It takes one to know one: blijkbaar heeft Willy Vlautin, voorman van Richmond Fontaine, in de Italiaan Stiv Cantarelli iemand gevonden die even stijlvolle en droefgeestige liedjes speelt als hijzelf. Als een ware mecenas heeft hij hem niet alleen meegenomen op tournee en een stevige helpende hand geboden bij het opnemen van zijn album Innerstate, maar de plaat ook nog eens uitgebracht op zijn eigen label, El Cortez Records. To top it all off: het absolute hoogtepunt op Innerstate blijkt "A Farewell Letter" te zijn. Een duet met, jawel, Willy Vlautin. Andere muzikanten die meedoen op Cantarelli’s album komen ook bekend voor: drummer Sean Oldham en bassist Dave Harding zijn andere leden van Richmond Fontaine. Overigens heeft de plaat ook een Nederlands tintje, want de opnames vonden deels plaats in de Verenigde Staten, deels in Italië en deels in Nederland. De songs zijn niet alleen verwant aan het werk van Richmond Fontaine, maar evenzeer schatplichtig aan andere groten uit het genre: Steve Earle, Ryan Adams en godfather Townes Van Zandt, en zijn voor het grootste deel akoestisch. Lef kan Stiv Cantarelli overigens niet ontzegd worden: Innerstate opent met een instrumentaal nummer dat meteen het titelnummer is. Ook opvallend: zonder de bio had ik in Cantarelli’s stem geen Italiaan vermoed.

Als Sondre Lerche een Nederlander was geweest, dan had het niet anders gekund dan dat dit album op het Excelsiorlabel was verschenen. De gitaarpop dat ergens te plaatsen is tussen het werk van The Beatles en Prefab Sprout, doet mij namelijk erg aan een van de Excelsiorbands bij uitstek denken: Daryll-Ann. Lerche komt echter uit Noorwegen en vindt onderdak bij Mona Records. Hij woont tegenwoordig in Amerika waar de 29-jarige zijn zevende album Sondre Lerche opnam. Het bevat tien liedjes met een lengte van ruim veertig minuten die voortglijden als een schaatser op perfect ijs. Na een paar keer draaien is het alsof je het album al jaren kent. Het straalt rust uit en door de heerlijk in het gehoor liggende liedjes word ik meegezogen in de ´schwung´. Luister eens naar "Private Caller", "Red Flags" of het afsluitende "When The River", en je weet wat ik bedoel. Uit de bocht vliegen doet het nergens, dat is dan meteen het manco van deze plaat. Misschien is het net wat té mooi. Je moet het echter maar kunnen om zo´n plaat te maken.

Ik krijg de laatste tijd wel vaker plaatjes in mijn schoot geworpen van het Small Stone-label. Doorgaans zijn het bands met vuig gestemde gitaren en niet al te frisse zang. Zo moest ik bijvoorbeeld gelijk denken aan het een tijdje terug besproken Roadsaw toen ik Momantha van Backwoods Payback eens een draai gaf. Met name zanger Mike Cummings zingt soms vergelijkbaar wat buiten de lijntjes, maar je kunt het ook vergelijken met de mooie intensiteit van iemand als Glenn Danzig. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik soms zelfs Ozzy Osbourne op mijn netvlies, zoals aan het begin van "Knockwood". Maar eigenlijk bevalt de zanger me nog het beste op een wat feller nummer als "Timegrinder", waar een wat dieper geschreeuw klinkt uit de krochten van zijn keel dat bovendien verraadt dat hij een hardcore verleden heeft. Maar met deze band maakt Cummings diepe, donkere en smerige stonerrock/metal met laag gestemde gitaren. Stoner met een saus van doom en sludge dus. Echt opwindend of verrassend wordt het eigenlijk niet echt, zoals label- of genregenoten als Clutch, Lo-Pan en Danzig dat nog wel in zich kunnen hebben. Nee, daarvoor kruipt het nog een beetje teveel onder dezelfde steen. Echter, de dik zoemende gitaren met die lichtjes voortstuwende riffs hebben soms nog wel wat, zoals op "Parting Words" - het beste nummer van de plaat - en "Lord Chesterfield" waar ook een spaarzaam gitaarsolootje zit op het einde. Typisch is een nummer als "Velcro", dat typerend maar wat stuurloos doordreint en daarom op het einde gewoon maar wordt weggedraaid. Qua intentie en gitaargeluid een aardig album, maar als geheel vind ik het net iets te dikke erwtensoep zonder rookworst.

'Mijn zangeres is het niet', moppert mijn collega nadat ik hem in zijn auto twee flarden van de debuutplaat van Aafke Romeijn laat horen. Misschien maar beter ook. Hij is van het type sympho-, (prog)rock en Loreena McKennitt - daarbij vergeleken zingt Aafke veel persoonlijker en emotioneler, en ramt ze regelmatig op haar piano alsof het een elektrische gitaar is. Stella Must Die! is een plaat die bloedt. Elke pianoliefhebber die hoopte dat Tori Amos ooit nog iets agressiefs zou opnemen moet 'm horen. Stella Must Die! is er voor de Mercury Rev-fans die hoopten dat Arcade Fire meer orgelnummers zou opnemen, voor alle The Voice of Holland-haters die wel houden van een vrouw die achter een instrument gaat zitten en zich laat gáán, en voor iedereen die niet van songtitels houdt. Prijsnummer is dan wel weer het enige nummer mét een titel, "I Stretch the Dark", precies in het midden van het album. Ook het vierde nummer "IX" doet mij veel meer dan zo'n Lana del Rey. Ik kan hier verder nog de hele bio van de Utrechtse Romeijn ('I love the smell of Bordewijk in the morning') gaan doorlichten, maar dat hebben ze bij de buren van KindaMuzik toch al veel beter gedaan. Uitroepteken.

