FortaRock XL 2013 - Napret
Het is zaterdag 1 juni 2013. Het Goffertpark in Nijmegen ligt er mooi bij en het gras is uitermate fris en groen. Nog wel. Het park is goed afgezet met dubbel hekwerk en de hond van een beveiliger blaft agressief naar me. Ik roep hard 'metallllll!!!' tegen het dier, en maak daarbij het bekende metalteken met de vingers, maar het dier is geheel niet onder de indruk en blaft gewoon verder. Het loopt tegen twaalf uur in de middag als we bij de ingang arriveren van FortaRock XL. Geen grote rijen aldaar, waardoor we snel het terrein op kunnen lopen en dat is altijd prettig. Het is de vijfde editie van het festival en dit jaar pakt de organisatie extra groot uit, voor het eerst in het Goffertpark en voor het eerst ook in samenwerking met Mojo, 3FM en LOC7000. Waar er vorig jaar nog tegen de 8.000 bezoekers in Park Brakkenstein aanwezig waren op een uitverkochte editie van het festival, komen er vandaag rond de 48.000 bezoekers - net niet uitverkocht.
Met een publiekstrekker als Rammstein en een verder goed gevuld affiche krijgt de organisatie het park dus behoorlijk vol, hoewel zo'n schaalvergroting ook ten koste zou kunnen gaan van de gemoedelijke sfeer en het 'knusse-dagje-metal' gevoel dat FortaRock ons de laatste jaren gaf. Het terrein ziet er in elk geval mooi aangekleed uit en lijkt goed en praktisch ingedeeld. Knus en gezellig druk is het in elk geval al wel op dit tijdstip in de met motorfietsen versierde Biergarten, waar je naast de gewone pilsener ook andere biersoorten kunt bestellen. Daar ontmoeten we de andere festivalmaten, slaan we het eerste frisse biertje achterover, en lopen op tijd richting de Monster Energy-stage voor het eerste optreden. Echt warm is het niet en we morren met z'n allen nog even flink over de veel te frisse wind en de koele temperatuur, terwijl we het terrein oversteken onderweg naar die mooie wit-zilveren tent. Dat er een dag eerder wel de hele dag zon was (en een dag later ook) is best wel jammer, maar gelukkig blijft het wel de hele dag droog.
FortaRock 2013 - Voorpret
FortaRock - het festival - bestaat dit jaar vijf jaar en dat mag natuurlijk gevierd worden. Onder de noemer FortaRock XL, extra large dus, verkast het festival dit jaar van het mooie en knusse park Brakkenstein naar het veel grotere Goffertpark, waar in het verleden ook al festivals plaatsvonden in de categorie 'best wel harde muziek'. Zo was het park al eens gastheer voor Dynamo Open Air, Ozzfest, Fields of Rock, Sonisphere en Arrow Rock. Nu er weinig meer wordt vernomen van dit soort festivals in Nederland, leek de weg al open voor het particuliere FortaRock. En waarom niet? FortaRock is inmiddels een begrip geworden in Nijmegen en ver daarbuiten, en kan op veel sympathie rekenen van de metalfans. De organisatie bestaat uit echte liefhebbers, waarbij kwaliteit en sfeer hoog in het vaandel staan.
Dexys
Verrassend hoogtepunt op Primavera Sound
Primavera Sound heeft inmiddels een reputatie op het gebied van reünieconcerten. Veel cultbands uit de jaren tachtig kwamen er - soms zelfs op verzoek van de organisatie - weer bij elkaar. De conclusie is meestal dat oude helden het op gevorderde leeftijd nog steeds kunnen. Zeker als de nadruk ligt op oud werk uit de succesjaren dat soms al jaren niet meer op een podium vertolkt is.
Soms komt zo'n oude band ook nog met een nieuwe plaat. Het devies is in dat geval: wees op uw hoede. Of verwacht er niet te veel van om teleurstellingen te voorkomen. Met die instelling liep ik dus ook het Auditorium naast het festivalterrein in om op de derde en laatste festivaldag Dexys - de Midnight Runners zijn inmiddels uit de naam gevallen - te aanschouwen. Want die nieuwe plaat van vorig jaar klonk weliswaar niet slecht, echt beklijven deed hij ook niet. En bovendien: wat gebeurt er als een band met violen, trompetten, toeters en bellen zijn scherpte verliest? Juist, dan wordt het al snel muziek voor bruiloften en partijen.
Primavera Sound 2013 - Dag twee
Na op de eerste dag van Primavera Sound van hot naar her te hebben gerend en veel op kleine podia te hebben vertoefd, concentreerde de tweede dag zich voor mij vooral rondom het Heineken-stage, één van de twee hoofdpodia. Met een frisse zeebries in de rug en de felle avondzon in het gezicht viel de lome gitaarmuziek van Kurt Vile & The Violators goed op zijn plaats. Bij vlagen dwaalden mijn gedachten af naar de lange gitaarnummers op Neil Young´s album Everybody Knows This Is Nowhere, die ook zo prettig doormeanderen. Minpunt was wel dat Vile nauwelijks verstaanbaar was en het concert gaandeweg wat té laidback werd. Na een ronduit saai intermezzo waarin Vile solo "Peeping Tomboy" speelde, ging er gelukkig toch nog even het gas op. De laatste twee nummers, oudjes "Hunchback" en "Freak Train", waren wat steviger en chaotischer, waardoor het optreden gelukkig niet helemaal als een nachtkaars uitging.
Primavera Sound 2013
Wie in een paar dagen tijd een natuurgetrouwe dwarsdoorsnede van 35 jaar indierockgeschiedenis wil ondergaan, kan jaarlijks op het festival Primavera Sound in Barcelona terecht. Ondanks een door de crisis flink teruggeschroefd budget zijn de voortekenen ook dit jaar weer veelbelovend. Nick Cave & The Bad Seeds, Blur, Wu-Tang Clan en Animal Collective zijn ditmaal grote namen. Het reüniegehalte ligt weer hoog dankzij oudjes als My Bloody Valentine, The Jesus and Mary Chain, Dexys (die van de Midnight Runners ja) en Dinosaur Jr. Meer recente namen zijn er ook, variërend van James Blake tot Tame Impala en van Beyoncés hippe zusje Solange tot de Londense postpunk van Savages.
Oranjepop 2013: napret
Het is de dag van de abdicatie, een woord waar ik eigenlijk nog nooit van gehoord had (u wel?), waardoor een groot deel van Nederland ongetwijfeld aan de buis gekluisterd zat. Tenzij je je de verschillende vrijmarkten wilde bezoeken natuurlijk. Of nog erger, je eigen rotzooi van zolder aan de man proberen te brengen. Na de ondertekening van de Akte van Abdicatie en de balkonscène had ik wel weer even genoeg gezien van de hele troonswisseling, want er zijn belangrijke zaken om live te volgen. Oranjepop bijvoorbeeld in het fijne Hunnerpark in Nijmegen, waar stichting ’t P.A.C.T. (Podium Activiteiten en Culturele Tendensen) weer een leuk feestje had georganiseerd met een aantal fijne bands uit binnen- en buitenland. Terwijl de grote massa blijkbaar nog de inhuldiging in de Nieuwe Kerk in Amsterdam aan het bekijken was, zaten de krenten in de pap van Oranjepop wat mij betreft aan het begin van het programma. Dus hop, op tijd op de fiets naar deze laatste viering van Oranjepop op Koninginnedag.
