Into The Great Wide Open 2010 - Voorpret
Het kan al niet meer zo worden als vorig jaar. Onze vrienden in barre tijden werden onze buren in Vak Blauw en onze vrienden gaan niet meer. Ik wilde dezelfde voorwaarden scheppen, zodat alles zou lijken op vorig jaar, maar ik weet ook dat ik dat niet moet willen. En toch. Het was misschien wel het fijnste weekend van het jaar. En het zou zo fijn zijn als het dat nu weer zou zijn. Over twee uur vertrek ik naar Vlieland, voor de tweede editie van Into The Great Wide Open.
Heeft dat dan nog iets met muziek te maken, in mijn geval? Natuurlijk. Het begon er vorig jaar mee dat er zulke leuke bandjes en muzikanten op het eiland zouden zijn. Tegelijk met mij. Loney Dear, Kyteman, Tom Pintens. Muzikanten en bezoekers, allemaal eilanders. Nu zijn het er nog veel meer, terwijl het eiland niet groter is geworden. En veel meer bezoekers zijn er ook niet. Wij, samen op het eiland met Modest Mouse, Timber Timbre, de matrozen van Moss, en de admiraal, voor een keer Kapitein Freebee. Piraat Arno en de echte Pete & The Pirates, de scheepsjongens van Wolf Parade, allemaal eilanders. Eilandmensen en eilanddieren.
Lees verder..
Lowlands 2010 - Napret: de lijstjes
Oké, Blink heeft voor u de nabeschouwingen (vrijdag, zaterdag en zondag) geschreven, maar er waren meer FU-schrijvers op Lowlands 2010. Daarom nog een keer het beste, in de vorm van lijstjes. De Top Xx-en van File Under.
Lowlands 2010 - Zondag napret
Dag drie van Lowlands en het aantal mensen dat languit op de grond ligt, niet zelden met de ogen dicht, stijgt zienderogen. Over de uitgestrekte benen stappend lopen we langs een geweldig feestje dat Go Back to the Zoo geeft in India door naar de wat relaxtere geluiden van The Low Anthem. Van de kermis naar de kerk zeg maar. Wat The Low Anthem ons voorschotelt is natuurlijk al duizenden keer eerder gedaan, maar zelden zo ingetogen en breekbaar. Perfecte soundtrack voor een ultra lome zondagochtend.
Dit kan niet gezegd worden van de Nederlandse band Moss die de Grolsch behoorlijk goed weten te vullen. Al bij de opener wordt het publiek door acht extra percussionisten goed wakker geramd. De muziek van Moss doet soms Elbow-achtig aan, is op andere momenten bijzonder catchy, maar toch wil bij mij het Moss-kwartje maar niet vallen. Erg sterke nummers worden steevast afgewisseld met mindere. De arty videoschermen met de band als line-art zijn wel leuk bedacht.
Lees verder..Lowlands 2010 - Zaterdag napret
Omdat Tim Knol behalve vet vandaag ook vroeg is, missen we zijn set op Lowlands en schuiven we een uur later in dezelfde tent aan bij And So I Watch You From Afar. De vier jonge Ieren kijken bij opkomst gevaarlijk dreigend het publiek in, maar blijken jongens die de agressie vooral richting eigen gitaren richten. Als er zelfstemmende gitaren bestonden dan zou deze band waarschijnlijk voorin de rij staan, want door het geweldige gerag moet bijna tussen ieder nummer gestemd worden. De instrumentale symfopostrockgrunge van de Ieren komt keihard binnen en weet een uur lang absoluut te boeien. Leuk om te zien dat alle vier bandleden het bandlogo op het lijf getatoeëerd hebben.
Een stukje verderop in Charlie speelt intussen Airship uit Manchester, een prima indieband die vooral opvalt door de prachtige zang. Even later speelt Laura Marling In de goed gevulde India-tent. Ze komt vrijwel niet boven het geroezemoes in de tent uit, zeker in de stukken die ze zonder begeleidingsband speelt. Een leuk moment is haar aankondiging van een nieuw nummer, waar ze het publiek vraagt vooral even mee te fluiten. Helaas volgt een volstrekt onnafluitbaar ingewikkelde melodie. Haar muziek blijft prachtig, maar de vraag is of dergelijke breekbare folk thuishoort op een lawaaierig festival.
