bijbehorende videoclip. Bij de live-opname “Nature Never Makes No Mistake” wordt het schip wederom gerecht. Ik denk meteen aan “Nature Is The Law” van Richard Ashcroft, van diens solo-album Human Conditions. Deze fraaie pianosong had zo van zijn pen afkomstig kunnen zijn. All Is There doet haar naam in ieder geval eer aan: in slechts 22 minuten laat Gerhardt je snuffelen aan een rijke potpourri van invloeden. Helaas gaat die veelzijdigheid ten koste van de nodige continuïteit: deze verzamelde liedjes gaan simpelweg niet samen door één deur.

Ierland en druilerig weer zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het zou me niks verbazen als de gergelde regenval en het prachtige landschap van het land Ierse muzikanten inspireert tot het maken van melancholische muziek. Hiervan word je vanzelf een beetje weemoedig, lijkt me. 100 Acres Of Sycamore is het derde album van de Ierse singer-songwriter Fionn Regan en ademt een en al melancholie. Op zijn mooie debuut The End Of History stonden prachtige akoestische liedjes, op de opvolger The Shadow Of An Empire gooide hij het compleet over een andere boeg door de akoestische gitaar te vervangen door de elektrische en een cd vol stevige rocksongs te maken. Die storm is op 100 Acres Of Sycamore weer gaan liggen. De songs zijn sober, de akoestische gitaar is terug en de piano is toegevoegd aan het instrumentarium. Regans stem is warm en heeft af en toe het mooie timbre wat Ryan Adams ook heeft. De mooi gearrangeerde strijkers maken van 100 Acres Of Sycamore geen standaard singer-songrwriterplaat maar geven het een extra gevoelige sfeer mee die uitstekend bij Regans stem past. Het leek alsof het weer zich vandaag aanpaste aan de muziek van Regan want hoewel het augustus is, was de zon in geen velden of wegen te bekennen wat een uitstekend decor bleek voor het beluisteren van deze plaat. Ooit was Damien Rice Ierlands grote belofte maar sinds het verschijnen van zijn tweede album 9 uit 2006 is (helaas) vrij weinig meer van hem vernomen. Fionn Regan kan met 100 Acres Of Sycamore die rol van hem overnemen en heeft er, en passant nog voor het seizoen begonnen, is de eerste herfstplaat van 2011 mee gemaakt.

Storm
Wilco - The Whole Love

Ewie
Gotye - Making Mirrors

Ludo
Death Cab For Cutie - Codes and Keys

Gr.R.
Shaun Ryder - Twisting My Melon

Ramon
Girls - Father, Son, Holy Ghost

André
Face Tomorrow @ Breda Barst / Lanterns On The Lake - Gracious Tide, Take Me Home

Jasper
St. Vincent - Strange Mercy

Prikkie
Umphrey's McGee - Death By Stereo

Janineka
The Horrible Crowes - Elsie

Kijk, da's nou handig: bandjes die meteen duidelijk maken wat je kunt verwachten. Opener "Sleeping With The Enemy" van The Quill's Full Circle is een classic-rocktrack met een flinke klodder stoner erin, een goede drive en dito hook. Net zoals Gr.R. bij het vorige album - alweer vijf jaar geleden - concludeerde, lijkt de zang flink op die van Soundgardens Chris Cornell. Alleen is het wel een andere zanger dan destijds! Na het vorige album en een toer stopte zanger Magnus Ekwall ermee en The Quill ook. De anderen deden ervaring op bij andere bands en pas in 2010 kwam de heren weer bijeen, nu met zanger Magz Arnar. En jawel, waar Gr.R. niet warm of koud kon worden van de vorige plaat heb ik me uitstekend vermaakt met Full Circle. Origineel zijn de heren niet, voor geen meter, het heeft nog steeds veel weg van Soundgarden, maar de songs zijn lekker en nestelen zich meteen in je kop, Magz Arnar lijkt soms als twee druppels water op Cornell maar overtuigt wel en de productie is lekker zwaar aangezet. Afgezet tegen de recensie van In Triumph kan ik dus concluderen dat ze ook na hun pauze doorgaan met wat ze deden. Maar gelukkig wel op alle fronten beter, zodat Full Circle gewoon een heel geslaagd album is.

Je zelf de artiestennaam Wolf Gang aanmeten, je moet het maar durven. Ik heb bij die naam in ieder geval ogenblikkelijk associaties met Wolfgang Amadeus Mozart en dat was nou niet bepaald de minst invloedrijke componist (en muzikant) die er geweest is. Van pretenties is Max McElligott (de jongeman die schuilgaat achter de naam) niet vies. In zijn eentje speelde hij debuutplaat Suego Faults in en deed en passant ook nog even de productie. Al kreeg hij daarbij nog wel een beetje hulp van Dave Fridmann die eerder puike productieklussen deed voor Mercury Rev, Flaming Lips en MGMT. Op een bepaalde manier heeft Wolf Gang ook wel wat weg van deze drie, maar de jonge Brit lust duidelijk ook wel een hapje Killers en David Bowie. Maar bovenal heeft McElligott een meesterlijk gevoel voor popliedjes. Elk liedje op Suego Faults is zo ongeveer een oorwurm. Bijna op het irritante af ga ik de liedjes zitten neuriën, ook als de plaat niet op staat. Gelukkig houd ik het bij neuriën, want de soms falsetachtige stem van McElligott - die zal vast niet door iedereen gewaardeerd worden - kan ik echt niet nadoen. Bonus is dat de tien songs ontegenzeglijk retro maar toch fris klinken en dat hij het met bijna veertig minuten lekker compact houdt. Zoals het hoort bij prettige popsongs. En daar heeft McElligott een uitstekend talent voor. Als denk ik niet dat ‘ie een tweede Amadeus zal worden.