Lees verder..
Spot Festival Voorpret
Natuurlijk wist je dat dat het komen ging, ik had het immers vorig jaar meegemaakt. Op het moment dat je als muzieksite de zogenaamde accreditatie rond hebt voor Spot Festival in Aarhus (Denemarken), dan word je platgespamd, door boekers, platenmaatschappijen en andere belanghebbenden in de muziekwereld om toch vooral naar hun bandjes te komen kijken of om bij hun standje, bijeenkomst, borrel of ontbijt langs te komen. Bij Spot is dat vooralsnog het enige festival dat het mijzelf gebeurt, maar goed, zo heel veel showcasefestivals zie ik niet. Het doel van Spot is dan ook letterlijk het promoten van Scandinavische bandjes in het algemeen en Deense in het bijzonder. Dus ieder jaar weer een mooie staalkaart van wat er in de Noorden gebeurt.
The Ultimate dB's Queensnite Bash - Voorpret
De avond voor Koninginnedag trekt traditiegetrouw een gigantische mensenmassa de Utrechtse binnenstad in. De meeste mensen denken dat daar de leukste feestjes zijn. Maar wij weten wel beter, voor het beste feestje van de stad moet je naar dB’s!
Kliko-Fest, Napret
Binnenkort is de kliko niet meer onder ons in Haarlem, omdat de gemeente in samenwerking met Spaarnelanden BV alle moeite doet om de stad vol te plempen met ondergrondse afvalcontainers. Exit de groene, blauwe en grijze kliko’s dus. Het was toch al geen gezicht in een stad waarvan de helft der inwoners in boven- en benedenwoningen woont en dus per huisadres minimaal 6 van die grote plastic afvalbakken op wieltjes aan de straatkant heeft geparkeerd.
Om de verwijzing naar vies en smerig levend te houden pakte het Patronaat vorig jaar uit met een festival waar garage, blues, punk, surf, beat, -billyvarianten en noise voorop stonden. Zeg maar gerust als tegenhanger op Speedfest in Eindhoven of Sleazefest in Velsen/Amsterdam.
Motel Mozaique 2013: Zaterdag Napret
In Rotown werd vanochtend een katerontbijt aangeboden voor de bezoekers van Motel Mozaïque 2013. Prima initiatief natuurlijk, al zal voor de organisatie en ook voor een aanzienlijk aantal bezoekers de kater dit keer niet drankgerelateerd zijn. De kater zat hem vooral in het feit dat het festival dit jaar simpelweg niet echt goed was. Tot overmaat van ramp moest ook nog het optreden van de headliner van zaterdag, Woodkid & Orchestra, gecancelled worden vanwege oververmoeidheid van de hoofdpersoon.
Na een vrijdagavond die pas later op gang kwam lijkt het zaterdag dezelfde kant op te gaan. Was het dan echt zo beroerd wat wij zagen zaterdagavond? Nou om heel eerlijk te zijn: ja. Misschien liepen we de verkeerde route of zijn we verworden tot een stel verwende mopperaars, maar eigenlijk was er zaterdagavond geen enkel optreden dat echt zal blijven hangen.
Motel Mozaique 2013: Vrijdag Napret
Er hangt een wat andere sfeer bij Motel Mozaïque dan voorgaande jaren. Echt grote headliners ontbreken, er zijn geen rijen, en het festival is teruggebracht van drie naar twee dagen. Naarmate de avond vordert wordt duidelijk dat MoMo verre van uitverkocht is dit jaar. Bij de meeste optredens zijn de zalen slechts matig gevuld. Bij de eerste act die we zien, het Belgische SX, is dit niet meer dan terecht. De sound is prima in de Corso, maar de galmzang van de Vlaamse blondinee begint al snel flink te irriteren. Is het nou echt nodig om in ieder nummer op dezelfde theatrale manier ‘Ooohhooo’ te zingen? Snel verlaten we de Corso, een zaal die qua duistere ranzigheid en sfeerloosheid alleen door onze hotelkamer in het centrum van Rotterdam wordt overtroffen.
Motel Mozaïque 2013 - Voorpret
Toen het Fonds Podium Kunsten aankondigde geen rijkssubsidie meer toe te delen aan Motel Mozaïque, was het de vraag in welke vorm het Rotterdamse festival zou blijven bestaan. Dit jaar is er gekozen voor een tweedaags weekender format, waar het programma van zaterdag direct 's middags weer oppikt. Nu ligt de focus vooral op de jonge beloftes boven grotere gevestigde namen. Hiermee neemt de organisatie een grote gok, vooral omdat Motel Mozaïque sinds haar ontstaan stapsgewijs veel ambitieuzer is gaan programmeren, met steeds meer locaties in en rondom het centrum van Rotterdam.
Paaspop 2013: zaterdag napret
Dat krijg je als je met een hele club vrienden naar een festival gaat: het eerste bandje ga je geheid niet halen. In dit geval moest er eerst nog een bodempje Schrobbelèr gelegd worden. Dat was namelijk ook goed tegen de kou.
De herrijzenis van de Haagse punkers Spider Rico gemist hebbende togen we maar naar de Thunderbolt: de bikerskroeg op Paaspop. Erg gezellig daar, maar ook te vol. De drukte viel mee bij Douwe Bob in de Jack Daniel's tent alwaar hij de showcases voor de 3FM Serious Talent Awards opende. En dat deed hij verrassend goed. Voor wie Douwe Bob niet kent: ook ik had het tv-programma 'De Beste Singer-Songwriter van Nederland' aan me voorbij laten gaan, want dat was toch vooral geouwehoer en weinig muziek. Maar die dekselse Douwe beschikt zeker wel over een fraaie stem, en de muzikale begeleiding was smaakvol door de Excelsior-Recordings-huisband. Daarvoor moet je natuurlijk wel een beetje countryrock à la The Jayhawks kunnen waarderen, dat dan weer wel.
Lees verder..Paaspop 2013: vrijdag napret
"I got skills, I got skills, I got skills, to make it through your doorway". Ik krijg het maar niet uit m"n hoofd, ook de dagen na Paaspopvrijdag blijft het door m"n hoofd gonzen. En dan zie je die brede glimlach van me. Enfin, het blijft natuurlijk een dappere poging van Paaspop om zo vroeg in het jaar een driedaags festival neer te zetten. Op de zaterdag en zondag wordt er van vroeg tot laat een vol programma afgewerkt, op de vrijdag is het muzikale aanbod wat beperkter. Maar zeker niet minder. Eenmaal op het prachtig in Las Vegas-stijl aangeklede festivalterrein (Club Lebowski, Fuck it Let"s go bowling!) werd mij al direct duidelijk gemaakt dat ik een gruwelijk vet optreden van Raketkanon in de Jack Daniel's gemist had. Moddervette stoner, is mij verteld.
