Het jaar 2010 begon voor mij bar slecht met het recenseren van het vorige album van mevrouw Ford. Wicked Wonderland was dan ook een uitermate zwak album. Sindsdien heeft mevrouw Ford haar hubby aan de kant gezet. Meer iets voor de roddelpagina's dan voor File Under, zou je zeggen, maar haar hubby was ook haar producer, Jim Gillette. Living Like A Runaway, een *kuch* subtiele verwijzing naar haar succesdagen, is geproduceerd door Gary Hoey. Het materiaal is niet heel veel beter geworden, het is cliché-pop-op-volume van een dame die een beperkte stem en dito zangstijl heeft, maar Hoey heeft in elk geval de sound aardig voor elkaar. De gitaren staan lekker naar voren, de sound is helder en hier en daar ("The Mask") duiken zowaar wat industrial-invloeden op. Het blijft echter typisch Amerikaanse rock. Precies wat ook acts als Kiss, Alice Cooper en Marilyn Manson doen: popliedjes spelen met een hoop stampij (letterlijk en figuurlijk), waardoor het eerder hard lijkt dan hard is. Waar voornoemde acts echter nog enige originaliteit aan de dag leggen, komt Lita Ford niet verder dan dertien-in-een-dozijncomposities. Soms, zoals bij "Relentless", levert dat nog iets leuks op, op andere momenten zit je alleen maar te denken waar je dat gitaarlijntje ook alweer van kent. De gitaarsolo's zijn - verrassend - doorgaans wel mooi opgebouwd en melodieus, het is het stuk eromheen dat niet overhoudt. Lita Ford zal tot in lengte van jaren dezelfde plaat blijven maken, maar deze is dankzij Hoey tenminste met goed fatsoen tot het einde uit te zitten. En dat is meer dan je van Wicked Wonderland kunt zeggen.

DubbelMono
Andre Williams & The Sadies - Night & Day

Ludo
Quakers - Quakers

Storm
Rush - Clockwork Angels

Stonehead
Floex - Zorya

Prikkie
Y&T - Live At The Mystic

Gr.R.
Baroness - Yellow and Green

Dennis
Fenster - Bones

André
Emma Louise - Boy (single)

Het is een mooi idee dat er nog steeds muzikanten zijn die blues willen spelen alsof ze het zelf hebben uitgevonden. En het is nog mooier dat een op het oog zo eenvoudig muzikaal genre op zoveel verschillende manieren geëxploreerd kan worden. Het is als met het eten van, laten we zeggen, een karbonade. De een gebruikt mes en vork, snijdt keurig langs de randen van het bot en kauwt netjes de kleine blokjes vlees fijn voor hij ze doorslikt. Met de vork in z’n linker hand en het mes in z’n rechter. (Opvallend is wel dat het restaurant waarin hij zich bevindt de sfeer heeft van een ranzige kelder, waar flessen bier schuimend op tafel gezet worden en de etensresten van eerdere gasten nog op de tafel liggen.) Menic lijkt me een aardige man. Ondanks de licht waanzinnige uitdrukking op zijn gezicht op sommige promo-foto’s, speelt hij keurig nette folkblues op Railroad Blues Anthology. Verrassend genoeg uitgebracht op Voodoo Rhythm, gespecialiseerd in de viezere varianten van rootsmuziek.

Scott H. Biram, The Dirty Old One Man Band, eet zijn karbonade op een andere manier. Met zijn handen scheurt hij het vlees van het bot en terwijl hij eet, druipt het vet van zijn kin. Onderwijl probeert hij je uit te leggen hoe het leven er uit ziet, zwaaiend met het bot voor je gezicht. Als je niet uitkijkt spuugt hij flintertjes vlees en vet je richting uit. Op Bad Ingredients klinkt de blues goor, rauw en ranzig. Een redneck die de fles onder handbereik heeft en Nashville Pussy en Hank Williams III tot zijn fans mag rekenen. Niet elk liedje ontkomt aan een al te vast bluestramien, zijn stem klinkt soms geforceerd rauw, maar zijn gitaarspel mag er zijn. Gevaarlijke man met slechte tafelmanieren, maar boeiend gezelschap.

André Kuijpers vertelde na afloop van zijn ruimtereis dat hij 'altijd wel zou willen zweven'. Komt dat mooi uit, Porter Ricks heeft de oplossing in huis. Als er zoiets als spacetechno bestaat, is Biokenetics het ultieme voorbeeld. Het enige probleempje zijn de tracktitels. “Port Nuba” en “Nautical Zone” duiden erop dat Mellwig en Köner hun inspiratie diep in de zee hebben gezocht. Vanaf de nog betrekkelijk melodieuze opener “Port Gentil” zet Das Boot met veel geratel de afdaling in. Al snel is de rave die op het dok gaande is nauwelijks meer te horen. Ik vraag me af hoe het met het gehoor van vissen is gesteld. Onderwater zie je niet veel - daarom hebben ze natuurlijk ook allemaal discolampjes bij zich - maar hoe zit het met geluiden? Mochten vissen toch oren hebben dan zal vooral “Port of Call” een favoriet worden, ik verwachtte zelf elk moment Underworld (!)-achtige synth-stabs. Die komen nooit, want Biokinetics is een heruitgave van een al in 1996 verschenen minimal-klassieker uit de Basic Channel-school. Een ware lage frequentie-overdosis. Qua ritmiek is “Nautical Nuba” favoriet. Acht minuten lang duikelen met stroop ingesmeerde stuiterballen van de glijbaan. Sticky als de pootjes van een inktvis.

Van ware pioniers gaan we naar zelfverklaarde navolgers. De Italianen van Don Turbolento roepen het meteen al: 'Can't write no brand new thing, cause everything's been done before'. Een van de vele geslaagde tongue in cheek-geintjes in opener “What I CAN”, en die hoofdletters zijn niet van mij. Tangerine Dream krijgt later eveneens een namedrop, en dan lees ik bij mijn collega van Caleidoscoop ook nog dat de groep naar een liedje van Yello is vernoemd. Don Turbolento lijkt het qua vergelijkingen de recensent dus makkelijk te maken, maar eerlijk gezegd hoor ik genoemde acts nauwelijks. Attack! is, de titel indachtig, veel agressiever en sneller. Dit is pompende electrorock in lijn van Rones, zónder naar de massa te lonken. Het geluid van de vampierendisco, meisjes met piekharen en een hele hoop oorbellen die uit hun plaat gaan, ondertussen de met dik accent gedeclameerde slogans meebrullend. 'Take a deep breath, then attack!' En - bam - daar voegen de ronkende oude synthesizers als een soort blazerssectie de daad bij het woord. Het zorgt voor een bijzonder gezellige no nonsense-plaat, waarbij wel moet worden aangetekend dat de tweede helft identiek is aan de eerste. Aan de andere kant, wie zeurt er als je een liedje “SMS In A Bottle” noemt.

