De Grote File Under Jaarlijst 2011
1. Wilco - The Whole Love
2. The Black Keys - El Camino
3. The Joy Formidable - The Big Roar
4. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
5. Radiohead - The King Of Limbs
6. tUnE-yArDs - w h o k i l l
7. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
8. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
9. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver
10. Sóley - We Sink
11. Foo Fighters - Wasting Light
12. Lotte Kestner - Stolen
13. Yuck - Yuck
14. Elbow - Build A Rocket Boys!
xx. Fucked Up - David Comes To Life
The Spits - The Spits V
De gordijnen gaan dicht, de cd-lade open om er vervolgens een cd er in te doen, de volumeknop gaat op tien. Ik kijk om me heen. Zie een tweetal katten mij vol verwondering aankijken. Ik pak mijn luchtgitaar, gooi mijn denkbeeldige bos haar door de lucht, gooi de luchtgitaar weer aan de kant, spring op de bank, pak de luchtmicrofoon en ga als een wilde tekeer. Dan besluit ik om te gaan stagediven, maar niemand die me opvangt. Er zijn wel twee katten die wegspringen. Dan maar crowdsurfen tussen de plukken stof en kattenhaar. Oh ja, ik moet ook nog een pit bouwen. Het is een heftige party in ons huis met als oorzaak The Spits. Rock ´n´ Roll zoals The Ramones dat bedoeld hebben: kort, heftig en als je geen einde aan kunt breien dan trek je de stekker er gewoon uit. Hoppa, volgende nummer. Na ruim achttien minuten mag je dan weer bijkomen, het is voorbij. De band uit Seattle heeft haar werk erop zitten. De echte punkgaragerocker had dit album uiteraard al op lp, maar voor de wannabee als ik, was het toch even genieten. Mijn oerinstinct is weer naar boven gehaald.
File Under: Seattle is in the house
File Audio: [MySpace][Soundcloud]
Sóley - We Sink
Het kristallen gebouw dat in de verte schittert, en de veelkleurige lampen doen iets geweldigs met de zacht vallende regen. Het is koud, een opstekende wind fluit diagonaal over het plein, en ik heb spijt dat ik niet mijn pet op heb om de handschoenen en das bij te staan. Gelukkig zijn we er al bijna. Is dat de rij? Voor haar? Wat gebeurt er nog meer... Björk? Nee, die is op een andere etage, en volgens mij ook niet vandaag. Wie speelt hier nog meer dan? Nu alleen zij. In de grote zaal? Nee, in Kaldalón. Jemig, wij kunnen echt er nooit meer in...er zijn zeker 200 mensen hier voor ons! Nee, er zijn 200 mensen voor jullie, want wij hebben persdingen. Heh wat ben je toch vervelend, en wij dan? Lees het stukje maar, en regel de CD. Hoe heet die dan? We Sink. Wie...Zink? Zinken. Je weet wel, water en zo. Oh, ah, ja. Ik ga naar binnen, sterkte. Het is afgeladen vol, bloedheet en muisstil hier. Verrassend licht. Ik zit op de trap, ze rammen het publiek er echt in. Het wordt heter en heter; een klein blond meisje met toetsen en gitaar, met een reus op percussie. De reus is bedeesd en gecontroleerd, het meisje enthousiast. Ze vertelt verhalen, dit meisje. Fantasie en werkelijkheid worden verstrengeld en met pastel op grote doeken geschilderd. Sommige verhalen zijn leuk, sommige zijn eng... Maar niet te eng. Het kinderstemmetje gaat niet heel ver het duister in. Dat had wel gemogen.
File Under: Verrassend licht
File Audio: [Sóley-Space]
If By Yes / Devon Williams
Vreemd, soms valt het kwartje, bij releases die me eigenlijk zouden moeten bevallen, tóch niet. If By Yes maakt nochtans perfect gearrangeerde Bauereske pop, Sonja van Hamel kan zo meezingen. En dat alles piekfijn geproduceerd, met de luchtige touch van een band als Air, of een live-uitvoering van 4Hero. Dat laatste komt misschien doordat de Japanse electronica-tovenaar Cornelius aan twee tracks meewerkt. Dat zijn toch referenties waar je mee thuis kan komen, en ook David Byrne draagt nog bij, maar uiteindelijk kom ik maar niet door de volle vijfenvijftig minuten heen. Wellicht klinkt het allemaal iets te bedacht in het Stereolab, of te koket. Die laatste factor schiet hier helemaal in het rood, doordat het kwartet If By Yes maar liefst drie échte meisjes telt, waaronder twee Japanse. De zoetgevooisde keeltjes gaan open als Minnie Riperton, of de jonge Kate Bush. Een suikerspin-overkill.
Ook Devin Williams lijkt eerst op de psychedelisch-weelderige toer. De hoes is Jeroen Bosch-overdadig, en de Polyphonic Spree-achtige opener “Revelations” is uitgebreid versierd met tierelantijnen. Williams' nasale stem is wel wat te beperkt voor dit soort jubelmuziek. De liedjes erna zijn (dus) volslagen anders. “Your Sympathy” is nog een tussenstap, en had op Father, Son, Holy Ghost van retro-geestverwant Girls gepast. Vanaf “Favor Tree” zijn we plotseling in de eighties. En hoe! Een betere Chameleons- of Cure-pastiche heb ik dit jaar niet gehoord. Warme gitaren, koude drums, en om die twee te lijmen een synthetisch strijkje. En nu passen de zwabberende vocalen perfect. Dankzij de Amerikaanse vampieren-remake Let Me In ontdekte ik onlangs Underworld-voorloper Freur ("Doot-Doot"!), dus ik was er ook helemaal klaar voor. Of de liedjes nu “Sufferer”, “Tower of Thought” of “Right Direction” (The Field Mice!) heten, ik vind ze allemaal lekker. Maar het mooist van alles is dat de psychedelische sixties-invloeden stiekem terugkeren. Het bewijst in retrospect het gelijk van Williams met die opener. Hij kan het wél. Een goede tracklist maken is ook een kunst.
File Under: In kleine porties van snoepen
File Audio: [If By-Space]
File: Devon Williams - Euphoria
File Under: Slimme gids neemt je mee langs bekende invloeden
File Audio: [Twee liedjes op stream]
Le Butcherettes - Sin Sin Sin
Een van de muzikale live-afknappers van 2011 was wat mij betreft The Kills op Lowlands. Ik had hoge verwachtingen, maar droop na een paar nummers af. Ongeïnspireerd spelen is dodelijk. Tja, ik had dan die zondag maar achter Blink, onze man ter plekke, aan moeten lopen om Le Butcherettes te bekijken. Ik citeer: ´loeihard, confronterend, rauw.´ Le Butcherettes heeft muzikaal wel wat van The Kills. Ze komen uit Mexico en weten wat garagerocken is. De belangrijkste troef is frontvrouw Teri Gender Bender. Ze schrijft de liedjes, bespeelt de gitaar en doet dingen met keyboards die niet al te veel voor de hand liggen. Er is ook nog drummer Normandi Heuxdaflo, maar een andere naam valt écht op. Dat is basgitarist Omar Rodriguez Lopez. Hem kennen we van The Mars Volta. Op Sin Sin Sin tekent hij ook nog eens voor de productie. Daar is op zich weinig mis mee, al had het geluid misschien net wat smeriger gekund, zoals dat op een liedje als "Bang!" wel gebeurt. Daarnaast hoor je dat Bender nog aan het zoeken is naar het definitieve geluid. Neem de vreemde eend in de bijt "Mr. Tolstoi", wat mogelijk wel een nieuw genre garagefolk in wording is, maar die stroning laat ik aan me voorbij gaan. Het is me te geforceerd. Le Butcherettes maakt met Sin Sin Sin echter een goede en interessante muzikale start.
File Under: Belofte
File Audio: [MySpace][Bandcamp]
File Video: [Teaser][The Leibniz Language]
File Twitter: [Tweets]
The Elves - And Before Elf… There Were Elves (feat. Ronnie James Dio)
De beste carrièremove voor een muzikant is vroegtijdig overlijden, zeggen ze wel eens. Kort daarna wordt er immers van alles en nog wat uitgebracht dat jaren daarvoor niet de moeite waard werd geacht. Of, zoals in het geval van Ronnie James Dio, stuurt weduwe Wendy de Dio Disciples op tournee, waarbij de enige hoofdpersoon, Ronnie Dio zelf, wordt vervangen door mensen die alleen maar veel slechter kunnen zijn. De opnamen op dit album zijn van The Elves, Dio's eerste bandje, dat later Elf werd en exclusief de gitarist ook de volledige bezetting op het debuut van Ritchie Blackmore's Rainbow was. Let wel, The Elves was een honkytonk/bluesrockband, dus wel even iets anders dan de bands waarmee Dio écht bekend werd. Op dit album staan live- en studio-opnamen uit 1971, met covers (bijvoorbeeld Rod Stewart and The Faces' "Stay With Me" en Graham Nash' "Simple Man"). Live wordt over het algemeen wel flink gas gegeven en je hoort dat Ronnie James Dio al in 1971 op weg was naar sterrenstatus. Gitarist was op dat moment zijn neef David Feinstein, die later enige bekendheid verwierf met The Rods. De opnamen zijn geremastered, maar dat wil niet zeggen dat de kwaliteit altijd prima is. Met name enkele studiotracks, zoals het poppy "Wakeup Sunshine", lijken oorspronkelijk van een cassettebandje te komen, zo wiebelig en vlak zijn ze soms. Niettemin is Before Elf...There Were Elves een collectie songs die de moeite waard is, zeker het livewerk. De rest is muziekgeschiedenis in wording en daarom gelukkig alsnog veel meer dan ordinaire lijkenpikkerij.
File Under: Elfen en sterren. Zou het kersttijd zijn?
Primus - Green Naugahyde
Het zit diep in mijn geheugen vastgeklonken: cassettebandjes. Ze vormen een essentieel deel van mijn muzikale opvoeding. Ik ben lang blijven hangen in top 40 muziek en andere foute genres, maar er waren een paar bands die mijn liefde voor de alternatieve muziek uiteindelijk wisten te ontluiken.
File Under: Zuigt nog steeds
File Audio: [SoundCloud]
File Video: [Trailer][Tragedy's A'Comin']
Lotte Kestner - Stolen
Lotte Kestners Stolen is een typisch geval van een (nog) niet gerecenseerd album uit 2011 dat eigenlijk meer aandacht had verdiend. Ze dook onder andere op in de jaarlijstjes van Blink, Vonx en Klaas (die haar zelfs op nummer een zette). Hij had net zo goed ook in mijn lijstje kunnen staan, ware het niet dat ik de een-punt-aftrek regel hanteer voor een coveralbum. Achteraf gezien, had ik wel wat minder streng mogen zijn. Anna-Lynne Williams - de zangers die achter het pseudoniem Lotte Kestner schuil gaat - verstaat namelijk de kunst van het zich volledig eigen maken van het zorgvuldig uitgekozen bronmateriaal. Of het nu gaat om Damien Jurado, The National, Eels, The Cure, New Order, Interpol of zelfs Kent (in het Zweeds!), dankzij haar betoverende set stembanden en sobere instrumentatie (akoestische gitaar en spaarzaam wat toetsen) weet ze de nummers moeiteloos naar zich toe te trekken. Maar vooral die stem dus. Al vanaf mijn eerste kennismaking met Anna-Lynne in Trespassers William ben ik volledig verslingerd aan die prachtige stem van haar. Ik zou bijna in het cliché vervallen dat daarmee zelfs boodschappenlijstjes of telefoongidsen als wonderschone poëzie zouden klinken. Gelukkig doet ze dat niet. In plaats daarvan staan er op bandcamp echter nog een tweetal EP's met extra covers, waaronder haar adembenemend mooie interpretaties van Beyoncé's "Halo" en Elvis Costello's "I Want You".
File Under: Gestolen harten
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Falling Snow][Halo]
Magazine - No Thyself
No Thyself, da’s wel een erg krasse punkuitspraak. Zoiets als ‘Nee gij!’ en ‘wat je zegt ben je zelf’ in een enkel woordgrapje vervat. Nou is mijnheer Howard Devoto een oude warse punkerd van het eerste uur. Hij stapte uit The Buzzcocks en startte in de jaren zeventig Magazine waarmee hij punk, rock, wave en glitz aan elkaar reeg tot een intellectueel literair clubje van muzikanten. Minus een rare collectie van goedbedoelde pogingen en een live-plaat is No Thyself pas de vierde cd. Devoto startte Magazine na het uiteenvallen in 1981 en een eenmalige reünie in 2009 opnieuw op. Gitarist van het eerste uur John McGeoch is dood. En, Barry Adamson is vervangen door John White. Nu bestaat Magazine uit Howard Devoto, John Doyle, Dave Formula, Noko en John White. Was en is Magazine muzikaal interessant? Ach, je moet ervan houden. Devoto mag credits krijgen voor het feit dat hij samen met Tom Verlaine, Wire en Roxy Music de artrock heeft uitgevonden. En dat is dan ook meteen wat ik nog steeds tegen heb op deze band. Ik heb Bob Dylan, Patti Smith, Tom Verlaine en bijvoorbeeld een A Certain Ratio muzikaal nooit gepruimd. Als ik die artiesten goed had moeten vinden vanwege hun literaire aspiraties, dan had ik wel een boek tot me genomen. Kennen we Rik Mayall’s personage Rick uit The Young Ones nog? Dat was de belichaming van de Magazine-fan. Een politiek bewuste maar eenzame jonge nerd met enig kunstzinnig besef. Muzikaal echter tenenkrommend, wat fijntjes gevisualiseerd wordt door Factory-baas Tony Wilson in de film24 Hour Party People bij zijn keuze voor A Certain Ratio. Devoto maakt postrock, artrock, wat witte funk en flancher-wave die mij direct terugbrengt naar de begindagen van The Cure. Wat je Devoto bij Magazine moet nageven is dat hij als zestig-plusser met een enkele poging zelfs na dertig jaar qua productie, songstructuren, jaren tachtig-feel en tekst in staat is om alle goedbedoelde pogingen van Loyd Coyle, Pulp en White Lies te kakken te zetten. Slechts de song “Blisterpack Blues” heeft een echte schoonheid in zich. Van de rest word ik niet bepaald warm of koud. Magazine is en blijft een stelletje nerds. En nerds zijn er om gepest te worden. Devoto vraagt er zelf om.
File Under: Revenge of the nerds
File Audio: [MySpace]
Jos Hol - Verlange
Van de hoop die ik uitsprak dat Jos Hol n.a.v. zijn debuut Onderhuids eerdaags in heel Nederland te horen zou zijn, is weinig terecht gekomen. Integendeel, opvolger Verlange heeft hij zelfs in eigen beheer moeten uitbrengen. Schande, al geeft hij zelf aan dat dit komt door de ingestorte cd-verkoop. Hol heeft gelukkig stermuzikanten Mike Roelofs op toetsen en BJ Baartmans op gitaar (en als producer) in zijn begeleidingsband gehandhaafd. Hij zou ook gek zijn om dat niet te doen. Zij zorgen er namelijk voor dat de liedjes van Hol, met zijn wat aparte stem, wederom fonkelen als de sterren aan de hemel. Thema´s als de dood, het afscheid, de dementie en het verlangen zijn bij hem in goede handen. Hol zingt wederom in het Limburgs, het Venloos om precies te zijn. De vertaling staat overigens in het bijgevoegde boekje, al kan ik het zo redelijk goed volgen. De afsluitende bonustrack "De Wending" is overigens in het Nederlands, maar deze kwam op deze cd eerder in het Limburgs voorbij. Ik lees in het bijgevoegde promopraatje dat er wordt gewerkt aan een theatertoer. Kijk, dat was precies wat ik in gedachten had, want Hol durf ik qua kwaliteit wel naast mannen als Boudewijn de Groot, Herman van Veen en Stef Bos te zetten. De betere popmuziek in het Nederlands, of moet ik Limburgs zeggen? Hol verdient meer.
File Under: Het is een kwestie van geduld
File Audio: [Check zijn website]
File Video: [Zijn videokanaal]
Big Harp - White Hat
Het lijkt een variant op het verhaal van die verhuizer. Op z’n vijftigste debuteren met een fantastisch album vol huisvlijt, geschreven in het kantoortje van zijn bedrijf. Rauw, basaal en vol met fantastische verhalen over de zelfkant. Bij Big Harp gaat het om een echtpaar, Chris Senseney en Stefanie Drootin-Senseney. Pas na een aantal jaren getrouwd te zijn en intussen ook kinderen te hebben gekregen, besluiten ze hun zelf geschreven liedjes op te nemen. Even basaal en even vol met mooie verhalen vol ongeluk en droefenis. Waar Johnny Dowd - over hem had ik het uiteraard - het echter zoekt in blues en kale rock, speelt Big Harp folk. Soms met een buiging naar country, soms knipogend naar puntige rock ‘n’ roll. Chris Senseney heeft een braampje op zijn stem, waar Johnny Dowd een vervaarlijke kraak heeft, maar een geweldige gitarist is ook Senseney niet. Wel weet hij wat hij doet: de soms al te brave liedjes uit hun keurslijf scheuren door een ruige lick of weerbarstige solo te spelen. Met White Hat heeft de familie Senseney geen wereldschokkende plaat afgeleverd, wel een fijner album dan menige act in een dure studio voor elkaar krijgt.
File Under: Het betere huisvlijt
File Audio: [ Goodbye Crazy City (mp3 in ruil voor je mailadres]
File Video: [Everybody Pays]
Crystal Antlers - Two-Way Mirror
Bij het verschijnen van hun debuut-ep was ik aardig overhoop geblazen door de orkaan aan geluid die deze Californische band mijn speakers uit joeg. Die woeste mix van garage met psychedelica temden ze al iets voor hun cd Tentacles, een album dat nu terugkijkend, voor mijn gevoel net wat te snel opgenomen was na alle hoera’s over hun ep. Het is denk ik dan ook goed dat de band wat meer tijd genomen heeft voor hun tweede langspeler Two-Way Mirror. Dat betekent overigens niet dat het gaspedaal nu weer verder ingetrapt wordt. Integendeel zelfs. Zo is de maniakale zang bijna geheel ingedamd en is de muur aan geluid ook bijna geheel beteugeld. Dat klinkt wellicht niet veelbelovend, maar doordat er wat meer ruimte is om de details te laten horen komt de band wel degelijk nog uitstekend tot zijn recht. Dat komt ook doordat de muziek nog steeds energiek voelt. Dat shot adrenaline krijg je gelijk als “Jules’ Story” de plaat opent. Maar juist in een wat meer ingetogen liedje als “Summer Solstice” komt ondanks de groezelige basis de rijkheid in het geluid van het vernieuwde Crystal Antlers naar voren. Dosering is het sleutelwoord geworden waarbij de precisie in de drums en percussie van cruciaal belang is. Op het mooiste liedje van Two-Way Mirror moet je overigens een half uur wachten. Dat is het bijna zeven minuten durende “Dog Days”. Dat je ouderwets bij je strot grijpt met zijn bijna soulvolle geluid.
File Under: Prima doorontwikkeling
File Audio: [MySpace][Grooveshark]
File Video: [Chrystal Antlers TV]
Xanadu - The Last Sunrise / Frequency Drift - Ghosts
Xanadu is een Poolse band uit de vorige eeuw en ook weer niet. Drummer Hubert Murawski is de verbindende schakel tussen de twee, maar in Xanadu zat destijds ook Mariusz Duda, die al een tijdje geleden is doorgebroken met Riverside. Op The Last Sunrise is een verder volledig nieuwe line-up bezig met wat in de bio veel te enthousiast 'their unique sound eand compositions' worden genoemd. Zo'n omschrijving is dodelijk als je vervolgens dertien-in-een-dozijn-progrock en -progmetal hoort en waar je vooral heel veel bands van minstens tien jaar geleden in herkent. Kortom, de heren doen een kunstje dat anderen al enige tijd achter zich hebben gelaten. De twee langste tracks hebben nog de tijd om iets van sfeer op te bouwen, maar eerlijk gezegd heb ik het ook wel weer gehad als zanger Mish Jarski zijn mond opentrekt. Dat vette accent is nog te doen, maar het nasale stemgeluid en voorspelbare zanglijnen zijn de nekslag. Muzikaal is het zo nu en dan nog best te pruimen, maar als geheel, als album, is het een klassiek geval van 'too little, too late'.