Paaspop 2013 - Voorpret
Festivalseizoen? Nou, graag! Laat maar komen! Van dat winterse weer van deze week hebben we echt genoeg! Ook al zien de temperaturen er nog niet geweldig uit, komend weekend is het Pasen en staat seizoensopener Paaspop voor de deur. Het festival dat ooit begon in de manege van Schijndel heeft de laatste jaren een enorme groeispurt doorlopen qua terreinomvang, het aanbod muziek en debiele randverschijnselen. Maar vooral het ontmoeten van (oude) bekenden blijft een belangrijke aantrekkingskracht op dit gemoedelijke festival, hoe moeilijk dat ondertussen ook geworden is gezien de hoeveelheid bezoekers. Ach en anders is er nog altijd de muziek. Hoe ziet mijn muzikale route er dit jaar waarschijnlijk uit?
Laat ik maar direct beginnen met de opmerking dat ik vrij weinig te vinden zal zijn bij het hoofdpodium (met de naam Apollo tegenwoordig). Kane, Blof, Barry Hay, Caro Emerald, Di-rect, Memphis Maniacs.... kom op zeg! En wat is dat nou met de Monsters Of Rock-tent? Die heet tegenwoordig dus Phoenix? Wasdanou?!? We spreken vooral af in de Jack Daniel's tent, die heeft veruit de meest interessante programmering. Uch!
Nordic Delight Napret
Je kunt je festival in de zomer organiseren en dan concurreren met tientallen festivals, of je doet het gewoon begin maart en zoekt vervolgens een goede indoorlocatie. Dat deed Nordic Delight. Het is bij aankomst even zoeken naar de juiste ingang, maar dan blijkt al snel dat Nordic Delight het noordelijke thema heel serieus genomen heeft. Alle zalen hebben namen die aan de oude Vikingen doen denken en je moet als je je jas opgehangen hebt even langs het GWK om je Euro’s in te ruilen voor Kroner. NUtrecht is een oude bedrijfsloods en met een aantal grote open ruimtes een goede plek voor een festival. Dat is in ieder geval al een geslaagde keuze.
Nordic Delight - Voorpret
Dat wij hier op File Under het muzikale werk uit het Hoge Noorden niet versmaden, dat is u vast al eens opgevallen. Vooral Storm mag zijn voorliefde voor Scandinavische zuchtmeisjes graag belijden. Ikzelf trok al eens de conclusie dat iedereen in die contreien een instrument moet bespelen, gezien de stroom muziek die van boven naar ons toe komt. En vaak ook nog eens van bovengemiddelde kwaliteit. Als er dan vervolgens in het Utrechtse een festival georganiseerd wordt, Nordic Delight, waar Noord-Europa in het algemeen en de muziek uit de noordse contreien in het bijzonder centraal staat, dan staan wij van File Under natuurlijk vooraan!
Noorderslag Napret
Ik moet heel eerlijk zeggen, ik zag een beetje op tegen Noorderslag. Na drie dagen met een hoop fijne bands kun je met de neus op de Nederlandse muzikale feiten gedrukt worden. En die zijn niet altijd even gunstig. Dat blijkt 's middags al op de Noordermiddag, waar Universal een aantal bands showcaset. Het laat in het kort zien, waar de platenmaatschappij denkt dat we staan. Kensington speelt een routineuze en weinig opvallende set, The Opposites laten horen dat het ze niet uitmaakt of ze voor 100 of 10000 man staat, De Kraaien is veel meer ongein dat ik hebben kan en Kane doet een charmeoffensief met een duetje met een meisje van elf. Kane speelt voor het eerst sinds een jaar of tien weer op een heel klein podium, met het publiek op een halve meter, en dat bevalt ze wel.
Eurosonic Vrijdag - Napret
Dag drie van Eurosonic. De wallen worden wat donkerder. De baard groeit en de bril blijft moeilijk. Kortom, we worden per minuut hipper. Nog even en we gaan op echte muziekjournalisten lijken! En dat kan nooit de bedoeling wezen.
Nog mannen zonder baarden. Dat zijn ze, die van Tonbandgerät. Alhoewel, niet alleen mannen, want de bassist en de gitarist zijn van vrouwelijke kunne. Maar het ziet er allemaal fris en fruitig uit. Want zoals zovele bands op Eurosonic zijn ze nog piepjong. Of wij worden ouder, dat kan ook. Tonbandgerät speelt frisse popmuziek in de traditie van de Hamburger Schule. Maar zoals gezegd, ze zijn nogal jong. Hitje "Irgendwie Anders" is bijzonder aanstekelijk, maar voor de rest van het oeuvre geldt dat de band nog wat moet rijpen.
Ook uit Duitsland komt Honig. Honig is de band van Stefan Honig, uit Dusseldorf. Het eerste wat opvalt, als Honig opvalt, is dat hij net zo met de billen naar achteren staat als Blaudzun. En die connectie is helemaal niet zo gek. Want Honig is de perfecte band voor die mensen die vinden dat Blaudzun te ver doorgeslagen met zijn laatste werk. Honig speelt een kale versie van de indierock zoals Blaudzun die brengt en dat geeft veel ruimte voor dynamiek. Dat maakt dat Honig een van de betere optredens van Eurosonic geeft.
Lees verder..Eurosonic Donderdag - Napret
Om ons heen wakkert de eerste schaatskoorts aan en stroomt Pension WeeDeBee helemaal vol. Was de eerste dag van Eurosonic nog een opwarmertje, op dag twee, de donderdag, gaat het echt beginnen. Het aantal locaties waar bands optreden is ten opzichte van de zaterdag verdrievoudigd, maar er zijn ook navenant meer mensen. De rijen worden langer en het wordt steeds belangrijker om goed te plannen. Waarbij we ons soms laten leiden door niet meer dan een aparte naam…
We trappen in ieder geval af in Simplon. Simplon is een van de popzalen in Groningen en heeft twee minpuntjes. Het ligt nogal uit de route en het licht is er matig. Maar als startpunt is het ideaal. In een akelig leeg Simplon mag Stabil Elite het spits afbijten. Stabil Elite is een jonge Duitse band uit krautrockhoofdstad Dusseldorf en de band poetst het genre aardig op. Voortgestuwd door een groovende ritmesectie gaan twee toetsenisten met vintage spul en een gitarist aardig los. Het is allemaal wat losser dan op hun (debuut)plaat en er wordt aardig geëxperimenteerd en geïmproviseerd. Maar het is er wel dansbaarder op geworden en dat is een pre.