Paralytic Stalks is het elfde album van Of Montreal. Maar Of Montreal is Kevin Barnes en Kevin Barnes is Of Montreal. Elk album van de band, waarvan Barnes niet alleen voorman maar ook het enige vaste bandlid is, geeft opnieuw een doorkijkje in de hersenpan van de goede man, waar het nooit rustig wordt, maar wel elke keer op een ándere manier onrustig is. En hoewel "Spiteful Intervention", de tweede track op het album, op een liedje lijkt - het album stond zaterdagochtend op bij het opruimen van het huis en zonder goed te luisteren is het net als veel andere albums van Of Montreal gewoon een ‘lekker gek’ album met vrolijke liedjes - blijkt bij nadere beluistering dat er achter die constatering een heel andere werkelijkheid schuilgaat. Paralytic Stalks is wederom een plaat die het verdient regelmatig herluisterd te worden: ruwe bekentenissen en wilde gedachten in de teksten, gelaagde composities met uiteenlopende muzikale ideeën en invloeden en bijzonder geïnstrumenteerd zijn, overgangen tussen liedjes die het geheel nog meer dan anders een symfonie, een verhaal willen laten zijn en natuurlijk Barnes’ oude Prince-, Bowie-, ELO-, kortom seventies-fascinatie, gecombineerd met nieuwe invloeden zoals sixties-pop en country. Ga er maar aan staan. En doe dat echt, want achter het grote glamrockverkleedfeest, zit meer dan ooit een erg knappe plaat.

File Under geeft ism Sonic enkele exemplaren weg van deze bijzondere toverbal. Doe snel mee met onze prijsvraag

Het is tegenwoordig in om je af te zetten tegen Europa. Gelukkig zijn er nog Europese muzikanten die de geestelijke afstand proberen te beslechten, want er is mijn inziens genoeg moois in Europa.
De eerst artiest die ik voorbij laat komen is Aidan. Hij komt uit het ´armlastige´ Ierland, mijn favoriete Europese land. Als begeleidingsband is er het Italiaanse Weather Landies. Aidan richt zich op de folkpop en nam elf liedjes op in Ierland, België, Spanje en Duitsland. Dat is even scoren in de Europawinkel. Le Grand Discours heet het schijfje, maar bevat ondanks de Franse titel op één song na Engelstalige songs. Het is allemaal best aardig, maar het probleem van deze schijf zit hem wat mij betreft in de eenheid. Alsof je naar een verzameling singles zit te luisteren. Opener "Into The Future" lijkt een knipoog naar onze eigen Daryll-Ann, terwijl "For The Love Of The Lord" meer heeft van een Europese blues en "Someones Elses Problem" het meer zoekt bij Radiohead. Ik vrees dat deze cd de liefde voor Europa niet echt zal aanwakkeren, al geeft het de tegenstanders ook geen voer.

Orlando Ef komt uit een ander Europees ´probleemland´. De eerst tonen is mijn interesse gewekt en dat door het gebruik van elektronica. Als hij echter een poging gaat doen tot zingen, dan gaat de focus naar een zoetgevooisde liedje dat via een wals mijn aandacht kwijtraakt. Kan gebeuren uiteraard en om iemand dan meteen af te schrijven zou dan erg flauw zijn. Yor11 gaat echter verder met kwijlen en op de een of andere manier wordt er een verkeerde snaar geraakt. Een ongewone singer-songwriter en producer vertelt de bijsluiter. Wij zijn het eens, al zal dit anders bedoeld zijn. Deze mijnheer gaat het ook niet goedmaken voor Europa, wakkert bij mij zelfs het verkeerde onderbuik gevoel aan.

Ze slaat de ogen vertwijfeld ten hemel alsof ze zich afvraagt waarom ze in godsnaam met deze man aan het zoenen is. De getekende vrouw op de hoes van het tweede album About Girls van Hatcham Social uit Londen lijkt niet zeer zeker van haar zaak. Dat leken de labels ook niet bij Hatcham Social. De bij het debuut door Tim Burgess van The Charlatans gesteunde band heeft voor dit tweede album via Pledge de benodigde Britse ponden bij elkaar moeten sprokkelen en gelukkig is er zowaar een pareltje uit voortgekomen. Zwaar leunend op een sound die we vooral uit de late jaren tachtig kennen bevat About Girls dertien nummers die vooral heel lekker wegluisteren. Nergens wordt het echt moeilijk en de positieve, verliefde sfeer op het album werkt behoorlijk aanstekelijk. Songtitels als "I Look Like a God When You Dance With Me" helpen hier natuurlijk ook wel bij. Hatcham Social is een soort Los Campesinos Lite, met dezelfde speelsheid maar een stuk minder gekte. Heerlijk album van een leuke band, met een hoofdrol voor de lekker pathetische zang van voorman Toby Kidd, die vooral op "Escape From London" sterk aan Marc Almond doet denken.

DubbelMono
Corey Branan - Mutt

Ludo
Colleen - Les Ondes Silencieuses

Blizzard
Ghost Brigade - Until Fear No Longer Defines Us

Janineka
Paul Simon @ Ziggodome, Amsterdam

Storm
Charlotte Hatherley - Summer

Prikkie
The Flower Kings - Banks Of Eden

tbeest
de-Affaire @ Valkhofpark, Nijmegen

Dennis
Sharon Van Etten @ de-Affaire, Nijmegen

André
Nevada Drive @ Mezz Terras, Breda

The Flower Kings is zo'n progband die progliefhebbers én proghaters bevestigt in hun (voor)oordelen over progrock. Ook na de hiatus is dat het geval. Opener "Numbers" van het nieuwe album Banks Of Eden duurt maar liefst vijfentwintig minuten, kent diverse delen, waaronder lange instrumentale delen met ruimte voor alle afzonderlijke instrumenten om uit te blinken. Proghaters gaan het einde van dit nummer echt niet halen, geloof me. De liefhebbers horen echter een sterke opening van het album, en dat zal niet ieder verwacht hebben. Blijkbaar heeft het werk in andere projecten Stolt en consorten goed gedaan, want het klinkt fris en geïspireerd, zonder uiteraard de typische Flower Kingsstijl los te laten. Met "Numbers" is het album wat mij betreft al geslaagd, maar ook verderop valt genoeg te genieten. "For The Love Of Gold" is een speels nummer met een akoestische feel dat wel aan Yes doet denken. Het gebruik van stemvervorming op een paar momenten in "Pandemonium" kan me eigenlijk maar matig bekoren, vooral omdat ze zeggen veel analoge apparatuur te hebben gebruikt om de warme sound van de jaren zeventig te krijgen. Waarom dan vervorming gebruiken die in die jaren volgens mij vooral bij Kraftwerk en disco te vinden was? "For Those About To Drown" is een track die mede door de Beatlesque invloeden een Transatlanticsausje heeft. "Rising The Imperial" is jammer genoeg een te trage afsluiter van de eerste cd. Dan is er gelukkig nog een Deluxe Edition: daar zit nóg een cd met vier prima songs bij, zodat je nog even verder kunt. De vrolijke song "Going Up" is wat mij betreft de leukste van de vier, maar het zijn geen van vieren vullertjes. "Illuminati" is bijvoorbeeld een fraaie instrumentale bluessong waarbij ik associaties krijg met Focus. The Flower Kings gaat vrolijk door waar ze even ophielden en zal geen nieuwe doelgroep aanboren. Maar de bestaande fanschare zal zich prima vermaken met Banks Of Eden.

