Als er mooie vrouwen in een clip of op een hoes verschijnen dan gaat bij mij het alarm af. Ik heb dan een ernstig vermoeden dat zij af moet leiden van de inhoud van het gebodene. In dit geval gaat het om het vierde solo-album van de Deen Tim Christensen. Naar het schijnt was hij ooit leadzanger van Dizzy Mizz Lizzy, een grungeband, wereldberoemd in eigen land en Japan. Tim Christensen maakt met de begeleidingsband The Damn Crystals echter geen grunge meer. Hij is meer van de mooiere popliedjes, zoals we die kennen van Crowded House. Af en toe is er uiteraard nog wel een rockrandje, waarbij Christensen kan laten horen dat hij een prima rockstemgeluid heeft. Commercieel vreemd genoeg begint het album met een meer dan tien minuten durende "The Damn Crystals", terwijl de andere liedjes minder dan vijf minuten duren. Dit liedje geeft echter wel de rockkant weg van wat er op de rest van het album geboden wordt. Blijven de ballads nog over die dan voor de afwisseling moeten zorgen. Ondanks dat ik vervelendere muziek ken en niet al te negatief wil zijn, vind ik het moeilijk om mijn aandacht er bij te houden. Als het een competitie geweest zou zijn dan zou ik ze een goede middenmoter noemen. Ik hoop dat zijn muziek eerdaags genoeg liefhebbers trekt om de zalen in ons land vol te krijgen, En nee, het lijkt me niet waarschijnlijk dat de hoespoes meekomt.

Lang, lang geleden - in 2005, om precies te zijn - besprak ik 7 Deadly Sins van de Franse popproggers Lord Of Mushrooms. De website bestaat niet meer, op de MySpacepagina was het ook akelig stil, kortom de pauze duurde zo lang dat ik niets meer van ze verwachtte. En toen viel plots Perspectives op m'n bureau. Met een aantal nieuwe bandleden - nou ja, nog één oud bandlid eigenlijk, gitarist Laurent James. Inmiddels is het een internationaal gezelschap geworden met muzikanten uit Frankrijk, Italië en Brazilië. Hebben ze de draad weer opgepakt, zijn ze nooit weggeweest? Ik heb geen idee. Voor de stijl heeft het allemaal niet zoveel invloed gehad, en da's goed nieuws. Nog steeds is het strakke progmetal met een verrassend poppy randje. Nieuwkomer Gus Monsanto is wel een technisch vaardiger zanger dan zijn voorganger, wat natuurlijk extra mogelijkheden biedt. Daarnaast is de piano erg belangrijk in de sound van Lord Of Mushrooms, die daarmee een prettige lichtheid krijgt, ook als tempo en volume omhoog gaan. Gitarist James is niet van de school die in hoog tempo over de gitaarhals racet, hij kiest eerder voor een mooi opgebouwde melodie of solo. Het resultaat is fraaie progmetal met een open sound die voor het genre ongebruikelijk is. Hopelijk hoeven we niet weer zeven jaar te wachten op het volgende album. Eén Boston is genoeg.

Een positieve, optimistische titel heeft Scotty Alan niet gegeven aan zijn eerste soloplaat. En dan opent het album ook nog met "Good-bye" ('Now that we’re here, two broken hearts / it’s time to stop […] Good-bye, my love'). De toon wordt meteen gezet: Wreck and the Mess is een melancholisch album, geschreven door een eenzame ziel. Maar melancholie is een andere geestestoestand dan diepe droefenis en dus worden we in de kleine drie kwartier die deze plaat duurt niet meegezogen in peilloze diepten. En naar eigen zeggen woont hij dan wel alleen, ergens op het platteland van Michigan, eenzaam is hij niet. Scotty Alan begon ooit, als zoveel singer/songwriters, als punkrocker. In zijn geval in The Muldoons (nee, niet deze) en heette toen nog Scotty Uren. Vijf jaar nadat deze band stopte, begon hij voor zichzelf en in een ander genre. Met een fikse handvol bekende muzikanten nam hij in Los Angeles deze vijftien korte (de meeste nummers klokken af op drie minuten) tot zeer korte (sommige bij anderhalve minuut) songs op. Vrolijk is het zelden, want liedjes heten bijvoorbeeld "Long Ways from Laughin", "Ain’t Much", "Not Ready To Be", "Down Before I Fall" en "Sinkin’ In", maar mooi is het zeker. Voor wie zich wil laten troosten door akoestisch getoonzette country- en folksongs die soms verrassend uptempo zijn.

De een heeft de ´gave´ om kutliedjes te schrijven, de ander is meer voor de ingewikkelde songs en weer een ander weet hoe je lekker in het gehoor liggende liedjes moet maken. Van de laatste categorie is Yukon Blonde. Hun tweede album Tiger Talk is zo´n plaat die na een keer draaien al een plek in je ziel veroverd heeft. Niet dat dit vervelend is, want daar waakt dit kwartet wel voor. Muzikale knipogen zijn er naar de Talking Heads, Elvis Costello, John Lennon, Franz Ferdinand en Fosther The People. Zanger Jeff Innes heeft bovendien wel wat van Joey Ramone, maar daarbij laat ik het qua associaties even. Het zou namelijk afleiden van hun eigen kwaliteiten en de belangrijkste is wel dat ze het-perfecte-popliedje kunnen schrijven. Yukon Blonde houdt het qua albumlengte kort en krachtig: tien liedjes in 36 minuten. Zo hoort dat! Producer Colin Stewart weet de poppy sound te behouden zonder hierbij te vergeten om met name de gitaar even wat extra (rock)aandacht te geven. Ook de koortjes, die sinds de Fleet Floxes weer helemaal in zijn, klinken heerlijk. Tiger Talk ligt zo lekker in het gehoor dat het zo maar zo zou kunnen zijn dat het hierdoor niet de aandacht vraagt die het nodig heeft. Om ze toch de aandacht te geven die ze verdienen, hoop ik dat de twee concerten die ze eerdaags in ons land geven daarvoor zorgen. Of misschien helpt dit stukje ze wat vooruit.

Sorry About Your (Remixes) meldt het toffe Engelse label Front & Follow, en dat is ze geraden. Begin vorig jaar vroegen ze ondergetekende om een remix van Yonokiero, en bij inlevering toonde men zich zeer enthousiast. Een release zou in het najaar volgen. En wat belandt er nu op mijn bureau? Een remix-plaat van een kwartiertje, waarop slechts één artiest met het werk van diezelfde betrekkelijk alledaagse indiefolkers van Yonokiero in de weer gaat. (En dat is niet uw recensent, dan zou dit stukje tikken helemaal een stunt zijn...) Zonde. Maar goed, het kan nog veel erger, labels verdwijnen ook maar al te vaak 'in het niets'. BLK /wBear zeeft de folk (en nagenoeg alle gitaarakkoorden) uit de liedjes van Yonokiero, waarna slechts flarden van vroegere melodieën op synths en strijkers resten. Deze dark ambient is op zijn sterkst in de opener "Case Jr", met mysterieuze damesvocalen en een zuchtende klarinet. Ook de slottrack "Blue Apples", waar de gitaarpatronen klinken alsof Scanner op een oude isdn-modem inlogt, zorgt voor aanvaarding van de excuses.

