Bij de eerste beluistering van Flying Colors was ik behoorlijk teleurgesteld. Ik had het idee naar een jamband á la Widespread Panic of Perpetual Groove te luisteren. Ik liet 'm even liggen en dat bleek genoeg om de verkeerde verwachting, opgeroepen door de namen Neal Morse, Mike Portnoy, Steve Morse en Dave LaRue bij te stellen. Samen met zanger-gitarist Casey McPherson (Alpha Rev) hebben ze namelijk een plaat opgenomen die niet bol staat van het progspektakel, en da's even wennen. En toch, hoe opmerkelijk gedisciplineerd ze ook in dienst van het liedje spelen, ieders herkenbare en hoogstaande kwaliteiten zijn wel degelijk te horen. Je moet er iets beter voor luisteren, maar dan is het dubbel genieten. Luister eens naar opener "Blue Ocean": het is in alles een typische Neal Morse-song. Nog opmerkelijker is het in "Kayla". Het drumwerk is typisch Portnoy, de gitaarsolo is Steve Morse ten voeten uit en er zit een fraai vocaal intermezzo in zoals dat ook op ieder album van Neal Morse te vinden is. Elders is de liefde voor Beatles ("Love Is What I'm Waiting For", "Everything Changes") te horen en in het afsluitende, twaalf minuten durende "Infinite Fire" is er toch nog even wat kijk-mamma-zonder-handen-prog. De enige onbekende was voor mij Casey McPherson. Zijn soms wat bibberige vibrato ligt me niet altijd even goed, maar hij is bepaald niet het vijfde wiel aan de wagen geworden. Na een valse start kan ik concluderen dat Flying Colors een prachtig uitgebalanceerde rockplaat is geworden, met uitstapjes naar pop, Americana en prog. Dat hier het puikje van de Amerikaanse rock aan het werk is wordt nog eens benadrukt door het feit dat voor het schrijven van de elf songs én de ruwe opnamen slechts een periode van negen(!) dagen beschikbaar was. Producer Peter Collins (Rush) smeedde het overschot aan muzikaal vakmanschap samen tot een album voor een groot publiek, zonder muzikale concessies te doen. Wauw!

Er zijn van die muzikanten die je het gevoel geven dat je hun nummers al kent. Deze riff komt van die, dat zanglijntje heeft hij van hem, dat gitaargeluid hoorde ik bij hen. Bij controle blijkt van dat vermoeden niets te kloppen. Of beter: het vermoeden dat je iets bekends hoorde klopt wel, maar je vergist je in de bron. Die vind je namelijk niet bij anderen, maar op dezelfde plek waar iemand als Daniël Lohues ze ook vandaan haalt. En waar die plek is, dat is een geheim dat voorbehouden is aan begenadigde liedjesschrijvers als Lohues. Want ook op Gunder, alweer zijn zesde soloplaat, klinkt elke track alsof ‘ie er altijd al was. De vier platen - en bijbehorende theatertournees - in de serie Allenig en zijn vorige album Hout Moet lieten eigenlijk hetzelfde horen als Gunder (het mooist te vertalen met het Engelse ‘yonder’). En dat is in dit geval een compliment. De ene keer rockt het wat meer, de andere keer leunt Lohues meer op blues of folk of zelfs cajun, maar in de basis komt het op hetzelfde neer: weemoed, verlangen, natuur en liefde. En ook: ik geloof niet dat iemand ooit eerder een sla-soort heeft bezongen: 'Zie stun door veur de veurgewassen sloat […] of ik wus hoelang rucola kan lig’n' ("Miranda Holdersma").

We zitten backstage op het Metropolis festival. Les Savy Fav heeft zojuist het tweede optreden van de dag erop zitten en zanger Tim Harrington werkt een bord eten weg. Met trillende handen van de adrenaline. Beide shows waren een aaneenrijging van idioterie. Ongeacht de omvang van het publiek, Tim springt als een dolleman het publiek in en haalt de meest idiote fratsen uit. Hij bestudeerde het kontgat van een hondje, vond in een 3VOOR12-verslaggever een gewillig slachtoffer om een fijngekauwde banaan in de mond te spugen, maakte mensen kledingstukken afhandig en gebruikte het decolleté van een bezoekster als microfoonhouder. Kortom, er gaat geen moment voorbij zonder dat er iets voorvalt.

Buitenbeentje
Tijdens de optredens probeert Tim zoveel mogelijk te improviseren. Hij houdt ervan nieuwe dingen uit te proberen. ‘Improvisatie stimuleert m’n geest. Ik doe wat ik leuk vind om te doen, dat vind ik belangrijker dan een vlekkeloze show. Ik probeer het voornamelijk mezelf en de rest van de band naar de zin te maken. Ik wil indruk op ze maken. En als het publiek het ook kan waarderen, dan is dat mooi meegenomen.’

Early Day Miners is niet meer, lang leve EDM! Zoiets. Daniel Burton is de man achter EDM, en Night People het zevende album dat uitgebracht wordt op het label Western Vinyl, het label waar het in 2000 allemaal begon. Burton is zo´n muzikant die je niet kunt betichten van slechte smaak of geen muzikaal talent te bezitten. Zijn liedjes zijn boeiend en de afwisseling op het album is groot. Night People is een wat slome plaat die door slim gebruik te maken van uitstapjes naar post-rock, americana en indie indruk maakt. Toch had ik heel wat draaibeurten nodig voor ik dit stukje durfde te schrijven. Ik had namelijk steeds het gevoel dat ik niet tot de essentie kwam. Ik denk ook dat dit ook een beetje het probleem is van deze plaat. Het is écht goed gedaan, maar het mag wel iets meer schreeuwen om aandacht. Eigenlijk is de titel goed gekozen, want de mensen van de nacht zijn vreemden voor de mensen van de dag. Toch hoop ik niet dat het negatieve gevoel in dit stukje overheerst. Ik raad liefhebbers van eerder genoemde genres aan om eens te luisteren, bijvoorbeeld naar het dEUS-achtige "Terrestrial Rooms" of naar het Centro-Matic-achtige "Turncoats", inclusief een prachtig duet.