Verwacht op deze plaat vooral niet dezelfde licht psychedelische, stevig in de jaren zestig gewortelde popdeuntjes die Robert Schneider met zijn andere bandje maakt. Want als je The Apples In Stereo vergelijkt met The Monkees, dan is Thee American Revolution het clubje Amerikaanse GI’s dat zich The Monks noemde. We horen op Buddha Electrostrom stevig door fuzz en echo gehaalde garagerock. De ene keer slepend en psychedelisch ("She’s Coming Down"), de andere keer slordig en rauw alsof Guided by Voices een agressieve bui heeft ("Grit Magazine"). The Stooges, MC5, maar ook The Beatles horen we voorbij komen ("Electric Flame") net als The Kinks ("Blow My Mind"). Het klinkt alsof Robert Schneider en consorten erg veel lol hebben gehad bij het opnemen van deze tien nummers vol vakkundig gejatte riffs (overigens horen we het ze opnemen: studiogeluiden, fouten en slordigheden zijn meegebakken). Het schijnt dat Thee American Revolution al een jaar of acht te bestaan, maar pas één sessie op cd te hebben gezet. Een particuliere bevlieging die bij vlagen het predikaat goed verdient, maar over de hele linie te weinig beklijft. Al een paar jaar uit in de VS, nu in Europa, maar geen idee waarom.

Net voordat Marillion met "Power" de eerste song van het binnenkort te verschijnen album Sounds That Can't Be Made prijsgaf, verscheen er een dubbellive-cd in de winkels. Best Live suggereert al dat het niet een opname is van één avond en dat klopt. Het album bevat twintig tracks, opgenomen tussen 2003 en 2011. Ik vermoed dat de opnamen afkomstig zijn van de enorme stroom live-cd's die Marillion uitbrengt via zijn eigen label Racket Records. De chronologie begint bij Clutching At Straws, het laatste album met Fish. Dat is niet zo gek, omdat dat album al een nieuwe muzikale richting inluidde en het materiaal ook prima bij Steve Hogarth ('the new singer since 1989') past. De songkeuze is er een voor de fans, want er is gekozen voor relatief onbekend materiaal, zoals ook te zien is aan de albums die er verder nog aan bod komen. Dat zijn namelijk Brave (één track), Afraid of Sunlight (drie), This Strange Engine (twee), Radiation (een), Marbles (vier), Somewhere Else (een), Happiness Is The Road (vier) en een non-albumtrack uit de Seasons End-sessies, "The Release". Maar afgezien van die songkeuze is dit album qua uitvoeringen typisch Marillion: degelijke uitvoeringen, maar soms zo netjes dat je zit te hopen dat ze eens flink uit de bocht vliegen. Vooral de tweede cd lijdt daar wat onder. Niettemin zijn geluid en uitvoeringen weer dik in orde, zoals we van Marillion gewend zijn. Maar of Best Live nu een album is dat onmisbaar is in je platenkast? Mwah. Als fan kun je 'm rustig aanschaffen. Maar wil je gewoon één recent live-album in je kast hebben staan dan zou ik gaan voor het wat sfeervollere Live At Cadogan Hall.

Je staat voor de platenkast. "Trek er maar eens wat gezellige muziek uit." "Ja, poe.. Wat is nou gezellig..." "Gaye muziek dan?" Nou, daar is in elk geval weinig onduidelijk aan: de ronduit gayste muziek in het hele huis staat op naam van de Scissor Sisters. Zeg maar, het equivalent van de Gay Pride. Waar Rufus Wainwright te ambitieus is, de Pet Shop Boys te netjes en Kele Okereke te "normaal", daar is dan nog altijd het schreeuwerige gezelschap Scissor Sisters om met een roze stoomwals schaamteloos de laatste verzetsmiddelen der schaamte omver te rossen. Het flemerige falsetto van Jake Shears is over de jaren geen millimeter geloofwaardiger geworden, ook al rapt hij nu iets over Barack Obama, en zelfs de bonusremixes bij Magic Hour zijn schokkend ordinair. Maar het moet gezegd: "Only the Horses" met zijn geniaal simpele knisperbaslijn, het funky "Shady Love" en "Keep Your Shoes" zijn stiekem toch wel weer erg leuk. Het zal voor eenieder die net als ik intense guilty pleasures heeft overgehouden aan "Laura" en "I Can't Decide" eerder positief klinken als ik zeg dat Magic Hour alleen maar slechter geworden is dan de ook al verschrikkelijke vorige plaat. Slechte smaak regeerde toch al in dit oeuvre. Ik kijk nergens meer van op. Niet van het volslagen onmogelijke acidlijntje halverwege de ballad "Year Of Living Dangerously", niet van de ninetieshouse in "Self Control", van de van serieuze instrumentale momenten in "The Secret Life Of Letters" of de nichterige voicemails tussendoor. Op zijn piekmomenten maakt Scissor Sisters nog steeds de ultieme popdisco en verdient daarom wederom een plek in mijn platenkast. Gezellig.

Een klein stukje verder en je valt van de wereld af, zo moet het voelen als je op de Orkney Eilanden woont. Het is dat je ergens in het zuiden het vaste land van Schotland weet en ergens ten noordoosten zich de Faroër Eilanden moeten bevinden, maar als er ergens op deze aarde plaatsen liggen waar de eenzaamheid bij de strot grijpt, dan zal het hier zijn. Gawain Erland Cooper komt er vandaan en hij heeft samen met Simon Tong en Hannah Peel als The Magnetic North de Orkney Symphony gemaakt. Hoewel Erland Cooper de sleutelfiguur lijkt, heb ik zo’n vermoeden dat Hannah Peel de belangrijkste rol heeft gespeeld bij het project. Zij is namelijk niet alleen zangeres en liedjesschrijver, maar ook arrangeur. En de arrangementen, daar draait het om. Sfeervolle, de eenzaamheid en het majestueuze van de ruige zee, de zwarte rotsen en de voorbij jagende wolken benadrukkende soundscapes zijn het. De ingrediënten bestaan niet alleen uit klassieke orkestonderdelen (violen, blazers in allerlei soorten, percussie), maar ook uit scheepsbellen, sirenenzang en allerhande geluiden uit doosjes. De laatste zijn nogal eens nadrukkelijk aanwezig. Samen met het zo nu en dan wel erg bombastische geluid, zorgen ze ervoor dat deze symfonie niet altijd even makkelijk wegluistert. De verpakking is overigens wel erg mooi en de foto’s het bekijken meer dan waard.

The Road Home wordt onze nieuwe Nederlandse trots. Want, hoe goed kun je Bad Religion laten opgaan in The Gaslight Anthem? Het lijkt zo simpel. Je neemt wat ouderwetse rock & roll, wat R&B, wat country en een dosis punkrock en de klus is geklaard. Simpel, zou je zeggen. Totdat je er achter komt dat het snel gekunsteld klinkt. Of je moet The Living End heten, of Alkaline Trio of Jimmy Eat World. Welnu, deze gasten uit Enschede hebben de perfecte combi van punkrock en rock in hun genen zitten en schotelen met Old Hearts vijf krachtige kortstondige parels voor. Op den duur mag het allemaal ietsje rauwer. Op sommige momenten wil je net even wat extra intentie, meer boosheid en oprechte frustratie. Aan de andere kant, hoe lang heeft Mike Ness er wel niet over gedaan om met zijn Social Distortion de perfecte balans te vinden tussen punk en pure, onversneden rock & roll? Dat bedoel ik! Er ligt een glansrijke carrière voor deze Tukkers in het verschiet. De aftrap is er. Qua productie heeft The Road Home ook al alles in het snotje. Nu is het slechts een kwestie van veel, heel veel nieuwe songs schrijven en bands als Volbeat alle hoeken van de kamer te laten zien. Ik zie The Road Home zomaar in staat tot glansrijke tournees over de grote plas. Het kan alleen maar leuker en interessanter worden.