Lowlands 2010 - Vrijdag napret
In een jaar waar het zelfs op Glastonbury en Sziget stralend weer was, hadden de weergoden het niet kunnen maken om het te laten regenen in Biddinghuizen. Gelukkig is dit ook niet het geval en is de regen en kou die de hele maand augustus teisterde als sneeuw voor de zon verdwenen op de eerste Lowlands-dag.
Eerste stop van de eerste dag is in de X-Ray, waar de keiharde dub van King Midas Sound weinig publiek en vooral veel verbaasde blikken trekt. Het is dan ook een vreemd drietal, met een sound die te hard en confronterend is voor de bezoekers die rustig willen opstarten. De toch al niet best gevulde zaal loopt dan ook snel nog leger. Ook wij verlaten halverwege de X-Ray om nog het laatste deel van het optreden van I Am Kloot mee te maken. Een stuk drukker daar en John Bramwells stem galmt geweldig mooi door de tent, maar de sfeer is er niet en de eenvormigheid van de muziek van I Am Kloot wordt pijnlijk zichtbaar.
Lees verder..Lowlands 2010, Voorpret
De playlistjes gemaakt in iTunes, de Lowlands-lijst in Spotify grijsgedraaid, de bijlage bij nrc-next doorgespit, de iPhone-applicatie gedownload, de blokkenschema's uitgeprint, alle Lowlands-recensies op File Under nog eens nagelezen… niemand kan zeggen dat ik er niet klaar voor ben. Toch valt het nog niet mee om nu al een idee te krijgen van hoe de drie dagen in Biddinghuizen dit jaar zullen uitpakken. Net als eerdere jaren blijft het een zoektocht naar die bands die net die ene legendarische show gaan neerzetten op Lowlands.
In eerdere jaren kon ik gewoon wat rondlopen, wat in het gras hangen, een biertje drinken en zo nu en dan eens bij een bandje binnenwandelen. Maar 2010 wordt anders, er moet namelijk een verslag komen voor File Under. En voor een verslag is het toch wel handig als je wat hotte bands meepikt die je niet per definitie zelf goed vindt. Een hele duidelijke route heb ik nog niet uitgestippeld, maar het lijstje bands dat ik niet wil missen is toch weer belachelijk lang. Gelukkig zijn er ook genoeg optredens die ik graag wil missen om alles beloopbaar te houden. Ondanks het feit dat er in het blokkenschema als vanouds goed is gewaakt voor het tegelijk inplannen van vergelijkbare acts zullen er toch weer veel keuzes gemaakt moeten worden. De keuzes waar ik nu al mee worstel heb ik in dit voorpret-stukje voor u samengevat.
Haldern 2010 - Zaterdag napret
Dan is het alweer zaterdag en Everything Everything komt het podium op in de Spiegeltent. Vorige keer dat ik ze zag vond ik muzikaal ontbreken aan het immer ontastbare en onmeetbare “het”, maar vandaag is dat niet zo: de jonge Engelse indierockers hebben er zin in en er wordt hard tekeergegaan. Keyboard en gitaar worden gehanteerd alsof dit het laatste optreden ooit zal zijn, en van de dansende mensen voor mij en mijzelf gutst het zweet.
In deze omstandigheden is het bijna prettig om de tent te verlaten, maar eenmaal buiten is het onder de strak blauwe lucht en 25 graden alsof je een koelkast inloopt. Heerlijk! Terwijl ik onderweg ben naar de main stage liggen overal mensen in de zon te luieren en van fijne Haldernsfeer te genieten, en daar is Fanfarlo al die vanaf de Hauptbühne hier hun eigen bijdrage aan komt leveren. Op de Record Store Day NL-cd-freebie staan ze ook met "How To Wait For A Very Long Time", en dat nummer komt ook voorbij, heerlijke plaat! Hoewel het nog betrekkelijk vroeg is wordt er al flink gedanst en geklapt: het veld staat goed vol en de aandacht voor de lieve liedjes van Fanfarlo is groot.
