Huisvrouwenpop was de benaming die ik voor deze plaat in gedachten had. Navraag leerde mij dat daarbij toch eerder aan de 3J's en Nick & Simon werd gedacht. In de VS zit Richard Marx in het vakje 'adult contemporary', ooit in Nederland populair geworden onder de vreselijke benaming knuffelrock. De poprock waarin ook Hij Die Hier Niet Genoemd Wordt zich bevindt. Maar in tegenstelling tot Hij Die Hier Niet Genoemd Wordt, die steeds gladder en kleffer werd op zijn platen, is Marx altijd goede songs blijven maken. In Nederland is Richard Marx bekend vanwege één hitje, "Right Here Waiting" uit 1989, van het album Repeat Offender. In zijn thuisland de VS haalden zijn eerste zeven singles echter alle de Billboard Top 5, waarmee hij records brak en zijn naam vestigde. Hoewel ook daar zijn successen als solo-artiest geleidelijk aan minder werden, was hij niet minder succesvol als componist en achtergrondzanger of muzikant. Zo won hij een Grammy met Luther Vandross voor "Dance With My Father" en werkte hij met artiesten als Keith Urban en Lionel Richie. Maar - en dat is in Nederland wat minder bekend, ook met Kenny Rogers (hij schreef diens "Crazy"), The Tubes' Fee Waybill en Ringo Starr's All-Starr Band. Ook op Inside My Head is te horen dat Marx echt wel wat in zijn mars heeft. Van mij had er meer up-tempo werk op gemogen, maar ook de ballads zitten goed in elkaar en worden met de nodige eh... passie gezongen. Er zijn uitzonderingen die ook mij te gladjes zijn, zoals het glazuurbedervende "Loved", maar ook als je geen huisvrouw bent is deze plaat meestal best te pruimen. Zolang je maar niet verwacht dat de gitaren gierend de bocht uit vliegen - al lijkt zelfs dat in "Come Running" bijna te gebeuren. Er zit nog een tweede cd bij, met nieuwe versies van zijn hits. Het is de Amerikaanse versie van huisvrouwenpop, maar wel de betere in zijn soort.

‘Terwijl hij reed, haalde hij een oud doekje uit het handschoenenkastje en wurmde daarna zijn bovenlichaam uit het autoraam om stof van de voorruit te vegen. Ik had al eerder geleerd om, wanneer zoiets gebeurt, daar niets van te zeggen om pijnlijke misverstanden te voorkomen.’
De één krijgt een merkwaardig plaatje op een onbekend label in handen, draait het een paar keer, geniet ervan (of niet) en legt het dan weg. De ander begint een drie maanden durende zoektocht naar de verhalen achter het label en de muzikanten die er platen voor maakten. Ziya Ertekin, alias dj Blue Flamingo, hoort tot de laatste categorie. Hij krijgt via-via vinylplaten in handen van het label CMS uit Nairobi, Kenia. Afrikaanse gitaarmuziek uit de jaren vijftig, zestig en zeventig die klonk als de eerste versterkte gitaarmuziek uit Congo, maar dan net even anders. Op internet is weinig te vinden over het label, dus Ziya (Turkse vader, Nederlandse moeder) besluit om ‘s te gaan uitzoeken hoe ‘t zat en zit met dat label. Hij trekt er drie maanden voor uit (hij bezocht in die tijd meer landen dan alleen Kenia) en komt in situaties terecht zoals beschreven aan het begin van dit stukje.
Ziya schrijft zoals hij praat; keurig, bloemrijk en overenthousiast. Hij komt op zijn reis muzikanten tegen die opnamen voor het CMS label, waaronder de legendarische ‘king of Kikuyu pop’, Joseph Kamaru. Die honderdduizenden platen verkocht in Kenia en daarbuiten. Hij ontmoet een zoon van de Indiase eigenaar van het label, tevens instrumentenwinkel. Die moest het land verlaten toen, na de onafhankelijkheid, de wetten voor immigranten strenger werden. De gevolgen van die wetten waren rampzalig voor de economie. Het zijn dit soort terzijdes die je, naast de anekdotes, ook een beeld geven van een klein stukje van de Afrikaanse geschiedenis.
Over de muzikanten op dit album, waar hun liedjes over gaan en wanneer hun platen werden uitgebreid, daarover word je echter nauwelijks geïnformeerd. Keniaanse muzikanten werden vooral geïnspireerd door Congolese bands, Cubaanse muziek en vroege Amerikaanse country en versneden die invloeden met de muziek van hun stammen. Daarmee is alle muzikale achtergrond wel samengevat. Het is niet eens zeker of Kamaru, die uitgebreid wordt geciteerd, op deze compilatie staat.

Uit de tekst in het boekje wordt niet duidelijk of de meest basic informatie over de muzikanten niet meer te achterhalen is. Toch jammer. Mooiste liedje vind ik het klein gehouden "Mpenza Nipa Pete" van Ben Blastus, met z’n zonnige gitaarmelodie, bijna onmerkbare percussie en die buigbare, hoge stem. Maar wie Blastus was, waar hij vandaan kwam, je komt het niet te weten. Internet biedt ook weinig uitkomst.
Blijft over de muziek. Daar is weinig mis mee. Zwoel, dansbaar (Joseph Ochola van Ugambe Jazz kan in de set van een avontuurlijke dj een floorfiller worden), inventief en hoorbaar door van alles geïnfecteerd. Rijke muziek, waarvoor je op avontuur wil, waardoor je je laat meeslepen. Dat is wat Ziya is overkomen en geef 'm eens ongelijk.

Toen My Morning Jacket in 1999 hun debuutalbum The Tennessee Fire uitbracht, wisten we: voorman Jim James was een jonge vent met een oude ziel. Zijn songs kwamen uit een ver verleden, toen de immigranten uit het oude Europa zich vestigden in de oostelijke bergketens van wat zich tot de Verenigde Staten van Amerika aan het ontwikkelen was. Appalachen-muziek. My Morning Jacket en Jim James gingen verder, net zoals hun muziek. Die oude ziel trad minder op de voorgrond toen southern-rock en zelfs funk een onderdeel van hun songs werden. Toen Dylan LeBlanc twee jaar geleden debuteerde met het schitterende Paupers Field wisten we: de geesten van Hank Williams en Townes Van Zandt leven voort in de stem van een jonge twintiger. Maar die jonge twintiger ging verder, net als zijn muziek. En nam met zijn tweede plaat een rare afslag. De rauwe countryfolk maakte plaats voor, ja voor wat eigenlijk? Voor gelikte, door synthesizers voortgestuwde popliedjes waar nauwelijks nog iets van die oude ziel in terug te horen is. Zo doorleefd als Dylan LeBlanc klonk op zijn eersteling, zo braaf en netjes klinkt hij nu. Van afgeragde Levi’s naar nette Dockers. Het is de oude schaduw die van outlaw country ons de gelikte Eagles-shows gaf, die LeBlanc hier gevangen heeft.

Je hebt zat muzikanten die uit een rockband komen en dan solo puur elektronisch gaan (neem Skrillex, neem Thom Yorke). De Amerikaanse multi-instrumentalist Klay Scott alias Klayton doet hetzelfde, maar is al wel even wat langer bezig: die had zijn eerste band al gevormd rond 1988 (oh wacht, Thom wint). Sinds 1999 is hij in zijn eentje de hele gitaarband Celldweller en sinds 2004 werkt hij al aan de plaat die deze maand eindelijk verscheen: Wish Upon A Blackstar. Het was een monsterproject (onwillekeurig moet je toch telkens aan Chinese Democracy denken), maar doordat hij bij de liedjes zelf begonnen is en elke paar jaar wat losse tracks uitbracht, is het zowaar toch een coherent album geworden. Nu Pendulum uiteen is en Linkin Park de elektronische kant op gaat, zullen liefhebbers van beide bands smullen van Celldweller; de drum'n'bass-beats en de meezingbaarheid doet namelijk direct aan die twee denken en Klayton gaat te extreme powernoise of industrial keurig uit de weg. Het gave eraan is dat het een ontzettende muzieknerdplaat is. Zo van 'ha, ik heb hier veel knopjes dus ik zal ze gebruiken ook!' Wish Upon A Blackstar barst van de productie-ideeën en vooral filters. Hypermodern moest het klinken en single "Unshakeable" is zo'n typisch voorbeeld van een The Glitch Mob-achtig nummer waarin dubstep en metal prima samengaan. Of neem die machtige gitaarlijn in "Louder Than Words"! Maar vocoderfilters in een rocknummer, kan dat eigenlijk ook? In "I Can't Wait" wel. En al die begeleidende vioolorkesten die iedereen en z'n grootje tegenwoordig maar uit de voorgeprogrammeerde sample-bibliotheek tovert, hoe klinkt het eigenlijk als je die door een flangerfilter trekt? Nou, van de sounds in "Birthright" sta je nog aardig versteld. Ballad "Against The Tide" wordt filmisch aangekleed, alsof Within Temptation ter plekke uit zijn jurk scheurt. Amerika heeft de afgelopen jaren de elektronicamuziek ontdekt, zoveel is duidelijk, en als je in je eentje al een uitstekende crossoverplaat als deze kunt maken, dan kan er nog wel eens JRock-achtige totaalgekte van over de Atlantische Oceaan gaan komen.