De 29-jarige Mara Sophie Peelen schopte het in de eerste editie van The Voice of Holland tot de battles, waarin ze uitgeschakeld werd door Kim de Boer, die uiteindelijk de derde plaats behaalde. Ik stel me even voor dat ik jurylid ben en deze Mara Sophie moet beoordelen aan de hand van haar tweede cd Great Day. Ik hoor een dertien-in-een-dozijn zangeres niet onaardige maar zeker ook geen hoogstaande jazz-popliedjes zingen. Dat klinkt onaardiger dan dat ik het bedoel. Mara Sophie heeft echt een goede stem met een lekker hees ruisje. Dat klinkt lekker als ze een beetje op de jazzy toer gaat, zoals in "Slip Away" en "Let You Out". Ook Aerosmiths "Pink" geeft ze een aardige bewerking. Dat ze met een 9,5 afstudeerde aan het conservatorium, richting jazz, is te horen. Ze zingt technisch prima. Dat ze een tijdje bij Angela Groothuizen heeft gezongen is ook te horen, haar stem lijkt soms wel wat op die van Groothuizen. En dat is mijn grootste probleem met Mara Sophie. Het heeft te weinig een eigen smoel en het is te steriel, het raakt me niet. Vakjury's zouden ongetwijfeld veel punten geven aan haar stemtechniek en haar vlekkeloze uitvoering van Sarah McLachlans "Angel". Ik hoor liever een stem die technisch iets minder perfect is maar me wél bij mijn lurven grijpt.

Enthousiaster word ik van de Ep The Palermo File van Daisy Cools. Het is de tweede EP in de reeks van zes van The Europe Files waarvoor Cools voor een periode naar een Europese stad verhuist en daar liedjes schrijft en opneemt. De eerste EP, The Paris File, is gemaakt in, jawel, Parijs, voor The Palermo File verbleef Daisy Cools vier maanden in de Sicilliaanse hoofdstad. De Zuideuropese warmte en het zwoele van het klimaat is terug te horen in de vijf melodieuze popsongs op de EP. Cools leerde zelfs Italiaans en nam één Italiaans nummer op, "Lascia La Chiave". Single "Reset" zou het uitstekend doen als zomerhit op de radio. Cools' stem doet af en toe denken aan die van Andrea Corr van The Corrs. The Palermo File is een prima passage in het Europese reisdagboek van Daisy Cools. Ben benieuwd naar de volgende delen die naar verluidt over respectievelijk Lissabon en Dublin zullen gaan.

De vierdaagse wandeltocht begint pas op dinsdag in Nijmegen, maar festival de-Affaire gaat maandag al vrolijk zijn derde dag in. Hieronder een overzicht van een aantal bands die de rest van de week op het festival in het Valkhofpark staan.

Maandag
Op maandag heb ik niet echt een act aangekruist die ik per se moet zien, dus ik laat me graag verrassen. De kans om iets uit Afrika tegen te komen is groot, want dat continent is een rode draad in het schema vanavond. Zo is Omara Moctar van Bombino een gitaarheld uit de woestijn, die met zijn Jimi Hendrix-achtige gitaarspel de Toearegblues speelt op een bedje van hitsige Afrikaanse ritmes. Ja, daar krijg je het wel warm van. Awesome Tapes From Africa is precies wat het zegt. Brian Shimkovitz is antropoloog en verzamelt al jaren obscure cassettebandjes uit Afrika en publiceert deze op zijn blog.

Behalve de bandnaam en de kriebelig opgeschreven tracktitels is er niets ingewikkelds aan Vadoinmessico. De Londense globetrotters maken een bijzonder smakelijke cocktail van wereldmuziek en indiepop, met precies genoeg psychedelische prik. Alsof de jongens van The Coral een tropische koraalvakantie achter de rug hebben, en nu met buikdanseressen en wuivende palmbomen in de kop wat liedjes hebben gepend. Die hebben dan ook titels als “The Adventure of a Diver” en “Pepita, Queen of the Animals”. In de leukste nummers(“Teeo”!) schurkt de zanger lekker vals tegen de noten aan, als ware hij Rod Stewart. Ritmisch doet men nergens zo ingewikkeld als Born Ruffians of The Dodos. Je moet er wel losjes op kunnen bewegen tenslotte. Ik hoop dat ze live net zo'n leuke vocaliste annex bezopen danseres meenemen als de wat pun(k)tiger rockende Kabeedies. Voor de platenspeler thuis is Archaeology of the Future een betere keuze. Het album staat meteen, en is zonder ergens écht te excelleren ook niet kapot te draaien. Een mooie staalkaart van volkomen vertrouwd aanvoelende indie-melodieën, en dan heb ik de scherpste vergelijking achterwege gelaten.

De Frisco-rockers van Sleepy Sun zijn ook psychedelisch, maar dan wel van het type veertig jaar dolen in de woestijn. Ik verwacht dat ze de liedjes van Spine Hits, die ze hier meestal netjes binnen de vier minuten houden, op het podium oprekken naar het driedubbele. Dat kan prima, want het boeiende aan Sleepy Sun is dat ze de classic rock houthakkers-riffs bínnen de nummers vrij abrupt afwisselen met meer stemmige, melancholische passages. Je kunt dat 'zoekende' noemen, maar ik vind dat soort rock op de tast eigenlijk wel fascinerend. En het werkt best aardig, want zanger Bret Constantino bezit zowel de sardonische sneer als het gevoelvolle braampje. Laten we “Yellow End” als voorbeeld nemen. Het liedje start zacht, met kringelende gitaren, en Constantino die vraagt om 'your thoughts aside' te zetten. Drums en bas vallen in, en langzaam begint het hart van het nummer te pompen. Je denkt dat ze een sprintje gaan trekken richting Black Mountain, maar binnen een couplet keren de kansen en krijgt het liedje door de gedubbelde bibberende vocalen plots wat van dEUS' “Instant Street”. En dan zijn we nog niet eens halverwege, want “Yellow End” is een van de weinige nummers met een prominente gitaarsolo. Als tweede uitschieter stip ik ook nog even “Still Breathing” aan, een weinig verrassend maar lekker akoestisch rustpuntje met Bruce Springsteen-harmonica.

'Baby I’m your miracle man / Tonight I’m gonna make you feel so good […] Baby I’m your angel of love / Tonight I’m coming down from above.' Ik kan me zo een rijtje hairmetal-bands uit de jaren tachtig voor de geest halen die met trots en strakke spandex een tekst als deze zouden zingen. Maar Josh Haden, voorman van Spain en ooit een van de interessantere figuren uit de slowcore, die over een Lou Reed-riff deze tekst zingt? Het was sowieso al een verrassing dat er een nieuwe plaat van Spain verschenen is. Hij hield er inmiddels een eigen website op na voor zijn whereabouts en elf jaar na I Believe (zeventien jaar na debuut The Blue Moods of Spain) had ik eerder op een soloproject ingezet. Maar The Soul of Spain klinkt alsof het vorige album pas twee jaar geleden verscheen. Nog steeds dezelfde stijlvolle, trage liedjes vol herhaling, zoals ook Codeine of, ietsje later, Bill Callahan die maakten. Het enige verschil is dat de band hier en daar wat heftiger uit de hoek komt en de gitaren dan volop van distortion gebruik mogen maken. Ook de lichte jazz-invloeden (vader en jazz-bassist Charlie Haden kijkt goedkeurend toe) zijn gebleven, net als de donkerbruine stem van Josh Haden zelf die zijn spaarzame tekstregels graag eenvoudig houdt.