Lees verder..Eurosonic Woensdag - Napret
Eurosonic Noorderslag. Het jaarlijkse feestje in Groningen. Vier dagen lang uitzoeken welke bandjes hip gaan worden, in kroegen die eigenlijk te klein zijn voor de bands die er spelen. Maar wees eerlijk, dat is de charme van Eurosonic Noorderslag, het festival waar je het zweet van de hardwerkende muzikant nog kunt ruiken. Je struikelt er ook over de bandjes. Wachtend in de stationsrestauratie op fotograaf Dennis worden we al verrast op een optreden van Landmark 105. De puike, op americana gestoelde muziek van Liesbet Scholte is een mooie aftrap van Eurosonic. En terwijl we onze polsbandjes ophalen komen we al een van onze favorieten tegen, Honig. Maar die is ook niet te vermijden, want hij speelt drie keer op Eurosonic.
Eurosonic Noorderslag Voorpret
Het zijn van die kleine dingetjes waardoor je weet dat ze bij Eurosonic / Noorderslag weten waar ze mee bezig zijn. Je kunt bijvoorbeeld op de site je favoriete programma samenstellen. Nou is dat nog niet zo raar, want dat kan bij meer festivals, maar je kunt de volgorde van de line-up ook sorteren op populariteit. Kijk! Dat vind ik nu een stukje meedenken met het publiek. Want zoals bekend geldt ook in Groningen vol is vol, Ook een Groningse kroeg is niet oneindig groot. Het aantal Groningse kroegen dan wel weer. Je weet dus van tevoren of je er op tijd bij moet zijn, of dat je rustig wat later binnen kunt lopen. Dat maakt het maken van keuzes wat makkelijker.
Lees verder..Crossing Border Enschede, verslag tweede avond (16 november)
De tweede dag van Crossing Border in Enschede trekt meer publiek dan de eerste avond. Geen wonder, want het is nu vrijdag en het publiek lijkt bij voorbaat enthousiaster. Een deel ongetwijfeld omdat ze er de donderdagavond ook al bij waren en wisten wat ze konden verwachten, een deel omdat het weekend begint.
En de eerste band die we zien heeft blijkbaar hetzelfde gevoel. Het uit Zwolle afkomstige The Horse Company heeft een prachtplaat op zak (Calypso) en de bebaarde en bebrilde heren spelen hun rauwe, rootsy rock met verve. De band is ervaren (dankzij onder andere 16 Down), geconcentreerd en weet hoe ze het publiek in moeten pakken. De rest van de avond zien we de bandleden door het grote Muziekkwartier lopen, een beugelfles Grolsch in de hand, op weg naar een van de vele optredens.
Lees verder..Crossing Border Enschede, verslag eerste avond (15 november)
In het niet bepaald van cultuur overlopende Enschede een tweedaags festival met schrijvers en muzikanten van de eerste categorie organiseren, dat moet een feestje worden. Maar hoewel de kwaliteit bij Crossing Border vrijwel altijd gewaarborgd is, zijn het niet de meest bekende acts die geprogrammeerd staan. Dat bleek wel de week ervoor, toen een niet naar Enschede, maar wel in Antwerpen en Den Haag optredende schrijver alvast een literaire avond verzorgde, los van Crossing Border: Kaweh Modiri trok niet meer dan vijfentwintig mensen.
Maar toch: donderdagochtend 15 november verschenen er op Twitter berichten dat Crossing Border zo goed als uitverkocht was. Dat gold blijkbaar voor Den Haag, maar niet voor het filiaal in Enschede dat voor driekwart gevuld werd. Goed nieuws desondanks, want het was de perfecte hoeveelheid mensen voor Het Muziekkwartier (Willem Wilminktheater en Atak). Alleen bij The Kyteman Orchestra bleek het publiek zich massaal in de luxe theaterstoelen te hebben genesteld. Bij alle andere acts, schrijvers en muzikanten, was er genoeg ruimte om een biertje te kunnen halen en het podium goed te kunnen zien. Of, met een groene beugelfles Grolsch, op het gemak van zaal naar zaal te kunnen wandelen. De andere kant van de medaille was dat sommige optredens wel erg matig bezocht werden.
Lees verder..Crossing Border 2012 Voorpret
Crossing Border slaat steeds meer de vleugels uit. Nadat Antwerpen al was toegevoegd aan het festival, kunnen we dit jaar niet alleen in het westen van het land en bij onze zuiderburen, maar ook naar de grens met onze oosterburen, naar Enschede. The Kyteman Orchestra zal in alle drie steden optreden, net als Viv Albertine, Andrew Bird, Michael Chabon en David Vann, maar zul je voor je meest ideale programma driftig heen en weer moeten reizen. Wie exact waar optreedt is uiteraard terug te vinden op de site van Crossing Border, maar een aantal smaakmakers willen vast aangestipt hebben, waarbij we niet gaan discrimineren tussen Den Haag, Antwerpen en Enschede. Dat doet Crossing Border tenslotte ook niet.
Iceland Airwaves ‘12 - Zondag
Yay, na 12 aaneengesloten uren slaap voel ik me in zoverre hersteld van mijn verkoudheid dat de overweging op te staan na enig denkwerk toch actief aangepakt wordt. Wel helaas net zo laat dat ik niets meer kan zien, bandjesgewijs, omdat in de verte Sigur Rós dreigt.
De ervaring leert nu eenmaal dat Airwaves (en Airwaves-aanhangsels zoals vorig jaar Björk, nu Sigur Rós) niet bepaald vergevingsgezind is als je niet op tijd aanwezig bent. De after-Airwaves-optredens waarvoor extra kaarten vereist zijn kijken evenmin naar een persbandje om iemands pols. Kortom, wij zijn ruim op tijd aan het eten in het bijzondere Hamborgarafabrikkan (er bestaat ook een documentaire van, érg IJslands, best de moeite) waar ze inderdaad…hamburgers serveren in alle soorten en maten, en tevens bijzonder lekkere koffie. Zoals bijna overal in IJsland trouwens. De koffiehemel, echt! Extra voordeel is dat het slechts een kwartier stevig doorstappen is naar het optreden, tenminste op Dennis tempo, en 25 minuten voor normale mensen, vanaf de Laugardalshöll.
Lees verder..Iceland Airwaves ‘12 - Zaterdag
Okeeee dan, helaas heeft de power-actie van gisteren niet zijn vruchten afgeworpen. Ik word wakker met een dikke keel, een zwaar hoofd en 5000 liter snot dat spontaan uit mijn neus komt storten. Daar ik een echte bikkel ben [leugens! -red.] blijf ik zo lang mogelijk onder de wol alvorens een kleine maaltijd te genieten in het organisch aanvoelende Babalú, een cafe vol boeken, spelletjes, knick-knacks en ander prullaria, maar vooral ook lekker (vega) eten en koffie. Mij is door de ontzettend streng kijkende IJslandse dame uit de apotheek vermanend medegedeeld dat er niet te veel paracetamol in mag, en dat ik beter voor mezelf moet zorgen "because of the cold, yours and the one outside. You know." Veel rust en warme dingen doen. Zal ik doen mevrouw.
