Annihilator, Death, Pestilence, Testament. Ik speel Chaos Of Forms en ik zit die namen almaar in mezelf op te dreunen. Met een steeds groter wordende grijns op mijn gezicht. Heel veel metal luisteren doe ik niet meer, maar als het op de manier gebeurt waarop Revocation dit doet op hun nieuwste plaat, dan kan ik weer helemaal in een metalmood komen en al die klassiekers weer van stal halen. Op deze derde cd raast David Davidson als een bezetene over de snaren, maar stelt dat wel - zoals dat zo mooi heet - in dienst van het liedje. Dat dat een razende metaldraaikolk is, da’s dan alleen maar mooi meegenomen. De manier waarop deze jonge hond duizelingwekkende techniek koppelt aan gevoel voor melodie heb ik de laatste jaren niet zo goed gehoord. Alleen al met het titelnummer kun je een hele achtbaanrit simuleren. Na een door twaalf paarden aangetrokken intro, komen er twaalf tanks in een poging je bruut te overrijden. Ze laten je ontsnappen, maar drijven je een doolhof in waar de gangen alleen maar nauwer lijken te worden. Totdat je dan halverwege een serene maagdelijke schoonheid aantreft die je naar buiten leidt. Dat moet je wel mogelijk doen, want met elke stap die deze blondine zet wordt ze een jaar ouder. Al snel blijkt dat het toch nog meer dan honderd passen naar de uitgang zijn. Ze blijft je echter vergezellen en terwijl jou duidelijk wordt waar je er uit kunt sterft ze, je dodelijk vermoeid achterlatend. Gelukkig geeft het volgende “The Watchers” je geen tijd om erbij stil te staan en jakkert deze band uit Boston verder. Met een aandrijfmotor van het merk Dubois kun je ook niet anders. Naast Davidson is drummer Phil Dubois namelijk de andere technische halfgod in de band. Strakker dan strak legt hij een basis waar je u tegen zegt. Maar dat zeg je sowieso al wel tegen deze verbluffende plaat.

Stel je het letterlijk voor: Lanterns On The Lake. Tien tegen een dat je een warm en sfeervol beeld op je netvlies krijgt. Goed gekozen naam van deze band uit Newcastle dus, want sfeer en melancholie zijn de hoofdbestanddelen van hun debuut Gracious Tide, Take Me Home. Dromerige indiefolk, ondersteund door subtiele loops en synths en mooie strijkersarrangementen die doen denken aan de sfeer van Sigur Rós en de indiefolk van The Sundays en Mazzy Star Mazzy Star. Hazel Wilde zingt met breekbare stem bijna alle nummers, met uitzondering van "If I've Been Unkind", wat gezongen wordt door gitarist Adam Sykes. Ze hadden hem van mij wel iets vaker mogen laten zingen, dat was de afwisseling ten goede gekomen. Een heel album vol met de dromerige stem van Hazel Wilde wordt op den duur een beetje eenvormig. Het is echter het enige en een klein puntje van kritiek wat ik heb. "A Kingdom" kent een mooie climax, "Ships In The Rain" is dan weer een klein, breekbaar liedje en "Lungs Quicken" heeft een spannende opbouw. De teksten zijn niet erg opbeurend, maar desondanks is Gracious Tide, Take Me Home geen sombere plaat geworden maar een melancholisch pareltje. In "Blanket Of Leaves" benadert Wilde zelfs de glans van Beth Gibbons van Portishead . Met Gracious Tide, Take Me Home haal je een prachtig debuut van Lanterns On The Lake in huis.

Een paar dagen geleden werd ik op Twitter herinnerd aan een stuk over popjournalistieke stoplappen. Leuk om te lezen en het heeft zeker een kern van waarheid. Ik heb bijvoorbeeld een teringhekel aan niet betwistbare quasi-goedkeuringsstempels als 'relevant' en 'urgent'. Er zijn ten aanzien van clichés ook andere gezichtspunten denkbaar. Clichés kunnen effectief zijn omdat iedereen weet wat ermee bedoeld wordt. Daarnaast gebruiken we in het dagelijks leven ook allerlei clichés, dus is het misschien niet reëel om te verwachten dat je ze in honderden stukjes altijd kunt vermijden. Met de cd van Issa had ik nog een probleem extra: de band rond zangeres Isabell Øversveen is zelf één groot cliché. Retecommerciële poprock met braaf afgevlakte gitaren, volgestopt met toetsenpartijen als stopverf, op zijn tijd voorzien van een tinkelend pianootje. De dame heeft best een goede stem, maar ook zij komt geen moment verder dan uiterst voorspelbare zangpartijen. Een soort reserve-Robin Beck, zeg maar. Met het eerste album had ik al weinig te zeggen en in deze ronde is het enkele spoortje van verrassing van de vorige keer er ook nog eens vakkundig uitgewerkt. Ook al is er op de technische uitwerking niet zoveel aan te merken, het is en blijft gerecyclede bagger die eigenlijk al zonde is van de bits en bytes op je pc. Er kunnen wat mij betreft niet genoeg clichés gebruikt worden om dát duidelijk te maken.

Ik snap dat wel dat een man als Lars Ullrich iedere schnabbel aanneemt. Napster heeft natuurlijk de hele muziekwereld kapot gemaakt, waardoor er geen droog brood meer te verdienen is en Ullrich moet drummen op een drumstel van kartonnen dozen! En dat kan toch eigenlijk niet als je de drummer van de grootste metalband op aarde bent. Dat gezegd hebbende: de gehele muziekwereld keek wel even raar op toen het bericht kwam dat Lou Reed samen met Metallica in de studio zat. Say what? Lou Reed en Metallica? Niet een combinatie die ik meteen bij elkaar gezocht had en menigeen fronste dan ook zijn wenkbrauwen. Zou Reed een Metal Machine Music Part II gaan maken? Nou nee dus. Integendeel zelfs. Voor alle Metallicafans die nu nog meelezen: Lulu is een Lou Reed-plaat geworden. Geen Metallica-plaat en zo dient de plaat ook beoordeeld te worden. Een Lou Reed-plaat met Metallica als begeleidingsband. Een adequate begeleidingsband overigens. Eerst even met de minpuntjes beginnen: het al eerder gememoreerde kartonnen drumgeluid van Ullrich en Reed, toch al geen begenadigd zanger, heeft de sleet aardig op de stemband. Dat hoor je vooral als Metallica op het gas trapt en Reed over de band heen moet komen. Reed compenseert dat met veel praatzingen en trucjes als het inbrengen van vertragingen. En daar waar zang daadwerkelijk nodig is, staat James Hetfield, overigens al geen begenadigd zanger, hem aardig bij. De combinatie Reed en Metallica heeft een wat onwaarschijnlijk karakter en eigenlijk past het niet helemaal. Het schuurt en dàt maakt deze plaat tot een goede plaat. De heren maken het zich nergens gemakkelijk, al jaagt Reed Metallica ook nergens echt op. Veel deuntjes horen tot het standaardrepertoire (op een bepaald moment heb ik zelfs de neiging om 'Eeeeexit Light, Eeeenter Night' mee te zingen), maar het past wonderwel bij de stem en de teksten van Reed. Het is vooral zo dat Lou Reed van Metallica een schop onder z'n kont gekregen heeft, waardoor hij met een van zijn beste platen sinds jaren komt. Zo hier en daar hoor je zelfs een echo van Reed's meesterwerk New York. En dat is meer dan ik verwacht had. Veel meer.

Het is natuurlijk enorm dom om vlak voor je een weekje vertrekt voor een broodnodige vakantie nog even al je mobiele muzieksystemen te upgraden. Het gevolg was dat er dus nul seconden aan muziek op mijn iPhone stond. Dat had een pijnlijk ‘cold turkey’-weekje kunnen worden. Geluk bij een ongeluk is dat StormJunior en De Jongedame eigenlijk al van jongs af aan al te betrappen zijn op een behoorlijke muzieksmaak. Ze vragen mij regelmatig om cd’s die ik draai te droppen op hun iPod’s. De Jongedame had vlak voor vertrek My Brightest Diamond’s All Things Will Unwind als verzoekje ingediend. Toen ik haar vroeg waarom ze dat wilde zei ze dat die mevrouw zo mooi zong. Een waarheid als een koe. Want nu Shara Worden het musiceren op haar derde album grotendeels in handen gegeven heeft van het kamermuziekensemble yMusic (haar gitaar is bijna niet in beeld) heeft ze nog meer ruimte om haar prachtige, superlenige stem te laten schitteren. Het resultaat is ronduit ontroerend. Die ontroering komt voor een deel ook door de meesterlijke arrangementen waar Worden yMusic van voorzien heeft. Je zou bijna missen dat de teksten van Shara vaak behoorlijk vinnig zijn. Ze legt de vinger meermaals op subtiele wijze op de zere plek. Zo zingt ze bijna luchtig ‘When you’re privileged / you don’t even know you’re privileged / when you’re not, you know’ in “High Low Middle”. De sneren naar grootgraaiers en politieke ratten zijn er veelvuldig. Die ontgaan De Jongedame overigens volkomen. Grappig is wel dat ze heel goed snapte dat het liefdevolle wiegeliedje “I Have Loved Someone” dat All Things Will Unwind afsluit ging over Wordens zoontje waar ze nog niet zo lang geleden van beviel. Prachtvol en samen met het moment waarop Shara de handen ineens slaat met DM Stith in het meesterlijke “Everything Is In Line” en het intrigerende, bijna spooky “Be Brave” de hoogtepunten van een album dat met speels gemak de jaarlijsten gaat halen.