Lees verder..Haldern 2010 - Napret vrijdag
Ruim op tijd ben ik in de Spiegeltent aanwezig voor mijn muze van het moment (geen angst, ik verslijt muzes erg snel) Wendy McNeill. Met een stralende lach en groet komt ze alleen op, om middels een voetpedaal haar eigen stem te samplen en als backing in te zetten. Heb ik volgens mij KT Tunstall ook eens zien doen bij een Later with Jools Holland-uitzending en ik vind het een zeer geslaagd idee. Zo'n ding heet een loop pedal trouwens, leer ik van het internet. Medeartiesten worden op het podium toegevoegd en dieper inzicht in wat Ms McNeill drijft wordt gegeven. Het dichtstbij qua geluid komt ze volgens mijn ingebakken vergelijkingsmachine met een boosaardige zus van Alela Diane. Boosaardig is misschien niet het goede woord. Ik vind het in ieder geval een prachtig begin van de vrijdag te Haldern, en als "Such a Common Bird" voorbijkomt, neem ik me voor het eerst dit festival voor om van deze dame een cd te bemachtigen.
Haldern 2010 - Donderdag Napret
De praktijk van Haldern 2010 donderdag begint met een verrassend stukje file bij de afslag naar het terrein (Dat was vorig jaar toch niet? Ben ik nou raar?) dat zelfs een brandweer auto nodig heeft om iets in de verte te regelen dat ik niet kan zien. Dit, en de übertrage rij bij de pers/gast/overig-kiosk verandert mijn uur te vroeg in anderhalf optreden missen. Dat gaat lekker!
De rij om de spiegeltent binnen te komen strekt zich tot al ver voorbij de biertuin als ik er dan eindelijk aan kom lopen, zodat ik precies het laatste stukje van David Ford mee kan maken op het scherm buiten. Niet ontmoedigd ben ik dus ruim op tijd voor Cymbals Eat Guitars. Deze bevlogen Amerikanen knallen er na de obligate soundcheck er dan ook gelijk op los. Aan inzet ligt het niet en het zweet gutst rijkelijk bij zanger Joseph. Het is niet helemaal mijn ding, maar het momentum van de band en de souplesse waarmee een reeks issues al spelend wordt opgelost vind ik wel geweldig. Je moet toch kiezen zegt bassist Matt, na dat er wat heen en weer gegrapt is over drum and bass versies van nummers...spelen of doorgaan? Doorgaan dus, zegt deze band, en als mijn eerste act van het festival vind ik het een geweldige binnenkomer.
Lees verder..Haldern 2010, Voorpret
Voor mijn gevoel is het niet zo lang geleden dat ik naar Haldern Pop ben geweest. Waaat? Is het al een jaar geleden? Maar dan is het weer tijd voor Haldern Pop! Geweldig! Met dit loopje in mijn hoofd trippel ik al een tijdje door mijn woning. De stemming zit er goed in, mag je wel zeggen. Als mijn laptop het nou ook nog eens zou doen, dan zou ik wel aan een voorpretstukje kunnen komen. Een paniekerige her-installatie later en....
Dit jaar komen er, tot mijn lichte verrassing, een hoop artiesten op Haldern die ik al ken. Dit is niet iets vervelends, maar dat betekent wel dat ik me in deze voorpret probeer te focussen (moeilijk voor mij soms hoor...zeggen ze) op dingen dat ik niet weet, want van de dingen die ik wel ken heb ik al behoorlijke voorpret!
Lees verder..de-Affaire - vrijdag achteraf
Het is de laatste dag van de-Affaire. De Vierdaagsewandelaars komen strompelend binnen en worden door honderdduizenden mensen toegejuicht. Ook al is de vrijdag het grote sluitstuk en staat er al vanaf 15:00 uur muziek geprogrammeerd, ik beperk me de laatste twee dagen tot het bekijken van een handjevol ervan. De energie neemt ook bij mij gevaarlijk af. We nemen dus wat gas terug en bekijken nog een paar fijne bands, om daarna vroeg huiswaarts te keren met een vol en voldaan gevoel. Wat was het allemaal weer mooi. Wat hebben we lekker weer gehad. Wat waren de barmedewerkers weer vriendelijk. Wat was iedereen vriendelijk eigenlijk. En wat was de programmering van het festival toch weer uiterst bijzonder.
Deze laatste dag van de-Affaire bevinden we ons voornamelijk rond het hoofdpodium op het Valkhof. Wat opvalt: het zijn allemaal bands met een bijzondere zang. En dát alleen al maakt die bands uniek.