Zaterdag aanstaande begint weer het intieme festival de-Affaire in het pittoreske Valkhofpark in Nijmegen. Voor mij een goede reden om de hele week vrij te nemen om optimaal te kunnen genieten van zo'n mooi festival op maar tien minuten fietsen van huis. Zeven dagen lang wordt het bezocht door liefhebbers van alternatieve muziek in diverse uiteenlopende genres. Het park is dan ook een heerlijk toevluchtsoord en een oase van genot als je het vergelijkt met de coverbands en andere TROS-hoempapa elders in de stad, want het is de week van de Vierdaagse wandeltocht en de Vierdaagsefeesten. Al weer meer dan tien jaar zorgt programmeur Robert Meijerink naast zijn werk voor Doornroosje en Eurosonic/Noorderslag voor een uniek affiche voor de-Affaire, met een mooie verzameling van aanstormend talent en andere aansprekende bands die nog niet door het grote publiek zijn ontdekt. Zo blijkt het al jaren een goed showcasefestival waar al eerder acts stonden als Godspeed You! Black Emperor, Jamie Lidell, Zita Swoon, John Grant, Triggerfinger, Selah Sue, Blood Red Shoes, HEALTH, Cold War Kids, New Cool Collective, Blaudzun, De Staat, Roosbeef en Battles. Ook dit jaar belooft weer een sterke editie te worden met optredens van Twin Shadow, Rats on Rafts, Red Fang, Ufomammut, Kurt Vile and the Violators, Sharon van Etten, Lou Barlow, Getatchew Mekuria & The Ex, Zola Jesus, Elektro Guzzi, Breton, Bart Constant, Molly Nilsson en Ewert and the Two Dragons.

MC Palaceer Lazaro is de relaxte rapper achter Shabazz Palaces. Waar kennen we de man nog meer van? Van Digable Planets als rapper Ishmael Butler. Nu met dit debuut op het legendarische gitaarrock-label Sub Pop mixt Butler hiphop met drum ‘n bass, dubstep en Prince-achtige electrofunk. Black Up is een luisterplaat geworden, haast een concept-album dat zich kan meten met Massive Attacks Mezzanine. Hij laat soundscapes overlopen in jazzy loops en maakt van bombastische filmmuziek behapbare funky breaks. Lazaro is er de persoon niet naar om zich een flink auditief op de borst te kloppen. Hij houdt zich afzijdig van de egotripperij die leidraad is geworden in de Amerikaanse hiphop. Liever zondert de man zich af in zijn studio en plakt en knipt dat het een lieve lust is. Toch is hij niet wereldvreemd. Lazaro weet dondersgoed wat werkt en wat niet. Wat hip is en wat snel is uitgewerkt. Je merkt aan alles dat hij als een Lil Wayne op 16 toeren te werk gaat. Het hoeft allemaal niet zo overhaast. Verder verdiept hij zich in het communicatieve aspect van hiphop. Hij vraagt zich hardop af in hoeverre hiphop nog een constructieve boodschap heeft voor de zwarte bevolking in Amerika. Moet je je als rapper nog hard maken voor de samenleving of ga je slechts een plaatje in elkaar knallen waarop wat gedanst en gefeest wordt? Zo hark je als artiest snel geld bij elkaar en kun je de mensen van MTV Cribs snel je megaluxe lifestyle laten zien. Ishmael Butler gaat gelukkig nog uit van een opvoedkundige waarde. Zijn samplekeuze gaat terug tot het drumwerk van Gene Krupa. Vocaal predikt hij bewustwording, geschiedenis en saamhorigheid. Want, ondanks dat Amerika een zwarte president heeft, is in het machtigste land ter wereld de verdeeldheid groter dan ooit tevoren. Butler drukt op Black Up duidelijke punten.

Het is een spannend verhaal: hoe soul , funk en psychedelica ergens eind jaren zestig, begin jaren zeventig West-Afrika binnen kwam. Het Duitse (zaten die niet vooral in Oost-Afrika?) label Analog Africa is gespecialiseerd in reissues en verzamelalbums van muziek uit die periode en van dat continent. De site van dit platenmaatschappijtje is nog steeds onder constructie, dus het is zoeken hoe hun discografie er exact uitziet, maar oprichter Samy Ben Rdjeb lijkt een verzamelaar en platenbaas te zijn die zich kan meten met Roger Maglio van Gear Fab. Zo kan het gebeuren dat een orkest als Le Super Borgou de Parakou al op een compilatie met de briljante titel African Scream Contest: Raw & Psychedelic Afro Sounds from Benin & Togo terecht kwam en we nu meer dan zestig minuten van deze act uit Benin voorgeschoteld krijgen. Dat betekent dat we in het prachtige hoesje - Rdjeb weet niet alleen bijzondere bands, maar ook goede vormgevers te vinden - een cd vol vurige highlife en gemuteerde funk vinden. Een Fundgrube voor bizarre breakbeats, mooi en razendsnel gitaarwerk en gitaareffecten (de wah-wah is erg populair) en kekke orgeltjes. De titels en teksten zijn niet te onthouden , laat staan te verstaan, wat maakt dat het soms lastig is net dat ene geweldige nummer ("Wegne Nda M’Banza" bijvoorbeeld) terug te vinden. Maar het is zeker geen straf om wat langer bij dit soort uitgaven stil te moeten staan.

De titel doet vermoeden dat we hier te maken hebben met opnames uit de tijd dat deze band nog niet bekend was, nog bezig was zich te ontwikkelen. Niets is minder waar, hun eerste jaren waren hun hoogtijdagen, in elk geval kwalitatief. (We hebben het overigens over de Amerikaanse band The Skeptics, niet over hun Nieuw-Zeelandse naamgenoten die begin jaren tachtig actief waren.) Op deze cd heeft Gear Fab alle nummers verzameld uit de eerste vier jaar van deze garageband uit Oklahoma. The Skeptics hadden een ding voor op hun concurrenten: ze hadden een zanger die ook liedjes schreef. Jerry Waugh was zijn naam en hij hoewel hij een zwakke zanger was, waren zijn songs in orde. Toch lukte het niet om meer dan regionaal succes te boeken en voor hun derde single lukte het The Skeptics om Wayne Carson Thompson in te schakelen. Hij was de man die grote hits - ook nu nog klassiekers - op zijn naam had staan: "Always On My Mind" en "The Letter". Hij schreef "Bit O Honey" (met een fantastisch ontsporend orgeltje) en "East Side Tenement House" voor ze, beide verzameld op hun derde single. Maar ook dat bracht geen doorbraak en Jerry Waugh verliet de band. The Skeptics ontwikkelde zich vervolgens tot een, getuige het laatste nummer op deze cd, oninteressante funkrock-outifit.