Alain Johannes is een muzikale duizendpoot die je niet veel op de voorgrond ziet treden, maar vele artiesten hebben al dankbaar gebruik gemaakt van zijn diensten. Hij verzorgde in het verleden de productie en het mixwerk van diverse albums, maar is vooral ook bekend voor zijn uitstekende spel op gitaar, bas, toetsen en saxofoon. In 2005 en 2006 tourde hij met Queens of the Stone Age en vanaf 2009 ondersteunde hij Them Crooked Vultures bij live-optredens. Zijn eigen band Eleven werd in 1990 gevormd met zijn vrouw Natasha Shneider. Spark is het eerste soloalbum van Alain Johannes dat pas dit jaar in ons land uitkwam. Het is een eerbetoon aan zijn echtgenote die in 2008 aan kanker overleed. Queens of the Stone Age organiseerde later in dat jaar een benefietshow om het leven van Natasha Shneider te vieren, een thema dat terugkomt op het album en ervoor zorgt dat er ook ruimte is voor opgewektere nummers. "Endless Eyes" is de meest directe ode die Alain Johannes schreef aan zijn vrouw, speciaal voor dat optreden, met de hartverscheurende tekst 'It's killing me that I must go on living'. In het jaar erna schreef hij de rest van de nummers voor dit album. De treffende tekst 'There's always a light at the end of the tunnel' in de biografie bij het album doet denken aan de hoop die je kunt hebben in moeilijke tijden, maar ook aan de spirituele gedachte van een weerzien, zoals op het redelijk vrolijke "Return To You". Muzikaal gezien hoor ik de klanken van de sigaardoos-gitaar liever aangevuld met bas en drums, maar de songs op dit korte album zijn grotendeels sterk, de zang van Alain Johannes is kenmerkend, krachtig en geloofwaardig, en de geluidsmix is warm en helder. Ondanks de trieste ondertoon van het album vermoed ik daarom ook dat Natasha Shneider een sprankelende vrouw is geweest.

Afgelopen weekend was ik in Berlijn. Duitsland heeft nog een scene in de muziek, en wat voor een! In de tijdschriftenwinkels concurreren de muziekbladen Orkus, Sonic Seducer en Zillo met elkaar op gothic- en dark-rock-gebied waar Nederland niet één zo'n blad meer heeft. In de hoeveelheid dance- en metalbladen kom je er al helemaal om. En als je in de filosofisch/politieke boekhandeltjes gaat rondloeren, waar er ook genoeg van zijn, kom je hardcore-fanzines en linksradicale muziekbladen als de Wahrschauer tegen. Het was dan ook helemaal mijn ding toen onze hoofdredacteur Storm me nog even snel het laatste album van Atari Teenage Riot ter recensie toestopte voordat de band eerstdaags in Nederland optreedt. Ja, het is een comeback-plaat, Alec Empire had sinds 1999 alleen nog maar solowerk opgenomen, hoe het precies zat leest u hier maar. Is This Hyperreal? is net zo'n knotsgekke digital hardcore-plaat als het oude werk ("Deutschland has gotta die!!", weet u nog?). Muzikaal valt er ook in 2011 ouderwets te stuiteren. Dat is maar goed ook, want een nieuwe generatie moet tot actie worden opgeroepen. Er zitten ondanks Barack Obama's presidentschap in de Verenigde Staten momenteel meer negers in de cel dan in 1850 (citaat uit "Re-Arrange Your Synapses"). Verder wordt het internet overgenomen door kapitalistische bedrijven, aldus schreeuwt Atari Teenage Riot niet altijd even verstaanbaar, en betogen ze op hun Tumblr ruimhartig steun aan de actuele Occupy-protesten, aan bedreigde journalisten en aan de Anonymous-hackbeweging. Veel politiek zinnige alternatieven worden er verder niet gegeven, maar dat zullen we deze activistische muzikanten maar net zo min kwalijk nemen als tien jaar geleden. Rocken kunnen ze. Nog steeds.

In de afdeling vader-zoon en muzikant neem ik u vandaag mee naar Leonard Cohen (geboren 1934) en dan in het speciaal naar zijn zoon Adam (geboren 1972). Eigenlijk wilde ik het niet over de vader hebben, maar als ik als laatste nieuwsfeit lees dat Adam meedoet op zijn nieuwe (!) studio-album, dan lijkt mij er geen ontkomen aan. Daarbij komt ook dat het goed te horen is waar zoon Abraham de mosterd vandaan heeft gehaald. Adam wijkt qua stijl niet echt af van zijn vader, al heeft Adam net iets minder een warme-deken-om-je-schouder-stem. Qua begeleiding houdt hij het op Like A Man sobertjes met wat gitaar, piano, drumwerk en achtergrondzang, die nergens op de voorgrond komt. De lat ligt met zo´n vader wel hoog, maar als je er even voor gaat zitten, dan kan ik me niet voorstellen dat dit album slecht valt. Misschien zijn er nog net wat te weinig uitschieters, maar liedjes als opener "Out Of Bed", "Sweet Dominique" en "What Other Guy" stralen klasse uit. Het is een beetje als de verhouding Jordi en Johan Cruijff. De een is een goede speler en haalt de subtop, maar de stap naar de wereldtop is er een te ver. Maar eerlijk is eerlijk: wereldsterren, daar zijn er héél weinig van en muzikanten die het kunstje beheersen daar kunnen we er niet genoeg van hebben.

Leuk hoor, die mp3's, maar niet als je ruzie hebt met je apparatuur. Vrolijk roept mijn pc dat hij de bij de reset van een netwerkschijf verplaatste mp3's best naar een andere map wil zetten. "Resterende tijd: ongeveer een dag"... Gelukkig krijgen we ook nog echte, in een cd-speler af te spelen schijfjes. Van Sungrazer bijvoorbeeld. De cd-hoes van Mirador en de website van dit Limburgse trio schrééuwt in elk geval psychedelica. Hoewel, bands in dit genre willen qua uitwerking en afwerking nog wel eens ergens in de vorige eeuw blijven steken, en dat is bij Sungrazer zeker niet het geval. Ze stonden al op Pinkpop en in het voorprogramma van Karma To Burn en Fu Manchu, evenals - verrassend - ook in De Wereld Draait Door. Verrassend, omdat ze vooral ingetogen slow blues/psychedelica laten horen. Dat wordt overigens voldoende afgewisseld met wat snellere recht-zo-die-gaat-tracks, maar het zijn juist de ingetogener songs waardoor ze opvallen. Geen krachtpatserij, geen gierende en beukende gitaren, maar eerder rustig opgebouwde songs. Puur psychedelisch is het niet, net zo min als het pure stoner of pure bluesrock is. Sommige koortjes doen poppy aan, elders doet de tweestemmige zang aan Alice In Chains denken. Op andere momenten zou je de gitaarpartijen zelfs jazzy kunnen noemen. Het mag duidelijk zijn dat Sungrazer zich niet blindstaart op vermeende genregrenzen. Of er een groot publiek voor is betwijfel ik, maar dat gedeelte wordt in elk geval doordacht en sfeervol vermaakt, met meer variatie dan in het genre gebruikelijk is.

2011, het jaar van revoluties, rellen, en OccupyWallstreetEverything. De halve wereld is voornamelijk boos, en voilà: Chimaira levert met hun zesde groovemetalcore album The Age of Hell de soundtrack aan. Een plaat die apart tot stand is gekomen qua bezetting: vaste leden Mark Hunter en Rob Arnold hebben samen met producer Ben Schigel op drums praktisch alles verzorgd. Live heeft het zestal sinds dit jaar dan ook voor de helft een nieuwe bezetting, deels afkomstig van de band DÅÅTH. Bijdragen zijn afkomstig van Emil Werstler van deze groep (gitaar op “Samsara”) en van Whitechapel’s zanger Phil Bozeman op “Born in Blood”. Maar goed, Chimaira. De groep uit Ohio laat er op ‘The Age Of Hell’ amper gras over groeien qua felheid en snelheid, maar bouwt gelukkig wel af en toe een rustpuntje in. Soms om het effect te versterken dat alle instrumenten weer naar voren komen in de mix (zoals in “Clockwork”), soms gewoon voor een lekkere mosh-breakdown (“Year of the Snake”). Er wordt af en toe leentjebuur gespeeld bij bands als Lamb of God, Godsmack, Fear Factory, Parkway Drive en Slayer maar laten we wel wezen: het kan stukken erger dan de namen uit dit lijstje. Al met al een puik album dat de spanningsboog bijna nergens laat verslappen door de combinatie van interessante tempowisselingen en vette riffs. Tel daarbij nog eens op de sterke sound van zowel band als mix en de conclusie is dat Chimaira nog lang niet aan het eind van de tunnel is beland.

Geen idee of het doelbewust is of niet, maar deze plaat van Gregory Page komt precies op tijd. De zomer ligt weer achter ons en heeft onherroepelijk plaatsgemaakt voor de herfst. Buiten regent het, 's avonds wordt het steeds vroeger donker en de verwarming gaat weer aan. My True Love past prima bij de donkere herfst- en koude winteravonden. De van oorsprong Britse, maar al jaren in Amerika wonende Page, croont er lustig op los. Zijn muziek is jazzy en melancholisch en brengt je in de sfeer van een rokerige nachtclub in de jaren dertig van de vorige eeuw. Page groeide op in een Armeens-Iers gezin in Noord-Londen, zijn ouders ontmoetten elkaar in het Midden-Oosten waar zij afzonderlijk van elkaar met hun band op tournee waren. In Londen studeerde hij klassiek gitaar en compositie- en muziekleer aan het Trinity College of Music. Inmiddels woont hij al weer jaren in de Verenigde Staten waar hij een goede naam heeft opgebouwd en en veel samenwerkt met vrienden als Jason Mraz en AJ Croce. Page's teksten zijn verrassend en tillen zijn liedjes over de liefde naar een hoger niveau en zo worden ze nergens gewoon of afgezaagd. Het is knap dat Gregory Page met My True Love een cd heeft gemaakt die de sfeer oproept van Chet Baker en Billie Holiday maar toch niet oubollig klinkt. Gezien het succes van collega-crooner Michael Bublé en de wat modernere jazz van Jamie Cullum denk ik dat Gregory Page geliefd kan worden bij een heel groot publiek. Tip voor de kerstman!

