Royal Hunt is wat mij betreft een wat vreemde eend in de rockbijt. Hun genre, AOR die bol staat van de bombast, is niet uniek. Het feit dat de toetsen het belangrijkst zijn - en niet de gitaar - maakt het echter een bijzonder gezelschap. De Deense toetsenist André Andersen is dan ook het oerlid en de spil van Royal Hunt. In 2011 keerde D.C. Cooper, de zanger in de meest succesvolle jaren, terug in de line-up. Met Andersen en Cooper zijn de twee meest toonaangevende bandleden weer verenigd, en dat hoor je. De moddervette toetsen van Andersen moeten je sowieso liggen, maar daarnaast is het risico aanwezig dat ze als één kleffe deken van stopverf alle dynamiek bedekken. Het is ze goed gelukt dat bij Show Me How To Live te vermijden. Ik heb de toetsen liever subtieler in het geluidsbeeld, maar ook ik heb met plezier naar dit album geluisterd. Het feit dat Andersen vaak de toetsen inzet als solo-instrument en solo's afwisselt met de gitaar helpt daarbij. Zelfs het tien minuten durende titelnummer blijft daardoor prettig om aan te horen. Royal Hunt maakt formule-AOR met een twist, maar weet op dit album boven collega's in het genre uit te stijgen. Het predikaat koninklijk wordt deze ronde dus waargemaakt.

De Canadese Kathleen Edwards heeft het in vele opzichten over een andere boeg gegooid. Ze scheidde na een huwelijk van zeven jaar van gitarist Colin Cripps en wilde het na drie alt.country albums muzikaal ook over een andere boeg gooien. Voor haar nieuwe plaat Voyageur riep ze de hulp in van Bon Ivers frontman Justin Vernon. Schot in de roos, Edwards en Vernon produceerden het album tezamen en werden en passant nog verliefd ook. Alles op Voyageur staat in het teken van verandering. Allereerst kun je dit album niet meer klakkeloos in het alt.country hokje stoppen maar heeft Kathleen Edwards zich muzikaal verbreed. Invloeden van Bon Iver zijn hoorbaar, de muziek is sfeervoller en gaat meer in de richting van pop/rock/singer-songwriter. In songs als "A Soft Place To Land" vertelt Edwards over haar scheiding die voor beide partijen zeer pijnlijk was en in het prachtige "Pink Champagne" ziet ze in dat haar huwelijk eigenlijk vanaf het begin gedoemd was te mislukken. In het heerlijk rockende "Mint" heeft ze het over haar nieuwe liefde en in "Sidecar" over de vrijheid die ze ervaart in haar nieuwe leven. De wonden zijn echter nog niet geheeld wat in hoogtepunt "Going To Hell" verwoord wordt, een song met een prachtige gitaarsolo als climax. In de zeven minuten durende afsluiter "For The Record" zingt Edwards: 'Hang me up on your cross, for the record, I only wanted to sing songs'. Schuldgevoel, schaamte en verlies zijn hoofdthema's op Voyageur maar ook vrijheid en nieuwe kansen. Maar wat gebleven is, is de prachtige melancholische stem van Edwards die ook op deze nieuw ingeslagen muzikale weg je het gevoel geeft dat alles wel goedkomt. Het is even wennen, maar dat het goedkomt met Voyageur is mij wel duidelijk. Prachtplaat.

Finland is van oudsher een land van shredders en powermetal, als het op rock aankomt. Zo niet bij The Man-Eating Tree. Ze noemen hun muziek atmospheric metal, en dat klopt als een bus. Met uitstapjes naar diverse rockuithoeken als doom, prog, emo, indie en popmetal is hun stijl zeker niet voor elke rockliefhebber geschikt. Ik vermoed dat hun stijl sowieso meer zal aanslaan in de metalhoek. Met grote regelmaat komen er Grote Riffs voorbijzeilen en de sfeer van de songs is vooral als donker en dreigend te omschrijven. De productie gaat regelmatig richting popmetal, hoewel er ook ruimte is voor subtielere lagen. Ook op dit album is het opmerkelijke vibrato in de stem van Tuomas Tuominen een belangrijke factor - en een acquired taste. Ten opzichte van het vorige album, Vine, moet ik helaas constateren dat het album weliswaar mooie subtiele accenten kent, maar dat de meeste songs grotendeels zwaar aangezette akkoorden in nu-metal- em metalcorestijl laten horen. Als ik luister naar de langste song, "Exhaled", krijg ik de indruk dat de heavy stukken en de tekst er eerder waren, en dat er later wat subtielere stukken tussengefrut zijn. Dat is een gevoel dat ik vaker krijg bij dit album, waar dat bij Vine niet het geval was. Het gevolg is dat het een album is dat met reuzenstappen naar het eind doordendert en de subtiliteit en stuk minder is dan op het vorige album. Jammer.

Het is misschien wat vreemd om een slowcore-album een overkill aan sloomte (en stilte) te verwijten, maar bij Gem Club ontkom ik er niet aan. Breakers staat vol met gedragen piano-akkoorden, van het type dat Sufjan Stevens ook graag gebruikt. Na elke aanslag lijkt er wel een seconde of twee stilte te volgen. Deze consequent volgehouden modus wordt op een lengte van bijna veertig minuten toch irritant. Wat jazzy drumwerk had hier wonderen gedaan. Ik mis de variatie (en de warmbloedigheid) die je bij The White Birch wel aantreft. Stemmig gezongen wordt er zeker, waarbij opvalt dat het jongen en het meisje (Low!) een nagenoeg identieke stem hebben. Dat werkt goed in hoogtepunt “252”, waarin de band eindelijk wat melodrama toelaat. Het resulteert in een gothic gevoel, met zelfs wat schurende, proggy harmonieën die me sterk aan het allermooiste album van Grandaddy doen denken. Voor even klinkt hier The Sophtware Slump on prozac.

Ook de man die zichzelf niet is heeft niet veel op met lawaai, maar Mukowski's akoestische gitaar-folk rammelt juist vrolijk, chaotisch en intuïtief. Een titel als “Couch Without a Cause” is exemplarisch. De freakfolk begint zo langzaamaan door te sijpelen in Nederlandse releases. Antony is daarbij invloed nummer één, maar Mukowski is gelukkig eerder een leerling van Devendra Banhart. Het zou me zwaar teleurstellen als deze jongen geen baard heeft. Zijn accent is op eigen wijze exotisch, met de klompen diep in de knollenklei. Doordat hij zijn vocalen bijna de gehele ep lang dubbelt krijg je een soort Lispeltuut-effect, wat eigenlijk wel past bij het dronken sfeertje. (Niettemin op de volgende release toch een paar eenzame breekbare momenten, gaarne.) En vergis je niet, ondanks de ogenschijnlijke rommeligheid wordt hier prima fingerpickin' gitaar gespeeld. Een liedje als “Friday”, ik krijg er geen genoeg van. Dat hij maar snel op albumlengte moge debuteren.