Het Duitse Frequency Drift omschrijft zijn eigen stijl als 'cinematic prog'. Trots melden ze meer variatie doordat er meer gitaar gebruikt is, maar ook viool, dwarsfluit en harp. Daarmee weet ik meteen dat ik voorgaande albums niet hoef te beluisteren, want ik trek het nu al amper. Ik heb soms het idee dat ik naar New Age zit te luisteren en ijle dameszang, vogelgeluiden en kabbelende beekjes dragen daar flink aan bij. Als er iets meer vaart wordt gezet en drums en gitaarriffs het geluidsbeeld bepalen dringt de vergelijking met sprookjesmetal zich op. Minder klassiekerig, maar toch. Hoe dan ook blijft het te ver in hoeken van prog en metal die mij sowieso weinig doen. Voor wie na het voorgaande wel enige interesse kan opbrengen: het 'cinematic' aspect is onmiskenbaar en heeft zeker enige charme. In tien minuten durende nummers als "Tempest" en "Dance No More" komt dat mooi samen in songs met kop en staart. Op andere momenten lijkt de samenhang te ontbreken, alsof het allemaal laagje voor laagje is opgenomen en nog steeds als laagjes hoorbaar blijft in plaats van samen te smelten. U weet nu vast of u tot de doelgroep behoort. Ik niet, helaas.
File Under: Xallumnietvaakmeerdraaien
File Audio: [XanaduSpace]
File: Frequency Drift - Ghosts
File Under: New Age-prog
File Audio: [DriftSpace]
New Country Rehab - New Country Rehab
Nu ik er zo over nadenk komen er best veel artiesten die ik goed vind uit Canada. Om er maar een paar te noemen: Arcade Fire, kd Lang, Joni Mitchell, The Dears en Neil Young. En dan vergeet ik er vast nog een aantal. Dat er in Canada ook goede country en bluegrass gemaakt wordt wist ik dan weer niet. New Country Rehab omschrijft hun muziek als outlaw indie country waarin de authenticiteit van Hank Williams en de experimenten van Arcade Fire elkaar ontmoeten. Die omschrijving dekt de lading vrij goed. Viool en akoestische gitaar geven de songs een traditioneel countrysausje, zoals in "Cameo" en "The Last Hand". Van Hank Williams' "Ramblin' Man" maken ze dan weer een geheel eigen versie en experimenteren ze zelfs met dub. Gedurfd maar geslaagd. Van Bruce Springsteens "State Trooper" maken ze een ontspoorde bluegrasssong, compleet met sirenes. En "Angel Of Death" is een folkrockliedje a la Mumford & Sons. Het moge duidelijk zijn dat New Country Rehab niet de traditionele countrypaden bewandelt. In Canada kreeg de band voor dit debuutalbum dan ook de Folk Music Award in de categorie pushing the boundaries. En dat is precies wat New Country Rehab doet. In het laatste nummer, Hank Williams' "Mind Your Own Business", geven ze hun visitekaartje nogmaals af. In plaats van het braaf na te spelen maken ze er een zinderende bluegrassong van met slidegitaar, pompende bas en handgeklap. Prima debuut waarmee New Country Rehab het genre outlaw indie country op de kaart heeft gezet.
File Under:Outlaw indie country
File Audio: [Myspace]
File Video: [Angel Of Death]
File Twitter: [Tweets van New Country Rehab]
Jaarlijst 2011: Storm
1. Birds Of Passage - Without The World
2. Ulver - Wars Of The Roses
3. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
4. Steven Wilson - Grace For Drowning
5. Amplifier - The Octopus
6. Die! Die! Die! - Form
7. Kaat Hellings - Hit Of The Century
8. Leprous - Bilateral
9. World's End Girlfriend - Seven Idiots
10. Vessels - Helioscope
Jaarlijst 2011: Ludo
1. Wild Beasts - Smother
2. Novack - Sequences & Stills
3. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver
4. King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine
5. Duffhuës - Among The Ruins
6. Delicate Steve - Wondervisions
7. The Mountain Goats - All Eternals Deck
8. Bill Wells & Aidan Moffat - Everything's Getting Older
9. Dolorean - The Unfazed
10. The Innocence Mission - My Room Is In The Trees
Jaarlijst 2011: Klaas
1. Lotte Kestner - Stolen
2. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
3. Nicole Atkins - Mondo Amore
4. Signe Tollefsen - Hayes
5. GEM - Hunters Go Hungry
6. Pien Feith - Dance On Time
7. Black Box Revelation - My Perception
8. Charles Bradley - No Time For Dreaming
9. De Staat - Machinery
10. Geike - For The Beauty Of Confusion
Jaarlijst 2011: Andrew
1. Mogwai - Hardcore Will Never Die But You Will
2. Ben Howard - Every Kingdom
3. Elbow - Build A Rocket Boys!
4. Radiohead - The King Of Limbs
5. Sóley - We Sink
6. The Joy Formidable - The Big Roar
7. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
8. tUnE-yArDs - w h o k i l l
9. Death Cab For Cutie - Codes and Keys
10. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver
Jaarlijst 2011: Joice
1. The Black Keys - El Camino
2. Moddi - Floriography
3. Young The Giant - Young The Giant
4. Boy & Bear - Moonfire
5. Cloud Control - Bliss Release
Jaarlijst 2011: Vonx
1. Dum Dum Girls - Only In Dreams
2. The Kills - Blood Pressures
3. Lotte Kestner - Stolen
4. Adele - 21
5. Shonen Knife - Osaka Ramones
6. The Raveonettes - Raven In The Grave
7. Oh No Oh My - People Problems
8. Diverse artiesten - Come Together: Black America Sings Lennon and McCartney
9. Avril Lavigne - Goodbye Lullaby
10. Funeral Oration - Godsend
Jaarlijst 2011: Marz667
1. James Vincent McMorrow - Early In The Morning
2. Selah Sue - Selah Sue
3. Zola Jesus - Conatus
4. I Am Oak - Oasem
5. Of Monsters and Men - My Head Is An Animal
6. Cold War Kids - Mine Is Yours
7. Frank Turner - England Keep My Bones
8. Pete & The Pirates - One Thousand Pictures
9. The Drums - Portamento
10. Intergalactic Lovers - Greetings & Salutations
Jaarlijst 2011: Janine
1. Darren Hayes - Secret Codes And BattleshipsJaarlijst 2011: Patrick
1. dEUS - Keep You Close
2. Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil
3. The Joy Formidable - The Big Roar
4. Cold War Kids - Mine Is Yours
5. De Staat - Machinery
6. The Black Keys - El Camino
7. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
8. Dazzled Kid - Fire Needs Air
9. Jane's Addiction - The Great Escape Artist
10. Foo Fighters - Wasting Light
Jaarlijst 2011: Ramon
1. Wilco - The Whole Love
2. The Decemberists - The King Is Dead
3. The Black Keys - El Camino
4. Girls - Father, Son, Holy Ghost
5. tUnE-yArDs - W H O K I L L
6. The Antlers - Burst Apart
7. The War On Drugs - Slave Ambient
8. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
9. Jonathan Wilson - Gentle Spirit
10. Destroyer - Kaputt
Jaarlijst 2011: Anne
1. Automatic Sam - Texino
2. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
3. Odonis Odonis - Hollandaze
4. Wooden Shjips - West
5. The Oscillation - Veils
6. Real Estate - Days
7. The Cubical - Dirty Shame
8. Smith Westerns - Dye It Blonde
9. The War On Drugs - Slave Ambient
10. Crystal Stilts - In Love With Oblivion
Jaarlijst 2011: DubbelMono
1. Wilco - The Whole Love
2. The Black Keys - El Camino
3. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
4. Loch Lomond - Little Me Will Start A Storm
5. Bonnie Prince Billy - Wolfroy Goes To Town
6. Bill Wells & Aidan Moffat - Everything's Getting Older
7. Gillian Welch - The Harrow & The Harvest
8. Tim Knol - Days
9. Forest Fire - Staring at the X
10. PJ Harvey - Let England Shake
Jaarlijst 2011: Charlona
1. Maria Mena - Viktoria
2. Face Tomorrow - Face Tomorrow
3. Pete Murray - Blue Sky Blue
4. Ryan Adams - Ashes & Fire
5. Shane Alexander - Mono Solo
6. Incubus - If Not Now When
7. Foo Fighters - Wasting Light
8. dEUS - Keep You Close
9. Lior - 3-2-1
10. Gavin DeGraw - Sweeter
Jaarlijst 2011: Prikkie
1. Lazuli - 4603 Battements
2. Pain Of Salvation - Road Salt Two
3. Queensrÿche - Dedicated To Chaos
4. Hart & Bonamassa - Don't Explain
5. Neal Morse - Testimony 2 Live In Los Angeles
6. The Aristocrats - The Aristocrats
7. The Answer - 412 Days Of Rock 'N' Roll
8. Mr. Big - What If…
9. Umphrey's McGee - Death By Stereo
10.King Kobra - King Kobra
Jaarlijst 2011: Ewie
1. Tom Waits - Bad As Me
2. The Joy Formidable - The Big Roar
3. James Vincent McMorrow - Early In The Morning
4. The Suzan - Golden Week for the Poco Poco Beat
5. Moddi - Floriography
6. Gavin Friday - catholic
7. Dan Mangan - Oh Fortune
8. Jessica Lea Mayfield - Tell Me
9. Tika - In A Cabin With
10. Sparrow And The Workshop - Spitting Daggers
Jaarlijst 2011: Bas
1. Blueneck - Repetitions
2. Motorpsycho - Roadwork vol.4: Intrepid Skronk
3. Jóhann Jóhannsson - The Miner's Hymns
4. KILLL - KILLL
5. Ricardo Villalobos & Max Loderbauer - Re: ECM
6. Animals As Leader - Weightless
7. Jenny Hval - Viscera
8. A Winged Victory For The Sullen - A Winged Victory For The Sullen
9. 40 Watt Sun - The Inside Room
10. Birds Of Passage - Without The World
Jaarlijst 2011: Blink
1. Radiohead - The King of Limbs
2. Eefje de Visser - De Koek
3. Ryan Adams - Ashes & Fire
4. Girls - Father, Son, Holy Ghost
5. Still Corners - Creatures of an Hour
6. Lotte Kestner - Stolen
7. Pien Feith - Dance On Time
8. Glasvegas - Euphoric Heartbreak
9. Dum Dum Girls - Only In Dreams
10. Destroyer - Kaputt
Jaarlijst 2011: Janineka
1. Gillian Welch - The Harrow & The Harvest
2. Wilco - The Whole Love
3. Low - C'Mon
4.Indigo Girls - Beauty Queen Sister
5. The Black Keys - El Camino
6. Jonathan Wilson - Gentle Spirit
7. Other Lives - Tamer Animals
8. Laura Marling - A Creature I Don't Know
9. Israel Nash Gripka - Barn Doors And Concrete Floors
10. Amos Lee - Mission Bell
Jaarlijst 2011: Blizzard
1. Epysode - Obsessions
2. Iced Earth - Dystopia
3. Black Country Communion - 2
4. Heavenwood - Abyss Masterpiece
5. Within Temptation - The Unforgiving
6. Amaranthe - Amaranthe
7. Pain Of Salvation - Road Salt Two
8. Evergrey - Glorious Collision
9. Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
10. Silent Stream Of Godless Elegy - Navaz
Jaarlijst 2011: Stonehead
1. You Love Her Coz She's Dead - You Love Her Coz She's Dead
2. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
3. Radiohead - The King Of Limbs (Live from the Basement)
4. Foo Fighters - Wasting Light
5. Yuck - Yuck
6. Metrik - Between Worlds
7. Eefje de Visser - De Koek
8. Brookes Brothers - Brookes Brothers
9. Wolf Gang - Suego Faults
10. Rustie - Glass Swords
Week 51, 2011
Storm
A Winged Victory For The Sullen - A Winged Victory For The Sullen
Ewie
Noel Gallagher´s High Flying Birds - Noel Gallagher´s High Flying Birds
Ludo
JS Bach - Cantate 147
Gr.R.
Sigur Ros - Inni
Ramon
Medeski Scofield Martin & Wood - MSMW Live in Case the World Changes Its Mind
André
Cher Lloyd - Sticks & Stones / Tove Styrke - Tove Styrke
Prikkie
Spock's Beard - Live At High Voltage Festival 2011
Janineka
Christmas playlist @ Spotify
DubbelMono
Forest Fire - Staring at the X
Jaarlijst 2011: Jasper
1. tUnE-yArDs - w h o k i l l
2. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
3. Wilco - The Whole Love
4. The Strange Boys - Live Music
5. St. Vincent - Strange Mercy
6. Josh T. Pearson - Last Of The Country Gentlemen
7. Mindpark - We Will Adapt
8. Cults - Cults
9. Givers - In Light
10. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
Jaarlijst 2011: André
1. Philco Fiction - Take It Personal
2. Little Majorette - Rifle Heart
3. Nicola Roberts - Cinderella's Eyes
4. Amy LaVere - Stranger Me
5. Nicole Atkins - Mondo Amore
6. Coeur De Pirate - Blonde
7. Anna Ternheim - The Night Visitor
8. Anomie Belle - The Crush
9. The Deer Tracks - The Archer Trilogy Pt.2
10. Rue Royale - Guide to an Escape
Jaarlijst 2011: Sikkema
1. The Joy Formidable - The Big Roar
2. The Black Keys - El Camino
3. Radiohead - The King Of Limbs
4. Elbow - Build A Rocket Boys!
5. Cold War Kids - Mine Is Yours
6. Washed Out - Within And Without
7. Florence + the Machine - Ceremonials
8. Noel Gallagher´s High Flying Birds - Noel Gallagher´s High Flying Birds
9. Dazzled Kid - Fire Needs Air
10. Skrillex - More Monsters And Spirits
Jaarlijst 2011: Dennis
1. tUnE-yArDs - W H O K I L L
2. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
3. James Blake - James Blake
4. EMA - Past Life Martyred Saints
5. Esben And The Witch - Violet Cries
6. Gillian Welch - The Harrow & The Harvest
7. Ben Frost & Daníel Bjarnason - Solaris
8. Wye Oak - Civilian
9. Sóley - We Sink
10. Teeth - Whatever
Jaarlijst 2011: TheLeonKing
1. Dan Mangan - Oh Fortune
2. Wilco - The Whole Love
3. Yuck - Yuck
4. White Denim - D
5. Cloud Control - Bliss Release
6. Pete & The Pirates - One Thousand Pictures
7. Richmond Fontaine - The High Country
8. Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer
9. DeWolff - Orchards/Lupine
10. Feist - Metals
Jaarlijst 2011: Rene
1. Automatic Sam - Texino
2. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver
3. Thursday - No Devolucion
4. Fucked Up - David Comes To Life
5. The Deaf - Toot Whistle Plunk Boom!
6. Ghost Brigade - Until Fear No Longer Defines Us
7. Make Do End Mend - End Measured Mile
8. The Black Keys - El Camino
9. White Denim - D
10. Note To Amy - Midnight Arsons/Morning Ghosts
Jaarlijst 2011: Gr.R.
1. Death Cab For Cutie - Codes and Keys
2. Efrim Manuel Menuck - Plays High Gospel
3. Gorki - Research & Development
4. The Joy Formidable - The Big Roar
5. Office of Future Plans - Office of Future Plans
6. Elbow - Build A Rocket Boys!
7. My Morning Jacket - Circuital
8. Wilco - The Whole Love
9. Houses - Clean Life
10.Buffalo Tom - Skins
Jaarlijst 2011: Jorg
1. PJ Harvey - Let England Shake
2. Yuck - Yuck
3. J Mascis - Several Shades Of Why
4. Smith Westerns - Dye It Blonde
5. Blues Brother Castro - Out On The Beach
6. Fucked Up - David Comes To Life
7. The Joy Formidable - The Big Roar
8. Ty Segall - Goodbye Bread
9. Thurston Moore - Demolished Thoughts
10. Anna Calvi - Anna Calvi
Jaarlijst 2011: Marty
1. Touché Amoré - Parting The Sea Between Brightness And Me
2. Motorpsycho - Roadwork vol.4: Intrepid Skronk
3. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
4. Ringo Deathstarr - Ringo Deathstarr
5. The Pains Of Being Pure At Heart - Belong
6. Stephen Malkmus & The Jicks - Mirror Traffic
7. Björk - Biophilia
8. Radiohead - The King Of Limbs
9. Bright Eyes - The People's Key
10. dEUS - Keep You Close
Jaarlijst 2011: ForestSounds
1. Kate Bush - 50 Words For Snow
2. Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
3. Jon Anderson - Survival & Other Stories
4. Alison Krauss & Union Station - Paper Airplane
5. Yes - Fly From Here
6. Peter Gabriel - New Blood
7. Steve Earle - I'll Never Get Out Of This World Alive
08. Jeremy Soule - Skyrim (game soundtrack)
09. Greg Endmonson - Uncharted 3 (game soundtrack)
10. John Williams - The Adventures of Tintin (film soundtrack)
Jaarlijst 2011: Erik Luyten
1. True Widow - As High as the Highest Heavens and from the Center to the Circumference of the Earth
2. Slabdragger - Regress
3. EMA - Past Life Martyred Saints
4. The Devil's Blood - The Thousandfold Epicentre
5. The War On Drugs - Slave Ambient
6. Yob - Atma
7. Sóley - We Sink
8. Gallops - Joust/Eukodol
9. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors Of Ourselves
10. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
Jaarlijst 2011: Bart
1. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines
2. The Black Keys - El Camino
3. Fucked Up - David Comes To Life
4. We Were Promised Jetpacks - In The Pit Of The Stomach
5. Miles Kane - Colour Of The Trap
6. Foo Fighters - Wasting Light
7. Rustie - Glass Swords
8. The Joy Formidable - The Big Roar
9. EMA - Past Life Martyred Saints
10. The Naked and Famous - Passive Me, Aggressive You
Jaarlijst 2011: tBeest
1. Opeth - Heritage
2. Steak Number Eight - All Is Chaos
3. Other Lives - Tamer Animals
4. Primus - Green Naugahyde
5. Nils Frahm - Felt
6. Steven Wilson - Grace For Drowning
7. The :Egocentrics - Center Of The Cyclone
8. Long Distance Calling - Long Distance Calling
9. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
10. Long Arm - The Branches
Jaarlijst 2011: Guuzbourg
Omdat tradities er zijn om in ere te houden, lijn ik voor FU de beste reissues en compilaties op die ik het afgelopen jaar hoorde. Toegelicht, natuurlijk, want enkel tien titels op een rijtje zetten kan mijn zoon van vijf ook.
1. Serge Gainsbourg - L'Histoire de Melody Nelson (Universal)
Inkoppertje, zou je denken, maar eerder dit jaar lieten Universal en de erven Gainsbourg zich van een minder mooie kant zien met de Intégrale box. Die er mooi uitzag, maar de extra tracks, waar je 't als fan toch van moet hebben, waren weinig bijzonder. Toch gekocht, natuurlijk, want zo gek ben ik wel. Het enige merkwaardige aan de 'Melody Nelson'-box is dat op de bijgesloten dvd niet de tv-special staat die indertijd (1971) van alle nummers is gemaakt. Nu staat die wel compleet op YouTube en op eerder verschenen dvd's, maar toch. Verder niets dan lof. Uitstekende toelichting (onder meer door Andy Votel van het Finders Keepers-label, die uitvogelde wie de muzikanten zijn die meespelen op de plaat), fraaie documentaire en een cd met outtakes om van te watertanden. Eigenlijk geen outtakes, maar de oorspronkelijke, langere opnames van de nummers die ingekort op het album terecht gekomen zijn. Dat moest toen he, vinyl en zo. Eens te meer blijkt wat een meesterwerk Gainsbourg en zijn arrangerende compaan Jean-Claude Vannier met minimale middelen hebben gemaakt. Driewerf hurrah!