Behalve dat hun release onderaan de stapel was beland, én de vergelijkbare hoes, weet ik even geen bruggetje te leggen naar They Should Have Told Us, van Ginga. (Alhoewel, die titel...) Ginga speelde vorig jaar op het Festival aan de Werf, op een avond met Blaudzun. Ze opereren in dezelfde hoek als de zingende b(a)ard. Folkliedjes gebracht als heuse anthems. En stijl die het goed doet sinds de doorbraak van Arcade Fire. Recent schakelde bijvoorbeeld ook Shearwater niet onverdienstelijk op die modus over. Ginga is een gemêleerd gezelschap, met leden uit Oostenrijk, België en Engeland, wat misschien als verklaring kan dienen voor de geboden variatie. In de huppelende openingsfase is de groep in liedjes als “This Is Happening” en “Final Call” net als de Hungry Kids Of Hungary op zoek naar een britpophit op MTV. Later gaat men met wat meer Belgisch de diepte in. Muzikaal hoef je de band niks meer te vertellen. Op gebied van de lead vocalen kan zeker in de wat rustigere liedjes nog wel wat winst worden geboekt. Gezwabber en indie-ongeinteresseerd geneuzel zijn hier niet gewenst, gaarne continu luid en duidelijk articuleren.

Wanneer je vader jazz-zanger Leon Bibb is en je oom de beroemde jazzpianist en componist John Lewis, dan ligt het voor de hand dat je muzikale genen erft. Eric Bibb heeft zijn talent dus duidelijk niet van een vreemde. Al vanaf de jaren '70 brengt de inmiddels zestigjarige en in Helsinki wonende Amerikaan regelmatig albums uit waarop voornamelijk blues te horen is. Voor Deeper In The Well reisde Bibb naar Louisiana waar hij met een aantal lokale muzikanten in de rijke geschiedenis van de Amerikaanse muziek dook. Invloeden van blues, gospel, folk, cajun, bluegrass en country zijn te horen op de cd. Bibb schreef zeven van de dertien nummers zelf. Alle dertien nummers worden akoestisch uitgevoerd en mixen op verbluffende wijze de eerder genoemde Amerikaanse muziekstijlen. Op "In My Time", een mooie bluesballad, speelt Jerry Douglas mee op dobro. "Money In Your Pocket" is dan weer een blues/countrysong met viool en mondharmonica en "Movin' Up" is bluegrass. De covers op het album worden niet klakkeloos nagespeeld maar worden verrassend eigen gemaakt door Bibb. De traditional "Sinner Man" is bezwerend zoals 'ie hoort te zijn en Dylans "The Times They Are A Changin'" wordt in Bibbs uitvoering afgestoft en krijgt een geheel nieuwe glans. Eric Bibb neemt je op Deeper In The Well mee op een trip langs de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis en laat horen dat deze anno 2012 nog steeds springlevend is.

Misschien ligt het aan het feit dat mijn dochter gisteren jarig was en ik nu moe ben. Misschien ligt het aan het feit dat ik vrouw ben en niet per definitie als een blok val voor zuchtmeisjes. Aannemelijker is het feit dat ik gewoon niet houd van mellow, jazzy liedjes die (in mijn oren) vrij eentonig zijn. Aan de Belgische Renéé Seys ligt het niet. Haar debuut-cd Extending Playground mag er best zijn. Althans, als je van rustige, dromerige chillmuziek houdt. De cd trapt, na wat gejengel uit een speeldoosje in "The Fear", best aardig af met "Little Soldier". Een triphopachtige beat met jazzy piano en cello en Renée die bedeesd fluisterzingt. Best mooi. Een hele cd lang kan het mij echter niet boeien en gaat Renées gefluister me zelfs lichtelijk irriteren. Halverwege veer ik nog even op. "Ferdinand" en "Hand On My Head" zijn voor mij de uitschieters van de plaat omdat hier nét even wat meer gebeurt dan in de andere nummers en ze ook melodieuzer zijn. Een welkome afwisseling in het verder warme bad dat Renéé heet en mij langzaam in slaap wiegt. Ik zei het al eerder, aan Reneé ligt het niet, ik denk zelfs dat er best een groot publiek warm zal lopen voor haar. Maar tussen Renéé en mij is er geen muzikale klik.

Zelden zo'n afschrikwekkende hoes gezien als die van Visions, maar het gaat goedkomen met dit op diverse blogs al bewierookte project rondom de Canadese zangeres Claire Boucher. Ze heeft namelijk een mixtape gemaakt waar Katy B en godbetert Aqua opstaan, dus hoezo ontoegankelijk!? Met haar engelenstem maakt ze zwaar echoënde artpop met fluitjes, 80's-synths en een diepe knorbass. Bezwerend en kinderlijk tegelijk. Door de kruising van R&B, witchhouse en pop is Visions eigenlijk de ultieme hipsterplaat. Zowel Björk als The Knife komen als referenties op, al lijkt Grimes veel eenvoudiger dan dat. Als Alison Goldfrapp dertig jaar jonger was geweest, had ze dit gemaakt. Eigenaardige hits als "Space and Time" kan ik echt niet meer onder obscure witchhouse scharen. Maar een jurkliedje als "Eight" is dat wel weer, en je zou door alle Unicode-tekens op haar tweede album Halfaxa daar ook al aan denken. Ook op de voorkant van Visions staat Russisch en Japans. Grimes maakt het de luisteraar nog steeds niet makkelijk, maar juist die combinatie van Madonna-achtige teksten, Kate Bush-achtige gilletjes en gekke ritmes ("Circumambient") blijf je opnieuw opzetten.

In 1966 was er één band de absolute nummer 1 in Corpus Christi, Texas. The Bad Seeds heetten ze en hun grote helden waren The 13th Floor Elevators. Ze scoorden een hit met "All NIght Long", dat eigenlijk een bewerking was van "Tried to Hide" (inderdaad, van The 13th Floor Elevators). Nog hetzelfde jaar gaven ze de pijp aan maarten. Deze Bad Seeds en zeven andere bands uit havenstad Corpus Christi zijn verzameld op een fijne cd van reissue-label Cicadelic Records. Om onduidelijke redenen zijn de nummers in groepjes verzameld: zo vinden we The Bad Seeds twee keer terug (met beide keren drie songs) en The Liberty Bell zelfs drie keer. Van The Zakary Thaks zijn twee nummers opgenomen, beide niet eerder uitgebracht in deze versie en voor deze verzamelaar niet bij elkaar gezet. Maar zelfs een kniesoor heeft geen tijd om daarover te klagen, want het boekje staat propvol met memorabilia: singletjes, foto’s, concertaankondigingen en een leesbaar (al zijn de lettertjes wel heel erg klein) verslag van de popscene in Texas eind jaren zestig. Waaruit blijkt dat folk-rock (vertegenwoordigd door ene Michael, die als begeleidingsband The Zakary Thaks had), psychedelica (The Liberty Bell) en Beatles (The Four More) er het meest toe deden.

De balkondeur staat open. Buiten fluiten de vogels. Het is halfbewolkt, maar her en der komt de zon door het wolkendek. We horen een basgeluid, ik en m'n vriendin. Het komt door de muur van de buurman en het is hetzelfde geluid als wanneer je op een festivalcamping zit. Zo'n zware bas van veraf, die lekker op en neer gaat. Generiek rockgeluid. Je krijgt er zin in de zomer van. Wat zou het zijn? We onderscheiden wat zang erbij, maar we kunnen niet opmaken wat het is. U2? Red Hot Chili Peppers? Een minuut verder weten we het: het is een ouwe Kings of Leon. De ideale meezingband.

Door een muur.

Nemen we even de ultieme Nederlandse festivalband. Ze waren zó stoer, dat ze gewoon op Lowlands 2010 op de publiekscamping kampeerden terwijl ze die editie in de India-tent optraden. Ze reden achter ons, alle vier met een prachtig brak hoofd in de maandagochtend-uitrijfile. Ze hadden vier dikke meezinghits die we nog decennia op de radio gaan terughoren, die we in onze vorige recensie linkten. Gouden plaat, uitverkochte tours, Pinkpop, iedereen lag aan hun voeten. En Go Back To The Zoo heeft nu een nieuwe plaat! Ze gaan wederom heel Nederland platspelen! Ze zijn iets heel anders gaan opnemen in Berlijn! Minder springerig, maar ze hebben wederom de ideale festivalsound gevangen!