FU-collega en Yes-kenner ForestSounds was halverwege vorig jaar nog wat in dubio wat hij van het nieuwe Yes-album Fly From Here moest vinden. Nu is er een live-album van Yes. Opgenomen in 2009, dus met zanger Benoit David en met toetsenist Oliver Wakeman kort voor hij plaats moest maken voor Geoff Downes. En - nog wel het belangrijkst - ook niets van het nieuwe album. Naar Yes-gewoonte zijn er van de veertien songs slechts twee korter dan vijftien minuten. Twee nummers ervan zijn afkomstig van Drama, songs die Jon Anderson weigerde te zingen: "Tempus Fugit” and “Machine Messiah". Zanger Benoit David is simpelweg een kopie van Jon Anderson, zodat de zang in goede handen is, zij het zonder dat hij een eigen identiteit meebrengt. De tandem Steve Howe - Oliver Wakeman komt meestal goed tot zijn recht. Nou ja, het gitaardeel ervan. Steve Howe staat mooi voorin het geluidsbeeld, waardoor het algehele geluid veel scherper en levendiger is dan wat hij de laatste jaren met Geoff Downes liet horen in Asia. Oliver Wakeman is niet bijster subtiel als toetsenist, wat me - wat van zijn solowerk kennende - verbaast. Hij stort soms een modderlaag van toetsen over het geluid uit, waardoor een nummer als "Onward" één vette kwab toetsen wordt, maar vaker is het Howe die het geluid bepaalt en dat is een goede zaak. Benoit David voegt niets toe - maar verknalt ook niets - en zolang Wakeman niet overdrijft is het prima aan te horen. Maar één ding blijkt uiteindelijk bepalend voor dit album. Wat volledig ontbreekt is de sprankeling van musici die het leuk vinden om sámen op een podium te staan, waardoor het bijna als een Goud van Oud-act klinkt. Dames en heren: de Yes Revue.

Trends komen en gaan in de muziekwereld, maar de hang naar de jaren tachtig die blijft toch erg lang, eeeh, hangen. Blijkbaar was deze periode muzikaal toch niet zo beroerd als eerder wel eens beweerd werd. Ook Holloys en Gauntlet Hair halen daar hun inspiratie vandaan.
 
Wat de laatste betreft, daar moet u wel wat moeite voor doen, om daar achter te komen. De plaat verzuipt namelijk in een ontzettende bak effecten en met goed luisteren hoor je ergens achter in de mix nog de liedjes. En die liedjes zijn op zich niet verkeerd. Jaren tachtig wave, met referenties aan een vroege Tears for Fears en The Police. Maar die ruis, die echo, die geeft de plaat een heel klein shoegazetintje, ook al hip, maar haalt toch de angel uit wat een veel betere plaat had kunnen zijn. Heren, laat gewoon de liedjes de volgende keer spreken.
 
Nee, dan is Sun Lungs van Holloys beter te verteren. Elektropop vol met stuiterende ritmes, protosynthersizer bliepjes en plastieken blazers. Denkt u aan het betere dansbare werk van Talking Heads en PiL, maar dan gezongen door Perry Farrell. Dansbare postpunk dus, gezongen door een maniakale zanger, die net niet over het randje van het valse heen kukelt. En met de eerder genoemde blazers uit een doosje als toetje. Het enige bezwaar van Sun Lungs is dat er geen hitje op staat. De plaat is beslist aangenaam, maar zo licht als de wind. Er blijft niet veel hangen. Maar ach, het hoeft natuurlijk niet altijd zware kost te wezen?

La Grande is een klein stadje in het noordoosten van Oregon. Singer-songwriter Laura Gibson vernoemde haar derde cd naar dit plaatsje wat in Amerikaanse ogen klein en onbeduidend is, maar toch een bepaalde sfeer heeft wat mensen aantrekt. La Grande klinkt als een soundtrack van een roadtrip over stoffige, Amerikaanse wegen. Dat zal deels komen doordat Laura Gibson hulp heeft gehad van Joey Burns van Calexico, leden van The Decemberists en The Dodos. Maar in de eerste plaats roept Gibsons lome stem de sfeer van verlaten Amerikaanse landschappen op. Op voorgangers Beast Of Seasons en If You Come To Greet Me was voornamelijk akoestische folk te horen, op La Grande is het geluid veel voller en gevarieerder. Dat is te danken aan de gastmuzikanten die verschillende muzikale invloeden hebben ingebracht, zoals jazz en americana, wat bijvoorbeeld een spannende song oplevert als "The Rushing Dark" die klinkt als een country traditional. Minpunt is dat door al deze invloeden er weinig samenhang te vinden is en dat na het eerste nummer "La Grande" het beste nummer meteen geweest is. Op de rest van de cd zijn goede en en afwisselende songs te horen maar ze zijn net niet meeslepend genoeg om de albumtitel eer aan te doen.

Rond 10 uur ‘s ochtends sjokt Sharon Van Etten verdwaasd het café binnen waar dit interview plaatsvindt, vergezeld door haar reisgenote, niemand minder dan multi-instrumentaliste Heather Broderick. Van Etten kampt zichtbaar met enige slaapgebrek. Met haar handen verhuld onder de mouwen van haar wijnrode blouse schuift ze aan. Sharon heeft een hectisch jaar achter de rug. Ze was bijna non-stop op tournee, sliep elke avond onder een ander dak en haar bezittingen lagen verspreid over diverse locaties.

Het opnemen van Tramp met Aaron Dessner (The National) was de enige consistente factor binnen deze periode van 14 maanden. ‘Met Aaron werken was een gigantische uitdaging voor mij. Ik ben het niet gewend om zo intens aan een album te werken.’, mijmert ze. ‘Niet alleen voor lange periodes, maar bij elk nummer, elk instrument ontstonden hele discussies over hoe alles moest klinken. Aaron is gelukkig een makkelijk persoon om mee te praten. We wilden samen het hoogst haalbare bereiken met deze liedjes.’

Hiiiiháááá, gaat u even een potje mee bluegrassfeesten? Dat was althans het idee dat ik in eerste instantie had bij de titelsong en opener "Light Years Away" van Dusty Stray. De weirde elektronische klanken die door het nummer heen klinken, geven echter de eerste waarschuwing af. De sfeer slaat al snel om naar ingetogen en melancholiek. Achter Dusty Stray zit de Texaan Jonathan Brown. In zijn leven is het geen feest. Dat komt hopelijk niet doordat hij voor de liefde verkaste naar ons land. Als je echter thema´s als moord en de gelukkig voorbije liefdes oppakt dan is het oppassen geblazen. Hij kreeg op dit album muzikale en productionele hulp van JB Meijers (De Dijk) en Ken Stringfellow (The Posies). Daarnaast zijn er de nodige hulptroepen, maar Brown weet wat hij wil: namelijk een afwisselende interessante plaat maken die bol staat van de ideeën zonder te schreeuwen om aandacht. Dat maakt, dat hoe afgezaagd het genre folk-americana-singer/songwriter ook zou kunnen zijn, dit uit Light Years Away nergens blijkt. Nog even een referentiepunt als Joe Henry er tegenaan gooien en ik hoop genoeg reclame gemaakt te hebben voor zijn tweede album.