2. Candi Staton - Evidence: The Complete Fame Records Masters (Ace/Kent)
Mijn droombaan is archivaris bij het Britse conaisseurs-label Ace/Kent. Week in, week uit naar goud graven in archieven van legendarische labels, de schatten zo glimmend mogelijk oppoetsen en perfect geannoteerd de wereld in sturen. Vrijwel alles wat Ace/Kent uitbrengt is om door een ringetje te halen, maar deze verpletterend mooie, complete reissue verdient een voetstuk. Zoals Candi over stukgelopen relaties, slechte mannen en verdovende middelen zong, zo zongen er maar heel weinig. Ellende, uitgesmeerd over twee cd's, die louterend werkt.
3. Diverse Artiesten - Leo Blokhuis presenteert The Sound of the South (Universal)
Over ellende gesproken, mijn theorie is dat Leo Blokhuis (ook vanwege zijn protestantse achtergrond) het meest geniet als er veel drama in liedteksten zit. En de muziek doordacht, afgewogen en met gevoel is ingespeeld. Cases in point: de Sound of the Westcoast-box, die vorig jaar uitkwam, en deze dik belegde soulboterhammen. Vier cd's met genoeg gebroken harten en dikke tranen om wel dertig soaps van input te voorzien, met liefde en eigen indrukken toegelicht. Blokhuis zwelgt niet in ellende, maar begrijpt dat wit nog mooier is als er zwart naast hangt.
4. Jimmy Donley - In the Key of Heartbreak, the Complete Tear Drop singles and more (Ace/Kent)
Nou vooruit, nog een Ace/Kent compilatie dan. 'A poor excuse for a human being' wordt Jimmy Donley in het boekje genoemd, een Amerikaanse songschrijver en zanger die zijn echtgenotes geregeld in elkaar timmerde, of bezoekers van zijn concerten na afloop beroofde. En daar geregeld een fles of twee teveel bij dronk. Maar godallemachtig wat een prachtige liedjes. Een nummer staat ook op de Blokhuis-box, hier zijn twee cd's met nog meer fraais. Zelfs als Donley er een beetje met de pet naar gooide, hoor je hoe talentvol hij was.
5. Diverse Artiesten - Bambara Mystic Soul (Analog Africa)
Ook van Analog Africa koop ik vrijwel alles. Dit is afrofunk uit Burkina Faso, opgenomen in het midden van de jaren 70. Het klinkt soms wat brak, maar wat een power, wat is dit dansbaar, wat moeten dat geweldige feesten zijn geweest en wat is het terecht dat deze muziek van onder het stof is gered. Minstens zo goed trouwens is de prachtige Life Stories compilatie van Ebo Taylor, op Strut. Ongeveer uit dezelfde tijd, maar dan uit Ghana.
6. Diverse artiesten - Our Lives Are Shaped By What We Love; Motown's MoWest Story 1971-1973 (Light in the Attic)
Het had zo mooi kunnen worden, maar het mocht maar twee jaar zo zijn, de vooruitgeschoven Californische post van Motown Records. MoWest bracht een handvol platen uit die zongebruind en goed ingesmeerd klinken. LitA verzamelde de beste nummers van de albums van Odyssey (hoogtepunten), Frankie Valli & the Four Seasons, The Sisters Love en Syreeta. Soul met krullen, linten en strikken.
7. Kashmere Stage Band - Texas Thunder Soul 1968-1974 (Now&Again)
Dondersoul, da's inderdaad goed omschreven. Deze Texaanse schoolband ging tekeer alsof de muren van Jericho neergehaald moesten worden. Over twee cd's, en een mooie dvd, laten deze jongens geen kuit onberoerd. Geen wonder dat James Brown een beetje bang was voor de Kashmere Stage Band.
8. Diverse artiesten - Bospurus Bridges 2 (Black Pearl Records)
Enkel op vinyl, net als de eerste aflevering. Turkse pysch-funk uit de sixties en seventies is al vaker gecompileerd (door Finders Keepers, onder andere), maar de samenstellers van deze serie weten toch net de ekte, ekte funky shit tevoorschijn te toveren.
9. Diverse artiesten - Chicas! Spanish Female Singers 1962-1974 (Vampisoul)
Ja hoor, het hoeft echt niet enkel in het Frans voor mij, mijn hart is groot genoeg voor een contigent Spaanse chicas. Die veel coverden, daar nog behoorlijk funky bij uit de hoek kwamen maar ook oh zo caliente konden kirren.
10. Diverse artiesten - Early Rappers (Trikont)
Al vaker gedaan, maar nog niet eerder zo compleet: de wortels van hiphop blootgelegd. Via Dave Bartholomew langs Cab Calloway naar U-Roy en de Last Poets. Goed uitgelegd weer, mooi opgepoetst en geen slecht liedje te bekennen.
Jaarlijst 2011: George
1. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
2. King Creosote & Jon Hopkins - Diamond Mine
3. The Mountain Goats - All Eternals Deck
4. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver
5. Radiohead - The King Of Limbs
6. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
7. Akron/Family - Akron/Family II: The Cosmic Birth and Journey of Shinju TNT
8. Wilco - The Whole Love
9. Dolorean - The Unfazed
10. Colin Stetson - New History Of Warfare Vol. II: Judges
Jaarlijst 2011: Riny
1. Kelli Schaefer - Ghost Of The Beast
2. St. Vincent - Strange Mercy
3. My Morning Jacket - Circuital
4. East River Pipe - We Live In Rented Rooms
5. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
6. Astronautalis - This Is Our Science
7. Cymbals Eat Guitars - Lenses Alien
8. Wild Flag - Wild Flag
9. Jessica Lea Mayfield - Tell Me
10. Mike Watt - Hyphenated-Man
Jaarlijst 2011: Eddie Baby
1. Tom Waits - Bad As Me
2. Wilco - The Whole Love
3. tUnE-yArDs - w h o k i l l
4. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
5. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
6. Kate Bush - 50 Words For Snow
7. Girls - Father, Son, Holy Ghost
8. Feist - Metals
9. TV On The Radio - Nine Types Of Light
10. Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil
Pina OST / The Real Tuesday Weld
Wim Wenders is een van de beste Europese regisseurs ooit. Er kan niet vaak genoeg worden benadrukt hoe goed zijn jaren '70-werk is. De man is tevens muziekliefhebber, en bij het grote publiek tegenwoordig misschien nog wel het meest bekend van de Buena Vista Social Club-documentaire. Ook in de liner notes bij de soundtrack voor Pina weet Wenders zijn enthousiasme voor het gebodene weer aanstekelijk over te brengen. Ik had bijna alsnog de bijbehorende film gekeken. Mea culpa, maar voor een 3D-film over modern ballet pas ik. Kan de soundtrack zonder om elkaar heen kringelende lijven? Niet echt. Er staan wel erg veel pingelende muzak-momenten op. (Het huppelende “Lillies of the Valley” bijvoorbeeld.) Vreemde eenden in de bijt zijn het mopje Henry Purcell en de door Amon Tobin geproduceerde breakbeats van “Fat Ass Joint”. Voor het overige heerst smaakvolle saaiheid. Nee, dan verrichte cellist Ernst Reijsegger een stuk boeiender werk voor Werner Herzogs recente My Son, My Son, What Have Ye Done.
Ook The Real Tuesday Weld maakte een soundtrack. Maar dan bij een boek. Een zeldzaamheid, al is Talma's Fryske popklassieker Dammen met Ome Hajo natuurlijk niet te missen. Ik heb een vaag vermoeden waar The Last Werewolf over gaat, maar van schrijver Glen Duncan had ik nog nooit gehoord. Zijn oeuvre schijnt ongrijpbaar en eclectisch te wezen, en laat dat nou ook voor de muziek gelden. Maar liefst negentien nummers lang schieten we hier door het pop-spectrum. Van hoorspel, naar bluesrock, barpiano-lounge en glammy britpop. Het niveau pingpongt evengoed alle kanten op. De paar pogingen tot dance zijn hilarisch knullig. (Wellicht is dat de bedoeling.) Toch zijn er ook wat pareltjes te vinden. Zo lijkt Patrick Wolf in “Tear Us Apart” een Eurovisie Songfestival-entry te hebben geschreven, en is “Me and Mr. Wolf” een lollig duet, dat klinkt als een soort Vogeltjesdans op de Balkan. Hoogtepunt “Come Around”, tot slot, is een weemoedige aanstekers in de lucht-softrocker, waarin Jarvis Cocker met hulp van wat autotune naar de kroon wordt gestoken.
File Under: Doe mij maar Canned Heat, herr Wenders
File: The Real Tuesday Weld - Songs For The Last Werewolf
File Under: Niet voor mensen met lange tanden
File Audio: [Weld-Space]
Sandro Perri - Impossible Spaces
Van sommige labels word ik erg blij. Als je een plaat binnenkrijgt van dat betreffende label, dan weet je bijna zeker dat het een goede plaat is. Het Canadese Constellation is zo’n label. Vooral bekend van Godspeed Your Black Emperor (plaats het uitroeptekentje naar keuze) en A Silver Mt. Zion. Ook mijn grote held Vic Chesnutt nam er op. Dus toen het plaatje van Sandro Perrie, uit Toronto, binnenkwam werd ik instant gelukkig. Fijne post-rock, dacht ik nog. Fout! Integendeel zelfs. Bij mijn eerste beluistering was de directe associatie: easy listening. Zo’n heerlijk zondagochtend plaatje. Maar al naar gelang bleek het toch easy listening met een twist. Een prettige ontregelende twist. Impossible spaces springt nergens uit de band, maar binnen de lijntjes gebeurt er veel, heel veel. Opener Spaces is exemplarisch. Het nummer begint traditioneel, met een seventies feel en een lichte Bowie twist, maar ondertussen houdt het outro, als je nog nog een outro mag noemen, een dikke drie minuten aan! Perrie snoept regelmatig uit de seventiespot en weet ook hoe je mooie vervreemdende synthgeluidjes op plekken moet zetten waar je het niet verwacht. En als Perri het klein houdt, dan is hij gewoon een goede singer/songwriter. Dit is een plaat die je blijft luisteren, omdat je steeds weer nieuwe lagen ontdekt. Geen post-rock dus, maar post-pop. Of post-easylistening voor mijn part. Flikt Constellation het toch weer…
File Under: Intrigerend Canadees
File Audio: [Impossible-Space]
Noel Gallagher´s High Flying Birds - Noel Gallagher´s High Flying Birds
Noel Gallagher krijgt het (net als zijn broer) telkens voor elkaar nieuws te genereren. Dat dit weinig meer met muziek te maken heeft, dat is ronduit jammer. Zou er een stukje over zijn geschreven over zijn nieuwe album zonder het noemen van de naam van die broer? Ik denk het niet. De eerste twee albums van de band waarmee hij groot werd zijn vette aanraders. Hierna werd het alleen maar minder. Tijden veranderen echter, en na het wat mij betreft mislukte project Beady Eye van broederlief, was het de vraag hoe Noel het eraf zou brengen. De eerste single "The Death Of You And Me" die mij ten gehore kwam, vond ik ronduit geweldig. Dit nummer horen en mijn eventuele slechte humeur sloeg spontaan over naar goed. Goed ook, dat hij blazers is in gaan zetten. Tenslotte is het een nieuwe band en dan ook maar een nieuw(er) geluid. Nu dit album een tijdje ligt rond te slingeren, durf ik wel te zeggen dat de songwriter gewonnen heeft van zijn broer de zanger. Noel Gallagher´s High Flying Birds is een ronduit aanstekelijke plaat met liedjes die ik al snel mee loop te brullen, inderdaad zoals de betere nummers van zijn oude band. Muzikanten zijn te vervangen, maar een gedreven songschrijver is goud waard.
File Under: Hug
File Audio: [MySpace]
File Video: [Zijn videokanaal]
File Twitter: [Tweets]
Spock's Beard - Live At High Voltage Festival 2011
In juni en juli van dit jaar speelde Spock's Beard op het Sweden Rock Festival respectievelijk het High Voltage Festival. Zonder Nick D'Virgilio omdat die elders verplichtingen had, maar met de vaste toerdrummer van de laatste jaren Jimmy Keegan en Enchant-zanger/gitarist Ted Leonard ('We are Spock's Beard - well, they are'). Eind november werd die tijdelijke situatie definitief. Niet door onmin, maar simpelweg omdat Spock's Beard ondanks zijn status nog altijd een hobbybandje is en D'Virgilio bij Cirque du Soleil een fatsoenlijk inkomen voor langere tijd kon verwerven. Het leven van een muzikant in een niche-markt. In februari komt het live-album van de X-toer uit, mét D'Virgilio, maar de nieuwe bezetting valt al live te bewonderen op deze soundboard-opnamen van ConcertLive. Foutjes zijn dus niet weggepoetst en dat is met name op de eerste twee songs "On A Perfect Day" en "The Doorway" te merken. En toch, in het vervolg, "The Emperor's Clothes" van X en (met medewerking van Neal Morse) de oudere songs "The Light" en "June" lijkt het allemaal op zijn plek te vallen, ook de zang van Ted Leonard. Jammer genoeg is het na een krap uurtje ook weer afgelopen. De bijbehorende bonus-cd met videomateriaal kun je beter vergeten. Een interview door een dame die duidelijk nog nooit van de band gehoord heeft - en Ted Leonard blijft vragen naar verschillen met het verleden - en een fotogalerij waar diezelfde Ted Leonard steevast als Stan Ausmus wordt aangeduid, behoren tot de slechtste extra content die ik ooit gezien heb - en dat wil wat zeggen. Maar het gaat om de muziek en daaraan is te horen dat we niet hoeven te vrezen voor een spoedig einde van Spock's Beard.
File Under: Spock's Beard - The Next Generation
Madison Violet - The Good In Goodbye
Melodieuze muziek en rootsmuziek in al haar soorten en maten kan ik over het algemeen zeer waarderen. Toen ik dan ook de cd The Good In Goodbye van het mij onbekende Canadese duo Madison Violet toegeschoven kreeg, begon ik daar vol goede moed aan. Brenley MacEachern en Lisa MacIsaac worden op hun eigen site omschreven als rootsduo en leveren met The Good In Goodbye hun vijfde album af. In thuisland Canada hebben ze al een Canadian Folk Award in ontvangst mogen nemen en wonnen ze voor hun nummer "The Ransom" in 2009 de John Lennon Songwriting Contest. Dat klinkt allemaal heel mooi en veelbelovend maar eerlijk gezegd zou ik er niet over piekeren om voor dit album een prijs te geven. Brenley en Lisa zingen mooi, zowel solo als tweestemmig, maar blijven keurig binnen de lijntjes. Hetzelfde laken een pak met de liedjes. Degelijke folkpop met een licht country- en bluegrassrandje wat nergens spannend wil worden en ook nog eens aalglad geproduceerd is. Ik moet op het allerlaatste liedje, "Christy Ellen Francis", wachten om even mijn oren te kunnen spitsen. Het is de enige, kleine uitschieter op deze cd. In de bio wordt het duo vergeleken met Lucinda Williams en Gillian Welch. Ik raad Madison Violet aan om de rauwheid en verstilde schoonheid en vooral eigenheid van deze zangeressen in hun muziek te verwerken, anders voorspel ik dat we hun albumtitel in de toekomst letterlijk moeten gaan nemen.
File Under: Gladde en brave folkpop blijft niet hangen
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Come As You Are]
File Twitter: [Tweets van Madison Violet]
Kill It Kid - Feet Fall Heavy
De eerste misvatting over deze band is dat de band niet Feet Fall Heavy heet maar Kill It Kid. De tweede misvatting is dat de band niet uit Amerika komt maar uit Bath. En, de derde misvatting is dat Engelsen niet geworteld zouden zijn in blues, bluegrass, rock en hippiefolk. Welkom Kill It Kid. Alleen al vanwege het sublieme ‘finger-picking’ gitaarspel en de inzet van honky-tonk-piano’s is deze plaat een aanrader. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de heldere songs, de huilende vocalen van Chris Turpin, de viool-arrangementen en het laten samensmelten van White Stripes,16Horsepower en Sister Double Happiness. Kill It Kid verkent als frisse buitenstaander het diepe Zuiden van de V.S. De band kan exact aangeven wat goed en aanstekelijk is aan gospel, bluegrass, blues en folk. Dat versterkt Kill It Kid door als een soort Alan Lomax op zoek te gaan naar traditionele geluiden per bevolking. Robert Johnson mag dan de ‘crossroads’ hebben beschreven. Het zijn de Engelsen die als eersten hebben gezien dat er geen kleur- en klankverschillen zijn tussen Janis Joplin, Jimi Hendrix, Led Zeppelin en traditionele negro-spirituals. Zelf durft Kill It Kid het nog niet hardop te zeggen, dus laat ik het maar doen: Kill It Kid mag het stokje van White Stripes als eerste rechthebbende overnemen.En dit is pas de tweede plaat, houd daar rekening mee.
File Under: Culturele antropologie op plaat
File Audio: [MySpace]
Sparrow And The Workshop - Spitting Daggers
Heel langzaam komt de zomervakantie weer in beeld en ons idee is om dit jaar Schotland te gaan bezoeken. Oké, iedereen verklaart ons voor gek: ´waarom niet naar de zon?´ Tja, leg dat maar eens uit. Of Glasgow bezocht gaat worden valt nog te bezien. De stad maakte, zo´n vijftien jaar geleden, op mij weinig indruk. Muzikaal is het echter een toplocatie met bands als Belle & Sebastian, Franz Ferdinand en Sparrow And The Workshop. Die laatste is voor mij een nieuwe eend in de bijt en dat komt door hun tweede album Spitting Daggers. Deze bevat hoekige noisy indie gitaarrock in de traditie van Sonic Youth, Pixies en PJ Harvey. Sparrow And The Workshop is een trio, waarbij ze een sterke troef heeft in frontvrouw Jill O’Sullivan. Jemig, wat kan zijn heerlijk krijsen. De liedjes, als trio zelf geschreven, zijn stuk-voor-stuk boeiend en bevat een rauwe en niet al te voorspelbare rand. De single "Snakes In The Grass" is er eentje die zich bij het horen in mijn hersenen nestelt. Vaak zijn dit de vervelendere songs die dit doen, maar in dit geval niet. Spitting Daggers maakt indruk. Ik zie nog geen optredens op hun agenda, maar komende zomer lijkt me een locatie ergens in Glasgow een prima afspraak.
File Under: Glasgow rocks
File Audio: [MySpace][Soundcloud]
File Video: [Hun Videokanaal]
Peter Wolf Crier - Garden Of Arms
Het zijn sociale jongens, Peter Pisano en Brian Moen. De T-shirts en cd’s van hun band Peter Wolf Crier zijn in prijs verlaagd. 'We know times are tough out there', melden ze op hun website. Dat zal niet alleen out here zijn, want ik kan me niet voorstellen dat de stemming bij Peter Wolf Crier juichend is. Hun debuut, Inter-Be werd overal - ook hier - welwillend besproken, maar of dat met opvolger Garden Of Arms hetzelfde zal zijn, waag ik te betwijfelen. Het voorzichtig op elkaar laten botsen van genres als folk en elektronica kan mooie muziek opleveren, maar evengoed ontaarden in flauwe experimenten. Peter Wolf Crier probeert het eerste, maar laat soms iets te vaak het tweede horen. Garden of Arms kent een paar mooie momenten (het tergende "Haunt You"), al wordt er soms op het randje van kitsch gebalanceerd (het afsluitende "Wheel"). Wellicht is het grootste probleem van deze band de zang: tegen de stem van Peter Pisano moet je kunnen. Knoppendraaier en studiowizard Brian Moen haalt mooie effecten uit zijn apparatuur, maar lukt het te weinig om de afgeknepen stem van Pisano goed te laten klinken. Prijsverlaging of geen prijsverlaging, de zang devalueert Garden Of Arms het meest.