De afgelopen decennia zijn er voor het grote publiek maar weinig opvolgers van de 'grote' bluesgitaristen in beeld gekomen. Lange tijd waren het Walter Trout en Jeff Healey die de eer hoog moesten houden en Joe Bonamassa is er de laatste jaren in geslaagd zich op de kaart te zetten, maar dan houdt het voor het grote publiek wel op. Inmiddels dient zich een nieuwe naam aan: Philip Sayce. Hij bouwde het rustig op, door het vak te leren in de bands van Uncle Kracker en Melissa Etheridge, maar hij timmert nu steeds nadrukkelijker aan de weg als solo-artiest. Steamroller is inmiddels zijn vierde solo-album. Het is in alles een typisch bluesrockalbum. Veel, heel veel gitaar en een niet te gepolijste stem. Daar is niets mis mee, in de bluesrock is kennis van de geschiedenis een aanbeveling. Toch zijn er wel wat opvallende zaken. Zo doet Sayce wel degelijk veel met zijn stem, bijvoorbeeld door van tijd tot tijd een kopstem te gebruiken. "Stung By A Woman" doet daardoor en door de klank van de drums sterk aan de Stones denken. "Beautiful" had dan weer bijna gezongen kunnen zijn door Lenny Kravitz. Op andere momenten wordt er met een gruizige vervorming weer een ander stemgeluid gecreeerd, zoals in "The Bull". Daardoor is de zang van Sayce veel gevariëerder dan je meestal op bluesrockplaten hoort. Je hoort in bijna elke track wel voorbeelden uit de bluesgeschiedenis doorklinken, maar het blijft wel hoorbaar origineel materiaal. Eerder hommages dan klakkeloos nadoen dus, en daar is niks mis mee. Sayce laat een breed palet aan stijlen horen zonder de blues helemaal los te laten en slaagt er zo in van Steamroller een gevarieerde plaat van een constant (hoog) niveau te maken. Sayce wordt een van de groten in de nieuwe generatie bluesgitaristen, wat ik u brom.

Na zijn vertrek uit Dream Theater stortte Mike Portnoy zich meteen op allerlei andere projecten: Yellow Matter Custard, een toer met Neal Morse en een album met Flying Colors (binnenkort in dit theater). En één activiteit die meteen als band werd aangemerkt: Adrenaline Mob. Een band waarvoor het voorwerk overigens al een tijd gaande was. Symphony X-zanger Russell Allen en Sonic Stomp-gitarist Mike Orlando waren al enige jaren aan het werk aan songs. Met de komst van Portnoy kwam het in een stroomversnelling en werden Fozzy's Rich Ward en Paul DiLeo gerecruteerd. Kort na het afronden van het album zijn beiden afgehaakt en is slechts een bassist aangetrokken, John Moyer van Disturbed. De vier eigen tracks van de eerder verschenen EP (de vijfde was een cover van Black Sabbath's "Mob Rules") staan ook op dit album. Met Allen en Orlando zelf achter de knoppen laat Adrenaline Mob geen twijfel bestaan in welke hoek zij ingedeeld willen worden. Metal met ouderwetse roots maar een moderne, strakke sound. Geen proggy uitstapjes of opmerkelijke zijpaden. Nou ja, eentje dan: een cover van Duran Durans "Come Undone" (!) met een bijdrage van Halestorms Lzzy Hale. In de versie van Adrenaline Mob is het bepaald geen popdeuntje geworden, kan ik u vertellen. Muzikaal het allemaal vooral snoeihard, met testosteronsproeiende brulzang, razende gitaarsolo's en woest drumwerk, precies zoals je het van dit gezelschap zou verwachten. Niet alle songs vind ik even memorabel, maar dat neemt niet weg dat het niveau over het hele album hoog is. Vooral de manier waarop ze op elkaar reageren in de songs maakt dat er eigenlijk al bij voorbaat een livesfeer in zit. Met dan ook nog wat uitschieters als "Psychosane" en "Hit The Wall" mogen we dan ook wel concluderen dat we hier een potentiële mega-act aan het werk horen, op basis van meer dan alleen hun reputatie.

Intergalactic Lovers behoort tot de nieuwe generatie veelbelovende Belgische bands, waar ook Amatorski, School Is Cool en Balthazar deel van uitmaken. Vooralsnog is het onbekend of dit eigenzinnige collectief daadwerkelijk van een ander zonnestelsel afkomstig is: Aalst is in ieder geval de aardse thuisbasis. Of het nu te wijten is aan een tegenliggende asteroïde of een file, de Lovers arriveren later dan gepland in Rotown. Hier treedt de band vanavond op. Gitarist Maarten Huygens en drummer Brendan Corbey reageren verheugd op het nieuws dat de laatste kaarten over de toonbank zijn gegaan.

Zangeres Lara Chedraoui begroet mij plots met twee zoenen op de wang: met dit soort Greetings & Salutations, zoals ook de titel van het debuutalbum luidt, krijgt menig persoon het op zijn minst wat warmer onder de kraag. Na het uitladen van de instrumenten vergezellen de bandleden mij aan tafel in het inmiddels stampvolle restaurant. 'We zijn vandaag wat traag van begrip', waarschuwt Maarten. 'Want we hebben gisteren een lange nacht gehad.' Lara: 'Gisteren speelden wij tijdens het 20-jarig bestaan van De Muziekgieterij in Maastricht. We hebben na afloop met die mensen daar meegefeest en gebabbeld.'

Lion Music heeft een flink deel van de (instrumentale) shredders onder contract staan en vrijwel alle Scandinavische shredders. Ook niet zo gek, want platenbaas Lars Eric Mattsson is er zelf eentje. Alleen heeft hij een van de beste shredders, de Finse Sonata Arctica-gitarist Elias Viljanen, niet meer onder contract. Na twee solo-albums verkaste Viljanen voor Fire-Hearted naar Spinefarm. Die eerste twee, Taking The Lead en The Leadstar, werden echter wel bij Lion Music uitgebracht. Daarop zijn Viljanens invloeden Joe Satriani, Steve Vai en Dream Theater altijd terug te horen, maar wat hij (vooral met de eerste) gemeen heeft is dat hij instrumentale songs weet te bouwen, in plaats van aangeklede solo's op de plaat te kwakken. Dat maakt dat het bijna tien jaar oude solodebuut van Viljanen, Taking The Lead, nog steeds een plezier is om naar te luisteren. Snelheid gaat niet boven goed spel of zorgvuldige technische uitvoering. Alleen de drums-uit-een-doosje zijn niet altijd even fraai, maar op die momenten wel overkomelijk. Ten opzichte van de oorspronkelijke release bevat de cd geen extra tracks, dus mocht je 'm al in de kast hebben staan dan probeert Lion Music je te verleiden met een live-dvd met opnamen uit 2006 met zeven tracks van dit album en The Leadstar. Hoe dan ook is Taking The Lead een prima cd, ook in 2012 nog.

