Arrow Rock (dag 2)
Dag twee begon ermee dat ik zo ongeveer door de hitte mijn tentje uitdreef. Veel te vroeg, dus met veel tijd om te douchen en sloten koffie naar binnen te werken. Tijd om eens bij te kletsen met medefestivalgangers. Opvallend veel mensen hadden weer buitengewoon genoten van Uriah Heep, maar vooral Journey had indruk gemaakt. Niemand had het nog over Steve Perry, Journey had de best mogelijke reclame voor zichzelf gemaakt.
Zoals op dag 1 veel toeschouwers voor de rockers waren gekomen, zo kwamen er op dag 2 veel mensen speciaal voor Roger Waters. Een wat ander publiek en vooral veel andere T-shirts.
Lees verder..Arrow Rock (dag 1)
Zo loop je thuis wat duimen te draaien en stukkies te schrijven en zo kom je in de doorsnee dag een uurtje of vier tekort. Ik wist inmiddels een paar weken dat ik jurylid zou zijn van de Nationale Omkatdag. Dat onbetaalde klusje zou direct na 1 juni beginnen, maar hé, ik had tijd zat. Ik was op zoek naar werk, maar dat vlotte nog niet zo. En plots was binnen drie dagen tijdelijk werk geregeld. Nadeeltje: naast acht uur werken betekende dat ook nog eens vier uur reizen. Maar goed, dat viel nog wel te combineren.
Maar ik was nog amper begonnen of de volgende verrassing diende zich aan: we kregen voor File Under na een aanvankelijke afwijzing alsnog perskaarten toegewezen voor Arrow Rock, het gerontorockfestival bij uitstek. Anderhalve week voor aanvang van het festival pas. Hellup! Nee, natúurlijk ging ik er naartoe. Ik had al kwijlend rondgelopen sinds de namen waren bekendgemaakt. Slechts monetaire krapte noopte mij af te zien van een bezoek op eigen kosten. Nu, gewapend met perskaart en al, kon ik zo binnenwandelen. Maar ja, voorbeschouwingen schrijven, een tent regelen om er te kunnen overnachten en in dezelfde week ook nog jury duty... Kortom, ik heb me anderhalve week de benen onder het lijf vandaan gelopen, voor ik met fotograaf Klaas mijn opwachting kon maken in Lichtenvoorde.
Lees verder..
Riverside
Def Leppard
Dio
Whitesnake
Journey
Roger Waters
Deep Purple
Arrow Rock - Vooraf (2)
Na het ontwaken op dag 2 trek ik in plaats van het Deep Purple-shirt van de vorige dag een Marillion-shirt aan, want dag 2 is symfo- en progdag. Nou ja, symfo-en-prog-plus, want ook van het hardere werk is er het nodige te genieten vandaag. De rockers die na dag één hebben afgehaakt zullen nog spijt krijgen.
Op deze dag begint het programma in de tent, met de Polen van Riverside. Collega's Storm en Gr.R. zijn lyrisch over dit bandje. Pools en prog, dat is geen combinatie waar je in eerste instantie veel verwacht, maar in dit geval is al twee cd's lang bewezen dat er uitzonderingen zijn op die regel. Verslapen is op deze dag dus geen optie.
Lees verder..Arrow Rock - Vooraf (1)
Komende vrijdag en zaterdag wordt het rustieke Lichtenvoorde overspoeld door muziekliefhebbers. Jong en wild, maar toch vooral grijzend en dikbuikig op de vrijdag, wat meer nerdy op de zaterdag. Het Arrow Rock Festival is toe aan zijn vierde editie en is uiteindelijk uitgekomen op een tweedaags festival. Op vrijdag ligt de nadruk op classic rock, op zaterdag is een programma samengesteld dat vooral liefhebbers van symfo en progressieve rock zal bekoren, al komt ook de hardrockliefhebber er dan zeker niet bekaaid af. En hoewel mijn grote favoriet op het laatste moment moest afzeggen, liep bij mij het water in de mond toen ik het lijstje namen zag.
Queensr˙che - Operation: Mindcrime 2
Storm zegt: Het je O:M2 al gehoord ondertussen?
Prikkie zegt: Jup. Mja, mja. Aardig, bij vlagen goed. Muzikaal is het te vaak voorspelbaar. Zoals dat sologedeelte in "I'm American": fantasieloos en slap. Wat ik wel aardig vind is dat ze themaatjes uit OM1 hebben teruggehaald in OM2 Luister maar eens naar het begin van "The Hands". Maar m'n jaarlijstje zie ik 'm niet halen.
Storm zegt: Inderdaad, ik weet vrij zeker dat dat hier ook niet gaat gebeuren. Ik had er wel op gehoopt, want O:M1 staat in het lijstje conceptplaten heel hoog en andere oude platen van Queensr˙che vind ik ook heel goed. Ik mis hier knallers van het niveau "Suite Sister Mary" en "Eyes of a Strangers".