File Under: Goedkope folktronica
File Audio: [MySpace]
File Video: [Right Away]
Knight Area - Nine Paths
Een van Neerlands progvaandeldragers Knight Area heeft op de burelen van File Under voor wisselende reacties gezorgd. Ik was positief over hun tweede album Under A New Sign, ForestSounds was niet erg blij met nummer drie Realm Of Shadows. Nine Paths is album nummer vier. Weer grotendeels het muzikale geesteskind van toetsenist/producer Gerben Klazinga. Geen conceptalbum, maar een thematisch album ontleend aan Tarotkaarten, aldus de heren. Een conceptalbum dus. Aan fraaie intro's is weer geen gebrek, met zoals ook eerder veel invloeden van Marillion en Arena. Met name de laatste is prominent aanwezig, in songs als "Clueless", een soort verprogde popsong. "Please Come Home" heeft dan weer een fikse klodder Pink Floyd meegekregen. Dat zou ook zonder Delainzangeres Charlotte Wessels die in dit nummer haar opwachting maakt al het geval zijn. Een fusionachtig instrumentaal nummer als "Pride And Joy" is een goede keuze tussen de prog op de rest van het album. die knap in elkaar zit maar wel eens wat vaker buiten de lijntjes zou mogen kleuren. Eerlijk gezegd smaakt "Pride And Joy" naar meer, maar blijft dat uit. Wat zich zo langzamerhand wel begint te wreken is het wat vlakke stemgeluid van Mark Smit. Dat geldt niet voor alle nummers, maar in de loop van het album betrap ik me er steeds vaker op dat ik inhoud en volume mis. Zijn herkenbaarheid gaat ten koste van de variatie. De poging tot variatie met technische hulpmiddelen op "The Balance" werkt wat mij betreft averechts. Het geluid van het album is als gebruikelijk meer dan uitstekend. Naast producer Gerben Klazinga heeft bij de mix rockveteraan Neil Kernon (producer bij Queensrÿche's Rage For Order) achter de knoppen gezeten. Knight Area is beslist een van de betere progbands van ons land. Desondanks is de vooruitgang minder groot dan ik had gehoopt en dat is jammer.
File Under: Knap, en toch...
File Video: [Knight Area-kanaaal]
Exitmusic - From Silence / Elephant - Assembly
Vier nummers zijn het slechts. Vier nummers die een tipje oplichten van de sluier rondom Exitmusic, de band van het New Yorkse duo Devon Church en Aleksa Pallando, ook wel bekend als Angela Darmody uit de serie Boardwalk Empire. Iedere track begint met het woordje 'the' en duurt tussen de vier en vijf minuten. Waar opener "The Sea" nog enigszins aftastend is, gaan vooral op "The Modern Age" alle registers open met een refrein dat zich tussen de oren nestelt als een kat in een zitzak. De stem van zangeres Aleksa Palladino, fluistert, zucht, en daagt uit. De grotendeels elektronische begeleiding is bombastisch, gaat net genoeg over the top om lekker te zijn en staat volledig in dienst van de fantastische strot van Palladino. Meer hiervan graag, en snel!
Een stuk minder krachtig, maar wel veel liever is de stem van Amelia Rivas van Elephant. Deze Londense band komt ook met een debuut-EP met vier nummers. Elephant klinkt als een verjongde Cocteau Twins, al klinkt Rivas net iets te lijzig en bijna vermoeid om grote indruk te maken. Assembly kabbelt aangenaam door maar een volledig album zal wel iets meer pit en afwisseling moeten krijgen om te blijven boeien.
File Under: New Yorkse bravoure
File Audio: [MySpace][The Sea]
File Video: [The Hours]
File: Elephant - Assembly
File Under: Britse bescheidenheid
File Audio: [MySpace][Assembly]
Henk & Melle - Roodnoot / Charles Frail - Morning, It Breathes
Zowel Henk Koorn als Melle de Boer heeft een meer dan nuttige bijdrage geleverd aan de Nederlandse popmuziek. Henk bracht met zijn Hallo Venray een aantal geweldige rockalbums uit, Melle heeft met Smutfishs debuut Lawnmower Mind een van beste Nederlandse rootsalbums ever op zijn naam staan. De twee sloegen de handen ineen onder de even droge als carnavaleske naam Henk & Melle en vermaakten zich een week op een boerderij aan de rand van Utrecht die luistert naar de naam Roodnoot. Deze paardenfokkerij die langzaam opgeslokt dreigt te worden door de uitdijende VINEX-wijk Leidsche Rijn wordt door de initiatiefnemers uitgeroepen tot culturele pleisterplaats en ondertussen door de gemeente Utrecht bestempeld als stadserf. Het zou dus zo maar kunnen dat Henk & Melle’s Roodnoot het startpunt wordt van een Roodnoot-reeks. Dat belooft dan veel goeds, want Koorn en De Boer laten in de twaalf liedjes die het resultaat zijn van hun sessies horen dat deze plek op de scheidslijn van drukte en rust een bron van inspiratie kan zijn. Dat is natuurlijk niet helemaal een verrassing gezien het feit dat de twee eigenlijk altijd al goede verhalenvertellers waren. De liedjes waarin Henk het voortouw neemt in de zang zijn gemakkelijker te verhapstukken dan die waarin de scherpe stem van Melle het hoogste lied heeft. Voor mijn gevoel zijn dit liedjes ook net wat eigenzinniger en onheilspellender (zowel qua muziek als teksten). Maar doordat ze dit slim afwisselen, zal niemand zich hier waarschijnlijk aan storen. Het resultaat is namelijk een uiterst vermakelijke plaat die wat mij betreft zo een vervolg kan krijgen door meer Roodnoot-sessies of meer Henk & Melle.
Zo’n tweede stem ter afwisseling zou bij Charles Frail (eigenlijk Karel Ensing) ook wel van pas komen. Althans, dat zullen sommigen denken. Zij die weglopen met het vibrato in de stem van mensen als Anthony Hegarty zullen de stem van deze Amsterdammer een genot vinden. Ik heb met beide stemmen behoorlijk wat moeite. Dat compenseert Frail overigens net als Hegarty met kinderlijke eenvoud door de schoonheid van zijn liedjes. Die zijn namelijk ontroerend mooi en fragiel op zijn debuutplaat Morning, It Breathes. Bizar is dat ik pas na enkele draaibeurten merkte dat “It Was The Leaves That Whisper Take Me Off This Tree” het liedje waarmee de cd opent maar liefst elf minuten duurt. Een ongewone lengte voor een singer/songwriter, maar de soepelheid waarmee Frail het breekbare liedje uit zijn mouw schudt doet blijkbaar de tijd voorbij glijden. Overigens is het lang niet allemaal klein en broos op Morning, It Breathes. Zo heeft het instrumentale titelnummer met zijn blaaspartijen wel wat weg van Efterklang. Al gaat het wel vloeiend over in het “If Morning Breeze Brereaved Of Breath” en “Would Ease My Pain, Would Sooth My Sense” de twee breekbaarste songs van dit lid van het Amsterdam Songwriter Guild van wie we snel meer gaan horen. Hij heeft namelijk met Mirror River en City Fire al twee opvolgers in de pen. Hopelijk worden die net zo mooi verpakt als de zorgvuldig met de hand in elkaar genaaide 500 exemplaren van deze debuut-cd.
File Under: Geslaagde samenwerking
File: Charles Frail - Morning, It Breathes
File Under: Fijnbesnaard debuut
File Audio: [MySpace]
Eleanor Friedberger - Last Summer
Samen met haar broer Matthew maakte Eleanor Friedberger de afgelopen tien jaar als The Fiery Furnaces een aantal albums die je zou kunnen omschrijven als experimentele indiefolk. Hun laatste cd I'm Going Away stamt alweer uit 2009. Friedberger vond het na al die jaren tijd worden voor iets nieuws en probeert het op Last Summer in haar eentje. Na een tijd in Londen gewoond te hebben is ze na tien jaar weer terug in New York en de stad was de inspiratiebron voor haar solo-album. Zoals de titel al zegt zijn de songs last summer geschreven, in de zomer van 2010 dus. De experimenten van The Fiery Furnaces hebben op Last Summer plaatsgemaakt voor warme, toegankelijke popsongs die klinken alsof ze eind jaren '70, begin jaren '80 zijn gemaakt. Friedberger mixt een jaren '80 geluid door haar popliedjes, die over het leven in New York en Brooklyn in het bijzonder gaan. En dat klinkt heel prettig. "Roosevelt Island", een van de beste nummers, heeft een disco baslijn als basis en in "Inn Of The Seventh Ray" spelen synthesizers een grote rol en zet Friedberger een echo op haar zang. Synthesizers zijn sowieso prominent aanwezig op dit album waarop Friedberger de stijl van Chrissie Hynde en Patti Smith vermengt met een aanstekelijke discopopsound. Wat mij betreft is dit debuut het begin van een mooie solocarrière van Eleanor Friedberger.
File Under: Prettige popliedjes met eigenzinnige jaren '80 sound
File Audio: [SoundCloud]
File Video: [Roosevelt Island]
File Twitter: [Tweets van Eleanor Friedberger]
The Phantom Four & The Arguido
She & Him - A Very She & Him Christmas
Kerstmis 2011 is er in werkelijkheid sneller dan in mijn beleving. Het vriest niet (of nauwelijks) en er valt geen sneeuw: ik heb dan ook totaal geen kerstgevoel. Neem daarbij dat mijn agenda overstroomt en daar slaat het opduiken van Kerstmis 2011 genadeloos toe. Ik heb nog de schijf A Very She & Him Christmas van She & Him liggen die mij in de stemming had moeten brengen. Op de twaalf liedjes doen Zooey Deschanel en M. Ward muzikaal niet veel anders dan op hun eerdere twee niet- kerstalbums. Het zijn liedjes die er vooral zijn om mooi te zijn. Het duo besloot eens goed te grasduinen tussen al die kerstliedjes die er opgenomen zijn en brengt hier hun interpretatie van. Dit resulteert in uitvoeringen van bekende en minder bekende liedjes. De uitvoering is sober gehouden als een kerstboom die met smaak opgetuigd is zonder overbodige opsmuk. Als je nog niet in de kerststemming bent, dan zou je deze cd in huis kunnen halen om te luisteren naar nummers als "Sleigh Ride" en "I´ll Be Home For Christmans". Kwalitatief in ieder geval wel zo goed, dat deze er bij kerst 2012 zo weer uit de kast gehaald kan worden.
File Under: Fijne kerstdagen
File Audio: [MySpace][Grooveshark]
File Video: [Rockin´ Around The Christmas Tree]
File Twitter: [Hij en Zij]
Week 50, 2011
Storm
Henk & Melle - Roodnoot
Ewie
Sparrow And The Workshop - Spitting Daggers
Ludo
Tom Waits - Bad As Me
Gr.R.
The Antlers - Burst Apart
Ramon
The Antlers - Together
André
The Saturdays + Oh My! @ Wembley Arena, Londen / Rebecca Ferguson - Heaven
Jasper
Atlas Sound - Parallax
Prikkie
DeeExpus - King Of Number 33
Janineka
Indigo Girls - Holly Happy Days
DubbelMono
The Black Keys - El Camino
Peter Hook
Peter Hook is geen type voor mobieltjes. Het ding zit wel in zijn zak, maar hij neemt hem simpelweg niet op. Gelukkig krijg ik hem op zijn huisnummer wel te pakken en heb ik plotseling de op twee na beste bassist ter wereld aan de lijn. En als groot New Order-fan is dat best een beetje spannend, zeker omdat Hooky flinke ruzie heeft met zijn voormalige bandgenoten, die New Order dit jaar weer nieuw leven in hebben geblazen: ´New New Order´ zoals Hook ze consequent blijft noemen. Een gevoelig onderwerp, waar ik tijdens het gesprek natuurlijk niet omheen kan.
Glyder - Backroads To Byzantium
Glyder schijnt al drie albums te hebben uitgebracht vóór dit Backroads To Byzantium. Dat verbaast me zeer, want hun muziek ligt precies in mijn straatje en ik had nog nooit van ze gehoord. Ten opzichte van de vorige albums is de bezetting bij deze Noord-Ieren overigens op meerdere plaatsen gewijzigd, onder andere achter de microfoon. En het is juist zanger Jackie Robinson die opvalt met zijn stemgeluid á la Phil Mogg (UFO). Muzikaal zitten ze ook in de hoek van de bluesgeörienteerde hardrock, zij het dat het door de productie wat gladder is dan je bij een Britse band verwacht. Niet té glad overigens, het blijft smakelijke hardrock. Gitaristen Bat Kinane en Pete Fisher zijn geen larger-than-life-gitaarhelden, maar tegelijkertijd klopt het wel helemaal. De songs mogen er zijn, de gitaarsolo's zijn relatief bescheiden maar wel fraai en in dienst van het nummer en de liefde voor het genre spat er vanaf. Ik vind het sterk lijken op de Paul Chapman-jaren van UFO, het zwaar onderschatte Santers en - om er recenter werk bij te halen - Brian Robertsons Diamonds And Dirt. En laat dat laatste album er nou een zijn dat ik nog steeds regelmatig uit de kast trek. Het is een stijl die je nog maar weinig hoort, waar de meeste andere stijlen steeds weer een soort revival beleven. Ik hoop desondanks dat Glyder hier lekker mee zal scoren, want hardrock als deze hoor je wat mij betreft veel te weinig.
File Under: De aanzet tot een revival?
File Audio: [gratis downloads op de site en op Last.fm] [GlyderSpace]
File Video: [GlyderTube]
Jens Lekman - An Argument With Myself EP
Dit is een heuse restjesplaat. Liedjes die niet passen op het nieuwe, nog te verschijnen album van Jens Lekman en die hij daarom maar op een EP heeft gezet. Als dat klopt, dan wordt de volgende cd van Lekman een heel erg andere dan de voorgaande, Night Falls Over Kortedala. Want de vijf liedjes op An Argument With Myself klinken als deze plaat uit 2007. Even poppy, even slim gearrangeerd en met dezelfde soort schijnbaar-niets-aan-de-hand-teksten: anekdotes, even grappige als schrijnende verhalen uit het leven van Jens Lekman. In het titelnummer vertelt hij hoe hij dronken door Melbourne zwalkt en ruzie met zichzelf krijgt. In "Waiting for Kirsten" gaat het om een obsessie voor actrice Kirsten Dunst. "A Promise" draait om een belofte aan een zieke vriend en is het enige niet-grappige nummer van de vijf. Het trompetje in "New Directions" klinkt ontzettend cheesy, maar de tekst klinkt onverstaanbaar. De humor zit in die irritante en toch grappige blazers. Afsluiter "So This Guy At My Office" kent een rare backbeat - reggae zonder reggae-zang - en gaat over die vreemde collega die iedereen wel kent: 'he smells like Earl Grey'. En die je toch mist als hij er een dag niet is. Het zou over Lekman zelf kunnen gaan.
File Under: Rare liedjessmid
File Audio: [MySpace]
File Video: [An Argument With Myself (live)]
Young Galaxy / No Surrender
Guilty pleasures, wie heeft ze niet. Van de week kwam toevallig Simply Red's "Fairground" weer eens langs, en ik moet toegeven dat ik wel uitkijk naar die nineties-revival. Coldplay greep dit jaar alvast terug naar de eurodance-piano's. De hier besproken releases zoeken het echter (nog altijd, zou ik willen zeggen) in het decennium ervoor. Young Galaxy is een Canadese indierockband, maar eigenlijk mag men dat meteen weer vergeten. Shapeshifting verschijnt niet voor niets op het Noorse Smalltown Supersound, en heeft ook een echt Scandinavisch dancepop-geluid. Glad en koeltjes. Na een vervelend reverse-intro galmt de ware opener "The Angels Are Surely Weeping" als Hurts of, inderdaad, A-Ha. Gelukkig zingt die gozer niet alle nummers, en duikt er ook nog een meer typisch Canadees dramameisje op. Denk aan Feist, en zodra de beats duister, minimaler (en zelfs wat dubsteppy) worden heeft ze ook wat van Pien Feith, probeer "High and Goodbye" maar eens.
2011 was niet echt een Brooklyn-jaar, geloof ik. Al maakte TV On The Radio wel hun meest behapbare (en beste) album tot op heden. Voorman Tunde Adebimpe doet ook mee op Medicine Babies, een typisch goedgevuld-adresboek-album. Costanza Francavilla heeft genoeg vriendjes die opdraven om aan zijn wat hoekigere eighties-funkliedjes mee te werken. Zelf zorgt de multi-instrumentalist voor de gevarieerde begeleiding. Als main vocalist fungeert de onbekende Seraphim, die dat vol overgave doet, met een snik een schreeuw. Het geheel neigt zo op de opzwepende momenten al snel naar mede-New Yorkers LCD Soundsystem. Gelukkig waait de wind niet altijd uit die hoek. "Give It Up" tovert een retro-glimlach op het gezicht door een prominente rol te geven aan een discodiva. Studio Brussel zou zeggen: was het nu zeventig, tachtig, of negentig? En dan te bedenken dat de andere helft van dezelfde (!) track een stoere indie-variant op een Lil' Wayne-banger is. En om aan te tonen dat No Surrender heel postmodern cool van alle walletjes eet, klinkt het meest melancholische nummer “Mountain” als een samenwerking van Goldfrapp met Ozark Henry. Toffe plaat.
File Under: Meer vorm dan inhoud
File Audio: [Young Galaxy-Space]
File: No Surrender - Medicine Babies
File Under: Plezier met maten
File Audio: [No Surrender-Space]
First Aid Kit
First Aid Kit bestaat uit de twee zussen Johanna (21) and Klara (18) uit het Zweedse Enskede, een suburb van Stockholm. Donderdag 8 december speelden ze in Paradiso voor een uitverkochte bovenzaal. Ondanks hun leeftijd hebben ze al jaren tourervaring en dat is te zien: op het podium stralen ze zelfvertrouwen uit en babbelen ze er vrolijk op los.
The Lion’s Roar
Op 24 januari 2012 komt The Lion’s Roar. de tweede plaat van First Aid Kit uit. Het is de opvolger van The Big Black and the Blue, dat met een keyboard en computer in de slaapkamer van Johanna is opgenomen. 'The Lion’s Roar klinkt verfijnder, zelfverzekerder, moediger, en het geluid is voller omdat er een echte band meespeelde.' Ook heeft er een strijkkwartet meegewerkt op de cd. 'De muziek klinkt veel levendiger op deze plaat, het heeft meer een live-gevoel”, aldus de twee zussen in een van de van borrelnootjes voorziene kleedkamers van Paradiso in Amsterdam.
Cymbals Eat Guitars - Lenses Alien
Wat de een prachtig vindt, dat vindt de ander juist vreselijk. En vice versa. Dat geldt ook voor muzikale voorkeuren. Ik kan helemaal niets met progrock. De emotie die mij moet raken, wordt geheel verpest door het moeilijkdoenerij of het zie-mij-eens-goed-spelen/zingen. Anderen, ook binnen File Under, beginnen alleen al bij die gedachte te kwispelen. Lenses Alien van het Amerikaanse Cymbals Eat Guitars is een grensgeval. Aan de ene kant zijn er terdege indie-invloeden. Aan de andere kant is het soms taaie progrockkost, althans voor mij. De zang van Joseph D'Agostino is er echter een met een rauw randje, waarbij ik aan het Nederlandse Coparck moet denken, ook al zo´n band waar je Radiohead in terughoort. En had ik The Mars Volta al genoemd? En Sonic Youth? En Pavement? Kortom, ik denk dat dit gezelschap teveel van meerdere walletjes eet om als fenomenaal betiteld te gaan worden. Het aantal liefhebbers dat hier wat mee kan, zal echter breder zijn. Al zal de massa hier nooit plat voor gaan.
File Under: Meerdere stickers om op te plakken
File Audio: [MySpace]
File Video: [Keep Me Waiting]
Awake - Forever More/ Crylord - Blood Of The Prophets
Vooral door een rijtje bezettingswisselingen kostte het Awake vier jaar om dit album te realiseren. Waar voorganger Illumination nog geproduceerd werd door Evergrey's Tom Englund, hebben ze het nu zelf gedaan. Mag ik even heel bot zijn? Ik denk dat het weinig verschil gemaakt zou hebben. Awake klinkt in alles als een redelijke rockband die enorm progmetal probeert te zijn. En daar totaal niet in slaagt. Natuurlijk, de intro's zijn vaak veelbelovend, toetsen- en gitaarduels zijn volop aanwezig, de drumpartijen zijn geen kalme tjakkeboempatronen, maar daar heb je het wel mee gehad. De drums worden ontsierd door voortdurende roffels op de basdrums, zanger Simon Shedwell heeft niet de diepte en de power voor progmetal, de composities zijn goed beschouwd buitengewoon simpel, kortom Awake acteert een band van twee niveaus hoger. Nee, van Forever More gaat volgens mij niemand blij worden.