The Kordz is heel bijzonder maar weet dat soms heel knap te verstoppen. Dat moet ik even uitleggen. The Kordz komt uit Beiroet, Libanon. De drie kernleden van de band werden bij dit album bijgestaan door drummer Jeff Burrows (The Tea Party) en producer Ulrich Wild (Deftones). De Libanese roots hoor je in het intro, maar verder zou je dat aanvankelijk zomaar kunnen missen. Het doet vooral denken aan een wat vrolijker versie van Alice In Chains of aan jambands als Widespread Panic en Perpetual Groove. Als je héél goed luistert hoor je al wat Arabische themaatjes voorbijkomen en dat wordt geleidelijk aan steeds meer. Waar de rock eerst overheerst, komen langzaam de Arabische klanken meer naar de voorgrond, zoals bij "Insomnia Kid". Pas het titelnummer is - in elk geval voor mijn westerse oren - puur Arabisch, met snaarinstrumenten, fluiten en zang uit het Midden-Oosten. Zoals die verandering wordt opgebouwd wordt 'ie ook weer afgebouwd, naar songs die Radiohead en wat meer uptempo indierock echoën. Het knappe is dat de opbouw zo geleidelijk verloopt dat de songs elkaar heel natuurlijk opvolgen en je geen enkele moeite hebt om te geloven dat dit dezelfde band is - wat met een andere volgorde nog maar de vraag zou zijn. Goed beschouwd is het bijna waanzinnig wat ze hier doen: indierock, Alice In Chainsachtige rock, prog, pop én dan ook nog eens Arabische thema's er tussendoor, dat is vragen om ongelukken. Dat The Kordz er een spannende rockplaat mee weet te maken, zegt heel veel over de band.

2012 is krap twee maanden oud maar het zou weleens het jaar kunnen worden van het talent van eigen bodem. Eerder verschenen al prachtige platen van Blaudzun en Case Mayfield en nu is daar het debuutalbum van Yori Swart. Deze uit Bergen afkomstige 22-jarige singer-songwriter won in 2010 met haar band de Amsterdamse Popprijs en vorig jaar zette ze de Sena Performers POPnl Award en de de Grote Prijs van Nederland, afdeling singer-songwriter op haar naam. Tel daar de voorprogramma's die ze verzorgde van artiesten van Agnes Obel, Tim Knol en Wende Snijders bij op en torenhoge verwachtingen van dit debuutalbum zijn gewekt. En bij beluistering word ik absoluut niet teleurgesteld. De cd bevat tien folkrock/popliedjes die Yori Swart zelf schreef en allemaal een eigenzinnige twist hebben. Ze doen me qua melodie en zang denken aan een kruising tussen Joni Mitchell en Feist en een vleugje Ilse DeLange. Maar ze zijn vooral heel erg Yori Swart. Nummers als "Rest Your Eyes", "I Say Nothing" en "Give You All" beginnen rustig en sfeervol, en werken toe naar een mooie climax. "Oh Lord" is een stampende bluesrocksong waarin Yori even losgaat en afsluiter "Come On Over" is een prachtig duet met Okke Punt. Yori Swart beschikt over het talent om je tien nummers lang te boeien met haar goede en spannende songs die nét even te alternatief zijn om een groot publiek te bereiken. Voor de liefhebbers dus. Wat mij betreft is dat een groot pluspunt en geeft het aan dat Yori Swart met haar debuutalbum een plaat heeft gemaakt die ver boven de middelmaat uitstijgt.

Ik heb altijd muziek opstaan. Altijd. Het kan alleen zijn dat ik op bepaalde momenten andersoortige muziek draai, maar er staat altijd muziek op. Het betere gefieper van King Crimson trek ik bijvoorbeeld weer niet altijd, net zomin als Tori Amos of Spinvis. Eën soort muziek trek ik altijd: degelijke hardrock met een heavy basis. Motörhead bijvoorbeeld, of een paar van de Queensrÿche-albums. Goed uitgevoerd, maar vooral degelijk en hard. Met het debuut van Devil's Train heb ik een album dat in diezelfde categorie past. De Griekse Mystic Prophecy-zanger en producer R.D. Liapakis heeft met een landgenoot, gitarist Laki Ragazas, en een paar mannen die bekend zijn van bands als Stratovarius en Evergrey - drummer Jorg Michael en bassist Jari Kainulainen - een album gemaakt dat danig afwijkt van wat je van die bands gewend bent. Devil's Train is niet van het moeilijk doen, maar van grote riffs in een heavy productie die wel wat aan Black Label Society doet denken. Logge, beukende hardrock met een hint van southern rock. Met een fantastisch gitaargeluid worden hier twaalf beukers van formaat neergezet. Goed opgebouwde songs zonder tierlantijnen, maar steeds weer met heerlijke riffs en solo's die volgens mij de meest nuchtere rocker nog aan de luchtgitaar krijgen. Tot en met de afsluitende cover, The Guess Who's "American Woman", is het dikke pret, met hardrock die bedrieglijk eenvoudig is, maar bij elke luisterbeurt lekkerder wordt. Goede hardrock is van alle tijden, dat bewijst Devil's Train met dit album.

Er was geen ontkomen aan. Case Mayfield (Kees Veerman) was overal de afgelopen jaren. Zoals piloten vlieguren maken, maakte Case speeluren. Geregeld zag ik hem op festivals aankomen, gitaar op de rug en een ietwat verdwaasde blik. Die afwezigheid maakte op het podium overigens altijd meteen plaats voor een opvallende scherpte en bezieling. Iedere gezichtsspier werd ingezet om zijn gitaarspel te voorzien van hoogst persoonlijke teksten. De ervaring klinkt duidelijk door in dit debuut van de zanger. Zelden een eerste album gehoord dat meteen al zo volwassen klinkt. Het leeuwendeel van The Many Colored Beast bestaat uit ingetogen nummers rondom de akoestische gitaar en licht-hese stem van Case, zoals het fraaie "Alright Louise". Ook zijn er nummers die duidelijk door en voor een volledige band zijn geschreven, zoals het gejaagde "Twitch". Het hart en absoluut hoogtepunt van het album is "Tomorrow Is My Slavename", een gedurfd nummer dat onheilspellend begint en langzaam toewerkt naar een heerlijk bombastisch en filmisch slot. Als dit geen live-favoriet wordt dan weet ik het ook niet meer. Op afsluiter "Crooked Waits" wordt overigens hetzelfde principe toegepast. Er zijn maar weinig singer-songwriters die loudQUIETloud zo goed beheersen als Case Mayfield. The Many Colored Beast verveelt werkelijk geen seconde.