Dat wil zeggen:
Door een muur.

Want kom op zeg, een Dandy Warhols hadden we al. Maar beter. Weezer hadden we al. En veel beter. Kings of Leon hadden we al. En MGMT hadden we ook al. En het saaie stemgeluid van Cas Hieltjes begint nu echt op te vallen. De band probeert het wel, maar de lol is eraf en agressie zit er net zo min in. Waarom neem je dan eigenlijk een rockplaat op? Nieuwe ideeën hoor ik nergens en de band is slechts een slappe imitatie van zijn weliswaar nieuwe en zogenaamd volwassener voorbeelden. De festivalweides zullen ze wel weer veroveren, maar het gaat bij die vier hits blijven op deze manier. Shake A Wave moet u vooral laten liggen.

File Under-collega DubbelMono heeft me bij het recenseren van It's Been A Long Night eigenlijk al het gras voor de voeten weggemaaid. Of eigenlijk moet ik zeggen dat wij het wel eens zijn over Sean Riley & The Slowriders. Aan niets is te horen dat deze band uit Portugal komt en dat Sean bij de burgelijke stand bekend staat als Alfonso Rodrigues. "Rootsrock in de breedste zin van het woord", zo omschreef DubbelMono voorganger Only Time Will Tell. Op It's Been A Long Night is dat eveneens zo. De nadruk ligt op dit album op de wat stevigere rocksongs waarin een grote rol is weggelegd voor het (Hammond)orgel. Het doet mij bij tijd en wijle denken aan The Wallflowers. De nummers klinken vol en af en toe zelfs sfeervol door de begeleiding van strijkers. Wat opvalt is dat de nummers bijna allemaal klein beginnen en toewerken naar een climax. Sean Riley zingt lekker loom en The Slowriders spelen strak. Zet de cd na het laatste nummer "Lost In Time" niet uit want na een stilte begint de hidden track, een zwoel rocknummer dat harder is dan de rest van het album, maar te goed is om te missen. Sean Riley & The Slowriders zijn te goed om alleen groot te zijn in Portugal. Ze zouden een welkome aanvulling kunnen zijn voor de komende festivals in Europa.

Storm
Motel Mozaique

DubbelMono
Dirt Daubers - Wake Up Sinners

Janineka
Sean Riley & The Slowriders - It's Been A Long Night

Ludo
Skee-Lo - I Wish/Iain Matthews/Face Tomorrow @ RSD

Ewie
The Magnetic Fields - Love At The Bottom Of The Sea

Ramon
Jack White - Blunderbuss

Prikkie
Howlin Rain - The Russian Wilds

tbeest
Electric Orange - Netto

Gr.R.
Deafheaven / Russian Circles @Tivoli De Helling

André
Lisa Hannigan @ Motel Mozaique

Stonehead
Quakers and Mormons - EVOLVOTRON

Jasper
Paleo - Fruit Of The Spirit

Het is een behoorlijke coup wanneer je als relatief onbekende band Rick Rubin kunt strikken voor je nieuwe album. Howlin Rain, de band van ex-Comets On Fire-frontman Ethan Miller, zal er niet altijd even blij mee geweest zijn, want er is maar liefst vier jaar aan de plaat gewerkt, deels omdat Rubin niet altijd even veel haast had en soms een tijdlang zelfs volkomen onbereikbaar was. Of fans er blij mee zullen zijn is ook maar de vraag. Op instigatie van Rubin is de band opgeschoven van psychedelische rock naar een meer mellow stijl, soms met zelfs Westcoastinvloeden. Tegelijkertijd heeft dat een plaat opgeleverd die een fraaie staalkaart aan Americana laat horen. Er zijn duidelijk hoorbare invloeden van The Black Crowes en Little Feat, maar in "Collage" zitten magistrale zangpartijen die van Crosby, Stills, Nash & Young hadden kunnen zijn. Tegelijkertijd eindigt "Phantom In The Valley" met een fijn stukje latin en is "Strange Thunder" een wrange en tegelijkertijd prachtig ingetogen ballad met een heftige climax. De instrumentale afsluiter "...Still Walking, Still Stone" bevat behalve prachtig gitaarwerk ook vrouwelijke vocalen die zo uit de soundtrack van een seventies-David Hamilton-film zouden kunnen komen. En eigenlijk heeft dit album zo'n beetje alles wat je je zou kunnen wensen: zowel ingetogen als behoorlijk smerig gitaarwerk, dito zang (en beter dan ooit), op zijn tijd achtergrondzangeressen of een fijn orgeltje en een kraakheldere productie zonder teveel opsmuk. En niet te vergeten heerlijk swingende songs. Of de fans deze muzikale draai allemaal evenzeer kunnen waarderen vraag ik me af, maar ik ben onder de indruk. Ik zet 'm vast op de groslijst voor m'n jaarlijstje.

Terwijl Howlin Rain onder andere op festivals speelt met de hobbyband van Black Crowes-zanger Chris Robinson, heeft diens broertje Rich Robinson een solo-album opgenomen, Through A Crooked Sun. Je zou verwachten dat hij dan met iets heel anders aan zou komen, maar het tegendeel is het geval. Het merendeel van de songs had zo op een Black Crowes-album kunnen staan. Luister maar eens naar een track als "Falling Again". De verschillen met The Black Crowes zitten vaker in de productie dan in de songs of arrangementen. Rich Robinson is een prima zanger, maar hij heeft niet iets heel herkenbaars als de snarl van zijn broer. Alle tracks zijn van de hand van Robinson, behalve Fleetwood Macs "Station Man". Op dat nummer is Dana Thompson van de partij, zoals Gov't Mules Warren Haynes op "Bye Bye Baby" te horen is. Uit het bovenstaande zou je bijna concluderen dat Through A Crooked Sun een slechte plaat is, maar dat is zeker niet het geval. Robinsons gitaarspel is sfeervol en - daar komt íe - authentiek, en dat is ook op dit album het geval. Niettemin krijg je het gevoel dat de wereld deze plaat minder hard nodig had dan Rich Robinson. Maar goed, als hij hiermee de batterijen weer kan opladen worden wij er ook beter van. En hoewel Through A Crooked Sun dus niet heel veel toevoegt, blijft het een aangename plaat.

En toen was het alweer zaterdagavond. Motel Mozaïque is zo’n festival dat eigenlijk ieder jaar te kort duurt. We beginnen bij de sympathieke Belgische band Amatorski in de Gouvernestraat. Opvallend is dat de band vergeleken met het optreden op Eurosonic eerder dit jaar weer een stuk beter was geworden. Mooi om zo’n groei in zelfverzekerdheid en ook performance te zien.

We maken de grote fout om vroegtijdig bij Amatorski te vertrekken richting Rotown om daar de geheime sensatie Godverdegodver te gaan bekijken. En oh de spijt komt snel en hard. Het blijkt om een gelegenheidsbandje te gaan rondom Lucky Fonz III in een blauw jurkje en kisten. De band speelt een soort stonerrock en er zit een dikke echo op de zang. Stomvervelend en verre van grappig of muzikaal interessant. Komt er ooit nog een dag dat we veilig naar een festival kunnen zonder de kans deze Lucky tegen te komen?