Ik kende Emmett Tinley al voordat ik wist dat er Emmett Tinley was. Hij zong toen bij The Prayer Boat en hun album Polichinelle was mijn muzikale ontdekking van mijn Ierlandvakantie 2000. Ik kreeg nog wel mee dat hij solo was gegaan, maar ik heb eigenlijk nooit de moeite genomen om zijn eerste album Attic Faith (2005) op te snorren. Mijn belangstelling werd echter weer gewekt toen bleek dat hij optreedt in het plaatselijke poppodium ter ere van zijn nieuwe album Emmett Tinley. Helaas voor mij ben ik dan op Crossing Border, waar ik die andere Ierse held van me, Gavin Friday, wil zien. Zucht, hoe krijgen ze het voor elkaar? Het tweede solo-album maakt dit nog vervelender, want, het album dat semi-akoestisch is gehouden, doet niet onder voor Polichinelle. Zijn prachtige Jeff Buckley-achtige stem, het sober gehouden instrumentarium met dromerig piano- en gitaarspel en die liedjes die een gevoelige snaar bij me raken. Wat wil ik nog meer van hem? Dit album is zo´n album waar je voor moet gaan zitten en dan niet gestoord moet worden. Praten is dan ten strengste verboden. Tinley heeft het woord. Prijsnummer is "Sooner or Later" dat voor het maximale gaat, mede door het heerlijke trompetgeschal. Het wordt een geweldig concertreeks komende novembermaand, maar ik wil het niet weten. Dat je het even weet.

Het moet bij Frontiers een klein paradijsje zijn voor AOR-zangers. Niet alleen staan er tal van goede bands onder contract, er is ook een waslijst aan componisten, muzikanten en producers beschikbaar om voor materiaal te zorgen. En zo kan het gebeuren dat drie zangers van naam tegelijkertijd twee prima albums vol AOR-galmers opleveren.

Bobby Kimball (Toto, Yoso) en Jimi Jamison (Survivor) kregen songs van erkende songsmeden als Jim Peterik (Pride Of Lions, Survivor), Richard Page (Mr. Mister), Randy Goodrum (Toto), John Waite, Erik Martensson (W.E.T.) en Robert Sall (Work of Art). Voor de muziek werd Mat Sinner ingeschakeld als bassist en producer, die op zijn beurt onder andere gitarist Alex Beyrodt (Sinner en Primal Fear) meenam. Het klinkt als een project waar weinig aan het toeval overgelaten is, en dat is ook zo. Dan nog kan zoiets vreselijk inzakken als niet ieder zijn normale niveau haalt, maar dat is geenszins het geval. Voorspelbaar is het, natuurlijk, maar dat neemt niet weg dat de combi Kimball/Jamison op zich al iets bijzonders is. Qua stijl is het vooral vergelijkbaar met Pride Of Lions, maar dan uiteraard met twee prachtige stemmen. Met songs als "Worth Fighting For" en "Kicking And Screaming" zijn er uitschieters, terwijl de rest van de songs ook zeker niet teleurstelt. Veilig en voorspelbaar, zeker, maar tegelijkertijd wordt moeiteloos een uitstekend niveau gehaald, door alle betrokkenen. Het resultaat is hoe dan ook heerlijk.

Fergie Frederiksen (Toto, LeRoux, Radioactive) is van dezelfde categorie als Kimball en Jamison. Een jaar geleden zag het er echter naar uit dat hij ook in de categorie 'ons voortijdig ontvallen' terecht zou komen. Er werd leverkanker ontdekt en een operatie had geen kans van slagen. Tijdens de behandelingen die wel mogelijk waren is dit album opgenomen. Het beste nieuws is dat Frederiksen genezen schijnt te zijn, maar bijna net zo goed is het nieuws dat je ook zonder weet van die omstandigheden met plezier naar dit album kunt luisteren. Het titelnummer werd met (alweer) Jim Peterik geschreven, producer was Dennis Ward (Primal Fear), die uiteraard ook in de band zat, net als trouwens de Nederlandse drummer Dirk Bruinenberg (Elegy, Wicked Sensation). Ondanks zijn geschiedenis in Toto zit dit solo-album meer richting Journey en Pride Of Lions, zij het dat de focus logischerwijs voornamelijk op de zang gericht is. Zo nu en dan worden er koortjes ingezet die het een lichte Westcoastfeel meegeven. Als Jamison hier één ding laat horen, dan is het wel dat hij nog lang niet uitgezongen is.

Gelukkig hebben we de foto nog. Onze fotograaf Dennis was namelijk wel bij de ep-presentatie van de in Arnhem woonachtige, Duitse Miriam Moczko. Ik niet, ik had een geldige smoes, maar fijn voelde dat niet. Gelukkig ligt de cd inmiddels wel hier en alleen het hoesje is al een feest: een kartonnen drieluik met geinige tekeningen, die volgens ter illustratie bij de liedjes horen. De info, die je bij de cd nodig hebt, wordt weergegeven in sierlijke letters. Hier word ik alleen al blij van. White Lies is de tweede ep van Moczko en is vreemd genoeg uitgebracht ter afsluiting van een periode waarin ze samen met Maxim Argilagos (beatbox) en Beate Wolff (cello) rondtrok. Op White Lies staan vier liedjes waarvan de opener "We Were In Love" toch wel het meest bij me blijft hangen. Die piano, die stem, ik vind het geweldig. De beatbox vind ik echter wat storend, maar ja. De andere eigen liedjes "Common Grond" en "More Than We Take" zijn ook niet te versmaden. En er is nog Nine Ince Nails´ "Hurt", voor mij groot geworden dankzij de uitvoering van wijlen Johnny Cash. De productie door Norbert Krause en Moczko is prima gedaa: Ik durf wel te stellen dat Moczko minstens zo bekend moeten zijn als Agnes Obel. Ik vernam overigens dat Moczko een wat andere kant opgaat dan deze semi-akoestische setting. Ik ben benieuwd en kan wederom niet wachten op nieuw werk. Platenmaatschappijen pas op dat jullie dit talent niet laten schieten.

Nou, bedankt. Kennelijk waren er in 2008 en 2009 zoveel acts die het geluid van dance-act Justice probeerden na te doen, dat het duo zelf maar iets heel anders is gaan doen. In het kort: Audio, Video, Disco is een heel lange versie van de track "Valentine" van de debuutplaat, en het soort bangers waar The Bloody Beetroots tegenwoordig hele festivalweides mee veroveren ontbreekt volledig. In plaats daarvan horen we veel gitaren en effecten, zang, en in prachtige liedjes als "Ohio" dezelfde Queen-achtige sound als de Midnight Juggernauts tegenwoordig hebben. Het Prince-achtige "Helix" heeft wat meer ballen en het afsluitende titelnummer is de kers op de taart: een paar akkoorden worden het hele nummer lang herhaald met het hele arsenaal aan fantastische Justice-synthesizergeluidjes. Je kunt het formulematig noemen, maar ook gedurfd en als fan word ik er heel blij van. Maar ja. Ik weet niet zo goed of ik deze plaat nu aan vrienden durf aan te raden. Het is in elk geval geen materiaal voor dj's. Er staan wat hairmetal-pastiches op ("Newlands") evenals bloedarmoede-kopieën (het Led Zeppelin-achtige "On'n'on" en "Canon", leg Gorillaz' "Stylo" er maar naast), maar goed, de paar missers op † heb ik Justice ook vergeven. Het is het type muziek waarvan je een losse track hoort en je je onder de indruk vraagt wat dit nu weer voor aparts is, maar een heel album lang is echt teveel. The Crystal Axis is (helaas) ook niet voor niks geflopt. Ik ben heel benieuwd hoe Justice dit live gaat doen... Wie overigens nog iets van de oude Justice-sound wil horen, moet absoluut de 18 minuten durende non-album-track "Planisphere" uit 2008 checken, die tot iTunes-bonustrack bij dit album is gepromoveerd. Dat is de monumentale Metallica-goes-electro-sound waar de meeste festivalgangers op hadden zitten te wachten bij deze plaat, maar tegen hen steekt Justice dus moedwillig twee gekruiste middelvingers op.

Bij het eerste album van Chickenfoot had ik ten tijde van de recensie het idee dat het een lekker album met wellicht beperkte houdbaarheid zou zijn. Uiteindelijk belandde het echter zelfs in m'n jaarlijstje. Nu is er het tweede album, dat aanvankelijk IV zou heten en nu dus III heet. Sammy Hagar vond het een goeie grap, 'cause that's the way Chickenfoot is'. Oef, dat klinkt als een dame van middelbare leeftijd die op een feestje roept 'ik ben toch zo'n gek mens, hè?!' Nou ja, sommigen hebben een lage humordrempel, zullen we maar zeggen. In eerste instantie viel het album me wat tegen. Vooral omdat het op sommige momenten lijkt alsof Hagar c.s. Van Halens For Unlawful Carnal Knowledge nog eens dunnetjes over willen doen. Ja, de helft van die bezetting zit ook hier in de band en ja, F.U.C.K. was een prima album, maar van deze vier mag je toch meer verwachten. Gaandeweg komen gelukkig de songs bovendrijven die maken dat Chickenfoot meer is dan een band met vooral een verleden. "Alright Alright" is zo'n lekker onbezorgde Sammy Hagar fun-in-the-sun-rocker, terwijl "Three And A Half Letters" een song is over de economische crisis. Tekstueel verre van vrolijk, maar muzikaal is het een heerlijke rocker, met in het instrumentale deel een hoofdrol voor Joe Satriani en Chad Smith. De laatste is op dit album trouwens stukken swingender bezig dan op de laatste plaat van z'n vaste bandje. Ook "Dubai Blues" en de van een lik country voorziene ballad "Something Going Wrong" zijn om van te smullen. Chickenfoot is er wederom in geslaagd een bandalbum te maken, in plaats van met vier ego's te musiceren. Als ze een beetje wegblijven van het Van Halengeluid moeten er nog heel wat prima platen kunnen volgen. Maar is III nu beter dan het debuut? Geen idee, vraag me dat over een half jaar nog maar eens. Dat het in in de buurt komt, is wat mij betreft al reden tot vreugde.

Het lijkt wel alsof de klok is teruggezet, wanneer ik naar Nothing Is Wrong van Dawes uit Los Angeles luister. Een vleugje Eagles, een beetje van The Band, een snufje Crosby, Stills & Nash en een boel Jackson Browne heeft de band verwerkt in haar folk/countryrock die zo in de jaren zeventig gemaakt had kunnen zijn. De stem van zanger Taylor Goldsmith lijkt erg op die van Jackson Browne, die zelf ook op "Fire Away" mee schijnt te zingen, maar door de stemgelijkenis is het nauwelijks waarneembaar. Desondanks aapt Dawes bovengenoemde invloeden niet klakkeloos na maar blijken ze zelf prima in staat om pakkende songs te schrijven met mooie teksten. De elf liedjes bevatten prachtige melodieën die, al dan niet meerstemmig, loepzuiver gezongen worden. En dan wordt er ook nog eens vlekkeloos gemusiceerd. In 2009 debuteerde Dawes met North Hills, geproduceerd door Jonathan Wilson, die zich stevig verdiept had in de Westcoastmuziek van de zeventiger jaren. Ook bij Nothing Is Wrong zat Wilson weer achter de knoppen, wat er waarschijnlijk mede voor gezorgd heeft dat Dawes klinkt als een topband uit de seventies. Vernieuwend is het allemaal niet maar wie maalt daar om? Nothing Is Wrong is een lust voor het oor.