Lees verder..de-Affaire - donderdag achteraf
Donderdag, de dag van de-Affaire met de Very Special Guest. Die uiteindelijk niet zou komen. De Staat dus. Maar helaas, de gemeente Nijmegen en de politie - en nog wat instanties - vonden het niet verantwoord. De Staat is te populair en zou op het Valkhof teveel publiek trekken, waardoor de veiligheid niet gegarandeerd kon worden. (Dat Caro Emerald op de Waalkade wél doorging en voor vergelijkbare krantenkoppen zorgde, zien we maar even door de vingers.) Wat we wel zien is een hele vette DJ-set van Scrambled, en dat maakt het afpilsen op het Valkhof er niet eens minder gezellig om.
Maar ik spreek toevallig wel iemand die speciaal voor De Staat naar het Valkhofpark was gekomen. En die wist nog niet dat het geannuleerd was. Moest ik het hem toch nog even vertellen. Jammer. Teleurstelling. Daarna gelukkig toch nog een lach.
De donderdag stond nou niet in mijn boekje als opzienbarend. Toch weet Sarah Blasko de harten van het publiek te stelen met haar betoverende, bezwerende stem en pakkende indiepop. De zangeres uit Australië heeft een prima band meegenomen naar het Valkhof. De luchtige muziek is treffend gevuld met aangename pianoklanken, folky/jazzy drums, contrabas, synthesizer, banjo en/of Spaanse gitaar. De set begint sprookjesachtig om daarna het tempo op te schroeven tot een beetje folk-achtige pop. Sarah heeft het naar haar zin, en praat voluit met het publiek. Ze stelt de band voor, maar dan aan het begin van de set. Want waarom zou je dat pas achteraf doen? Het is toch fijn om elkaar alvast te leren kennen, aldus de sympathieke Sarah. Als het gaat regenen, schuift het aanwezige publiek gezellig samen onder de luifel van het Saddlespan-podium en dat maakt het geheel een stuk intiemer. Goh wat zou het toch leuk zijn als iedereen in de regen gaat dansen en door de modder gaat glijden, dan zou het helemaal Woodstock zijn. Sarah is leuk. De band is aangenaam. De geluidsmix is heerlijk en vol. Mooi optreden. De pakkende, luchtige, radiovriendelijke songs maken het geheel tot een fijne ervaring. De doorbraak tot een groter publiek laat vast niet lang op zich wachten.
Lees verder..de-Affaire - woensdag achteraf
We zijn inmiddels toegekomen aan dag 5 van de-Affaire. De wandelaars produceren blaren in deze Vierdaagseweek, ik heb ondertussen ook bijna een EHBO-post nodig. Zoveel leuke bands in een weekje... En zoveel bier... En te veel schrijven over de-Affaire. Ik zou nog bijna omvallen. Het is de tijd, de hoogste tijd, voor nog een avondje gezelligheid. Op de woensdagavond in en rond het Valkhof in Nijmegen feesten we vrolijk verder met nog meer verfijnde bandjes.
Holly Miranda is een schone verschijning en deze singer-songwriter staat vandaag op het hoofdpodium met een viermansband. De band betovert het publiek vooral in de eerste helft van de set. De gitaar klinkt als een stemmige synthesizer, de drums pakken je beet, en de composities zijn zowel goed in elkaar gedraaid als sferisch. De songs zijn op het ene moment breekbaar en op het andere moment komt er meer vaart in het geheel. De stem van Holly zelf overtuigt en is sterk. Je voelt je een soms een beetje ongemakkelijk. Alsof ze een intiem persoonlijk verhaal aan je vertelt. Naarmate de set vordert, zakt dat gevoel helaas weg. De liedjes beklijven een stuk minder en zijn minder origineel. Er komt wat meer van hetzelfde en dit raakt niet meer. De lijn tussen mooi en wat gezapig, blijkt dun en dat is jammer. De band heeft veel potentieel maar buit dat niet ten volle uit.
de-Affaire - dinsdag achteraf
Jawel, het gratis festival de-Affaire op en rond het Valkhof in Nijmegen gaat gewoon de hele week door. Na een paar mooie dagen volgde de dag van het vuurwerk… De dinsdag…. Foto’s hier.