Dan sluit Blood Of The Prophets van Boguslaw Balcerak's Crylord een stuk beter aan bij de verwachtingen. Balcerak is een Poolse neoklassieke shredder, die zwaar schatplichtig is aan Yngwie Malmsteen. Zelf zit hij daar geloof ik niet zo mee, want van de drie zangers op dit album hebben er twee in de band van Malmsteen gezongen: Mark Boals en Goran Edman. Alleen Carsten ‘Lizard’ Schulz (Domain, Evidence One) heeft geen verleden met Malmsteen. Niet dat dat uitmaakt, want de drie hebben een min of meer vergelijkbare stijl, zodat het geluid van song tot song weinig verandert. Jammer genoeg is dat ook muzikaal zo, want het is wel wat veel van hetzelfde. Dat neemt niet weg dat Balcerak een van de beteren in het genre is. Hij lijkt de solo's namelijk niet alleen moeiteloos uit zijn mouw te schudden, ze zijn ook steeds onderdeel van de song in plaats van dat - gebruikelijker in het genre - de solo nog even in een song gehangen moet worden. Het album mag dan als geheel niet erg verrassen, Balceraks spel is dik de moeite waard.
File Under: Laat mij maar slapen
File Audio: [AwakeSpace]
File: Boguslaw Balcerak's Crylord - Blood Of The Prophets
File Under: Het getalenteerde Poolse neefje van Yngwie
File Audio: [CrylordSpace]
Amatorski
Bijna iedereen in Nederland heeft wel eens dat ene bekende nummer van het Gentse Amatorski gehoord, ook al zal de bandnaam (afgeleid van de film Amator van Kieslowski waar frontvrouw Inne Eysermans haar Poolse wortels door leerde kennen én ook meteen een bescheiden naam die stond voor haar lo-fi begintijd) niet meteen een belletje doen rinkelen. Hun “Come Home” werd namelijk in die ene mineraalwater-reclame gebruikt. Als ik opper-Amatorski Inne en bassist Hilke Ros in hun thuisstad spreek is dat dan ook een onderwerp waar ik niet omheen kan.
Inne: ‘Mijn overgrootouders schreven brieven aan elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog en mijn grootmoeder heeft mij die laten lezen. Mijn overgrootvader schreef niet zozeer over de situatie aan het front, maar was meer begaan met hoe alles thuis liep. En mijn overgrootmoeder was eigenlijk net zo. Die verhalen die iedereen wel zou willen lezen hebben mij dan geïnspireerd om "Come Home" te schrijven.’
Hussey-Regan - Curios
Een goed vooroordeel is nooit weg. De laatste plaat van The Mission, die ik moest recenseren, vond ik, in tegenstelling tot de fans, niet zo’n succes. Met een lichte huiver begon ik daarom, verder onvoorbereid, aan Curios van Hussey - Regan, terwijl ik in het donker naar het station liep. Bij het eerst nummer trok ik lichtjes een wenkbrauw op, want het nummer kwam me bekend voor. Maar het arrangement en de samenzang van Hussey en Regan (All About Eve) klonk typisch Hussey / The Mission, al klonk het me teveel naar Anathema. Maar dan muzikaal een stuk goedkoper. Ik vermoedde een gewijzigde koers, hoewel dat best lastig is met die galm van Hussey. Bij het tweede nummer kwam er meteen een knetterende vloek. Duran Duran’s Ordinary World. Een coveralbum, god betere het! De muzikale variant van de Mediamarktreclame en het teken dat je carrière in het slop zit. En een heel slecht coveralbum ook. Obligate keuzes, alles in een tempo, overal die goedkope cheesy elektronica. Gooi er wat belletjes onder en het album kan verkocht worden als kerstalbum. Met als absoluut dieptepunt de versie van "Where the Wild Roses Grow", waarop Hussey amechtig als Nick Cave probeert te klinken. Als ik dan toch iets positiefs moet zeggen over dit album, dat als Julliane Regan meezingt, er nog enige hoop is. Maar voor de rest klinkt dit album, waar naar eigen zeggen sinds 2006 aan gewerkt is, als een goedkoop album, dat in een achternamiddag in elkaar gedraaid is. In deze tijd van jaarlijstjes weet ik in ieder geval zeker: dit is het slechtste dat ik dit jaar gehoord heb. Waar had ik The Mission's Children ook alweer staan?
File Under: Overbodige coverplaat…
Gluid - Twee / Akhet - Akhet
Het is al weer vijf jaar geleden dat Bram van den Oever onder de fraaie artiestennaam Gluid debuteerde. Twee is zijn tweede echte plaat sindsdien, in de tussentijd heeft hij wel degelijk nog muziek uitgebracht. Vooral Binnensuis, een samenwerking met danseres Janneke Lenzen en schrijver Jehudi van Dijk was erg mooi. Maar nu dus Twee. Die laat een andere kant van Van den Oever horen dan we op zijn debuut hoorden. Dat album was in de basis ontsprongen aan het idee dat Van den Oever veldopnames die Timon Straatsma maakte met zijn MD-recorder uitwerkte tot muziek. Op Twee is er nog steeds wel een vleug aan field recordings, maar de nadruk ligt veel meer op muziek en dan vooral zorgvuldig op elkaar stapelen van soundscapes en beats. Dan ligt altijd het gevaar op de loer dat het resultaat een abstract geheel wordt, maar het prettige aan Twee is dat er altijd wel een basis is van melodie aan de hand waarvan je een verhaal verteld wordt. Zeker in een track als “Chasing David” werkt dit erg goed. Dat nummer voelt wel een beetje aan als een speelse, moderne samenvatting van Mike Oldfield’s “Amarok”, een echte luistertrip.
Een luistertrip is Akhet zeker ook. Maar wel eentje die wat zwaarder op de maag ligt. Akhet is het resultaat van een samenwerking tussen Marc Verhaeghen (The Klinik), Dirk Serries (Fear Falls Burning) en Paul Van Den Berg. Een ongeplande samenwerking zelfs. De vier uitgesponnen tracks (allen rond de vijftien minuten) zijn namelijk opgenomen tijdens een vriendschappelijk bezoekje van Series en Van den Berg aan Verhaeghen. ‘Normale’ mensen gaan dan beetje ouwehoeren en bier drinken, deze drie doken spontaan de studio in van Verhaeghen en jamden daar door totdat de zon weer opkwam. Waarschijnlijk was het in eerste instantie nooit bedoeld om uit te brengen, maar ik ben verheugd dat dit toch gebeurd is. Het resultaat van is namelijk best bijzonder. Al zal het me niet verbazen dat er flink wat volk is dat zich afvraagt of de resultaten van zo’n sessie nu wel moet verschijnen op cd. Nou, fuck them. Al kan ik me best voorstellen dat het bijtende gitaargeluid van Van den Berg bij menigeen door merg en been zal gaan. Ik vind het contrast met de zachte, maar intense drones van Serries en de elektronische spielerei van Verhaegen juist erg cool. Het resultaat klinkt als een trip op lichtsnelheid door de ruimte waarbij je flink wat ruimtegruis moet ontwijken. Wat dat betreft is Akhet een logisch gekozen naar. Dat schijnt in het Egyptisch zoveel te betekenen als horizon. Nou, die verbreed ik graag met dit soort muziek
File: Akhet - Akhet
File Under: Luistertrips
Friska Viljor
Het imago van 'drinkemansband' lijkt Friska Viljor maar niet kwijt te kunnen raken in Nederland. Terwijl Daniel Johansson en Joakim Sveningsson hun vers gehaalde roti naar binnen werken en er een glaasje jus d'orange bij drinken, wijden ze uit over de verwachtingen die men van hen heeft als het om alcohol gaat. “Het zijn voornamelijk de journalisten die erover beginnen, dat is soms wel vermoeiend”. Ai. Gelukkig was ik op een ver zijspoor afgedwaald en hoef ik me volgens de twee charmante Zweden niet aangesproken te voelen.
Friska Viljor staat vanavond, op 29 oktober 2011, in Poppodium EKKO in Utrecht. Tijdens het diner in het EKKO-café interviewde ik Daniel en Joakim over hun plaat, hun toekomstplannen, inspiratiebronnen en Stockholm.
Lees verder..
Warbeast - Krush The Enemy
Krush The Enemy, de debuutplaat van Warbeast (voorheen Texas Metal Alliance), is in april 2010 uitgebracht op het label van Pantera-frontman Phil Anselmo, tevens de producer van de plaat. Hieruit valt al enigszins af te leiden dat het muziek met ballen is. Het vijftal dat Warbeast vormt, speelt tien nummers lang old school trashmetal, doorspekt met invloeden van death- en blackmetal. Dit komt in zowel muziek als uitstraling terug. In tegenstelling tot veel andere bands die zich in dergelijke muzikale contreien begeven, is vocalist Bruce Corbitt (ook zanger bij de speedmetalband Rigor Mortis) goed verstaanbaar. Dat maakt de teksten natuurlijk niet automatisch beter, maar dat terzijde. Het gitaristenduo Rick Perry en Scott Shelby (beiden uit Gammacide en tevens gitaristen in diverse andere bands) spuwt strak een batterij aan agressieve riffs en gierende solo’s door de speakers terwijl tegelijkertijd bassist Alan Bovee laat horen bepaald niet de langzaamste te zijn. Hij krijgt zelfs een eigen momentje om te shinen in de intro van “Self Will Run Riot”. Het spel van de voorgenoemde drie heren wordt ondersteund middels energieke grooves en blastbeats door Demonseed-drummer Joe Gonzalez. Hoewel alle ingrediënten voor een topplaat aanwezig zijn, is het niet een instant classic. Er is een constant hoog niveau met een goede energie maar meerdere nummers duren gevoelsmatig wat te lang waardoor de spanning afneemt. Voor een debuutplaat echter een goed visitekaartje en zeker de moeite om in ieder geval een keer te proberen voor (oudere) metalheads die graag weer eens wat kwaliteitstrash horen.
File Under: Trashmetal als was het nog de jaren tachtig
File Audio: [Website (samples)]
File Video: [Scorched Earth Policy]
De Heideroosjes - Cease-Fire
De Heideroosjes geven na 22 jaar de pijp aan Maarten. Zoals gewoonlijk bij een afscheid is er niets dan lof. En luisterend naar hun laatste cd Cease-Fire wordt dat nogmaals bevestigd. Zolang Marco Roelofs maar in het Nederlands zingt vind ik De Heideroosjes een geweldige band. Vond ik altijd. Liedjes als “Tot Hier!” en “De Weg Van De Meeste Weerstand” laten ‘em van zijn beste kant horen. Dat laatste liedje vat wel ongeveer 20 jaar aan Heideroosjes samen en is een soort van tegenhanger van Tröckener Kecks “Met Hart en Ziel”. In het Nederlands allemaal prima dus. Alleen was het wel zo dat zodra Roelofs in het Engels ging zingen had ik nogal eens de neiging om af te haken. Dat is hij echter na tweeëntwintig jaar aan Heideroosjes ook flink op vooruitgegaan. Ondertussen kan hij in een liedje als “Utoya Dreams” (inderdaad over het onvoorstelbare drama op het Noorse eiland) ook in die taal zich prima redden zonder te verzanden in clichés. Een prettige constatering. Muzikaal gezien trappen ze op Cease-Fire - zeker in de meer up-tempo liedjes - wel flink wat open deuren in. Het is voorspelbaar, maar geraffineerd met een liedje als “Dansen Met De Dood” als kroonjuweel. Dat Cease-Fire de zwanenzang is van De Heideroosjes wil nog niet betekenen dat we van Roelofs af zijn. Daarom sluit Cease-Fire af met “Dan Zal Ik Mijn Bakkes Houden” waarin Roelofs een schier oneindige opsomming maakt met redenen waarom hij zijn waffel voorlopig nog niet zal houden. Gelukkig maar. Het zal me benieuwen wat de volgende stap zal zijn van deze eigenwijze Limburger.
File Under: Uitgepunkt
File Video: [Weg van de Meeste Weerstand]
Dub Trio - IV
Zeg je metal en reggae, dan zeg ik Bad Brains en Basement 5. Het trio uit Brooklyn Dub Trio kan er echter ook wat van. Dub Trio klinkt alsof Lee Perry Helmet en Don Caballero in de overdub gooit. Dit instrumentale gezelschap moet het hebben van de noise, de brute riffs, de snijdende gitaarpartijen, vloeiende bassen en de hakkelende drums met echo-filter. Geen wonder dat juist een exponent in wereldvreemde muziek; de heer Mike Patton zich in het verleden al ontfermd heeft over Dub Trio. Net als bij de betere mathcore-bands ligt de uitdaging van dit trio in het poepstrak samenspel per break en op de tel. Dat vergt veel oefening, een absoluut gehoor en uithoudingsvermogen. En, is voor de doorsnee luisteraar absoluut niet geschikt. Sowieso moeten je oren openstaan voor het experimentele metalkarakter zonder verfrissende zang- en gruntpartijen. En schrik niet af van het dubreggae-gehalte. Want op deze vierde cd is die minimaal. Dub Trio neigt op deze plaat meer naar loodzware stonermetal dan naar crossover of rock met reggae-invloeden. Wat deze Amerikaanse heren alleen maar even willen zeggen is dat, mits goed uitgevoerd, er in de aanpak tussen reggae en echte metal geen verschillen bestaan. Het is musiceren op hoog niveau, opletten en blijven tellen.
File Under: Meetel-lica
File Audio: [MySpace]
The Beets - Let The Poison Out
'Does humor belong in music?' vroeg Frank Zappa zich al af. Tsja, waarom niet. Dan moet het wel om te lachen zijn en - wat mij betreft - de muziek niet in de weg zitten. A Collection Of 13 Songs About Letting The Poison Out of Your System By: The Beets heet het als een soort ondertitel op de voorkant van de cd. De New Yorkse (Queens is hun borough) folky garagerockers van The Beets hebben nogal eens last van humor, soms raak, regelmatig ook mis. De vermelding Los Beets op het cd-schijfje is aardig, een zinnetje op het kinderlijk getekende hoesje als 'Oh, so, that’s what’s so funny about peace, love, and undertanding' al minder. Leuker is een regel als 'You’re never gonna get her back with poetry like that' (uit "As The World"). Ook de titel van hun vorige album mocht er zijn: Spit In The Face Of People Who Don’t Want To Be Cool. De muziek is basaal: op folk gebaseerde rammelrock, uit dezelfde hoek waar ook The Moldy Peaches ooit opereerden (in "Whipe It Off" lijkt het zowaar of Kimya Dawson meezingt), de teksten zijn kinderlijk, maar tegelijk ietwat banaal ("Eat No Dick 3"). Aardige band, als je het niet erg vindt dat grappen en grollen de muziek nogal eens overschaduwen.
File Under: Does humor belong in music?
File Audio: [Friends of Friends]
File Video: [Studio sessie]
Everwood - Without Saving
Gut, Hongaarse prog, die had ik nog niet. Na de tweede Everwood-plaat uit 2007 heeft het lang geduurd, onder andere door bezettingswisselingen, voor er nieuw materiaal uitkwam. Dat is Without Saving geworden, gevat in een prachtige hoes. Is het progrock? Qua instrumentatie en sfeer meestal wel, ja. Is het progmetal? Soms, een beetje. Compositorisch is dit gezelschap echter meer een poprockband. Die composities zijn namelijk voor het genre wat gewoontjes. Niet slecht, zeker niet, maar bepaald geen hogeschoolmusiceren-in-zes-bedrijven, wat gebruikelijker is. Maar ach, het is geen kijk-mamma-zonder-handen-gefreak, en daar is ook wat voor te zeggen. Er wordt prima gemusiceerd, waarbij het zwaartepunt bij bands als Arena ligt, met uitstapjes richting poprock en progmetal. Een echt Everwood-geluid blijft uit, omdat het wat te generiek klinkt allemaal. De nieuwe zanger Mátyás Haraszti kwijt zich uitstekend van zijn taak, al is ook bij hem de herkenbaarheidsfactor niet hoog. Niemand zal Everwood bovenaan zijn jaarlijstje hebben staan, maar het is een prima gemaakte plaat zonder onvoldoendes en met een enkel plusje, zoals het Arabische themaatje in "Desert Sun". Ik heb 'm een paar keer met plezier beluisterd, en dat is niet met alles wat ik nu aan recensie-cd's heb liggen het geval, kan ik u melden. "Without Saving" is een heel aardig album, en als ze compositorisch nog een stap kunnen maken kunnen er nog leuke dingen gebeuren.
File Under: B-divisie, maar naar boven kijkend
File Audio: [EverwoodSpace]
Lefties Soul Connection - One Punch Pete
Wie rauwe, veelal instrumentale funk speelt heeft geen last van taalbarrières (duh), kan makkelijk aansluiting vinden in de scene en zo op internationale podia spelen. Dat deed het Amsterdamse Lefties Soul Connection (LSC) dan ook, in Spanje, Frankrijk en Duitsland onder meer. Wil je je horizon verbreden, met andere zalen en diverser publiek, dan zit er maar één ding op: een vocalist erbij. Liefst een zangeres, want het oog wil ook wat. LSC lijfde na twee albums dus Michelle David in, een zwarte Amerikaanse van drie appels hoog maar met een longinhoud van een walvis. Op openingstrack "Shake It Up, Burn it Loose" gaan alle registers gelijk open. Alsof ze het vuur dat ze zelf oppookt, ook gelijk wil uitblazen. Wat een entree! Zo ver in het rood gaan de meters niet meer, al komen de vier musicerende Lefties in het jagende "Rimfire" en vooral in het afrofunkende "Buckaloos" (zo rauw dat er nog bloed uit druipt) behoorlijk ruig uit de hoek. Bas, drum, gitaar, orgel, en af en toe een sirene, dat zijn de ingrediënten van dit album. Het gaat van ruig naar romantisch, en van overstuurd naar zoet. Naast David zingt ook de Britse Corinna Greyson, haar bijdragen steken echter wat bleekjes af bij tornado Michelle. De Duitser Flo Mega is te horen in een stevig aangezette Sonics-cover ("Have Love Will Travel"). Lang niet alle gezongen liedjes zijn even sterk - U Got Me heeft een lekkere groove, die zonder kop of staart doorkachelt. En in "She’s Not Answering" lijkt David elk moment te struikelen over woorden die net niet lekker in de zin passen. Daar staat de prachtig gezongen soulslijper "Baby Come Back" dan weer tegenover, een ballad die zo op het repertoire van Chaka Khan past en hier toch niet uit de toon valt. LSC houdt het ouderwets vettig, met balansmomenten.
File Under: Pats boem raak
File Audio: [MySpace]
File Video: [Rimfire][Shake it up, burnit loose]
Nightwish
‘Het idee dat 50.000 cd’s een paar weken in pakhuizen liggen of op zee dobberen, geeft koude rillingen.’ Nightwish-voorman Tuomas Holopainen neemt nog een slok van zijn Jagermeister, een warme muts stevig over zijn oren geschoven. Het is pas eind oktober en nog verre van koud. ‘Dus vanwege de kerstvakantie komt het album na al uit. Als we die cd’s half januari in de schappen hadden willen hebben, dan hadden we begin december al moeten gaan verschepen naar de VS.’
Imaginaerum is een ambitieus project geworden voor de Finnen. Behalve een thematisch album besloten de heren en dame er ook nog eens een speelfilm bij te maken. ‘En wij hebben de ballen verstand van filmmaken.’
