Klub Radar… Wat kan daar over gezegd worden dat nog niet gezegd is? Nou bijvoorbeeld dat aanstaande zaterdag al weer maar liefst de 10e editie plaatsvindt! Als dat geen reden voor een dubbele high five richting de Klub Radar-organisatie is, dan weer ik het niet meer. Alle ingrediënten voor een compleet avondje uit zijn ook deze keer weer aanwezig: drie lekker eigenwijze, tegendraadse, bandjes die de avond inluiden en drie DJ/producers die het nachtprogramma zullen verzorgen.

Van de opener van de avond, Post War Years, werd elders al gezegd dat ze eruit zien als een stelletje brave jongens dat ’s zondags altijd netjes op bezoek bij hun respectievelijke moeders gaat, maar dat ze wel erg knappe songs neer weten te zetten. Ik ben benieuwd… Madensuyu is inmiddels een vertrouwd smaakje geworden binnen het Nederlandse clubcircuit en afgelopen zomer waren ze voor een bijna duizendkoppig publiek nog een reden om de met bakken naar beneden komende regen te trotseren tijdens de-Affaire in Nijmegen. Een groter compliment voor de muziek van deze Belgen is moeilijk denkbaar.

Met Max Tundra, officieel de derde band van de avond gaan we eigenlijk al een beetje richting de DJ/producers. Luister maar eens naar zijn Myspace en dan weet je dat het alle kanten op kan gaan met hem. Welke het precies gaat worden? Your guess is as good as mine… De Utrechtse DJ Freek Fabricius gaat in ieder geval het optreden van Max en daarna van de twee Amerikaanse producers Nosaj Thing, die bijvoorbeeld The Xx al eens in de mix heeft gegooid en Tokimonsta aan elkaar draaien. Fijn om, in de persoon van Tokimonsta, weer eens een stukje vrouwelijke présence mee te mogen maken in de toch wel overwegend door mannen gedomineerde DJ/producer wereld.

Wie komt er ook fijn bandjes kijken en daarna een potje swingen op 20 maart in Tivoli De Helling? Als je dit formuliertje invult mag jij misschien wel helemaal gratis samen met een vriend of vriendin naar binnen. File Under geeft samen met Tivoli 2x2 kaartjes weg. Leuker kunnen we het niet maken!

Ik ga meteen maar eens wat verklappen: veel bands zijn leuk om over te schrijven, maar het leukste vind ik toch de cd's van bands die nog niemand kent. Uiteraard moet het geboden materiaal dan wel prettig zijn om naar te luisteren, maar dat valt meestal reuze mee.

Live is dat eigenlijk net zo. Nu kun je lukraak naar een bandje gaan kijken en dan maar zien wat er komt, maar iets veiliger, goedkoper en vooral méér is er te ontdekken op festivals. En dan bedoel ik niet festivals als Pinkpop die voor de grote namen gaan. Die festivals trekken weliswaar belachelijk veel mensen, maar in veel gevallen zijn gevierde bands op de echt grote festivals eigenlijk al over hun hoogtepunt heen.

In Den Bosch is er nu een initiatief om met relatief onbekende bands een festival te houden: fabrIQ. Dat is op zich al lovenswaardig en daar spits ik nou mijn oren bij. Dit festival vindt op zondagmiddag en -avond 7 maart plaats.

Van de line-up is er eigenlijk maar een muzikant die ik van zijn eigen muziek ken. Dat is de Nederlander Djurre de Haan, beter bekend onder zijn artiestennaam Awkward I. File Under was er al bij toen zijn eerste ep uitkwam, en zijn laatste album haalde mijn jaarlijst 2009. Reden genoeg om te gaan, om maar niet al te bescheiden te zijn over mijn smaak. Ik kan me niet voorstellen dat iemand een optreden van hem vervelend vindt.

Op een dag dat het koffiezetapparaat van FileUnder-opperhoofd Storm het begeeft, is er natuurlijk geen betere plek om Noorderslag te beginnen dan in de Groningse Coffee Company. Het is gezellig druk en we doen ons eerste bakkie met Anne Soldaat. Soldaat speelt een akoestische set met onder andere Loudon Wainwright III's "Motel Blues". In het interviewtje na de set kondigt hij zijn optreden met band later op de avond aan als 'niet dit vage hippiegedoe'.

Bij de buren van Plato stroomt de tent inmiddels goed vol voor Bettie Serveert. De band speelt slechts vier nummers en opent met het flink rockende Deny All. Carol van Dijk ziet er nog steeds te gek uit met haar Rickenbacker en het is een genot om ze weer te zien spelen, al is het maar voor vier nummers.