Mocht je last hebben van Nederlandse-singer-songwritersallergie, dan moet je in een wijde boog om Marten de Paepe heengaan. Ik heb hier gelukkig geen last van, maar ondanks dat hij in de tijd dat hij rond Arnhem/Nijmegen vertoefde op bijna elke speelplek zijn kunnen liet zien, wist ik het toch voor elkaar te krijgen om hem nooit solo te zien. Shame on me. Gelukkig is er nu een nieuwe album dat hem ongetwijfeld optredens bezorgt. Boskoop is zo´n plaat die toch echt het recht heeft om zijn weg te gaat vinden. De Paepe (prachtige naam trouwens) is niet van de droefsnoetenliedjes, maar meer van de in-een-hangmat-op-de-veranda-songs, geschikt voor liefhebbers van J.J. Cale en John Hiatt. Al ontbreekt bij mij (ook) het bijpassende beeld bij een Nederlandse vinexwijk. Boskoop is kaal gehouden, alsof het een sessie betreft die direct opgenomen is. Wat mij vooral erg raakt is het heerlijk relaxte gitaarwerk, maar ook de tweede stem van Chantal van de Leest mag er zijn. De songs hadden net wat verrassender ingekleurd mogen worden, maar de valkuil van de dichtsmeerkeyboard is met verve vermeden. Mijn oog is inmiddels al op een optreden gevallen, we gaan elkaar zien.

De verschijning van Death By Stereo zag ik met ongeduld maar ook enigszins bevreesd tegemoet. Voorganger Mantis was een meesterwerk, waar ik tot op de dag van vandaag elke keer weer met be- en verwondering naar zit te luisteren. Het was ook het meest proggy album tot nu toe, inclusief een van het eerste tot het laatste nummer doorlopende sfeer. Bij dit album heeft Umphrey's McGee gelukkig besloten geen opvolger van Mantis te maken, maar gewoon een lekker Umphrey's McGee-album. Sterker nog, het heeft meer met seventies pop en funk te maken dan met prog. In een modern jasje, dat wel, want de productie van het zevende bandlid, 'Soundcaresser' Kevin Browning, is weer adembenemend goed. Het verschil met Mantis valt vooral op door de prominente rol van bassist Ryan Stasik op dit album, in songs die variëren van pop ("Miami Virtue", "Wellwishers"), venijnige rockers ("Domino Theory"), prog ("The Floor") en een akoestische instrumental ("Dim Sun") tot moddervette funk ("Booth Love"). Bovendien hebben ze een studioversie opgenomen van wat tot nu toe uitsluitend een live-publieksfavoriet was, "Hajimemashite". Wat wel overeenkomt met Mantis, is dat de nummers bij elke luisterbeurt weer wat meer van hun schoonheid prijsgeven en dat ze stuk voor stuk volstrekt herkenbaar zijn als Umphrey's McGee-songs. Mantis zal mijn favoriete album blijven, maar dat heeft uitsluitend met mijn persoonlijke voorkeuren te maken. Death By Stereo is niets meer of minder dan een bevestiging van de uitzonderlijke klasse van Umphrey's McGee.

In de zomer van 2010 schreef Erika M. Anderson (oftewel EMA) een artikel voor Vice Magazine getiteld KEEPING IT BLEAK - Modern Touring In America. Hierin beschrijft ze gruwelverhalen van bands uit haar vriendenkring tijdens een tournee door de VS: openbare dronkenschap, kapotte tourbussen, niet worden betaald voor shows, slecht voedsel. Ze beschrijft deze opeenhoping van tegenslagen als een hilarische low budget roadmovie. Ik vraag haar of de huidige tour door Europa meevalt in vergelijking daarmee. Erika lacht. ‘Ja, behalve in de UK. Daar lijkt het op Amerika. In Europa begrijpen ze tenminste dat je moet eten en slapen.’ Warempel: op het moment dat ze haar zin wil afmaken, krijgt ze een rijk belegde sandwich voorgeschoteld. Erika: ‘Dit is allemaal nieuw voor mij, zo’n persdag. Waarschijnlijk hoort dit nu bij mijn beroep. Ik mag gewoon deze fantastische sandwich eten.’ Goed voedsel: check.

Als artiesten die normaliter niet met elkaar werken besluiten dit wel te gaan doen, dan kan dit goed mis gaan. Er zijn heel wat zogeheten supergroepen de mist ingegaan. Het kan ook zijn dat er nieuwe wegen gevonden worden door de combi van genres, maar als de personen in kwestie muzikaal in elkaars verlengde liggen dan kan het ook synergie opleveren. Voor het project Tika werden - in het kader van In A Cabin With - David Pino (El Pino & The Volunteers) en Marien Dorleijn (Moss) benaderd. Hun muziek ligt wel in elkaars verlengde, maar Tika brengt het beste in ze naar boven. De titel werd gevonden in de naam van een zwarte labrador die bij de opnamesessies in een Canadese blokhut aanwezig was. Hierbij waren ook bassist Julian Browns (o.a. Feist) en Blake Howard (o.a. Rock Plaza Central). Muzikaal klinkt het ook blokhutterig met folk en americana hier en daar voorzien van een klein rockend laagje. De plaat bevat tien liedjes die ondanks de afwisseling een geheel vormen. Wat ik vooral waardeer is dat het een spannende plaat is die toch net even wat anders is dan wat ze normaliter uitbrengen. Bovendien is de combi van beide stemmen bijna tranentrekkend zo mooi. Er zijn voorlopig een beperkt aantal optredens. Ondanks dat ik El Pino en Moss hoog heb zitten, zou ik bijna hopen dat ze hier maar mee stoppen. Voorlopig heb ik nog geen genoeg van deze prachtplaat.