Gekunsteldheid en arty-farty gedoe, ik heb het er niet zo op. Wanneer ik naar de hoes van God Is My Bike van Maïa Vidal kijk, zie ik een wat kinderlijk uitziende vrouw en wanneer ik lees dat ze op deze cd allerlei speelgoedinstrumenten gebruikt gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen. Toch blijkt het bij beluisterinng allemaal niet zo erg te zijn als dat het op het eerste gezicht lijkt. Voordat Maïa Vidal God Is My Bike opnam, bracht ze onder de naam Your Kid Sister een ep uit waarop ze nummers van punkband Rancid had omgevormd tot slaapliedjes en walsen. De 23-jarige Amerikaanse zangeres is half Frans, half Japans, studeerde in Montreal en woont afwisselend in New York en Parijs. Ze nam haar debuutcd in Barcelona op waar ze ook nog een tijdje gewoond heeft. De invloeden uit deze culturen zijn te horen op God Is My Bike. Zo zingt ze afwisselend in het Engels en Frans en is de muziek te omschrijven als een mix van folk, pop en theaterachtige muziek. Vidal speelt niet alleen op speelgoedinstrumenten maar ook accordeon, gitaar, viool en percussie. De Spaanse producer Gius Cobelli voegt daar drums en trompet aan toe en ze worden bijgestaan door niemand minder dan gitarist Marc Ribot. Haar liedjes liggen aangenaam in het gehoor wat mede te danken is aan Vidals zwoele stemgeluid. De plaat begint veelbelovend met als hoogtepunt titelnummer "God Is My Bike". Maar zo halverwege de cd valt op dat de muziek wat minder spannend wordt en wel heel erg voortkabbelt en helaas blijft dat zo tot het einde van de plaat. Jammer, want origineel en veelzijdig is deze muzikante zeer zeker.

Het is 1989. Je hebt een contract verdiend bij Atlantic door je demo met succesproducer Desmond Child (Bon Jovi, Aerosmith) en je wordt gemanaged door Q-Prime (Metallica, Queenryche). Dat kan niet anders dan een grote doorbraak worden. Tot je A&R-man bij Atlantic vertrekt, je management interne problemen krijgt en een nieuw genre de wereld verovert: grunge. Het overkwam Beggars & Thieves. Het einde voor de band was spoedig daar. Een paar jaar geleden begon het weer te kriebelen en werd Beggars & Thieves opnieuw opgestart door gitarist Ron Mancuso en zanger Louie Merlino. Een optreden op Firefest in 2010 zorgde voor een stroomversnelling en nu is er We Are The Brokenhearted. Op het eerste gezicht lijkt het misschien allemaal wat braafjes, maar gaandeweg wordt het gitaarwerk wat steviger. Bovendien zijn de songs uitstekend en worden ze voorzien van de juiste mix van bombast en catchiness. Mij doet het meermaals denken aan Giant en dat is zowel bij de oude Giant (met meestergitarist Dan Huff) als de nieuwe Giant (met meesterzanger Terry Brock) een compliment van formaat. Zoals gezegd lijkt het bij eerste beluistering hier en daar wat braafjes. Geef dit album wat tijd en je zult ontdekken dat We Are The Brokenhearted een buitengewoon goed verzorgd AOR-pareltje is. De video verdient nog een speciale vermelding, omdat daarin niet alleen Gene Simmons en Paul Shortino opduiken, maar ook, solerend en wel, de ernstig uit zicht geraakte Jake E. Lee (ooit bij Ozzy de opvolger van Randy Rhoads) in beeld komt. De begeleidende tekst: 'He would just rather play with Beggars & Thieves than deal with shady promoters and play Bark at the Moon 750 more times'. Da's helder.

De bandnaam mag dan klinken als de naam van een vereniging ter bevordering van het bordspel, Peder Mannerfelt en Malcolm Pardon houden zich met een hele ander tak van sport bezig. Hun reguliere bezigheden vinden plaats bij de optredens van Fever Ray (Mannerfelt) en in de studio (Pardon werkte zelfs samen met Joey Tempest). In hun hoedanigheid als Roll The Dice nemen ze hun gevoel voor sfeer mee, samen met een ontzagwekkende hoeveelheid oude, analoge synthesizers. Mannerfelt en Pardon leunen op krautrock en aanverwanten, waarbij zowel geluiden uit de jaren tachtig, als die uit het decennium daarvoor uit de kast worden gehaald.In Dust is hun tweede album - een paar EP’s niet meegerekend - vol dreigend klinkende elektronica. Filmische spanningsopbouw betekent in dit geval: dreigende klokken ("Calling All Workers"), uit minimal music overgenomen subtiele verschuivingen in patronen ("Maelstrom", "Cause In Effect"), donderend lawaai ("Iron Bridge"), versnellingen alsof je in een achtbaan zit, afgewisseld met momenten waar je meent rustig te kunnen wegdromen ("Dark Thirty"). In het ruim elf minuten klokkende "Way Out" komt alles samen, zodat je vervolgens met een definitieve diagnose van paranoia ("See You Monday") de cd uit de lade kunt halen. Heftige, bij tijd en wijle verwarrende plaat.

Zeeleeuwen zien er op je tv in eerste instantie lief uit, maar menig pinguïn zal hier heel anders over denken. Deze Canadese Sea Lions lijken me ook niet al te gevaarlijk op het eerste oog. Misschien wel voor hen die maar niet begrijpen dat elke productie niet hoeft te klinken als een klok, dat een liedje gerust korter mag zijn dan drie minuten en dat de sixties eigenlijk de meest spannende muziekperiode was. Nee, commercieel succes zal erg beperkt zijn voor dit vijftal. Met een titel en vooral de lengte hiervan als Everything You Wanted To Know About Sea Lions But Were Afraid To Ask, zal toch menig marketingdeskundige zijn hoofd schudden. Dat geeft niets, want Sea Lions is zo´n bandje waar niemand van gehoord heeft, waarschijnlijk ook in het wat meer alternatieve circuit geen potten zal breken, maar toch erg leuk is om te draaien. En vaak wat mij betreft. Na nog geen halfuur is het voorbij en dan kun je de vijftien liedjes weer opnieuw starten. Soms moet ik wel aan andere liedjes denken, zoals aan The Connels´ "´74/´75". Het is echter de erfenis van de Velvet Underground waar ik het meest aan moet denken. Laat ik daar nou een heel groot zwak voor hebben.

The Elektrocution klonk me in eerste instantie nogal Brits in de oren, maar het is toch echt een Franse band, opgericht eind 2000. Na een aantal EP's volgde het - voor mij onbekende - debuutalbum Open Heart Surgery in 2006. Op het nieuwe album Trouble Magnet beweegt de band zich tussen Britse rock ("Babylon By Bus" doet me bijvoorbeeld zelfs wat denken aan Oasis, maar ook de geest van The Strokes waart soms rond) en garagepunk in de hoek van The Hellacopters, The Ramones, Jet, The Datsuns of The Hives. Of gooi het in de hoek van stoner/blues zoals op "Crystel Clear", "Out Of Breath" en "Rise to the Sun". Juist die afwisseling tussen stijl en tempo houdt de plaat interessant. De prettige bravoure die deze plaat uitstraalt heeft zowel te maken met de puntige riffs en de gelikte melodieën, maar bovenal ook door de zang van Maxime Prieux die net niet te overdreven zingt en daardoor geloofwaardig en ingeleefd klinkt en het album zelfverzekerd draagt. Goed, dan is het niet allemaal erg origineel of ingewikkeld maar daar zijn meer bands groot door geworden. Zo'n lekker rammelend rockbandje als The Elektrocution kun je als festival blind boeken, al is het maar om een gaatje op te vullen. Ik zou mijn beker bier in elk geval klotsend de lucht in bewegen bij nummers als "Out Of Breath", "Sweet Caroline" en "Somewhere Else". Ik zeg: proost!