Groningen, bijna het eind van de wereld. Als je de trein uitstapt ga je instinctief op zoek naar het poollicht. Of naar het standje waar je je bandje op kunt halen voor Eurosonic / Noorderslag. Want dat is eigenlijk de enige keer in het jaar dat ik in Groningen kom. Eigenlijk zonde, maar dat is een ander verhaal. De voorbereiding voor ES/NS10 begint al in de trein, want hoe noordelijker je komt, hoe meer de gesprekken tussen de reizigers gaan over de bandjes die ze willen zien. Mijn hele treindeel wil naar The XX, dus ik vermoed dat menigeen van een koude kermis thuis zal komen. Over koude kermis gesproken: er ligt nog sneeuw in Groningen. En heel veel ook. En het is er koud, maar goed we zaten dan ook bijna op de Noordpool. Op de Noordpool zit ook het standje om je bandje op te halen. Echt strategisch geplaatst is het niet en veel festivalbezoekers zijn zichtbaar zoekende naar de locatie, die zelfs Groningers niet weten te vinden. Ik werd naar de Vismarkt geleid. Enfin - File Under is weer present met twee ploegen en de wederwaardigheden leest u hieronder. Overigens zal daar niets over The XX bijstaan, want die hebben we vanwege de lange rijen overgeslagen. Velen zullen teleurgesteld zijn.

Ploeg 1 is er al op tijd bij, want in Plato zijn enkele showcase-optredens gepland. Wij wandelen binnen op de klanken van het Haagse Pitch Blond. De vanzelfsprekend blonde zangeres Suzanne Ypma lijkt met haar keurige voorkomen eerder weggelopen uit een ambassade dan uit een rockgroep. Het optreden van Pitch Blond is leuk en charmant, niet in de minste mate door het oprechte enthousiasme van Suzanne: 'Te gek dat jullie er nog zijn!'. Na Pitch Blond mogen de ingetogen Vlamingen van Isbells het minipodium van Plato betreden. Drie kale, serieuze mannen en een meiske op toetsen. Vanwege een tegenstribbelende mandoline begint het optreden later dan gepland, maar het geduldig wachtende publiek krijgt dan wel iets heel moois te horen. Vooral de samenzang van voorman Gaëtan Vandewoude en de toetseniste is schitterend. Mijn tenen kromden zich wel bij sommige teksten die langskwamen, vooral van het verder prachtige nummer As Long As It Takes: "what have we done, to the earth we belong, where do we go from here, who's responsible, look at the mirror on the wall". Rijmelarij pur sang.

De laatste dag opende voor ons laatkomers (dank u, voetbalsupporters van FC Utrecht) met William Fitzsimmons, de eerste uit het rijtje droefsnoeten dat Tivoli/De Helling op deze herfstige zondag bevolkte. Drie platen op zak, een zware, zwarte baard en een sombere oogopslag. Wat wil je ook als je kind bent van twee blinde ouders die in jouw pubertijd gaan scheiden. Met een opleiding psychotherapie op zak mislukt ook zijn eigen huwelijk. Met zijn muzikale carrière lijkt het wel crescendo te gaan, afgaand op de volgepakte zaal. De zwartgallige grapjes tussendoor zorgen ervoor dat het geen sombermans kerkdienst wordt, maar een stijlvol, zondags optreden.

Zwarter dan de baard van Fitzsimmons zijn de liedjes van Micah P. Hinson. Afkomstig uit Abilene, Texas en in zijn jongere jaren een groot fan van het na hem optredende South San Gabriel. Hinson doet het alleen met zijn basale gitaarbegeleiding en zijn diepdoorrookte stem. Openend met "Are You Lonesome, Tonight?" bestaat de set verder uit bijna alleen maar mooie, donkere liedjes, vol zelfspot en humor gebracht. Na elk nummer draait hij zich om om in zijn notitieboekje te kijken wat hij nu zal spelen. Zo komt hij tot een niet geheel passende cover van Leonard Cohen’s "Susanne". Niet dat Hinson de meester naar de kroon steekt, maar de naar het zweverige neigende teksten van Cohen passen niet bij zijn oh zo oprechte zieleroerselen.

Dilemma’s zijn het, grote dilemma’s. Want kun je nog een eerlijk verslag doen als een festival opent met je favoriete band? In alle jaren dat ze geweest zijn heb ik geen tour gemist van The Tragically Hip en diverse malen zag ik meerdere optredens in de tour. Deze keer echter niet want het optreden maakt deel uit van Le Guess Who? 2009 en dat betekent dat er meer bandjes gekeken moeten worden. Maar we starten met dus The Tragically Hip.