Als kind opgegroeid in de jaren van die Neue Deutsche Welle blijf ik ook na de nieuwe golf een zwak houden voor Duitstalige popbands. Onlangs was er een succesvol optreden van Herbert Grönemeyer op ons eigen Pinkpop. Ik wist niet dat die man hier zo populair was. Tocotronic (een latere golf Deutsche Welle) is echter langs ons Nederlanders heengegaan. Als je deze twee mixt dan zit je in de buurt van de muziek van de uit Ost-Friesland (grenzend aan onze provincie Groningen) afkomstige Enno Bunger. Melancholie, dansbaar, gevoelig, euforie: het zit er allemaal in. Duitsland is er langzaam voor aan het vallen en dat lijkt me het moment dat wij aan kunnen haken. Wij kunnen nu mee gaan huilen met de ldvd van Bunger en zijn companen. Wir Sind Vorbei, maar na gezamenlijk uithuilen komt er ongetwijfeld een fijne hug. Enno Bunger verdient het.

Het uit Dresden afkomstige zestal Garda heeft als voertaal voor het Engels gekozen. Om hun tweede album A Heart Of A Pro enigszins te plaatsen: indie, folk, alt.country, Bon Iver, Damian Rice en The National. Als je weet dat veelvuldig een cello gebruikt wordt, dan weet je al dat het een plaat is die het niet moet hebben van de vrolijkheid. Dat geeft niets, het leven is niet altijd vrolijk. En ook al is ook hier o.a. ldvd het onderwerp, er is veel te genieten. Het breekbare gitaarwerk of het pianospel, de variatie in en de opbouw van een song, of de liedjes die me meenemen in de Gardawereld. Dat is er eentje van een avontuurlijk koud landschap, waar we elkaar opzoeken bij de open haard of het kampvuur. In het najaar een aantal optredens in Nederland onder de vlag van de Nederlandse distributeur Beep! Beep! Back up the Truck leek me niet teveel gevraagd. Bij het invoeren van dit stukje invoer zie ik ze alvast staan op Incubate.

Gospel en death zijn nu niet echt twee termen die ik in eerste instantie met elkaar zou associëren. Gospel betekent letterlijk evangelie en dat gaat toch juist om de verkondiging van licht en leven, het tegenovergestelde van dood, denk ik dan. Adam Arcuragi ziet dat wat ruimer en noemt zijn muziek death gospel. Hij verklaart het als volgt: gospel staat voor het brengen van het goede nieuws en de dood staat voor het sterven wat we allemaal eens zullen doen en wat het leven door dat besef zo waardevol maakt. Mijn hemel, die Arcuragi heeft een omslachtige manier van duiden zeg! Enigszins fronsend begin ik met luisteren naar zijn derde cd Like A Fire That Consumes All Before It... Zo ingewikkeld als Arcuragi zijn muziek omschrijft klinkt het gelukkig niet. Met behulp van zijn vaste begeleidingsband The Lupine Chorale Society jubelt Adam Arcuragi in twaalf liedjes, die qua stijl een mix zijn van (traditionele) folk, country en gospel, het uit. De stem van Arcuragi is soulvol en heeft wat weg van die van Eddie Vedder. Dat klinkt mooi in rustige nummers als "Parliament Of The Birds" en "...riverrun" en uitbundig in "You'd Think This Was Easy" en het naar een climax toewerkende "The Well". Deze laatste twee nummers neigen nog het meest naar gospel in de oorspronkelijke betekenis van het woord. De Heer wordt aangeroepen en er wordt gesmeekt om verlossing. Adam Arcuragi laat op Like A Fire That Consumes All Before It... een zinderende americanamix horen, die doet denken aan een stampende kerk op het platteland in het Zuiden van de Verenigde Staten. Daar is niets doods aan, integendeel, het heeft de kracht om vele zielen voor zich te winnen.

Zou het tekenend zijn voor onze geseculariseerde tijd dat niemand viel over het feit dat Wovenhand in een katholieke kerk optrad? Dat iedereen vol bewondering sprak over de pracht van de rijen flakkerende kaarsen, het licht dat door de glas-in-loodramen naar binnen viel en de gewijde sfeer in Roepaen? Het theatrale van katholieke godshuizen, het theater dat David Eugene Edwards zelf toevoegde door zijn intense voordracht (en die rare berenmuts) en het publiek dat in een soort aanbidding naar de verrichtingen van Wovenhand als voorgangers keek. Ook ik val niet echt over het feit dat een kleinkind van een protestantse veldprediker, die zelf nota bene een vorm van protestantse orthodoxie aanhangt (David Eugene Edwards dan, niet ondergetekende), een optreden in een katholieke kerk doet. En dat komt uiteraard door de prachtige nummers van Edwards en de feilloze uitvoering van zijn band Wovenhand. Op die avond in december 2010 speelden ze een doorsnede van het werk van Wovenhand, aangevuld met een enkele 16 Horsepower-track. Wel vind ik dat de opnames op de bijgevoegde dvd soms te licht zijn, waarschijnlijk gevolg van het feit dat het optreden speciaal georganiseerd was voor het legendarische Rockpalast en dus geschikt moest zijn voor uitzending op de tv.

WTF? Disco is terug! En, dan hebben we het niet over de subliem ingespeelde baslijntjes en minimalistische gitaarjengels van Chic, maar dan doel ik op Form & Control van Phenomenal Handclap Band. Zeg maar, een soort Spargo met vocodervocalen zonder pieuwpieuw-bliebs. Ergens moet de band nog gedacht hebben dat het niet om het synthesizer geluid van Giorgio Moroder heen kon en dus flikkerde het gezelschap een bak effecten en neurotische riedels over een droge drumbeat heen. Maak het af met wat Human League-achtergrondvocalen en voila: de slechtste disco zoals je die soms in de Ardennen in een verwaarloosde jukebox tegenkomt, is geboren. Zelf proberen ze de boel nog te sussen met de mededeling dat ze wat weg hebben van Ladytron, ik trap daar niet in. Als je echt ballen hebt, dan zeg je gewoon dat je geilt op slappe disco en dat je hoopt dat je eigen muziek na bergladingen coke er wellicht iets beter van wordt. Beste mensen van Phenomenal Handclap Band, ga in de overwinningsroes zitten, laat je niets wijsmaken en blijf verstokt doorgaan met producties waar zelfs Toto tot in lengten van dagen inspiratie uit haalt. Ik hoop van harte dat speciaal voor dit soort bands de Roxy weer herrijst, Studio 54 weer wordt heropend en Andy Warhol en Keith Haring met hun gevolg hen elke week komen aanschouwen. Totdat ze daar zelf kotsmisselijk van worden.

Hot Chip is een band die niet echt 'in mijn systeem' zit, en waar ik het dus zelden over heb. Om het goed te maken ditmaal twee groepen waarvoor dat zeker wél geldt. Breton klinkt als een gruizige versie van hun Londense stadgenoten. Ik dacht zelf echter eerst aan Tom Vek. De uit beeld geraakte multi-instrumentalist maakte in 2005 het alleraardigste We Have Sound. Een album met dezelfde soort nonchalante refreintjes (noem het een Beck-tic) die we bij Breton aantreffen. Breton is wel een stuk duisterder van toon. Wat dat betreft hebben ze zich duidelijk door hippe dubsteppers laten beïnvloeden. Eigenlijk wacht je constant op een wapperende baslijn, of een drum & bass-versnelling. Een liedje als “Interference” komt daar nog het dichtst bij in de buurt, met zijn scheurende synthesizers. Helaas verknalt de band het nummer met jolige 'wohohoo'-tjes. Zo wil het wat te voorzichtige Other People's Problems maar niet écht gaan spetteren, alsof de liedjes achter een laag smog schuilgaan. In het rustpuntje “2 Years” werkt dat kortstondig juist in het voordeel van de groep. Met een strijkje, weifelende 'whatever happened'-vocalen en bovenal een heerlijk gefilterde vocale diva-sample benadert Breton even een topper als Jamie xx.

Diagrams is ook bijzonder electro-indiepoppy, maar ziet de zaken een heel stuk zonniger in. Voor een groep met een voormalig lid van Tunng aan het roer staan er op Black Light opvallend weinig folky liedjes, of je moet de overduidelijke 'nod' naar Sufjan Stevens-cheerleaderkoortjes in “Antelope” eronder scharen. Diagrams blinkt niet uit in originaliteit, wél in variatie. “Tall Buildings” is een leip alternatief danshitje dat, ware het een paar jaar eerder uitgebracht, vast zijn weg had gevonden naar de succesvolle DJ-Kicks mix van oppernerd Erlend Øye. Blanke jongens op de dansvloer, shaking it like they don't care! Als de jongens Diagrams het tempo wat laten dalen en de synths inruilen voor meer standaard bandbegeleiding, krijgen hun liedjes een bijna loungy psychedelisch tintje. Ook door het nadrukkelijk (zo u wil, eigenzinnig) gearticuleerde Brits van Sam Genders doen ze niet zelden denken aan de vreemde regenboogwereld van de Welshe Super Furry Animals. Voorlopig mist Diagrams nog wel een paar echt gouden melodieën, maar ook zonder knallers van hits is het hier best goed toeven. 'Ooh, isn't this good, look at the beautiful faces that gather round'.