De Amerikaan Jeffrey Lewis is een beetje een ondergeschoven kind op File Under. Tot op heden bereikten slechts drie concertfoto´s en een stukje over het in 2007 verschenen 12 Crass Songs dit weblog. In dit stukje opperde Jnnk dat hij beter kon en daarmee moesten we het dan maar doen. Gelukkig is zijn laatste schijf A Turn In The Dream-Songs hier wel binnengekomen en ondanks dat deze op een grote stapel te recenseren lag wil ik deze toch even wat speciale aandacht geven: want wat een geinige cd is dit. Je hoort als het ware dat Lewis ook een begenadigd striptekenaar is. De liedjes zijn op creatieve wijze in elkaar gezet. Ze lijken zo achteloos uit de mouw geschud, maar geen noot staat er zomaar. Lewis wordt tot de anti-folkstroming gerekend, mocht je hier iets mee kunnen. Ik zie in hem meer een Lou Reed die besloot samen met Sufjan Stevens een album op te nemen en daarbij Will Oldham om advies vroeg. Tekstuele thema´s zijn soms serieus, op andere momenten juist humorvol. Lewis lijkt me niet iemand die hele volksstammen aan zich zal binden, maar toch is dit een album waar veel andere artiesten slechts van kunnen dromen.

In de categorie mooie elektronische zoekplaatjes, deze week Virtual Boy, ofwel Preston Walker en Henry Allen uit Los Angeles. Iedereen die de afgelopen week schreef dat Air zichzelf op Le Voyage Dans La Lune vernieuwd heeft, had eigenlijk debuutplaat Virtual Boy van deze heren moeten horen. Daar hoor je hoe je een soort-van-fagotsample halverwege een melodielijn kunt afkappen en gewoon opnieuw kunt starten (het fenomenale "The Tower" (waarvan hier 1 minuut), eigenlijk een mooi voorbeeld van Everything Is A Remix). Hoe je vocoderliedjes opeens combineert met een diepe cello of een traag knisperende bas. Of een trage hartslag onder dromerig gitaargefiedel. Door de eenvoud lijkt het misschien makkelijk, maar dat is het juist niet. Melancholie onder handbereik - maar dan gecombineerd met wat moderne sounds. Niet even minimaal als Nicolas Jaar, wel meer een geheimzinnige reissoundtrack, al had Virtual Boy net wat meer een seksplaat moeten zijn om een Bonobo-achtig commercieel succes te kunnen worden. Maar he, virtuele oorden móeten ook een beetje geheim blijven.

Unisonic mag je gerust een supergroep in de Duitse metalscene noemen. Het begon met Michael Kiske (ex-Helloween), Mandy Meyer (ex-Krokus) en Dennis Ward en Kosta Zafiriou (beiden o.a. Pink Cream 69) in de line-up. Het feest was compleet toen Kai Hansen (Gamma Ray en uiteraard ook ex-Helloween) er ook nog eens bijkwam. Wat dan weer een beetje overdreven is, is dat Ignition een EP genoemd wordt. Er staan namelijk maar twee echt afgewerkte nieuwe songs op, met daarnaast een demotrack ("Souls Alive") en een live-Helloweencover ("I Want Out"). Naast dat kritische puntje valt er overigens weinig te klagen. "Ignition" is een wat Priest-achtige vlotte rocker en ook "My Sanctuary" is een uptempo rocker, met flink wat gitaarsolo's. Beiden zijn voorzien van een - hoe kan het ook met Dennis Ward erbij - heldere en heavy productie. Ik twijfel overigens over het etiket "metal" bij beide songs, heavy rock dekt de lading beter. Bij de demotrack "Souls Alive" past het metaletiketje beter. Het zal met deze line-up niet verbazen dat de songs allemaal een uiterst meezingbaar refrein hebben. Helaas, na nog geen twintig minuten is het alweer afgelopen en da's veel te vlug. Gelukkig volgt in maart een compleet album. Laat maar komen!

'Don't mess with Dolly!' zeg ik altijd wanneer iemand weer eens een flauwe opmerking over Dolly Parton maakt. Ondanks al haar uiterlijke schijn vind ik haar een goede songschrijfster en een prima countryzangeres. Zeg maar gerust een levende (country)legende. Tegenwoordig wordt er in country-capital Nashville gladde en inwisselbare countrymuziek gemaakt. Zoals zo vaak komt de echte goede muziek anno 2012 uit Canada. Toen ik Little Red Boots van de Canadese Lindi Ortega hoorde moest ik meteen aan Dolly Parton denken. In nummers als "When All The Stars Align", "Bluebird" en "I'm Dying Of Another Broken Heart" klinkt ze als Dolly in haar beste dagen. Ortega richt zich echter niet alleen op country maar mixt dit op haar derde cd met folk, rock en een vleugje rockabilly, zoals te horen is in "I'm No Elvis Presley". Centraal staat de onweerstaanbare stem van de Canadese met Mexicaanse en Ierse roots. Hoog en helder, smachtend en met de welbekende snik op precies de juiste momenten. Voor de gladde countrywereld is Lindi Ortega gelukkig te eigenzinnig en daar zijn haar liedjes veel te goed voor. 'You're gonna know me by my little red boots' zingt ze in het titelnummer, waarmee ze maar wil zeggen dat ze zich niet wil binden en haar eigenzinnigheid onderstreept. Lindi Ortega is een talent dat op positieve wijze uit de muzikale brij springt met haar Little Red Boots. Ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen.

Ewie
Jeffrey Lewis - A Turn In The Dream-Songs

Ludo
Wooden Saints - I Know Why Your House Is On Fire

André
Nevada Drive @ Helemaal Melkweg, Melkweg Amsterdam

Prikkie
Spock's Beard - The X Tour Live

Ramon
Lambchop - Mr. M

Gr.R.
Sigur Ros - Hoppipolla

DubbelMono
Calexico - Selections from Road Atlas

Janineka
Yori Swart - Yori Swart

Storm
The Black Atlantic - Darkling, I Listen

OOR-journalist "Timbo" Veerwater heeft er ook op deze site jarenlang voor moeten bikkelen, maar de screamo hardcore van Fucked Up brak vorig jaar eindelijk door, zoals geïllustreerd in File Unders eigen eindlijst. De massa is er klaar voor. Wie weet kan ook het Engelse trio Johnny Foreigner daarvan profiteren, hun emopunk is bovendien een heel stuk toegankelijker. Geen blaffende vocalist die klinkt als een griepgolfslachtoffer, maar zoete, zelfs sentimentele samenzang van een jongen en meisje. Denk aan Stars, maar dan op lichtsnelheid, want natuurlijk zijn er ook op dit indie-album wél genoeg hysterische versnellingen en sloganesk driftige refreintjes. Men gaat hier Vs Everything, nietwaar. Dit soort punk denkt altijd groot, al wist ik hier ondanks de aanwezige spoken word-stukken geen overkoepelend verhaaltje te ontdekken. Maar zowel in speeltijd als in genre-variatie pakt de band uit als een snelkoerier. Dat leidt soms tot doelloos gedrein - het korte felle gaat ze aanmerkelijk beter af - maar de op zichzelf niet al verrassende dubbele tong-ballade "Doesn't Believe in Angels" is wel raak, niet in het minst dankzij het catchy zoemende orgeltje.