Als ik wat heb met een plaat met veel synthesizers dan is er iets bijzonders aan de hand. Lola Kite´s debuut Lights is dan ook een vette en vrolijke plaat, een bubbling under in mijn jaarlijst 2011. Een klein jaar later is er al een opvolger getiteld I Start To Believe You. Het trio bestaande uit Bram Vervaet, Keez Groenteman en Jasper Verhulst is met Jacco Gardner uitgegroeid naar een kwartet en dat zou wonderen moeten doen. Er is echter wat gebeurd met de vrolijkheid. Het moest kennelijk dromerig gaan klinken, een beetje à la Groentemans solo-project High The Moon, en dat is even slikken. Nu ik het album een aantal keren gedraaid heb, kan ik weer wat positiever zijn, maar af en toe irriteert het me toch. Lola Kite klinkt alsof we weer in de eighties zijn aanbeland met synthesizerpopbands als Human League en Orchestral Manouvres In The Dark. En nu Lola Kite. Die tijd laat ik eigenlijk liever achter me. Het is niet allemaal kommer en kwel, want het up-tempo "Road To Nowhere" en het catchy "Energy Could Be Our Closest Friend" mogen er zijn. Bij liedjes als "Someone Ok" en "Dausy Aquarius" krijg ik echter slaapneigingen. Komende maanden is het kwartet ze te bewonderen in het voorprogramma van Spinvis. Oordeel dan vooral zelf.

Het miezert en is grijs buiten op de vrijdagavond van Motel Mozaïque. Binnen in de Schouwburg is het gitzwart. Het publiek in de grote zaal wordt met muziek van Einstürzende Neubauten klaargestoomd voor Soap&Skin, al is de vraag of er iemand klaar kan zijn voor zo’n enorme hoeveelheid hel en verdoemenis. Met vuurrood haar en vuurrode lippen creëert de Oostenrijkse Anna Plaschg en haar in het zwart gestoken ensemble een wereld waar niets meer goed kan komen. De muziek beukt op momenten ongemakkelijk als Coil maar is op andere momenten, zeker bij nummers met alleen pianobegeleiding, onmenselijk treurig. Door haar versie van “Voyage Voyage” ga je je afvragen of er ooit nog wel een vakantie komt. Het is een ongemakkelijk maar tegelijkertijd ongelooflijk spannend optreden waarmee Soap&Skin de vrijdagavond opent.

Technisch sterke zangeressen zijn er in overvloed. Kijk maar eens naar de gemiddelde auditieshow op televisie of bij een uitvoering van de plaatselijke muziekschool. Soms vraag ik me wel eens af of er nog meisjes zijn die Adeles "Someone Like You" niet perfect kunnen zingen. Het blijft dan ook zoeken naar stemmen die net dat beetje extra hebben, die echt iets losmaken bij de luisteraar. En dat zijn er helaas maar weinig.

De Schotse zangeres Rachel Sermanni is gezegend met een prima stem. Ze zingt loepzuiver en mooi beheerst, maar toch mist ook bij haar net dat ene verrassende randje dat de stem een eigen karakter geeft. Als de liedjes dan ook niet echt boven het niveau van oerdegelijke folk uitkomen, wordt het lastig om de aandacht er bij te houden. Het is allemaal net iets te lieflijk en veilig. Hopelijk durft ze op haar debuutalbum iets meer muzikale en vocale risico's te nemen dan op deze EP.

Iets meer pit zit er in Rachael Yamagata, een Amerikaanse singer-songwriter die al een behoorlijk aantal jaren meedraait. Naast werk met grote namen als Ryan Adams en Jason Mraz bracht ze al drie solo-albums en diverse EP's uit. Haar vorige album kwam nog uit met behulp van donaties via Pledgemusic en deze derde, Chesapeake, kwam eind vorig jaar uit via haar eigen label Frankenfish Records. Chesapeake is overigens een riviermonding in de Verenigde Staten waar de studio staat waar het album werd opgenomen. Ook Yamagata is zo'n zangeres met een prima, maar niet uitzonderlijke stem, die vooral op de rustigere nummers wel heerlijk zwoel klinkt. Een van de hoogtepunten, "Saturday Morning", is een aandoenlijke lovesong met een ontwapenende tekst die alleen maar kan komen van iemand die heerlijk in haar vel zit. Prachtige en professionele plaat van een zangeres die met het grootste gemak een heel groot publiek zou moeten kunnen aanspreken.

De Nits zijn op tournee om hun nieuwste project Malpensa ten gehore te brengen. Maar de concertreeks moest starten zonder Robert Jan Stips, die getroffen werd door een bacteriële infectie in zijn linkerhand. Gelukkig was er tussen de fysiotherapie-sessies door wel tijd voor een interview. In een prachtig maar toch wel wat lawaaierig eetcafé in Delft sprak hij met File Under over onhandigheid, verandering en inspiratie.

Laat ik eens een recensie met twee korte verhaallijnen maken. Gisteren is namelijk Eric Cortons nieuwe geesteskindje www.cortonville.com gestart, dat helemaal draait om het promoten van de muziek die hij goed vindt, en verder niks. En ik heb een heerlijk Belgisch gitaarbandje te tippen. Great Mountain Fire is een frisse kruising van Metronomy met Two Door Cinema Club, maar dan dus uit Brussel, met lekker nasale samenzang, en alleen al "Late Lights" verdient het om net zo'n hit te worden als de singles van Foster the People. De band staat op het fijne Rotterdamse festival Motel Mozaique komend weekend, net als Torre Florim van De Staat. Nou: een keer raden welke band van die twee wél aandacht krijgt op Cortonville. We mogen blij zijn dat De Staat dankzij Corton zo groot is, maar je kunt je afvragen of een Destine of een Andrew WK of dit Groot Bergvuur er ooit aan de beurt komen. Wat neemt die hele site zichzelf vreselijk serieus, eigenlijk, met zijn hypermoderne tabletlayout en dan toch al die aandacht voor rockistische vinylshit allemaal. Je ziet de baardige getatoëerde bezoekers al zitten met hun iPad, gezellig op de bank met een biertje. Is het hele verschil tussen Cortons zogenaamd authentieke rawk en de vele indie die ook op Motel Mozaique staat niet gewoon dat je als muzikant ook gewoon lol mag hebben in je muziek? Dat je achterin een auto akoestisch een nummer speelt? Want dat heeft een band als Great Mountain Fire dus echt perfect begrepen; hoe je géén smaakpolitie hoeft te spelen en allerlei gekke percussie dus gewoon kan in een liedje. Hoe het lichte van pakweg de Customs met het gejaagde van dEUS combineert. Hoe je gewoon van meerdere dingen kunt houden. Laat alle bloemen bloeien. En ik wens Cortonville dus veel succes met zijn muzikale tunnelvisie.

'Bij mij komt de melodie nooit zonder woorden.'

Het moment dat ik de lift uitstap word ik getrakteerd op het cinemascope-achtige uitzicht op het levendige centrum van Amsterdam dat de Sky Lounge van het Double Tree hotel biedt. Helaas merk ik ook meteen dat de soundtrack op een dusdanig hoog volume uit de speakers schalt dat het onmogelijk wordt om hier een interview af te nemen. Mijn ouwe trouwe dictafoon gaat dit niet trekken. Ik laat mijn blik langs de designer tafels en banken gaan en al snel word ik toegezwaaid door Christine Oele en Rene Ahoud, respectievelijk singer-songwriter en gitarist/producer van het duo Nevada Drive. Er wordt nog voorgesteld om plaats te nemen op het buitenterras, maar de lente mag dan wel begonnen zijn, 's avonds kunnen de temperaturen flink dalen. Ik hou maar even voor mezelf dat het met mijn hoogtevrees op die plek een beetje ongemakkelijk interviewen is. We nemen plaats in de East Dock Lounge, een stuk rustiger en op de begane grond.