Het Italiaanse trio Hyper Evel omschrijft zich als een mix van stoner, math rock en noise met bluesinvloeden. Echt? Mijn eerste associatie is met - hup, in de teletijdmachine - Burma Shave, de Haagse band die begin jaren negentig furore maakte met albums als Stash en Zeal. Die associatie komt in de eerste plaats door de lijzige stijl van zingen van zanger/gitarist Christian Barbieri. Maar ook de mix van pop, indierock, hardrock en blues roept vergelijkingen met Burma Shave op. En met Drive Like Maria, trouwens. De basis is blues en rock, maar ze zijn niet te beroerd om over de grenzen van de genres heen te kijken. Dat maakt ook dat het album heel ontspannen aanvoelt. Ze deden in de studio precies wat ze wilden doen, en voelden zich daar lekker bij. In songs als "Invisible" en "Desertica" is een grote rol weggelegd voor de mondharmonica. Heerlijk, om zo'n lekker ouderwets bluesinstrument weer zo belangrijk te horen. "Ethical" doet dan weer sterk aan Queens Of The Stone Age denken, terwijl "Al", hoewel een echte rocksong, vooral heel funky aanvoelt. De hoes is niet bijster spannend en bij de eerste, oppervlakkige beluistering deed het me muzikaal ook niet zoveel. Uiteindelijk waren het de ontspannen sfeer van het album en de prominente rol van de mondharmonica in een paar songs die me voor zich wonnen. Geest open, Hyper Evel erin!

'They're happy to see me/we sit and we play/These are some words I wrote down last night/I've beat 'em to death and I can't get 'em right/Songwriting's lonely, songwriting hurts/A relentless itching, a bed bug curse', aldus Mark Kozelek tijdens"Track Number 8", het elfde liedje op het nieuwste Sun Kil Moon-album Among The Leaves. De markante songschrijver uit San Francisco - tijdens de jaren negentig frontman van de befaamde slowcore-formatie Red House Painters - geeft op zijn vijfde langspeler een olijke blik op zijn avonturen als toerende muzikant en liedjesschrijver. Writers blocks ("Not Much Rhymes When Everything's Awesome At All Times"), eenzaamheid in hotelkamers na retro eighties bandjes("UK Blues"), voyeuristisch gefoefel met vrouwelijke compagnons ("The Moderately Talented Yet Attractive Young Woman vs. The Exceptionally Talented Yet Not So Attractive Middle Aged Man") en (last but not least) zwerfkatten en Martini's ("Track Number 8"). De komische songtitels suggereren dat Kozelek zichzelf als een vertekende persiflage de spiegel voorhoudt. Maar dit album komt recht uit het hart. Door middel van de wonderschone klanken uit zijn nylon string gitaar plus zijn breekbare, nasale tenor bezorgt Kozelek een lach en een traan - vaak binnen hetzelfde liedje.Among The Leaves is op muzikaal vlak lang niet zo enerverend als het debuut Ghosts Of The Great Highway, maar je hangt voortdurend aan Marks lippen. Elk nummer heeft de invalshoek van een persoonlijk dagboek, met gortdroge, werkelijkheidsgetrouwe observaties in plaats van impressionistische, abstracte denkbeelden. Bijvoorbeeld "Sunshine In Chicago" - vlak voor een optreden in Chicago geschreven- zingt Kozelek over zijn periode bij Red House Painters: 'Sunshine in Chicago really makes me sad/my band played there alot when we had lots of female fans, and fuck they were all cute/Now I just sign posters for guys in tennis shoes' Op andere liedjes is Kozelek weer bloedserieus, zoals het voorgenoemde "Track Number 8", waar hij refereert naar overleden collega-songwriters Elliott Smith en Mark Linkous. De zelfspottende humor en charme blijft echter altijd om de hoek turen: hij noemt later in het nummer vier zwerfkatten "the highlight of my songwriting days". Niet alle nummers raken even veel, maar bij "Song For Richard Collopy" (een ontroerende ode aan een overleden gitaarbouwer) en het pijnlijk naakte "Lonely Mountain" bewijst Kozelek zich als onbetwiste koning van de melancholie. Among The Leaves is een innemende, dappere plaat van een buitengewoon fascinerend artiest.

Shearwater werd in 2001 door Okkervil River-leden Jonathan Meiburg en Will Sheff opgericht als spin-off bandje voor het schrijven van introvertere liedjes met uitgebalanceerde cadens. Inmiddels is de band uit Austin, Texas al twaalf jaar lang op de planken te bewonderen. Meiburg nam gedurende het drieluik Palo Santo, Rook en The Golden Archipelago de teugels steeds strakker in handen. Het nieuwste Shearwater-album Animal Joy belichaamt voor Jonathan een schone lei. Nieuwe bandleden, een nieuw geluid en een nieuwe synopsis. De 36-jarige muzikant annex ornitholoog heeft Austin ingeruild voor New York, waar hij opnieuw de liefde heeft gevonden. Jonathan: 'Na het afronden van Animal Joy was ik er weer klaar voor. Ik dwaalde voor mijn gevoel voor een lange periode af, maar nu maak ik weer deel uit van de wereld. De plaat gaat hier ook een beetje over: jezelf verliezen, een ommekeer maken en opnieuw terugvinden.'

Ik weet niet wat het is maar ik heb meestal een beetje moeite met Franstalige popmuziek. Op de een of andere manier is de taal te mooi en zacht voor harde muziek. Rappen in het Frans klinkt in mijn oren eerder lief dan stoer. Ondanks dat er maar drie nummers in het Frans worden gezongen en gerapt op A Matter Of Time, het zesde album van Le Peuple De L'Herbe uit Lyon, klinkt het gepeupel zelfs in de Engelse nummers Frans. Al ruim vijftien jaar laat de band een mix van hiphop, dance, funk, dub, jazz, reggae en pop horen. En daar zit wat mij betreft het probleem. De band buitelt van drum 'n' bass in pop en hiphop. Het klinkt allemaal strak en vet, maar door al die stijlen ook onrustig en druk. Op het podium werkt dat volgens mij prima en is het een garantie voor een spetterend concert, maar op cd beklijft het niet. De muziek pakt me nergens en begint me na verloop van tijd zelfs licht te irriteren. Iets meer subtiliteit en gas terug was de nummers ten goede gekomen. Nu zijn Le Peuple De L'Herbe meer Le Peuple De Speed.

Wow, zo zie je maar weer. Je hoeft maar een briefje te schrijven aan Alex Newport en de man komt vervolgens van zijn productionele troon om de plaat van het Rotterdamse Organisms te mixen. Het kan verkeren! Organisms is niet helemaal groen. Het trio werkte samen met muzikanten en bracht zo werkervaring in de studio bij bands als Feverdream, Incense, Spider Rico, Face Tomorrow, The Deaf en Non-Issues. Hoe Organisms klinkt? Als Icarus Line met Mark E. Smith van The Fall op zang. En hier en daar een orgeltje of raar folky instrumentje. Is dat tof? Ja, wel als je van dichtgeplamuurde takkeherrie houdt, gekrijs, schreeuwend protest en een houding die wel erg dicht op de Engelse arbeiderspunk van Crass zit. Dat is dan noise anno 2012. Dit is wat wij oprechte speedpunk plegen te noemen. Organisms is opgejaagd, gefokt, energiek en het fikt aan alle kanten. Daar waar Howlin Pelle Almqvist van The Hives een voorliefde heeft voor garage-rock, daar heeft Lennard Kruithof van Organisms zijn oren goed de kost gegeven bij de door drugs omgeven bands als Jesus Lizard en Penthouse. Het beat-orgeltje schaaft op enkele momenten de scherpe randjes van de band af. Pas dan merk je dat de tomeloze inzet van de heren ook nog eens leidt tot enkele parels van festivalsongs die kunnen uitgroeien tot hardcore-anthems van het eerste uur. Het is Organisms van harte gegund. Ik begrijp die Alex Newport wel, dat hij als de sodemieter al het werk uit zijn handen heeft laten kletteren om de mix voor dit trio te verzorgen. Hij zal bij het beluisteren van Organisms de ene na de andere Aha-erlebnis hebben gehad.

Ik houd ervan om zelf nieuwe benamingen te bedenken voor muziek. Gerontorock komt daarvandaan, net als Teutoonse marsmetal. Bij Black Pyramid hebben ze dat al voor me gedaan. Zij betitelen hun muziek als 'galloping war metal', galopperende oorlogsmetal. Ik geloof niet dat ik iets beters kan bedenken. Luister maar eens naar opener "Mercy's Bane": een stuwende ritmesectie, een gruizige ritmegitaar, een solo die de melodie volgt en een zanger die de teksten min of meer in de microfoon blaft en toch melodieus blijft. Van de negen songs zijn er twee korte instrumentale stukken met een akoestische feel, "Tanelorn" en "Empty-Handed Insurrection", waarin wat gas wordt teruggenomen. Daar staat tegenover dat in "Dreams Of The Dead" en "Into The Dawn" twaalf respectievelijk vijftien minuten de tijd wordt genomen om een smakelijke beuker neer te zetten. En hoewel Black Pyramid weinig nieuws te berde brengt, klopt het allemaal als een bus. Omdat bovendien de productie - van de heren zelf - de goede mix van rauwheid en een open geluidsbeeld heeft is II een album geworden dat in het doomgenre misschien niet het meest originele is, maar door consistentie en geluid desondanks een topper is. In de meeste songs zit je binnen drie maten helemaal in de sfeer, en da's geen straf. Lekkurrrr!