Omdat we allemaal eigenlijk wel op de een of andere manier brak zijn wordt in goed overleg besloten om maar niets met het middagprogramma te doen. Hoewel hiertoe overgaan wel pijnlijk is, moet ook het verstand af en toe regeren. Een uurtje of drie extra slaap en wat IJslandse paracetamol zal vast helpen, en dat doet het ook opdat ik later op de avond in het prachtige Fríkirkjan kan zijn bij Bedroom Community-helden Ben Frost en Daníel Bjarnason’s project, of stuk, of ding, uitvoering van, oefening in.
Lees verder..Iceland Airwaves ‘12 - Vrijdag
Iemand zit aan me te porren. Dat negeren gaat niet zo best. Ik schuif met maximale moeite één ooglid open. Of ik mee ga Gudrid Hansdottir kijken. Nu heb ik op zich best wel een behoorlijke crush op dat meisje, maar tegelijkertijd is mijn bed warm, mijn alarm weggedrukt en kan ik het buiten horen waaien alsof alle wind van de wereld vandaag op Reykjavik moest komen blazen. Kortom nee. Geef d’r maar mijn telefoonnummer of zo. Ga alsjeblieft weg, en stop met dat irritante gepor.
Nu blijkt het buiten zo hard te waaien dat letterlijk de daken van de huizen geblazen worden. De IJslandse oplossing: er wordt een kraanwagen geregeld die zo opgesteld wordt dat deze op het dak leunt, waardoor het laatstgenoemde niet kan wegwaaien zonder de kraan mee te nemen. Dennis, hij van dat gepor en de irritante opmerkingen over hoe ontzettend leuk ik Gudrid vorig jaar vond (verliefd komt niet eens in de buurt van de beschrijving) wordt nagenoeg uit zijn schoenen geblazen onderweg naar het meisje…met wie hij wel een gesprek aanknoopt maar daarbij verzuimt mijn telefoonnummer achter te laten, de lummel. Tegen die tijd ben ik nog niet eens opgestaan en zou in heerlijke onschuld verder door het leven kunnen buiten dat hij mij dit natuurlijk verteld heeft, doorspekt met honend gelach en andere boosaardigheid.
Iceland Airwaves ‘12 - Donderdag
Ik geloof dat je best mag zeggen dat ik de Franse band Cercueil heb "meegemaakt" deze Airwaves. Tenslotte traden Penelope en Nico min of meer tegenover ons verblijfsplekkie op, en ik kwam net terug van boodschappen doen. Buiten, in de sneeuw, terwijl het ontzettend waait maakt Cercueil een eng overeenkomstig geluid. De omstandigheden en het geluid geproduceerd door zowel het toetsen-elfje als de boomlange gitaarman sluiten perfect op elkaar aan. Als ik toch een vergelijking mag maken, denk aan een light-versie van Esben and the Witch. Heel goed te doen dus, en wederom een bevestiging dat je tijdens Airwaves werkelijk overal geweldige artiesten tegenkomt, zowel binnen het festivalbereik als off-venue. De omgeving wordt tenslotte ook druk bezocht door veel mensen die hier zonder festivaltoegang zijn, maar toch behoorlijk wat parels meepikken.
Na onze voorraden te hebben afgeleverd en toch maar een extra laag kleding te hebben aangetrokken vertrek ik richting een off-venue locatie, het piepkleine platenzaakje 12-tónar, gunstig gelegen tussen verblijf en potentiële eetplekken (en vol met cd’s, al dan niet van Airwaves-bands). Supergoed dus, voor een middagje met twee IJslandse bandjes! Dit begint met Boogie Trouble, die zich aan het opstellen zijn terwijl de zaak langzaam voldruppelt met kleurrijke jassen en mutsen. "Wij wachten even op onze mannen" wordt verzucht, en tevens blijkt de koebel-speler kwijt. Boogie Trouble bezit dus een bandlid wiens taak het is om als percussiehulp op te treden met uitsluitend koebel en tamboerijn (later blijkt dat dit geweldig goed gaat) maar vooralsnog is de beste man nog even kwijt. "If you see a tall, beautiful man holding a tambourine, please tell him to come inside" wordt gevraagd. Ze gaan spelen over vijf minuten, of misschien 10 minuten…het is allemaal weer erg IJslands.
Lees verder..Iceland Airwaves ‘12 - Woensdag
Onder een hoek van 45o tegen de wind in schuifelend, temperatuur onder 0, kater, mysterieuze spierpijn, gevoelsmatig te vroeg in de ochtend terwijl het al ruim middag is…ja de wereld is mooi want het is weer Airwaves tijd! Traditioneel loop ik met straffe pas richting hostel, eterij en off-venue locatie KEX. Voor zij die vorige editie niet bij waren: kex, IJslands voor koekje; gebouw is voormalig koekjes fabriek; IJslands humor, u weet wel. In KEX, een buitengewoon leuk ingericht hostel met een geheel eigen stijl ga ik mijn aftrap van Airwaves ’12 beleven in de vorm van zo veel mogelijk koffie en Blouse.
Blouse, drietal, US, dromerige pop voorzien van scherpe synth om hier en daar aan te geven waar het gevaar dreigt. Aangeschoven aan een tafel met een zeer goed gekapt IJslander voorzien van macbook, dreigende bril en minzame uitdrukking ga ik na in mijn hoofd of er betere manieren zijn om op te starten en kom alweer tot mezelf als ik door het raam naar de besneeuwde berghellingen aan de overkant van de baai aan het bekijken ben terwijl de muziek over me heen kabbelt. Blouse dus. Lekker zo op de vroege middag. Ik vind dat ze vrij goed naar The Cure geluisterd hebben, en mijmer hardop tegen roller-derby meisje reisgezellin over wat er gebeurd zou zijn met de jaren 80 als Robert Roberta was geweest en een stuk minder interessant. Mentaal dan. Of diep. Niet dat dit geen uitstekend begin is.
Lees verder..10 Jaar File Under
10 jaar. Wat kun je in die tijd allemaal wel niet doen? Wat verandert er in die tijd. Veel. Boel veel. We waren de woorden 'Op naar de tien!' die bij vijf jaar File Under op de site stonden al weer vergeten. Zo gaat dat. Sommige dingen blijven namelijk altijd hetzelfde Zo vervelen we jullie al 10 jaar met star vasthouden aan enkel geschreven woord. Dat is namelijk wat we het beste kunnen. Denken wij. Dat dat volgens sommigen lijdt tot een gebrek aan spraakmakendheid en urgentie, ach, zo erg is dat toch ook weer niet? Want we doen dat graag, dat vinden we leuk. En we hopen dat jullie, ons door de jaren heen, ook nog steeds lief zijn blijven vinden. Daarom hebben we ooit de concertagenda ingebakken bij File Under en waren we een van de eerste sites (zo niet de eerste) in Nederland die Spotify faciliteerde voor haar lezers.