Wat een suffe bandnaam zeg: db Band. Zou 'db' gewoon voor decibel staan, voor de initialen van de eerste vriendin van de zanger of de postcode van de oefenruimte? Hoe dan ook, het blijft geen bijzonder inspirerende bandnaam. Gelukkig is de muziek dat wel. Opener "Stranger in the Alps" begint goed met vlotte drums en een lekker swingend gitaarloopje. De zang klinkt hongerig en doet in eerste instantie vermoeden dat we hier te maken hebben met jonge ventjes die met Blur-posters aan de muur de werelddominantie aan het voorbereiden zijn. Toch zijn de heren van db Band geen nieuwkomers. De kar wordt namelijk getrokken door de voormalige bassist van Supergrass, Mick Quinn. De debuut-EP bevat vier onvervalste Britpop-nummers die weliswaar charmant zijn, maar nog niet echt heel erg goed.

Charmant is het allerlaatste woord dat bij me opkomt bij het beluisteren van Hunter van het Australische Heirs. De EP bevat drie lang uitgesponnen, instrumentale tracks die vooral doen denken aan de output van een avondcursusje filmmuziek voor beginners. Vooral de afsluiter "Never Land", die bijna dertien (!) minuten duurt, is een hele zware bevalling die ik niet graag zou willen herhalen. Bovendien doet het allemaal wel erg veel denken aan "Carnage Visors", de vage filmsoundtrack die The Cure ooit in 1981 uitbraakte. Ik hoop dat de heren van Heirs lekker thuis blijven met Highlander op repeat in plaats van dit soort bombastische ellende over ons heen te storten.

Hier had een mooi stukje kunnen staan over een cd die we prachtig vinden of iets minder prachtig of juist tenenkrommend slecht. Maar als we nu niets doen, staat er binnenkort helemaal niets meer op deze site. Grote bedrijven in entertainmentland zijn namelijk bezig van de vrijplaats voor meningen die het internet is iets te maken waar alleen de partijen met de grote portemonnee nog iets te zoeken hebben. De regels zoals die worden voorgesteld in de SOPA- en PIPA-wetsvoorstellen in Amerika en het ACTA-verdrag in Europa zullen funest zijn voor het hele internet. Binnen de kortste keren kan je hele website offline zijn als er een klacht wordt ingediend, zonder tussenkomst van een rechter. Om je daartegen te verzetten zul je moeten opboksen tegen advocatenteams van bedrijven die doen alsof de wereld niet is veranderd met de invoering van internet. Bedrijven die films in Europa een half jaar later uitbrengen dan in Amerika, of bedrijven die bepalen dat je bestanden wel legaal kunt aanschaffen in de VS, maar niet in Europa. Niet alleen websites als File Under gaan daar last van krijgen - terwijl wij nergens iets illegaals aanbieden -, maar ook artiesten die zonder platenmaatschappij hun materiaal aan de man proberen te brengen en kleinere maatschappijen die veel moeite doen voor muziek die de grote jongens terzijde schuiven als niet de moeite waard. Juist de bands die je hier op File Under tegenkomt, zullen moeilijker en moeilijker te vinden zijn. Laat horen dat dat niet namens jou mag gebeuren!

Fate heeft zijn naam te danken aan de oude band van een van de oprichters, Mercyful Fate-gitarist Hank Sherman. Dat is meteen de enige overeenkomst, want Fate brengt eighties-AOR ten gehore. Het vingervlugge gitaarwerk op dit album wordt verzorgd door de vers aangetrokken gitaarvirtuoos Torben Enevoldsen (Section A / Acacia Avenue), die zijn kunsten met verve etaleert. Hij is ook degene die het verschil maakt op dit album. Niet dat de rest van de band slecht is, zanger Dagfinn Joensen heeft bijvoorbeeld een goede en veelzijdige stem, maar het is het gitaarwerk van Enevoldsen dat het net dat beetje extra geeft. In de basis is het - wel met liefde gemaakte - eighties-AOR zoals die al heel veel gemaakt is, met niet allemaal even sterke songs en in een productie die iets beter is dan ik van bands op dit niveau gewend ben. Het sterke punt van de band als geheel is de afwisseling. Het ene moment is de zanger een ouderwetse metalsirene ("Fear Of The Stranger"), het andere moment wordt er geopend met een classic-rockorgelpartij om je vingers bij af te likken. "Follow Your Heart" is dan weer een Whitesnake-achtige powerballad die echt wat te zoetsappig is, ook al wordt 'ie nog overeind gehouden met fijne John Sykesachtige uithalen van Enevoldsens gitaar. Uiteindelijk laat dat gitaarwerk de balans voor dit album naar de goede kant uitslaan.

Zeurpieten zijn het die zeggen dat er geen goede Nederlandse muziek is. Onbekend maakt onbemind. Fijn dus, om eens wat te kunnen zeggen over nieuwe releases (al dan niet in eigen beheer uitgebracht) om het kaf van het koren te kunnen scheiden.

De eerste release die bij mij onder het mes gaat, is een ep van de band 15A. De informatie is schaars, maar als ik het goed heb dan is dit een Rotterdams trio. De drie tracks van Nog 77 zijn een voorbode van het in 2012 te verschijnen debuutalbum. Muzikaal heeft het wel wat van het Noorse Kaizers Orchestra. Er is ruimte voor details: een orgeltje en er is hoempapa, maar de percussie dringt mij wat teveel op. De zang is niet geweldig en de Nederlandstalige teksten neigen naar kleinkunst. Met een liedje als " Hypocriete Klootzak" of de begrafenisballade - ooit beter behandeld in "Kraaien" door André Manuel - "Requim" zoek je echter publiek op dat wat extremer wil gaan. Weten dus wie je wilt bereiken en dan meteen maar verder gaan onder een andere bandnaam. Die is namelijk nietszeggend.

Kai Disko - wel een goedklinkende naam maar dekt de lading minder - vindt zijn oorsprong op Walcheren en daar blijven ze als ik hun optredens zie nog wat hangen. Dat is jammer, want Hands Off My Lady, heeft genoeg te bieden. Misschien wel te veel. Het album klokt ruim 46 minuten. De muzikanten zijn volgens de website vijf heren, maar in het boekje bij de cd staan zeven namen. Ze gokken kennelijk niet op hun looks en zetten twee dames op de hoes. De ontbrekende twee leden? Maar goed, even terug naar de muziek. De twaalf liedjes zijn aan het begin vooral indie. Denk aan Sonic Youth of Pixies. Verderop wordt het allemaal wat minder venijnig, meer folky en ook wat meer progrockerig. Dat maakt uiteindelijk dat deze schijf moeilijk te doorgronden is, lastig om aan te haken en teveel op meerdere walletjes gokt. Dat is jammer, want ik denk dat er kwaliteit genoeg is om verder te komen dan de ´plaatselijke´ scene. Misschien eens België proberen?

Het Friese Souldada heeft inmiddels een aardige staat van dienst met haar mix van folk, jazz en wereldmuziek. Er waren al twee cd´s en een dvd, en ze speelden zelfs in Zuid-Afrika. Toch vind ik het muzikaal allemaal erg gezapig op Oer De Grins. Het tokkelt allemaal maar voort. Prima muzikanten, maar ik mis het vuur die er met een cello en gitaar in je midden toch best had kunnen zijn. Een goede producer had wonderen kunnen verrichten. De muziek maakt wel dat de stem van Maeike Sijtsma alle kansen krijgt, en die is niet vervelend. De sterkte van Souldada zit hem wat mij betreft in de teksten. Dat ze dan weer in het Engels, dan weer in het Fries, dan weer in het Zuid-Afrikaans en dan weer in het Frans zijn, vind ik geen pluspunt. Naast de verder prachtige hoesfoto, had ik dan wel graag een tekstboekje gehad. Of je moet met een tablet op je schoot hun website erbij pakken.