Toen ik een jaar of zeven geleden Means To An End van Biohazard besprak dacht ik ook daadwerkelijk dat die plaat de laatste zou zijn die deze New Yorkers uit zou brengen. Er was immers genoeg heibel geweest binnen de band. Maar blijkbaar kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan, hebben de heren zich verzoend en komen ze met Reborn In Defiance met een comebackalbum op de proppen. Een album dat niet eens tegenvalt bovendien, al duurt het met zijn dik vijftig minuten wellicht net wat te lang. Het valt op dat vooral in de up-tempo songs als “Vengeance Is Mine”, “Reborn” en “Skullcrusher” de heren eigenlijk nog totaal niet aan woede en energie ingeboet hebben. Hooguit zijn de stemmen iets minder bijtend dan voorheen. Goed is wel om te zien dat de heren gitarist Bobby Hambel weer binnen de gelederen gehaald hebben. Hij had toch wel een cruciale rol in de beginperiode van de band. Zijn typische metalgeoriënteerde solo’s zijn in veel van de songs nu ook weer het middelpunt. Probleem is wel dat als Biohazard terugzakt naar mid-tempo hardcore ze gelijk ook aan kracht verliezen. Dat is wel jammer en daar helpt ook geen puike solo van Hambel bij om dat te verdoezelen. Bovendien sluit Reborn In Defiance af met het wel heel softe, filmische “Season The Sky” (een matig instrumentaaltje al met al, ondanks het gitaarwerk van Hambel) en zoals ik bij hun -naar nu blijkt- voorlaatste cd al aan gaf, het is beter te gaan met een knal dan met een sisser. Dit is een sisser.

Het is een heerlijk festival, dat Motel Mozaïque en ook in 2012 zijn we natuurlijk weer van de partij in Rotterdam. Wat de afgelopen jaren alleen begon op te vallen, was een forse toename van het aantal ondoordringbare optredens. Met andere woorden, de gigs waar zo'n enorme rij voor de deur stond dat achteraan aansluiten eigenlijk bij voorbaat al zinloos was.

Omdat we onszelf natuurlijk een leuk festival gunnen, volgt hieronder een aantal concerten die ongetwijfeld voor lange rijen gaan zorgen en dus beter maar volledig door jullie gemeden kunnen worden.

Toen Wallis Bird in 2007 debuteerde met Spoons dacht ik dat ze snel een grote dame zou worden. Ze had namelijk alles mee. Leuk kopje, krachtige stem en - vooral ook - goede liedjes. Ondertussen zijn we vijf jaar verder, is de Ierse Bird toe aan haar derde cd en is de doorbraak er nog steeds niet. Helaas. Misschien dat er met haar nieuwe cd wel verandering in gaat komen. Het zou wel verdiend zijn, want deze titelloze nieuweling laat horen dat de rek er bij Bird nog lang niet uit is. Ik hoop dat er voor haar een “Jungle Drum”-etje tussen zit en dat ze net als Emiliana Torrini welverdiend kan oogsten. Het recalcitrante “I Am So Tired Of That Line” zou zich daar best voor lenen. Of de eerste single “Encore” met zijn dubby beats. Maar de vrolijke meezinger “Heartbeating City” nog het meest. Variatie is er sowieso volop in de elf songs. Zo opent de cd een beetje vaag met “Dress My Skin And Become What I'm Supposed To” waarin Bird heel diep (bijna mannelijk zingt) in een kaal liedje. Een van de mooiste liedjes is zonder twijfel “In Dictum” waarin Wallis Bird op intense wijze haar muzikale kwaliteiten showt. Langzaam bouwt ze de song op naar een prachtige climax met samenzang. Sowieso is het prettig hoe ze met haar stem en songs laveert van pak ‘em beet Ani DiFranco naar Melissa Etheridge. Al zou je in “Ghost Of Memories” ook best nog Tori Amos terug kunnen horen. De verscheidenheid aan songs maakt dat deze derde cd voor van Bird voor elk wat wils biedt, zonder dat het aan gaat voelen als los zand. Het voelt juist als een geheel. Een prachtig geheel.

M'n huis is een puinhoop. Minder dan een tijdje geleden, maar toch, het is niet wat je netjes noemt. Desondanks en vooral ondanks de goede voornemens is het me afgelopen week niet gelukt er iets aan gedaan te krijgen. De stofzuiger ligt middenin de gang, en ik stap er al twee weken overheen. Op dezelfde manier zat ik aan te hikken tegen deze recensie van Damage Control van Jeff Scott Soto. Hij is gezegend met een van de beste stemmen in de AOR, het is altijd een plezier om naar zijn platen te luisteren en toch blijft er zo'n stemmetje zeuren in m'n achterhoofd. Op de een of andere manier is het songmateriaal iedere keer weer goed, maar verre van spectaculair, en het gevolg is dat zijn platen oor-in-oor-uit-albums worden. Bij zijn live-albums is mijn bewondering voor zijn stem groot genoeg om de cd nog eens op te zetten, zijn studioplaten zijn daar vaak net niet goed genoeg voor. Bij Damage Control was ik bang voor een herhaling van voorgaande albums. Dat blijkt niet helemaal op te gaan. De productie (van Soto zelf) is op Damage Control om door een ringetje te halen en meer rock dan we van Soto gewend zijn, de muzikanten (onder wie niemand minder dan Night Rangers Joel Hoekstra en Y&T's Dave Meniketti) weten waar Abraham de mosterd haalt, en Soto is herkenbaar als altijd met zijn stem op de rand van rock en soul. Het songmateriaal is van hoog niveau. Toch had hij ook deze ronde wat meer risico mogen nemen van mij. De meeste bands zouden er voor tekenen, maar juist een zanger als Jeff Scott Soto kan meer, veel meer dan het materiaal van hem vraagt. Kortom: Damage Control is heel goed, misschien wel zijn beste solo-album ooit, en toch blijft dat stemmetje zeuren... Zo. De recensie is af, nu m'n huis weer.

Dus. Dan neem je een keer de tijd om het vorig jaar verschenen debuutalbum Yolk te beschrijven van de Britse band Japanese Voyeurs en dan hebben ze zichzelf alweer opgeheven. 'We simply can't afford to keep doing the band', aldus hun Facebookpagina en binnenkort is alweer hun laatste optreden. Toch wel jammer. Zangeres / gitariste Romily Alice is de opvallende frontvrouw van deze band, die met haar pruilerige zang op het ene moment klinkt als een verwend meisje in een snoepwinkel, maar op het andere moment ondeugend gromt als een sexy meesteres met een venijnig hard leren zweepje. Bij vlagen doet ze me dan denken aan Otep Shamaya (Otep), al is die dame nog een stuk ruiger. De teksten op deze plaat zijn niet direct van een hoog niveau, maar je kunt het wel doeltreffend noemen. De met pakkende hooks omgeven refreintjes zijn namelijk behoorlijk aanstekelijk en uiterst meezingbaar, ook al neigt het hier en daar dan naar wat ik graag benoem als 'Disneymetal'. Maar daar doe ik ze toch wel wat tekort mee. De grungerock is gewoon goed uitgevoerd met die simpele maar pakkende gitaarriffs en het prima baswerk dat hier en daar zelfs bijna Faith No More-achtige proporties aanneemt. Naast wat typische opvullertjes ("Feed" bijvoorbeeld, met notabene J Mascis van Dinosaur Jr. die een potje meezingt) en een wat overbodige ballad ("Heart Is A Fist") zijn er toch genoeg momenten om mijn hoofd op de bekende manier van-voor-naar-achter-en-weer-terug te bewegen. Zo'n nummer als "Double Cheese" gaat er bijvoorbeeld in als smakelijke fastfood en ik laat me graag toezingen dat ik zo enorm dom ben ("Dumb"). Jammer toch dat de band er alweer mee ophoudt. Gelukkig hebben we de foto's nog. Of een stoer en sexy videootje. Dus...

