Toen het toonaangevende tijdschrift nog een feest was om te lezen stond het blad ergens achter in de tachtiger jaren vol met lijstjes van de beste albums tot op heden. Voor mij was dit het begin van een speurtocht naar het muziekverleden. Eén van de namen die ik destijds tegenkwam was John Mayall & The Bluesbreakers. Het gelijknamige album uit 1966 dat genoemd werd in de lijstjes bleek inderdaad een geweldig bluesalbum te zijn. Mocht je deze niet in de kast hebben staan dan zou het zomaar kunnen dat je wel de nodige Bluesbreakers in je platenkast hebt staan. Ik noem er enkele: Eric Clapton, Peter Green en Walter Trout. Het spreekt voor zich dat Mayall inmiddels een ongelofelijk lange reeks albums heeft uitgebracht waar er nu weer eentje aan toegevoegd wordt, namelijk In The Palace Of The King. De koning in deze is de reeds in 1976 gestorven bluesman Freddie King. Mayall brengt als eerbetoon een album uit met louter nummers van hem. Naar eigen zeggen heeft Mayall met zijn huidige Bluesbreakers de beste versie om zich heen verzameld. Dit zou ik ook zeggen als ik een album moest promoten, maar feit is dat het een fijn bluesalbum is geworden met heerlijk bluesy gepiel van zijn huidige gitaarheld Buddy Whittington. Het album is verder opgeleukt met een vette blazerssectie. Ik heb dus weer even de blues dankzij een 73-jarige man die bewijst dat er ook blanken zijn die fijne bluesalbums kunnen maken.

# |

|

| Bospop 2007 | Ewie | 24 april 2007 - 14:55 | reacties (0)

Marc Ford werd het bekendst als gitarist van de Black Crowes, maar na zijn onvrijwillige vertrek door drugsproblemen en de ontwenning daarna zat Ford niet om werk verlegen. Zo zat hij onder andere in de band van Ben Harper en bracht hij in eigen beheer een solo-album uit. In eerste instantie deed hij mee aan de reünie van de Black Crowes, maar vlak voor de tour trok hij zich terug - deze keer omdat hij juist zelf geen zin had om weer in drugsgebruik te vervallen met zijn oude band. In plaats daarvan nam hij met onder andere zijn vroegere maatjes van Burning Tree en zijn zoon Elijah een nieuw solo-album op, Weary And Wired. Ford klinkt daarop allesbehalve vermoeid en opgefokt. Integendeel. Het album heeft een lekkere mix van laidback Youngsiaanse countryblues, Tom Petty-achtige uptempo gitaarsongs en feestelijke rythm and blues. En daarmee zijn niet eens alle stijlen benoemd. Het risico zou levensgroot zijn dat het daarmee een allegaartje zou worden, ware het niet dat Ford's lome gitaarchops en zijn messcherpe slidegitaarspel ("Smoke Signals" en het instrumentale "Greazy Chicken"!) de rode draad op dit album vormen. Ford heeft een wat dunne stem en zingt ook wat rustiger dan zijn voormalige Black Crowes-kompaan Chris Robinson, maar de overeenkomst in zanglijnen is soms opmerkelijk. Maar bovenal laat Ford hier horen zich moeiteloos op eigen kracht te handhaven. De beslissing om voor zijn gezondheid te kiezen in plaats van voor het geld van de heropgerichte Black Crowes getuigt al van een sterk karakter, dit album is daarbij een passende bekroning. De Crowes zullen Ford meer missen dan Ford de Crowes.

# |

|

| Bospop 2007 | Prikkie | 27 maart 2007 - 09:00 | reacties (1)

De debuutplaat uit 1990 van Thunder, Back Street Symphony, vond ik een regelrechte sensatie. Niet dat het nou allemaal zo origineel was, want het greep terug op de classic rock van Free en Bad Company, maar het was zó goed gedaan dat ik daar niet meer om maalde. De fantastische stem van Danny Bowes, de steeds weer perfect kloppende songs en de vette riffs van Luke Morley, keer op keer zette ik het album weer op. Inmiddels zijn we bij studio-album nummer acht, en nog steeds is de stem van Bowes fantastisch, kloppen de songs en riffs van Morley, maar toch voel ik enige teleurstelling. Want Thunder is er wéér niet in geslaagd de volgende stap te maken. Bij Back Street Symphony was er de belofte van meer, maar Thunder is er ook nu weer niet in geslaagd die belofte in te lossen. Zeker, het niveau van het debuut was ontzettend hoog en ook Robert Johnson's Tombstone is allesbehalve een matig album. Maar na een fraai intro met slidegitaar is het binnen de minuut weer precies wat we al kennen van Thunder: een goede live-feel, prima songs, maar ook geen enkele verrassing. En ik blijf het gevoel houden dat ze meer kunnen dan dit. Misschien is het toch een idee om er eens wat andere songschrijvers bij te halen, want het door bassist Chris Childs geschreven "Last Man Standing" is misschien niet de sterkste song, het is een aangename variatie tussen de tien Morley-songs.