Zou er iets in het leidingwater van Nijmegen zitten wat muzikaliteit aanwakkert? Uit de Gelderse stad is door de jaren heen veel muzikaal talent gekomen zoals recentelijk bands als De Staat en Go Back To The Zoo en singer-songwriters als Lea en Roy Santiago. Vruchtbare grond dus waaruit wederom een talent is opgekomen. Saranne Schümers schreef alle elf nummers voor Feathers & Fools zelf en nam haar tweede cd, ze debuteerde in 2008 met This Is Me, in eigen beheer op. Ze is daarbij geholpen door de muzikale duizendpoot BJ Baartmans die de cd produceerde en allerlei instrumenten bespeelt, Alex Akela op accordeon en viool en de achtergrondvocalen van Hanneke Vonk. Saranne speelt zelf akoestische gitaar en tezamen zetten ze een warm folk/blues geluid neer. De liedjes zijn intiem, de teksten verhalend en Saranne zingt ze met een mooie, warme stem die me in de verte aan Walkabouts' Carla Torgerson doet denken. Verrassend is het laatste nummer "Ga Dan!", het enige Nederlandse nummer op de cd. Ook in haar eigen taal weet Saranne te overtuigen. Nijmegen heeft wederom een muzikaal talent afgeleverd. Saranne maakt met Feathers & Fools een mooie americanaplaat waarop ze laat horen dat ze een getalenteerd zangeres en songschrijfster is die volgens mij nog veel meer kan dan ze hier laat horen.

Ludo
Mark Isham - Trouble In Mind OST

André
Philco Fiction@Eurosonic

Ewie
Dusty Stray - Light Years Away

Storm
The God Machine - Scenes From The Second Storey

DubbelMono
Eefje De Visser - De Koek

Prikkie
Unitopia - One Night In Europe

Jasper
Guided By Voices - Let's Go Eat The Factory

Ramon
Blaudzun - Heavy Flowers

Met de magen goed gevuld door de fenomenale hamburgers van het Australische eetcafé Pacific stappen we klokslag acht uur de Oosterpoort binnen. In de Foyer staat Gerhardt Heusinkveld al te spelen met zijn oerdegelijke band. Prima optreden, maar wel een beetje braafjes. Een enkele keer zoekt Gerhardt het experiment, maar dat is eigenlijk te weinig om te blijven hangen. Daarom maar snel doorlopen naar de Kleine Zaal, waar MTV-held Ray Cokes zelf geselecteerde Nederlandse bands zal interviewen en laten spelen. Hij is leuk, gevat en neemt vooral zichzelf absoluut niet serieus. De heren van Rats on Rafts zitten keurig op de bank te wachten tot ze twee nummers mogen spelen en ze doen dat fantastisch. Een heerlijke gejaagde sound die fantastisch klinkt in de grote zaal. Het interview met de band levert weinig nieuwe informatie op, behalve dan dat Rotterdam blijkbaar de greatest city in the world is. Yeah right. De volgende band die door Cokes wordt aangekondigd is het Friese Pioneers of Love. Opnieuw een mooi helder geluid maar muzikaal maakt de band niet dezelfde indruk als Rats on Rafts.

Plots was daar eergisteren het bericht dat Mark Reale, gitarist van Riot, in kritieke toestand in het ziekenhuis was opgenomen. Niet vanwege een rock 'n' roll-ziekte, maar door complicaties bij de ziekte van Crohn, die hem al zijn hele muzikale leven parten speelt. Dat was ook de reden dat Reale op Immortal Soul een groot deel van de gitaarpartijen moest overlaten aan zijn collega Mark Flyntz. Het tekent wel de carrière van Riot, dat sinds 1975 niet alleen vijf zangers en zeven drummers heeft versleten, maar ook twee van die zangers zag overlijden en na na het vorige album (Army Of One uit 2006) een zanger (Mike Tirelli) zag komen en weer vertrekken wegens ziekte. Reale is dan wel het enige resterende oerlid van Riot, op dit album zijn ook zanger Tony Moore en drumbeest Bobby Jarzombek (Halford) weer van de partij, zodat er toch weer iets vertrouwds aan de line-up is. Ook vertrouwd zijn de composities, die nog steeds ferm in de jaren tachtig hangen. De jaren dat de New Wave Of British Heavy Metal overwaaide naar de Verenigde Staten, wel te verstaan. De sound is goed en verhoudingsgewijs modern, maar als je verteld wordt dat de composities dertig jaar op een zolder hebben liggen verstoffen geloof je het meteen. De drums en bas zijn jachtig, als de gitaren er niet in hoog tempo op loshakken doen ze dat in nóg hoger tempo, voor de gitaarsolo's geldt hetzelfde en de zang is uit de afdeling Sirenes. Maar behalve dat Riot - naast Rob Halford - zo ongeveer de enige is die dat heden ten dage nog zo doet, moet gezegd worden dat ze dat nog steeds beter doen dan het gros van de genregenoten dat in de afgelopen dertig jaar gedaan heeft. En dan kun je alleen maar bewondering hebben voor de vasthoudendheid van Mark Reale en consorten. Mark, beterschap en dat er nog maar vele platen mogen volgen.

Zoals de titel en de fraaie hoes al suggereren brengt het Noorse Funin op Unsound een ware kluwen van muziek. De volgepropte liedjes zijn niet rommelig te noemen, maar vormen wel een wirwar van expres botsende, om elkaar heen draaiende elementen. De ritmes van de band neigen af en toe naar IDM, de samenzang is juist folky, en de akkoordenschema's zijn bijzonder progressief. (Lees: zoeken de dissonante randen van de akkoordenschema's op.) De lead vocals zorgen ervoor dat de luisteraar de draad niet kwijtraakt. Veel minder vaak dan persbio's suggereren is Björk een duidelijk aanwijsbare invloed, maar hier is het écht het geval. In het hoogtepunt “Indestructible” bijvoorbeeld. En aangezien de man die daar (en elders) met Marit Elisabeth Svendsbøe meezingt als Thom Yorke klinkt, krijg je helemaal "I've Seen It All"-vibes. Daarbij even vergetende dat ik dit soort jazzpostrocknoisefolk nog nooit eerder ben tegengekomen.

Hoewel ook Alias op Fever Dream een hele hoop genres in de blender gooit kreeg ik van zijn nieuwe plaat juist een 'been there done that'-gevoel. Jammer, want Alias is een prima beatmaker. Hij heeft zijn wortels in de Anticon-hiphopgenre, maar is inmiddels vooral instrumentaal bezig. De bassen en beats die je hoofd doen bewegen zijn gebleven, maar de raps zijn ingeruild voor weirde stemmetjes en psychedelische samples. Alias is hier op de Brainfeeder-wagon achter locomotief Flying Lotus gesprongen. Fever Dream staat dus vol lekker wazig wapperende schetsjes. Probeem is dat ik het gevoel heb dat Teebs en Eskmo dat eerder al beter deden. Het maakt Alias tot navolger, terwijl hij vroeger meer in zijn eigen droomwereldje leek te verkeren. Een irritant jengelend deuntje als “Tagine”, dat heeft Balam Acab echt zóveel sfeervoller gedaan. Gelukkig is vooral op de eerste helft van dit album wél genoeg leuks te vinden. Het leipe “Wanna Let It Go” is met zijn bliepende 8-bit geluidjes en goedkope software-synths onweerstaanbaar speels.