Vlak voor het begin is het nog niet heel druk bij Fucked Up maar het aantal mensen groeit snel. Het contrast tussen de frontman en de band kan niet groter zijn. De grote Damian Abraham, alias Concentration Camp, is de grote vetklep terwijl de band zelf bestaat uit nette kereltjes en een fatsoenlijke bassiste. We horen degelijke punk rock, maar de band staat voornamelijk als een achtergrondkoortje te spelen. De zanger trekt al snel zijn shirt uit, slaat een vol bierbekertje tegen zijn hoofd en duikt het publiek in om voorlopig niet meer terug te komen op het podium. Op zoek naar ongein, en ehm… interactie met het publiek. Hoewel Fucked Up op de plaat best aardig en tikkie vernieuwend kan zijn, gaat de aandacht hier volledig naar de show en speelt de band verder een weinig opzienbarende set standaardpunkrock. Hoe vermakelijk de zanger ook is, na een half uur hebben we het wel gezien en dalen de trappen af van het Valkhof.
de-Affaire - maandag achteraf
Het is maandag! De dag waarop de Vierdaagselopers nog nét vrij hebben, en massaal het overvolle Nijmegen induiken als ze klaar zijn met de inschrijving. Zouden er nog enkele lopers tijd gehad hebben om ook De Affaire te bezoeken? Vast niet. Ze hebben een hoop moois gemist, maar ja...
Do Not Run, We Are Your Friends (doorgaans afgekort tot DNRWAYF) opende De-Affaire op de maandagavond op het Voerweg-podium. Het is niet heel druk en vlak voor het podium rennen alleen wat fotografen, die eigenlijk het beeld verstoren van deze bijzondere band. Want DNRWAYF speelt bijzondere muziek die je kunt omschrijven als progressive math rock noir jazz. Of zoiets. Ingewikkelde funky en tegendraadse ritmepatronen worden aangevuld met blazers, gitaar en cleane zang van een zangeres. Die ritmepatronen lijken wat op elkaar - zeker de eerste nummers, maar zijn wel knap gedaan. Ook mooi is hoe de nummers soms beginnen met willekeurige percussie, soms letterlijk op potjes en pannetjes, om daarna langzaam structuur aan te brengen. De gitaren staan het hele concert wat te zacht, en dat is jammer. Deze band overtuigt nog beter met wat vettere gitaren. De cleane zang past soms wél, maar soms ook gewoon minder goed op deze muziek. “Jaga Jazzist met zangeres”, schoot even door mijn hoofd. Prima gezongen, dat wel, maar het leidt de aandacht soms wat af van de instrumentale schoonheid, hoe schoon de zang zelf ook is. De muziek DNRWAYF is gewaagd en avontuurlijk, en overtuigt grotendeels ondanks wat kleine inzakkertjes.
de-Affaire - zaterdag/zondag achteraf
Het eerste deel van het verslag van de-Affaire, het gratis festival deze hele week tijdens de Zomerfeesten op het Valkhof te Nijmegen.
Emperors, voorheen Emperors of The Black, openden het festival met een degelijk portie stonerrock op het Voerweg-podium. Hoewel het nog niet afgeladen vol stond op de vroege zaterdagavond hadden er nog genoeg, voornamelijk zwartgeklede liefhebbers zich verzameld voor het podium. Emperors' muziek schurkt soms tegen metal aan en soms is het wat makkelijker verteerbare rock die de enthousiaste band laat horen. Prima voor een half uurtje.
Oh No Ono is een beetje een aparte band. Twee bandleden komen op met een foeilelijke korte broek met - niet bijpassende - witte bloes. De zanger aan de rechterkant is in het grijs/zwart, krullenkop, en produceert een kinderstemmetje als zang - is dit een geluidseffect? Het past gek genoeg wel goed in de zang, ook in de koortjes met die andere zanger die wel normaal lijkt te zingen. De drummer lijkt nog de stoerste van het stel. Sigaret in de mond en gewoon staand drummen. Vooral het tweede gedeelte van de set lijkt het beste over te komen. De poppy nummers zijn bij vlagen leuk, zeker als de bombast gaat overheersen en de band een beetje uit de bocht vliegt. Voor de rest zijn het ook wat te nette songs, die niet helemaal blijven hangen. “Dank je wel”, roept een van de Denen na een van de eerste nummers. Vraagt-ie of dat klopt. Ja, roepen wij natuurlijk. Even later vertelt hij een heel verhaal in het Deens ter introductie van het volgende nummer. Ja, dát verstaan we natuurlijk niet. Rare jongens die van Oh No Ono. Een beetje vreemd en soms lekker.
Dan zoeken wij ook nog wel schrijvers!