Jaren geleden zijn een vriendin en ik voortijdig vertrokken bij een concert van Ane Brun. We waren er op de bonnefooi heengegaan, afgaande op wat we over haar gelezen hadden, zonder haar muziek te kennen. We vonden het vrij saai en het optreden van voorprogramma Teitur beviel ons eigenlijk veel beter. Bruns debuutplaat Spending Time With Morgan was net uit en de Noorse singer-songwriter was in ons land nog vrij onbekend. Inmiddels is het zeven jaar later en brengt Ane Brun met It All Starts With One haar vierde album uit. Destijds was het Ane's stem die me irriteerde die door te veel vibrato een beetje bibberig was maar op It All Starts With One haalt ze minder van die fratsen uit en zingt ze gewoon erg mooi. De songs zijn sober maar zeker niet simpel. Dat komt door de zware thema's van de teksten en de mooie arrangementen. De liedjes zijn wat melodieuzer dan op voorgaande cd's omdat drumritmes een prominentere rol hebben gekregen. Persoonlijk vind ik Ane Brun beter tot haar recht komen in de wat langzamere nummers. Do You Remember is het meest uptempo nummer op de cd waarop Brun op een Afrikaans-achtig ritme weer een beetje begint te jengelen met haar stem. Ik vind het het minste nummer van de cd. Gelukkig is dit de enige wanklank die ik gehoord heb. Uitschieters zijn "These Days" en "Worship", waarin ze bijgestaan wordt door José González, en het mooi opgebouwde "Undertow". Maar prijsnummer is "The Light Of One", een melancholisch hoogstandje met nu eens niet gitaar maar piano als belangrijkste instrument. Ane Brun heeft met It All Starts With One revanche genomen en me zeven jaar na haar teleurstellende concert alsnog voor haar gewonnen.

Even vingers opsteken. Wie vond die laatste Crystal Castles stiekem toch een beetje tegenvallen? Juist ja. U ook al. Niet wild genoeg, nee. Op Lowlands 2011 waren ze duidelijk wat over datum. Dan is hier de band die u WEL wil horen (oke, Kap Bambino is een goede tweede). You Love Her Coz She's Dead is op de muziekblogs al ruim twee jaar de meest gewilde bliepjesband, met Elle Meurte als onverstaanbare ADHD-frontvrouw en Jay Dead als producent van het grofste electrogeluid sinds Mr. Lee's Mysterious Washing Machine. En hoewel de demo's van diverse nummers een stuk lomper (dus beter) aanvoelen dan dat ze op dit album uiteindelijk klinken, is deze gepolijstere versie wel een stuk beter te harden op lange termijn, zo blijkt na een paar keer luisteren (alleen de eerdere, kortere versie van "Nowhere To Run" is echt beter). Al die 8-bit geluidjes door elkaar zorgen namelijk wel voor een overweldigende live-ervaring, maar als je het irritantste keyboardje weglaat - wat nu bij de oudere nummers consequent gebeurd is - klinken de nummers er niet eens zoveel minder agressief door. Je kunt er zelfs dubstep en witchhouse mee bakken, zo blijkt op deze langspeler, waarmee het one-trick-pony-effect ook is voorbijgestreefd en de band daadwerkelijk iets nieuws neerzet. Beat that, Alice Glass! You Love Her Coz She's Dead is wreedzinnig fenomenaal, volvers toetertjezustastisch en gaat belachelijk hoog in mijn jaarlijst eindigen. Pwèèp!

Sascha Ring is al jaren bekend onder de naam Apparat. De Duitser is vooral bekend door zijn dansbare techno, zijn rustige ambient acts en de samenwerking met Modeselektor (als Moderat). Met 5 albums en diverse EP’s op zijn naam is hij geen nieuweling meer. Maar Apparat zou zichzelf niet zijn als hij niet weer een nieuwe uitdaging zocht. Zijn passie voor het ontwikkelen van geluiden heeft geleid tot een nieuw project in de vorm van Apparat Band. Juist, Apparat als band.

Apparat heeft bij Mute Records getekend om hier op 26 september het album The Devil’s Walk uit te brengen. Samen met Patrick ‘Nackt’ Christensen van de electropunkband Warren Suicide, staat Ring als Apparat Band deze zomer op festivals om de komst van dit album aan te kondigen. Zo stond hij onlangs op Lowlands. Voor Apparat alweer de derde keer dat hij op dit grootste festival mocht spelen. 'Lowlands is een mooi festival. Een van de weinigen dat niet te koop loopt met alle sponsoren.' Nackt vult hem aan: 'Het is zo groot, zoveel podia, maar voelt als een dorp, als een grote familie. Het heeft een goede vibe.'

Glassville Records is het nieuwe label van Rob Palmen, de Nederlandse tourmanager van onder andere Riverside en The Pineapple Thief. Het label bracht onlangs cd's van Riverside, Sun Domingo en Paatos uit, en nu is het de beurt aan het Amerikaanse Mandrake Project met Transitions. Dit is hun derde album, maar het eerste waarop de zang een prominente plek heeft. Het zal daarmee prompt geschikt zijn voor een veel groter publiek. En hoewel er de nodige stijlelementen uit de prog te horen zijn, zal ook dat geen beletsel zijn voor dat grotere publiek. Van de dertien songs halen er bijvoorbeeld maar twee de vijf minuten, en ook dat maar net. Ik noem het proggy, een ander noemt het misschien wel dreampop, waarmee je in de hoek van bands als Sigur Rós zit. De muziek van Mandrake Project is veelal gedragen en wordt minutieus opgebouwd, als filmmuziek, zonder dat iemand de neiging krijgt eens een lekker powerakkoord aan te slaan op de gitaar. Integendeel, vaker worden er smaakvol violen ingezet. Sterker nog, je hoort eigenlijk amper dat er hier een band van maar liefst acht personen aan het werk is. Op zijn tijd is er wel een lichte versnelling en in het vrolijke, kermisachtige "Diabolique" gaan ze even lekker loos, maar die momenten zijn schaars, hoewel precies genoeg aanwezig. Qua opbouw hoor ik veel overeenkomsten met Phideaux ("The Old Is New") en je zou het soms zelfs (mede door de stem van John Schisler) kunnen omschrijven als een proggy versie van Crowded House. "We Are You" dan is juist weer een onweerstaanbaar, vrolijk huppelend popliedje, waarmee ze zomaar een hit zouden kunnen scoren. Mandrake Project laat zich niet zo makkelijk in een hokje plaatsen, en kan daarmee zowel popliefhebbers als ruimdenkende proggers aan zich binden.