Lees verder..The Postelles - The Postelles
De vier mannekes in het bed op de hoes zien er niet al te fris uit. Daar had wel wat meer koffie in gemogen. Vooral omdat de muziek die The Postelles maakt, een fris karakter heeft. In eerste instantie dacht ik dat hun doel was om de Britpop weer uit de modder te trekken. Ik meende namelijk invloeden van The Libertines en Arctic Monkeys te horen, maar dan met een Beatlesfeel. Het is in opener "White Night" echter al duidelijk dat ze uit New York komen, deze stad is namelijk het decor. Uit deze stad wisten ze Albert Hammond Jr. te strikken voor de productie van vier nummers. U weet wel, de gitarist van The Strokes. Ook al eens zo´n fris bandje. Het is overigens al verwonderlijk dat het tot dit debuutalbum is gekomen: een major bood ze een contract aan, maar voor het zover was, waren ze alweer gedropt. Gelukkig vonden ze een nieuw postadres en zo vonden twaalf liedjes hun weg naar deze schijf. De hoogtepunten zijn het opgewekte "Stella", al zal het lijdend onderwerp Stella daar zelf anders over denken, en het afsluitende "She She". Helaas zijn de meeste Postellessongs aan de brave kant en ontbreken er, op die twee nummers na, uitschieters. Ik vrees op basis van dit debuut geen gouden toekomst voor dit viertal, maar ze kunnen tegen een stootje. Ik wens ze dus alle succes met de opvolger, die er ongetwijfeld gaat komen.
File Under: Aardige bandjes hebben we er genoeg van
File Audio: [MySpace][Soundcloud][Grooveshark]
File Video: [Hun Vimeokanaal]
File Twitter: [Tweets]
David Philips - The Rooftop Recordings
De Engelse singer-songwriter David Philips woont bovenin een appartementencomplex, midden in Barcelona. Deze plek inspireerde hem om zijn tweede album The Rooftop Recordings, zoals de titel al zegt, thuis op te nemen. Philips schreef en poduceerde de songs voor deze cd en nam ze zelf in de kamer die grenst aan zijn dakterras in één take op. Zodoende hoor je enkel Philips stem, de akoestische gitaar, dobro of ukelele, mondharmonica en het stampen van Davids voeten. Als je heel goed luistert zijn soms de achtergrondgeluiden van het dagelijks leven in Barcelona, buiten Philips' appartement, te horen. Het gevaar ligt op de loer dat een man met alleen een gitaar en zijn songs snel saai kunnen worden. Zo niet bij David Philips. Zijn songs zijn warm en af en toe mooi bluesy, hij speelt erg goed gitaar en met zijn stem, die een lekker ruisje heeft, is hij in staat een verhaal te vertellen in zijn songs. Verhalen die gaan over onmogelijke liefdes, zielenpijn en strijdbaarheid. Kaal en kwetsbaar, maar daardoor overtuigend.
File Under: Less is more
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Help Me To Forget]
File Twitter:[Tweets van David Philips]
Week 49, 2011
Storm
Gluid - Twee / Akhet - Akhet
Ewie
Le Butcherettes - Sin Sin Sin
Ludo
Loney Dear - Hall Music
Gr.R.
Sandro Perri - Impossible Spaces
Ramon
Atlas Sound - Parallax
André
Gotan Project - Tango 3.0 Live (BluRay)
Jasper
Atlas Sound - Parallax
Prikkie
Lazuli - 4603 Battements
Janineka
The Black Keys - El Camino
DubbelMono
The Black Keys - El Camino
Sue The Night
Port Of Call
Nicole Bus
Black Tusk - Set The Dial
De staat Georgia staat qua metal wellicht beter bekend om Mastodon, uit hoofdstad Atlanta, of Baroness, dat als plaats van oprichting het aan de kust liggende Savannah kent. Uit deze laatstgenoemde stad komt sinds 2005 echter ook een lekkere bak gitaarmuziek gemaakt door de drie heren van Black Tusk. Hun achtergrond in de hardcorepunk schijnt op dit vierde album Set The Dial goed door qua tempo en vocalen, de sound komt echter meer uit de sludgehoek. ‘Swamp-metal’, zoals ze het gezien hun afkomst zelf noemen. Oftewel, vuig ronkende gitaren en lekker logge baspartijen. De plaat opent met de korte instrumentale track “Brewing the Storm” die direct de toon zet en waar je haast als vanzelf op mee gaat knikken. Wat hierna in negen tracks volgt is een intense plaat rond apocalyptische teksten (op het instrumentale “Resistor” na), ondersteund door zware maar ook behoorlijk catchy riffs. Ondanks dat de muziek dan uit een zompig moeras heet te komen, klinkt de mix helder. De verschillende instrumenten en vocalisten - alle drie de leden doen mee - zijn goed te onderscheiden, wat gezien de stijl een pluspunt is. Wel blijft de vergelijking met Mastodon steeds een beetje op de achtergrond hangen door het geluid dat de band neerzet en het feit dat er drie verschillende leden vocalen voor hun rekening nemen. Qua technisch spel gaat het dan echter eerder om een ‘light’-versie. Als dat je niet uitmaakt en je wil een goede pot southern sludge, dan ben je bij Black Tusk aan het juiste adres.
File Under: Sludgemetal uit het Amerikaanse moeras
File Audio: [MySpace]
File Video: [Set The Dial album trailer]
File Twitter: [Black Tusk]
Half Way Station
Angela Moyra
Jeroen Kant
Yori Swart
The Black Keys - El Camino
Ik snap het wel. Na jaren sappelen in de marge wil de gemiddelde rauwe, ruige rockband ook wel eens een paar centen verdienen. En nemen ze het maar op de koop toe dat ze daarmee subiet overbodig zijn geworden. Zie The Kings of Leon. Een enkele keer is de band slim genoeg om, op dat punt aangekomen, te stoppen. Zie The White Stripes. Zeldzamer zijn acts die de overgang wel aan kunnen en ook met een min of meer slick studiogeluid relevant blijven. Zie, jawel, The Black Keys. Want Dan Auerbach en Patrick Carney zullen weliswaar nooit gaan klinken als de gemiddelde Voice of Holland-deelnemer, de rafelranden en roestplekken die op hun eerste platen te horen waren, komen nooit meer terug. Gebleven zijn de inventiviteit, invloeden uit psychedelica en proto-hardrock en uiteraard de basis: vuige blues. Maar de koortjes klinken beter dan ooit, de handclaps en analoge synthesizers bijna alsof ze van glamrockers zijn overgenomen, het gitaargeluid alsof Blue Cheer terug is en de liedjes alsof ze er altijd geweest zijn. Van opener "Lonely Boy" tot afsluiter "Mind Eraser", Auerbach en Carney hebben op de valreep elf van de mooiste nummers van het jaar afgeleverd. De bonus: El Camino zorgt ervoor dat blues na jaren weer de overstap naar het grote publiek kan maken en toch opwindend blijft.
File Under: Jaarlijstjesvoer
File Audio: [MySpace]
File Video: [Lonely Boy]
22 Pistepirkko - Lime Green DeLorean
Als ik een Fin was, dan had ik ongetwijfeld alle releases, vanaf de eerste ep in 1983, van 22 Pistepirkko in huis. Dan had ik dit trio al diverse keren op het podium gezien en was mij via de alternatieve Finse radio al lang ten ore gekomen dat er een nieuwe plaat was. Sterker nog, dan zat ik misschien wel met een fijne vinyl dubbelklapper van Lime Green DeLorean op schoot of met de wat handzamere cd-versie. Ik ben echter Nederlander en heb geen noot van ze in huis, geen optreden van ze gezien (ook al stonden ze al eens op Lowlands), laat staan dat ik van hun nieuwe album wist. Gelukkig is er dan een promo die me even duidelijk maakt dat ik wat mis. 22 Pistepirkko levert met Lime Green DeLorean een zeer verzorgd klinkende plaat af, waar geen noot verkeerd staat. De liedjes zitten razend knap in elkaar, en ondanks dat er rust van uitstraalt, zijn er toch nummers waar ik van uit mijn dak ga. Dit gaat niet zoals de ´normale´ rockband dat mt mij probeert te doen, maar veel meer vanuit het-er-niet-te-dik-bovenop-leggen lo-fi-gevoel. Hoogtepunten zijn wat mij betreft liedjes als "Sunny Days" en "Broken Toys", al kozen ze zelf voor "UFO Girl" als eerste single. 22-Pistepirkko is zo´n typisch Scandinavische band die de kijk op popmuziek net een wat andere richting opzwiept en daarmee spannend houdt. Kijk, daar hou ik van.
File Under: Een thriller in de popmuziek
File Audio: [MySpace][Soundcloud]
Bachelorette / Zola Jesus
'Girls who are boys, who like boys to be girls' zong Blur al, en Souterrain Transmissions heeft dit jaar (minstens) twee albums uitgegeven die met gender-verwachtingen spelen. Niet zo vreemd eigenlijk, nu alle indie-jongens in huilerig falset zijn gaan zingen. Doen de dames toch gewoon het omgekeerde! Ik vond Bachelorette al een wat vreemde naam voor iemand die klinkt als een nieuw lid van Animal Collective. Maar het is toch echt Annabel Alpers die achter dit pseudoniem schuilgaat. Een Nieuw-Zeelandse dame met een vrij mannelijke stem, en een voorliefde voor Kraftwerk. (Wat toch de ultieme jongetjesmuziek is.) Bachelorette's korte en titelloze abum staat vol met electropop-liedjes, die aan de ene kant mooi aansluiten bij de huidige chillwave-stroming en tegelijkertijd origineel zijn. Ze vragen niet echt om aandacht, diepe bassen of noise zijn afwezig, maar al tinkelend nestelen de blikkerige beats en fluiterige synths zich toch in je oorschelpen. Niet in de laatste plaats door de Ariel Pink-achtige sixties-zanglijnen en een 'Sufjan Stevens viert kerstmis'-sfeer. In de allerlaatste minuut van slottrack “No Entertainment” spot ik plots een gelijkenis met onze eigen(gereide) koningin van de samplepop Solex. Erg fijn.
Zola Jesus besprak ik anderhalf jaar terug al eens, concluderend dat haar album Stridulum II zijn suddertijd wel nodig had. Dat is op Conatus niet anders, maar deze bossy dame met zweepje werd me toch wat teveel, zo kort na die zachte massage van Bachelorette. Al is de derde plaat van de excentrieke zangeres zeker niet veel minder dan de voorganger. Wel lijkt het gebodene nog wat minimalistischer en killer. Van de middeleeuwse kathedraal dalen we nu af naar de kerker. Enkel favoriet "Lick the Palm of the Burning Handshake" is nog weelderig gothisch, met stemmige samenzang richting einde. In de overige nummers lijken de klappen van de drums de luisteraar nog harder te geselen, en zijn de akkoorden nog zwaarder. Zola Jesus bewijst maar weer eens de donkerste blondine op aarde te zijn. Haar stem is zó indrukwekkend, ik zou er een blokje om voor lopen. Enger dan een show van The Devil's Blood, vermoed ik, want ik krijg meer en meer het gevoel dat Zola Jesus pas Zola Jesus is als je haar live in een fraai wit gewaad op een mysterieus verlicht podium ziet.
File Under: That's entertainment
File Audio: [Bachelorette-Space]
File: Zola Jesus - Conatus
File Under: Balls and chains
File Audio: [Zola-Space]
The Unthanks - Diversions Vol. 1 (The Songs Of Robert Wyatt and Antony & The Johnsons)
Ik kan me voorstellen dat er nogal wat mensen zijn die totaal niet tegen de stem van Antony Hegarty (u weet wel van Anthony & The Johnsons) kunnen. Om eerlijk te zijn: ik ben ook niet alle dagen van vroeg tot laat in de stemming om te luisteren naar zijn kenmerkende stemgeluid. Terwijl ik zijn liedjes an sich juist wel uitstekend kan waarderen. The Unthanks helpen mij een handje. Op Diversions Vol. 1 horen we de twee zusjes samen met hun begeleiders zes liedjes van de hand van Hegarty spelen die ze opnamen tijdens twee concerten in de Londense Union Chapel eind vorig jaar. En als bonus krijg je er nog negen uitvoeringen van liedjes van ex-Soft Machine Robert Wyatt. De twee dames lieten op hun reguliere studio-albums al horen dat het puike cover-tantes waren van onder andere liedjes van Tom Waits en King Crimson, en op Diversions Vol.1 slagen ze hier ook met vlag en wimpel in. Volgens pianist Adrian McNally begon het als een silly idea, maar ik zou het graag een puik idee willen noemen. Soms levert dat wel curieuze wendingen op. Zo zingen nu dus echt twee zusjes “You Are My Sister”, terwijl dat op I Am A Bird Now een samenzang was van Hegarty met Boy George. Het past echter uitstekend hier. De liedjes van Robert Wyatt ken ik wat minder goed dan die van Antony & The Johnsons, maar wat opsnorwerk leerde me al snel dat The Unthanks ook deze songs zeer liefdevol hebben behandeld. Ze staan misschien wat verder af van de originele versies (waarvan er tot mijn verbazing een geschreven bleek door Anja Garbarek) en zijn onbekender, maar ze worden wel op prachtige wijze gebracht. Met wat mij betreft als hoogtepunt “Sea Song”, dat een stuk intenser is dan de eerdere studioversie van het Rachel Unthank and The Winterset album The Bairns. De heren waren zelf overigens ook onder de indruk van wat de zusjes van hun liedjes maakten. Robert Wyatt zei: ‘Quite simply, Antony & The Johnsons and I have been blessed by angels.’ Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten.
File Under: Liefdevolle covers
File Audio: [MySpace]
File Video: [Preview op YouTube]
Alfonzetti - Here Comes The Night
'Hè, Eric Martin van Mr. Big? Nee, dat kan niet. What If... staat wel op m'n iPod, maar dit klinkt als ouder werk van Mr. Big.' Verbaasd zie ik in het schermpje dat "I'll Wait For You" van Alfonzetti is, en niet van Mr. Big. Met Eric Martin als gastvocalist dan? Ook niet. Vrijwel het hele album Here Comes The Night is volgespeeld door de Zweed Matti Alfonzetti (zang, gitaar, bas) en en Mind's Eye's Zweedse Chileen Daniel Flores (drums, keyboards). Alfonzetti zat onder andere in Jagged Edge en Road To Ruin en is daarmee geen volstrekt onbekende, maar deze overeenkomst met Eric Martin was me nooit eerder opgevallen. Het geluid van Mr. Big is vaak ook niet ver weg, dus de associatie ligt hier ook meer voor de hand. Okee, Alfonzetti doet bas en gitaar en het échte hogeschoolwerk van Sheehan en Gilbert ontbreekt derhalve, maar de songs zijn gewoon prima poprocksongs, over het algemeen up-tempo en de gitaren zijn behalve meer dan adequaat ook lekker stevig ingemixt, zodat het niet te braafjes wordt. Het enige dat op dit album aan te merken is, is dat de drums iets meer diepte hadden mogen hebben. Zo nu en dan heb je het idee dat Lars Ulrich aan de knoppen gezeten heeft. Dat minpuntje belet me niet het album met veel plezier te beluisteren. De songs en het uitstekende zangwerk van Alfonzetti maken Here Comes The Night een aangename verrassing.
File Under: Prima plaatje propvol prettige poprock
Houses - Clean Life
Mijn god, wat mis ik Kink FM. Ja, ik weet het, er zijn een heleboel goede online muziekzenders en ik heb inmiddels ook Spotify op mijn werk geïnstalleerd, voor de broodnodige Arbeidsvitaminen. En nee, 3FM is geen alternatief. Het mooie van Kink FM was dat het een verantwoorde mix van oud en nieuw bood en dat je uit de keuze de liefde voor muziek nog kon horen. Plus dat ze niet schroomden om het nodige betere Nederlandse werk te draaien. Zoals Houses uit Amsterdam. Mijn eerste confrontatie met Houses was op Noorderslag, begin dit jaar, en dat beviel uitstekend. “Jong en veelbelovend” noemde ik ze toen. Maar zoals dat vaker gaat met goede festivalacts verloor ik ze even uit het oog, om vervolgens via Kink FM, dat regelmatig het uitmate prettig huppelende hitje "Stay with me" draaide, weer op Houses worden gewezen. En nu ligt er debuutplaat Clean Life. Die lost de belofte in. Alternatieve indiepop, gedragen door de wonderschone vocalen van Ella van der Woude. En een lekker puntig gitaartje op zijn tijd, die dat je bij de les houdt als het popgehalte iets te hoog dreigt te worden. Denk aan een Death Cab for Cutie of aan een Wir Sind Helden. Maar dan gewoon uit Amsterdam. Op Kink’s opvolger Pinguin Radio hoorde ik ze niet zo vaak, maar goed, met deze plaat ben ik al zeer tevreden en wordt het gemis al een stukje dragelijker…
File Under: Veelbelovend!
KoЯn - The Path of Totality
(vervolg van hier)
Nadat de eenzame prins met lang haar in de vorige zoekgeraakte recensie van KoRn III: Remember Who You Are Uggs had gekocht en nadat de recensie bij het al vooraf geflopte Korn Kovers vervolgens helemaal niet meer was geschreven, besloot hij maar eens met Jonathan Davis om de tafel te gaan zitten.
"Zeg Jonathan."
"Uche. Uch. Wacht. Even mijn zuurstofapparaat afkoppelen." (..) "Het gaat weer. Hoi."
"Eigenlijk heb je gewoon niet zoveel muzikale inspiratie meer, dat besef je he?"
"Nu-metal doet het gewoon niet meer helemaal bij de jeugd. Kan ik er wat aan doen?"
"Ik heb nog wel wat vriendjes die wél cool zijn. Skrillex en Noisia enzo. Doen het best goed in Engeland. Als we die nou bij de band uitnodigen. Misschien dat dat me mijn gedroomde vriendin oplevert."
"En mijn gitaristen dan?"
"Flikker er maar een paar de band uit. We gaan iets echt nieuws en origineels doen. Er heeft nog nooit een rockband een dubstepplaat gemaakt!"
Zo gezegd, zo gedaan. De prins gooide zijn spaarpot leeg en zijn vrienden leverden wat dubsteptracks aan. Niet bepaald hun beste werk, maar er zat genoeg moderne dubstep en subbass in om modern te klinken. Jonathan trok ermee de studio in en toen lag daar The Path of Totality.
"Zeg Jonathan. Die doedelzak in die track met Feed Me. En die beatboxskits middenin de laatste track met Datsik. Moet dat nou?"
"Dat is mijn dingetje. Anders kan ik er net zo goed helemaal niet overheen zingen."
"Maar jouw dingetje was toch dat de songs agressief en duister klonken?"
"Tja, zo getergd speel ik alweer een tijdje niet meer. En het zijn toch ook niet echt mijn songs?"
"En ze zijn ook al niet dansbaar!"
"Hey, het was jouw idee!"
De prins nam hoofdschuddend afscheid van Jonathan, schoor de helft van zijn hoofd kaal, besloot met zijn vrienden te gaan dj'en met instrumentale remixes, kreeg bergen groupies achter zich aan, keerde met een vriendin terug naar zijn thuisland (waar Skrillex inmiddels vijf Grammy-nominaties en een Sound of 2012-nominatie op zak had) en leefde nog lang en gelukkig.
(einde)
File Under: Het idee was nog goed
File Video: [Narcissistic Cannibal]
Bass Communion - Cenotaph
Steven Wilson is al sinds 1989, toen de eerste cassette uitkwam, de spil in Porcupine Tree. Derhalve een naam die menig sympho hart sneller laat kloppen. Zeker in de begintijd van Porcupine Tree was echter al de drang tot enig experiment goed te horen, en Wilson heeft hiervoor sinds 1998 het alter ego Bass Communion. Waar Porcupine Tree meer en meer de pure symphonische rock kant opging, lijkt Bass Communion hoe langer hoe meer het experiment op te zoeken. Cenotaph, uitgekomen op het uitstekende en eigenzinnigeTonefloat Records, is opgebouwd uit vier langgerekte tracks van elk rond de twintig minuten, met spooky soundscapes als basis. Wat al na enkele momenten opvalt is de inkomende langzame beat. Bij mij roept dit herinneringen op aan een act als GAS, ofwel Wolfgang Voigt, die met zijn albums hele diepe ambient techno maakte. Wilson is zeker schatplichtig aan GAS albums als Zauberberg en Königsforst, destijds uitgegeven door Mille Plateaux. Is dat erg? Welnee. GAS zwijgt alweer sinds 2000 dus Cenotaph is meer dan welkom. Alle vier de tracks brengen je in een soort trance door de weinig bewegende patronen waarop het uitstekend wegdromen is. Slechts in de derde track is er geen sprake van een beat, daar rest de pure ambient. Cenotaph is door mij al betiteld als het beste Bass Communion-album ooit, en zeker aanwezig in de overigens nog te maken eindejaar lijst. En let op: de LP versie heeft een andere mix. De beat op track 1 is op het vinyl niet aanwezig, terwijl op de eerder genoemde derde ambient track juist een beat is toegevoegd. Ik zeg, trek je knip en schaf beiden aan.