De heren spelen, voor het eerst tijdens een Europese tour, de "An Evening with The Tragically Hip" show, zoals gebruikelijk in Canada en de Verenigde Staten. Dat betekent twee blokken van dik een uur met een pauze ertussen. Dat is even wennen, ook voor de heren, want voor de pauze is het lichtjes routineus. Dat ondanks zeldzame pareltjes als "Pigeon Camera" en "Don’t Wake Daddy" en "New Orleans is Sinking" als opener! Na de pauze starten beginnen de heren "unplugged" en slaat de vlam eindelijk in de pan. Aan het eind zijn we 25(!) nummers verder en hebben we een puike dwarsdoorsnee door het Hip oeuvre gehoord. Een zeer goede opening, al stond het bij tijd en wijlen wat hard.

En zo brak alweer de tweede dag van London Calling 2009 aan. Een dag waarvan ik de kop en de staart zou gaan missen. De kop vanwege te laat, de staart vanwege te moe. Ik kan dus niks zinnigs zeggen over de optredens van opener Four Dead In Ohio en afsluiter MPHO

Treurig word je ervan als je nu naar buiten kijkt. Het regent pijpenstelen, het is koud en het wordt winter. En de festivalorganisatoren hebben de tenten in de winterstalling liggen. Gelukkig zijn er alternatieven om het lange wachten tot we weer buiten mogen spelen te verzachten. Een jaar wordt traditioneel afgetrapt met Eurosonic/Noorderslag en afgesloten met Crossing Border. Dit laatste festival is inmiddels al aan de 17de editie toe en programmeert al jaren op het kruisvlak van literatuur en muziek. En ze hebben vooral een eigenzinnige smaak, daar in Den Haag, zodat je niet hoeft te verdelen. En, ook niet geheel onbelangrijk, het is er binnen behaaglijk en ze schenken er een goed biertje. Uw trouwe scribent slaat dan ook al jaren geen aflevering over. Daarom maar eens kijken wat de heren en dames organisatoren nu weer verzonnen hebben. File Under zou overigens File Under niet zijn als we ons, in eerste instantie, vooral op de bandjes richten.

Speed Tribes
Het multimedia-festival Impakt in Utrecht staat al een aantal edities garant voor vernieuwing op het gebied van audiovisuele kunst. Tevens biedt het vierdaagse programma lezingen die de laatste ontwikkelingen op gebied van deze kunstvormen analyseert. Het muziekprogramma is traditiegetrouw op enige wijze gerelateerd aan de opzet van het festival. De avond in Tivoli de Helling (16 oktober) is geprogrammeerd rond Steve Goodman's (Kode9) concept 'Speed Tribes'. Kort samengevat probeert Goodman hiermee de fragmentatie en kruisbestuiving van muzikale collectieven in kaart te brengen op basis van de snelheid van het geluid dat ze produceren. De vijf acts die vanavond spelen laten zien hoe het dubstep-genre is samengebracht en aan het uitdijen is. Sonido del Principe brengt diverse etnische muziekstijlen samen met dubstep afgewisseld door een klassieke soul of jaren 80 hit. Het jonge Mount Kimbie uit Londen staat na een vertraging door technische problemen ietwat verloren op het podium. Het drietal speelt erg kort en is nog sterk zoekende naar een vorm op het podium voor hun frisse mix van dubstep met ambient en pop. Hun jongste EP Sketch on Glass laat in elk geval horen dat Mount Kimbie een frisse hybride vorm van elektronische muziek heeft gevonden.

Waar Mount Kimbie het tempo regelmatig omlaag gooit, voert Cooly G haar tempo sterk op. Helaas heeft ze te weinig tijd om het publiek mee te voeren. Verrassing van de avond is The Bug; hij heeft nog geen tien seconden nodig om het voltallige publiek uit haar dak te laten gaan. In Engeland wordt The Bug aangevallen om zijn fragmentarische stijl, in Nederland loopt men ermee weg. De overtuigende MC Flowdan weet de fragmentarische elementen van The Bug tot een geheel te breien met zijn vrije en dynamische flow. Kode9 mag vervolgens de avond afsluiten en geeft muzikale uitleg aan zijn concept Speed Tribes, door het beste werk te draaien van zijn toonaangevende Hyperdub label.

Ik wist eigenlijk niet van hun bestaan: Nederlandse McFly-meisjes. Toch zijn ze er. Rijen dik zelfs. Ze houden van McFly en eten vooral McDonald’s. En ze bivakkeren al het hele Incubate-weekend voor 013 omdat ze natuurlijk zo dicht mogelijk bij hun helden Danny, Tom, Harry en Dougie willen staan. De sfeer is gespannen en opgewonden. Er is toch maar bijzonder weinig veranderd sinds de hysterische Beatles-taferelen in de jaren zestig.