Eindhoven heeft weer een ouderwets garagerockbandje. Dit keer is dat The Risque, dat het exacte midden is tussen The Hives en De Staat. Zelf geeft de band referenties op naar The Wipers en Hot Snakes. Nou moet je van heel goede huize komen wil je bij mij op gelijke voet komen met mijnheer Greg Sage. Maar, ik begrijp de identiteit wel. De rol voor de scherpe gitaarpartijen en de punky houding van deze band hebben een aardig ‘Over The Edge’-gehalte. Het snelle gehak, de simpele maar doeltreffende riffs maken van The Risque een variant op The Buzzcocks. Het is al heel wat dat een jong bandje anno nu geen pretenties heeft, maar juist met een no-nonsense houding een rechttoe-rechtaan punkplaatje maakt. Zijn er dan nog minpunten? Jawel, de zang en samenzang mogen wel wat rauwer. Ze zijn te verzorgd en steken raar af tegen het snotty gitaargeluid. Aan de andere kant, we hebben er ruim dertig jaar over gedaan om anti-vocalen van een Pete Shelley en een Johnny Rotten te kunnen waarderen. Gaan we nu opeens dan moeilijk doen over vocalen die wel verzorgd zijn en zuiver? Ik dacht van niet. Ik ben benieuwd hoe lang het zal duren eer The Risque met zijn drie minuten-songs tot de A-rotatie van 3FM gaat behoren. The Risque lijkt me in de wieg gelegd voor de Eric Cortons van deze wereld.

Soms hoor je iemand zingen en dan weet je zeker dat je hem of haar eerder gehoord hebt, je kunt er alleen niet opkomen wie het is. Toen ik Provincial van John K. Samson opzette wist ik meteen dat ik zijn stem eerder gehoord had. Zijn naam deed alleen geen enkel licht bij mij opgaan. Google is your friend in deze, want binnen luttele seconden wist ik dat deze meneer Samson de zanger is van de leuke folkrockband The Weakerthans. De cd Left & Leaving uit 2000 was mijn kennismaking met deze Canadese band en deze staat vol fijne folkrock met rake en goede teksten. Na drie EP's brengt Weakerthans-voorman John K. Samson nu zijn eerste volwaardige solo-cd uit. Eigenlijk doet hij daarop hetzelfde als wat hij met zijn bandje doet. Twaalf goed in het gehoor liggende liedjes met de nadruk op goede teksten staan er op Provincial. De plaat gaat over het leven van alledag in de provincie Manitoba in Canada. Samson woont in Winnipeg, de hoofdstad van Manitoba. Hij weet de songs echter zo universeel te maken dat ze niet enkel aansprekend zijn voor inwoners van Manitoba maar dat een ieder zich er in kan herkennen. "When I Write My Master's Thesis" gaat bijvoorbeeld over afstuderen en "The Last And" over het einde van een verhouding van een leraar met een collega. Op "Taps Reversed" zingt singer-songwriter Christine Fellows, Samsons echtgenote, mee. Hoewel de titel van de plaat Provincial is, krijg je na beluistering niet zozeer een beeld van het alledaagse leven in Manitoba maar een kijkje in het leven van mensen waar dan ook ter wereld, met alle ups en downs die daarbij horen.

Je heet Kim Salmon, bent net bijgezet in de Australische Hall of Fame en je komt met een ordinaire punkrockplaat uit vol agitpunk en ronkende gitaren? Een gemiddelde puber denkt dan: “Kim wie? Ik koop lekker de nieuwe van Alabama Shakes omdat dat zo lijkt op de oude White Stripes. Wat moet ik met een ouwe Australische punkzeurkous?” Tja, dan gaat de leeftijd toch tellen. Dan maakt het blijkbaar niet uit dat je met alles en iedereen het podium hebt gedeeld. Dan maakt het niet uit dat je als The Scientists en als Beasts Of Bourbon het muzikale landschap van Australië voorgoed hebt veranderd en dat je de aanstichter bent van de grunge-beweging in Seattle. Dan zegt het je waarschijnlijk niets hoe waardevol Salmons samenwerking was met Died Pretty-zanger Ron Pero en dan zal dit plaatje ook niets voor je kunnen en willen betekenen.Wie zich een klein beetje openstelt voor Salmon hoort een prachtplaat die de echte blauwdruk is voor Exile On Main Street van The Rolling Stones. Salmon werkt in elf songs oude R&B, punk, rock en sleazy garagerock in hoog tempo af. En dat slechts met twee man in Precious Jules. Wie houdt van Penthouse, Chrome Cranks, Jesus Lizard, Died Pretty en Beasts Of Bourbon, die kan genieten en achterover leunen bij dit stiekem verdomd goede tussendoortje van een ouwe, maar een voor bewezen diensten onderscheiden, rocker.

Om met de door mij licht verbasterde woorden van de fameuze Bolke de Beer te spreken: ´je hebt mensen in alle maten´. Je hebt mensen die nooit maar zelfs één poging tot creativiteit zullen doen, je hebt ook mensen die hier helemaal van overstromen. De kunst is dan wel dat je deze creativiteit weet te vangen op een manier dat een ander er ook nog wat mee kan. Of het althans zo presenteert dat er mensen aan kunnen haken. Het Deense viertal Pinkunoizu, nu woonachtig in Berlijn, weet er in ieder geval een bont spektakel van te maken op hun debuutalbum Free Time! Opener "Time Is Like A Melody" linkt naar moderne en - gezien de titel niet verrassende - melodieuze folkpop. Hierna is het net of er een hippe uit Brooklyn afkomstige band à la MGMT het overneemt in het licht psychedelische "Myriad Piramid". Vervolgens wordt het vliegende tapijt ingezet en brengt de wind in "Cyborg Manifesto" de waterpijp dichtbij, maar is er ook nog van enige twang sprake. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Free Time! is een interessant project dat ruim 45 minuten bestrijkt. Het enige jammer is dat het uiteindelijk wat inzakt. Dit kan door de lengte komen die wat ingekort had kunnen worden, maar als de gitaar - die in het begin nog wel en grote rol heeft - een prominentere plek had gekregen in het afsluitende, acht minuut durende "Somber Ground", dan was het mogelijk de perfecte avontuurlijke trip geweest. Bij de release krijg je inlogcodes waarmee je naast de mp3´s van dit album ook nog drie extra tracks kunt downloaden. Dat ga ik nu doen, nu ik het album langzaam heb laten bezinken.

Toevallig luisterde ik van de week ook naar de nieuwe Squarepusher. Waar de Britse electronica-tovenaar met de meest geavanceerde software het bloed onder je nagels vandaan haalt, doen de noiserockers van Black Dice dat met de gereedschapskist van een stratenmaker. Neubauten! Mr. Impossible klinkt - naast onmogelijk - alsof ze IDM op materiaal uitvoeren dat ze in een recyclewinkel hebben gevonden. U voelt de dooddoener al aankomen; dit is vooral 'interessante' muziek. Een goedwillende recensie zit er echter geen moment in, daarvoor vind ik hun obsessie met rafelige, krassende en schurende ritmiek te overheersend, en simpelweg saai. Ik weet ook wel dat je hier geen meefluitbare melodie hoeft te verwachten, maar Squarepusher heeft dan in elk geval nog wat akkoorden in voorraad. Wat dat betreft gaat hier gewoon af en toe een koelkast aan. Vocalen hadden wellicht nog voor wat structuur (en bovenal lol à la Psychedelic Horseshit) kunnen zorgen. Maar als er al eens een stemmetje opduikt is dat al even heftig vervormd (en daarmee geïnstrumentaliseerd) als alle andere elementen. Als dit album vijf minuten later was afgelopen had ik mijn kop kaalgeschoren en was ik met een plastic hamer aux raus gerend om willekeurige voorbijgangers neer te hakkûh.