Ver van gangbare showbizcentra als Londen of Los Angeles heeft het Australische vijftal met de flauwe naam alle tijd gehad om het gehele transatlantische popspectrum als keelsnoepjes op te zuigen. Dat heeft op Escapades geresulteerd in een schizofrene, maar onwaarschijnlijk catchy plaat. Wie een staalkaart wil van wat op dit moment hip is, zit gebakken. De band opent Brits, met wat brallerige meezing-anthems, zoals Arctic Monkeys-navolgers ze vaak opdienen. Leuker wordt het zodra Amerika wordt aangedaan. “Scattered Diamonds” doet Vampire Weekend beter dan de New Yorkers zelf. Dat deze Australiërs uitstekend scoren op samenzang bewijzen ze constant, maar nergens zo duidelijk als in de Fleet Foxes-combo “No Returns” en het twangy “Eat Your Heart”. Toch zijn de genoemde liedjes niet de hoogtepunten. Een kopie van iets recents, dat is toch wat flets. Uiteindelijk wordt de overduidelijk aanwezige ambachtelijk kwaliteit wél in iets eigens omgezet. En daarvoor moeten we toch terug naar de Britse hoek. Hoogtepunt “Set It Right” is een nieuwe gouwe ouwe, in Nick Lowe's pubrock-stijl. Zóveel huidige Britse bands doen dat niet (jammer!) al mogen de Golden Silvers hier niet onvermeld blijven. En nog is de honger van deze veelvraten niet gesteld, In het psychedelische “China Will Wait” neemt men via de onderschatte Field Mice een XTC-pilletje. Zo vreten de kids hier dus een hele zak (name)dropjes leeg, maar ze doen dermate gretig dat meesnoepen onweerstaanbaar blijkt.

Vorig jaar stond Lesoir nog in de finale van de Limburgse competitie Nu of Nooit. Je weet wel, als je die competitie wint mag je op Pinkpop optreden. Dat haalden ze dus net niet, maar ze stonden wel op een aantal kleinere festivals en deden een korte tour door Engeland. Vorig jaar kwam ook het titelloze debuutalbum van de band uit en dat staat vol met melodische rock met een scherp randje, waarbij zangeres Maartje Meessen een dwingende hoofdrol opeist. Een vrouwenstem op stevige rock, ik hou ervan. Het geeft een frisheid aan het geheel, zoals citroen in vet sorbetijs. Hierbij klinkt de zangeres soms onvermijdelijk als Anneke van Giersbergen zoals in het begin van het mooie "As Beauty Dissapears" en "Tomorrow", maar regelmatig haalt ze ook wat harder uit naar de luisteraar zoals in het intensere en uptempo "Scream", een nummer dat de intensiteit heeft van Skunk Anansie of Guano Apes in goede tijden. De melodieėn op dit album zijn prima maar soms ook wat keurig en dan glijdt het wat langs me heen, maar ik vind ik het vooral interessant hoe de band soms wat buiten de lijntjes kleurt. Het heerlijk ontsporende gitaargedeelte op het tweede gedeelte van "Dominion" bijvoorbeeld, het eigenwijze begin van "Silence", het tussenstukje in "To Me" vanaf 2:07, de spannende opbouw van "True Story", of het mysterieuze "Interlude" dat er lekker eigenwijs is tussen gezet. Dat zijn voor mij de chocoladesnippers in het stracciatella ijs. De productie had nog wel wat warmer gekund en het spel had hier en daar nog een tikkeltje strakker gemogen, maar deze band heeft duidelijk potentie. Ik had ze die plek op Pinkpop daarom ook wel gegund, want Lesoir heeft het in zich om een stukje eigenwijzer uit de hoek te komen dan menig bandje dat de laatste jaren op het festival stond.

Ik dacht eerst te maken te hebben met een soort Pink Floyd-achtige band toen ik de hoes zag van Your World Of Tomorrow van Ironweed maar de band uit Albany (New York) maakt 'gewoon' heavy rock / metal met stoner- en sludge-invloeden. Het oog op de hoes verwijst naar een soort 'big brother is watching you' -thema waarin de mensheid in de greep is van de multinationals, met behulp van technologie en media. CNN, Facebook, iTunes en Twitter zijn instrumenten die ons in slaap sussen en deze plaat zou ons wakker moeten schudden en je redden van de wereld van morgen, aldus de band. Vandaar de titel van de plaat. 'Dat belooft wat' hoor ik je denken, maar het heeft niet over de hele linie die beloofde impact, daarvoor zitten er te veel zwakke plekken in het album en zijn met name de gekozen melodielijnen mij doorgaans te simpel. "Awaken" is bijvoorbeeld echt niet meer van deze tijd (Guns N' Roses meets Aerosmith, zoiets), tenzij je daarvan houdt natuurlijk. Zo moet je ook wel houden van die klassieke rockstem van Jeff Andrews die op zijn best bijna klinkt als Mike Patton (Faith No More) zoals aan het begin van "And The New Slaves", maar veel te vaak zet hij een overdreven strot op ("Messenger" bijvoorbeeld). Ik krijg er in elk geval behoorlijk jeuk van. Daar staat tegenover dat het drumwerk prima is, er hier en daar wat fijne riffs voorbij vliegen en er andere opwindende momenten zijn te beleven zoals in de tweede helft van "And The New Slaves" wanneer het nummer onverwachts ontspoort, de vinnige gitaarsolo op het einde van "Red Circles", het gruizige baswerk aan het begin van "A Graceful Death" en het heerlijk opgefokte begin van "The Lucky Ones". Op dat soort momenten neemt de band je bij de kladden, maar "Your World Of Tomorrow" is niet helemaal het beloofde paradijs.