Beetje laat, deze recensie, nu Miike Snow (uitspraakhulp hier) al zo'n aardig optreden op Pinkpop gaf. Bootlegvideootje van dat optreden hier: "Paddling Out" is gewoon een dikke hit. Voeg daar nog de beste nummers van hun vorige plaat bij ("Animal" en het Scissor Sisters-achtige The Rabbit) en je kunt je opeens voorstellen dat dit trio (Christian Karlsson, Pontus Winnberg en Andrew Wyatt) onder een andere naam eigenlijk al jaren producer speelt voor andere popartiesten, onder wie Madonna en Britney Spears. Maar Happy To You is als album wel een flink stuk eigenzinniger dan die lekker dansbare singles doen lijken. "Devil's Work" heeft best een ingewikkelde melodie en combineert een stuwende piano met trompetten en strijkers en vreemde percussie en acidsynths tot... een verschrikkelijke onhandige melodiesoep, voornamelijk. Een meeneurieliedje als "Bavarian #1 (Say You Will)" doet hetzelfde gedoseerder, en dus beter. "Archipelago" begint dan weer als een Kelly Stoltz- of Zeus-achtig pianodingetje, maar halverwege gaat de Röyksoppdoos alweer open. Zo komt het nooit tot grootse euforie, natuurlijk. Maar nu komt de grote truc: de heren verkopen hun plaat in Nederland in de "Jackalope Edition", wat wil zeggen: met bonus-cd. En daar staan twee b-kantjes en vijf remixen op. Waaronder drie geweldige remixen. Alex Metric heeft alle crap uit "Devil's Work" gegooid en de heerlijk commerciële Wolfgang Gartner (ik ben fan wegens clubhit "Forever" en het nieuwe "Flexx") voegt een zompige housebeat toe aan "Paddling Out". En dan is er de uitsmijter: Jacques Lu Cont probeert dezelfde truc uit die Armin van Buuren bij The Killers "Human" flikte: zet een bataljon trancestrijkers achter de melodie en presto. Zijn nieuwe "Bonkers"-achtige refrein doet 't hem alleen niet voor mij, anders was het de remix van het jaar geweest.

Storm
Simon White - Silver Silver

Gr.R.
Faded - The Afghan Whigs @ Optimus Primavera Sound 2012

Prikkie
Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real

DubbelMono
Daniel Lohues @ Willem Wilminktheater, Enschede

Ludo
Human Don't Be Angry - Human Don't Be Angry

Ramon
Voodoo Swing @ Kids 'n Billies Festival, 16 juni 2012

Jasper
Sun Kil Moon - Among The Leaves (RIP Tim Mooney)

Blizzard
Beeckestijnpop, 16 juni 2012

Stonehead
Grum - Heartbeats

Ewie
Brat Farrar - Brat Farrar

tBeest
Kaizers Orchestra - Violeta Violeta Volume 2

Mocht je nog een album (of tape) van een band hebben liggen, die gegarandeerd in zeer kleine oplage is uitgebracht en je wilt deze verkopen op E-Bay? Dan kan het zo maar zijn dat Gear Fab deze koopt om deze vervolgens als geluidsdrager uit te brengen.

Zo ging het althans met Evol, een band die groot was in West-Virginia, maar onbeduidend in de rest van de wereld. Ze begonnen zoals veel bands in de sixties met covers en daarin waren ze volgens het verhaaltje bij de cd meesters. Maar ja, met covers kom je er niet. En dus werd er eigen materiaal uitgebracht. Nou ja eigen materiaal, hiervoor werd Jeff Hanichen als lid toegevoegd. Hij speelde niet onverdienstelijk 12 String gitaar mee op het enige album Evol dat in 1970 opgenomen werd. Evol bevat twaalf korte, lieve liedjes in de stijl die je ergens tussen The Byrds en The Mama´s and Papa´s moet plaatsen. Hanichen stapte in 1971 weer op (live deed hij helemaal nooit mee) en de band ging nog door tot 1977, zonder verder succes. Evol ontketende destijds terecht geen revolutie, maar is voor de sixties-seventies-fanaat een aanrader.

Mocht je de single "Cold Turkey" van Big Boy Pete op E-Bay zien, dan kun je die blind kopen als de koper niet weet wat hij verkoopt. Deze schijnt veel geld waard te zijn, alsmede meer singles van zijn hand trouwens. Het album Cold Turkey had er in 1968 ook moeten zijn, maar die kwam nooit uit. De opnames di werden gemaakt op een Bang & Olofsen Beocord 2000 tape-recorder kwamen echter zoveel jaar later wel bij Gear Fab terecht, die bracht deze alsnog op een geluidsdrager uit. Hier is te horen dat hij in een leven voor Big Boy Pete al in de muziekhistorie opdook als gitarist Pete ´Buzz´ Miller bij The Jaywalkers, een band die in het voorprogramma speelde van The Stones en The Beatles. Op grond van het resultaat dat nu hier ligt, durf ik te stellen dat het schandalig is dat deze release van de Brit (uit Norwich) ondanks dat de stroming beat en psychedelica in 1968 zijn opgang maakte, is gemist. Cold Turkey is een heerlijke plaat. En niet alléén voor de fanatici.

Ik had zo gehoopt dat Jay Brannan de Nederlander Jan Brentjens in vermomming was. Hoe zou hij anders zo bizar veel als Racoon kunnen klinken? De singer/songwriter komt toch echt uit Houston, en maakt onwaarschijnlijk suffe gitaarpop, van het soort waarmee de Zeeuwen na jaren ploeteren eindelijk hun megahit scoorden. Zoetgevooisde stem, eenvoudige akoestische gitaarbegeleiding, en wat rommelige strijkers in een poging de boel te smeren. Teksten lopen uiteen van 'you and me have a spark' tot 'it's not that you're not beautiful, you're just not beautiful to me'. Om met Woody Allen te spreken: 'I won't take it personal, I'll just kill myself, that's all.' Rob Me Blind staat vol liedjes die ze in het middagprogramma van Pinkpop serveren. Je kunt er zo lekker cocktails bij drinken namelijk. Om ervan te kunnen genieten moet je vermoedelijk minstens één keer zwanger zijn geweest. Brannan neemt zowaar een keer het f-woord in de mond (stoer!) en, nog erger, doet ook nog een paar tekstregels in het Spaans. Wild erotisch! Op de hoes staat de knappe zanger afgebeeld zoals zijn fanschare hem waarschijnlijk het liefst ziet. Weerloos vastgebonden. Had zijn muziek maar wat meer weg van zijn kortstondige filmcarrière. Brannan speelde mee in de arty porno-exercitie Shortbus. Daarin ging alles uit. Nu enkel de cd-speler.

Als archetypische eilandbewoners hebben de Ieren een eigenzinnige muziekcultuur. Soms bejubelen ze artiesten lang voor de rest van Europa overstag gaat (David Gray!) en ook hun eigen bands (The Frames, Bell X1) zijn vaak al jaren populair voordat ze onze oren überhaupt maar bereiken. In die laatste categorie valt O Emperor, dat twee jaar terug de Ierse albumhitparade bestormde, en dat nu pas (en nota bene via een klein Duits label) hier verkrijgbaar is. Misschien ligt het aan de ongelukkige bandnaam, die in combinatie met het morbide hoesje eerder Transsylvanische trek wekt. Afgezien daarvan is de vertraging raadselachtig, want O Emperor heeft nu al de grandeur van een grote band. In klapstuk “Don Quixote” (tevens opener) combineert de groep achteloos de ingewikkelde ritmes van Radiohead met de sneer van Muse en het falset-pathos van Wild Beasts. Als een klein muzikaal grapje openen ze de track dan ook nog met spaghetti western-blazers. Rocken ze daar nog vrij stevig, snel daarna worden de riffs ingeruild voor verbluffend zelfverzekerd gespeelde kamerpop. En minstens zo goed gezongen als de Fleet Foxes. In een liedje als “Sedalia” is ons eigen Daryll-Ann niet ver weg; en daarmee natuurlijk al de Amerikanen van de 'great wide open'. Je hebt wat in huis als je een overduidelijke ode aan de Beach Boys met een vleugje Harry Nilsson tot een goed einde weet te bringen. En alhoewel het - met Elbow in gedachten - nog wel tien jaar kan duren voordat de band hier écht doorbreekt, genieten wij er nu alvast van. En fluiten mee. 'Don't mind me, I don't mind myself'.

Eskimo Callboy, een nogal aparte naam voor een band met een voor nieuwe luisteraars nog vreemder album. Naar eigen zeggen maakt deze Duitse groep ´danceable porn-metal, with a pinch of psychedelic glam rock´; dit vertaalt zich in de praktijk naar een mix van metalcore, electropop, dubstep, trance-invloeden en nog wat random ingrediënten. Random is hierin misschien wel het sleutelwoord: geen nummer is vast te pinnen op één duidelijke stijl. Zo start de plaat met een brute riff direct gevolgd door synthesizerloopjes, maffe stemmetjes, diepe grunts, een poprefrein met een Cher-effect over de zang. Cleane zang komt op het album niet heel veel voor, maar verder wordt het volledige arsenaal aan keelmogelijkheden benut: van grunts en krijsen tot aan de zogeheten pigsqueals aan toe. Geen nummer is rechtlijnig, en dat maakt wellicht dat niet iedereen met deze debuut-LP uit de voeten kan. Tegelijkertijd maakt dit het ook weer heel ‘eigen’. Met een bandnaam als Eskimo Callboy en songtitels als "Wonderbra Boulevard" en "5$ Bitchcore" heb je niet het idee dat ze het al te serieus nemen, maar dat maakt absoluut niet dat er met de pet naar gegooid is. De vreemde combinatie van stijlen zit stiekem best catchy in elkaar, de breakdowns werken naar behoren en het wordt zeker niet eentonig. Ook is er duidelijk zorg besteed aan het goed opnemen en mixen. Dus terwijl de puristen van elk individueel genre deze samensmelting van allerhande stijlen gezamenlijk afkeuren, wordt er ondertussen gewoon een feestje gebouwd: ´let’s go and rock this party!´