Prikkie zegt: Het begin is leuk, lekker concepterig en zo, maar er zijn teveel songs die domweg middelmaat zijn. Ik vind het wel beter dan Promised Land, maar dat was dan ook een gedrocht. Queensr˙che zonder DeGarmo is toch wat te vaak "net niet". Ik ben ook niet helemaal overtuigd van de productie bij OM II
Storm zegt: Het verbaasde me wel dat ze DeGarmo er niet bij hebben kunnen halen. Denk je dat het dan wel geslaagder zou zijn geweest? Ik waag het te betwijfelen eigenlijk.
Prikkie zegt: Ach, ik denk dat de chemie eruit was. Ze missen hem als songschrijver. Dit materiaal is geschreven met Mike Stone, niet met Michael Wilton. Dat zegt genoeg.
Storm zegt: Vond jij Promised Land al een gedrocht? Ik die plaat nog best meevallen. Pas daarna vond ik het écht beroerd worden. Maar ik ben het wel met je eens dat je DeGarmo wel degelijk mist. Wat me aan O:M vooral tegenstaat is de zang van Tate. Die heeft duidelijk zijn beste jaren gehad.
Prikkie zegt: O nee, Tate is Tate. Die heeft één stijl, dat is nu eenmaal zo.
Storm zegt: Luister 1 en 2 maar eens achter elkaar. Hij zingt nog steeds in dezelfde stijl, maar kwalitatief is het gewoon minder. Minder scherp en strak. Dio blaast'em omver in "The Chase".
Prikkie zegt: Je krijgt het idee dat QR stil is blijven staan terwijl de rest zich ontwikkelde. een vervolg op een conceptalbum is natuurlijk sowieso een beetje een zwaktebod.
Storm zegt: Het is een plaat waar ik maar al te graag een hele positieve recensie over zou willen schrijven, maar waar het echt niet over kan. En dat tot mijn grote teleurstelling. Goed, hiermee poetsen ze hun blazoen nog een beetje op. En na een toer is het tjoep doei! Althans dat hoop ik voor ze.
Prikkie zegt: Dit is een dappere poging, maar hij is maar half geslaagd, maar tot meer zie ik ze niet meer in staat
Storm zegt: Ja. Toch jammer, ik draaide O:M1 afgelopen middag nog eens en vond'em nog steeds fantastisch.
Prikkie zegt: Maar ach, misschien zijn we ook gewoon blasé en zouden we nu OM1 ook maar zozo vinden.
Storm zegt: Ook dat, ook dat. Maar we hebben wel gelijk.
Prikkie zegt: Uiteraard...
File: Queensryche - Operation: Mindcrime 2
File Under: Ik heb al een (betere) OM
Riverside - Second Life Syndrome
Bij veel popquizzen her en der in het land worden de opgaven gemaakt door de deelnemers zelf. Waarbij de makers van de quizzen er vaak veel plezier in hebben in een ronde hun eigen smaak te laten overheersen. Dat resulteert vaak in verbaasde blikken bij de deelnemers en vette grijnzen bij de makers. Toen Gr.R. en ik onze entree maakten bij een quiz zat de angst er bij de deelnemers die ons al langer kenden er goed in. Wij schermden gelijk met een rondje Poolse symfonische rock als er weer eens een onmogelijke ronde langskwam. Poolse symfo dat stond voor dubbelfout. Én symfo én Pools, het deed ze al bij voorbaat sidderen. Eigenlijk moesten we hen daar ook wel gelijk in geven, want eigenlijk kenden we zelf ook weinig urgente Poolse symfo. Daar kwam vorig jaar echter verandering in. Riverside verbaasde vriend en vijand met het sterke Out Of Myself. Vervolgens verbaasden ze ook nog eens het publiek bij Progpower met een fantastische liveshow. Dat schept torenhoge verwachtingen voor een tweede plaat. Alsof de druk voor Riverside totaal onvoelbaar was lossen ze deze met groot gemak in met Second Life Syndrome. Met als stevig middelpunt Mariusz Duda, de Poolse evenknie van Daniel Gildenlow, overtreft Riverside zichzelf zelfs. Second Life Syndrome ontwikkelt zich heel subtiel van ingetogen naar steeds agressiever wordende nummers naar mate het album vordert. Indrukwekkende nummers bovendien, die bol staan van de dynamiek, maar nergens Dream Theater-achtige notenfröbelarij worden. Wie de afgelopen jaren van bands Pain of Salvation, Opeth en Anathema genoot, doet er goed aan Second Life Syndrome als de gesmeerde bliksem in huis te halen. Voor je het weet zit het in een popquiz.