File Under: Waar een wil is is er Wilson.
File Gast: Bob
SimpleSongs - The End Of Things You Wished Would Last Forever / Cape Coast Radio - Cape Coast Radio
Dat het sympathieke Belgische platenlabel Zeal garant staat voor kwaliteit, dat moge ondertussen bij iedereen wel duidelijk zijn. Wanneer een groot aantal leden van de daar getekende bands (Marble Sounds, Isbells, Sleepingdog, Tomàn) de handen in elkaar slaat om landgenoot Nick Berkvens te supporten bij zijn Cape Coast Radio project, dan heb je natuurlijk stiekem de hoop dat dit een superieur album op zal leveren. Dat is een beetje oneerlijk en in eerste instantie valt de cheesy muziek op deze debuut-cd me inderdaad ook wel een beetje tegen. Maar dat is mijn schuld, want ik had gewoon wat anders verwacht dan de luchtigheid die Berkvens en kompanen nu brengen. Die doet qua semi-luchtige feel ook wel wat denken aan The Nits en soms (“Coffee”) zelfs Art Of Noise, maar houdt vooral het midden tussen Phoenix en Vampire Weekend. De Afrikaanse ritmes zoals bij Vampire Weekend zijn in het geval van Berkvens echter een tweede natuur, hij woonde een deel van zijn jeugd op dit continent. Vooral het verwerken van met name de percussie-elementen voelt daardoor wellicht een stuk natuurlijker aan. Helemaal als dat wat subtieler gebeurt in ogenschijnlijk nonchalante deuntjes zoals “Daniel-San”. Stiekem zijn ze echter wel degelijk ijzersterk.
Ondanks dat zijn bandnaam wat anders zou kunnen suggereren gaat landgenoot Ken Veerman een stuk minder luchtig te werk met zijn SimpleSongs-project. Vorig jaar bracht hij, na een aardige EP in 2007, een verdienstelijke debuut-cd. Die krijgt nu een vervolg met de EP The End Of Things You Wished Would Last Forever. En daarmee verrast Veerman me wederom door nog een ferme stap vooruit te zetten. Vooral qua zang is hij niet meer te vergelijken met de eerste liedjes die ik van hem hoorde. Zijn stem is prettig en op maat gesneden voor de tristesse van zijn duistere popsongs. Vooral “Underground” en het daarop volgende “Contact/Impact” maken indruk op mij. De eerste met zijn spitsvondige combinatie van pianoklanken en donkere synthklanken die dreigend zijn als een donderbui die maar niet komt, in de tweede komt die bui nog steeds niet, maar wordt de spanning nog verder opgevoerd door subtiele, in de achtergrond weggezette jankende partijen die van een viool afkomstig lijken. Of is het toch een gitaar? Gelukkig kan Veerman ook met een iets luchtiger (en kleiner gebracht) liedje als “LoveSong” (hier klinkt ‘ie een beetje als TheThe’s Matt Johnson) en het vrijwel alleen door piano aangedreven “We’re Hiding It Well” prima uit de voeten. Al zijn ook in die songs sombere gedachten de basis voor vele moois.
File Under: Niets simples meer aan.
File Audio: [MySpace]
File: Cape Coast Radio - Cape Coast Radio
File Under: Prettige luchtigheid
File Audio: [MySpace]
Loch Lomond - Little Me Will Start A Storm
Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven. Bovendien kennen ze het hard-zacht-trucje. Als hemelbestormers klinken ze, ondanks de titel van hun vierde plaat, echter niet. Daarvoor is de muziek te bescheiden. De elf nummers refereren aan klassieke americana, Angelsaksische folk en hier en daar zelfs vaudeville. Alles wordt lichtjes overgoten met het gevoel voor theater van noorderburen Arcade Fire. Het instrumentarium is uitgebreid: de klassiekers gitaar, bas en drum worden aangevuld met blaasinstrumenten, viool, mandoline en zelfs een zingende zaag. Tegen de stem van Ritchie Young moet je kunnen, maar dan heb je ook een van de verrassendste platen van het jaar in handen. Hoogtepunten zijn opener "Blue Lead Fence" (die samenzang!) en het bijtende "Water Bells".
File Under: Jaarlijstjeskandidaat
File Audio: [MySpace]
File Video: [Elephants & Little Girls]
Chris Norman - Time Traveller
Ook ik heb vooroordelen, al probeer ik daar wel bewust mee om te gaan. Bij de naam Chris ´Living Next Door To Alice´ Norman gaat het mij wat jeuken. Maar waar Suzi ´Stumblin´ In´ Quatro nog steeds aan producer Chapman gekoppeld zit, is Norman - gelukkig - zijn eigen weg gegaan. Ik was oprecht verbaast toen ik op Wikipedia het grote aantal albums van hem zag. Time Traveller is zijn laatste en gezien de sobere zittende man-met-gitaarhouding op de hoes, had ik zo´n vermoeden dat het resultaat wel eens mee kon vallen. Dat is aan de ene kant ook zo, want hij heeft echt goede muzikanten om zich heen verzameld (met prachtig toetsenwerk en kopergeschal) en op de productie (Chief I in coproductie met Jakob Deichmann en Norman) is niets aan te merken. Hij had dus alle kansen om de bal in te koppen, maar dat lukt hem niet. Hij weet geen nummers uit de vergetelheid te rukken of er een opzienbarende draai aan te geven. Nee, daarvoor zijn de nummers sowieso veel te bekend en missen wat mij betreft als totaliteit een eenheid. Ik noem maar even wat uitersten Marc Bolans "Get It On", Neil Diamonds "Sweet Caroline", Genesis´ "I Can´t Dance" en Green Days "Wake Me Up When September Ends". Het stemgeluid van Norman komt overigens verdacht dicht in de buurt van die van bluesheld Michael De Jong. Ik stel Norman dus voor een Time Traveller II te maken met een uitgelezen selectie aan nummers. Ik zal deze dan met alle lof van de wereld waarderen.
File Under: Teveel Top 2000-fähig
File Audio: [MySpace]
File Video: [Zijn officiële videokanaal]
Rene Hell / 13&God
Tien seconden zijn voorbij, en ik weet weer wat ik in een File Under-pauze gemist heb. Afdalen in de spelonken van de popmuziek. Mompelende folkies sluit uw gitaarkoffers. Rene Hell doet in subtiele elektronische klanklandschappen, die hij dure titels meegeeft, als ''Cello Suite No. 3 en "Chamber Forte". Laatstgenoemde is (als opener!) het minst toegankelijke stuk; een typerend grapje voor het genre. Na een noise-wolkendek breekt een ijle zon door in de vorm van langgerekte kristallen strijkers. Dat is het enige moment waar ik kortstondig de cello van het hoesje meen te spotten, al kan het verbeelding zijn. Het instrument is op de tekening niet voor niets gedemonteerd. De overige zeven tracks zijn in elk geval synthesizer-georiënteerd, en zoeven verrassend toegankelijk door de letterlijke en figuurlijke ruimte. Ze ademen. Vooral "e.s. Des Grauens In Fifths" valt op, een kwetterend Tangerine Dream-achtig droomstuk dat regisseur Terrence Malick best had mogen gebruiken in The Tree of Life.
De broertjes Acher (de nerdy Knabbel en Babbel van de Duitse indiescene) zijn altijd bezig nootjes te verzamelen. Aan vakantie dénken ze niet eens. 2010 bracht een uitstekende release van Lali Puna, en dit jaar verschenen er nieuwe platen van het jazzy Tied & Tickled Trio én13&God. Met name de tweede maakte zijn rondjes, en dat verraste me. Wellicht is het een kwestie van wennen, maar de nasaal en hoog lispelende pseudo-rapper DoseOne, die aan dit project meedoet, past steeds beter in het Acher-geluid. Of, zouden zijn fans kunnen mopperen, verdwijnt erin. Aan de andere kant is het rapcollectief Anticon (waar hij deel van uitmaakt) ook al steeds meer richting indie opgeschoven. Meer Hood dan hiphop dus! Own Your Ghost begint zodoende verdraaid veel op een regulier (en behoorlijk geïnspireerd) The Notwist-album te lijken. Een liedje als "Old Age" is catchy als vanouds, met de bekende neon gouden glitchpop-gloed.
File Under: Leg je hand op de synthesizer en voelt het hart kloppen
File Audio: [Het volledige album]
File: 13&God - Own Your Ghost
File Under: Die Musikmacher
File Audio: [13-Space]
Glass Hammer - Cor Cordium
Ik geef toe, Glass Hammer heeft nooit mijn aandacht kunnen trekken. Door een misverstand, want ik dacht bij de naam steeds aan poprockbandje Glass Tiger. Mijn kennismaking vindt dan ook plaats bij album nummer twaalf, Cor Cordium. Het eerste wat opvalt is de gelijkenis van de stemmen van zanger Jon Davison en voormalig Yesboegbeeld Jon Anderson. En eerlijk gezegd is dat wat blijft opvallen, het hele album lang. Nou is de overeenkomst ook erg groot, maar als de muziek je weet mee te slepen verdwijnt zoiets naar de achtergrond, en dat is hier niet het geval. Het klinkt allemaal als een klok, met de instrumenten prachtig in balans. Tegelijkertijd blijft het echter ook muzikaal wel heel nadrukkelijk in de Yes-hoek hangen. Luister maar eens naar "One Heart". Ja, de harmonieën zijn prachtig, de manier waarop de gitaar over de toetsenbordtapijtjes huppelt is helemaal niet verkeerd en toch, het hengelt wel heel nadrukkelijk in de Yesvijver. Het tien minuten durende "Dear Daddy" laat nog het beste horen wat Glass Hammer kan: wat in de basis eigenlijk een popsong is wordt uitgebouwd naar symfo, met alles wat daarbij hoort, maar laat ook jazzy gitaarpartijen en Westcoastvocalen horen. Over het geheel blijft het allemaal net iets te braaf, te gedragen en te ingetogen. Als in "To Someone" het ritme iets vlotter wordt, valt dat echt op. Iets meer variatie in tempo en sfeer, iets vrolijker vooral, zou al een stuk helpen. Nu blijf ik het hele album lang bewondering hebben voor wat ze technisch neerzetten, met tegelijkertijd het gevoel dat ze heel veel beter moeten kunnen.
File Under: Knap, en toch...
Ali Love - Love Harder
De afgelopen maand ben ik verhuisd. Nu woon ik drie straten verderop. Tevoren kon ik maar een tiental verhuisdozen van mijn vorige verhuizing vinden, en het nieuwe appartement was toch dichtbij, dus ik besloot een meerdere keren op en neer te gaan rijden, fietsen en lopen. Moest kunnen toch? Nou... Dat was dus vrij onverstandig. In het nieuwe huis ontstond een soort van geëxplodeerde berg uitgepakte cd's terwijl ik hun dozen nodig had om de nog overgebleven cd's alweer weer mee in te pakken. Enkele dozen bezweken zelfs onder hun lading, maar dat deden ze gelukkig op redelijk praktische plekken (midden op de zebra op de Oranjesingel had óók gekund). Ook al mijn ooit zorgvuldig geordende cassettebandjes uit de jaren negentig donderden glorieloos over elkaar. Over de ordening van mijn cd's durf ik het al helemaal niet meer te gaan hebben. Laat ik het zo zeggen: ik heb nog niet eens een kást. Vriendinlief vond mijn voorstel om iets van de site cd-rek.nl aan te schaffen maar duur. Zelf stelde ze balorig het allergoedkoopste alternatief voor. Mmmm.. ik ben er nog niet uit. Maar ja, mijn huis moet er ook niet gaan uitzien als een platenzaak. Al is er inmiddels een oplossing. Toen ik onlangs bijna helemaal klaar was met de verhuizing, vond ik in een vergeten gangkast namelijk het onvermijdelijke: alle kwijtgeraakte verhuisdozen van de vorige verhuizing. Faal. Een van de weinige voordelen van verhuizen was dat ik tussen de omgevallen stapel promo-cd's het solo-album van Ali Love terugvond. Lekker pretentieloze eightiessynthpopdisco uit Londen uit 2010, pas afgelopen juni in Nederland uitgekomen, met "Smoke & Mirrors" als hoogtepunt. Ali Love is momenteel echter actueler dan destijds, dankzij remixen en omdat hij Justices single "Civilization" inzong. Hij deed ook vocalen in de Chemical Brothers' "Do It Again", trouwens. Iedereen die op zoek is naar Kele-achtige retro-electropop, mag Love wel even checken. Tijdloos.
File Under: Verhuis moeilijker
File Video: [Diminishing Returns][Smoke & Mirrors][Love Harder][Moscow Girl]
Jakob Olausson - Morning And Sunrise
Albums die klinken alsof ze opgenomen zijn in een koude bedompte stal van een willekeurig boerenbedrijf op het platteland, je moet er van houden. Als je bij het idee alleen al rillingen krijgt, dan hoef je aan deze tweede cd van Jakob Olausson helemaal niet te beginnen. Wat hij laat horen op Morning and Sunrise voldoet namelijk precies aan het hiervoor geschetste beeld. Olaussan neemt zijn lo-fi op in zijn eigen boerderij ergens rond Malmö. Overdag is hij namelijk suikerbietenteler. Zijn spaarzame vrije tijd wordt volledig opgeslokt door muziek. Het liefst nog door het zelf schrijven en opnemen. Al valt het misschien wel heel lastig te combineren. Ik heb af en toe het idee dat in flink wat songs de vermoeidheid van het boerenbestaan doorklinkt. Maar misschien wil ik dat wel te graag voelen en komt het door het veelal lome tempo van zijn plattelandsblues dat ik het zo ervaar. In verhouding tot zijn debuut-cd Midnight Farm haalt Olausson veel vaker de elektrische gitaar van stal en ik weet niet of ik dat nu altijd een even slimme zet vind. Zijn songs zijn niet eenvoudiger te doorgronden als er een jengelende gitaar doorheen jankt als de wind die een slechte dag heeft. In mijn oren mag dat dan heerlijk klinken, menigeen zal het als bijna pijnlijk ervaren. Maar ik gok dat het nooit de bedoeling is geweest van Olausson om voor volle zalen te staan. Hij lijkt me typisch zo iemand die muziek alleen maar maakt voor zichzelf en het geen biet interesseert wat anderen er van vinden. En dat is zijn goed recht.
File Under: En de boer hij ploegde voort.
File Audio: [MySpace][Riding On The Wind]
XMH
system FX
Signe Tollefsen
De Hinthamerstraat in de binnenstad van Den Bosch staat vanwege de kermis volgepropt met kraampjes. Ik observeer vanaf een terras de rivier van mensen die langs me heen stroomt, op zoek naar een zekere dame met gitaar. Zelfs in deze drukte spot ik haar moeiteloos. Op deze grauwe, natte zaterdagmiddag vormt de vuurrode haardracht van Signe Tollefsen een surrealistisch, bijna cartoonesk contrast. De release van haar tweede album Hayes is twee weken uitgesteld. Er waren wat minuscule problemen met de opnames. Signe: 'We zaten gelukkig helemaal in die groove van het produceren en schrijven. Er was gewoon tijdsdruk.'
Firemen of Death
32 Crash
Deer Tick - Divine Providence
Naar de standaard radiozenders als Radio 1 ,2 en 3FM luister ik al heel lang niet meer. Ik zit niet te wachten op het geouwehoer van de dj's die zichzelf vaak belangrijker vinden dan de muziek, wat bij commerciële zenders al helemaal een drama is. Gelukkig zijn er talloze goede internetradiostations waar muziek wel belangrijk is. Ik heb enkele stations gevonden waar ik regelmatig naar luister en heb zo al flink wat leuke muziek mogen ontdekken. Een van de bands die ik vorig jaar ontdekte is het Amerikaanse Deer Tick, via het mooie liedje "20 Miles", afkomstig van The Black Dirt Sessions. Dat is een plaat vol ingetogen rootsrockliedjes, uit de tenen gezongen met raspende stem door zanger John McCaulley. Laatst hoorde ik op de radio een nieuw liedje van Deer Tick en hoera, ze hebben een nieuwe cd! Op Divine Providence probeert de band dicht bij het gevoel en geluid van hun optredens te blijven. De ingetogenheid van The Black Dirt Sessions heeft inderdaad plaatsgemaakt voor stampende rootsrock. Met "The Bump" en "Funny Word" gaan ze meteen los. Het zijn twee heerlijk aanstekelijke rocksongs, tegen de garagerock aan, waarin McCaulley's stem weer geweldig raspt en kraakt. "Let's All Go To The Bar" is hét nummer om in de stemming te komen voor een lange nacht in, jawel, het café. Soms wordt even wat gas terug genomen, zoals in het mooie "Chevy Express" en "Clownin'Around", een nummer over seriemoordenaar John Wayne Gacey jr., waarin opvalt dat McCauley ineens heel wat minder rauw klinkt. Het blijkt drummer Dennis Ryan te zijn die zingt, wat hij ook op nog twee andere nummers doet. Divine Providence is een heerlijke rootsrockplaat geworden, niets meer en niets minder. John McCauley vat de cd in openingsnummer "The Bump" in de eerste twee zinnen eigenlijk perfect samen: 'I got a lust for life and a dangerous mind'. Levenslustige songs met een rauw randje. Ik houd er van!
File Under: Onweerstaanbaar
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Main Street]
Week 48, 2011
Storm
Jakob Olausson - Morning And Sunrise
Ewie
Bettie Serveert - b-sides
Ludo
Talk Talk - The Colour Of Spring
Ramon
The Black Keys - El Camino
André
Coeur De Pirate - Blonde
Prikkie
Lazuli - 4603 Battements
Janineka
David Philips - The Rooftop Recordings
DubbelMono
Some Low Yo Yo Stuff @ Atak, Enschede
Explore The North 2011
Het laatste weekend van november stond in het teken van het ontdekken van het Noorden, op het nieuwe festival Explore The North in Leeuwarden. Van Friesland en Groningen tot Noorwegen en Noord-Amerika: muzikanten en dichters uit deze regionen stonden op de planken. Op vrijdag begon het festival met een symposium met dichter Remco Ekkers en schrijver Atte Jongstra, die in Tresoar over hun ervaringen met het ontdekken van het Noorden vertelden.
'Exploring The North, weet waaraan u begint!' was het devies van Jongstra, na zijn verhaal over zijn avonturen met Zweedse reuzinnen. We waren gewaarschuwd voor de krachten van het Noorden. Op het festival hielden de Noordse krachten het naast literatuur echter bij mooie muziek met veelal een melancholische ondertoon, precies zoals Teitur tijdens zijn korte set nog verwoordde in zijn eigen taal (hij komt van de Faeröer-eilanden) en in het Engels.
Lees verder..200 Years - 200 Years
De experimenten van Six Organs of Admittance en de rockende avant-garde van Magik Markers samen, dat moest wel een opvallend album worden. En dat is het ook geworden, maar anders dan ik verwacht had. Van de slepende, grotendeels akoestische folk en drones van de eerste band is wellicht nog het meest te herkennen, want van de scheve rock van de tweede horen we niets terug. Blijkbaar besloten Ben Chasny en Elisa Ambrogio dat de muziek die ze samen aan de keukentafel of op de veranda maken, een eigen project verdient. De kortste omschrijving voor de muziek van dit 200 Years gedoopte project is waarschijnlijk fragiel. De akoestische, subtiele gitaarlagen van Ben Chasny worden een enkele keer gepeperd met wat vegen elektronica of een enkel effectpedaal en vormen de ondergrond waar Elisa Ambrogio voorzichtig, bijna tastend haar zang over aanbrengt. De songs op hun gelijknamige album klinken als schetsen voor schilderijen, uitgebreide voorstudies voor later werk. En zoals wel vaker: het schijnbaar onaffe is wat de nummers reliëf geeft. Iets meer energie had gemogen, maar de herfstige sfeer maakt 200 Years een mooi eindejaars-album.