Achterop de laatste editie van het tijdschrift Gonzo Circus staat een speciaal interview met de elektronische kunstenaar Mark Fell, in het kader van Sonic Acts. Fell zegt: "Ik vind esthetische oordelen [over wat schoonheid is] eigenlijk maar tribaal gedrag. Altijd als we proberen antwoord te geven op de vraag waarom we wel van het ene houden en niet van het andere, komen we terecht in het eindeloos opnieuw beschrijven van hetzelfde. Als je wilt uitvinden waarom iets mooi is, dan moet je juist niet praten over schoonheid, maar over de context waarin die schoonheid tot stand komt en wordt geconstrueerd." Laat ik diezelfde manier eens toepassen op de nieuwste EP van Jon Gooch, ook bekend als Spor maar hier dus onder de naam Feed Me, die alleen maar gemaakt lijkt om tot Skrillex de Tweede gekroond te worden (mooie titel toch met carnaval). In zekere zin bestáát dit soort Britse poptrancedubstep namelijk enkel bij wijze van associatie. In de eerste track "Trapdoor" zingt en speelt Hadouken kenmerkend mee. Track twee had juist weer van Röyksopp kunnen zijn, tot het moment dat je in de laatste halve minuut het themaatje van Skrillex' monsterhit "Scary Monsters and Nice Stripes" op de noot precies ontwaart. In track drie zit zowel de 'Boom Headshot'-internetmeme (had ik destijds totaal gemist) als de 'Headshot' sample uit de FPS-game Unreal. Track vier is het sinds Camo&Krooked en Chase&Status verplichte nummer met een gastzangeres. In track vijf doet Feed Me Mr. Oizo na. In track zes, "Whiskers", horen we geen kopie maar dan toch wel andermaal een moddervette Skrillex-stijlripoff. Kortom, het is muziek die schoonheid uitstraalt omwille van zijn associaties. Maar alleen al in de beschrijving ervan ontkom ik niet aan alle originelen op basis waarvan dit doorslagje bedacht is. Ja, met die titel ja. Uitstekende EP, daar niet van. Maar wel triest als je bedenkt hoe origineel Spor destijds was.

Janineka
Lindi Ortega - Little Red Boots

Storm
Birds Of Passage - Winter Lady

Ludo
Houses @ Mezz en Lonnie Donegan - Ham 'n' Eggs

Ramon
Mark Lanegan Band - Blues Funeral

Blizzard
A Pale Horse Named Death - And Hell Will Follow Me

DubbelMono
Mark Lanegan Band - Blues Funeral

Jasper
Cloud Nothings - Attack On Memory

Prikkie
Van Halen - A Different Kind Of Truth

Stonehead
Aafke Romeijn - Stella Must Die

André
Anna Ternheim @ Kulturkirche, Keulen

Ewie
Blaudzun - Heavy Flowers

Een watte? Een heavy metal-parkeerplaats? Uit de cartooneske hoes en de tekst van het titelnummer blijkt dat ze daar zoiets mee bedoelen als de feestelijke sfeer voor een concert, net buiten de concerthal op een industrieterrein. De website van deze Zweden maakt duidelijk dat Badmouth bepaald niet voor het archetypische stoere-mannen-met-boze-blikken-imago gaat. Integendeel, de pret van het rocken staat voorop en er mag gelachen worden. Sinds de start in 2007 hebben ze geopend voor bands als L.A. Guns, Pretty Boy Floyd, Zodiac Mindwarp en The Poodles. Ook dit album schreeuwt "voorprogramma". Niet lullig bedoeld overigens, want ik ben ervan overtuigd dat deze jongens vrijwel altijd een uitstekende openingsact zullen zijn. Wel is het materiaal te weinig onderscheidend om ooit een serieuze headliner te worden. Maar als je daar niet om maalt heb je aan Heavy Metal Parking Lot gewoon een heel vermakelijk plaatje. De songs zitten goed in elkaar, de uitvoering is niet te braafjes en verraadt vakmanschap. Enorme uitschieters naar boven zijn er niet, of het zou afsluiter "Facing My Demons" moeten zijn, uitschieters naar beneden zijn er zeker niet. Ballad "Jake Brakes" doet wat Scorpionsachtig aan, de rest is prethardrock met een randje sleaze, typisch Zweeds dus eigenlijk. Geen sensatie, maar ook helemaal niets mis mee.

Mijn linkeroor zit dicht. De ideale situatie om de soundtrack van De Eenzaamheid van de Priemgetallen te bespreken, dunkt me. Wat zat die Italiaanse film vol fysieke en mentale malheur zeg. De flashbacks naar creepy gebeurtenissen uit de jeugd van de twee eenzame hoofdpersonages hadden nog wat, maar de ellende in het heden, ik vond het maar verdovend werken... Voor de soundtrack werd de muzikale duizendpoot Mike Patton ingevlogen, die een naargeestig sfeertje neer weet te zetten, met omineus roffelden piano's, en weeïge 'lalala' zingende dameskoortjes. (Denk daar meteen aan Ennio Morricone.) Meer dan gebruiksmuziek wordt het echter niet, en ik moet toegeven dat het toch wat afgesleten liedje “Bette Davis Eyes” me uit de film het meest is bijgebleven. Wel scoort de fysieke uitgave van de soundrack hoog op gimmick-niveau. De tracklist begeeft zich van priemgetal naar priemgetal, de laatste track heeft nummertje 53. Nog leuker is de hoes, in de vorm van een gevouwen plantenblad, inclusief functioneel steeltje. Voor de Tolkien-nerds: het lijkt wel lembas! Zonder de magisch helende krachten, helaas.