Trivium heb ik om de een of andere reden altijd links laten liggen dus hun nieuwe plaat ‘In Waves’ kon ik met frisse oren aanslingeren. Het is hun vijfde full-length album, drie jaar na Shogun en het eerste zonder drummer Travis Smith. De band uit Orlando heeft een opvolger gevonden in Nick Augusto, voorheen de drumtech van Smith. Vanuit hun metalcore- en trashmetal-achtergrond is dit album zoals bij de genres te verwachten valt redelijk heavy, maar het lijkt of ze toch ook een beetje willen flirten met wat meer radiovriendelijkheid. Wat je dan krijgt zijn vrij cleane maar vooral overwegend niet spannende tracks als "Watch The World Burn" en "Built To Fall". En dat is jammer, want als je het onnodige en betekenisloze intro (en outro) wegdenkt, start In Waves sterk met de titeltrack en "Inception of the End" (waarin Augusto de blastbeat introduceert in het werk van de groep). Zanger Matt Heafy laat horen dat hij van alle markten thuis is - grunts, screams, de occasional squeal, clean, het zit er allemaal in - en zware riffs worden gecombineerd met goede melodieën. Verderop wordt dit nog eens getoond in "Forsake Not The Dream" en beuktrack "Chaos Reigns". De plaat is helder gemixed maar wellicht wat overgeproduceerd: sommige nummers hebben teveel verschillende dingen in zich waardoor het als liedje minder sterk wordt. Trivium houdt op die manier niet het hele album de aandacht vast. Maar uiteindelijk is het een degelijke plaat, met een paar positieve uitschieters.

De 61-jarige Schot Jackie Leven kan met recht een volhouder genoemd worden. Tussen 1979 en 1982 brengt hij met de groep Doll By Doll vier albums uit die een mix van punk, folk en blues bevatten. Na het stoppen van de band worden zijn eerste stappen op het solopad vertraagd wanneer hij in 1984 ternauwernood een overval overleeft waarbij hij bijna gewurgd wordt. Deze gebeurtenis is zo traumatisch dat Leven twee jaar niet kan praten en verslaafd raakt aan heroïne. Het lukt hem om op eigen kracht af te kicken en in 1994 gaat zijn solo-carrière alsnog van start en brengt hij met regelmaat albums in de singer-songwriter/folkstijl uit. Op Wayside Shrines and the Code of the Travelling Man wordt Jackie Leven bijgestaan door beste vriend en toetsenist Michael Cosgrave. De songs zijn allemaal geschreven in Duitse hotelkamers tijdens hun gezamenlijke optredens aldaar en hebben verdriet als centraal thema, iets waar we in het Westen volgens Leven niet zo goed mee om kunnen gaan. Om dit probleem aan te pakken heeft Leven, naar eigen zeggen, met Wayside Shrines and the Code of the Travelling Man de eerste homeopathische plaat ter wereld gemaakt. Leven en Cosgrave hebben een geluid wat verdriet moet verklanken zo verdund in de songs dat het nauwelijks meer waarneembaar is, maar er toch is. Hoe meer je naar deze cd luistert, des te beter kun je met je verdriet omgaan, aldus Leven. Ik ben daar niet zo zeker van. Leven is een goede storyteller en de songs zijn goed en de keyboards van Cosgrave vullen Levens stem en akoestische gitaar goed aan. Maar wat meer variëteit had geen kwaad gekund. Om in homeopathische termen te blijven, de liedjes klinken soms wel erg dun, de drumritmes blikkerig en de Cosgrave tovert soms wel erg gedateerde geluiden uit zijn keyboard. Een heel album lang is dat op den duur eenvormig en soms zelfs saai. Wanneer je te veel verdunt houd je weinig meer over.

Storm
Het Geluid van Graan

Ewie
Tika - In A Cabin With

Ludo
GF Handel - Chandos Anthems

Gr.R.
Revocation - Chaos of Form

Dennis
tUnE-YarDs - W H O KILL

Ramon
Wilco - The Whole Love

André
Other Lives - Tamer Animals

Jasper
Cults - Cults

Prikkie
Phideaux - Snowtorch

Janineka
Hazeldine - How bees fly

Stonehead
Nero - Welcome Reality

DubbelMono
The Black Swans - Don’t Blame The Stars

Campking
Shabazz Palaces - Black Up

De échte ´War On Drugs´ is een grote republikeinse mislukking geworden. De band The War On Drugs schreeuwde niet van de daken dat ze een succes zou worden, maar liet de muziek voor zich spreken. Dat ging allemaal niet vanzelf, want bijvoorbeeld mede-oprichter Kurt Vile besloot de band te verlaten en liet het over aan multi-instrumentalist Adam Granduciel. Dat betekende echter geen radicale muzikale verandering, net zoals de muziek die Vile nu solo uitbrengt dicht bij die van The War On Drugs ligt. Amerikaanse invloeden van Tom Petty tot Bruce Springsteen zijn te horen, maar het gaat meer om de drone-achtige sfeer dan het unieke liedje. The War On Drugs is dan ook een echte albumband. Voor Slave Ambient moet je even gaan zitten en ze de kans geven je mee te nemen op de trip op dit tweede volledige album. Het viertal is bijgestaan door een hele keur aan muzikanten waaronder - jawel - gitarist Kurt Vile. Ik ben dan ook benieuwd wat er op het podium van overblijft als ze het zelf moeten doen. Ik kan me echter niet voorstellen dat dit een teleurstelling wordt.