Ik zei het quasi luchtig tegen DubbelMono toen de nieuwe Peter Hammill te voorschijn kwam bij een enveloppenuitpakfeest: 'Oh, daar schud ik wel een stukje over uit mijn mouw, dan heb ik gelijk een mooie reden om wat over Henk te schrijven.' Henk stierf een week eerder en ik vond dat ik daar nog wel wat over moest schrijven. In mijn hoofd leek het op dat moment zo logisch als een plus een: Henk hield van Hammill, Henk leerde mij van Hammill houden. Dat moest wel wat zinnigs opleveren. Nou, vergeet het maar. Ratio verloor het genadeloos van de emotie en hoezeer ik me er ook toe probeerde te zetten, het lukte me echt niet er iets passends van te maken. Een voor mijn doen ongekend schrijfwak trof me op een uitermate vervelend moment. Terwijl mijn grijze massa toch echt overuren draaide om te proberen de twee op papier zo gemakkelijk te verbinden zaken de handen in elkaar te slaan in een woord of 250 op mijn scherm. Ondertussen luisterde ik Consequences. Veelvuldig. Misschien wel te. Zonder twijfel een van de donkerste en beklemmendste albums van Hammill in jaren. Een erg goeie bovendien. Ik wist dat Henk 'em al besteld had, het irriteerde me dat we het er niet meer over gehad hebben per mail of chat, zoals dat veelvuldig gebeurde de afgelopen vijftien jaar. Je probeert je er overheen te zetten, maar dat lukt me maar niet. Dat is misschien nog wel waar ik het meest mee worstel. Het voelt onaf met duizelingwekkend veel losse eindjes. Nooit meer 'hapslik' en 'loopt binnen'. Het is stom en oneerlijk.

Will Stratton mag dan wonen in Brooklyn - dichtbevolkt als het gaat om muzikanten en platenlabels - hij trekt zich weinig aan van one and done-hypes en de zoektocht naar authenticiteit. Met zijn bedaarde Iron & Wine-achtige zangstem en uitmuntende staccato-gitaarspel - sterk beïnvloedt door Britse folkpioniers als Bert Jansch en Nick Drake - is Stratton een intrigerende muzikant. Zijn geluid kenmerkt zich door het improviserende vingergetokkel op zijn steel string, met quasi-obsessieve voorliefde voor fléchettes. Strattons onbuigzame visie als het gaat om arrangementen is zijn andere kwaliteit. Zelfs toen grote voorbeeld Nico Muhly aanbood strijkerpartijen te schrijven voor zijn vierde album Post-Empire, wilde Stratton het liever zelf doen. Bij het zeven minuten lange openingsnummer "You Divers" pakt dit magistraal uit. Wat ontstond als ingetogen folksong, is opeens een omvangrijke epos vol strijkers, achtergrondvocalen en in elkaar gemixte, elektrische en akoestische gitaren. Hij speelt vaak subtiel met verschillende overgangen in productie, zoals bij afsluiter "Mercury Id Blues", dat overgaat van galmende, mistige dissonantie naar warm en intiem. Wat Post-Empire ten goede komt is Strattons nadruk op het vertellen van een verhaal boven het zoeken naar neo-klassieke hoogstandjes a la Sufjan Stevens en Owen Pallett. Stratton weet zelf donders goed dat zijn ietwat eentonige liedjes afhankelijk zijn van de overige melodieën en zangpartijen, maar nergens wordt het excessief. Hoewel Post-Empire zijn inkakmomentjes wel degelijk heeft, weet Stratton bij de absolute pieken (het titelnummer, maar vooral het verrassend non-cryptische "The Relatively Fair") sufficiënt te verwonderen en te ontroeren.

Het is een slimmerd, die Arjen Lucassen. Bij Lost In The New Real besloot hij niet de bij Ayreon gebruikelijke rij wereldberoemde rockers te laten invliegen, maar als verteller op het album vroeg hij Rutger Hauer. Hoppa, daar was de publiciteit! Rutger Hauer speelt in het verhaal op de eerste cd de rol van een psycholoog die de hoofdpersoon Mr L begeleidt in zijn nieuwe leven. Mr L is door middel van cryonics in de 21e eeuw ingevroren en wordt een paar honderd jaar later weer tot leven gewekt - enter Rutger Hauer. Lucassen gebruikt het verhaal om ook thema's als censuur en euthanasie aan de orde te stellen. Ook in de titels weet Lucassen weer op te vallen: "Pink Beatles In A Purple Zeppelin", "When I'm A Hundred Sixty-Four" en "E-Police" zijn titels die je niet elke dag tegenkomt. Maar goed, zo'n verhaal is leuk, maar is het muzikaal ook de moeite waard? Natuurlijk! We hebben het hier wel over Arjen Lucassen hè, die heeft nog geen slechte plaat afgeleverd sinds hij (semi-)solo ging. Deze ronde heeft hij bijna alles zelf gedaan - afgezien van drums, strijkers en fluiten - en het bovendien zelf ingezongen. Dat laatste vond ik nogal verrassend, maar hij heeft zich een stijl van zingen aangemeten die vaak sterk lijkt op die van Phideaux en die ligt 'm goed. Muzikaal is het even gevarieerd als altijd, met dan weer folkmetal, dan weer powermetal of prog. Op de tweede cd staan vijf eigen songs en vijf covers, allemaal binnen het thema. Die covers zijn niet de minste songs: Pink Floyds "Welcome To The Machine", Blue Öyster Cults "Veteran Of The Psychic Wars", Led Zeppelins "Battle Of Evermore" als duet met Elvya Dulcimer - die ook de dulcimer bespeelt, waar in het origineel de mandoline is gebruikt - , Alan Parson Projects "Some Other Time"en Frank Zappa's "I'm The Slime". Het is leuk om alle grote namen op de Ayreon-cd's te horen, maar eerlijk gezegd heb ik ze geen moment gemist op Lost In The New Real. Lucassen weet van zichzelf dat hij niet 's werelds beste gitarist of zanger is, maar in het creëren van een sound is hij een meester. Ook nu weer. Petje af!

Fervid is een rocktrio dat volgens mij geen enkele moeite heeft om platen van Dream Theater en Porcupine Tree aan te horen. Ik kan er weinig mee. Waarom? In het algemeen drukt er een gedateerde stempel op deze plaat. Ik heb het allemaal tien keer spannender gehoord. Fervid trekt best flink van leer met een stevig instrumentarium. De band muzikaaltechnisch dan ook geen enkel mankement. Het gaat me om de geringe spanningopbouw per song. Ik hoor refreintjes en melodietjes die zijn geleend van Survivor, Judas Priest en Europe. Verder hoor ik Chesney Hawkes-producties die het slechts goed zouden doen op het Eurovisie Songfestival. Twaalf in één dozijn gitaarpop dus. Ook daarvoor zal beslist een groeimarkt zijn. Alleen niet in mijn omgeving. De keuze voor prog en gitaarrock met overbekende thematiek is voor mij niet bepaald verrassend. Over een paar jaar zal ik vast wel zijn bestookt met mail van ontevreden managers en familieleden van de band. Dan zal ik me voortdurend hebben moeten verdedigen tegen de stelling dat Fervid ongekend populair is in Maleisië en Thailand. Tegen al die mensen wil ik nu al zeggen dat ik Fervid niets misgun. Wat mij betreft zoekt Fervid zijn massale fanbase elders in de wereld op. Omdat de band het verdient. Ik wil alleen maar zeggen dat in Nederland de cd-prijzen best hoog zijn en wij vanuit onze portemonnee denken. Leg mij maar eens uit waarom ik voor dezelfde prijs niet beter een cd van pak-em-beet Jon Oliva had moeten kopen? Oftewel, waarom had ik per se de cd van Fervid niet moeten laten liggen op Record Store Day?

Af en toe is het goed om eens de thermometer in rockend Nederland te steken om te kijken of er nog muzikale koorts heerst.

The Kotten Fields Sessions (Kotten ligt vlakbij Winterwijk) is de eerste release die hier voorbij komt. Achter deze release zit het uit de Achterhoek afkomstige The Backcorner Boogie Band. Zij grijpen terug op de Amerikaanse muziekgeschiedenis van The Black Crowes, Free en Booker T and The MG´s. De meest bekende naam in de band is Hendrik Jan Lovink, voorheen Jovink. Maar misschien had ik hem helemaal niet moeten noemen, want TBBB zoekt het in een heel andere muzikale hoek en klinkt vooral serieus. Het twaalftal buit de bezetting maximaal uit met sterke zang, vette toetspartijen, scheurend gitaarwerk, heerlijke blazers en achtergrondzangeressen die allemaal doen waar ze voor in deze band zitten. Ze stonden of zijn al geboekt op de nodige festivals, waaronder De Zwarte Cross. The Kotten Fields Sessions is een prima plaat, maar bevat nog geen ultieme single. Die moet dan maar van de opvolger komen en dan in 2013 door naar Pinkpop. Ik zie ze het doen.

Ik zal niet lang stil blijven staan bij de slechtste albumtitel die ik in tijden zag, Rockasutra. Verantwoordelijk hiervoor is het Noord-Hollandse Jack Molton Distortion. Grappig dat ik een cd toegestuurd krijg van een band die waarvan ik hun album 69 in 2002 voor een ander medium mocht beoordelen. Er is kennelijk niet veel veranderd. Oké, er is een andere drummer, maar verder zit het kwartet nog steeds in het eigen beheer-circuit en maken ze stevige rock die heen en weer gaat tussen hardrock en garagerock. Ik vind de Engelstalige zang soms wel nét wat te vernederlandst, de liedjes teveel de clichés opzoeken, maar ik denk dat geen enkele fan dit erg vindt. Jack Molton Distortion doet wat het al jaren doet. Ik vrees dat er zich weinig nieuwe wegen zullen openen, maar ach… Ik denk niet dat als je al iets van vijftien jaar bezig bent, je de energie niet meer uit succes van een platencontract haalt. Gewoon door blijven gaan dus en Noord-Holland plat blijven spelen.