Chris Watson brengt ons via Touch eveneens een piekfijn verzorgde release. Zeer fraaie stokoude zwart-wit foto's én een handgetekend geografisch kaartje sieren de digipack. Watson maakt dan ook muziek die context kan gebruiken. Watson was in een ver verleden een van de oprichters van Cabaret Voltaire, maar begeeft zich inmiddels op het terrein van de field recordings. Zo verwerkte hij eerder al geluiden van woestijnnachten en bijen in zijn soundscapes. Voor El Tren Fantasma gebruikt hij opnames van een Mexicaanse treinreis. Vooral tijdens de eerste rit zorgt dat voor een overdonderend mooie ervaring. Ik luisterde niet eens met koptelefoon, maar in Watsons sublieme mix beweegt de trein zich toch al als een fysiek kolos door de huiskamer. Watson vindt ook nog plek voor dierengeluiden, waaronder de bij hem zo geliefde insecten. Vergeleken met het spaarzame voorgaande werk dat ik van Watson hoorde is de sfeer nu iets melodieuzer, en bovenal ritmischer. “El Divisadero” spettert zelfs op Autechriaanse wijze, terwijl gedurende de hele reis ijl zingende remblokken voor markeringspunten zorgen. Wel moet worden opgemerkt dat de concentratie die voor zo'n heel uur abstractie nodig is veel van de luisteraar vraagt. Vaak wordt het toch een soort Rail Away zonder beeld. Ook niet verkeerd.

Eigenlijk hoop je als muziekrecensent bij iedere nieuwe plaat die je opzet, dat je dat pareltje ontdekt. Dat je al je collega’s en concullega’s voor bent en kunt roepen: dit gaat’m helemaal worden, dit jaar! En keer op keer word je toch teleurgesteld. Zoveel pareltjes worden er per jaar niet uitgebracht, zie de overeenkomsten in de jaarlijstjes, en menig collega is je voor. Terwijl er toch amper reden is om echt teleurgesteld te zijn, want hoewel er weinig echte pareltjes uitkomen, komen er wel veel gewoon goede platen uit. Zoals Artificial Madness van Chris Connelly. Connelly, van Schotse komaf, maar al jaren residerend in Chicago, heeft meegeholpen om de industrial metal op de kaart te zetten, in ieder geval door mee te doen in minimaal de helft van alle bands in het genre, met als uitschieters Ministry en Revolting Cocks. Hij brengt met de regelmaat van de klok ook onder eigen naam werk uit dat goed beschouwd wat ondergewaardeerd is. Het is niet helemaal industrial metal meer, maar Connelly dendert op hoog tempo binnen, met de titelsong en weet de aandacht elf nummers lang vast te houden. Staccato gitaren, doorgalopperende drums en Bowieaanse zang, afgewisseld met praatzingen op zijn Lou Reeds. Nergens vernieuwend edoch zeer onderhoudend. Daarmee is het stiekem toch ook wel een pareltje…

Wie er eventueel vijf jaar geleden gedacht heeft dat zangeres Anneke van Giersbergen na haar vertrek uit The Gathering in een zwart gat zou vallen heeft aardig ongelijk gehad. In 2012 is Anneke drukker dan ooit. En ze is daarbij ook nog eens zeer succesvol. Hoewel menigeen al jaren weet dat zij tot de absolute top van de Nederlandse zangeressen hoort lijkt het alsof haar opmars nu pas echt begint met (onder andere) haar eerste album onder eigen naam; Everything is Changing.

De titel van dit album slaat op de veranderingen die Anneke de laatste jaren doorgemaakt heeft. En die veranderingen gaan nog wel even door gezien de veelheid aan projecten waar Anneke zich mee bezig houdt. We praten even bij vlak voor Anneke richting Rusland afreist voor een paar optredens met Danny Cavanagh.

'Selected Tracks From Breathing And Not Breathing', daar moet uw popscribent het mee doen. Een beetje zuinig van het doorgaans zo sympathieke Jagjaguwar-label. Maar minder vreemd als je bedenkt dat de volledige boxset vier cd's beslaat. Daarop is (vermoed ik) al het materiaal dat de Supreme Dicks ooit opnamen verzameld. En afgaande op de negen hier vertegenwoordigde liedjes wordt dat genieten. Als je tenminste van valszingende slackers houdt, die in hun garage zitten te pielen. Zwabbermuziek in optima forma. Je kunt de band een onbekend neefje van Pavement noemen, maar ik associeer deze stijl meer met andere lo-fi helden als Guided By Voices of de verzamelalbums van ons eigen Livingroom Records. De muziek straalt een soort soort kinderlijke magie uit - en dito humor, zie bandnaam - waarvoor je elke gene of pretentie opzij moet zetten. Als muzikant én als luisteraar. Je spreekt de twaalfjarige in jezelf aan, die op één regenachtig middagje een cassettebandje maakt. Dat gevoel. Dat de band in werkelijkheid wél behoorlijk ingenieuze gitaarpartijen neerlegt, verandert daar eigenlijk niks aan. Je zingt zoekend tot je geen melodie weet, en als er dan nog drie minuten 'liedje' over blijkt, babbel je die maar improviserend vol.

Eveneens garage, maar dan op de lawaaiige manier, is Odonis Odonis. Van dit eenmansproject geen re-release maar een vanzelfsprekend kort full-length debuut, waar de Canadees Dean Tzenos al gitaarsurfend een stuwdam te lijf gaat. Harde klappen, krassende gitaar, en op z'n Mark E. Smiths gezongen. Attitude is hier alles. En die zit meer dan goed. Hij opent zoals Tarantino zijn meesterwerkjes placht te beginnen. Je dick vooruit en de ballen ingedaald. En waag het eens om genade te smeken. Dan krijg je met “White Flag Riot” op je donder. 'Bang-Ba-Bang' is de enige tekst die ik daarin weet te verstaan. Meer hoeft ook niet. De beestachtige drums geven de noise net genoeg structuur. Na het overdonderende begin neemt Tzenos wat gas terug. En als teken van geboden kwaliteit gaat ook dat 'm heel aardig af. Bovendien hoor je dan nog eens een basloopje. Sowieso is de tweede helft van het album wat meer leftfield. (Passend bij label FatCat.) “We Are The Leftovers” gaat zelfs nogal sloffend van start, om zichzelf uiteindelijk al woehoend alsnog aan te zwengelen, in The War On Drugs-stijl. In de slottracks keren de snerpende lickjes gelukkig nog een keer terug. “Ledged Up” is cooler dan cool.