Gisteren deed de commerciële nieuwssite NU.nl een oproep op Twitter aan mensen om hun muziekrubriek te komen vullen. Er volgde wat ophef over de voorwaarden en over de gekozen muzikale blik (met beide valt het in de praktijk trouwens nog best mee). File Under heeft als muziek-groepsweblog dan wel niet het bereik van een NU.nl, en doorgaans halen we onze schrijvers, doedelaars en fotografen stilletjes uit eigen gelederen, maar bij deze willen we laten zien dat er best creatieve ruimte bestaat voor muziekliefhebbers met een bredere smaak.
Dus: wil jij ook schrijven op File Under? Stuur dan een mailtje naar fileunder@fileunder.nl.
Metropolis Festival 2010
Ik heb eigenlijk bijzonder weinig met openluchtfestivals. En nog minder met Rotterdam. En echt helemaal niks met wielrennen. Vandaag mocht ik voor File Under verslag doen van het gratis toegankelijke Metropolis-festival in de havenstad die volledig in het teken stond van de Tour de France. Heb ik weer!
Gelukkig is het een prachtige dag en op de zonnige soulklanken van opener Pam Feather lopen we naar het podium van 3FM Serious Talent waar de Rotterdamse Accelerators de boel goed wakkerschudden met hun standaardpunk. Voor het podium staan lelijke pubers in Slipknot-shirts op elkaar in te beuken en het binnendruppelende publiek heeft eigenlijk meer oog voor dit treurige schouwspel dan de verrichtingen op het podium. Bands krijgen de fans die ze verdienen.
Naked Song 2010 - Napret
Eigenlijk is het wel een goed idee. Je neemt de capaciteit van de Grote Zaal van het Muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven als het maximaal te verkopen kaartjes. En vervolgens laat je in vier zalen artiesten optreden. Wat krijg je dan? Een festival waar heerlijk de ruimte is, je goed heen en weer kunt lopen, het niet druk is bij de bar en een gedisciplineerd publiek. Daarnaast worden er alleen mensen de zalen in gelaten tussen de nummers en heeft eenieder ook daadwerkelijk aandacht voor de artiest. Nee, dat Naked Song gaat nog eens heel groot worden.
De terrassen zitten nog vol in Eindhoven, als Naked Song begint, maar toch is het al opvallend druk bij de beide openingsacts. Lynne Hanson, uit Ottawa in Canada, is een vrolijke causeur en haar verhalen over het leven „on the road” zijn onderhoudend. Ze werkt zich relaxed door haar solo-optreden vol folk, met een heel licht countryinslagje heen. Het is een puike opener in een zaal waar het zonnetje nog naar binnen schijnt.
Lees verder..Naked Song - Voorpret
Mooi spul is dat, dat Spotify. Vooral als je je in wilt luisteren in de bands die op een komend festival spelen. Bij iedere artiest staan de meest beluisterde nummers opgesomd maakt daar meteen een playlist voor aan. Die op de shuffle en vervolgens maar eens kijken wat er allemaal zo aan interessant spul langs komt. Het eerste dat opvalt: er zijn twee artiesten die Cindy Lauper’s "True Colours" gecoverd hebben. Die van Ane Brun is redelijk bekend, maar die van Caroline Herring is eigenlijk beter. Die eigent zich het nummer meer toe. Ik ben benieuwd of we ze allebei zullen horen op Naked Song 2010.
Want het leukste festival van Eindhoven vindt weer plaats: Naked Song. Een avond lang singer/songwriters in het Muziek Centrum Frits Philips. Zoals ik de vorige keer al concludeerde: goed bereikbaar, helemaal nu Eindhoven aangesloten is op het nachtnet, ruime gangen, mooie zalen en bier uit glas. En goede muziek, wat wil een mens nog meer! Als ik zo door mijn playlist heen loop dan valt de afwisseling op. singer/songwriter saai? Ik dacht het niet! Opvallend is bijvoorbeeld C.W. Stoneking. Net 36 jaar oud, maar hij klinkt als een ouwe bluesknakker van het dubbele van zijn leeftijd. Hij probeert zijn jaren twintig/dertig blues zo oorspronkelijk mogelijk te brengen, met zijn Primitive Sons en als je aanbevolen wordt door Seasick Steve, dan weet je het wel.