Boxpok is een demo met vier songs gespeeld door het Brabantse LQR. De band is al bezig met Ierse folkrock vanaf 2007 en dit is hun tweede demo. Dat het een demo is dat is te horen: het geluid is wat dunnetjes. Het mag nog wel eens goed gemixt worden. Hier moet je echter doorheen luisteren om het eerlijk te beoordelen. Muzikaal vind ik met name de uptempo liedjes beter tot hun recht komen, want als het tempo omlaag gaat dan valt des te meer op dat ze geen zanger van wereldformaat hebben. Het Nederengels irriteert me soms, en de kracht en eigenheid in de stem ontbreekt. LQR is prima voor in de kroeg - waar op zich niets mis mee is -, maar het zou mij verbazen als het veel verder komt dan hier. I´m sorry. Ik krijg wel zin in een lekkere Ierse pint.

Je ontkomt er niet aan, hier in Porto, Portugal, waarvan men zegt, dat men gelooft in de drie F’en: Fado, Fatima en Football; het EK staat op het punt te beginnen. De Portugezen zelf beschouwen zich als outsider, landen als Nederland, Duitsland en Spanje worden geacht voor de titel te gaan, maar stiekem geloven ze er wel in. Wij Nederlanders doen dat in ieder geval, dus hijsen wij ons, voor aanvang van het festival, in het Oranje en zoeken, samen met een stel Deens muziek- en voetballiefhebbers eerst een kroeg op. Over de wedstrijd zullen we het verder niet hebben, maar Denen waren zo genereus om het bier te betalen. OK, dan nemen wij de taxi voor onze rekening.

De taxichauffeur denkt zelf dat hij Ayrton Senna is, alleen rijdt hij een oude Mercedes en gevaarlijk slippend gaan we met een noodgang vaan het Parque Da Cidade, het festivalterrein. Dat komt goed uit, want Spiritualized is inmiddels al begonnen. De spacerockers staat in een keurig half cirkeltje, dat aan een A Silver Mt. Zion doet denken en verdomd, het valt ineens op dat Jason Pierce eigenlijk al een postrocker was, voordat het genre groot werd! Hippe vogel, die Pierce en als hij in “Ladies and gentlemen, we’re floating in space” de woorden “A Little Bit Of Love To Take The Pain Away” zingt, dan stijgen we inderdaad op en zijn we de wedstrijd alweer vergeten.

'Zjiwse kuntrie muzik' staat er op de prachtig vormgegeven hoes van De Zwarte Ruiter, de debuutcd van Johnny Contant. Johnny Contant? Is dat dan de Zeeuwse Johnny Cash? En de zwarte ruiter is dus 'the man in black'? Zo simpel is het inderdaad. Johnny Contant is het alias van de uit Breskens afkomstige Sven Cruson. Met de hiphopformatie Stormtroepers scoorde hij bescheiden succes maar nu heeft hij de baseballpet verruild voor de cowboyhoed. Voor zijn debuutcd bewerkte Johnny Contant de teksten van twaalf bekende countrysongs van groten als Johnny Cash, Kenny Rogers en Steve Earle in het West Zeeuws-Vlaamse dialect. Dat levert grappige teksten op zoals in "Raore Sjek" ("Pills I Took" van Hank Williams III) wat gaat over het roken van de eerste joint en "Folsom Prison Blues" van Johnny Cash wordt "Torentid" de naam van de gevangenis in Middelburg. Ondanks het dialect zijn de teksten goed te volgen wat mede te danken is aan een spoedcursus West Zeeuws-Vlaams op de hoes. Aan de merchandising heeft Johnny Contant ook gedacht. Via zijn website is echte Zwarte Ruiter whiskey te bestellen. Op de vormgeving is echt niets aan te merken, de uitvoering laat echter te wensen over. Contant zingt niet geweldig en weet daardoor de aandacht maar matig vast te houden. Bovendien heb ik, ondanks de leuke teksten, toch steeds het gevoel dat ik naar een mindere bewerking van het origineel aan het luisteren ben. Op een volgende cd zou ik graag de echte Johnny Contant met eigen composities horen. Nu bekruipt mij bij beluistering van De Zwarte Ruiter na verloop van tijd een TV Oranje -gevoel en dat is bepaald niet mijn favoriete muziekzender.

Waarom zou je een goed idee voor jezelf houden? Dat moeten ze gedacht hebben, bij de organisatie van Primavera in Barcelona. Dus zochten ze een park in Porto, vroegen ze een hoop bands om nog een weekje in het zuiden te blijven en aldus ontstond Optimus Primavera Sound. In het Parque da Cidade. Ik ben eigenlijk wel een voorstander van een festival in de stad. Alles is dichtbij, des avonds keer je weer terug naar een echt bed en als het regent, dan kun je de volgende dag tenminste schone en droge kleren aantrekken. Niet dat het regent in Porto, althans niet zoveel. De weersvoorspellingen waren niet al te best, maar met een buitje van twee minuten valt te leven. Dat gezegd hebbende, was het idee om een festival in dit stadspark te organiseren een puik idee. In Porto is geen meter vlak en dat geldt ook voor het Parque Da Cidade. En de beide hoofdpodia liggen aan de voet van de heuvel en daardoor heb je altijd goed zicht op de podia. Primavera kent in totaal vier podia, maar de eerste dag is vooral een opwarmertje en twee podia worden pas later in gebruik genomen.

Ooit was er een kindertelevisieshow die “Geef Nooit Op” heette. Daar moest ik aan denken toen ik Pop Tune, het nieuwe album van Shonen Knife, in handen kreeg. Ik dacht daaraan omdat het Japanse trio rond zangeres/ gitariste Naoko Yamano zeker niet opgeeft. Hoewel de hoogtijdagen (grote labels, tours met Nirvana en The Breeders) alweer lang geleden zijn spelen ze, eenendertig jaar na de oprichting, nog over de hele wereld en iedere show wordt alles gegeven met een flair en enthousiasme alsof ze in de Hollywood Bowl of Budokan staan. Het recept is gelukkig onveranderd. Met als duidelijke inspiratiebronnen The Beatles en The Ramones worden er lekkere gitaardeunen neergezet, met de ontwapenende zang van (meestal) Naoko. Drumster Emi is er nog niet zo heel lang bij maar is misschien wel de beste drumster die de band ooit gehad heeft, zeker qua power. Ritsuko’s baslijnen zijn doeltreffend en slim. En terwijl de wat gladde productie uit de jaren negentig is vervangen door een iets ruwere garagesound blijft de kwaliteit van liedjes keurig op het peil dat we gewend zijn. In vergelijking met vorige albums is het dit maal iets meer sixties. Met name in songs als "Paper Clip" - dat me een beetje aan The Small Faces doet denken - en het charmante "Psychedelic Life" is dat sixtiesgevoel sterk aanwezig. Op opener "Welcome to the Rock Club" en "Osaka Rock City" is het gelukkig wat makkelijker pogoën. Voordat je het weet is het album voorbij, maar het kan je hele dag goedmaken. Feel good punkrock, laat de zomer maar komen!

Dankzij een succesvolle uitwisseling van clubshows met Lucky Fonz III, heeft Peter Katz een hecht groepje fans geworven in Nederland. De liedjessmid uit Toronto, Canada is bezig aan de laatste shows van een slopende, zes weken lange toer door Europa. Deze week vertrekt hij huiswaarts. Het nieuwe album Still Mind Still verscheen hier al in februari. Net als bij zijn vorige platen grijpt Katz terug naar het vertrouwde singer-songwriter idioom: bescheiden, poppy kampvuurliedjes met sentimentele, verhalende songteksten.

Achter Peters ideale schoonzoon-imago huist echter een openhartige animus: regelmatig behandelt hij zwaar beladen thema's in zijn muziek. "The Fence" is bijvoorbeeld een waargebeurd verhaal over Matthew Shepard, een homoseksuele student die werd vastgebonden en mishandeld aan een hek. Uiteindelijk bezwijkt Shepard aan zijn verwondingen. 'Olivers Tune' is een ode aan een terminaal zieke violist die zijn allerlaatste concert speelt. Deze aangrijpende onderwerpen komen niet uit het niets boven drijven: als tiener werd er bij Katz leukemie geconstateerd. Naderhand bleek het om een verkeerde diagnose te gaan, maar desalniettemin heeft deze ervaring Katz' levensfilosofie voorgoed veranderd. Katz: 'Ik probeer er helemaal niet zo intens mee om te gaan, dat heb ik ook in andere interviews verteld. Als 19-jarige dacht ik dat ik dood ging. Vanaf dat moment ontbeerde bij mij het vermogen om het leven te zien als een lang proces. Ik zie het dagelijkse leven als ogenblikkelijk: geen allesomvattend concept of iets dat ver weg is. Met die gedachte in mijn achterhoofd loop ik continu door deze wereld. Het is geen mantra of iets idyllisch: het is een feit! Ik zou bij wijze van spreken nu naar buiten kunnen lopen en de pijp uit gaan. Ik ben daar ook niet bang voor, want ik heb die realiteit al lang geleden moeten accepteren.'