Instrumentale hiphop, abstracte hiphop, triphop: Josh Davies aka DJ Shadow heeft zich wat rare termen aan moeten laten leunen. De hogepriester van de sample - er wordt her en der beweerd dat Endtroducing… het eerste volledig gesamplede album uit de popgeschiedenis is - probeerde niet voor niets geen tweede plaat als zijn debuut te maken. Opvolger The Private Press had mooie momenten, maar klonk te fragmentarisch en grosso modo werd dat met de opeenvolgende releases steeds meer het geval. Maar met de jaren (het duurde ook steeds wel erg lang voor er een nieuwe full-length in de bakken lag) bleef er weinig meer over dan Die Ene Grote Plaat. Dus zo gek is het niet dat er gefluisterd werd dat The Less You Know, The Better een return to form zou zijn. Hier en daar is dat ook zo ("Enemy Lines" bijvoorbeeld). De hoofdmoot bestaat echter uit popliedjes, niet meer en niet minder. Soms mooie ("Stay The Course"), soms uiterst vervelende ("Warning Call"). De brille en noodzaak zijn weg, moet de sombere conclusie zijn en Josh Davies zal wel eeuwig in de schaduw - pun intended - van zijn debuut moeten werken. Ware het niet dat "Run For Your Life" en de idioterie van "I Gotta Rokk" iets laten horen van wat DJ Shadow vermag. De popmuziek op z’n kop zetten lukt hem niet meer, een merendeels amusante plaat afleveren nog wel.

Wicked Cool Records is eigendom van "Little Steven" Van Zandt, voor muziekliefhebbers ook bekend als lid van Bruce Springsteens E-Street Band, voor televisiekijkers vooral bekend als Silvio Dante uit The Sopranos. Als Van Zandt bij een muzikaal project betrokken is, betekent dat meestal dat het gaat om ofwel soul en rhythm and blues, ofwel garagerock. In het geval van The Breakers gaat het om de eerste categorie. De songs - waaraan ook door Little Steven is bijgedragen - doen wel wat denken aan de J. Geils Band en het rustiger werk van The Black Crowes. Blikvanger is Toke Nisted, zanger van deze Denen. Hij heeft een stem met een rauwe, hese kwaliteit als The Black Crowes' Chris Robinson. Als de songs deugen en de stem deugt, dan kan er al niet zo heel veel mee fout gaan. En dat gebeurt ook niet. Dat wil niet zeggen dat er niets op aan te merken is, want de echte uitschieters ontbreken nog een beetje en hier en daar had het allemaal wat smeriger uitgevoerd mogen worden. Het is vooral aan Nisted te danken dat het toch van begin tot eind een fijn album blijft.

Waar de rhythm and blues uit de seventies eigenlijk nooit is weggeweest, is de poppy glamrock na de hoogtijdagen in de jaren zeventig eigenlijk uitsluitend het domein van Britten en Zweden. Suzi Quatro (een Amerikaanse en géén Engelse, zo zag ik tot mijn verbazing) was destijds met The Sweet hét uithangbord voor het songwritersduo Chinn & Chapman. Heel erg Britse glamrock met enorme hitpotentie, maar tegelijkertijd veel braver dan de glam die in de jaren tachtig opkwam in de Verenigde Staten. Quatro bleef vasthouden aan dezelfde stijl, waardoor successen opdroogden en de gaten tussen opeenvolgende platen steeds groter werden. In The Spotlight is haar vierde album in twee decennia, met Mike Chapman als componist en producer. Op dit album zijn ook verdienstelijke covers te vinden van Goldfrapp ("Strict Machine") en Rihanna ("Breaking Dishes") en een door Quatro geschreven ode aan Elvis Presley met diens Jordanaires als achtergrondzangers ("Singing With Angels"). Als u na de voorgaande zin denkt 'ah, op veilig spelen zonder keuzes te maken', dan hebt u gelijk. Hier en daar wordt geprobeerd modern te doen met wat synths - zij het soms spuuglelijk, zoals in het titelnummer -, maar veel te vaak zijn de songs één groot compromis. Als de productie dan ook nog eens onevenwichtig is, rest een vlak en oubollig album, waarop slechts weinig songs ("Whatever Love Is", het verglamde "Strict Machine") zich nog echt aan de malaise kunnen onttrekken.

Zondag, rustdag en tevens laatste Airwaves-dag is aangebroken. Ik zit in boekhandel Eymundsson te genieten van de werkelijk verbluffende cappuccino en een overheerlijke kokoskoek. Plannen worden bedacht, overwogen, en afgekeurd. Zondag is de twijfeldag van dit o zo fijne festival: ga ik door, ga ik niet door, ga ik überhaupt slapen? Vorige keer viel de keuze op doorgaan. Resultaat: slechts een uurtje de ogen dicht, een lange wandeling in de vrieskou en opperste gaarheid. Dit keer beloof ik mezelf het anders te doen, maar dat betekent bandjes missen. Pijnlijke keuzes!

Uiteindelijk wordt het kiezen voor me beslecht in de vorm van een uitermate dodelijk (maar extreem lekker) stukje cheesecake na het afsluitende gezamenlijke avondmaal, om te vieren dat de festivalgangers die met mij hier zijn (en ikzelf natuurlijk) het weer overleefd hebben, en het ook nog eens erg gezellig hebben gehad. Hierna is het koffie doen in een klein maar supergezellig koffiehuisje genaamd Babalú op de weg naar de Hallgrímskirkja.

Mooie zangeres met soulful stemgeluid die zichzelf op gitaar begeleidt, en hulp krijgt van een aantal giganten uit de muziekwereld - het gebeurt niet alleen in de Westerse wereld. De in Mali opgegroeide Diawara heeft Led Zeppelin-bassist John Paul Jones en drummer Tony Allen te gast op haar album. Verder ontkomt ze met haar hese stem niet aan een vergelijking met de Malinese superster Oumou Sangaré, al vind ik de laidback sfeer in de liedjes van Diawara net wat prettiger. Ze zingt over vrouwenzaken (anti-besnijdenis, tegen uithuwelijken), maar ook over de liefde. Tenminste, dat staat in de biografie, want ik versta het Malinese dialect waarin ze zingt natuurlijk niet. Geeft verder niks, het superlieve "Kanou", het afrofunkende "Mousso" (waarop Tony Allen drumt) en de fraaie afsluiter "Clandestin" zijn ook zonder dat je de teksten verstaat, wonderschone liedjes.

Het is er de tijd weer voor: mist. ´s Ochtends is de nevel boven de IJssel, als ik hier langsrijd, een prachtig gezicht. Het landschap ziet er dan dromerig uit, alsof je in een andere wereld zit met feeën en kabouters. Bij dat mistige uitzicht past de release van het debuutalbum Foghorn van het Eindhovense Wolfendale prima als soundtrack. De band was ik eerder dit jaar al tegengekomen ergens als voorprogramma en dat stond in mijn hersenen nog genoteerd met een oké-stempel. Als je bij een dergelijke bandnaam veel herrie verwacht à la die andere Wolfband Wolfmother kom je bedrogen uit. Dit vijftal gooit het meer op de psychedelica met harmonische alt.countryvocalen uit de begin jaren zeventig. Zeg maar Pink Floyd meets Crosby, Stills, Nash & Young of als je het in de tijd dichterbij wil zoeken Radiohead meets Fleet Foxes. Wolfendale is zo´n typische albumband waar je helemaal mee moet gaan in de opgeroepen sfeer, waarbij de heerlijk groovende en je meezuigende ritmesectie opvalt. De zang deint op de muziek mee, om af en toe even aandacht te vragen, maar de magie wordt nergens gebroken. Wat jammer is het dan dat het album bij het een na laatste nummer "Common" wat inkakt met jazzy geneuzel, maar gewoon even verder skippen en dan volgt er met "Fixer" een prima slot.

Begin dit jaar zag ik Tommy Ebben And The Small Town Villains een indrukwekkende minuut spelen in De Wereld Draait Door. Toen de File Under-baas onlangs vroeg of iemand hun nieuwste cd A Whisper To Arms wilde recenseren, stak ik dan ook gelijk mijn vinger op. Inmiddels had ik debuut Dreamless Slumbers beluisterd waarop Tommy en kornuiten een aangename mix van folk, country en blues laten horen. Afwisselende en aanstekelijke songs die een heel album blijven boeien. Helaas kan ik dat van A Whisper To Arms niet zeggen. De afwisseling van het eerste album is bijna compleet verdwenen. Rechttoe-rechtaan rock domineert, wat er voor zorgt dat de nummers weinig onderscheidend van elkaar zijn. Zoals File Under-collega Ewie al constateerde komt Tommy Ebbens rauwe stem het beste tot zijn recht in de wat rustigere en akoestische liedjes, maar deze zijn op A Whisper To Arms geheel achterwege gelaten. Ik kan me voorstellen dat de nummers live lekker klinken maar op cd slaat de verveling snel toe. Halverwege de plaat is mijn aandacht danig verslapt en hoop ik eigenlijk dat de cd snel afgelopen is. Doodzonde, want talentvol zijn ze zeker en hoop ik dat ze na dit album weer terugkeren naar de afwisseling en frisheid van het eerste album. Eenheidsworst is er al genoeg.