Vergelijken ligt misschien voor de hand bij bands als DeWolff, Shaking Godspeed en Birth of Joy. Alledrie werken ze in een traditie die eind jaren zestig, begin jaren zeventig opgang maakte. Opgefokte bluesrock - proto-hardrock, zo je wilt - met een orgeltje en een stevige psychedelische tic. Het liefst als powertrio gespeeld. En, niet onbelangrijk, alle drie de bandjes zijn goed in wat ze doen. Het grootste verschil zit in de vorm. Waar DeWolff het meest traditioneel lijkt te klinken en Shaking Godspeed het hardst, klinkt Birth of Joy het meest opgefokt. Onvermijdelijk met een stem als die van zanger/gitarist Kevin Stunnenberg is de vergelijking met The Doors. In hun heftigste tracks ("Not Much Time To Lose", "No Big Day Out") klinken ze alsof Deep Puple, Blue Cheer en Frijid Pink aan het jammen zijn geslagen, maar halverwege de exercitie grandioos de bocht uitvlogen. Het ietwat ongeleide gevoel van een jam komt vaker terug, wat er voor zorgt dat eenvormigheid hier en daar een beetje op de loer ligt. Slim genoeg nemen ze daarom voor de afwisseling een paar keer wat gas terug (het psychedelische "Backstabbers" en "Magic"). Hoogtepunt is het heftige "Know Where to Run", al is het maar vanwege het lekker mee te brullen refrein.

Tot nu toe asscocieerde ik Bristol met electronische (triphop)bands als Portishead, Massive Attack en Tricky. Dat er ook een hele andere muzikale wind in Bristol waait ontdekte ik na het luisteren van The Pines van de band Phantom Limb. Op het eerste gehoor zou je denken dat deze band uit het diepe Zuiden van Amerika komt. Op hun tweede cd mengen ze country met soul- en gospelinvloeden. En dat doen ze heel erg goed! Frontvrouw Yolanda Quartey is een dijk van een zangeres die gezegend is met een strot om jaloers op te worden. Ze deed ervaring op als achtergrondzangeres bij onder anderen Massive Attack en Adele, maar treedt nu gelukkig zelf op de voorgrond. Openingsnummer "The Pines" is een fantastische countrysoulsong die je wel hard moét zetten en waar de levenslust vanaf spat. Maar de hele cd staat vol met prachtige melodieuze prachtsongs. Zoals de ballad "Tumbling Down" met een grote rol voor het Hammond-orgel, het smekende "I'll Have Mercy" of het adembenemend mooie "It's The Only Way", met een gastrol voor Greg Leisz op pedal-steel. Of neem het supermelodieuze "Laughing Like You're Mad" en het aanstekelijke "Missy". En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat de nummers allemaal onweerstaanbaar maakt zijn de gospelachtige, meerstemmige koortjes en aanstekelijke refreinen. Er valt weinig op aan te merken, hoogstens dat het aantal stevige songs zoals de titeltrack beperkt is en de nadruk wat meer ligt op de rustigere songs. Het is echter een kleine kanttekening want Quartey zingt geweldig en de songs zijn melancholisch, mede door de sombere toon van de teksten, en daardoor aangrijpend. The Pines is van begin tot eind een lust voor het oor.

Glassville Records grossiert in hypermelodieuze progrock. Kregen we eerder al releases als Sun Domingo's Songs For End Times en Mandrake Projects Transitions, nu is daar Nightingale Express van het Nederlandse A Liquid Landscape. Een album dat me overigens wel voor praktische problemen stelde. De bio roept namelijk hard dat het een conceptalbum is, maar dan is het best handig om ook de teksten ergens te kunnen vinden. Een nog iets opmerkelijker probleem: op de site is nergens te vinden hoeveel en welke bandleden A Liquid Landscape heeft. Onder het kopje 'About Us' staat een bij vlagen literaire beschrijving, maar gaat het alleen over 'the band'. Een zoektocht brengt aan het licht dat de band bestaat uit zanger/gitarist Fons Herder, gitarist Niels van Dam, bassist Robert van Dam en drummer Coen Speelman. Ook muzikaal was het niet zo makkelijk. Het duurde even voor dit album echt tot mij doordrong, vooral omdat ik aanvankelijk vooral losse songs hoorde. Pas als je het hele album hoort komt het echt tot zijn recht. De tracks worden namelijk veelal opgebouwd met gestaag rondpingelende gitaarpartijen en de sfeervolle zang van Herder, en dat valt pas echt op als je het geheel beluistert. Dat wordt buitengewoon fraai opgesierd met tal van details in een fraaie, heldere productie. Het is echter zo'n geheel dat ik er eigenlijk geen hoogtepunten uit kan pikken. "June Fifth"? "Phases"? "Thieves Of Time"? Juist de opbouw, veelal vanuit rustige stukken en met de stem van Herder als leidraad, maakt het zo mooi. Tegelijkertijd denk ik wel dat het repetitieve karakter van het album maakt dat je het óf heel vermoeiend vindt, óf heel prachtig. Voor mij geldt na verschillende draaibeurten het laatste. Filmmaker Lex Vesseur heeft overigens naar aanleiding van Nightingale Express een achttien minuten durende video gemaakt die tijdens optredens ook te zien is.

Hoewel de term ‘indie’ steeds verder ontwikkelt van muziekstroming tot sleutelwoord voor marketingdoeleinden, is het tegelijkertijd dé perfecte storm. Popjournalist Peter Bruyn stelde onlangs tijdens een discussie op Twitter dat jonge bands op basis van een gimmick worden geïntroduceerd omdat ze nog geen oeuvre hebben om op terug te vallen. De opmars van jong soultalent - met artiesten als Michael Kiwanuka en Willis Earl Beal - lijkt in eerste instantie het tegengeluid. Dat terwijl oudgedienden als Mavis Staples, Sharon Jones en Lee Fields momenteel in een wederopstanding verkeren. Soul komt vanuit de binnenste kern van de menselijke psyche, vanuit de tenen, vanuit de meest primaire gevoelens. Muziek die bij uitstek recht uit het hart komt, zonder te graven naar een onderliggende betekenis die door ieder individu anders geïnterpreteerd wordt.

Misschien is dit wel waarom Bruce Springsteen als keynote speaker op SXSW vorige maand de spijker zo ferm op de kop sloeg: hij legde sterk de nadruk op die opperste muzikale belevenis. Waar hij aan superlatieven tekort kwam, moest hij zijn gitaar erbij halen om zijn punt duidelijk te maken. Slechts een minuutje spelen en Bruce incasseert al een luid applaus. Uitroepteken. Allez, daarvoor IS hij natuurlijk ook The Boss. Maar daardoor denk ik bij mezelf: is dit waarom De Wereld Draait Door muzikanten slechts dat ene minuutje geeft? Een soort beproeving wellicht: welke band kan die overstijgende bezieling binnen zestig seconden overbrengen? Het is slechts gissen. Maar met diezelfde esthetische kracht trok Alabama Shakes veel belangstelling afgelopen maand op SXSW. Hapklare gimmicks heeft deze jonge band uit het slaperige Athens niet nodig: Brittany Howard, Heath Fogg, Zac Cockrell en Steve Johnson vervlechten op het debuutalbum Boys & Girls soul, rootsrock, garage, gospel en blues in elkaar zonder berekende intenties, zonder de franjes en zonder de glans.