Tot voor kort was Bombay Show Pig een driemanschap, maar vlak voor dit album bleek de kern uit nog maar twee leden te bestaan: drummer /zangeres Linda van Leeuwen en gitarist / zanger Mathias Janmaat die overigens ruimschoots hulp van anderen kregen. Linda van Leeuwen zal nooit The Voice of Holland winnen, maar ze pakt elk wannabe-zangeresje in met haar vermogen om de ene keer te klinken als PJ Harvey (dan weer fluisterend, dan weer krijsend) en het volgende moment mooie koortjes te produceren wanneer Mathias Janmaat de leadzang doet. Kudo’s daarvoor gaan ook naar producer Simon Akkermans (C-Mon & Kypski) die de garagerock van het duo bewerkt heeft met inventieve samples en ook de vocalen stijlvolle effecten heeft meegegeven. Dat zou niet werken als het liedjesmateriaal niet zou kloppen. Hulp bij het maken van de nummers kwam weer van Tjeerd Bomhoff, net zoals anderen weer muzikale ondersteuning verleenden. De twee onweerstaanbare openingsnummers "Sancho Panza" en "Shackles And Chains" stellen het vervolg wel een beetje in de schaduw, maar gelukkig krijgen we een eindsalvo met het groots opgezette "Sharp Like" en het scheurende "Ill Intention". Afsluiter "Making Friends" is moeilijk grijpbaar, maar zorgt er wel voor dat de cd snel op repeat gaat.

Asphyx laat er op het tweede album sinds hun reünie in 2007 geen gras over groeien. Niets introductie of aanloop, maar onmiddellijk de beuk erin. De band, opgericht in 1987, staat nog steeds ferm voor old school deathmetal en geeft dan ook aan dat Deathhammer bedoeld is om de ketters uit de huidige deathmetalscene een flinke corrigerende tik te geven. De scene hoeft volgens deze Twentse groep namelijk niet te verzanden in technisch gecompliceerde solo’s en over elkaar heen buitelende polyritmes. Nee, Asphyx houdt het overzichtelijk: gitaar, bas, drums en Martin van Drunen die zijn keel schor brult. Hoewel er hier en daar wat gas terug wordt genomen qua tempo (bijvoorbeeld in het vrij logge "Minefield" waar de doominvloeden van vroeger in doorklinken), boet de plaat nergens in aan intensiteit. De zware gitaarriffs vliegen kraakhelder om je oren, iets waar het masteren door Dan Swäno ongetwijfeld een aardig steentje aan heeft bijgedragen. Er wordt net zo makkelijk weer een paar tandjes bijgeschakeld om uiteindelijk in iets minder dan vijftig minuten tien stevige tracks door de speakers te rossen. Een speciale vermelding is gereserveerd voor "We Doom You To Death" dat uitstekend tentoonspreidt hoe de vier mannen van Asphyx zowel doom als death tot in de puntjes beheersen. Deathhammer is daarmee een prima visitekaartje van een band die aan de wieg van de scene stond in Nederland en met een militaire precisie laat horen hoe het ook alweer hoorde, met die old school deathmetal. Bow down to the Deathhammer!

Bij "Five Knuckle Shuffle" zat ik ineens rechtop. Die zanglijn, die ken ik toch? Free? Guns 'N Roses? Nope, het bleek een zanglijn die identiek is aan die van "That's A Fact", een redelijk obscure track van het Blue For You-album van Status Quo. Misschien geeft dat wel het probleem van de songschrijver aan: hoe origineel kun je heden ten dage nog zijn? Alles is al een keer gedaan, zelfs dingen die écht niet kunnen. (Jimmy Page tegen The Edge in de documentaire It Might Get Loud: 'En dan naar C? Dat kán niet!' Priceless!) Gelukkig weerhoudt dat Vengeance er niet van lekkere hardrocktracks te blijven schrijven. Nee, ze zullen er geen Led Zeppelin mee worden, maar de pret spat er vanaf. Dat is helemaal opmerkelijk als je bedenkt dat begin 2011 oudgediende Jan Somers onverwacht overlijdt. Genoeg reden om een sombere plaat te maken, zou je zeggen, maar nee. Crystal Eye, dat zowaar verschijnt bij SPV, is weer goed voor een fijne portie hardrock met plezier hoog in het vaandel. Overigens is het deze ronde vooral Leon Goewie met ingehuurde krachten. Jan en Timo Somers hadden de band al verlaten, maar Timo speelt als gast mee op twee songs en de laatste solo van Jan Somers sluit het album af ("Jan's End Piece"). De andere muzikanten komen uit de kringen rond Chris Slade (ex-AC/DC). Goewie zingt namelijk ook in Chris Slade Steel Circle (geschreven als CS/SC), diens AC/DC-coverband. De muzikanten zijn op dit album daarom niemand minder dan gitarist Keri Kelli (ex-Slash's Snakepit) en bassist Chris Glen (ex-MSG). Vengeance bevatte door de jaren heel wat goede muzikanten, maar dit is veruit de meest ervaren line-up. Dat is ook te horen aan vlekkeloze productie en uitvoering. Dat maakt echter ook dat je merkt dat de kwaliteit van de songs wat wisselend is. Gelukkig zijn er dan nog songs als "Five Knuckle Shuffle" en "Desperate Women", die heerlijk knallen. Die songs en de vlekkeloze uitvoeringen zorgen ervoor dat Crystal Eye weer vijftig minuten feest is. Op en top Vengeance dus.

Dochter van een folkzangeres en beeldhouwer, kleindochter van een burleske-performer en poëet: Simone White (42) groeide op in een gezin vol kunstzinnige entrepreneurs. Logischerwijs is kunst haast een symbiotische component in al haar doen en laten. Schrijven, zingen, fotograferen, acteren: White heeft het allemaal schijnbaar in de poriën opgenomen. Door de tengere liedjesschrijver uit Los Angeles bruist een overvloed aan interesses en nieuwsgierigheid. Aan vertrekpunten en bestemmingen is er evenmin tekort: haar geboorteplaats Oahu, Hawaii, New York, Seattle, Londen, etcetera. Tegenwoordig leeft White een bescheiden bestaan in Echo Park, waar ze haar belevenissen in haar moestuin dichterlijk vastlegt op Twitter.

Voor het grote publiek is White vooral bekend van het fluisterfolkhitje 'The Beep Beep Song', dat werd gebruikt voor een reclamespotje van het automerk Audi. Met haar thirty something was dit een definitieve doch relatief late doorbraak. Ondanks het succes klampt White sterk vast aan haar principes: haar muziek mag bijvoorbeeld niet gebruikt worden voor eetproducten die niet voldoen aan het biologische keurmerk. Op het album met de ironische titel I Am The Man (uitgebracht op Damon Albarns Honest Jon-label) heerst een doordrenkte, onderhuidse diepgang. Haar ongedwongen, onderkoelde en lichtvoetige zangstem vormt een schril contrast met haar scherpe dialogen, zonder dat haar liedjes hautain aanvoelen.

Weet je wat het is met Splendid? De band bulkt van de concurrentie en geen van allen heeft een uniek eigen geluid. En dus vinden nogal wat mensen "Again" een fantastisch nummer van Chef’sSpecial. Wat is er trouwens gebeurd met die neger van Chef’s Special? Die deed toch altijd de raps en vocalen? Nee, dat was Relax. Wie van het bovenstaande is de eerst gedupeerde? Juist, het Haagse Splendid. Connect Back To The Stars is een festivalplaat vol (dub-)reggae, hiphop, soul, rocksteady en rock doet het buiten in het zonnetje altijd goed. Dan moet je als band de mensen ook niet lastig vallen met politieke boodschappen, geagiteerde kritieken op de maatschappij en guerilla-oproepen. Laat dat maar aan Zack de la Rocha over. Wel kan ik me voorstellen dat je als Splendid je steeds meer gaat verdiepen in hoe je met een ongedwongen geluid toch tot actie kunt oproepen. Splendid heeft alles in zich om een Nederlandse Spearhead te worden. Dat moeten de Hagenaars alleen wel willen. Al is het alleen maar om zich te onderscheiden van een Chef’s Special of een Relax. En al is het maar om Den Haag ook eens op een andere manier als popstad op de kaart te zetten. De Hofstad draait niet enkel om Di-Rect en Kane.

Goed nieuws voor onze File Under-Vonx. Hij wilde meer Knupperpouf, hij krijgt meer Knupperpouf. Dit project van drumster Nicolette Lie is toe aan de derde ep getiteld Go Yeah! De instrumenten worden grotendeels bespeeld door Lie waarbij de lo-fi mix van elektronica en gitaar een aparte is. Voor de Nederlandstalige (!) zangpartijen is Marlous Vermeulen (Julia P.) verantwoordelijk. Het leuke aan de combi is dat het allemaal zo simpel lijkt, maar dat de zes liedjes knap in elkaar zitten. Qua stijl wordt er ook van de nodige walletjes gesnoept, bijvoorbeeld opener "Dag Grote Beer" is een lief liedje, maar van de Engelstalige titelsong spat de noise af. Dit is trouwens de enige Engelstalige song. Waarom ze niet in haar moerstaal blijft zingen? Geen idee. Mijn favoriet is trouwens het zomerse danspopliedje "De Veerboot". Ook ik wil meer. Ik ga voor een volwaardig album en meer optredens.