Ik vond het vorig jaar best een goed plan dat er een extra dagje aan Eurosonic geplakt werd. Een dag waarop bandjes optreden die op de donderdag, vrijdag (en misschien zelfs wel zaterdag) nogmaals zullen spelen. Zo kun je als toeschouwer er mooi voor zorgen dat je een gedeelte van de knelpunten die er immers altijd zijn in het stampvolle schema van Eurosonic wegpoetst. Vorig jaar maakten nog niet veel mensen gebruik van deze optie. Dit jaar waren er meerdere mensen zo slim om al op woensdag een rondje te maken lang Grand Theatre, De Spieghel en Vera. Dus ook deze woensdag waren er al de gehate, maar voor Eurosonic kenmerkende rijen. Om er vast lekker in te komen voor de donderdag en de vrijdag zeg maar.

Bij de bandjesafhaalplek is het nog lekker rustig en omdat we de auto in de grootste eenlaagse parkeerplaats van Nederland geparkeerd hebben die recht onder het Boterdiep ligt staan we binnen een vloek en een zucht op de Grote Markt. Dat moet ook, want daar begint bij het sympathieke Belgische combo Intergalactic Lovers onze 2012-route van Eurosonic.

´´t Is de lucht achter Oethoezen,´ t Is ´t torentje van Spiek, ´t Is de weg van Lains noar Klooster, en deur Westpolder langs de diek.´ t Binnen de meulens en de moaren, ´t Binnen de kerken en de börgen, ´t Is ´t laand woar ik as kind, Nog niks begreep van pien of zörgen. Dat is mien laand, mien Hogelaand´ Grunningers hadden het vast al herkend: dit is een stukje tekst uit een liedje van Ede Staal. Op 22 juli afgelopen jaar was het 25 jaar geleden dat hij overleed. Oud is hij niet geworden, 44 jaar. Twee jaar voor zijn dood kwam zijn Groningstalige debuutalbum uit. Lang hebben we dus niet mogen genieten van de man die volgens de documentaire Credo - Zien Bestoan de Groningers weer trots liet zijn op hun streektaal en land. De documentaire werd eerder uitgezonden door RTV Noord en lijkt me verplichte kost voor iedereen die iets met Groningen heeft. Ontroerend zijn de beelden van twee van zijn zoons en een bijdrage van Jan Mulder, die het zelf nog net droog kan houden. Bijzonder zijn ook de kennelijk schaarse beelden die nog van hem bestaan. Ede Staal lijkt me de Jacques Brel van ons land, al ben ik misschien de eerste die dit bedenkt. Staal was uiteraard vooral zichzelf, en Grunninger in hart en nieren. Een uniek man, die terecht geroemd wordt.

Hoewel het niet zo charmant is om een album een half jaar na verschijnen te bespreken, voel ik me in dit geval niet zo schuldig. Not So Loud. An Acoustic Evening With The Bottle Rockets bevat namelijk opnames uit 2007. Zoals de titel al aangeeft was het een unplugged show, of beter: het waren twee akoestische concerten in St. Louis, waar de beste takes samengevoegd zijn tot deze plaat. Dertien tracks zijn het uiteindelijk geworden en hoewel ze niet alle dertien even goed zijn, geven ze een aardig beeld van vooral de beginjaren van de band rond Brian Henneman, maar dan ontdaan van alle herrie. Kleine klassiekers als "1000 Dollar Car", "Kerosene" en tranentrekker "Mom & Dad" (de afsluiters) vormen de hoofdmoot. Hoogtepunt is de eerste track, een ode aan nachtbrakers, "Early in the Morning". Akoestisch komen de songs prima uit de verf - Henneman is een liedjesschrijver die weet hoe het moet - maar passie en heftigheid zijn ingeruild voor de lolligheid van een feestje in kleine kring. Dat werkt prima, al zijn de wel erg lange intermezzo’s voor "Perfect Far Away" (over een Dolly Parton-concert) en Doug Sahms "I Don’t Want To Go Home" vooral leuk als je er bij was.

Onlangs werd ik uitgenodigd door een vriendin voor een discussieavondje over, houd je vast, multidisciplinariteit en het rhizomatisch denken. Voor haar studie algemene cultuurwetenschappen was ze aan het lezen gegaan over de Franse filosoof Gilles Deleuze, een van de grondleggers van het postmodernisme. Er bestaan hele boeken getiteld "Understanding Deleuze" over hem, terwijl het 'affectdenken' dat hij beschrijft juist iets heel concreets is: namelijk dat wat je als toeschouwer ervaart bij een kunstwerk, belangrijker is dan de intentie waarmee dat kunstwerk gemaakt is. Op die manier kun je ook de persoonlijke relevantie van een werk loskoppelen van intrinsieke waardes. Reken maar dat je daar hele avonden discussies over kunt voeren. Een voorbeeldje: neem nou de Amerikaanse rockband Madina Lake. Typisch zo'n band à la My Chemical Romance, The Blackout of Ill Niño. Bestaat sinds 2005, zelfde gitaren, zelfde zeurzanglijnen afgewisseld met lalalaatjes, af en toe een beperkt drumcomputer-experimentje. Maar sommige liedjes zijn ook inderdaad irritant lekker en aanstekelijk ("Across 5 Oceans", "Fireworks"). Omdat de agressie ergens vandaan moet komen, is er een vergezocht conceptalbum-verhaal uitgedacht dat nu zogenaamd al drie albums lang doorloopt, zodat de zanger over moorden en andere onzin kan zingen ("I’ll watch some porno girl, I’ll take a pill or two if I wanna chill") waardoor ik hem ook niet meer serieus kan nemen als hij in het toch mooie refrein van "The Great Divide" "I miss you bad" zingt (ergens klinkt dat mij vooral als blasfemie jegens Silverchair in de oren). Kortom, als luisteraar moet je vooral niet erbij gaan stilstaan naar wat voor puberale shitmuzikanten je eigenlijk zit te luisteren (de twee voorgaande albums zijn exact hetzelfde laken een pak), of de plaat vijf keer achter elkaar opzetten (wat je als recensent natuurlijk wél zou doen), maar domweg genieten van datgene waar deze muziek voor bedoeld is: de catchy hitmelodietjes van een typische oor-in-oor-uit-festivalband die vast nog nooit van cultuurfilosofie gehoord heeft. Ik ga binnenkort maar eens uitzoeken wat Deleuze voorschrijft in dit soort gevallen.