En jawel, we hebben weer een fijne hype te pakken. Dit keer doen we er graag aan mee. Ze komen uit Alabama, bestaan uit drie mannen en een vrouw - frontvrouw en zangeres - en ze spelen een broeierige mix van rhythm & blues, garagerock en soul. Eerst was er een EP en vervolgens de aankondiging van hun debuutalbum Boys & Girls die razendsnel en vol verwachting overal genoemd werd. Na alle Engelse modern soul-dames, de wederopstanding van een aantal grote namen uit het verleden (Mavis Staples! Candi Staton!), de populariteit van labels als het Brooklynse Daptone en de plotse opkomst van een aantal grote, oude namen (Charles Bradley!), is het blijkbaar tijd voor nieuwe, frisse, jonge bands in het genre. Alabama Shakes klinkt niet alleen authentiek, ze zijn het volgens mij ook. Want hoewel niet alle nummers op Boys & Girls even goed zijn, worden ze met zo’n aanstekelijk enthousiasme gespeeld, dat je wel om moet gaan. Met zangeres Brittany Howard hebben ze dan ook een frontvrouw die alles lijkt te kunnen. Van suikerzoet naar o zo dwingend de liefde verklaren ("I Found You", "Be Mine"), melancholiek mijmeren ("You Ain’t Alone" , titelnummer "Boys & Girls") tot hartstochtelijk klagen ("Heartbreaker") en gewoonweg een furieuze keel opzetten (opener en prijsnummer "Hold On" en afsluiter "On Your Way").

Een pauze voor Porcupine Tree betekent niet dat de heren even rustig achterover gaan hangen. Steven Wilson bracht zijn solo-album Grace For Drowning uit, Richard Barbieri maakte het project Not The Weapon But The Hand af samen met Marillion-zanger Steve Hogarth en drummer Gavin Harrison dook voor de derde keer de studio in met multi-instrumentalist Ø5ric voor The Man Who Sold Himself. Het was een plaat waarbij ik heel wat luisterbeurten nodig had voor het me überhaupt wat deed. Misschien niet zo gek, want als je de uitleg van Harrison over de totstandkoming hoort lijkt het bijna een puur intellectueel proces, in plaats van iets waar gevoel en inspiratie de hoofdrol spelen. Het resultaat is een reeks songs die hun kracht eerder uit repetitieve patronen moeten halen dan uit dynamiek en kracht. Het mag dan begonnen zijn bij de ritmes van Harrison, het is multi-instrumentalist en zanger Ø5ric die de rest invulde. Zijn langzame, lijzige voordracht doet bijna als New Age aan. De teksten handelen over de financiële crisis en de mentaliteit daarachter. Daarbij zou je kracht en boosheid verwachten, maar nee hoor, het blijft rustige, bijna lievige zang, begeleid door traag opgebouwde songs die drijven op de zanglijnen van Ø5ric, waar slechts zo nu en dan het volume wat wordt opgeschroefd. Dat neemt niet weg dat songs als "Identitas" en "Illusion" zanglijnen hebben die meteen blijven hangen. Meestal is de opbouw echter repetitief en moet je de schoonheid dieper zoeken. Die is er dan wel, zoals in het prachtige "Awake", maar dit is zeker geen album voor iedereen. In het begin had ik eerlijk gezegd het idee dat ik naar de Enya van de progrock zat te luisteren. Gaandeweg heb ik dat oordeel bijgesteld, maar een makkelijk in het gehoor liggend plaatje is dit nog steeds niet. Het is en blijft vooral muziek voor muzikanten.

Een warm onthaal viel ons andermaal ten deel in huize Toon en Juud, de rokobamaconnectie in Skijndel. Ik mag wel spreken van een fijne traditie. Hoopvol zaten daar de rokobama's die op vrijdag al het Paaspopterrein getrotseerd hadden te wachten op vers bloed. Maar goed: Kensington gingen we door alle gezelligheid die daarmee gepaard ging niet halen. En dat terwijl Dennis er op paaspop-vrijdag blijkbaar een kwartier of drie aan had besteed om iedereen ervan te overtuigen dat we die toch ECHT moesten gaan zien. Helaas, niet gelukt.
Op een gegeven moment lukte het toch om het groepje van een man/vrouw of 17 richting festivalterrein te bewegen. Dat bleek een stukske verder lopen te zijn dan andere jaren aangezien de entree van locatie gewijzigd was. En maar goed dat ik van m'n zwager nog een winterjas meegekregen had, die was nodig. En vooral op de voettocht na afloop.

Het wordt hoog tijd dat de teksten van David Gedge van The Wedding Present eens in boekvorm uitkomen. Het zou een fraaie, consistente verzameling worden van onhandigheid in de liefde en vooral veel onbegrip over en verdriet om het andere geslacht. Een bijbel voor elke onhandige romanticus. Vier jaar geleden is het alweer dat het laatste album van deze sympathieke band uit Leeds uitkwam. En op Valentina wordt al snel duidelijk dat er in die vier jaar, en sowieso eigenlijk in de afgelopen 25 jaar, bijzonder weinig veranderd is aan het geluid. Maar ach, de muziek leidt toch alleen maar af van Gedge's heerlijke teksten. Opener "You're Dead" is meteen al weer typisch Gedgiaans: 'I used to think that I'd rather fight with you, than fall in love with somebody new'. En tegen het einde van de track overwint de liefde het toch weer van de eigenwaarde: 'You appall me, ok call me!'. Toch staan er wel enkele muzikale verrassingen op Valentina, zoals het flinke stuk noise in de laatste minuut van "Back A Bit... Stop" en de Duitse achtergrondzang van bassiste Pepe le Moko op "The Girl From The DDR". Gedge is sowieso op de Duitse toer, want van het catchy nummer "You Jane" werd zelfs een volledig Duitstalige versie opgenomen! Het refreintje "Komm nicht heulend zu mir" klinkt toch wel een beetje lullig trouwens. Gedge lijkt er op Valentina lijkt meer plezier in te hebben dan ooit.

Prikkie
Furyon - Gravitas

Ludo
Kathleen Edwards - Voyageur

Storm
Wallis Bird - Wallis Bird

Gr.R.
El Doom and the Born Electric - El Doom and the Born Electric

Een studio-dubbelaar met een titel die begint met een woord tussen haakjes en een afsluitende track van bijna 15 minuten met de gezellige titel "Faced With Complete Failure, Utter Defiance Is The Only Response". Kortom, Crippled Black Phoenix trekt zich niet veel aan van conventies. Het brainchild van Justin Greaves (ex-Electric Wizard) is met (Mankind) The Crafty Ape al bij album nummer vijf. Van die zes albums werden er overigens twee (waarvan een dubbelaar) uitgebracht in 2009 en eentje in 2010. Geen wonder dat er in 2012 materiaal is voor twee cd's. Zelf noemen ze hun songs endtime ballads en van vrolijke hupsende deuntjes is dan ook geen sprake, Crippled Black Phoenix maakt een aards klinkende mix van progrock met een randje stoner, overigens niet zonder gebruik te maken van instrumenten als zingende zaag, koperblazers en strijkers. Ook hier is duidelijk dat coventies niet aan de band besteed zijn. In de albumopbouw, de trage songs, de lijzige stijl van zingen en het afwisselen van mannelijke en vrouwelijke zang heeft het geheel wat wat weg van een iets steviger versie van het werk van Phideaux. Het geheel, want net als bij Phideaux meestal het geval is, is dit een album dat je niet als losse tracks moet beluisteren. Maar maak je geen zorgen: al snel wíl je het ook in zijn geheel beluisteren. Voor de crafty apes onder u die langzaam een album ingezogen willen worden.

Schijndel. Dit jaarlijks terugkomend feestje is vaste prik voor de Rokobama's. Waarschijnlijk wordt het niet zo tropisch als vorig jaar, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Aan de programmering zal het in ieder geval niet liggen.

Voor degene die al op vrijdag 6 april gaan: vergeet vooral het hoofdpodium en ga lekker een avondje rocken in de Jack Daniel's-tent! De hardrock van Vanderbuyst en de stonerrock van Candybar Planet zijn aanraders.