Als we dan toch in Nederland zijn, dan kunnen we daar beter meteen even blijven. Alhoewel op Nederland wel wat af te dingen is, woont de Française Emmanuelle Ornon al tien jaar in ons land. Zij is ook een multi-instrumentaliste die met gitaar, MicroKORG en beats haar liedjes inkleurt. En dan is er ook nog haar aangename stem. Dit is allemaal te horen op de eerste (en gelijknamige) ep van Fusée Dorée die ze met nog wat andere muzikanten opnam. Ze zingt dan weer in het Engels dan weer in het Frans. Niet alle liedjes van deze ep vind ik even goed. Zo lijkt me dat je geen potten gaat breken met een liedje als de opener op deze ep "On Your Throne". Fusée Dorée maakt het echter interessant als ze in een triphoppende drive terecht komt op het aansluitende "Twinkle" dat overgaat in het dansbare "Zinc White". Hierna zakt het weer wat in met "La Carte" om het in "Un Autre Film" weer terug te pakken. Met wat kritische coaching zou hier veel moois boven water kunnen komen. Ja, laat ik ook eens gooien met de term veelbelovend.

Raar maar waar, tegenwoordig moet je je bij de aankondiging van een Great White-album afvragen wèlk Great White. Het Great White zónder, of het Great White mét zanger Jack Russell. De eerste heet gewoon Great White en bestaat onder anderen uit oudgedienden Audie Desbrow, Michael Lardie en Mark Kendall, de tweede heet Jack Russell's Great White en kent als oudgediende alleen Jack Russell. U begrijpt, de rechtszaken zijn nog gaande. Niettemin heeft de eerste een nieuw album, Elation. Nu met zanger Terry Ilous, die al eerder als vervanger voor Russell optrad. Niet dat dat veel veranderd heeft, want het is nog steeds op en top Amerikaanse pretrock. In de productie zijn de gitaren aardig naar voren gezet - niet zo gek als je bedenkt dat de twee gitaristen ook de producers waren - en dat geeft het geluid in elk geval wat body. Qua composities laat het hier en daar wel wat te wensen over, vooral op het eerste deel van het album. Een song als "Heart Of A Man" bijvoorbeeld is best te pruimen, maar goed beschouwd gebeurt er niets bijzonders. En zo zijn er een paar songs meer waar de inspiratie wat tekortgeschoten lijkt te hebben. Terry Ilous is wel een aanwinst. Ook hij heeft een stem met een rauw randje, maar hij roept wat meer associaties op met Chris Robinson (The Black Crowes) of Jeff Keith (Tesla). Het krijgt daardoor soms ook een iets rootsier karakter, zeker op het tweede deel van het album ("Resolution, "Shotgun Willie's"). Wat mij betreft is dat iets om op voort te borduren. Pretrock is het nog steeds, maar met net iets meer inhoud. Al blijft het lollig om af te sluiten met een simpele stamper met de titel "Complicated"...

Het Noorse Wig Wam was bij de vorige gelegenheid al zo origineel als Oranje-prullaria in een supermarkt in de komende weken en ze hebben ook op Wall Street geen behoefte gevoeld om origineler te zijn. Het lijken weer van die zwaar door de Scorpions beïnvloede deuntjes waar je je stiekem een héél klein beetje voor schaamt dat je ze meteen zit mee te brullen. Helaas zitten er wel wat gekromde-tenenmomentjes tussen. Dat is vooral het gevolg van de productie, die enorm over the top is. Een nummer als "Victory Is Sweet", van zichzelf al geen hoogvlieger, krijgt zo een wel heel hoog 'Norvège: nil points'-gehalte. Ook de ballad "Tides Will Turn" zou in vertaling zo op Sterren24 kunnen. Dat Wig Wam er tevreden mee is dat ze redelijk generieke rockstampers voortbrengen is tot daar aan toe - we kunnen niet allemaal Steve Vai zijn. Maar ze balanceren op dit album een paar keer op het randje van de kitsch, om niet te zeggen dat ze er overheen kukelen. En zo weten ze het resultaat van de vorige keer niet te herhalen.

Nadat Jack en Meg White (en eigenlijk al voordat het officieel werd) een stripe hadden gezet onder hun (muzikale) relatie, leek Jack een scharrelaar te worden. Bandje hier, bandje daar, samenwerking zus en samenwerking zo, succesvol maar kennelijk altijd op zoek. Het onvermijdelijke is nu echter gebeurd: er verscheen een solo-album. Zijn eerste. Toen ik hem onlangs bij Jools zag spelen viel het kwartje. Als je dan solo moet, dan neem je - uiteraard - een vrouwelijke begeleidingsband (The Peacocks). Leuk voor hem - de snoeperd - , maar dit moet niet ten koste gaan van de muzikale kwaliteiten. Dat doet het zeker niet, want het zijn stuk voor stuk musici die zich elders al bewezen hebben. Blunderbuss (Nederlandse naam donderbus) is de titel van het album dat White - ik moet trouwens nog even kwijt dat ik altijd aan Johnny Depp moet denk als ik hem zie - met The Peacocks en nog wat anderen opnam, en bevat muziek die verder gaat dan we tot op heden van hem kennen. Opener "Missing Pieces" swingt als de neten met een White die door het praatzingen lijkt op een witte hiphopper, maar het heeft ook een bluesy honkytonkfeel. Garagerock is er aansluitend in de eerste single die van dit album getrokken is, "Sixteen Saltines". De energie spat uit je boxen. Toch lijkt het voor White meer een therapiesessie: ´Who´s jealous of who? If I get busy then I couldn´t care less what you do, but when I´m by myself, I think of nothing else´. Het onderwerp laat hem in de dertien liedjes niet meer los. Dat hoeft niet per se schreeuwend en energiek, het kan net zo goed dat het even een energietoontje lager gaan. Zo lijkt hij in "Love Interruption" bijna in huilen uit te barsten. In de titelsong lijkt hij even op het bankje bij Gram Parsons te gaan zitten. Verdriet, energie, sterke muzikanten, spannende liedjes, afwisseling, Blunderbuss heeft het allemaal. Dertien liedjes, inclusief de cover "I´m Shakin´" van Little Willie John. Met een totaallengte van ruim veertig minuten is de eerste officiële kennismaking met het solowerk. Benieuwd of hij hier voorlopig weer muzikale rust vindt en deze weg voortzet. Van mij mag hij.

Ongetwijfeld ben ik niet de enige die dEUS eigenlijk een beetje aan het afschrijven was. De eerste drie albums gelden als klassiek, alles erna is aardig, soms goed, soms koud, kil en vervelend. Blijkbaar was het de spanning en het botsen van karakters (al dan niet dankzij de vele personeelswisselingen) gedurende de eerste drie jaar die de noodzakelijke, vruchtbare bodem vormden. Na de trits Worst Case Scenario, In A Bar, Under The Sea en The Ideal Crash werd er langer tijd genomen in de studio en kon men blijkbaar te goed aan elkaar wennen. Uiteraard is dat psychologie van de koude grond, maar het zou wel eens de verklaring kunnen zijn waarom dEUS zo plotseling met een nieuwe plaat komt. Een nieuwe werkwijze, nieuwe uitgangspunten. In opener "Quatre Mains" doet Tom Barman Serge Gainsbourg: Franstalig Sprachgesang, spannender dan in tijden gehoord, in "Sirens" klnkt Barman vooral verkouden. Maar overall is de indruk dat er meer lol in het spelen was en dat de kilte van vooral de twee laatste platen verdwenen is. (En ook de viool van Klaas Janzoons mis ik.) Is Following Sea de gedroomde nieuwe dEUS-plaat? Niet helemaal. Het klinkt soms als een discoparty-plaat ("Girls Keep Drinking") en een nieuwe klassieker heb ik nog niet gehoord (misschien dat "Nothings" gaat groeien). "The Soft Fall" lijkt een teruggrijpen naar The Ideal Crash en Barman doet veel - en effectief - aan praatzingen. Niet alleen in de opener, maar ook in "The Give Up Gene" en het stijlvolle "Fire Up The Google Beat Algorithm".

Het Canadese 3 Inches Of Blood laat weinig te raden ten aanzien van de intenties. Bandnaam en hoes schrééuwen al "Metaaaaaaaaaal!". Mocht u nog twijfelen dan is daar de titel, Long Live Heavy Metal. U begrijpt, de originaliteitsprijs gaan de heren niet winnen. Maar dat is geheid ook niet de bedoeling geweest. De heren houden van de New Wave Of British Heavy Metal en zijn niet van plan zelf iets anders te gaan spelen. Bandleden van het eerste uur (in 1999) zitten er niet meer in, maar het zou me verbazen als de sound in die jaren veel veranderd is. Wat je hoort is een ritmesectie die er flink de sokken inzet, een tweetal gitaren dat regelmatig in duel gaat en een zanger die me aan Udo Dirkschneider (Accept, U.D.O.) en King Diamond doet denken. En de titels? Nou, bijvoorbeeld "Metal Woman", "My Sword Will Not Sleep", "Leather Lord" en "Men Of Fortune". De instrumentals "Chief And The Blade" en "One For The Ditch" zijn folkmetalachtige stukken die verbazingwekkend goed passen en ook in "Men Of Fortune" nemen ze wat gas terug, maar verder vliegen de metalclichés je bij voortduring om de oren. Toch snap ik wel waarom ze in het voorprogramma hebben gestaan bij bands als The Darkness, Ozzy Osbourne, Motörhead en Type O Negative. Het klinkt o zo lekker vertrouwd en bij elke song heb je maar een paar maten nodig om erin te komen. 3 Inches of Blood en een forse dosis NWOBHM zorgen voor een klein uurtje dikke pret zonder kapsones. Mij is het een raadsel waar collega Blacksmith zo nerveus van werd.