Lees verder..Walk The Line - Dag 2
Dag twee van het Walk the Line Festival trappen we af op de Grote Markt. In de Zwarte Ruiter staan de drie jonge Haagse rockhonden van Woot en in de Supermarkt de woestijnnomaden van Dirtmusic & Tamikrest. Het is een perfecte illustratie van de gevarieerdheid die dit festival zo leuk maakt. Boven het podium bij Woot had ik eigenlijk een 'Sponsored by Keune' bord verwacht want het haar van de heren ziet er perfect gestyled uit. En eigenlijk geldt dat ook voor de muziek. Natuurlijk, ze zijn jong en lijken op het eerste gezicht een schoolbandje, maar vooral het talent van voorman Tobias Wolring is overduidelijk.
Jong zijn de heren van Dirtmusic allerminst. De heren Eckman, Brokaw en Race hebben hun sporen reeds verdiend in de (alternatieve) rock en besloten met zijn drieen een soort van minimale blues / folk te maken. Tijdens een optreden in de woestijn van Mali kwamen ze de heren en dame van Tamikrest tegen en al jammend bleek het te klikken. Ze namen samen een plaat op en besloten ook maar samen te gaan touren. Dientengevolge staan er op kleine podium van de Supermarkt op een gegeven moment zes gitaristen en die zitten elkaar beslist niet in de weg. Er worden afwisselend nummers van beide bands gespeeld en daardoor ontstaat een prettige afwisseling van Mali Blues en Delta Blues en beide genres blijken verrassend dicht bij elkaar te liggen. Hoogtepuntje is een cover van Velvet Underground’s All Tomorrow’s Parties. Ook in Afrika is een ieder die die plaat kocht een bandje begonnen.
Lees verder..Walk The Line - Dag 1
Allemaal nette mensen daar in Den Haag. Dat is het eerste dat me opvalt aan het publiek bij het Walk the Line Festival. Veel meiden op hakjes en met glittertasjes, jongens met hippe hoedjes en sjaaltjes. Zelfs de rockers lopen in strakgestreken bandshirts en glimmende All-stars. De eerste band die ik zie spelen in de Supermarkt op de Grote Markt, Kid Bombardos, past prima in dit plaatje. Vier keurig gekapte jochies die de gitaren netjes boven de gordel dragen en studentikoze muziek maken die op goede momenten aan Vampire Weekend doet denken. De zanger is snipverkouden en kijkt net als zijn bandleden vooral heel angstig naar het binnendruppelende publiek in de kroeg. Eigenlijk is de band nog maar net het oefenhok ontgroeid, maar het is wel een veelbelovende opener.
Walk The Line - Voorpret
Den Haag, festivalstad van Nederland! Hoe men het doet, ik weet het niet, maar ze doen het en ze stampen weer een geinig festivalletje uit de grond! Crossing Border doen ze al jaren en vroegâh hadden ze bijvoorbeeld The Music In My Head. Dat wordt inmiddels niet meer georganiseerd en daar ligt een gat, moeten ze bij de organisatie van Walk The Line hebben gedacht. In het voorjaar, nog voor Parkpop (ook al Den Haag), en met het Paard van Troje als stralend middelpunt, zoals de laatste jaren van The Music In My Head. Is Walk the Line daarmee een Music In My Head 2? Nou, nee, niet bepaald. Waar The Music In My Head was opgezet rond een aantal grote namen, zul je die in de line-up van Walk the Line niet vinden. Daarnaast moeten we dit keer ook daadwerkelijk het Paard verlaten willen we alles meemaken. Om Het Paard heen liggen de Lutherse Kerk, De Zwarte Ruiter en de Supermarkt en ook daar staat het nodige geprogrammeerd.
FC Twente Kampioenen!
London Calling Dag 2: Napret
Een zich langzaam vullende kleine zaal staat te wachten op de zaterdag-opener A Sunny Day In Glasgow. Nu ben ik half-Schots, en kan ik je vertellen dat de dagen waarnaar de Amerikaanse band vernoemd is wel bestaan, maar zeldzaam zijn. Twee achter elkaar is reden tot feest. Zo ook A Sunny Day In Glasgow, maar dan zonder tweede dag, en zonder feest. Veel opstartproblemen, en na drie nummers kan ik niet goed opmaken of de band ronduit slecht is of dat ze erg lang nodig hebben om op te warmen. Op een gegeven moment begint het toch wel te klinken. Jammer voor de band is dat net voordat ze van het podium gebonjourd worden.