File: Riverside - Second Life Syndrome
File Under: Dit rechtvaardigt een rondje Poolse symfo.
Deep Purple - Rapture of the deep
'Leven die nog?' is de meest gehoorde reactie als je vertelt dat Deep Purple je favoriete bandje is. Nou ja, 'Nooit van gehoord' eigenlijk, 'Leven die nog?' is een goede tweede. Het antwoord kan gelukkig een volmondig 'En of!' zijn. En wie had gedacht dat Deep Purple zonder Ritchie Blackmore en Jon Lord überhaupt zou kunnen? Ik niet, maar toch is het zo. Sinds het aantreden van Steve Morse in 1994 als opvolger van Ritchie Blackmore is de sfeer in de band beter dan ooit en dat hoor je terug, zowel live als op de studio-cd's. Toetsenist Jon Lord werd gelukkig opgevolgd door de enige toetsenist die daarvoor in aanmerking kwam: Don Airey, die al bij zo'n beetje alle andere classic rock acts had gespeeld. Steve Morse bracht een duidelijk rockier geluid mee dan Blackmore maar is even veelzijdig en Don Airey heeft vooral een wat eigentijdser geluid dan Jon Lord. Op Bananas uit 2002 klonk Deep Purple strakker en moderner dan ooit, op Rapture of the deep keren ze wat terug naar het livegeluid. Hoewel ze wat mij betreft niet helemaal het niveau van Bananas halen, is het nog altijd smullen geblazen. Morse en Airey dagen elkaar voortdurend uit en zijn zo, als de twee "nieuwelingen", het hart van de band en da's knap. Oudgedienden Gillan, Glover en Paice zijn aan hun tweede jeugd begonnen en dat hoor je. In jaren is dit misschien een oude band, in inzet en kwaliteit is er niets ouds aan. Voor wie er snel bij is, is er een limited edition in een blik, met de heerlijke bonussong "MTV":'Mr Grover 'n'Mr Gillian/ You musta made a million/ The night that Frank Zappa caught on fire'.
File: Deep Purple - Rapture of the deep
File Under: Swingende senioren
File Audio:[Wrong man] [Rapture of the deep] [Clearly quite absurd]
File Video:[Rapture of the deep]
Status Quo - The party ain't over yet...
Ik heb twee favoriete bandjes: Deep Purple en Status Quo. Status Quo, ja, die twaalfmatenblues. Op mijn twaalfde kocht ik Status Quo Live - nog steeds mijn favoriete live-album - en was ik verkocht. Dik 50 cd's (officieel en reuze onofficieel) later is daar nog niets aan veranderd. Dat wil niet zeggen dat ik alles kritiekloos tot mij neem. Integendeel, het absolute dieptepunt in hun carrière, de cover-cd Don't Stop, heb ik gekocht maar volgens mij nog geen vijf keer gedraaid. Vanaf halverwege de jaren tachtig werden hun albums steeds vlakker en ongeïnspireerder door enthousiaste consumptie van stimulantia die hen zelfs verhinderde een regel te zingen op "Do they know it's Christmas". Ze waren dermate beneveld dat ze die ene regel niet rechtuit konden zingen...
Het keerpunt kwam in 1999 met het album Under the influence. Producer Mike Paxman zette de gitaren weer voorop in de mix en solo's werden niet na zes maten al beëindigd. Ook de navolgende albums Heavy Traffic en Riffs waren weer de moeite van het aanhoren waard. Bij het vierde album met Paxman aan de knoppen, The party ain't over yet..., is de magie blijkbaar uitgewerkt. Solo's zijn er nog wel, maar de dynamiek is alweer stukken minder dan de afgelopen jaren gebruikelijk was. De gitaarsound is ontdaan van alle rauwe randjes en is te iel en drummer Matt Letley - live al bepaald niet foutloos - manifesteert zich als een zeldzame tsjakke-boem-drummer, waardoor elke dynamiek ver te zoeken is. Maar het grootste euvel: ook de songs barsten niet van energie, terwijl dat nou juist is waar Status Quo het van moet hebben. Er zijn maar een paar songs te vinden die echt de moeite waard zijn. Het zal duidelijk zijn: meer dan een magere voldoende haalt dit niet. Ook bij mij niet.
File: Status Quo - The party ain't over yet...