Ook dit jaar zal ik Roadburn weer aan me voorbij moeten laten gaan. Da’s jammer, maar vooral ook mijn eigen schuld doordat ik niet snel genoeg was om kaartjes te halen. Ik snap wel dat er zo’n rush is op de tickets, want de line-up is er ook nu weer een om van te smikkelen. De Duitsers van Electric Moon staat niet in de line-up, maar dat had prima gekund. Wat ze laten horen op hun nieuwe cd The Doomsday Machine is namelijk op het lijf van Roadburn geschreven. In tachtig minuten tijd trekken vijf songs langs die je de haren flink doen laten wapperen. Vooral als de raketmotoren flink opengetrokken worden om een andere maan te gaan ontdekken. Een groot deel van de tijd wordt ook op steady koers gecruised om de psychedelische shit gestaag over je uit te storten. Dat lukt gemakkelijk in combinatie met turen naar de prachtige verpakking die Ulli Mahn gemaakt heeft bij de cd. Al zal deze bij de LP-versie vast nog beter tot zijn recht komen. Als ik het goed begrepen heb is het gros van de muziek live opgenomen en slechts hier en daar voorzien van een overdub. Het geeft de band alle ruimte om de tracks zich rustig te laten ontspinnen zonder dat er een ABACAB-je als resultaat moet ontstaan. Dat ze het best ook kort en bondig kunnen laten ze overigens horen in “Kleiner Knaller” dat niet eens de zes minuten aantikt. Maar met de spacende gitaar van Electric Moons meesterbrein Sula Bassana wordt het echter nog geen popliedje. Alsof ons dat wat kan schelen.

Als ik Stefanie Callebaut een half uurtje na haar optreden voor een uitverkochte zaal tref is ze de rust zelve, althans zo komt het over. De energie die de frontvrouw van SX op het podium met nummers als “Black Video” en “Godspeed” overbrengt is inmiddels weggeëbd.

Black Video
Ongeveer een jaar geleden was er ineens het nummer “Black Video” van een band uit Kortrijk. Weinig mensen hadden er al van gehoord maar de song die zo uit het repertoire van Beach House leek te komen overspoelde de etherfrequenties in ons buurland. Stefanie vertelt me dat het voor hen zelf eigenlijk ook wel een verrassing was. 'Studio Brussel heeft ons in januari van het net geplukt en daarna is het zo een beetje geëxplodeerd voor ons.' Vervolgens werd de band jaarwinnaar van Vi.be On Air waardoor ze een livesessie mochten spelen op Studio Brussel. Voor SX dus geen deelname aan een Humo’s Rock Rally waar veel Vlaamse bands normaal toch opgepikt lijken te worden. 'Dat was eigenlijk wel cool.' Een beetje verontschuldigend: 'We hebben daar zelf niets voor hoeven te doen, behalve natuurlijk wel “Black Video” moeten schrijven. Maar we hebben ons niet voor een wedstrijd hoeven in te schrijven of al die stress gehad. Het is allemaal heel natuurlijk gegaan, waar we erg blij mee zijn en we hopen dat dat altijd zo blijft gaan. Ook in de andere landen die daarna volgden hebben we nooit iets hoeven te pushen. Laat het maar allemaal natuurlijk gaan en op het gemak. We hebben zelf nu iets van, oké we hebben “Black Video”, maar we gaan nog dingen maken die beter zijn. Alles is nu gebaseerd op één nummer eigenlijk.'

Storm
Electric Moon - The Doomsday Machine

Ewie
The Walkabouts - Travels In The Dustland

Ludo
Peter Broderick - Music For Confluence

Gr.R.
Claw Boys Claw - Yes sir, i can boogie @ de Bossche Popquiz

Joice
Blaudzun - Heavy Flowers

Ramon
Guided By Voices - Let's Go Eat the Factory

André
Nikki and the Dove - The Drummer

Jasper
The War On Drugs - Slave Ambient

Prikkie
Nazareth - The NazBox

Janineka
Blaudzun - Heavy Flowers

DubbelMono
Blaudzun - Heavy Flowers

Het debuut van Forest Fire was een fijne, maar niet bijzonder opvallende plaat. Lo-fi, americana en psychedelica vochten om een plekje in de rammelende Velvet Underground-achtige songs van deze band uit Brooklyn. Met de opvolger van Survival, Staring At The X, worden daar elementen uit de jaren tachtig - doomwave vooral - en triphop-achtige dance aan toegevoegd. Waarmee de kwalificatie fijne plaat niet meer voldoet: prachtplaat is een betere omschrijving. Want het mengsel levert acht van de betere nummers van het afgelopen jaar op. De americana is het verst naar de achtergrond gedreven, ten faveure van een dansbaarder sound. Naast mooi gelaagde nummers als opener "Born Into" en het donkere "Mnts Are Mnts", zijn de absolute hoogtepunten "The News", een track die doet denken aan David Bowie in zijn Berlijn-jaren, maar vooral het pas op 6.26 afklokkende "They Pray Execution Style". Tricky in zijn beste tijd had het nauwelijks kunnen verbeteren: een zuigende, maar dansbare beat die de volle zeseneenhalve minuut spannend blijft, doorsneden door de koele stem van Natalie Storman. Pas bij de titeltrack kunnen we weer rustig ademhalen, om vervolgens door "Blank Appeal" weer op het puntje van onze stoel gezet te worden. En daar blijven we tot het einde zitten. Prachtalbum.

Met "Go East" knalt The Urban Voodoo Machine er met In Black 'n Red lekker vandoor in een Pogues-achtige stamper. De sfeer is gezet en die blijft er drie kwartier inzitten. Niet dat het allemaal Poguesachtig spul is, maar wel is het van begin tot einde een buitengewoon swingende aangelegenheid. Een band die ook heerlijk bluesy uit de hoek kan komen wordt aangevuld met blazers, fiddles, mandolines en meer uit het assortiment van de feestmuziekwinkel. Opperhoofd is de uit Noorwegen afkomstige Paul-Ronney Angel, maar de volledige band bestaat uit zeven tot twaalf (!) personen, met schilderachtige namen als The Reverend Gavin Smith, Dr. Lloyd Gomez DeVille en The Late J-Roni-Moe. De meestal vrolijk swingende muziek gaat niet per definitie vergezeld van vrolijke teksten. "Heroin (Put My Brothers In The Ground)" is bijvoorbeeld ook muzikaal lekker creepy. En zo hoort het ook in dit genre, een lach en een traan. 'Genre' mag je daarbij ruim nemen, want wat zij zelf 'gypsy rock' noemen zwiert van punkpop naar hoempa naar blues naar bigband jazz. Je hoort met enige regelmaat invloeden van The Pogues, Nick Cave, Tom Waits en door de vaak prominente rol voor de blazers ook het Brian Setzer Orchestra doorklinken. Ondanks die duidelijke invloeden slaat het nergens door naar een pastiche. In Black 'n' Red is daarom een heerlijk album dat je zonder schroom tussen de grote namen in je cd-kast kunt zetten.

Blaudzun: de naam zelf is waarschijnlijk nog altijd onbekend bij de meeste Nederlanders. Het markante hoofd van Johannes Sigmond, zijn echte naam, wordt ongetwijfeld door veel meer mensen herkend dankzij zijn optredens bij DWDD voor de DWDD Recordings. En zo markant als zijn hoofd is, zo markant is ook zijn muziek. Donker en intens grijpt ook zijn derde cd, Heavy Flowers, je direct bij de strot met het fenomenale openingsnummer "Flame On My Head". Waar zijn muziek voorheen nog associaties opriep met Radiohead, vind ik inmiddels Ewies linkje naar David Eugene Edwards veel beter passen, omdat de inspiratie nu vooral gevonden lijkt in folk en Americana. Titelnummer "Heavy Flowers" zou bijvoorbeeld absoluut niet misstaan hebben op 16 Horsepowers Secret South en dat geldt voor meer nummers op deze plaat. Vaak prachtig en spannend opgebouwd, met een prima afwisseling tussen uptempo en rustig. Met een brok in de keel luister ik keer op keer naar de rijk gearrangeerde muziek en verbaas ik me over zoveel creativiteit en emotie in 1 mens. Hoewel de meningen er vast over verdeeld zijn, vind ik dat hij nergens uit de bocht vliegt met zijn gedragen muziek. Ja, Blaudzun maakt wederom een gro(o)t(s)e indruk. Geen wonder dus dat zijn concerten tegenwoordig in een mum van tijd uitverkocht zijn. Zorg dat je er nog bij bent!