Voor het onmogelijk getitelde awE naturalE blijven we lekker binnen, want het debuut van THEESatisfaction is een seXXy privé-feestje. Met de spellingswijze van een en ander hebben we al het irritants aan dit tripje van een half uurtje meteen gehad. De twee meesteressen van dienst lukt in dit korte tijdbestek iets waar Erykah Badu een tijd terug nog twee volledige New Amerykah-albums voor nodig had. Ze brengen volledig onafhankelijk van de hitparade bedachte r&b, ze spacen cooler dan cool. Tegelijkertijd broeit het hier als de zweterigste dansvloer in de Bijlmer waarop ze Nicki Minaj rocken. Bracht Badu al een eerbetoon aan J Dilla, hier is de héle plaat gevuld met chillwavende beatschetsjes. Geloopte piano's zijn overal en de baslijnen wobbelen. De eerste acht liedjes zitten dermate vol spanning dat er wijselijk maar geen pauze wordt genomen. Cat zingt fraai, Stas rapt nog beter. Mysterieus, politiek en associatief. De hogepriesteres beveelt: 'leave your face at the door, turn off your swag'. Ergens heel ver weg barst de rave los. Lucy Pearls 'don't mess with my man' wordt hier 'don't funk with my groove'. Dat doen ze zelf al namelijk. Onverbiddelijk. Zo spannend, en almaar 'deeper'. Alleen al hoe die track 'erin valt' maakt het album fantastisch. 'When you look at the surface the world is flat, flatter than your ass'.

Wat ik altijd vrij wonderlijk heb gevonden is dat Spaghetti-westerns van bijvoorbeeld Sergio Leone met veelal muziek van Ennio Morricone praktisch allemaal zijn opgenomen in de Spaanse Tabernaswoestijn. Louter productioneel waren de films in Italiaanse handen. Maar, het oog wil ook wat. Ik heb westerns nooit kunnen associëren met het Italiaanse platteland. Wel met Spanje en zijn karakteristieke landschap. Vandaar dat ik nog steeds moeite heb met de term spaghetti-western. Tot nu dan toch, want Pedrito Diablo eigent zich in elk geval de term western toe met een aanstekelijke instrumentale mix van surf, texmex en oude Bob Wayne-westerns. De beste westerns waren per slot van rekening gewoon Spaans. Dat Pedrito met zijn band dan maar gelijk Link Wray, Ventures, Friends of Dean Martinez en Phantom Surfers meepakt, is mooi meegenomen. Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom surfmuziek zo vaak verward wordt met westerndeuntjes. Zijn de Kilima Hawaians eigenlijk een voorloper van Ennio Morricone? Zou hillbilly-muziek niet veel beter passen bij westerns, of bluegrass, of country? En waarom ontbreekt de banjo in veel na-oorlogse westernmuziek? En wie bepaalt het westerngehalte aan trompetten en mariachi’s? Kortom, Pedrito Diablo & Los Cadaveras heeft onderhuids een superlekker plaatje gesmeed met bongo’s, surfriedeltjes en trompetten dat vertrouwd aanvoelt. Maar echt begrijpen doe ik het niet. Net zo min als dat de Incredible Bongo Band nog steeds het fundament heeft gelegd voor de hiphop-identiteit van de neger in The Bronx.

Nog steeds ben ik behoorlijk verbolgen over die slechte recensie van het optreden van Diablo Swing Orchestra op Lowlands 2010. Nog nooit was ik het zo hartgrondig oneens met de conclusies van een artikel. Ik vermoed dat deze persoon liever bij de doorbraak van Mumfords & Sons had willen staan, een stuk verderop in de Alpha-tent, maar natuurlijk kan ik het helemaal mis hebben. Smaken verschillen, maar die bijkans onmogelijke en zelden vertoonde mix van stijlen die deze band tentoonspreidt vind ik ronduit geniaal. Denk aan een opzwepend swing-orkest gevoed door rake drums, een funky bas en ongehoord aanstekelijke metal-riffs. En alsof dat niet genoeg is wordt de boel aan elkaar gezongen door een... operazangeres. Zowel indrukwekkend als hilarisch. Pandora's Piñata is het derde album van deze Zweden en borduurt voort op de herkenbare sound of structuur van de eerdere albums. In eerste instantie lijkt het een slimme formule die hier op herhaling gaat, maar gaandeweg het album ontkom je niet aan het feit dat de band weer op een buitengewoon muzikale en behendige wijze allerlei invloeden door de blender weet te gooien. Eigenwijs als de band is zet het dan ook gewoon een prachtig klassiek operastukje "Aurora" op de plaat, om daarna indruk te maken met het oosters getinte "Mass Rapture", het majestueuze "Of Kali Ma Calibre" en het onverwachts scherp uit de bocht vliegende "Justice For Saint Mary" tegen het einde van het album. Die extra afwisselende tweede helft van deze plaat tilt dit album dan ook met gemak naar de 'hors catégorie' van dit jaar. Je mag het dan misschien het niks vinden, maar ik heb zelden zo'n briljante cross-over-band gehoord. Dus als je het niet erg vindt ga ik nu even heel hard door met vrolijk dansen en heftig headbangen.

Je bent pianopopliefhebber of je bent het niet. Ik ben opgegroeid met The Waterboys' "Whole of the Moon" en The The's "Uncertain Smile", Muse, Supergrass en Ben Folds Five, en zelfs een eendagsvlieg als Air Traffic zal ik eeuwig blijven draaien vanwege de pianosolo in "Just Abuse Me". Dan kan een band als Islands het natuurlijk nooit verkeerd doen met een supervrolijk pianonummer als "Hallways" op hun nieuwe plaat A Sleep And A Forgetting. En een blij orgeltje, zoals in de track erna, is ook meer dan welkom. Zelfs al gaat het over verloren liefde en komt de titel van de plaat uit dit gedicht van William Wordsworth (analyse). Kent u Islands eigenlijk nog? U weet wel, Canadees. Uit de hoek Arcade Fire, Fanfarlo, Zeus en zo, dat werk. (Niet te verwarren met het ook mooie Belgische Isbells trouwens.) Keurige, fijne indiepop binnen de lijnen en eerlijk gezegd sluipt het album na een tijdje enigszins naar de achtergrond. De dramatiek die je normaliter op breakupplaten kunt verwachten (zanger Nick Thorburn scheidde van zijn vrouw) is weliswaar in de teksten te horen, maar muzikaal eigenlijk niet zo. Ergens jammer, want ik houd wel van zwelgende lijdensnummers. Thorburn heeft overigens een fantumblr, is bang voor robotstofzuigers en biedt dating-tips, kortom, het gaat verder best goed met hem. En dat is ook wat waard.

Asia is zo langzamerhand het vehikel geworden voor Geoff Downes' eigen variant op middle of the road. Hij doet alsof hij nieuwe nummers heeft geschreven, zet de zang en moddervette toetsenpartijen nóg iets verder naar voren dan de vorige keer en daarna komt de rest nog eens aan de beurt. Maar die songs zijn slappe aftreksels van de bombast waar Asia ooit groot mee werd. Inventief drumwerk? Nou nee, niets dat niet geprogrammeerd had kunnen worden. Gitaarsolo's? Meestal mag Steve Howe de lijn van de toetsenpartij naspelen, als de solo tenminste niet aan de toetsen voorbehouden is. Laat u niet voor de gek houden door de video hieronder. "Face On The Bridge" is een van de weinige tracks die nog een voldoende haalt. Geoff Downes is Asia, de rest is vulling. Net als deze cd. En tenzij Asia nog iets heel bijzonders gaat doen, is dit de laatste keer dat ik woorden vuil maak aan Geoff Downes' speeltje.