Wie komende week naar Eefje de Visser gaat kijken, heeft hierbij nog een reden om te gaan. Hun voorprogramma! De band uit Lille heet Roken is Dodelijk - je spreekt het zo uit - heeft nog maar twee EP's uit en is momenteel aan een album bezig. Als ik het stuwende "King of the Town" op hun laatste EP The Terrible Things uit 2010 hoor, trek ik vergelijkingen met Fanfarlo en het onlangs nog bejubelde Philco Fiction, en op YouTube roept ook al iemand dat Roken Is Dodelijk eigenlijk op het Bella Union-label thuis zou horen. Ook het oudere "Good Enough" is fantastisch. Maar kende u die referentie Philco Fiction eigenlijk al? Dat dat prachtig is moet ook gewoon maar eens van de daken geschreeuwd worden. Als ik op slide 25 van deze recente presentatie getiteld "DIY In The Music Industry: Long Tail or Long Fail?" lees dat slechts 1500 albums 88,5% van de totale verkoop vormen en de rest genadeloos flopt, verdienen er behoorlijk wat meer jonge nieuwe bands aandacht. Gaat dat zien! Bij Eefje!

In de categorie ´eindelijk weer een nieuw album´: Hospital Bombers. Hun nieuwe schijf heeft de titel At Budokan meegekregen, genoemd naar het beroemde Japanse podium waar bijvoorbeeld Cheap Trick en Bob Dylan albums opnamen. Het Nederlandse Hospital Bombers speelde hier nooit, maar het is typische HB-bandhumor. At Budokan is de opvolger van het in 2008 verschenen Footnotes, en schijnt al in 2010 opgenomen te zijn. De grootste creatieve spil is drummer Marc van der Holst. Meestal vind ik dat drummers het bij lekker meetrommelen (en vooral geen solo) moeten laten, maar in het dit geval is het toch anders. Van der Holst zou je ook kunnen kennen van de strip Spekkie Big, een creatieveling dus. Uiteraard is ook zanger/gitarist Jan Schenk weer van de partij, maar hij zingt nu een toontje lager. Er is namelijk een grotere rol voor violiste/zangeres Susanne Linssen weggelegd, zoals in hun duet in "Heidi Says" of in de sixtiespopsong "I Love You Baby". Ze hebben nu hun eigen Maureen Tucker (The Velvet Underground). Belangrijker is echter dat hun tweede album een prima plaat is geworden, waar hun kenmerkende lo-fi-rammelpop langzaam geperfectioneerd wordt. De plaat is overigens een protest tegen liefdesverdriet. Weet je wat je op 14 februari (of al eerder) moet gaan aanschaffen. Of op die dag moet gaan bekijken in de Trouw te Amsterdam.

Het was notabene mijn van metal houdende neefje die mij attendeerde op First Aid Kit. Vond hij wel wat voor mij. Ik bekeek het clipje van The Lion's Roar waarin ik twee meisjes, als waren ze bosnimfen, door een bos zag zwieren. Heel vaag maar ik werd meteen gegrepen door de messcherpe samenzang en het goede liedje. De meisjes van First Aid Kit blijken de jonge zusjes Johanna en Klara Söderberg uit Zweden te zijn. In 2008 werden ze in één klap bekend met hun YouTube video van de Fleet Foxes song "Tiger Mountain Peasant Song". Johanna was toen 18 en Klara 15 jaar. Daarna volgden de ep Drunken Trees en debuutalbum The Big Black & The Blue. Inmiddels had Jack White het duo in de smiezen gekregen en zo konden Johanna en Klara The Lion's Roar laten produceren door multi-instumentalist Mike Mogis, onder andere bekend van Bright Eyes. Het resultaat mag er zijn. First Aid Kit is er in geslaagd mysterieuze folk en roots te vermengen met melancholieke sixties-achtige songs. Een nummer als "Blue" had bijvoorbeeld gemakkelijk aan het eind van de jaren '60 gemaakt kunnen zijn. Hoogtepunten zijn het prachtig melodieuze "The Lion's Roar", "Emmylou", wat een ode is aan, jawel, inspiratiebronnen Emmylou Harris, Gram Parsons, June Carter en Johnny Cash. "To A Poet" is een nummer over dichter Frank O'Hara en in het door mariachitrompetten opgevrolijkte "King Of The World" zingt Conor Oberst himself een moppie mee. Wat de songs van First Aid Kit echter allemaal onweerstaanbaar maakt is de bloedzuivere zang, zowel één- als meerstemmig, van de zusjes. Inmiddels zijn Johanna en Klara nog maar 21 en 18 en hebben ze met The Lion's Roar nu al een gedenkwaardig album gemaakt. Dat belooft wat voor de toekomst!

'That's just it', constateert Bart Constant (voorheen About) zelf ook een beetje verbaasd, in opener “No North, No South”. De producer, die eerder met o.a. Gram en Voicst werkte, heeft zijn eigen geluid te pakken. Waar op voorganger Bongo (onder de oude artiestennaam) elektronica en vocalen als nagels op krijtbord botsten, brengt Rutger Hoedemakers ons nu een geslaagde synthese van studio-trucs en akoestische instrumenten, met de piano in een hoofdrol. Zijn geluid is sterk verwant aan de barokke indiepop van Sufjan Stevens en (vooral) Owen Pallett. Een symfonische potpourri van laagjes, die in dit geval zowel luchtig als dansbaar blijft. Bart Constant zingt er zijn even quirky teksten bij met een aandoenlijk cartooneske handpop-stem. Zijn taalkronkels zijn zeer de moeite waard en gaan van 'two cents worth of nonsense' tot 'not every fact is true'. Maar uiteindelijk is het de Loney Dear-jubelende muziek die 't 'm doet. De hele blokkendoosinhoud wordt hier op elkaar gestapeld. En soms valt de toren om. Zoals in de wending rond de vierde minuut van “Seven Minute Revolution”, waar Bart Constant opnieuw begint, terwijl het crescendo onderhuids had mogen ontploffen in een toetspartij. Veel van dat soort kanttekeningen zijn echter niet te maken. “Bygones Be You” is van begin tot eind raak, “Gravity” lanceert zich per kanon richting Beirut, en “Jorelamon Street” knipoogt naar cheesy RPG-soundtracks. Als single verwacht ik het samplepop-rondedansje “Point”. Vrolijk en inderdaad, to the point. Het vaderlandse popjaar is goed begonnen.