De benaming Consortium Project V lijkt de bandnaam, maar goed beschouwd is Species het vijfde album van het Consortium Project, een project rond Ian Parry, bekend van onder andere Vengeance, Ayreon en Elegy. Het eerste deel dateert al uit 1999 en van de eerste vier delen komen dit jaar geremasterde versies uit. Consortium Project zou je Ian Parry's Ayreon kunnen noemen, met natuurlijk het verschil dat er één centrale vocalist is: Parry. Met namen als Stephan Lill (Vanden Plas), Niels Vejlyt (Infinity Overture, waar Parry ook aan meewerkte), Casey Grillo (Kamelot) en Kristoffer Gildenlöw (Dial, ex-Pain Of Salvation) heeft hij een behoorlijk indrukwekkende line-up weten te krijgen. Het zal met die namen ook niet verrassen dat Species powermetal met wat uitstapjes naar progmetal en gothic metal laat horen. Het songmateriaal leent zich voor klassiek heavymetalgalmen, wat Parry dan ook veelvuldig doet. Zijn nasale stemgeluid zal wellicht niet iedereen bekoren, maar Parry zet een uitstekende vocale prestatie neer, zo nu en dan begeleid door zangeressen Lene Petersen (Infinity Overture) en Ani Lozanova. Dat laatste is mede ingegeven door het sci-fi concept dat erachter zit. Muzikaal is het veel (semi-)shredden over staccato hakkende riffs. In de productie zit het allemaal net wat te vol naar mijn smaak, hoewel dat in dit genre niet ongebruikelijk is. Hoewel de songs een kop en een staart hebben en geen van alle ondermaats zijn, is het jammer dat de enige echte uitschieter pas op het eind te vinden is, in de vorm van "Oracle". Hoe dan ook, met Species sluit Parry zijn Consortium Project op waardige wijze af.

“Het komt als poepen”, aldus Devin Townsend. Dat kun je ook wel stellen als je in een zeer korte tijd een dikke zestig nummers schrijft, die bij nader inzien in te delen zijn in een viertal verschillende categorieën. De basis was een project om nieuw werk te schrijven terwijl hij nu eens niet onder de invloed was van drank en drugs. Het werkte dus en onder het moniker The Devin Townsend Project zijn de nummers op een viertal platen terecht gekomen. Ki en Addicted verschenen al in 2009, Deconstruction en Ghost komen nu uit. En zoals Ki en Addicted al enorm verschilden, kunnen we stellen dat dat voor Deconstruction en Ghost nog veel meer geldt. Townsend heeft zelf zijn manische metal vehikel Strapping Young Lad op een laag pitje gezet, maar fans van Strapping Young Lad kunnen Deconstruction blind aanschaffen. Wat een ongelofelijke bak teringherrie. Met "Praise the Lowered" wordt het album nog kalmpjes ingezet, maar daarna is het volle kracht vooruit en 70 minuten doorstampen op een album met poep- en piesgrappen. Deconstruction is wellicht het meest manische album dat Townsend ooit gemaakt heeft.

Ghost staat daar haaks op. Want de eerste naam die mij te binnen schoot bij het beluisteren was Enya! Ghost is een ambientachtig album, met een prominente rol voor de (dwars)fluit en de onvermijdelijke Anneke van Giersbergen. Ghost is het meest rustigste nummer dat Townsend ooit uitbracht al staat het nog steeds bol van de effecten, zoals al zijn werk. En dat wreekt zich op Ghost, want Devin blijkt toch een aardig popnummertje in huis te hebben en kan natuurlijk goed zingen, en dat hoor je op Ghost soms te weinig door die effecten. Al met al is Ghost en Deconstruction wel een puike combinatie. Tegen die tijd dat de maniakale herrie van Deconstruction je teveel wordt, is het lekker uitbollen met Ghost. Maar ook teveel fluit, ook Ghost duurt een dikke zeventig minuten, gaat tegenstaan. Dan hebben we gelukkig Deconstruction weer om met de voeten op aarde te komen en de roze droom weg te schreeuwen. Heerlijke platen!

Wederom begint de dag in KEX, hostel extraordinaire. Mammút gaat spelen. Deze piepjonge dames en heren (allemaal nog geen 20 jaar) hebben een allerminst jonge sound. Volwassen goed klinkende pop. Denk Björk, maar dan zonder gekte, gemixt met een vleugje post-rock. De tracks van Mammút zijn strakke, goed doordachte objecten, geserveerd op een compromisloos ritmebedje. Relaxte band, leuke mensen. Ik weet precies hoe ze eruit zien.

Hoewel ik ze niet zie, want ik zit in de KEX-eetzaal aan een tafel met een glas darjeeling-thee cool te zijn (ik faal) en te kletsen met een meisje uit Seattle en een jongen uit Utrecht. Daarbij kijk ik half geboeid en half misselijk naar een andere jongen en diens vriendin die samen een tweeliterpul bier leeg drinken. Gevoelsmatig is het pas half elf 's ochtends, de werkelijke tijd is drie uur in de middag. De twee dames van Raketa Project komen voorbijlopen, minzaam kijkend. De Airwaves-dag is in volle hevigheid losgebarsten.

Het Engelse gezelschap Serpentine levert met Living And Dying In High Definition zijn tweede album af. Opvallendste naam in de line-up is zanger Tony Mills, ook actief bij TNT. En met die naam heb je meteen een associatie te pakken voor dit album. Serpentine levert namelijk tien songs af die stevige gitaren combineren met een grote rol voor de toetsen, heerlijke koortjes en die bol staan van catchy refreintjes en goede hooks. Het is allemaal zo commercieel als de neten, maar het wordt nergens gladjes dankzij een sublieme productie van Sheena Sear, die eerder o.a. Magnum produceerde. Muzikaal is het vlekkeloos, ook al slagen ze er niet echt in een eigen gezicht neer te zetten. Ja, Mills is herkenbaar als altijd - en goed als altijd. Maar verder? In een genre als AOR valt het ook niet mee, moet ik daar meteen bijzeggen. Liefhebbers van TNT, Journey en aanverwanten zullen zich niettemin uitstekend vermaken met dit album, want ook al komt er ongelooflijk veel vergelijkbaar spul uit, bijna altijd is er wel wat op aan te merken: niet alle songs zijn van voldoende niveau, de productie laat te wensen over of het is allemaal nèt te gladjes. Niets van dat al bij Serpentine. Tien songs lang krijg je AOR van hoog niveau voorgeschoteld. Jammer genoeg heeft Serpentine inmiddels afscheid moeten nemen van Mills, die zijn rol niet kon combineren met zijn verplichtingen bij TNT. Zijn opvolger Matt Black zal er een hele kluif aan hebben om dit materiaal goed neer te zetten.

Het is kwart voor drie 's middags. Het is bewolkt, koud, en het regent. Ik ben gehaast en loop naar een optreden. Ik ben in Reykjavik, en mijn begin van Iceland Airwaves 2011 trapt zo af. Ik loop op dit moment naar KEX, een 'sociaal experiment' annex jeugdherberg (kex, het IJslands woord voor koekje - het gebouw is een oude koekfabriek - ziehier IJsland in een notendop). Airwaves, het festival met coolheidsfactor 11 in een van-1-tot-5-schaal. Jammer dat je niet hier bent dude, echt.

Jaren geleden maakte ik samen met een paar andere muziekliefhebbers elke week een radioprogramma op het lokale station van Groningen. We lieten veel nieuwe muziek horen en dan wilde het nog wel eens voorkomen dat op de valreep de playlist nog een gaatje bevatte. Snel pakte je dan een nieuwe plaat, maar ja: welk nummer? Een collega leerde mij dat het eerste of tweede liedje vaak geschikt is als radiomateriaal; artiesten denken daar blijkbaar over na. Sindsdien ben ik er op blijven letten en het klopt wonderwel. Zeker bij The Rip Tide van Beirut. Opener “A Candle’s Fire” is erg fijn, maar blijft heel erg kort in je hoofd hangen, want direct daarna volgt namelijk het prijsnummer van deze plaat: “Santa Fe” (de woonplaats van Zach Condon, de spil van Beirut). Afwijkend van de norm is trouwens het feit dat het afsluitende “Port Of Call” ook euforiehormonen losweekt. Overigens is dit mijn eerste kennismaking met het werk van Beirut. Dat maakt mij bijkans tot een aberratie, maar het geeft me ook de gelegenheid om volledig onbevooroordeeld deze schijf te recenseren. Het veelvuldige gebruik van blazers maakt deze slechts 33 minuten durende plaat tot een vrolijk muzikaal reisje. Condon haalt veel invloeden uit de Balkan en daarmee zijn er zeker raakvlakken met A Hawk And A Hacksaw. “Goshen” tapt dan weer uit een Jiddisch vaatje en in het enige solonummer “The Peacock” zijn er Phil Ochs invloeden te ontwaren. Beirut wordt vaak in een adem genoemd met Bon Iver. Begrijpelijk, maar wat mij betreft wint meneer Condon het glansrijk van meneer Vernon.

Ik zou er niet zomaar opgekomen zijn, maar met de naam The Rott Childs verwijst deze band naar de beroemde bankiersfamilie Rothschild. En zo is er meer vreemds. Een hoesje als een album van Queen. En wat te denken van de naam van hun debuutalbum, Riches Will Come Thy Way, dat de toevoeging A Musical heeft mee gekregen? Maar zelfs de Ramones hebben een musical gekregen, dus we hoeven nergens meer van op te kijken. Ook de titels doen mee in de idioterie: "Animals Vs. Megiddo", "Rich People Family By The Fire", "Tuppence R - Tuppence", "HAARP" en een afsluiter die weer "People Vs. Meggido" heet. Tel daar bij op dat The Rott Childs uit België komen, waar het lijkt alsof de gekte altijd net iets meer ruimte krijgt dan in Nederland. Hoe hun muziek te beschrijven? Waanzin, jazzcore, over-the-top rock ‘n’roll? Van alles een klein beetje. Het dichtst komen we waarschijnlijk in de buurt door ze ergens tussen The Jesus Lizard, Girls Against Boys en Mauro Pawlowski’s Evil Superstars te situeren. Na een stief half uur is de plaat voorbij en een goede kans dat je daarna geen idee hebt waar je naar geluisterd hebt. Intrigirende idioterie, dat in elk geval.