Ren en Rumer, twee Britse zangeressen met een onbeschaamd retro-geluid, en waaraan het nodige drama kleeft. Harvieu (21) legde de laatste hand aan haar debuut toen een vriend van haar per ongeluk bovenop haar sprong. Gevolg: een gebroken rug. Stanmore Spinal Injury Unit in Londen wordt in het cd-boekje van harte bedankt voor de zorg; Ren was uiteindelijk toch niet veroordeeld tot een rolstoel. De liedjes op haar debuut, waarbij ze hulp kreeg van onder meer leden van The Zutons en The Stands, klinken als covers van The Walker Brothers, Cilla Black en thema’s van films in technicolor. Met titels als "Walking in the Rain" en "Dancing on her own" weet je op voorhand waar je aan toe bent. Goed gezongen, goed geproduceerd, maar ook gezichtsloos. Plus, je hebt regelmatig het gevoel van: ‘Waar heb ik dit eerder gehoord?’

Dat laatste heb je ook bij Boys Don’t Cry van Rumer (33) - er staan louter covers op. Soms bekende nummers, zoals "Sara Smiles" van Hall & Oates en "A Man Needs A Maid" van Neil Young. Vaker zijn het nummers obscuurdere names als Clifford T. Ward en Terry Reid, of onbekende liedjes van bekende singer-songwriters als Paul Simon en Todd Rundgren.
De zangeres, die klinkt als Karen Carpenter, brak vorig jaar door met de Radio2-plaat Seasons of My Soul. Schitterend gezongen en gearrangeerd, uitermate geschikt als uitbuikplaat. Zonder dat het suf of slaapverwekkend wordt, trouwens. Het succes van Seasons... overweldigde Rumer nogal. In het een interview met Jazzism vertelde ze pas rond de release van haar debuut kon rouwen om de dood van haar (psychisch verwarde) moeder. Dat ze haar Pakistaanse vader (Rumer is het gevolg van een slippertje) nooit heeft gekend en dood bleek te zijn toen ze eindelijk had uitgevonden wie hij was, hielp ook niet. In recente interviews ter promotie van Boys Don’t Cry bleek Rumer behoorlijk labiel.
Genoeg materiaal voor eigen nummers, zou je zeggen. Dat komt waarschijnlijk nog wel. Tot dat moment moeten we het doen met liedjes van mannen over vrouwen, doorgaans geen fuifnummers. Naast de zorgvuldige begeleiding en de kraakheldere productie is het vooral de schitterende stem van Rumer die dit album zijn meerwaarde geeft. Je hoort geen covers, je hoort een zangeres die de liedjes zorgvuldig heeft doorgelicht en haar eigen gevoel eraan heeft gehangen. Ren Harvieu doet iets na, Rumer is eigen en echt.

DubbelMono
Lower Dens - Nootropics

Ewie
Talking To Turtles - Oh

Storm
Kaat Hellings - Hit Of The Century

Prikkie
Europe - Bag Of Bones

Ludo
The Beach Boys - That's Why God Made The Radio

Janineka
John K. Samson - Provincial

Blizzard
Moonspell / The Gathering '92 / Trail Of Tears @ Dokk'em Open Air 2012

Gr.R.
Simple Minds - I Travel (live @ Rock Werchter 2012)

Dennis
Active Child @ Metropolis Festival

Vorig jaar kwam The Valley Path van stonerrockers US Christmas (of USX) uit, een harde, gelaagde plaat vol psychedelische spacerock. Als je, zoals voorman Nate Hall (nee, dat is niet deze en ook niet deze), jezelf een tijdje ondergedompeld hebt in deze zware klanken, is het begrijpelijk dat je het hierna even intiem wilt houden. Wellicht is dat de reden dat hij nu met een soloplaat op de proppen komt waar de akoestische gitaar een belangrijke rol speelt. Het is dit, of de reden prozaïscher reden dat hij in USX deze songs niet kwijt kon. Maar feit is dat op A Great River echo’s - soms letterlijk - van zijn band terug te horen zijn. Niet alleen dankzij het sfeervolle, soms psychedelische gitaarwerk (bijvoorbeeld op "Dark Star"), maar ook doordat zijn stem in veel echo gedrenkt wordt. En dat terwijl het hier in feite om tien kleine singer/songwriter-nummers gaat. Het zijn naar eigen zeggen zijn muzikale roots. Townes Van Zandt wordt geëerd met een mooie, kaal gehouden cover van "Kathleen", de traditional "When The Stars Begin To Fall" wordt omgewerkt naar Hall’s stijl en de andere acht nummers zijn van zijn eigen hand. In het hoesje wordt expliciet Neil Young bedankt: 'for writing Le Noise (and everytingh else)'. Ook zo iemand die gemakkelijk overstapt van gitaarstorm naar intiem akoestisch getokkel.

We Are Augustines is een typisch geval van - wat ze in Amerika noemen - een feel good story. Het drietal uit Brooklyn moest een obstakelkoers aan tegenslagen en tragediën belopen, om uiteindelijk ongeëvenaard succes te bereiken met het album Rise Ye Sunken Ships. Een mantra die de catharsis van zanger/gitarist Billy McCarthy, bassist Eric Sanderson en drummer Rob Allen goed samenvat. Eerder beschreef File Under-collega Rene het album als 'de grootste brok oprechte emotie die ik sinds tijden gehoord heb.' Een verzameling basale, alternatieve rockanthems die diepgang krijgen door McCarthy's Springsteen-achtige retoriek. In een uitgebreid interview met Tamar Tieleman op KX Radio spreekt de band openhartig over de drama's die zich voordeden: de breuk van hun oude band Pela, het overlijden van McCarthy's broer in de gevangenis en de voortdurende bonje met platenmaatschappijen. Uiteindelijk hield de band zich bewonderenswaardig aan hun woord: met volhardende DIY-aanpak gebruikt We Are Augustines persoonlijke ervaringen om een positieve boodschap te verspreiden aan iedereen die bereid is te luisteren.

Op een lome ochtend in het Blue Square Hotel te Amsterdam is het de beurt aan File Under. McCarthy komt als eerste naar beneden om een praatje te maken. Hij oogt in het begin een beetje knorrig en verdwaasd: zijn haar is nog nat van het douchen en hij snakt naar een sigaret. Wel heeft hij voor het eerst in tijden fatsoenlijk geslapen. Een paar minuten later schuiven de overige twee bandleden aan tafel. Het contrast tussen de drie verschillende persoonlijkheden is meteen te merken. McCarthy is een sympathieke, grillige knuffelbeer die spreekt met het hart op de tong. Sanderson houdt de rust zelve en formuleert met zakelijke toon, maar is qua mening net zo uitgesproken. Allen blijft gedurende het gesprek stilletjes meeluisteren, met af en toe een droge opmerking tussendoor. De Brit - die inmiddels tien jaar in Amerika woont - mengt zich verder weinig in het gesprek. 'Thank you so much, bro!', roept Billy als de tourmanager een dienblad met koffie op tafel zet. Naarmate de consumptie van cafeïne toeneemt, raakt de discussie steeds geanimeerder…