Tot dit vijfde album had ik nooit meer dan één gedachte aan Fountains of Wayne geschonken. Was dat ten slotte niet gewoon een hitparade-punkpop eendagsvlieg? Zo bezien zal "Stacy's Mom" de band eerder slecht dan goed hebben gedaan. Best vergelijkbaar met de situatie waarin Nada Surf ooit verkeerde. Ook een populair, op een tienerfantasie georiënteerd hitje, met ongetwijfeld platenmaatschappijen die meer van zulks bliefden. En de Fountains of Wayne? Die blijken hier op albumlengte verdraaid veel van Nada Surf weg te hebben, de moderne versie. Een gelijkenis die bijvoorbeeld te horen is in het refrein van "Hate To See You Like This". Sky Full Of Holes staat vol met positief jengelende power pop-songs. Gepast nonchalant gezongen en op klassieke leest geschoeid. De bekende bands met de grote B's, en met name Big Star, zijn nooit ver weg. Luister bijvoorbeeld naar de barokke akkoordenwending in het geinige "Richie and Rubin". Ook op de vierkante millimeter zijn de teksten vaak geslaagd. Let op de intonatie in "The Summer Place", waar een meisje na een bad trip in het ziekenhuis wordt opgenomen. 'So the doctors could observe her'. Met de nadruk op het laatste woord. Ze was vermoedelijk net zo knap als eerdergenoemde moeder. Richting het einde blijkt de plaat een nummertje of drie teveel te bevatten, maar afsluiter "Cemetery Guns" bevat nog een mooie verrassing. Bandleider Chris Collingwood heeft een Gallagher-sneer in huis.

Een hecht clubje met een volstrekt eigen stijl en een constante hoge kwaliteit, dat is Phideaux. Het nieuwe album Snowtorch is verschenen in een fraaie uitklaphoes met - gedurfd of buitengewoon onhandig? - geen bandnaam of titel voorop. Xavier Phideaux mag dan de naamgever zijn, het is voor alles een collectief met bijvoorbeeld een belangrijke rol voor gitarist Gabriel Moffat als producer, en voor zangeressen Ariel Farber en Valerie Gracious. Ook muzikaal is het een apart gezelschap. De sound is ongewoon warm en misschien wel een tikkie ontwapenend ouderwets, mede door het gebruik van (veel) piano, fluiten en violen, waardoor het voor velen nogal lastig was om Phideaux in een hokje te plaatsen. Is het pop, is het artrock, is het prog? Met het meesterwerk Doomsday Afternoon kwam in elk geval in progkringen de doorbraak. Snowtorch bevat precies drie songs, Snowtorch Part One & Part Two, beiden zo'n twintig minuten lang, en daar tussenin Helix van bijna zes minuten. En ja, Snowtorch is in allerlei stukken opgedeeld, met steeds weer een eigen sfeer en dynamiek. Zelfs hardcore proggers moeten daar nieuwsgierig van worden. Maar voor alles is het op en top Phideaux: de lijzige zang van Xavier Phideaux tegenover de heldere stemmen van de dames is op zich al uit duizenden herkenbaar, maar inmiddels mag je dat van de muziek ook wel zeggen. Het kost ook deze keer geen enkele moeite om me mee te laten slepen. Integendeel, Snowtorch is een van de betere albums in een oeuvre dat toch al bol staat van de kwaliteit.

Hoe vaak hebben we postrock al dood verklaard? In ieder geval bij de laatste twee platen van Explosions in the Sky. En hoewel Godspeed You! Black Emperor tijdens hun laatste tournee glorieus musiceerde, kan dat niet verhullen dat hun laatste werkje ook al uit 2002 stamt. Vele bands proberen het nog, met meer of minder succes, de laatste Codes in the Cloud is alleraardigst, maar veel vooruitgang zit er niet meer in, in de instrumentale gitaarerupties. En dat had Efrim Menuck ook al vroeg in de gaten, dus hij richte A Silver Mt. Sion (al dan niet met de Tralala Band) op en begon, god betere het, te zingen over zijn gitaarlijnen! Ongehoord! Vooral ook omdat de meningen over Menuck’s stem variëren van zo vals als een kraai, tot aan nogal apart. Ik behoor tot de laatste groep, ik vond het wel wat hebben en drukte Menuck aan mijn borst. Met A Silver Mt. Sion verkende hij andere paden in de postrock, speelde zelfs met bonafide helden als Vic Chesnutt en nu ligt er een eerste soloplaat: Plays “High Gospel”. Een, naar eigen zeggen, zeer persoonlijke plaat die een ode is aan zijn stad Montreal en aan overleden vrienden zoals de eerder gememoreerde Vic Chesnutt. En het is inderdaad een hele persoonlijke plaat, die weer een stap verwijderd is van de postrock. Het eerste wat direct opvalt, is dat Menuck nu echt heeft leren zingen en dat er meer dan ooit gebruik wordt gemaakt van toetsen en samples. De distortion wordt niet meer vol ingetrapt, maar dat weerhoudt Menuck er niet van om bij tijd en wijle nog lyrischer te klinken dan op zijn eerdere werk (afsluiter "I’m No Longer A Motherless Child"). Wellicht omdat het nu echt fatsoenlijk uit zijn strot komt. Postrock is, weer eens, dood, maar gelukkig hebben we Efrim Menuck, die onderweg links is afgeslagen en zich nu een subtiel pad over de woeste rockvlakten aan het banen is. Wereldplaat!

‘Gezellig, een dagje zo over mezelf praten in Amsterdam’, merkt zanger/gitarist Mauro Antonio Pawlowski droogjes op. Toen de voormalig frontman van Evil Superstars zich eind 2004 voegde bij de iconische Antwerpse band dEUS, kwam het zelfs op het Vlaamse avondjournaal. Pawlowski en Tom Barman - twee muzikanten die de grote opmars van alternatieve rock in België begin jaren negentig katalyseerden - versmolten in een dezelfde band was groot nieuws. Pawlowski: ‘Ik was me daar zelf eerlijk gezegd niet zo van bewust.’