Om ons heen verandert de muziekindustrie als een razende en natuurlijk letten we daar op en passen ons aan. Voor zover als dat dat past bij ons zelf. Dat houdt bijvoorbeeld in dat je niet snel het idee zult krijgen dat we een reclamezuil zijn voor platenmaatschappijen of promotors, al beseffen we zelf ook best dat wij (en dus jullie) voor een deel bestaan bij hun welwillendheid File Under van verse aanwas aan muziek te voorzien. Wij merken dus maar al te goed dat niets meer vanzelfsprekend is. Zo kunnen we jullie vaak niet meer trakteren op de foto's die we jullie zouden willen voorschotelen. Dat ligt niet aan ons, wij willen dat wel. Hier zijn andere krachten in het spel waar wij geen invloed op hebben en ook geen invloed op willen hebben. Voor cd-recensies geldt hetzelfde. Er is een boel dat ons niet meer bereikt waardoor we met grote regelmaat zelf de knip trekken. Ook dat is niet erg, want de koekenbakkers die File Under vullen zijn vooral muziekliefhebbers. Dat is namelijk nog zoiets dat afgelopen tien jaar niet veranderd is. Gelukkig maar.
Wat zeg je? Na tien jaar is het tijd voor een feestje? Wellicht gaat dat wel sneller gebeuren dan je denkt. Aan de andere kant, we bivakkeren graag in de luwte. Hopelijk neemt niemand ons dat kwalijk.
Wilco - Zelfreferentie en Troost
In 2009 bracht de Amerikaanse band Wilco het album Wilco (the album) uit. Nu is het niet ongebruikelijk om een album de naam van de band te geven, of titelloos te laten, hetgeen in de praktijk op bestellijsten en prijskaartjes op hetzelfde neerkomt. Vaak zal de reden ervoor zijn geweest dat de bandleden het niet eens konden worden over een albumtitel, soms heeft een album zo’n duidelijke hoes dat een titel niet per se nodig is (de witte van de Beatles, de zwarte van Metallica, de blauwe en de groene van Weezer).
Dan zoeken wij ook nog weer schrijvers!
Laten we voor de grap weer eens oproep doen aan onze lezers om ons te helpen het internet te vullen! File Under heeft als muziek-groepsweblog dan wel niet het bereik van pak'em beet NU.nl en is niet urgent of spraakmakend - en doorgaans halen we onze schrijvers, doedelaars en fotografen stilletjes uit eigen gelederen - maar bij deze willen we laten zien dat er best creatieve ruimte bestaat voor muziekliefhebbers met een bredere smaak.
Dus: wil jij ook schrijven op File Under? Stuur dan een mailtje naar contact@fileunder.nl .
Incubate Napret - donderdag t/m zondag
Het is moeilijk voor te stellen dat een knotsgekke avond Heavy Metal Bowling begint met A Winged Victory For The Sullen (AWVFTS) in Paradox - het project van componist/pianist Dustin O’ Halloran en muzikant Adam Bryanbaum Wiltzie. Afgelopen jaar stond AWVFTS nog in kleinere bezetting tijdens een Incubated-avond, nu wordt er grootser uitgepakt: o.a. viool, harp, piano, mellotron behoren tot het instrumentarium. De muziek klinkt als een combinatie van neo-klassiek, ambient, postrock en minimalist, vaak met voorzichtige, harmonieuze opbouw. Elk nummer heeft een basale melodie die voortbeweegt op een stramien aan subtiele arrangementen - trouw aan de werkwijze van grootheden als Phillip Glass en Erik Satie.
Het fenomenale “We Played Some Open Chords and Rejoiced, For The Earth Has Circled Another Year” (aan pathos dus geen gebrek) is bijvoorbeeld gebouwd rondom een fraaie piano-riff die enigszins lijkt op Radioheads “Pyramid Song”. Soms gebruikt A Winged Victory For The Sullen geen melodieën, maar veldopnames als leitmotiv. Bijvoorbeeld de ontroerende versie van de compositie “Jesus Blood Hasn’t Failed Me Yet” van Gavin Bryars, gebouwd rondom een sample van een zingende dakloze man. De muziek zuigt de ruimte in een vacuüm van stilte: het publiek houdt de adem in. Het meisje naast me pinkt een traantje weg terwijl steeds meer mensen schuchter hun neus ophalen. We geven ons duidelijk gewonnen aan de weemoed.
Lees verder..Into The Great Wide Open Zondag Napret
Sloeg de melancholie al hard toe bij het Vlielandse folkduo Drijfhout op de zaterdag, dan helemaal op de zondag. Zonder dat er muziek bij betrokken was. Want na het ontbijt en de stukjesschrijverij wordt de tent afgebroken. En dat is eigenlijk de laatste keer, in dit rijke festivalseizoen. Hij wordt gelukkig droog ingepakt, zodat we daar geen gedoe meer hebben. De zondag van Into The Great Wide Open is een beetje een vreemde dag. In de programmering is er rekening mee gehouden dat er veel mensen met de boot alweer naar het vasteland moeten. Het hoofdprogramma eindigt dus ook tegen zessen en is wat korter dan de vorige dagen.
Lees verder..Berlin Festival 2012
Nee, ik was geen 'vliegende' reporter die tot in de holst van de nacht een stukje over het Berlin Festival zat te tikken, zoals onze ster op Into The Great Wide Open. Ik was me aan het vermaken met mijn lief op het Berlin Festival in - jawel - Berlijn. Op het moment dat deze Vlielandtrouwe festivalgangers naast kaarten grepen - schande! - besloten we doordat Franz Ferdinand er in ieder geval speelde, datzelfde weekend in Berlijn te gaan kijken.
Dit zal geen verslag worden van het heen en weer rennen tussen allerlei podia. Nee, ik ga proberen de sfeer en decor weer te geven van het festival, dat wordt gehouden op het voormalige vliegveld Tempelhof dat direct gelegen is onder de wijk Kreuzberg: een plek met geschiedenis over Hitler en de Koude Oorlog.
Incubate 2012 - Napret (maandag & dinsdag)
Eerder dit jaar kondigde het Fonds Podiumkunsten aan de subsidiekraan dicht te draaien voor diverse festivals, waaronder Incubate. Dit betekent onder andere dat ondernemers en andere betrokkenen zelf de mouwen op moeten stropen om het culturele landschap boven water te houden. Dit is een van de hoofdgedachtes achter het thema 'You Are Incubate': wat kan jij doen? Incubate zet de spotlights op het individu en wil je met diverse projecten prikkelen tot participatie. In de Voorpret hadden we het bijvoorbeeld al over The Damo Suzuki Network, oftewel 'de grootste band ter wereld', waarbij iedereen zich aan kan melden voor een concert met de Can-legende. Incubate wil dit jaar de kloof tussen bezoeker, performer en organisatie dichten en tegelijkertijd het besef vergroten dat de een geen bestaansrecht heeft zonder de ander.