Mijn kennismaking met witchhouse was laat en verliep via een trouwe muziekvriend. Erger nog, deze recensie was zowat een jaar lang in the making. Al die tijd vond ik dat ik me niet genoeg in het genre verdiept had om er voor File Under iets over te durven schrijven, en raakten albums die ik poogde te recenseren alweer achterhaald door de tijd (of vond ik ze toch niet goed genoeg). Tegenwoordig kom je de term echter nauwelijks meer ergens tegen en verzamelen liefhebbers zich op avonden die zich 'no wave', 'postpunk', 'coldwave' of trianglecore noemen. Om wat artiesten te noemen: ✝ DE△D VIRGIN ✝, †‡† (spreek uit: Ritualz), LAKE R▲DIO, GR†LLGR†LL, WIK▲N, GuMMy†Be▲R!, ▼▲▼Vagina Vangi, Linea Aspera, oOoOO... De pest met witchhouse is bovendien dat er zo'n dertig bandjes meedoen, allemáál met van die niet-onthoudbare Unicode-karakters in hun naam, die - laten we wel wezen - stuk voor stuk hooguit drie leuke liedjes hebben waarmee je alles opgeteld normaliter twee of drie echt goede artiesten overhoudt. Als jatberen als Crystal Castles dan ook nog eens weglopen met de raadselachtige, weinig gezellige podiumperformance die eigenlijk veel beter past bij de muziek van pakweg de fraai-enge half-Nederlandse (!) band Modern Witch, kun je al van veraf zien aankomen dat het genre geen gigantische schare fans gaat trekken. Toch is witchhouse principieel waanzinnig boeiende muziek. Zoveel gave sounds, zoveel experiment, zoveel mooie nummers die los over het internet zwerven. En dan gooi ik voor het gemak alle slepende, spookachtige en vaak trage electro maar op de witchhouse-hoop. Goed. Vanwaar nu deze hele lange intro voor de vierde plaat van het relatief supertoegankelijke en snel-stuiterige Franse jongen-meisje-duo Kap Bambino? Omdat elke track op Devotion slechts éénmaal werd ingespeeld in één take. Aldus de bio, maar dat hoor je ook. Ook al klinken diverse keyboardakkoorden veel te willekeurig en te uitgesponnen om catchy te zijn, tracks als "Next Resurrection", "Mer Morte" en "Burning" zijn wél ware raveknallers in de stijl van You Love Her Coz She's Dead en Sexy Sushi. Maar ik vind het te makkelijk om naar dat soort bliepbands te wijzen. De rest van het album is veel intrigerender. Ter vergelijking, alsof die hit van Lykke Li op haar album zo simpel klonk... Kap Bambino omvat zoveel mysterie (hoor dat "The Lost" maar) en heeft zo'n bedwelmende liveshow (live op De Affaire nu al twee keer zóveel beter dan op cd), dat ik de witchhouse-kant van de band interessanter vind dan het feit dat de band voortdurend stomende clubs achterlaat. Maar het is dus wel méér dan witchhouse. Gelukkig.

Een tijdelijke breuk van Philip Moore en Beth Tacular, songschrijvers en voornaamste bandleden van Bowerbirds, gebroken ribben en een vervelende ziekte van Beth gingen vooraf aan The Clearing. Beth en Philip vertellen over deze nare periode in een mooie mini-documentaire over hun derde album. Het hippie-achtige stel zie je in de documentaire in hun huis, midden in de bossen van North-Carolina. Het past bij de weidse indiefolk van Bowerbirds. Standaard is deze zeker niet. Verwacht geen rechttoe-rechtaaan kampvuurfolk van Bowerbirds. De songs zijn stuk voor stuk spannend, rijk aan instrumenten en zitten inventief in elkaar. Net wanneer je denkt de melodielijn te pakken te hebben verandert deze ineens helemaal. Desondanks krijgen ze het toch voor elkaar om de liedjes vol onweerstaanbare harmonieën te stoppen zodat meezingen bijna onvermijdelijk is. Dat klinkt soms groots en uitbundig maar in de wat rustigere nummers werkt het net zo goed. Op The Clearing worden de eerder genoemde nare gebeurtenissen van Philip en Beth verwerkt. De tegenslagen hebben ze achter zich gelaten en ze zijn er sterker uitgekomen. De songs klinken letterlijk als een bevrijding en hebben op mij als luisteraar een positieve werking.'Take your time with it, all of it', zingt Philip Moore in het laatste nummer "Now We Hurry On". Zie dit als een advies voor het luisteren naar dit album en geniet.

Ooit verzuchtte Stef Kamil Carlens dat hij zich niet zo vaak moest laten afleiden door weer andere leuke projecten. Ik ben wel blij met zijn avontuurlijke aard, want na Dancing With The Sound Hobbyist - een soundtrack bij een dansvoorstelling - heeft hij zich voor Wait For Me weer laten afleiden, nu door muzikanten uit Burkina Fasso, zangeres Awa Démé en balafonspeler Mamadou Diabaté Kibié. De plaat is voornamelijk daar opgenomen, maar vanuit België heeft Carlens ook muzikanten meegenomen: percussionisten Amel Serra Garcia en Karen Willems, banjospeler Simon Pleysier, bassist Christoph Albertijn en een van de zingende zusjes Gysel, Kapinga. Het is typisch Zita Swoon en ook weer niet. En die tegenstelling is op zich ook al weer typisch Zita Swoon, als u begrijpt wat ik bedoel. De Afrikaanse pop is essentieel op de plaat en tegelijkertijd hoor je allerlei melodieën en instrumentatie terug die we al langer kennen van Zita Swoon. Teksten worden vaak afwisselend in het Engels/Frans en de eigen, lokale taal van Démé en Diabaté Kibié gezongen. Uiteindelijk is het weer een fraaie ontdekkingstocht van Carlens en consorten, waarbij grenzen worden opgezocht en overschreden. Ben je op zoek naar een 'gewoon' indierockbandje dan zul je hier niet veel plezier aan beleven. Maar laten we wel zijn: experimenteren zit zo in het DNA van Zita Swoon en Stef Kamil Carlens, dat van een gewoon indierockbandje al lang geen sprake meer is. Zita Swoon experimenteert zich een slag in de rondte, en is daarmee meer Zita Swoon dan ooit.