Mauro vertelt dat hij steeds assertiever is geworden met zijn creatieve inbreng in dEUS. Bij het vorige album Vantage Point profileerde de flamboyante Zuid-Limburger zich door de leadzang van het aanstekelijke “The Architect’” voor zijn rekening te nemen. Het zesde studioalbum Keep You Close is meer een luisterplaat geworden, waar je goed voor moet zitten om alle nuances en subtiliteiten tot je te nemen. ‘Deze plaat hebben we echt samen gedaan. Elke muzikant heeft zijn deel bijgedragen.’, aldus Mauro. ‘Daarom hebben we een jaar extra genomen om Keep You Close te schrijven. Dat is niet ongebruikelijk als je echt een album wilt maken. Veel albums die ik enorm goed vind hebben twee á drie jaar in beslag genomen.’

Mauro noemt een plaat uit zijn jeugd als voorbeeld: Rumours van Fleetwood Mac. ‘Ik houd van seventies muziek, hé? Muziek uit mijn kindertijd blijft altijd hangen op een of andere manier.’ Pawlowski groeide op in een muzikale familie. Door zijn Pools-Italiaanse roots kwam hij van jongs af in aanraking met verschillende culturele tradities. Het komt daarom als geen verrassing dat Mauro vroegtijdig gefascineerd raakte door veel verschillende muziekstijlen. ‘Toen ik als tiener veel naar freejazz, noise, industrial en hedendaags klassieke muziek luisterde, deed ik dat in mijn kamertje. Niet in de woonkamer... dat wilde ik mijn brave ouders niet aandoen (lacht). Ik was geen rebelse tiener.’

“Ik had nog zo gezegd: geen bommetje!”. Je kent vast de reclame van Peer Mascini wel en dat was precies hoe ik me voelde toen ik halverwege de zomer het programma zag van Appelpop editie 2011. Want ondanks mijn smeekbede van vorig jaar, staat toch wéér Kane geprogrammeerd. Het was natuurlijk ook de goden verzoeken. Gelukkig zijn er nog genoeg andere leuke bandjes te zien op de Waalkade.

Op de boot naar Vlieland zag ik de bandleden van Bantuu Continua Uhuru Consciousness (BCUC) al verlangend op tafels en stoelen op het bovendek trommelen. Luidkeels scandeert de zanger ´Ja! Ja! Ja! Ja!´, terwijl hij met zijn Zuid-Afrikaanse compagnons het podium van Het Sportveld betreedt. Deze band jamt lekker pretentieloos en weet zelfs met beperkte instrumentatie groots uit te pakken. Het constant blazen op een monotoom neusfluitje is echter niet bepaald een genot voor het gehoorsysteem. Dan houd ik in mijn achterhoofd dat BCUC gelukkig de vuvuzelas heeft thuisgelaten.

Ruim een jaar geleden is het inmiddels dat Ronnie James Dio overleed. Daarvoor was al duidelijk dat Jorn - die zijn bewondering voor Dio niet onder stoelen of banken stak - een van de weinige zangers was die in de buurt kon komen van de kleine man met de gigantische stem. En toch lijkt de doorbraak maar niet te lukken. Mist hij het charisma? Mist hij bepalende songschrijver-gitaristen waarnaast hij kan schitteren? Is 'ie misschien lastig om mee te werken? Het probleem zit 'm uiteindelijk volgens mij toch vooral in de eigen composities. Een paar uitschieters zijn er wel en slechte songs zitten er al helemaal niet tussen, maar veel van de songs lijken zo van een Dio-album te komen. Da's best knap, maar met een stem als deze moet er met een songschrijver die net dat beetje extra kan brengen meer uit te halen zijn. Dat neemt niet weg dat Jorn met de dubbelaar Live In Black gewoon wéér een prima liveplaat aflevert. Met een uitstekende band van mij volstrekt onbekende Scandinaviërs leverde hij op het Sweden Rock Festival 2010 een foutloos en tegelijkertijd genadeloos rockend optreden af. Veertien tracks, aangevuld met twee gitaarsolo's en een drumsolo. Een mooie selectie uit eigen werk, met daaronder mijn persoonlijke favoriet "Tungur Knivur", en een cover in de vorm van Thin Lizzy's "Are You Ready". Beter dan huidig Thin Lizzy-zanger Ricky Warwick het brengt en bovendien niet slaafs alle wendingen van het origineel volgend. Zijn eigen versie dus, en je kunt alleen maar concluderen dat hij er moeiteloos mee wegkomt. Hij gooit er bovendien her en der stukjes Ronnie James Dio tussendoor, die bepaald geen afbreuk doen aan de nagedachtenis van de meester zelve. Nu die eigen doorbraak nog.