Het heeft diverse voordelen dat drum'n'bass-artiesten al een paar jaar gewoon albums uitbrengen in plaats van de zowat anonieme EP's en singles in de undergroundtijd. Ten eerste passen ze dan in het format van File Under (we beperken ons hier nu eenmaal grotendeels tot albumrecensies). Ten tweede zijn ze voor luisteraars beter behapbaar; een album bereikt eerder een groot publiek dan losse nummers op Soundcloud of op vinyl die je maar net moet ontdekken. Ander voordeel: de meeste artiesten laten op een album muzikaal gevarieerdere kanten van zichzelf horen. Noisia deed op hun debuutplaat bijvoorbeeld iets compleet anders dan wat ze de tien jaar ervoor op vinyl deden. Dat het Oostenrijkse duo Camo & Krooked excellente d'n'b maakt wist ik al een paar jaar ("Get Funky", "Fat Man", noem de vele losse nummers met een vette bass-sound én originele breaks maar op, inclusief hun debuutplaat Above & Beyond), maar op hun tweede album Cross The Line komen ze opeens aanzetten met een leuke track met een rapper als gastvocalist ("The Lesson", met ene Skittles). Een nummer als "Breezeblock" - vernoemd naar het legendarische BBC-radioprogramma? - klinkt het meest als oude stijl Camo & Krooked, maar met nummers als "Get Dirty", "Make the Call", "Watch & Burn" en "Run Riot" met allerlei gastvocalisten gaan ze duidelijk in de commerciële straat van Nero, Chase & Status en Netsky zitten (en een beetje Pendulum, al blijft die band toch de grootmeester). Het zal dus ongetwijfeld wel een vergelijkbaar groot en verdiend succes worden en op de dansvloer werkt het uitstekend, maar ondertussen moet me wel van het hart dat dit hele muziekgenre voorspelbaar begint te worden. En dat komt niet alleen omdat intussen zelfs Nokia als nieuwe telefoontune voor dubstep kiest tegenwoordig. Net zoals Linkin Park niet meer cool was toen de metalsound plaatsmaakte voor deuntjes die meelalbaar moesten zijn, zo moet Camo & Krooked op hun tweede album enorm uitkijken dat ze hun edgy kant behouden, in plaats van dat hun normaal zo eigenzinnige straaljagerbassen net zo beginnen te klinken als al die andere acts. Maar goed. Het levert in elk geval een recensie op.

Na afloop van een optreden mensen bekijken, ik blijf het grappig vinden. Als je van een positieve vibe houdt dan moet je eens gaan kijken na afloop van een Katzenjammerconcert: het is een stoet met vrolijke snoeten, uitzonderingen uiteraard daargelaten. Het kwartet dames heeft behoorlijk gewerkt aan haar reputatie en de status is qua zaalgrootte aan het groeien. Het werd wel tijd dat er eens een nieuw album kwam. Het debuut verscheen oorspronkelijk in 2008, maar nu is er eindelijk een vervolg. A Kiss Before You Go heet het album en het komt uit bij een zogeheten majorlabel. Het bevat twaalf liedjes met een totale lengte van ruim veertig minuten. Diegene die ze de afgelopen tijd zag spelen zal de meeste nummers wel herkennen, er stonden wat mij betreft dan ook weinig verrassingen op. Ik was wel benieuwd naar de schrijvers/componisten van de nummers. Zouden ze eindelijk het hef geheel in eigen handen hebben genomen? Voor de helft dus, want Mats Rybo schreef (mede aan) een vijftal nummers en één track is een cover. Ik hoopte overigens dat die cover, Genesis´ "Land Of Confusion" alleen voor de concerten bewaard zou blijven, maar het heeft zelfs de vierde stek op deze cd gehaald. Oef. De andere helft komt dus wel van de dames zelf. Het mooiste nummers vind ik het gevoelige door Solveig Heilo geschreven "Lady Marlene", het meest dansbare en folky nummer "Rock-Paper-Scissors" en het prachtig meerstemmig gezongen "God´s Great Dust Storm". A Kiss Before You Go is wat mij betreft niet zo´n verrassing als Le Pop, maar ik ben blij dat ie er eindelijk is: dat moeilijke tweede album.

In 1989 was ik 18 jaar. Op vakantie in Limburg luisterde ik voor het eerst naar Studio Brussel en daar draaiden ze Closer To Fine van Indigo Girls.Het was liefde op het eerste gehoor, ik viel als een blok voor de sublieme samenhang van Amy Ray's donkere rockstem en Emily Saliers heldere en hoge folkstem. Nu, ruim 22 jaar later, volg ik de uit Decatur, Georgia afkomstige vrouwen nog altijd op de voet. Beauty Queen Sister is hun veertiende album. Opvallend is dat Amy en Emily deze keer minder de focus op hun eigen (akoestische) gitaarspel hebben gelegd en de gastmuzikanten meer de ruimte hebben gegeven. Brady Blade drumt en Viktor Krauss en Frank Swart bassen en de viool van bluegrassmuzikant Luke Bulla is de basis van afsluiter "Yoke", een mooie ballad van Amy Ray. Op "War Rugs", een nummer over de revolutie op het Tahrirplein in Egypte, zingt Lucy Wainwright-Roche een prachtige derde stem. Prijsnummer is "Damo" waarin twee Ieren, singer-songwriter Damien Dempsey en fluitist Eamonn de Barra, de song een Celtic tintje geven en Indigo Girls boven zichzelf laten uitstijgen. Als grote bewonderaar zie je de wanklanken doorgaans iets sneller over het hoofd maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat er ook mindere momenten te bespeuren zijn. Zo is "Feed And Water The Horses" nogal saai en had "Beauty Queen Sister" wel wat feller gekund. En zo is Beauty Queen Sister niet het beste album van Indigo Girls geworden, maar wel een waarop ze hun muzikale focus verlegd hebben. Zoals altijd zijn ze vocaal en tekstueel zeer sterk. Ze kunnen op mijn bewondering blijven rekenen.

Gek eigenlijk, voor iemand die in zo’n tempo platen uitbrengt: Wolfroy Goes To Town is de eerste full-length onder zijn belangrijkste pseudoniem sinds 2009. Nu is een tempo van een album per twee jaar voor veel bands en muzikanten volstrekt onhaalbaar, maar als je Will Oldham heet, gelden er andere regels. Als ik de bijdragen aan platen van anderen buiten beschouwing laat, heeft hij in de afgelopen twee jaar twintig keer een 7”, 10” , CD-single, CD of digitale single op de wereld losgelaten. Met dat in het achterhoofd is het teleurstellend dat Wolfroy Goes To Town slechts tien nummers bevat. Nu hij niet met een andere band samenwerkt worden de songs spaarzaam gearrangeerd, vrijwel allemaal in hetzelfde tempo gespeeld en is er een belangrijke bijrol voor een vrouw: zangeres Angel Olsen die met haar ijle countrystem een mooi tegenwicht biedt aan het immer sombere geluid van Bonnie ‘Prince’ Billy. Olsens bijdrage aan "Quail & Dumplings" ('Fuck birds in the bushes / let’s take ‘em in hand', schreeuwt ze) stuwt het prijsnummer van dit album naar grote hoogte, al moeten hier credits gaan naar het gitaarwerk van vaste begeleider Emmett Kelly. Hoe goed samenwerkingen hem ook afgaan, het is mooi om Will Oldham weer eens zelf de regie volledig in handen te horen nemen. Ook al is het slechts tien liedjes lang.

Na jarenlange relatieve stilte is de Uriah Heeptrein in 2008 weer op gang gekomen met Wake The Sleeper. Sindsdien volgden Celebration - een album met heropnamen van klassiekers - en maar liefst zes(!) live-albums. Vier ervan als 'Live Bootleg', maar kwalitatief was daar niets mis mee. Live In Armenia valt buiten die cyclus, maar mag je nog best meetellen in dezelfde serie. Er staat namelijk geen materiaal op van het recentere Into The Wild, omdat deze opnamen uit oktober 2009 stammen. Van de vijftien tracks zijn er zeven afkomstig van van Wake The Sleeper en zeven van Celebration. Een veilige set, dat zeker, maar ook eentje waar weinig mee mis is. De band heeft er als altijd lol in en het Armeense publiek is na een voorzichtig begin ook om. Okee, een zesde live-album is misschien wat veel van het goede, maar de setlist variëert genoeg. Bovendien is bij dit album, in tegenstelling tot bij de 'Live Bootlegs', een dvd inbegrepen. De incidentele koper kan dus de setlist en drager van zijn voorkeur aanschaffen, terwijl de fan zich na jaren van droogte kan baden in een zee van releases. De tweede serie van zes live-albums, in het kielzog van Into The Wild, mag van mij beginnen.

Twee Nederlandse bands, waarvan de leden geregeld weer in andere bands opduiken. Met name Frank Montis is een druk baasje, hij zit ook achter de witte en zwarte toetsen bij Licks & Brains, Laura Vane & the Vipertones en Jazzinvaders. In die laatste band speelt Rolf Delfos, de ‘Del’ uit de samentrekking DelMontis. Dat Laura Vane opduikt voor een uitstekend duet, zal ook niet verbazen. DelMontis maakt blue-eyed popsoul, met referenties naar onder meer Ace (de band van Paul Carrack), Doobie Brothers en de vroege versie van Chicago. Frank heeft een prettige stem die bij momenten iets wegheeft van Michael Bublé, maar naarmate het album vordert toch net wat te vlak is om te blijven boeien. Op Hammond, Rhodes en Wurlitzer kan hij een stuk lekkerder uit de voeten. Bijvoorbeeld in de solo van "Sunny" dat, hoewel het nergens op de hoes staat, wel degelijk een cover is van Bobby Hebb.

Serge Gainsbourg wordt dan weer wel gecredit op de schitterende hoes van Never So Right, het debuut van de Amsterdamse Spinshots. Een groep die naar eigen zeggen ‘neo-exotica’ speelt, een etiket dat elementen als northern soul, Bollywood-filmmuziek en Franse ye-ye pop bij elkaar houdt. Zangeres Flora Dolores kan heerlijk uithalen, de blazers eisen een minstens zo belangrijke rol op, samen of solo. Bijvoorbeeld in dat prachtige, haast Ethiopische arrangement van "Desirs Mutuels". Tekstueel is het soms wel erg Sinterklaasrijmerig. Toch, The Spinshots verbinden muzikaliteit en fantasie op vernuftige wijze. De blik in de ogen van Flora Dolores op de hoesfoto prikkelde mijn fantasie in ieder geval al enorm.