Zijn er nog échte blueshelden? Volgens mij is die tijd wel voorbij. Helaas. Toch lijkt me dit een muziekstroming die nooit uit zal sterven. Zo draait er hier nu een schijf van Vintage Trouble, een kwartet uit Los Angeles. Een gitarist, een bassist, een drummer en een zanger, meer heb je niet nodig om een behoorlijk mopje blues te spelen. De keuze is bij Vintage Trouble gevallen op een meer rockende variant, waarbij ik qua stijl aan mijn oude held wijlen Stevie Ray Vaughan moet denken. Oké, zo goed gitaar spelen zou bijna een wonder zijn en zo spetterend is het niet, maar de soulvolle zangpartijen zijn zeer sterk. The Bomb Shelter Sessions is hun debuut en bracht ze vorig jaar al naar ons land. Komende zomer zullen ze er weer zijn, o.a. op Bospop. Waar ik blues op een schijf vaak tegen vind vallen, daar is dit zeker goed gedaan. Nee, origineel is het niet, maar ik las net dat witte sokken ook weer kunnen. Niet zeuren dus.

Ze hebben het weer geflikt. Epica heeft met Requiem For The Indifferent opnieuw een plaat afgeleverd die per luisterbeurt beter wordt. Via de website van de band hebben de fans inmiddels kunnen wennen aan de openingstrack van het album, wekenlang werd in teasers het nummer laag voor laag opgebouwd. Eerst de drums, toen de basgitaar en inmiddels staat de hele track online. ‘Op internet zeggen mensen al snel dat iets volkomen kut is’, zegt toetsenist Coen Janssen met een glimlach. ‘En dat gebeurt dus ook.’

‘Ik vind het belangrijk dat je de plaat niet gelijk doorhebt’, vult zangeres Simone Simons aan. ‘Dan gooi je hem tenminste niet in de vuilnisbak nadat hij een maand op repeat heeft gestaan.’ Het nieuwe huzarenstukje heeft inderdaad wat tijd nodig, ook voor de bandleden zelf. ‘Stukken die door anderen zijn geschreven, landen bij mij ook pas later’, zegt Coen. ‘Wat het beste nummer is, vind ik nog moeilijk te zeggen. Ik hou meer van ballads, maar dat is natuurlijk helemaal niet stoer. Toevallig heb ik die ballad ook nog zelf geschreven, dan is het helemaal stom om te zeggen dat je die gaaf vind’, zegt hij peinzend. Drummer Ariën van Weesenbeek mengt zich met een grijns in het gesprek. ‘Ah Coen, dat mag je best.’

Ik zag de Noorse helden van Motorpsycho eigenlijk pas voor het eerst op Lowlands, toen het trio met de blazers van Jagga Jazzist op tour waren. Trompettist Mathias Eick speelt ook mee op Heavy Metal Fruit uit 2010 en op het nieuwe album The Death Defying Unicorn, een muzikaal zeeverhaal waar ook andere Noorse jazz en klassieke topmusici aan meewerkten. Het stuk werd voor het eerst opgevoerd tijdens het vijftigste jubileum van het Molde International Jazz Festival in 2010, maar werd deels opnieuw gearrangeerd en opgenomen in de zomer van 2011. Naast het Trondheim Jazz Orchestra is het de Noorse toetsenist Ståle Storløkken die een belangrijke bijdrage leverde aan de compositie van deze imposante rock opera. Hoewel het album bij vlagen een logisch vervolg lijkt op het vorige album Heavy Metal Fruit is er veel meer ruimte voor klassiek en jazz ingeruimd, en ook opvallend is de melodieuze samenzang waarin het verhaal wordt verteld. Toch is Motorpsycho onmiskenbaar aanwezig in een geweldige symbiose met de andere musici. Zo begint het dubbelalbum met ritmische blazers en strijkers als in een spannende thriller, om na het majestueuze "The Hollow Lands" compleet omver te worden geblazen in "Through The Veil" door een funky paringsdans van de blazers en strijkers met de gitaren en drums. De bloedstollende passages in dit lange nummer worden behendig afgewisseld met spanning, dreiging of lome ritmes. Psychedelische progrock op zijn best. "Into The Gyre" werkt subtiel toe naar het orgastische baswerk van Bent rond 6:09 met het jankende gitaarwerk van Snah in de wilde achtervolging. Maar vergeet ook het jazzy drumwerk van Kenneth Kapstadt niet, die bijvoorbeeld op "Mutiny!" lijkt te drummen als een octopus met acht armen. Goed, dan moet je wel houden van de klassieke passages zoals rondom de "Oh Proteus" nummers, maar zo'n bevrijdende en hartverscheurende sax op "La Lethe" is domweg prachtig. The Death Defying Unicorn is als geheel een perfecte soundtrack voor een nog niet bestaande verfilming van een waanzinnig avontuurlijk epos. Geniaal album.

Richard Buckner is een muzikale held. Alleen weten dat te weinig mensen en dat betekent dat het leven als muzikant geen vetpot is. Elke twee jaar is er braaf een nieuwe plaat in de alt.country/singer-songwriterhoek en daarmee een nieuwe kans om bij de beweging aan te sluiten. We moesten dit keer echter vijf jaar wachten op een opvolger. Opnames werden gestolen, opnameapparatuur ging stuk en bovendien was hij verdachte in een moordzaak. Hij bleek overigens onschuldig. Nu Our Blood toch voor ons ligt kunnen we tevreden zijn. Het wachten heeft geloond. De negen liedjes (en drie bonustracks voor ons Europeanen) zijn donker van kleur en kruipen langzaam onder je huid. Het zijn de uitgesponnen orgelpartijen, het subtiele gitaargeluid, maar het is vooral de praatzingende stem van Buckner die me, heel voorzichtig, beet pakt. Our Blood is al een klein halfjaar uit en zal wederom niet de doorbraakplaat zijn. Hoe mooi de liedjes van Buckner ook zijn. Het blijft meer typische albummuziek dan losse singles die extra aandacht kunnen vragen. Ik zal er niet over zeuren. Our Blood is een aanrader, maar is alleen met zijn dertig minuten wat aan de korte kant. Een prima reden om hier nog maar eens een oudje van hem uit de kast te pakken.