Handig is dat, als de hype je vooruitsnelt. Heb jij Nero op Lowlands gehoord? Ik wel. Minstens vier keer. Ook al stonden de Londenaren Daniel Stephens en Joe Ray op dat moment helemaal niet in de polder. Hun nieuwe single "Promises" - nummer 1 in Engeland - kwam echter zowel in de sets van Feed Me als Tek-One prominent langs, de vorige single "Innocence" en de Jets-cover "Crush On You" deed Feed Me er ook nog bij en Skrillex had een eigen Nero-remix liggen. Waarmee meteen mijn drie feesthoogtepunten van Lowlands 2011 op electro/dubstepgebied genoemd zijn (er waren er nog een paar, maar ik was niet overal even lang bij). Want dat had u toch wel door he? Deze popi-jopie-kruising van dubstep en drum'n'bass is sinds Pendulum op onze festivals wat metal in het buitenland is, zeg maar. Het tempo van de muziek en de overweldigende sound lenen zich perfect voor moshing, cirkelpits en zelfs wall of deaths. En dat is leuker dan het klinkt. Véél leuker! Over de gebruikelijke straaljagermotorzuiggeluiden, subbass en wobwobwobgeluiden hoef ik het verder niet te hebben; die jat iedereen in het genre schijnbaar standaard van elkaar. Ik heb zelfs al meerdere studentes horen roepen dat de muziek ze eigenlijk geen fuck uitmaakt zolang er maar een goeie bass-sound onder zit. 'Mooi', moet Nero gedacht hebben, 'dan zetten wij ons debuutalbum na zeven jaar ploeteren vol met herkenbare popthemaatjes, Kosheen-achtige vrouwenvocals, een cover van Justice's "Stress" ("Angst") en een zeventien minuten durende "Symphony 2808" met het BBC Philharmonic Orchestra. Lekker hitgevoelig, zolang het maar scoort!' En toch, tóch zet ik Welcome Reality minder vaak op dan ik gehoopt had. Misschien is het een beetje het Chase & Status-effect: "Me & You" heb ik intussen echt te vaak gehoord en ook al is dit best een creatief debuutalbum, de sound ervan is me wat te plat. Van Nero wil ik eigenlijk geen album horen, maar een dampende liveset. Ik ben gewend aan dubstepverzamelaars als This Is Dubstep deel 1, 2 en 3 waar Nero steevast een van de partyhoogtepunten op vormt (tja, het is geen klassieke dubstep à la Burial of SBTRKT); Welcome Reality voelt aan als This Is Dubstep deel 4, maar dan eenvormiger. Ook heel knap. Maar dan is de Lowlands-herinnering beter.

Het is toch verdomde jammer dat het de Fransen waren die Libië koloniseerden en niet de Spanjaarden. Dan had het in het Spaans gezongen "La Liberación" van het Braziliaanse CSS meteen mooi de soundtrack kunnen worden van de rebellen die Kadhafi voorgoed zijn tenten uitjoegen. Er staat zelfs een nummer met de titel "Rhythm to the Rebels" op het album! De hype rond Cansei de Ser Sexy die in 2005 bij het debuut begon en in 2008 bij de opvolger al enigszins bedaarde, is inmiddels wel vergeten, dus de grote vraag is of de band het anno 2011 op muzikale kwaliteiten alleen gaat redden. De eerste twee nummers van het album doen het ergste vrezen. CSS had altijd al behoorlijk poppy kanten, maar zeker "Hits Me Like a Rock" begeeft zich gevaarlijk dicht op K3-terrein. Gelukkig staan er ook wat minder lichte tracks op La Liberación, zoals het lekker hese "Partners in Crime" met heerlijk pianoriedeltje en het eerder genoemde, stoere "Rhythm to the Rebels". Het album wordt afgesloten met "Fuck Everything", een zeurnummer dat eigenlijk de oefenruimte niet uit had mogen komen. Afgezien van enkele lichtpuntjes lijkt de lol en de magie van CSS behoorlijk uitgewerkt op dit album. In de laatste seconden vindt zangeres Lovefoxx het nog nodig om zichzelf af te kondigen met "Hi my name is Lovefoxx and I'm 12 years old." Dus toch iets met K3?

In het algemeen neem ik afgewogen beslissingen, maar heel af en toe dan is daar simpelweg niet de gelegenheid toe. Op dat moment voel ik mijn hart kloppen, komen er stemmen van links en rechts die hard en zacht tegen me praten, neem ik snel de omgeving op en beslis. Het zweet breekt me dan uit, alle zintuigen staan op scherp en er is geen weg terug. Zo is het ook bij 4, de - inderdaad - vierde release van het Franse duo Gâtechien. Het kloppende hart zijn de stevig aangezette Flea-achtige baspartijen van Laurent Paradot en er zijn stuwende drums van Florian Becaud. De stem van Paradot komt dan weer schreeuwend recht uit zijn ziel, dan weer nadenkend uit zijn hoofd. Al is zijn stem niet altijd even zuiver. Stickers plakken is moeilijk bij Gâtechien, maar ik doe een poging met een cocktail van math rock, post-rock, grunge en noise. De productie was in handen van Ted Niceley, bekend van zijn werk met Fugazi,een band waar Gâtechien mee vergeleken wordt. Verder is het heavy chaotische shit, waarbij je het zweet uit je speakers hoort komen.

Storm
My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

Ewie
Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil

Ludo
Waylon Jennings - This Time

Gr.R.
Revocation - Chaos of Form

Dennis
tUnE-YarDs - W H O KILL

Ramon
Fink - Perfect Darkness

André
Other Lives - Tamer Animals

Jasper
Cults - Cults

Prikkie
Leprous - Bilateral

Janineka
Jonathan Wilson - Gentle Spirit

Stonehead
Nero - Welcome Reality

DubbelMono
Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil

Campking
Shabazz Palaces - Black Up

Wat mij betreft is Toby Hitchcock een van de beste zangers in de AOR van dit moment. Als debutant was hij vanaf het begin in Pride Of Lions even belangrijk als multi-instrumentalist/songschrijver Jim Peterik. Het bijna achteloze gemak waarmee Hitchcock krachtig en gevarieerd zingt, ook live, moet een bron van frustratie zijn voor zangers die het uit hun tenen moeten halen en periodiek daarbij hun stem aan gort zingen. Maar Pride Of Lions hield er even mee op na The Roaring Of Dreams uit 2007 - in 2012 verschijnt er eindelijk weer een album - dus ook van Toby Hitchcock verscheen geen materiaal. Tot hij door zijn platenbaas Serafino Perugino werd gekoppeld aan Erik Martensson, o.a. gitarist en songschrijver bij W.E.T. Martensson kweet zich voorbeeldig van zijn taak en schreef twaalf songs met precies het juiste niveau bombast en grandeur. Jawel, Mercury's Down zou bijna een Pride Of Lions-plaat kunnen zijn. Bijna, dat wel, want Jim Peterik weet volstrekt originele melodieën uit zijn pen te toveren, waar Martensson voor prima hooks zorgt, maar net iets minder origineel is. De lekker stevig ingemixte gitaren en prima productie zorgen er echter voor dat het nergens te makkelijk of te voorspelbaar wordt. Daarmee is de basis gelegd voor waar het om gaat: de stem van Toby Hitchcock. Nog steeds verbazingwekkend makkelijk galmt hij dat het een lieve lust is. Hitchcock is geen zanger uit de eredivisie, hij is er een uit de Champions League.