Nu de eerste namen voor Pinkpop weer genoemd worden, zou het zomaar kunnen dat Two Cent Sam daar staat. Er is echter een probleem: geen hond kent ze. Niet in Nederland, maar volgens mij zijn ze ook in hun thuisland Amerika niet erg bekend. Met een goed management en label zouden ze echter zo de nieuwe Killers of Kings Of Leon kunnen zijn. De liedjes op het debuut Songs From The Sandbox liggen lekker in het gehoor, zijn ondergedompeld in de southern rock en ze bewijzen met bijvoorbeeld "Killers Now" dat ze in staat zijn om irritante liedjes te maken die niet meer uit je hoofd willen gaan. Two Cent Sam en ik hebben een twijfelachtige band met elkaar in opener "War Cry", dat komt doordat er riffs geleend lijken te zijn van Neil Youngs "On Broadway". Songs met titels als "My Generation" (nee, niet van The Who) en "Cutting Down Christmas Trees" lijken rebellie uit te stralen, maar muzikaal is het allemaal keurig binnen de lijntjes. Er mag kennelijk niet geëxcelleerd worden, dat terwijl de muziek zich er zo voor leent. Jammer. Ik ben echter wel benieuwd of we ooit meer van dit vijftal gaan horen.

Kitty, Daisy & Lewis zei u? Sallie Ford & The Sound Outside zeg ik! Want met Dirty Radio laat deze band van in strak vintage geklede heren plus dame horen hoe je dat ook weer doet, ouwe rock ‘n’ roll spelen. Frontvrouw Sallie Ford vreet het Engelse trio op, afgaande op de manier waarop ze haar teksten beurtelings uitkrijst, schreeuwt en spuugt. De basis is ouderwetse rock ‘n’ roll, rockabilly, blues en rhythm & blues, met hier en daar een scheut rammelende jazz. Niet de muziek die je dagelijks op de radio hoort, constateert ze zelf ook al: 'When I turn on the radio / it all sounds the same / What have these people done to music / they just don’t care anymore […] What is this robot sounding bullshit?' (in "I Swear"). Voor Sallie Ford & The Sound Outside is de enige plek dirty radio. En dus klinkt ze alsof ze het in een zweterige jukejoint op moet nemen tegen zangeressen als Laverne Baker en Wanda Jackson. Wat betekent dat je wel tegen de stem van Sallie Ford moet kunnen, maar ook dat je haar gelooft als ze zingt 'Well I hate to tell you / but y’all are going to hell' (in "Cage"). Daar is de ontvangst van Dirty Radio tenslotte het best.

Fans van Jamaica, Phoenix en Two Door Cinema Club hoeven niet ver te zoeken voor nieuwe muziek. Ze grossieren in dat soort leuke electropopbandjes bij het Franse Kitsuné-label (dat in al hun nieuwsbrieven tevergeefs probeert aandacht te trekken voor hun kledinglijn, want het was ooit begonnen als modehuis). Ik vind die Kitsuné-bandjes overigens lang niet allemaal boeiend. Pas toen ik zag dat Housse de Racket ergens optrad met Goose en The Toxic Avenger vermoedde ik dat ik het leuk zou vinden, en het blijkt inderdaad een soort tweede Jamaica, maar dan wat meer mellow. Alesia is het tweede album van Housse de Racket en past perfect in het nieuwe French Touch-hoekje, inclusief proggy synths in "Alesia" en "Ariane" zoals Justice daar tegenwoordig ook mee pronkt. Alleen dan met fijne Franse teksten ('Oublie-moi, oublie-moi, regarde-moi, regarde-moi' in het pulserende "Aquarium"). Typisch zo'n tweede plaat, dat wel. Oorspronkelijk spelen Pierre Leroux en Victor Le Masne (beiden uit Parijs) sinds 2006 drum en gitaar en is de bandnaam een pun op muziekgenres. Hun debuutalbum Forty Love (2008) is speelser, gitariger en catchiër dan deze plaat - hoor alleen al de hitsingle "Oh Yeah!" vol muzikantenreferenties in de tekst - maar daar had het duo dan ook drie jaar lang aan kunnen werken. Alesia is weer beter qua productie (bedank daar Philippe Zdar maar voor) en een uitstekend excuus om Forty Love te (her)ontdekken.

Typisch zo'n slimme aandachtstrekker, deze EP. Digitaal uitgebracht in de laatste week van het jaar dat er qua nieuwe muziek geen ene ruk te doen was, en dus kreeg-ie op alle torrentsites precies maximale aandacht. Zijn die zeven tracks met o.a. de vrouwelijke MC Sirah uit New York, leden van The Doors (op "Breakn'a Sweat" voor de documentaire Re:Generation) en het Britse mainstream-popmeisje Ellie Goulding echt de moeite? Nee. Al doet dat oordeel de ontstane hype rondom Skrillex' act ook onrecht, hij staat toch maar mooi (een jaar te laat) in de BBC Sound of 2012-lijst. Wie een van de honderden (!) optredens van Skrillex het afgelopen jaar gezien heeft, in mijn geval dat op Lowlands, weet dat vocale bijdragen aan de reten van het voltallige Skrillex-publiek zullen roesten. Het gaat om dansbaarheid en shockeren (vandaar ook dat er niet veel van Goulding overblijft). Live plakt Skrillex telkens weer verrassend de beste stukjes van de tracks op zijn EP's dwars door allerlei verdubstepte hits van anderen heen, en wel in zo'n ongelooflijk hoog tempo dat het niet zoveel uitmaakt hoe pakkend die eigen producties zijn. De rare hoge tranceriedels, plotse stemsamples en geijkte wobwobwobs komen ook op deze Bangarang EP weer rijkelijk langs, maar er zit veel rommel tussen (het enige leuke van "Right On Time" is bijvoorbeeld de outro). Dit recept is niet eeuwig houdbaar, dat weet Sonny Moore zelf ook wel. Daarom lijkt het me een uitstekend en sluw idee om eerst wat b-kanten te serveren op deze EP, met daarbij wel de fijne nummers "The Devil's Den" en "Bangarang", en dan pas komende maand zijn langverwachte album Voltage.

Storm
Luik - Owls

Ewie
Ede Staal - Credo - Zien Bestoan (dvd)

Ludo
Bonnie 'Prince' Billy - Ask Forgiveness

Gr.R.
Marillion - The Official Bootleg Box Set Volume 2

Ramon
A Winged Victory For The Sullen - A Winged Victory For The Sullen

André
Tove Styrke - Tove Styrke

Jasper
Jonathan Wilson - Gentle Spirit

Prikkie
Marillion - The Official Bootleg Box Set Volume 2

Janineka
Christmas playlist @ Spotify

DubbelMono
Sallie Ford & The Sound Outside - Dirty Radio