Zoals Edward Sharpe & The Magnetic Zeros met "Home" onverwachts een hit hebben dankzij de Ikea-reclame, zo zou Luke Temple een reclamehit moeten hebben met "How Could I Lie". De opgewektheid, de folky sound, het moet kunnen. Alléén zou die dan gericht moeten zijn op de gefrustreerde klant die de winkel in kwestie graag weer terug willen: ´I got so much more to show you´. Te laat, dus. De Amerikaan Luke Temple levert met Don´t Act Like You Don´t Care zijn derde solo-album af waar het eerder genoemde liedje deel van uitmaakt. Misschien dat je Temple kent van zijn band Here We Go Magic, maar dat is qua stijl anders dan zijn solowerk. Temple maakt folkpop met een indierandje dat soms lekker vrolijk klinkt, maar andere momenten ingetogen en somber. Een beetje als Paul Simon zonder geld voor een fatsoenlijke studio. Luister eens het prachtige "Ballad For Dick". Helaas zijn de negen liedjes in bijna 39 minuten, niet allemaal parels en is het meer een verzameling van liedjes, dan dat het een albumgeheel uitstraalt. Blijft echter dat Don´t Act Like You Don´t Care hoogtepunten bevat die ik toch niet had willen missen. Ik meen het.

Tony Martin nam niet minder dan vijf albums op met Black Sabbath, en toch is zijn carriere na Sabbath verre van imposant. Op enig moment overwoog hij zelfs te stoppen, omdat van de muziek gewoon niet meer rond te komen was. Op dat laatste is hij gelukkig teruggekomen, vandaar Mollo Martin. Martin en gitarist Dario Mollo leerden elkaar kennen tijdens Martins werk aan het Guintini Project, dat plaatsvond in Mollo's studio. The Third Cage is daadwerkelijk het derde album waarop de heren samenwerken. Dat Mollo de nodige ervaring als engineer en producer heeft is te horen, want het album klinkt als een klok. Mollo weet ook dat Tony Martin op z'n best is in de tragere bluesy tracks, dus die zitten er flink wat tussen. "Cirque Du Freak" bijvoorbeeld, of "Oh My Soul", dat zo van de hand van Tony Iommi had kunnen zijn. Maar dan ook echt, want het gitaarwerk doet tot in de solo sterk aan Iommi denken, en da's toch knap. Sowieso is het niveau op het hele album hoog. De songs kloppen en belangrijker nog, Mollo heeft de juiste balans gevonden tussen hooks en solo's. Hij heeft techniek om het album shreddend door te komen, maar hij houdt zich in ten behoeve van de songs. De gierende solo's die dan wel langskomen, maken zo des te meer indruk. Elke liefhebber van Sabbath, Whitesnake en het steviger werk van Rainbow zal zich prima vermaken met The Third Cage. Zo worden ze heden ten dage niet vaak meer gemaakt!

Ik heb mijn singer-songwriters het liefst een beetje apart. Dat ze net wat verder zoeken dan gitaar, strijkorkestje en getormenteerde stem. Daarom ben ik ook - nog steeds - zo verkikkerd op de cd van DM Stith en de solo-cd van Mark Hollis. Hetzelfde geldt voor Evasion van Werner Kitzmüller. Nog nooit van gehoord? Dat kan heel goed kloppen. Tien jaar heeft deze Oostenrijker geschaafd aan zijn debuut-cd. En het resultaat is er naar! Evasion duurt dan misschien maar zesendertig minuten, ik zit ze keer op keer ademloos uit. De secure manier waarop hij de tien songs heeft samengesteld is bloedmooi. Evasion is zo’n album waar geen noot teveel op staat, geen belletje teveel schalt, geen een keer teveel op de kleerhanger wordt getikt, geen strijk teveel gedaan wordt op de cello, geen... ach nog zoveel meer, maar toch voel het geen seconde aan alsof het allemaal tot in de milliseconde doorberekend is en geforceerd is. Kitzmüller zingt afwisselend in het Engels en in het Duits, maar zelfs dat voelt aan als een natuurlijk iets. Qua klank neigt zijn stem het ene moment naar David Sylvian, maar (vast door de gitaar) een liedje als “One Step” doet me ook wel ietwat aan DM Stith denken. Erg mooi is ook als hij samen met Meaghan Burke (die ook cello speelt) “Stalker” vertolkt. Dat heeft de magie in zich van een goede Damien Rice / Lisa Hannigan-samenwerking. Maar dan een net iets apartere schakering. Nog aparter is het erop volgende volledig a-capella, korte “Grenade” dat vloeiend (aan de hand van streetsounds) overloopt in het sobere “Purple”. Een van de andere hoogtepunten van deze bloedmooie plaat.

Johannes Sigmond, beter bekend onder zijn artiestennaam Blaudzun, had zich voorgenomen een intieme singer-songwriter-plaat op te nemen met kleine liedjes. Het liep anders: Heavy Flowers werd zijn meest uitbundige cd tot nu toe. 'Ik wilde heel graag heel klein beginnen en eindigen, maar dat kwam er gewoon niet van. Dat heeft er denk ik voor een deel mee te maken dat ik in de periode dat ik nieuwe dingen ging schrijven ook veel optrad. Uit die omstandigheden kwamen niet de beoogde kleine, intieme liedjes voort. Eerst dacht ik dat de nummers die ik in plaats daarvan schreef er gewoon uit moesten. Dat als ze eenmaal uit m’n systeem waren, ik wel zou toekomen aan wat ik echt wilde maken. Maar op een gegeven moment dacht ik, waarom zou ik dit niet omarmen en hiermee verder gaan?'

De reacties op Heavy Flowers zijn laaiend positief. Niet alleen de recensies zijn lovend, ook de zalen raken stuk voor stuk uitverkocht. Des te opvallender dat het lange tijd duurde voordat Sigmond zelf besefte dat hij aan iets goeds werkte. Hij nam de plaat op in de Mailmen-studio met Martijn Groeneveld, met wie hij al vaker samenwerkte. Toch vond hij het opnameproces zwaarder dan ooit. "Je wilt graag het idee hebben dat je iets heel goeds aan het maken bent. Soms heb je dat snel omdat er een soort vibe is. En die was er eigenlijk heel lang niet. Het was best hard werken."