File Under: Schilderend echtpaar
File Audio: [Wild White]
File Video: [Solar System]
Dark Captain - Dead Legs & Alibis
Het was even puzzelen om informatie over deze band te vinden en na wat zoekwerk blijkt dat het Londense Dark Captain voorheen nog Light Captain achter de naam had staan en al in 2008 het debuutalbum Miracle Kicker uitbracht. In de lijst die The Guardian dat jaar samenstelde van beste albums, stond deze plaat op een respectabele nummer 33. Op zich een logische keuze dat ze Light Captain hebben laten varen, want het is redelijk zware kost die de band ons voorschotelt. Het tempo is traag en de muziek bevindt zich op het grensgebied tussen folk en shoegaze. Zanger Dan Carney zorgt voor een prettig lome sfeer op de nummers, die verder vooral opvallen door bijzonder fraai gitaarwerk. Toch is het juist de zang die halverwege het album een beetje op de zenuwen begint te werken. Het bereik is te beperkt en de intonatie nogal monotoon. Alsof Carney maar één kunstje kan en geen puf heeft om iets nieuws te leren. De composities zijn sterk en gevarieerd genoeg om dit grotendeels op te vangen, maar toch is Dead Legs & Alibis hierdoor een goed voorbeeld van een album dat prima geschikt is in een shuffle-omgeving. Zo nu en dan een liedje is heerlijk, maar het hele album in een stuk achterelkaar een te lange zit.
File Under: Luister met mate
File Audio: [MySpace]
File Video: [Right Way Round]
File Twitter: [Twitter]
The Sisters Of Mercy
The Sound of the South / Delta Swamp Rock / The Fame Studios Story
Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.
Deze drie compilaties bieden overtuigend bewijsmateriaal. De focus is net even anders gelegd, zodat ze elkaar eerder complementeren dan overlappen. De drie-cd-box The Fame Studios Story geeft een overzicht van liedjes die daar in de periode 1961-1973 zijn opgenomen. Veel soul, Otis Redding, Wilson Pickett, Arthur Conley. Maar ook The Osmonds, in 1970. De liedjes zijn chronologisch verdeeld, het eerste nummer van cd 1 is uit 1961, het laatste op cd 3 uit 1973. Het sterkste jaar was 1967, toen nummers als "I Never Loved A Man (The Way I Love You)" van Aretha Franklin en Sweet Soul Music van Arthur Conley werden opgenomen. Tevens het jaar waarin Otis Redding in december bij een vliegtuigongeluk overleed. En het laatste jaar waarin blanke en zwarte muzikanten, zodra ze de studiodeuren waren gepasseerd, elkaars kleur niet meer zagen. In 1968 veranderde dat met de moord op Martin Luther King, en volgens de toelichtende boekjes bij deze compilaties werd daarna alles anders. Zwart zelfbewustzijn, hoe nodig ook, zorgde ook voor onrust en achterdocht. En toen moest disco nog geboren worden, dat de carrières van veel soulartiesten de nek omdraaide.
Laat The Fame Studios Story vooral de zwarte artiesten weer schitteren, op Delta Swamp Rock is nauwelijks een zwarte muzikant te vinden. Op deze compilatie, die een paar maanden geleden uitkwam, staan artiesten als Johnny Cash, Tony Joe White en Bobbie Gentry. Maar ook Big Star en Waylon Jennings. Door eerder op lokatie dan op genre te focussen, willen de samenstellers van Delta Swamp Rock vooral laten horen hoe rijk en (tamelijk) divers muziek uit het zuidoosten van Amerika was in de periode 1967-1971.
Leo Blokhuis heeft zich als samensteller van The Sound of the South het meest beperkt: muziek die tussen 1961-1976 in Muscle Shoals, New Orleans of Memphis is opgenomen door artiesten die balanceerden tussen country en soul. Zijn box is ondanks de beperking toch de rijkste, en telt ook de meeste cd’s (vier). Blank, zwart, vrouw, man, Blokhuis maakt geen onderscheid, zolang hij de genoemde twee elementen maar terughoort in de nummers. Solomon Burke trapt af, met een ingehouden, maar toch soulvolle cover van het countrynummer "Just Out of Reach". Het was niet Burke’s eigen keuze om dat nummer te coveren, maar het sloeg wel aan. Het laatste nummer van cd 4 is van Bobby Womack, een zwarte soulheld die gretig zijn liefde voor country uitte met een geweldig album, B.W. goes C.W., waarbij de laatste afkorting natuurlijk voor ‘country and western’ staat. Daartussen horen we heldinnen als Bobbie Gentry en Candi Staton, kanonnen als Elvis, Bob Dyla en Little Richard en obscure parels als Sami Jo, Tony Borders en Mac Davis, wat de originele uitvoerder blijkt te zijn van de Elvis-hit "A Little Less Conversation".
Blokhuis is de enige die zich enigszins ongemakkelijk lijkt te voelen bij zijn voorkeur, zoals bijvoorbeeld Leendert van der Valk dat ook beschreef in zijn boek Duivelsmuziek. In de jaren zestig was gesanctioneerd racisme in het Amerikaanse zuiden heel gebruikelijk, de levensstandaard van veel, met name zwarte muzikanten, lag niet heel hoog. Blokhuis schrijft: ‘De artiesten hier zingen over - of vanuit - het grote verlangen, de drang naar vrijheid. Dat is logisch. Als ze om zich heen kijken, zien ze een maatschappij die knelt en schuurt. Tegelijkertijd zien ze amper hoe bijzonder de vrijheid is die ze op datzelfde moment in de studio ervaren.’ Even verderop concludeert hij dat countrysoul een belangrijke functie van kunst raakt, ‘met andere ogen naar de werkelijkheid kijken. Ik vind dat inspirerend. En troostrijk.’
Hoewel er heel wat tekstuele ellende voorbij komt in de nummers in zijn box, zinkt de moed je nergens in de schoenen. Geldt trouwens ook voor de andere twee compilaties. Het is schitterende, rijke en eerlijke muziek. Die eigenlijk een steviger behuizing verdient dan in de nogal kwetsbaar vormgegeven boxjes. Met zorg behandelen dus.
File: Diverse artiesten - Delta Swamp Rock
File: Diverse artiesten - The Fame Studios Story
File Under: The South Will Rise Again
Dan Mangan - Oh Fortune
Een van mijn grootste ontdekkingen tijdens het afgelopen festivalseizoen was Dan Mangan. Deze Canadees heeft inmiddels twee ep´s en evenveel albums op zijn naam staan. Tot zijn optreden op Haldern Pop was hij voor mij echter een grote onbekende. Hetgeen overigens geheel mijn eigen schuld is, want File Under-schrijver Ludo was duidelijk genoeg over het vorige album Nice, Nice, Very Nice. - Sorry Ludo - Mangans nieuwste schijf Oh Fortune leek me een prima gelegenheid om alsnog aan te haken. Mangan tapt uit heel wat vaatjes. Het begint in - daar komt ie - "About As Helpful As You Can Be Without Being Any Help At All" met een vrolijk folky walsminiatuur met vette blazers. Hierna gaat het er wat basaler aan toe in "How Darwinian", maar de ronkende gitaar geeft er wel het perfecte rauwe randje aan.Daarna wordt de folkpop van stal gehaald in "Post-War Blues". En zo kan ik nog wel acht liedjes doorgaan. Het sterke van Mangan is dat hij elk liedje een eigen gezicht weet te geven inclusief - juich, juich - onverwachte wendingen. Ondanks de verscheidenheid aan stijlen van folkpop tot lo-fi klinkt het album toch als een geheel. Oh Fortune zet wat mij betreft de zegetocht van het concert dat ik van hem zag voort en ik heb er een grote kanshebber voor mijn jaarlijst 2011 bij.
File Under: (Te late) Ontdekking
File Audio: [MySpace][Soundcloud]
File Video: [Leaves Trees Forest][Post-War Blues]
File Twitter: [Dan Mangan Tweets]
Haken - Visions
Vorig jaar was ik lyrisch over Hakens debuut Aquarius. Vooral de lange afsluiter "Celestial Elixir" bleef ik keer op keer draaien. Ik ging zover ze aan te merken als de toekomst van de prog - al haalde het album op het nippertje m'n jaarlijstje niet. Met album nummer twee, Visions, maken ze mijn hoge verwachtingen schijnbaar moeiteloos waar. Nog steeds is het vooral Dream Theateriaanse progmetal wat ze voorschotelen, maar ze hebben wel degelijk een eigen smoel. Knap eigenlijk, dat ze twee albums ver al een volkomen herkenbare stijl hebben. Dat heeft te maken met het stemgeluid van zanger Ross Jennings, maar ook muzikaal is het herkenbaar: lang aangehouden powerchords, manische drumpartijen en veel gebruik van pianoklanken. Nou ja, én ook strijkers én jazzy stukken ("Nocturnal Conspiracy") én bombast. Net als op het eerste album trekt Haken alle registers open en slaagt het zestal er toch in dat te blijven verpakken in echte songs, zodat het nooit moeilijk doen om het moeilijk doen wordt. Wederom is de afsluiter het prijsnummer, dat is het titelnummer deze keer. Niet minder dan 22 minuten lang wordt alles nog eens uit de kast getrokken om er zeker van dat je volstrekt gevloerd bent als het album afgelopen is. Gevloerd, maar vooral enorm onder de indruk.
File Under: De toekomst komt steeds dichterbij
File Video: [albumteaser]
Elbow
Het is donderdagmiddag op de camping van Lowlands. Het zonnetje schijnt nog, maar op de buienradar is een gigantische rode vlek te zien die oprukt richting Biddinghuizen. Het is stilte voor de storm: létterlijk. Mijn tent staat nog geen twintig minuten of ik krijg een smsje van Storm dat de heren van Elbow tóch nog zin hebben om te praten. Ik voel me licht overvallen, want ik heb verder niets voorbereid. Tot nu toe had ik een lichte aversie voor smartphones en Blackberry's. Ik ergerde mij soms aan de manier waarop mensen doodleuk op een LCD-schermpje turen terwijl er pal voor hun neus een onwijs strakke band staat te spelen. Maar op dit moment had ik graag een iPhone bij de hand gehad in plaats van een fossiele Nokia. Bergen researchmateriaal ter plekke van het internet plukken is op een festival als Lowlands een luxe. Afijn, het is weer improviseren geblazen.
Office of Future Plans - Office of Future Plans
Het werd rap tijd dat ik mijn muziekcollectie eens ging uitmesten. Ik woon niet zo heel ruim en dan komt, door een veel te brede smaak, ongebreidelde kooplust en recensiemateriaal al snel de kasten op je af, zo gezegd. De collectie is inmiddels gesplitst in een courant en een incourant gedeelte, het gedeelte dat rustig de opslag in kan omdat ik het toch niet meer draai. Bij het incourante gedeelte zitten op zijn minst honderd samplers, van diverse pluimage. Er zit er zelfs eentje bij, die nog ouderwets op cassette is! En die sampler, hij zat bij de Oor, als ik het me goed herinner, was het begin van mijn fascinatie met J. Robbins. Er stond een nummer van Jawbox op, dat even tijd nodig had om te grijpen, maar dat dat uiteindelijk wel deed. Post-hardcore met schurende riffs en toch veel melodie. Na Jawbox ging Robbins verder met Burning Airlines, een band die er maar mee stopte omdat zalen hun naam, na 11 september 2001, niet meer op de gevel wilde zetten. Tussendoor is er een plaat uitgebracht onder de naam Channels, maar nu ligt er de eerste plaat van Office of Future Plans. Het recept is bekend, want typisch Robbins: post-hardcore, met veel riffs, al zijn ze wat minder gaan schuren in de loop der tijd. Maar daarvoor is nog meer melodie teruggekomen. Dat wordt ondersteund door de regelmatig terugkerende cello van Gordon Withers. Het verhoogt de toegankelijkheid en zorgt ervoor dat de nummers nog gemakkelijker in je kop blijven hangen. Het is hiermee een puike plaat in het consistente oeuvre van J. Robbins en een onverbiddelijke aanrader voor eenieder die (net als ik) Jawbox al in de armen sloot.
File Under: Consistentie
File Audio: Office Space
Death - Individual Thought Patterns
Death, een van de belangrijkste deathmetalbands en vormers van het genre, is het geesteskind van de in 2001 tragisch overleden Chuck Schuldiner. Waar de band in de jaren tachtig nog vrij eenvoudige deathmetal maakte met voornamelijk teksten over zombies, bloed en gore, werd in de jaren negentig een omslag gemaakt naar meer technisch en melodisch spel in liedjes vol kritiek op de maatschappij. Het vijfde album Individual Thought Patterns uit 1993 is Death’s eerste plaat met notering in de Nederlandse album top 100. Net als voorganger Human is dit album nu in een modern jasje uitgebracht door Relapse, opnieuw gemixt op basis van aanwijzingen die Schuldiner bij latere platen gaf. Dit maakt het geluid echter nog niet perfect: hoewel de overcompressie van het origineel nu een stuk minder aanwezig is, zijn de gitaarsolo’s nu meer naar de achtergrond gedrongen in plaats van dat ze er uit springen. De bas is wat meer naar voren gehaald wat als voordeel heeft dat je beter hoort wat er voor technische hoogstandjes worden afgeleverd, maar als nadeel dat het geheel soms eerder een progmetal- dan een deathmetalfeel krijgt. Op de tweede CD (voor de liefhebber is er nog een derde met allerhande demo-takes) staat een in Duitsland opgenomen live-registratie uit 1993, van twee maanden voor de release van ITP, en ook nog een studio outtake. Deze bonusschijf is een tof extra-tje, hoewel de gitaren helaas wel enigszins ontstemmen in het tweede deel van de - gevarieerde - set. Maar zo kan dat gaan: live en Death.
File Under: re-issue uit de discografie van deathmetal grondleggers
File Audio: [Bandcamp (full album)]
File Video: [ The Philosopher (remix)]
Stairs To Nowhere
Tweede album net af en uit, maar de band stopt
Het Utrechts/Amsterdamse Stairs To Nowhere staat bekend als een vreemde eend in de bijt. Zelfs de plek voor het interview, uitgekozen door zanger/gitarist Bram Colijn en drummer Tim Mooij, is tamelijk onconventioneel. Café Het Stoplicht is een knusse Amsterdamse kroeg die de afgelopen drie decennia bevroren lijkt te zijn geweest. Het pand is gevuld met kettingrokende zestigers, zwart-wit foto’s en antieke rekwisieten. Tim: “Ik woon hier sinds een paar maanden in de buurt. Dit is een te gek café. Je mag hier gewoon roken…het is vintage!”
Radiohead - The King Of Limbs From The Basement / TKOL RMX 1234567 / TKOL RMX 8
In februari was The King of Limbs die rare, korte, door Flying Lotus geïnspireerde Radiohead-plaat. Als oude-stijl-liefhebber kon ik er eerlijk gezegd niet veel mee. Ik heb hem grijsgedraaid en moest elke draaibeurt concluderen dat-ie mooier en gelaagder werd, maar het nerveuze geheel en de hiphopconnectie met Flying Lotus trokken me niet zo. Wel drong de betekenis van de titel The King of Limbs tot me door: de verschillende muziekelementen leiden binnen de liedjes allemaal hun eigen leven, zijn zich bewust van elkaar en ontspinnen zich samen tot een ervaring. Dat the king of limbs ook de naam van oude eik in Wiltshire is, soit. De verhalen zijn inmiddels allemaal mooi samengevat op deze fansite. In juni nam Radiohead een live-versie van het hele album plus twee nieuwe songs op onder de naam From The Basement. Die opnames zijn vervolgens in een slakkentempo op tv-zenders uitgezonden en digitaal verschenen. Was het vergelijkbare live-album In Rainbows - From The Basement vooral een fraaie aanvulling, The King of Limbs From The Basement klinkt net als een studio-album en is wezenlijk beter dan de originele plaat. De twee extra liedjes, de schitterende ballad "The Daily Mail" en het meer In Rainbows-achtige "Staircase" passen niet bij de eclectische The King of Limbs-productie maar zijn wél vintage Radiohead qua sound en akkoorden en voor mij een must. Als je "Separator" eenmaal met gitaren gehoord heb, ga je je zelfs ergeren aan het totaal onder de galm bedolven origineel. Ook de live-bewerkingen van bijvoorbeeld "Little by Little" zijn zonder de meest nerveuze percussie veel beklemmender. Tot nu toe gebeurde het alleen met Jónsi's Go Live, maar ook dit jaar komt er dus een liveplaat in mijn jaarlijstje.
Voordat ik From The Basement ontdekte, was ik net begonnen aan de twee cd's met remixes. Het is de eerste keer dat Radiohead een puur remix-album uitbrengt (nadat diverse albums alleen 'illegaal' werden geremixed), en het gaat om dezelfde songs die eerder dit jaar waren uitgebracht op 4 LP's. Ik hoopte dat ze wat melodie, humor of verrassing zouden toevoegen aan The King of Limbs, of juist de schoonheid die ik nu alsnog gevonden heb in de hierboven beschreven "live" plaat, en dat Radiohead die neurotische ritmes juist zou vervangen door iets beters. Als dj draai ik tenslotte bijvoorbeeld al een half jaar de fantastische Altrice-remix van James Blakes "Limit to your Love" [update: stond toen op Soundcloud, is nu weggehaald], dus ik had hoge verwachtingen van de Altrice-remix op TKOL RMX 1234567. Valt dát even tegen. In dit gezelschap van 19 gerenommeerde remixers en producers lijkt iedereen zich vooral ongelofelijk ingehouden te hebben. Als je de kans hebt om je cv te verrijken via Radiohead, moet het kennelijk een zo pretentieus en verantwoord mogelijke remix opleveren in plaats van iets bruikbaars voor de dansvloer. (Of zou de artiest in kwestie anders niet eens geselecteerd zijn?) Dus worstelde ik me letterlijk weken lang door allerlei creatieve beatmakerij heen waar ik achteraf eigenlijk bar weinig tussen vond zitten wat ik over een maand nog een keer zou willen horen. De leukste remixen zijn eigenlijk die waarin - op zijn Modeselektors - Thoms stemgeluid als een instrument of sample wordt ingezet binnen een compleet ander nummer. De Illum Sphere-remix van "Codex" en de Brokenchord-remix van "Give up the Ghost" zijn daar de beste voorbeelden van. Op CD2 staan de eerste remixen waar daadwerkelijk wat zinvolle beats gebruikt worden. Beste remix van het hele project is die van "Lotus Flower" door SBTRKT.
Blawan's krakende "Bloom" krijgt een lekker machinale feel en in de versies van Objekt en Jamie XX is de meejengelende Thom niet eens meer verstaanbaar (en dezelfde 'reworked' remix van Jamie XX is op de aparte digitale TKOL8-remix-EP zowaar enigszins bruikbaar op een dansvloer). Omdat ik cd's 'blind' vanaf een mp3-speler recenseer kan ik zo gauw niet meer terugvinden in welke remix Thoms stem nu zodanig werd versampled dat-ie wat smerige woorden leek te zingen in plaats van de originele tekst, maar dat was eigenlijk het enige echt originele wat ik gehoord heb. Voor de leuke en indrukwekkende remixen zullen we het wederom van de illegaliteit en YouTube moeten hebben.
File Under: Nauwelijks een liveplaat en VEEL beter dan het origineel. Een revelatie.
File Audio: [The Daily Mail][Staircase]
File Video: [The Daily Mail][Staircase]
File: Radiohead - TKOL RMX 1234567 en 8
File Under: Een paar mooie tracks, verder vooral knap geproduceerde vulling