Het FabrIQ festival in Den Bosch staat voor 'Intrusive Quality': dit wijst niet alleen op gevestigde namen als Damien Jurado of Kim Janssen, maar ook artiesten die nog geen groot platform hebben gekregen om hun kunst te presenteren (maar dat wel verdienen). Dat betekent dat er soms artiesten komen die de maximale luisteraandacht vragen: de Ethiopiër Afework Negussie bijvoorbeeld, is een muzikant die normaliter 'out of the box' is voor de gemiddelde hippe showcasefestijnen. In een klimaat waar de grootste festivals de grote namen aan de haak slaan en menig 'muziekliefhebber' tegenwoordig alleen maar lijkt te pochen over de hoeveelheid aan festivals die hij dit jaar bezoekt, heeft fabrIQ alle elementen die een muziekfestival potentieel zo speciaal maken.

Acts krijgen de vrijheid iets compromisloos neer te zetten, ongeacht de reacties. Dat staat garant voor bijzondere wisselwerking tussen publiek en artiest, die het gevoel van saamhorigheid tussen alle aanwezigen versterkt. Laten we wel eerlijk wezen: het feit dat de meeste acts afkomstig zijn van de Belmont Bookings-stal is een belangrijke factor. Het boekingskantoor van Bas Flesseman heeft in samenwerking met W2 Poppodium veel zeggenschap over hoe het festival wordt samengesteld. Zo is de Toonzaal nu de nieuwste locatie van het festival: een plek waar normaliter veel jazz en wereldmuziek wordt gepresenteerd: een setting die het publiek tot luisteren dwingt.

De Britse band Fanfarlo heeft een probleem. Op het prima debuut Reservoir uit 2009 was het al te horen en op hun nieuwe plaat, Rooms Filled With Light, is het probleem misschien nog wel groter geworden. De muziek van Fanfarlo lijkt heel erg op die van Arcade Fire. Onbedoeld maak ik die vergelijking constant bij beluistering. Fanfarlo maakt lyrische en bombastische liedjes, net zoals hun Canadese collega's doen, en de stem van zanger Simon Balthazar is een kruising tussen die van David Byrne en Win Butler van, jawel, Arcade Fire. Op Reservoir pakte dat nog goed uit. De liedjes waren goed en mooi gearrangeerd. Het album belandde zelfs op nummer 8 in mijn jaarlijst van 2009. Helaas is er op Rooms Filled With Light een probleem bijgekomen. De voornamelijk akoestische instrumenten van het debuut hebben plaatsgemaakt voor of zijn verrijkt met samples en synthesizers. De songs zijn nog steeds goed maar missen door de toegevoegde elektronica een bepaalde mate van uitbundigheid en eigenheid wat Reservoir nog wel had. Nergens komt het echt los, op een enkele uitzondering na. In "Deconstruction" en "Tunguska" wordt het vuur even aangewakkerd. Maar verder dwalen mijn gedachten af en heb ik zin om Arcade Fire op te zetten. En dat kan toch niet de bedoeling van Fanfarlo zijn geweest.

Storm
Renée - Extending Playground

Gr.R
British Theatre - EP

Ludo
Damien Jurado - Marqopa

DubbelMono
Daniel Lohues - Gunder

Ewie
The Astroids Galaxy Tour - Out Of Frequency

Ramon
Perfume Genius - Put Your Back N 2 It

Prikkie
Black Country Communion - Live Over Europe

André
Dillon - This Silence Kills

Dennis
Young Magic - Melt

De release van het debuutalbum van Jester At Work, Lo-Fi Back To Tape, is blijkbaar relatief succesvol geweest. In Italië kwam dat album in 2008 al uit, de rest van de wereld kon er vanaf 2011 kennis mee maken, toen de plaat her en der in de importbakken opdook. En dus lijkt het alsof de tweede plaat van Antonio Vitale aka Jester At Work- in de ware geest van lo-fi - razendsnel na de vorige uitkomt, maar helemaal correct is dat dus niet. Nog steeds klinkt de bariton van Vitale diep en donkerbruin en de begeleiding bestaat nog steeds uit sober en meestal akoestisch gitaarwerk, minimale drums en hier en daar iets dat op andersoortige percussie lijkt. Ook houdt hij nog steeds hetzelfde mid-tempo aan als op zijn debuut. De enige echte verandering is de manier van opnemen. Klonk Lo-Fi Back To Tape zoals de titel: rechtstreeks op tape, ergens in een oefenruimte opgenomen, Magellano is wel degelijk in een studio opgenomen. Maar, meldt de bio trots, geheel analoog. Voor wat het waard is. Want waar het om gaat zijn de liedjes van Antonio Vitale en die klinken nog steeds fijn. Hoogtepunt: opener "The Branch". Alsof de Bill Callahan uit het midden van de jaren negentig nooit is weggeweest. En dat is een groot compliment.

Gear Fab Records heeft al heel wat albums van de eeuwige jachtvelden gered. Vooral in popmuzikale hoogtijdagen rond 1968 bleken er toch albums te zijn die geen of een zeer beperkte weg vonden naar de consumenten. En dat is zonde. Op deze release worden twee albums gepresenteerd. De eerste is van Psychedellic Guitars. Het album van deze band kwam origineel in 1968 uit, maar info over de leden is er niet. Het eerst wat bij beluistering opvalt is dat het geheel instrumentaal is. Ze zoeken het ergens tussen The Shadows, Duane Eddy en een soulband. Ze zitten nog in de welke-kant-zal-het-opgaan-fase. Het gaat allemaal lekker voort inclusief een saxofoon die af en toe meetoetert. Het is echter vooral de gitaar die psychedelisch moet lopen doen, erg bijzonder kan ik het niet vinden. Gelukkig is er nog een tweede band, namelijk The Mind Expanders. Ook bij hun schittert de afwezigheid van info. De psychedelica op het in 1967 opgenomen What´s Happening? zit hem in de theremin die gebruikt wordt, maar het is het vooral het orgeltje dat om aandacht vraagt. Ook hier ontbreekt zang. Bekendere en mindere bekendere songs worden bewerkt en krijgen titels mee als "Pictures At A Psychedelic Art Exhibition". Oorspronkelijk van Mussorgsky. Helaas komt hij mij allemaal over als een Stef Meeder die modern wil lopen doen. Of je moet het als ´camp´ zien. Ik kan ook hier niet echt opgewonden van worden. Tja, het kan niet altijd feest zijn.