The Mighty Ya-Ya? Nooit van gehoord. Dan sla ik het digipack open en zie ik 'All songs written by L.J.P. van Empel' staan. Wacht even, dat is toch...? Jazeker, dat is Little Louis, wiens Speak Of The Devil nog steeds een gewaardeerde plek in mijn collectie heeft. De naamsverandering is het gevolg van een gewijzigde muzikale koers. Van Empel en kompanen trekken heden ten dage een stuk steviger van leer en daar hoorde een nieuwe naam bij, vonden ze. De blues is niet losgelaten, zeker niet, maar gitaar, drums, bas en harmonica leggen er wel heel wat meer power in. Feitelijk is het een powertrio met mondharmonica geworden. Maar in de eerste plaats is het heel lekker. Smerige blues, vooral dankzij de gitaarsound. Vanaf opener "Mercury's Rising" is het genieten geblazen van Van Empel's songs en de twee instrumentals die met de hele band zijn gecreëerd, "Momo'Konana" en het buitengewoon Hollands getitelde "Een scheet en drie knikkers". Prijsnummer is de prachtige afsluiter "Pious Bird". Het mag dan typisch een band zijn die je live moet horen, ze hebben de sound prachtig weten te vangen op dit studio-album.

Good Meat is afkomstig 'recht uit de woestijn van Haarlem', zoals ze het zelf uitdrukken. Dat zou je niet zeggen, want het is onversneden bluesrock met een zanger die veel van zijn inspiratie bij Jim Morrisson gehaald lijkt te hebben. Zelf noemen ze ook Howlin' Wolf, De Staat en Triggerfinger als inspiratiebronnen, maar vooral door de zang en de toetsen liggen The Doors er wel heel dik bovenop. Da's opmerkelijk omdat de band bestaat uit vijf jonge broekies. Nog opmerkelijker is dat je dat niet hoort, want Good Meat bevat vier gedegen bluesrockers. Het kost echter tijd om een eigen sound te ontwikkelen en dat is op deze EP nog niet echt gelukt. Dat neemt niet weg dat ze een verbazingwekkend volwassen basis hebben gelegd voor meer moois in de toekomst.

Eigenlijk kun je remixalbums op dezelfde manier beoordelen als normale albums. Of als een maaltijd. Als je na een paar happen stopt en je merkt dat je behoefte hebt aan meerrrrrrr... dan is het een goede maaltijd (of heb je gewoon enorme honger). En hoewel er bakken slechte remixalbums op de markt geslingerd worden (die afgrijselijke van Lady Gaga bijvoorbeeld), leent Metronomy's frisse prijsalbum The English Riviera zich nou weer wél eens in zijn geheel voor een andere invalshoek. "The Look", "Loving Arm", "She Wants" en "The Bay" zijn er wat mij betreft net zo leuk op geworden in de versies van respectievelijk Two Inch Punch, Soul Clap, C-Berg en Clock Opera. Als je de remix van "Some Written" vergelijkt met het origineel lijkt die laatste zelfs bijzonder kaal. Niet alles werkt, zoals de nogal typische en weinig bijzondere drum'n'bass remix door Camo & Krooked (die net zelf het remixalbum Between the Lines uit hebben), en remixgod Ewan Pearson heb ik in zeven minuten ook wel eens betere technonummers horen afleveren. Als je dan bedenkt dat er op YouTube nog allerlei remixen als deze van ene Romero te vinden zijn, kun je je afvragen waar de keuze voor bepaalde remixers op deze digitale iTune-remixverzamelaar eigenlijk op gebaseerd is, want het geweldige "Heartbreaker" van de vorige cd is ook nog op tig manieren unreleased geremixt. Blijft staan dat ik er gulzig telkens meer van opzoek.

De platenmaatschappij waarop de uit Wales afkomstige Davie Lawson zijn drie albums heeft uitgebracht heet Smoked Recordings en is gevestigd in Wageningen. Lawson heeft ook een tijdje in Amsterdam gewoond en deel uitgemaakt van het Amsterdam Songwriters Guild. Ondanks al deze Nederlandse links doet de naam Davie Lawson bij mij geen lichtje branden. Na Amsterdam, Londen en Glasgow is Lawson momenteel neergestreken in Dublin. Even leek het er op dat zijn derde album Rags er niet zou komen en dat hij zou kiezen voor een carrière als leraar. Gelukkig heeft hij toch voor de muziek gekozen. Rags is een album vol melodieuze folkrockliedjes. Lawson begeleidt zichzelf op akoestische gitaar en mondharmonica en wordt ondersteund door muzikanten op viool, mandoline, piano, hammond-orgel en electrische gitaar. Lawsons stem is expressief en doet me bij vlagen denken aan die van Ray LaMontagne. Uptempo-nummers als "Bella's Homemade Dress" en "Poacher" worden afgewisseld met wat meer melancholische, ingetogen nummers waarvan "I Drank The Water" eruit springt om de desolate sfeer die het oproept. Vreemd dat Lawson overwogen heeft om de muziek vaarwel te zeggen want met zijn muzikale kwaliteiten zit het wel snor. Rags is een album wat bij beluistering boeit en je geboeid houdt.

Eén van de vervelendste concertavonden die ik afgelopen jaar bezocht was een vage wedstrijd gesponsord door de gore energiedrank die je vleugels geeft. Vijf bands gingen de strijd aan en speelden een nummer samen met Triggerfinger. Zelden een publiek gezien dat zich zo bedonderd voelde als de Triggerfingerfans die hun band vijf keer hetzelfde nummer zag spelen en voor de rest de vijf bands met eigen werk. Nou was het nog niet zo erg, als de bands verder een geslaagde performance neer wisten te zetten, maar het was een groot clichérockfeestje. Een van de bands van die avond was het Emmense Nu en ondanks dat ze niet doordrongen toch de laatste drie, is er nu een debuut-ep getiteld, Spider In A Web. Je moet je inderdaad niet laten ontmoedigen. Helaas is het muzikale vertoon op de ep niet erg spannend. Het klinkt productioneel allemaal best goed, er is echter nergens sprake van enige verrassing, of het moet in het vijftig seconden durende openingsnummer "Heaven Equals Hell And Vice Versa" zijn. Verder is het een groot rock ´n´ rollcliché met een metalgitaarsound en een zanger die ook niet opvalt. Heren, laat je vooral niet ontmoedigen, maar het meest geslaagde van deze cd vind ik de hoes.

Als we het hebben over rootsmuziek, dan denken we meestal aan blanke Amerikanen, man of vrouw, die met folk, country, cajun en aanverwante genres bezig houden. Maar je zou kunnen zeggen dat de echte Amerikaanse roots te vinden zijn bij indianen. Hoe echt moet Mariee Sioux dan wel niet zijn? Niet alleen haar achternaam, ook haar uiterlijk verwijst naar de oorspronkelijke inwoners van Amerika. En dat is dus niet helemaal correct: haar vader is Pools en haar moeder Mexicaans. Weliswaar met een scheut indiaans bloed in haar aderen, maar toch. Dochterlief Mariee Sioux speelt folk: kalme, klassiek aandoende folkliedjes (overigens vrijwel zonder Poolse of Mexicaanse invloeden). De akoestische gitaar is het hoofdinstrument, daarnaast horen we toetsen en een fluit, maar het is haar indringende stem en persoonlijkheid waar het om draait. De titels van haar nummers zijn vervreemdend ("Homeopathic", "Swimming Through Stone", "White Fanged Foreverness") en ze is niet bang om haar songs uit te werken tot meer dan gebruikelijke lengte. Dat zorgt ervoor dat Gift for the End soms bijna als een soundtrack klinkt, iets bijna psychedelisch heeft en de nummers in je herinnering bijna naadloos in elkaar overgaan. Intussen heeft ze van Bonnie Prince Billy een kwaliteitsstempel gekregen: hij nam met haar een dubbele 7” op onder de naam Bonnie & Mariee.