Lees verder..Incubate 2012 - Voorpret
"At Incubate, music is a vehicle of progressieve culture, a way of freedom.", aldus popjournalist Michael Azerrad, een van de sprekers op de Incubate DIY-Conference vorig jaar. Met meer dan driehonderd acts uit de muziek, film en kunstwereld is Incubate hét festival voor de liefhebber van cutting edge muziek en kunst. Wat het Tilburgse festival als geen ander doet is provoceren: het programma staat bol van artiesten die vaak absolute aandacht vergen en niet als achtergrondmuziekje fungeren voor een gezellige borrel. Of je het nu gewéldig vindt wat er op een van de vele locaties speelt, of juist ontzettend bagger: Incubate zoekt qua programmering altijd die uitersten op. Een uitgesproken reactie wordt dus vaker wel dan niet uitgelokt, positief of negatief.
Into The Great Wide Open 2012: Zaterdag Napret
Keuzes. Alles in het leven draait om keuzes. De keuze bij welk podium we vandaag weer eens gaan staan bijvoorbeeld. De zaterdag van Into The Great Wide Open zit zo tjokvol met goede acts dat die keuze niet zo evident is. De eerste keuze is om de Vuurboetsduin over te slaan. Dat betekent dat we Adrian Younge missen. De helft van de mensen op de Vuurboetsduin roept dat we het optreden van ons leven gemist hebben, de andere helft geeft toe dat die Duin best ver weg is en de moeite van het fietsen niet waard. Wisselende reacties die haaks op elkaar staan, dat betekent in ieder geval dat een artiest iets goed doet. Ik sta ondertussen bij Janne Schra. Janne deed eerder haar ding bij Room Eleven en Schradinova, maar toert nu onder haar eigen naam. En volgens mij bevalt haar dat wel, want ze zit duidelijk goed in haar vel. Begonnen in de jazzhoek, permitteert ze zich tegenwoordig ook uitstapjes richting pop en blues; vooral dat laatste gaat haar prima af. Als toetje doet Ben Caplan nog een nummertje mee en beide stemmen mengen zich heel erg goed.
Lees verder..Into The Great Wide Open 2012 - Napret Vrijdag
Sereen. Dat is het gevoel van de dag. Sereen, dat moment dat je van de Vuurboetsduin naar het Sportveld loopt en dat een fazant oversteekt. Kijk, dat gebeurt dus niet als je van de Alpha naar de Bravo loopt. Dat je ondertussen ook de teken van je af moet kloppen is een ander verhaal, maar dat nemen we voor lief! Into The Great Wide Open, dus, op Vlieland. Uw favoriete festival, als u van festivals houdt waar je over de kinderen struikelt. Maar daar waar de organisatoren nog liefde hebben voor muziek.
Frank Ocean - Channel Orange
Als u een beetje de muziekjournalistiek volgt, dan is het u ongetwijfeld opgevallen dat we een nieuwe hype hebben. Want geen artiest is zoveel in beeld geweest bij de muzikale pers als Frank Ocean. Zoveel dat Kanye West er ongetwijfeld bleek van gaat zien, en die dacht nog wel verzekerd te zijn van de voorpagina’s door het aan te leggen met Kim Kardashian. Nee, Frank demarreerde uit de kopgroep door ouderwets uit de kast te komen. Dit min of meer geholpen door zijn laatste werkje: Channel Orange. Een Engelse recensent ontdekte dat in een aantal nummers het object van de liefde in de mannelijke vorm toegezongen werd en Ocean kon niet anders dan toegeven dan dat dat klopte. Daarmee haal je de headlines en dat is prettig als je een plaat te verkopen hebt. De vraag is echter of hij dat nodig had. Want als ik de recensies zo eens lees, dan had die plaat het op eigen kracht ook wel gered. Lovend is een understatement, lyrisch komt in de buurt en er wordt met zoveel maximumscores gegooid dat, ware Ocean een turner, hij in Londen goud had gepakt op alle toestellen. Als een album zulke scores krijgt, dan wordt mijn interesse gewekt. Het feit dat de huidige single van een van mijn favorieten, The Afghan Whigs, een cover van een Frank Ocean nummer is, namelijk Lovecrimes, al helemaal. Maar die scores mogen mijns inziens alleen maar gegeven worden voor een genreoverstijgend album. En laat ik nu totaal geen R&B-fan wezen, maar wel geïnteresseerd in allerlei muzikale subculturen, dus wellicht kan ik licht schijnen op de stelling dat Channel Orange een superb, genreoverstijgend album is, zoals de recensies doen vermoeden.
File: Frank Ocean - Channel Orange
File Under: Net niet genreoverstijgend…
Pukkelpop 2012: Napret dag 3 (zaterdag)
De laatste dag van het Pukkelpopfestival stond vooral in het teken van de hittegolf. Zorgen dat je overdag genoeg drinkt en de tijd rustig doorkomt, om 's avonds nog fit genoeg te zijn voor wereldbands Wilco en Refused. Even naar adem happen: Man, wat keek ik daar enorm naar uit!
Het Belgische Balthazar trapte af op het hoofdpodium. Van een afstand (lees: de oplaadpaal) klonk dat best aardig. "Hunger At The Door" is altijd fijn om te horen. De vette bas die zo prominent in hun geluid zit is lekker vet, maar zorgt er ook stiekem een beetje voor dat het een beetje veel van hetzelfde klinkt. Afsluiter "Blood Like Wine" blijft toch wel een bijzonder mooi nummer, vooral het a capella-eind.
Lees verder..Pukkelpop 2012: Napret dag 2 (vrijdag)
Al vroeg brandden we onze tentjes uit, daar aan de Hasseltse Beverzakstraat. Dan maar richting het dorp Kiewit om een traditionele smos te scoren. Dat gebakken ei met spek van de anderen zag er trouwens ook zeer appetijtelijk uit. Enfin, na een bak koffie was het snel richting het festivalterrein van Pukkelpop om van de verschoonde toiletten gebruik te maken. En de oplaadpunten voor de mobiellekes. Dat het ooit zover heeft moeten komen, bah. Wat schetst onze verbazing: de poorten nog dicht als wij daar arriveren! Oei, nog nooit zo vroeg geweest... als dat maar goed komt. En dat kwam het.
Pukkelpop 2012: Napret dag 1 (donderdag)
Gelukkig: in het jaar na het noodweer, de slachtoffers en het voortijdig stoppen van Pukkelpop is er nu weer een volledig programma voor het festival, hoe mooi is dat? Ook voor Nederlanders is deze Hasseltse Driedaagse, die elk jaar in hetzelfde weekend valt als Lowlands, een sympathieke plek om naar terug te keren. De vijf belangrijkste podia heten Main Stage, Marquee, Club, The Shelter en Castello en het weer was, niet anders dan in Nederland, loeiheet.