Een tijdje geleden kwam al Black Country Communions live-dvd Live Over Europe uit. Het releasebeleid bij Joe Bonamassa's solo-live-albums indachtig wist ik dat ik even geduld moest hebben. En jawel, de live-cd is er nu ook. 'Dan rip je toch gewoon de dvd?' zal de handige muziekliefhebber denken. Toch maar niet. Op de dvd schijnen er sfeerbeelden en interviews tussen de tracks gesneden te zijn, terwijl de cd gewoon zeventien tracks zonder onderbrekingen bevat. Nou ja, gewoon, we hebben het hier wel over een heuse supergroep, die ook nog eens een echte band is. Een superband, zeg maar. Ook live gunnen de heren elkaar het licht in de ogen. Uit Hughes' en Bonamassa's eerdere werk worden twee van de hoogtepunten gespeeld (respectievelijk "Burn" en "The Ballad Of John Henry") en Bonamassa zingt ook een paar BCC-songs ("The Battle for Hadrian's Wall" en "Little Secret"). Bij de overige songs lijkt de tijd nog bepaald geen vat te krijgen op de stem van Glenn Hughes. Bonamassa's gitaarspel, Hughes' gevarieerde baslijnen, de betonnen drumstijl van Jason Bonham en de vaak onopvallende maar heel sfeervolle toetsenpartijen van Derek Sherinian maken dit tot een ouderwetse liveplaat: een waarbij de nummers nóg beter tot hun recht komen dan in de studio. Black Country Communion is simpelweg een ouderwets goede rockband.

De toevoeging ‘With strings’ was in de jaren zestig en zeventig doorgaans alles behalve een aanbeveling. ‘With strings’ stond gelijk aan aan ‘Gepolijst’. De muziek droop als het ware de kamer binnen, vooral platen van jazzmuzikanten knapten er doorgaans niet van op. Dat de Vlaamse zanger Guido Belcanto pas nu, na een carrière die twee decennia omspant, in de rug wordt gesteund door een strijkerssectie, is evenwel verheugend. Ten eerste passen violen en celli heel goed bij zijn schurende Vlaamstalige chansons, ten tweede staat ‘With strings’ al lang niet meer voor de bak glijmiddel van voorheen. Al bij openingsnummer "De zonde die ik nooit begin" krijg je eerder beelden van een door Ennio Morricone gescoorde wild-westfilm dan, zeg, Barry White-achtige slaapkamertaferelen. Hulde voor Koen Tote, die de arrangementen schreef, en op piano en mellotron ook meespeelde.
Zag Belcanto er op de hoes van zijn vorige plaat Ik zou mijn hart willen weggeven nog uit als een uit een composthoop opgerezen zwerver, nu heeft hij een kek pak aan, en een fonkelende, spottende blik die we ook van Nick Cave kennen. Ook dat misstaat ‘m niet. Wat thematiek betreft is er weinig veranderd, Guido bezingt de zelfkant, gebroken harten en jaloezie. Soms vanuit de eerste persoon, soms in een vorm van een sprookje, zoals in de Lee Hazlewood-cover "Toverdrank" ("Summer wine"), met gastzang van An Pierlé. Over een man die van zijn zilveren Cadillac wordt beroofd door een bevallige boze heks met een, ja, toverdrank. Het is niet de enige cover (Bob Dylan wordt ook twee keer vertaald), het is wel een van de beste liedjes op de plaat. Het sprookje wordt in de handen van Guido en An, en dat pak strijkers natuurlijk, een meeslepende mythe - het is volkomen begrijpelijk dat Belcanto valt voor de verleiding van Pierlé. Terwijl het ook iets koddigs heeft.
En dat is nou net de kracht van Guido Belcanto. Er valt ondanks de ellende altijd wel wat te grinniken. Zonder dat het dijenkletsen wordt. ‘Een man als ik ontmoet je niet elke dag’, zingt-ie. En zo is ’t.

Vorig jaar verscheen een prachtige, getekende geschiedenis van de Beatles van de hand van Hervé Bourhis: Het kleine boek van de Beatles. Het verhaal van de meest invloedrijke band uit de popmuziek en de verdere activiteiten van de bandleden werd gebracht als een fotobiografie maar dan verstript. Zelfs de platenhoezen werden nagetekend. Met als running gag: de in muzikaal opzicht behoorlijk mislukte post-Beatles carrière van Ringo Starr. Een humoristisch en vooral liefdevol project.

Even liefdevol is het zojuist verschenen Baby’s in black van de Duitse tekenaar Arne Bellstorf. Het vertelt over de liefde tussen de Duitse fotografe Astrid Kirchher en Stuart Sutcliffe, begenadigd schilder en bovendien de eerste bassist van de Beatles. Het verhaal werd verteld in de film Backbeat en wordt hier met veel gevoel voor sfeer getekend. Hoe ontwerper Klaus Voormann en zijn ex-vriendin Astrid Kirchner in Hamburg de Beatles ontmoetten. Voormann tekende later de hoes van Revolver) en bleek een begenadigd bassist, onder meer in de Plastic Ono Band, jaren later. Na een succesvolle periode op de podia aan de Reeperbahn moesten de Beatles terug naar Liverpool, terwijl hun bassist achterbleef, in de armen van Astrid Kirchher. Stuart Sutcliffe ging naar de plaatselijke kunstacademie, maar in plaats van dat hij een succesvol kunstenaar werd, overleed hij op veel te jonge leeftijd aan een hersenbloeding. Mooi detail: Astrid Kirchher gaf hem - en later de andere bandleden - het typische Beatles-kapsel. Intiem, emotioneel en met prachtig getekende straattaferelen: Baby’s in black is een stijlvolle toevoeging aan de Beatles-bibliotheek.