File Under: Niet voor de leukste feestjes
Journey - Generations
"Leraar? Ikke? Blegh, nee!" riep ik altijd heel hard. Jaren later was ik plots trainer en stond ik pardoes les te geven. En eerlijk is eerlijk: ik was er helemaal niet slecht in. Ik wist niet altijd alles, maar door dat toe te geven en met inzet en handigheid training te geven kreeg ik toch een redelijke reputatie als trainer. Er is één nadeel aan een goede reputatie: je kunt 'm ook kwijtraken. Dat gebeurde bijna met de meesters van de AOR, Journey, dat na het vertrek van zanger Steve Perry nogal in het slop raakte. Raised on Radio werd wisselend ontvangen en opvolger Arrival verging het al niet beter. Toen bij dat laatste album de verstandhouding met de platenmaatschappij ook beroerd bleek, zag het er dan ook slecht uit. Maar ziedaar, plots is Journey weer helemaal terug. Er zijn nieuwe platendeals bij kleinere maatschappijen en, wat belangrijker is, ze hebben er weer plezier in. Dat is goed te horen op het nieuwe album Generations. Alle vijf de bandleden zingen (!) op dit album, met drummer Deen Castronovo als aangename verrassing, en de plaat wordt niet geteisterd door een teveel aan ballads. Oudgediende Kevin Elson, die destijds Journey's succesvolste albums produceerde, heeft de sound heel clean gehouden en heeft er vooral weer een echt rockgeluid van gemaakt. Van het stevige "Faith in the Heartland" en de fraaie mid-tempo song "A Better Life" tot de Schon & Hammer-rocker "In Self-Defense" spat het plezier er vanaf. Journey is terug en laat meteen zien hoe het moet!
File: Journey - Generations
File Under: Masterclass in AOR
File Audio: [Faith In The Heartland] [meer fragmenten]
Journey
Ik dacht eerst nog 'Is dit een grap of zo, een label dat Frontiers heet?'
Voorafgaand aan de release van het nieuwe Journey-album "Generations" sprak drummer Deen Castronovo vanuit een hotelkamer in Detroit over het nieuwe album van de AOR-band van het eerste uur, die naast Castronovo nu bestaat uit Neal Schon, gitaar, Steve Augeri - zang, Ross Valory - bas, Jonathan Cain - toetsen.
Porcupine Tree
Porcupine Tree - Deadwing
Alles was had ik in gereedheid gebracht voor mijn missie. De nieuwe cd van Porcupine Tree lag klaar in de speler. Het schoteltje azijn stond op de tafel, het huishoudfolie had ik netjes uitgelegd over het toetsenbord. Ik had het zorgvuldig voorbereid. Ik drukte op play en doopte mijn vingers voorzichtig één voor één in de azijn. Dit zou een heel zuur stukje worden, dat kon niet anders. Het moest en zou er toch een keer van komen dat Steven Wilson een wanproduct af zou gaan leveren? En dit leek me helemaal het moment daarvoor. De tweede plaat onder de paraplu van een grote platenmaatschappij, eerste plaat commercieel gezien niet zo'n succes als her en der verwacht en gehoopt was. Dat moest fout gaan en ik was er klaar voor om Wilson dat eens even haarfijn te gaan mededelen. Terwijl de azijnlucht zich door het vertrek verspreidde, knalde titeltrack "Deadwing" door de kamer en mijn illusie aan diggelen. "Fuck", mompelde ik zacht, "Het gaat hem weer niet lukken me teleur te stellen." Achteraf schaamde ik me een beetje voor mijn snode plannen. Ik vond het zelfs een beetje dom en naïef van me om iets slechts te verwachten uit de handen van Wilson. Het enige smetje dat Deadwing kent is namelijk het wat meer ingetogen (en radiovriendelijke en dan ook de single) "Lazarus". Voor de rest staat Deadwing vol met alleen maar rake spannende rocktracks, waarin Wilson in enkele nummers een opvallende rol voor Opeths Mickael Aekerfeldt (zang) en King Crimsons Andrew Belew (gitaar) heeft toebedacht. Spitzenklasse zeggen Duitsers op zo'n moment geloof ik.
File: Porcupine Tree - Deadwing
File Under: Tja, hup de jaarlijst in dan maar weer.
File Audio: [Zoek maar]
Dio - Master of the Moon
Ik kan honderden recensies over de nieuwe Dio bij elkaar schrijven, maar veel duidelijker dan de heren Black en Gass van Tenacious D kan ik het niet: Tenacious D - Dio
Dio has rocked for a long, long time,
Now it's time for him to pass the torch.
He has songs of wildebeests and angels,
He has soared on the wings of a demon.
It's time to pass the torch,
You're too old to rock, no more rockin' for you.
We're takin' you to a home,
But we will sing a song about you.
And we will make sure that you're very well taken care of.
You'll tell us secrets that you've learned.
Raow!
Your sauce will mix with ours,
And we'll make a good goulash baby.
Dio, time to go!
You must give your cape and scepter to me.
And a smaller one for KG.
Go! Go! Dio! Dio!
File: Dio - Master of the Moon
File Under: Overbodig, doe ons maar Holy Diver