Vlakbij de herdenkingsplek op het festivalterrein begon ik het festival met The Computers. Wat een fijn begin van het festival was dat! De Britse lads knalden op dit vroege tijdstip hun frisse punkrock'nroll met volle overgave de tent in, waarbij de zanger/gitarist zich zelfs tussen het nog redelijk stroeve publiek waagde. Toffe band.
Lowlands 2012: Zondag Napret
Met een lekker frisse Braziliaanse shake in de hand stappen we zondagmiddag de Grolsch-tent binnen, waar het optreden van Enter Shikari zojuist is losgebarsten. Het lome Lowlands-publiek staat enigszins verbouwereerd naar de verrichtingen van de Britten te kijken en afgezien van het voorste deel van de tent lijkt het grootste deel van het publiek het toch net iets te veel drukte voor de vroege ochtend te vinden.
Lowlands 2012: Zaterdag Napret
Zucht, kreun, steun. Lowlands gaat op zaterdag gebukt onder een lekker tropisch zomertemperatuurtje. Zou zo eens kunnen dat er op deze dag net zoveel water is gedronken als bier. In ieder geval werd er volop met water gespeeld. Op diverse plekken op het terrein ontstaan spontane, wilde watergevechten. Mannen die maandag gewoon weer op kantoor zitten lopen rond met waterpistooltjes alsof ze Dirty Harry himself zijn. De Intertoys in Biddinghuizen moet overuren gedraaid hebben dit weekend.
Lowlands 2012: Vrijdag Napret
Ik weet niet wat het was dit jaar maar de aanloop naar Lowlands voelde anders dan voorgaande jaren. Er was behoorlijk wat gemopper over de - zeker vergeleken met Pukkelpop - magere line-up, er werden opvallend veel kaartjes aangeboden op Twitter en ik merkte zelf ook dat ik minder de dagen zat af te tellen dan voorheen. Toch een vorm van Lowlands-moeheid?
de-Affaire 2012 - Napret (dinsdag t/m vrijdag)
Het is opvallend druk op dinsdagavond, alsof de bezoekers van de Vierdaagsefeesten gewacht hebben tot het droog werd en massaal de stad induiken (een avond daarvoor was het ook wel erg nat) . Naast festival de-Affaire op het Valkhof is aan de overkant van de Waal het zusterfestival Habana gaande . Naast kunst en theater staan daar ook een aantal aansprekende bands geprogrammeerd.
Dinsdag
Zo opent Dancing Dollekamp de dinsdagavond aan het Waalstrand, met Andre Manuel als drijvende kracht. Je zou hem nog kunnen kennen van Fratsen, Krang of De Ketterse Fanfare. De groep is speciaal bijeengebracht om nummers van het Dollekamp-album live te gehore te brengen, en dat doen ze met veel plezier, getuige het vreugdevolle spel en de grappen over en weer tussen de bandleden. Met "Zusammen" begint de groep slim met een nummer om de saamhorigheid tussen band en publiek te bevorderen. 'Er mag godverdomme wel gedanst worden', zegt Manuel nog droogkomisch. Dat hij ook cabaretier is blijkt dus wel uit zijn humor. Zo maakt hij nog een verwijzing naar Jon Lord (toetsenist en mede-opricher van Deep Purple) die op maandag overleed: 'Daar was ik vroeger verliefd op... Een man met een snor'. En "Zigarette Rauchen" wordt ingeleid met 'Het volgende nummer is onze inzending voor het Eurovisiesongfestival. Namens Duitsland dan. Winnen we ook nog eens wat.' Of: 'Dan nu een hippienummer. Er kan hier voor het podium geneukt worden. Liefst massaal.' Een simpele refreintje als 'Marie, wat bin ik blie dat ik oe zie' (als ik het goed uitspreek) werkt ook op de lachspieren. De Tukkers houden van een gezellig feestje, maar de teksten hebben soms een dubbele bodem. Meestal is het met een humoristische "Roazen Bril" dus, maar soms ook met een serieuze boodschap ("Zunde" bijvoorbeeld), en veelal in Twents of Duits gezongen. Wat dat betreft blijven de teksten van Manuel nog net zo gevat en sterk als in de tijd van Fratsen. De band doet het dan ook goed om het allemaal live ten gehore te brengen, al zitten de bandleden op enkele momenten niet helemaal in het juiste ritme en zijn twee drummers sowieso wat overdreven hier. Bovendien had ik er vanavond nog graag DJ DNA (Urban Dance Squad, Stuurbaard Bakkebaard) bij willen zien, maar we worden toch wel goed vermaakt. Een leuk bezoek aan het Habana-festival aan het Waalstrand.
de-Affaire 2012 - Voorpret (zaterdag/zondag)
Zaterdag aanstaande begint weer het intieme festival de-Affaire in het pittoreske Valkhofpark in Nijmegen. Voor mij een goede reden om de hele week vrij te nemen om optimaal te kunnen genieten van zo'n mooi festival op maar tien minuten fietsen van huis. Zeven dagen lang wordt het bezocht door liefhebbers van alternatieve muziek in diverse uiteenlopende genres. Het park is dan ook een heerlijk toevluchtsoord en een oase van genot als je het vergelijkt met de coverbands en andere TROS-hoempapa elders in de stad, want het is de week van de Vierdaagse wandeltocht en de Vierdaagsefeesten. Al weer meer dan tien jaar zorgt programmeur Robert Meijerink naast zijn werk voor Doornroosje en Eurosonic/Noorderslag voor een uniek affiche voor de-Affaire, met een mooie verzameling van aanstormend talent en andere aansprekende bands die nog niet door het grote publiek zijn ontdekt. Zo blijkt het al jaren een goed showcasefestival waar al eerder acts stonden als Godspeed You! Black Emperor, Jamie Lidell, Zita Swoon, John Grant, Triggerfinger, Selah Sue, Blood Red Shoes, HEALTH, Cold War Kids, New Cool Collective, Blaudzun, De Staat, Roosbeef en Battles. Ook dit jaar belooft weer een sterke editie te worden met optredens van Twin Shadow, Rats on Rafts, Red Fang, Ufomammut, Kurt Vile and the Violators, Sharon van Etten, Lou Barlow, Getatchew Mekuria & The Ex, Zola Jesus, Elektro Guzzi, Breton, Bart Constant, Molly Nilsson en Ewert and the Two Dragons.
Metropolis 2012 - Napret
Mede dankzij de rare fratsen van ene Tim Harrington werd Metropolis 2011 een legendarische editie. Een jaar later staat het gratis festival opnieuw in het teken van een breed scala aan acts. Je hebt de populaire publiekstrekkers (Kraantje Pappie, Jungle By Night, de vintage rock-'n-roll (Vanderbuyst, Cerebral Ballzy) en de obscure niche-muziek (Connan Mockasin, Thee Oh Sees). Natuurlijk kunnen lokale helden Rats On Rafts en The Kik niet ontbreken. Metropolis lijkt qua programmering bijna een soort Madurodam-versie van Lowlands: voor ieder wat wils hier op het Zuiderpark.