Na twee versies FabrIQ lijkt Den Bosch definitief een festival rijker. Een festival waar het niet gaat om de grote namen, maar om het verkennen van muzikale grenzen in diverse genres. Zo varieert de samenstelling van het programma van singer-songwriter tot garagerock en van indie tot noise. Dit jaar vindt het op drie locaties plaats: De Toonzaal, W2 en de Verkadefabriek.

De grootste bekendheid als muzikant zal Kim Janssen genieten als lid van The Black Atlantic. Een band waar je in het clubcircuit en op de diverse festivals zeker niet omheen kon. En terecht. Een van de vier huidige leden is dus Janssen, wiens debuutalbum The Truth Is, I´m Always Responsible in 2009 verscheen. Ancient Crime is de opvolger en speelt in de winter in een stadje in het noorden van Engeland. Liefhebbers van zijn debuut zullen niet teleurgesteld worden. Het album is namelijk weer even ingetogen als het debuut, iets wat voor deze tijd van het jaar prima past. Tijdens het beluisteren van Ancient Crime vroeg ik me af of dit nog wel onder popmuziek te scharen is. Luister eens naar het Satie-achtige pianogepingel op "Le Dodo Ou L´amour Au Berceau". Of het koor dat in het afsluitende "Blyth Farjeon Choir" moeiteloos de macht overneemt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Janssen weet tussendoor echter prima zijn kunnen te tonen. Mijn favoriet is het gevoelige met een akoestische gitaar begeleide "Holmes´ Bonfire, 1666". Bovendien is er een achtergrondzangeres die de puntjes op de i zet. Bij het debuut vreesde ik al dat het live waarschijnlijk verprutst zal worden door kletsend publiek, deze keer pleit ik voor gevangenisstraf voor degene die iets tijdens zijn optreden durft te zeggen. Je bent gewaarschuwd.

Op de site van Swallow The Sun is de volledige tourhistorie van de band te zien. Als je die lijst doorneemt, zie je de gestage uitbreiding van het werkgebied sinds 2005. Emerald Forest And The Blackbird is al het zesde album van deze Finnen, en dat hoor je ook. De doommetal van Swallow The Sun wordt vakkundig gebracht en zit vol uitstapjes naar progmetal en death metal. Dat laatste uit zich in een ruime dosis grunts. Dat maakt dat dit meteen een heel lastige plaat is voor mij om te bespreken, want grunts trek ik maar in beperkte mate. Helaas, de grunts komen hier in bijna elk nummer terug en beslaan zeker de helft van de vocale bijdragen. Het gevolg is dat voor mij de melodieën, die groots en meeslepend bedoeld zijn in de loop van het album tegen gaan werken, omdat bij iedere versnelling naast de gruizige gitaren ook de grunts tevoorschijn komen. Daardoor zijn alle heftiger stukken wat mij betreft te voorspelbaar en monotoon. Da's jammer, want de composities zijn misschien een ietwat netjes binnen de lijntjes van het sfeervol-en-gloomy segment, de uitvoering en productie zijn erg goed te noemen. "Cathedral Walls", een duet met zangeres Annette Olzon (Nightwish), is een van de betere nummers. Het is als met autosport: op een lege, rechte weg tweehonderd kilometer per uur rijden met een auto is niet zo moeilijk, maar het wordt een stuk interessanter als er bochten en tegenstanders zijn. En juist als Swallow The Sun het gaspedaal indrukt, raken ze mij kwijt.

Het hart is misschien wel het meest bezongen deel van het menselijk lichaam in de muziek. Het staat immers voor liefde en passie. Amy Ray, een van de twee Indigo Girls, ziet dat anders en stelt de longen op Lung Of Love, haar vierde solo-cd, centraal. Met the lung of love bedoelt ze haar stem, de mogelijkheid om je te uiten door te praten of zingen of simpelweg door er te zijn door te ademen. Amy Ray gebruikt die longen gelukkig veel. Met Emily Saliers vormt ze al ruim 25 jaar The Indigo Girls en ze maakten veertien prima folkrock-albums. Ray is de meest rockende Indigo Girl en om die energie kwijt te kunnen die bij The Indigo Girls nu eenmaal wat minder past maakt ze zo nu en dan een solo-album. Op Lung Of Love rockt ze ook, "Glow" en "Give It A Go" zijn lekkere powerpop/punksongs. De studio waar Lung Of Love is opgenomen stond in Greensboro, North-Carolina, midden in de Appalachian Mountains. Deze omgeving en Rays zuidelijke afkomst was een inspiratie voor de gospel/bluegrasssong "The Rock Is My Foundation" waarin Ray, bijgestaan door Brandi Carlile, een origineel beeld geeft van de drie-eenheid: 'The rock is my foundation, Jesus is at the bass, God is on the kick drum and the Holy Spirit sings'. Met het titelnummer "Lung Of Love" heeft Ray naar mijn mening het perfecte popliedje gemaakt waarin haar prachtige, donkere stem mooier klinkt dan ooit. Amy Ray laat voor het eerst wat meer verschillende stijlen, zoals rock, pop, gospel/bluegrass en ballads, horen op een solo-album en dat doet ze goed. Het enige minpuntje is "From Haiti" dat alle kanten opwaaiert. Een kniesoor die daar op let want Lung Of Love is het meest gevarieerde en misschien wel beste solo-album van Amy Ray.