Voordat we ons weer in de eerste concertzaal storten, doen we nog even de Muzetuin aan, waar het Orchestre Poly-Rythmo De Cotonou uit Benin voor een lui in de zon liggend publiek een aardig wereldwinkelsfeertje weet te crëeren. Afrikaanse muziek gemengd met funk en soul, ideaal als soundtrack bij een luie middag in een park op een autoloze zondag in Tilburg.

Begin tegen Gr.R. over Dananananaykroyd en hij gaat helemaal los. Bij voorkeur noemt hij ze Dananananananananananananaykrod in drukt er het labeltje de nieuwe Pixies op. En als je 'em niet gelooft dan kijkt hij je streng aan en zegt: 'En dat vind jij goed!' Bijna om bang van te worden. Je kunt er dus gerust vergif op innemen dat hij zaterdag aanstaande in Tivoli met een grote grijns op zijn smoelwerk vooraan staat bij het optreden van deze Engelsen.

Klub Radar heeft hiermee dan ook weer een kloeke naam weten te boeken. Maar dat is niet vanzelfsprekend. Net als alle zes voorgaande edities heeft ook deze zevende editie van Klub Radar weer een bonte, boeiende line-up die voor elk wat wils brengt. Zo is er het zeven koppen tellende gezelschap Ohbijou met hun fijne indie-folk. Met speciale aandacht voor de liefogende Casey Mecija en haar meisjesachtige stem. Da's een heel verschil met Pulled Apart By Horses die precies doen wat hun naam al voorspelt, hard en rauw je aan stukken rijten. En dan zijn er ook nog de wat minder bekende acts Bodi Bill (Duitser in de IDM-hoek) en het Nederlandse Mightyfools die de avond compleet maken. Al met al een wederom een toffe avond in Tivoli! En het mooie is dat jij daar samen met een vriend(in) bij kunt zijn. Zo maar! Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is dit formuliertje invullen. Hop!

Op vakantie in eigen land. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet zo vaak gedaan heb. Limburg, de Veluwe en Zeeland. Veel verder kom ik niet. Als kind werd ik door mijn ouders vrijwel iedere zomer meegenomen naar Oostenrijk. Iets waar ik nog steeds met veel plezier aan terugdenk. Maar ik ben dus bijvoorbeeld nog nooit op een van onze eigen Waddeneilanden geweest. Op school leerde ik het ezelsbruggetje TVTAS opdreunen en zo weet ik dat Vlieland na Texel het tweede eiland in het rijtje is. Nooit gedacht dat Vlieland voor mij ineens een vakantiebestemming met een onweerstaanbare aantrekkingskracht zou zijn. Allemaal dankzij het lovenswaardige initiatief om op deze prachtlocatie een kleinschalig driedaags festival te organiseren met een line-up om je vingers bij af te likken: Into The Great Wide Open.

De organisatie - volgens de site 'een club mensen die elkaar kennen uit de popmuziek en die op Vlieland hun droomfestival werkelijkheid doen worden' - had gehoopt om minimaal zo'n tweeduizend kaartjes te kunnen verkopen. Een paar weken geleden werd echter de allerlaatste barcode afgedrukt en was de maximale capaciteit van vierduizend bezoekers bereikt. Vanaf deze plek een welgemeende felicitatie voor de organisatie. Hulde. Het tentje ligt hier inmiddels reeds klaar voor vertrek. Ik heb alleen geen houten haringen, maar dat lossen we wel op als we op camping Stortemelk arriveren. Om de voorpret te verhogen hangen hier naast het 'niet vergeten'-lijstje de blokkenschema's alvast op het prikbord. Eens kijken waar we ons allemaal op kunnen gaan verheugen.

Ja, het is weer zo ver. Lowlands begint zijn tol te eisen. Het overdreven dansen bij Baraka Son Sistema heeft me nogal spierpijn opgeleverd. Maar ik slaap prima op de camping waar als vanouds weer veel lawaai wordt gemaakt. Als er een jongen zo ongeveer tegen onze tent aan staat te pissen - wij staan tien meter van de wc's - word ik even boos. Dat soort mensen hoort niet op Lowlands. En een beetje 'naar de kloten' gaan vind ik prima, maar je moet niet als een volledige malloot mensen lastig gaan vallen, onderwijl Guus Meeuwis zingend en brallend. Ik heb me verre gehouden van drukte; ik sms'te mijn lief om te vragen of hij nog van me zou houden als ik Snoop zou overslaan. 'Nope' was zijn antwoord...