# |

|

| Bospop 2007 | Prikkie | 28 november 2006 - 09:05 | reacties (2)

Toen in de Britse media de superlatieven over The Answer niet ophielden, werd ik wat wantrouwend. Slecht trekje van me, dat weet ik, maar mijn eerste gedachte was dat er zeker een Engelse tegenhanger van Wolfmother moest worden gevonden. Dat valt gelukkig erg mee. The Answer - Ieren, maar dat zijn geen Britten zoals Almeerders geen Amsterdammers zijn - haalt de inspiratie net zoals Wolfmother uit het begin van de jaren zeventig, maar klinkt daarbij eerder als de Black Crowes en Thunder. Overeenkomsten met Wolfmother zijn er dus genoeg, maar ze klinken duidelijk anders. Zanger Cormac Neeson is daar overigens voor een belangrijk deel debet aan, want hij klinkt regelmatig als het rauwere broertje van Robert Plant - of misschien moet ik gezien het leeftijdsverschil eerder van een onechte zoon spreken. Ook elders waart de geest van Led Zep rond: in het gitaarwerk, maar misschien meer nog in de drums. Nee, de originaliteitsprijs gaan ze niet winnen. Maar u snapt dat ik dat als gerontorocker ook niet per sé noodzakelijk vind. Integendeel, ik lust er wel pap van! De productie is lekker rauw en in your face gehouden waardoor je soms het idee krijgt dat de gitarist maar drie meter van je vandaan staat. Luister maar eens naar "Memphis Watch", een heerlijk lome blues. Of naar "Be What You Want", met dat onweerstaanbare orgeltje. Of naar "Preachin'", met die heerlijke slidegitaar en gospelzangeressen op de achtergrond. Ach, weet je wat, luister 'm maar helemaal. Want voorzover er overeenkomsten met Wolfmother zijn, zijn het alleen de goede. Als dit een hype is, dan is het wel een verdomd lekkere.

# |

|

| Bospop 2007 | Eurosonic / Noorderslag 2007 | Lowlands 2007 | Prikkie | 24 oktober 2006 - 10:00 | reacties (1)

Bij het vocale intro van You & Me is al duidelijk dat het nieuwe album van Joe Bonamassa een ander album wordt dan het vorige studio-album Had to cry today. Dat intro doet namelijk sterk denken aan de oude swampbluesplaten en dat is toch heel wat anders dan de pure bluesrock die Bonamassa tot nu toe maakte. Bluesrock is weliswaar nog steeds de basis van zijn muziek, maar op dit album lijkt hij het allemaal wat breder te willen trekken. Hij heeft zijn begeleidingsband bedankt voor bewezen diensten en dit album opgenomen met Jason Bonham (UFO, Foreigner) en Carmine Rojas, met ook bijdragen van Pat Thrall (Pat Travers, Hughes/Thrall) en Doug Henthorn (zanger van Bonham's eigen bandje Healing Sixes). De rest van het recept is min of meer hetzelfde gebleven: ongeveer de helft eigen songs, de andere helft covers, hier van onder andere Sonny Boy Williamson, Ry Cooder en Led Zeppelin ("Tea For One", gezongen door Henthorn). Waar op Had to cry today de bluesrockkrachtpatserij hoogtij vierde, lijkt Bonamassa zich deze ronde meer te hebben geconcentreerd op sfeer en zang, en zich wat van het Stevie Ray Vaughan-idioom te ontdoen. En hoezeer ik het werk van Stevie Ray Vaughan ook bewonder, de wil tot ontwikkeling bij Bonamassa is te prijzen. Het fraaiste nummer is opvallend genoeg overigens instrumentaal: "Django", - uiteraard - een ode aan Django Reinhardt. Is dit nu behalve een ander album ook een beter album? Daar ben ik nog niet helemaal uit. Had to cry today was helemaal in mijn straatje, aan You & Me ben ik nog aan het wennen. Maar dat Bonamassa op weg is een van de groten te worden, dat is zeker.

Joe Bonamassa is deze week in Nederland: 12/4 Oosterpoort Groningen, 13/4 Boerderij Zoetermeer, 14/4 Paradiso Amsterdam 15/4 Lantaarn Hellendoorn

# |

|

| Bospop 2007 | Prikkie | 11 april 2006 - 12:41 | reacties (1)

Toen ik de inmiddels niet eens meer zo nieuwe cd van Cake in mijn jaarlijstje zette bleek tot mijn verbazing dat deze vijfde cd van het gezelschap nog niet eens besproken was op File Under. En dat terwijl Cake volgens mij een van de weinige bandjes is die liefhebbers van allerlei soorten rock evenzeer lijkt aan te spreken. Hoewel het amper rock is wat ze maken, ook nog. Hun springerige popliedjes zijn al jaren hetzelfde. De wat lijzige zang van John McCrea, eenvoudig, vaak bijna akkoordloos gitaarwerk, een even eenvoudig orgeltje en een bijna Mexicaans schetterend trompetje eromheen, het is het vaste recept voor Cake's songs. Bij eerste beluistering valt een nieuwe Cake-cd meestal even tegen, totdat de zeer aanstekelijke melodie�n zich in je kop hebben genesteld. De composities zitten in hun eenvoud verraderlijk goed in elkaar, het kenmerk van echt goede liedjes. Het Ben Folds-effect, zeg maar. Na verloop van tijd merk je plotseling dat een of twee van de nummers met enige regelmatig uit het niets in je hoofd opduiken en dat is het moment waarop je weet dat ze toch weer een verrekte goed werkje hebben afgeleverd. Deze ronde hebben ze ook weer een cover verCaked en wel Bread's "The Guitar Man". De verbouwing daarvan was minder radicaal dan hun versie van "I will survive" op Fashion Nugget, maar het is weer een echte Cake-song geworden. En dat geldt eigenlijk voor alle 11 nummers op deze cd. Cake is Cake is Cake. En dat is goed.

# |

|

| Bospop 2007 | Crossing Border 2011 | Prikkie | 14 december 2004 - 15:58 | reacties (4)