Ton van der Kolk en Tim van der Holst zijn de Dordtone Kings, uit hun studio’s in Dordrecht komt al jaren een stroom van soulvolle, funky plaatjes. Of het nu onder de naam Laura Vane & the Vipertones is, of AIFF, of nu The Soul Snatchers, je kunt er vergif op in nemen dat de Hammond-orgels loeien, de blazers juichen, de bas en drums (bespeeld door Ton en Tim) je heupen masseren. En op een gegeven moment trekt iemand dan wel een ruw opgeschuurde strot open. Op Scratch My Itch is de ruwste strot die van Jimi Bellmartin, een Nederlandse soulzanger die al decennia meedraait, maar hooguit bij fanatieke verzamelaars bekend is. Hij klinkt bij momenten als de nieuwe oude soulster Charles Bradley, zoals in de prima single "Who I Am". Curtis T. is de andere zanger van de Snatchers, hij is een stuk minder overtuigend. Vlakke stem, die een zoet, op "Clean Up Woman" gelijkend nummer "Judge of Love" eerder platslaat dan oppept. Jammer. Gelukkig zijn er ook nog een stel onweerstaanbare instrumentals, vol breakbeats, die de mindere liedjes compenseren. Lekkerste voorbeeld: "Do You Wanna Get Down", waarin de trombonesolo nog best wat langer had mogen duren.

Het Londense Dry The River slaagde er afgelopen jaar in een gevestigde de naam te worden, zonder ook maar een album op zak te hebben. Dat hebben ze vooral te danken aan hun reputatie als geduchte live-band: een geestverwant van The Black Atlantic of Wild Beasts die op culminerende momenten fervent uithaalt met Refused of At The Drive-In achtige intensiteit. Dit demonstreren ze later vandaag op Crossing Border: de hartverscheurende setafsluiter "Weights & Measures" begint stilletjes a-cappela, maar mondt uit tot vlammenzee van gitaarheibel en meeslepende ritmiek. Om vervolgens het publiek snakkend naar adem achter te laten.

Een dynamische band dus, dit Dry The River, met een duidelijke affiniteit voor dramatiek en pathos. Na afloop van de show kwamen de heren nog gezellig bijkletsen, doch licht chagrijnig over de uitstel van het langverwachte debuut: Shallow Bed komt nu begin maart uit. 'Label shit…', is alles wat zanger Peter Liddle erover kwijt wil. Gelukkig waren Liddle, gitarist Matt Taylor en bassist Scott Walker tijdens het interview met File Under - diezelfde middag nog - in een melige bui. Fast food, leven op een matras, vrouwen en ambitie behoren tot de gespreksstof van de dag.

Van Barry Adamsons geschiedenis wist ik dat hij rollen vervulde in Magazine en Nick Cave’s Bad Seeds, maar niet dat hij ook met Depeche Mode werkte en bemoeienis had met Visage’s jaren tachtig hit "Fade To Grey". En hoewel I Will Set You Free, ’s mans achttiende album, soundtracks meegerekend, opent met een stoere rocker ("Get Your Mind Right"), is er in een nummer als "Turnaround" en in afsluiter "Stand In" een stevige echo van die kant van de jaren tachtig te horen. Even anachronistisch klinkt op het eerste gehoor "Destination", dat grotendeels is ingekleurd met industrial-achtige klanken. Op dezelfde manier doet "The Trigger City Blues" de wenkbrauwen fronsen: alsof een hardrockgitarist uit datzelfde era nogmaals zijn kunstje mag doen. Waarmee ik geen kwaliteitsoordeel over I Will Set You Free geef. Want Barry Adamsons donkerbruine bariton mag dan zijn beperkingen kennen (het croonen in "If You Love Her" is weer heerlijk op het randje), zijn muzikale kennis en kunde is en blijft bijzonder. Het jazzy sausje dat hij de afgelopen jaren over zijn muziek legde is ook hier weer aanwezig ("Black Holes in My Brain", "The Power of Suggestion") en er zijn weinig muzikanten die je zo onweerstaanbaar een donkere jazzkelder weten binnen te trekken. Waarbij het telkens weer een verrassing is welke muziek er gespeeld wordt.

Met twee albums in een jaar kun je Cass McCombs gerust een bedrijvig baasje noemen. In april 2011 bracht de Californische singer-songwriter Wit's End uit en krap een half jaar later komt hij met Humor Risk. John Peel heeft McCombs ooit het stempel 'unobtrusively brilliant' opgeplakt. Dat belooft dus wat. Waar Wit's End een album vol uitgesponnen en ingetogen nummers was met de nadruk op toetsen klinkt Humor Risk luchtiger en wat meer rockend. McCombs raadt de luisteraar aan om vooral zijn teksten te lezen. Goed advies want deze zijn in al hun vaagheid ook intrigerend en geven hun betekenis niet zomaar prijs. Ze geven de makkelijk in het gehoor liggende muziek op Humor Risk een meerwaarde. Normaal gesproken zou een folkrockplaat van een zanger met een dergelijke nasale en monotone stem snel vervelen, maar Cass McCombs slaagt er in om de aandacht vast te houden. De songs hebben allemaal een soort van herhaling in ritme in zich, waardoor ze in je hoofd blijven hangen. Het is knap wanneer je in staat bent om in een jaar twee albums uit te brengen die allebei hun eigen mysterieuze en intrigerende charme hebben. Dat had John Peel dus goed gezien.

Hoewel The Scene al wel eerder een plaat had uitgebracht, kwam hun grote doorbraak ontegenzeglijk in 1991 met Blauw, de plaat van onder andere publiekslieveling "Iedereen Is Van De Wereld". Zanger Thé Lau en zijn band werden een graag geziene gast in het concertzaaltjescircuit in Nederland. En terecht, want live was en is The Scene een prima band. Na Blauw volgden nog een aantal prima platen, maar na 1998 werd het stiller. Er verschenen nog wel wat compilaties en akoestische platen, maar Thé ging solo verder in het theater. Nadat de band in 2007 kortstondig bij elkaar kwam om een aantal klassiekers opnieuw op plaat te zetten, is er nu, 21 jaar na Blauw, een nieuwe plaat, getiteld Code. Helaas zonder Eus van Someren (zijn vervanger is Alan McLachlan), maar wel met de verdere bezetting van Blauw. En zo geïnspireerd als die plaat destijds klonk, zo klinkt Code ook. Als jonge honden, experimenterend met samples (bijvoorbeeld van de Niagarawatervallen in "Drink") maar desondanks met het onmiskenbare Scene-geluid. Zelfs in Stip, een duet met Lange Frans (dat dan wel weer een stevig intro en dito refrein kent). Wie The Scene altijd al een warm hart toedroeg, wordt niet teleurgesteld, en voor degenen die The Scene nog niet kenden, is dit een uiterst prettige kennismaking met misschien wel de beste Nederlandstalige band van de afgelopen 25 jaar.