Toen ik hoorde dat Joe Bonamassa en Beth Hart de handen ineengeslagen hadden, was ik er meteen van overtuigd dat het een prima album zou worden. Het laatste album van Beth Hart viel mij dan wel tegen, de aanwezigheid van Joe Bonamassa en producer Kevin Shirley zou er vast garant voor staan dat er geen overmaat aan ingetogen nummers op zou staan. Het album bevat uitsluitend covers uit de hoek van de klassieke soul, blues en gospel, zoals “Don’t Explain” van Billie Holiday, “Chocolate Jesus” van Tom Waits, “Something's Got A Hold On Me” van Etta James en “For My Friend” van Bill Withers. Ze proberen niet de originelen na te spelen, maar geven er hun eigen interpretatie aan zonder het karakter van de songs te veranderen. Dat betekent dat het bovendien voor beiden genoeg afwijkt van hun eigen materiaal om een eigen plekje op te eisen. Het is meer soul en (wat) meer ingehouden gitaarwerk dan bij Bonamassa gebruikelijk, terwijl de piano veel minder prominent is dan bij Hart normaal gesproken het geval is. De muzikanten zijn grotendeels uit Bonamassa's entourage afkomstig. Zoals Hart al deed bij 37 Days is het materiaal in de studio zoveel mogelijk live opgenomen. Daardoor is ook de chemie van muzikanten die hun favoriete blues- en soulklassiekers spelen bewaard gebleven. Beiden hebben in het verleden al laten zien dat ze naast - of beter gezegd vervlochten met - hun eigen werk fantastische interpretaties van klassieke songs kunnen neerzetten. Hart en Bonamassa hebben hier hun eigen stijl ingebracht, bestaande songs gebruikt en toch iets gemaakt dat een eigen kwaliteit heeft. The best of both worlds, in alle opzichten.

Tighter is het meest onuitstaanbare album dat ik lange tijd op m'n mp3-speler gehad heb. Het bevat zowel geniaal verslavende als verschrikkelijke nummers en tot mijn schande ontdekte ik pas na beluistering dat het een uitgebreide re-issue is van het nauwelijks vindbare debuutalbum Tight uit 1999. Je hoort het er nauwelijks aan. M.S.I. moet destijds een enorme pionier in de electropunk zijn geweest. Niet dat de band in Nederland overigens echt indie-credible was. Ze hadden ooit Aux Raus als voorprogramma (tja, het is wel dezelfde categorie muziek), de hoge gilzang lijkt op die van KoЯn (dat tegenwoordig overigens popie-jopie-dubstep maakt) en M.S.I. was sowieso het populairst bij nu-metal-liefhebbers, getuige latere succesnummers als "Shut Me Up", "Never Wanted To Dance", "Faggot" en "Straight To Video". Op dit debuutalbum blijken geweldige nummers als "Diabolical" en "Tornado" te staan, die ook 12 jaar na dato nog behoorlijk vurig klinken en die ik destijds gemist had. Ik kan er niet zo'n mooi jeugdsentiment-verhaal over vertellen als Ramon vanmorgen op deze weblog, maar Tighter moet het hebben van jeugdsentiment afgewisseld met totale rotzooi zoals opzettelijk lelijk en vals gezongen akoestische nummers. Toch ben ik onder de indruk van het geheel. Voor punk zijn de teksten en de kruisingen met allerlei andere genres (vooral hiphop) daadwerkelijk vernieuwend. Hoeveel bands mengen zoveel stijlen en nog overtuigend ook? Anderzijds: de geluidskwaliteit is ondanks de remastering nog altijd ruk. Tighter is nu eens een re-issue waarbij ik wél graag een beter geluid gehoord had, liefst op een vergelijkbare manier als onlangs nog bij de re-issue van Nine Inch Nails' Pretty Hate Machine gebeurd is. Ook bij de extra tracks van Tighter heb ik een paar favorieten, zoals de nieuwe 'new-wave' versie van "Bring The Pain" (destijds al een cover van Method Man), al is ook daar het niveau sterk wisselend. Wel zo passend vergeleken bij het origineel.

In de categorie Wat Zou Er Toch Gebeurd Zijn Met… gooien de leden van Young Marble Giants ongetwijfeld hoge ogen. Want uit het blote hoofd zou ik werkelijk geen idee hebben waar de broers Stuart en Phil Moxham en Alison Statton zich sinds het verscheiden van hun band mee bezig hebben gehouden. En eerlijk is eerlijk, als Six Winter Mornings niet op de deurmat was beland, zou ik er ook niet over nagedacht hebben. Een snelle zoektocht op het net leverde de persoonlijke website van Stuart Moxham op, ongetwijfeld vormgegeven ergens in 1998 en opgezet rond hABIT-records, het platenlabel dedicated to the post-Young Marble Giants music of Stuart Moxham. Een output die bestaat uit een sampler, Personal Best, volledig aan mij voorbij gegaan, en , de EP waar het hier om gaat. Zes nummers na dertig jaar stilte is niet veel en een klassieker als Colossal Youth hadden we uiteraard niet verwacht. De zes folky liedjes hebben als enige gemeen met de liedjes van Young Marble Giants dat ze even kalm en minimaal klinken. De melancholie heeft tegenwoordig de overhand en akoestische instrumenten beheersen het geluidsspectrum. Mooie arrangementen en een onverwachte bariton (in "Autumn Song", blijkbaar gezongen door vader Andrew Moxham) en meisjesstem (dochter Melody Moxham) geven extra cachet. Geen comeback, wel een aangename verrassing. Overigens: broer Terrence doet mee, vader Andrew en dochter Melody, maar van die andere YMG-broer, Phil, geen spoor.

Na enig aandringen zegt een van je grote helden ‘ja’ op je vraag of hij je debuutplaat wil produceren. Dat niet alleen, hij laat ook nog ‘s een jazz-kanon langskomen voor een saxpartij. Tot slot neem je, als eerbetoon, ook nog een nummer op van een van je grote voorbeelden. Wat een recensent daarvan vindt, zal je dan een rotzorg wezen lijkt me. Rob Mostert mocht in de Englewood Cliff-studio van Rudy van Gelder in New Jersey zijn plaat opnemen. Van Gelder, die Nederlandse voorouders heeft, produceerde een treinlading aan legendarische jazzplaten. Ook voor Houston Person, die te gast is op tenorsax. Er staan een aantal covers op de plaat, maar die van Jimmy Smith’s "Back at the Chicken Shack" is wel heel erg op zijn plaats, aangezien Mostert de, eh, muzikale mosterd duidelijk haalde bij Smith. En Van Gelder produceerde het origineel natuurlijk. Mostert is zuinig met de inzet van de zwiepende Leslie-versterker. Waardoor hij wat meer binnen de lijntjes kleurt dan, zeg, Sven Hammond Soul of Lefties Soul Connection. Maar vergis je niet, Mostert kan prachtig soleren, zoals in het gedragen "Song for my Daddy". Echt jammer zijn de nummers die worden gezongen door Charlotte Coppola. Haar versies van "Summertime" en "Black Coffee" verbleken bij vele eerdere versies, het zelfgeschreven "You Sexy Thang" is allesbehalve sexy. Dan liever die bronstige opener van de plaat "The Dutch Organ Gospel" zoals gepredikt door voorganger Mostert.

Je hebt wel eens van die weken die veel van je vragen. Op zich niet erg, maar van stukjes schrijven komt dan weinig. Toeval bestaat niet, aldus het gezegde, maar Hysterical van Clap Your Hands Say Yeah is deze week de bijpassende soundtrack. Ik vind het prima, want het is een lekkere plaat om bij weg te dromen en alles even te laten wat het is. Als er dan toch weer een stukje moet komen, dan zit mijn pc te klieren. Wel internet, geen internet, wel internet, geen internet, ik word er bijna chagrijnig van en naar de oorzaak blijft het raden. Gelukkig kalmeert de Amerikaanse band mij enigszins. Rustig blijven jongen, maar berusten hoeft ook niet, lijken de muzikanten mij te willen zeggen. De muziek klinkt op het eerste gehoor namelijk gewoontjes, maar de gelaagdheid is heerlijk en de plaat is er echt een die veel gedraaid moet worden om haar geheimen vrij te geven. Op Wikipedia staan ze te boek als post-punk indieband, maar ik zou er toch ook wel een laagje folk bij genoemd willen hebben. De plaat die David Gray nooit gemaakt heeft na White Ladder of die door zijn eigenwijsheid bij die van de Villagers past. Nu ik langzaam grip krijg op dit album, zou ik toch ook grip moeten krijgen op mijn pc. Maar ik vrees dat ik eerdaags in een hysterische bui beland en de pc met een boog uit het raam vliegt.

Kamchatka is een Zweeds trio dat invloeden noemt als King Crimson, Kyuss en Chet Baker, maar dat zijn invloeden hoorbaar vooral bij de powertrio's van weleer heeft gehaald. De verpakking lijkt op hun vierde album Bury Your Roots in eerste instantie meer in de stonerhoek te liggen, maar al snel merk je dat de grootste invloeden echt uit de bluesrock moeten komen. De ritmesectie (drummer Tobias Strandvik en bassist Roger Öjersson) houdt er flink de snelheid in en gitarist Thomas Andersson zwiept daar heerlijke riffs en lekker ouderwetse solo's overheen. Andersson is ook de zanger van dienst, maar het is echte blueszang, van iemand die nu eenmaal het zingen erbij doet. Dat wil niet zeggen dat hij een slechte zanger is, helemaal niet, maar hij is vooral een functionele zanger, zoals mannen als Pat Travers, Frank Marino en tot enkele jaren geleden Walter Trout. Het aardige aan Kamchatka is dat ze hun songs lekker luchtig houden. Niet vooral loodzware, trage bluesrock, maar veelal up-tempo en eigenlijk gewoon vrolijk. Opener "Perfect" is een vlotte bluesrocker die je meteen in de goede stemming brengt voor de rest van het album. Door een lekker open productie van Strandvik is het een voor bluesrockbegrippen bijna luchtig album. "I've Got To Learn" is compositorisch zelfs bijna een popsong. Die luchtigheid slaat echter niet door, zodat Bury Your Roots uiteindelijk simpelweg een hele lekkere heavy bluesrockplaat is.