Ik heb grote bewondering voor Frontiersbaas Perugino, die steeds weer grote namen aan zich weet te binden. Maar het lijkt wel alsof hij soms als een Jekyll en Hyde verandert in een soort Henkjan Smits. Niet wezenlijk geinteresseerd in muziek, slechts in een koude rekensom met inwisselbare muzikanten. Dan krijg je dus zo'n plaat als XorigiNs State Of The Art. Waarschijnlijk met het oog vooral op de Scandinavische markt mochten Scandinaviërs Johannes Stole (zang) en Daniel Palmqvist (ex-The Murder Of My Sweet, gitaar) een album maken. Ze hebben best de vaardigheden - beide zijn gewilde sessiemuzikanten - maar er wordt akelig binnen de lijntjes gekleurd. Producer Daniel Flores (Mind's Eye, The Murder Of My Sweet) deed daarin vrolijk mee en zorgde voor een geluid dat in balans is, maar nergens sprankelt. Op zich past het goed bij de nummers, want die lijken voornamelijk geënt op eighties-AOR á la Foreigner, Survivor en aanverwanten - zij het niet hun beste dagen - en elk nummer klinkt op de een of andere akelig bekend. Het is niet allemaal zo dramatisch als het misschien lijkt, want de heren kunnen er zoals gezegd echt wel wat van. Maar juist de volstrekte inwisselbaarheid van alles op dit album maakt dat het voor mij vooral tijdvulling was. Of tijdverspilling, zo u wilt.

De man en zijn omfloerste stemgeluid. David Sylvian - veel eigenzinniger heb je ze niet in de hedendaagse muziekwereld - is een zachtaardige geweldenaar met een prachtig warme melancholische stem die me elke weer keihard in de ziel raakt. Zelfs Blemish, zijn avantgardistische meesterwerk uit 2003, is een emotioneel hoogstandje op zijn eigen keiharde, confronterende manier. De weg van vroege New Romantic naar avantgardist was trouwens een lange, fascinerende zoektocht; eentje die uiteindelijk leidde naar Manafon (2009), een bijzonder moeilijke plaat met minimalistische, vaak dissonante soundscapes. Met daar overheen nogal pontificaal voor in de mix het zo typerende stemgeluid van Sylvian. Kil, cerebraal, ontoegankelijk, en de eerste keer dat ik geen echte connectie met de beste man voelde.

Nu is er Died in the Wool: Manafon Variations; bewerkte stukken van het abstracte bronmateriaal. Zanglijnen bleven min of meer intact, maar mensen als Dai Fujikura en Evan Parker mochten in complete vrijheid hun gang gaan met de muziek (en voegden enkele nieuwe nummers toe). Met als verrassend resultaat dat dit nieuwe album toegankelijker en melodieuzer klinkt dat het moederschip. Let wel, dit is nog steeds geen Secrets of the Beehive maar het is hier een stuk comfortabeler vertoeven dan op Manafon. Vooral de afwisselend dissonante en ontroerende strijkers van Fujikura maken van Died in the Wool een prachtige luisterplaat op de grens van ambient en neo-klassiek. Het is echter Arve Henriksen (Supersilent) die op “A Certain Slant of Light (for m.k.)” vloeibare warme tranen uit zijn trompet laat rollen en er met de hoofdprijs vandoor gaat.

In 2008 werd ik aangenaam verrast door Karmakanic's vorige CD Who's the Boss in the Factory. Leest u hier nog even waarom ik dat zo'n prachtige muziek vond. Dus toen Storm me onlangs vroeg de opvolger In a Perfect World te bespreken, lag ik al likkebaardend bij de brievenbus op de cd te wachten. Nou ja, bij de computer wachtend op de digitale download dan, want dat is waar we het als schrijvertjes mee moeten doen tegenwoordig. Dank u, platenmaatschappij! Affijn, we zijn inmiddels een flinke week vrijwel onafgebroken draaien verder, en ik moet zeggen dat ik erg geniet van deze nieuwe muziek. De cd is wederom zwaar symfonisch zonder al te pielerig te worden; liedjes krijgen altijd voorrang op solo's. Meer nog dan zijn voorganger klinkt deze cd alsof-ie zo uit de jaren zeventig stamt. Een beetje zoals Yes klonk rond Going for the One, ook al zo'n favoriet in huize ForestSounds. Grootste verschil met de voorganger is wel dat de nadruk nu meer ligt op rock (behoorlijk stevig ook) en er nauwelijks nog soepele jazz-invloeden te horen zijn. En ergens vind ik dat toch wel jammer, want het was precies dat element van ontspannenheid die hun muziek zo uniek maakte. Slechte plaat dan maar? Welnee! Maar toen ik ze beiden op mijn Digitale Dingetje had gezet, merkte ik dat ik toch steeds meer nummers van de vorige cd wilde horen in plaats van dit nieuwe materiaal. Dat is een vreemd gevoel: je luistert naar muziek die je mooi vindt, maar voelt toch een soort onrust om naar iets anders te willen luisteren… Nou ja, als dat dan al gebeurt, kan dat nog maar het beste werk van dezelfde artiest zijn. Gelukkig is dat hier het geval.