Afgelopen zaterdag reisden ik en m'n vriendin af naar Amsterdam, om daar bij een concert voor een minipubliek Patrick Duff te gaan bewonderen. Tien, vijftien jaar terug was ik een groot fan van de britpopband Strangelove (denk Suede meets Headswim meets Placebo), en hoewel van die band niks meer van over is, is frontman Patrick Duff muziek blijven maken. Dat doet-ie op de gekste plekken: hij heeft dit jaar Nederland al twee keer aangedaan in een soort huiskamertournee. Tegenwoordig is-ie van de drank af, zingt hij (helaas) ook wat hoger dan hoe ik hem gewend was en speelt-ie al helemaal niks meer van Strangelove, maar zijn nieuwe liedjes zijn gelukkig even quirky gebleven. Er zit altijd wel een dubbele bodem of een typisch Engels grapje in. Zo ook afgelopen weekend. Het was lang, lang geleden dat ik bij een akoestisch optreden zo dicht op een artiest gekluisterd zat en nieuwe liedjes zo intens beleefde. Duff stond in z'n eentje in het duister de sterren van de hemel op zijn gitaar te spelen - hoe fijn is het toch als een virtuoze muzikant aparte akkoorden moeiteloos beheerst - en het publiek, kennelijk grotendeels die-hard fans, zongen de woehoehoehoe-koortjes in liedjes als "Wake Up Richard" direct feilloos mee. Af en toe deed een zanglijntje aan Radiohead-oude-stijl denken, andere nummers waren weer wat meer in folkstijl en nu ik dagen later thuis zijn zelf opgenomen cd zit te beluisteren (de opnames dateren van 2010), ontdek ik wéér nieuwe kanten van Duff. Zo zijn diverse liedjes nu met blazers opgeluisterd en zingt in het countryduet (!) "Dora Brown" de zangeres Emily Breeze mee. Prachtig, prachtig! Mocht je nog een nieuwe gelegenheid krijgen om Duff zelf te gaan zien bij een vergelijkbaar huiskamerconcert (volg @wm_nl op Twitter!), grijp dan vooral de gelegenheid.

Een typisch geval van ruwe bolster blanke pit, dat is Brian Fallon, bekend als zanger van The Gaslight Anthem. Met zijn zwaar getatoeëerde lichaam en soulvolle en ruige stemgeluid oogt en klinkt hij als de verpersoonlijking van de rock and roll hero. Dat is hij ook als frontman van The Gaslight Anthem, maar Fallon heeft ook een introverte kant. Samen met goede vriend en Gaslight Anthems gitaartechnicus Ian Perkins vormt hij The Horrible Crowes met wie hij Elsie heeft gemaakt, een melodieuze soulplaat over de donkere kant van de liefde. De naam The Horrible Crowes komt van het zeventiende-eeuwse gedicht Twa Corbies. In het gedicht gaat een ridder dood waarop zijn vrouw wegrent en twee kraaien kijken toe en overleggen hoe ze het lichaam van de ridder op zullen eten. Het staat volgens Fallon voor de strijd die iedereen in zijn leven voor zijn kiezen krijgt. Uiteindelijk worden we allemaal verlaten en eindigen onder de grond. De sound is minder rechttoe-rechtaan rock dan The Gaslight Anthem door rijkere arrangementen en meer aandacht voor het liedje zelf. "Beyond The Hurricane" en "Mary Ann" komen nog het dichtst bij de rock die we van Fallon gewend zijn. Het tempo ligt bij het gros van de nummers een tandje lager en Brian Fallon zingt dan mooi en soulvol zonder ruig randje. In "Sugar", "Cherry Blossoms" en "Black Betty And The Moon is dat vooral heel fraai gelukt. Liefde, verlies, dood, wanhoop, het zijn zware thema's die op Elsie bezongen worden. The Horrible Crowes geeft daar vertrouwen, hoop en kracht als antwoord op zodat Elsie geen zwartgallige plaat is geworden maar een collectie persoonlijke en emotionele songs.

The Gloria Story's opener "Valentino" lijkt op een mix van verschillende Thin Lizzy-songs, zowel in melodie als in zanglijnen en tekst. Daardoor ga je elk volgend nummer onwillekeurig ook met Thin Lizzy vergelijken. Dan blijf je de nodige overeenkomsten horen, maar deze Zweden zijn een graadje rauwer en losser. Je hoort dan regelmatig toefjes Hanoi Rocks langskomen en ritmepartijen die aan The Rolling Stones doen denken. Misschien zou je ze wel de Zweedse versie van The Darkness kunnen noemen, want ze weten van al die invloeden wel een uiterst smakelijk rockplaatje te brouwen. Voor wie The Darkness leuk vond maar de stem van Justin Hawkins niet trok, is Shades Of White een mooi alternatief. The Gloria Story is een stuk minder over the top, maar nog steeds erg leuk. Het is niet bijster origineel, maar wel degelijk heavy poprock zoals die gemaakt hoort te worden.

CellOut-frontman Percy Mejhagen laat weten dat hij met zijn bandje 'de standaard wil zetten voor alle metal- en rockplaten'. Nee hè, zo eentje. Dat wordt des te pijnlijker wanneer je moet constateren dat CellOut vanaf de eerste noten de formule voor Amerikaanse popmetal volgt. Strakke riffs, liedjes die vooral op weg zijn naar het volgende meezingbare refrein en een productie die goed is, maar waar wel alle lucht uitgeperst is. CellOut klinkt daarmee als honderden, zo niet duizenden, andere bandjes - en dan nog vooral bandjes die op het Noord-Amerikaanse continent successen boeken. Het Zweedse viertal heeft hoorbaar ervaring, dus qua uitvoering is er weinig op aan te merken. In hun genre blijven de songs best overeind - hoewel ze strak volgens een formule geschreven zijn. Er is al een standaard voor materiaal als dit, en hoewel CellOut zich best kan meten met het gros van de genregenoten, voor een standaard zetten is meer nodig. Veel meer.

Toen eerder dit jaar de EP He Gets Me High verscheen, was het al duidelijk: het komt helemaal goed met Dum Dum Girls. Eigenlijk had het best voor de hand gelegen als de Californische meidenband na het verrassende debuut I Will Be en het eindeloze toeren als een nachtkaars was uitgegaan, maar het tegenovergestelde is het geval. Vooral de zang van oprichtster en bandbrein Dee Dee klinkt strijdlustig en helder. Mooi om te horen hoe haar stem zich stapje voor stapje ontwikkelt. Vooral op een nummer als "Heartbeat" zingt ze de regels 'I don't know, where to go, to get away from this sorrow' op een manier waar Chrissy Hynde jaloers op zou zijn. De andere drie dames hebben dit keer iets meer te zeggen gehad bij de opnames en mochten zelfs een beetje meezingen, maar Dee Dee blijft degene die de nummers schrijft en grotendeels het geluid van de band bepaalt. De luchtige sixties-meidenpop blijft de hoofdmoot, zoals op de heerlijk aanstekelijke single "Bedroom Eyes", dat volgens Dee Dee overigens gaat over 'Love within the context of insomnia and separation, kinda my thing.' Toch verkennen de Dum Dum Girls ook duidelijk nieuwe terreinen. Opvallend is bijvoorbeeld het nummer "Coming Down" dat ruim zes minuten duurt en waarschijnlijk het traagste nummer is dat de Dum Dum Girls ooit opnamen. Opnieuw is de zang echt schitterend en laat Dee Dee zien dat ze nog tot veel meer in staat is dan wat we tot nu toe van de band gehoord hebben. Het mooiste wordt echter bewaard tot het einde, in de vorm van een fraai eerbetoon aan haar overleden moeder: "Hold Your Hand". De band laat met dit album op overtuigende wijze zien veel meer in huis te hebben dan alleen felle lippenstift en spannende panty's.

Zo klinkt Girls dus als ze wél budget hebben voor het opnemen van een plaat. Het debuut van het tweetal, simpelweg Album genaamd, bevatte een verzameling liedjes waar je u tegen zegt. Om de volle schoonheid ervan te ontdekken moest de luisteraar zich een weg banen door een groezelige stofsluier van een tekortschietende cheapy productie en de (bewust) overdreven druilerig-verkouden stem van zanger/gitarist Christopher Owens. Maar met de briljante tussendoor-ep Broken Dreams Club was ik er al van overtuigd dat het goed zit met dit tweetal. Owens toont zich een ware, ambachtelijke songsmid en zijn bassende maatje Chet "JR" White heeft zich de kunst van het produceren eigen gemaakt. Het resultaat, Father, Son, Holy Ghost mag er zijn. Owens blijft een matige zanger, maar is over zijn verkoudheid heen en de evenwichtige productie is warm en glanzend, zonder het rafelige indiegeluid van Girls geweld aan te doen. Het album is een trip. Owens, die in zijn teksten zijn opmerkelijke verleden een plek geeft, steekt zijn liefde voor seventies glam-, westcoast- en folkrock niet onder stoelen of banken en opent met een trits gouden Arrow-rocksongs die zo de Top 2000 in kunnen. Met de opener "Honey Bunny" worden de glamrock-cliché's opnieuw gedefinieerd, "Alex" is het perfecte popnummer waar Teenage Fanclub al jarenlang tevergeefs naar op zoek is en in het machtige, op een diep paarse hardrockriff rollende "Die" stijgt Girls in het outro op in een meeslepend bombastische climax. Waar Album het tranentrekkende hoogtepunt kende in de song "Hellhole Ratrace", hebben we hier de track "Vomit" dat klein begint maar zich ontvouwt tot een goddelijk aan de hemelpoorten rammelend epos, inclusief gospelkoor en huilend orgel. Tjezus, wat een hoop moois, en dan zijn we nog maar op de helft! Maar het tweede, rustiger deel van het album, dat bij de dubbel-lp is geperst op maagdelijk wit vinyl, kent wat mindere momenten. De soul-pastiche "Love Like A River" kan amper gedragen worden door Owens magere stem en moet gered worden door een gospeldame. "Forgiveness" sleept zich stroperig en moeizaam voort. Het afsluitende miniatuurtje "Jamie Marie" is wonderschoon, maar vormt niet de grootse albumafsluiter die je op basis van het voorgaande misschien had mogen verwachten. Nee, het meesterwerk dat Girls in zich heeft, blijft bewaard tot een volgend album. Maar wat komen ze er al dichtbij. Father, Son, Holy Ghost is een bijna briljant muziekalbum met een tong in de wang; retro, maar met een ziel en zonder de kazige luchtjes. Ik reserveer alvast een plekje in mijn eindejaarslijst. Bovenin.